เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม1

ี

ตอนท 54 คนอ้วนถูกเยยดหยาม
ี






















ี
็
๋
ี
ี

ซูหลีมสีหน้าราบเรียบ กลับเปนไปฉนทมสีหน้าร้อนรน
ิ






ื

ื
แม้รหัสดอกไม้จะไม่ระบุชอ แต่เพอป้องกันข้อผิดพลาด
บนรหัสดอกไม้แต่ละช น จะสลักชอดอกไม้ทเข้าคูกันไว้

ื
ี

่
ิ





ดังเช่นวันน ซูหลีได้ดอกโบตัน บนรหัสดอกไม้ของนาง ก็

ี


ี
่
ี
จะมเครื องหมายทแสดงถึงดอกโบตันอยู















499

็
มันเปนเอกลักษณ์ ง่ายต่อการแยกแยะ











ิ
ู
๋

ี
็

ไปฉนเปนกังวล หากซูเนยนเอ๋อร์ร้เรื องทซูหลีไม่ให้รหัส
ี
ี
ดอกไม้นาง ก็คงเอาไปพูดต่อหน้าซูไท่อก







ื
ี

ซูเนยนเอ๋อร์ทําท่าทางเหมอนไร้พิษสงมาโดยตลอด ทว่า
ี
ิ
๋
แต่ไหนแต่ไรมาไปฉนก็ไม่ชอบคุณหนูรองผู้น เลย นางเอง

ก็กลัวว่านายน้อยของตนจะโดนเอาเปรียบ












ิ
“วางใจเถอะ” ซูหลียกจอกชาขึ นจบ










ี
ิ
เห็นชัดว่าคําพูดน เอ่ยกับไปฉน ไปฉนได้ยินดังนั นก็เปน
๋
็
ิ
๋
ี
ี
กังวลขึ นมาอก แต่ทําได้เพยงรับคําอกฝาย
ี
่


500

ิ
ี

ี
หลังจากเทพธดาเหยาหวงแสดงจบ ก็มการแสดงทโดด
เด่นตามมาจํานวนไม่น้อย ทําให้ซูหลีต้องตั งตารอชม













ื
่
ี
ื
เนองจากมฉากกันลมกางกั นอยู ทําให้สตรีในเมองหลวง
เหล่าน แสดงความสามารถออกมากันเต็มท
ี
ี









ี

เพราะมองไม่เห็น จึงมคนไม่น้อยเลือกทจะร่ายรํา ซํ ายัง
ี

ี

ี
ิ
มคนเลือกดดฉนเหมอนกับซูเนยนเอ๋อร์ บ้างก็เลือก
ี
ื
บรรเลงเครื องดนตรีอน

ื








แต่สําหรับซูหลีแล้ว ไม่มการแสดงไหนทําให้นางนึกชอบ
ี


เลย









501

จวบจน...













ี
ิ
“เทพธดาเหมยแดง!” ตอนทเทพธดาเหมยแดงผู้น ี
ิ
็
ี
ี

ปรากฏกาย เปนช่วงทซูหลีหมดความสนใจพอด คิดไม่
ื
ื
ถึงว่าคนผู้น จะแสดงออกมาได้ไม่เหมอนอน

ี







พรึบ!












็
ี
“โอ้!” เรือนร่างน ออกจะ...กํายําไปบ้าง ไม่สิ น่าจะเปน

ิ
หญงอ้วนมากกว่า นางมาถึงก็ออกเพลงหมัดให้ผู้คนดู!











ี
็
ซูหลีไม่เปนวรยุทธ์ จึงมองไม่ออกว่าการออกหมัดเช่นน ด ี




502

ี
หรือไม่ดกันแน่ แต่นางกลับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากผู้



คนรอบด้าน











็
่
“เปนแม่นางสกุลลูผู้นั นอกแล้ว!”
ี









ู
“ไม่ร้ว่านางคิดอย่างไรกันแน่ ถึงได้เอาแต่รํามวยในงาน


ชมบุปผามันเสียทุกป!”
ี











ิ
ู
“จ ดูจากรปร่างนาง ก็คงทําได้แค่รํามวยกระมัง!”










ิ
ซูหลีกวาดตามอง พลางจบชาเงยบๆ
ี









ี
ผู้คนพากันวิจารณ์หญงนางน กันอย่างสนุกปาก ดูแล้ว
ิ



503

ิ
ี
ุ
บุรษพวกนั นก็คงนสัยเช่นน กระมัง










ิ
ี
‘เทพธดาเหมยแดง’ ผู้น ก็คอคุณหนูลูททุกคนกล่าวขาน
่
ื
ี
ื

รปร่างของนางอ้วนกว่าสตรีปกติไม่น้อย เมอมองจาก
ู
ฉากกันลม ก็ยิงดูกํายํา











ิ
ทว่าคนพวกน ออกจะพูดเกนไปหน่อย
ี










ซูหลีพบว่าคุณหนูลูผู้น รําเพลงหมัดอย่างจริงจัง แต่ละ
่
ี


ี
ี

ุ
กระบวนท่าออกหมัดรนแรง เปยมด้วยพลังทไม่อาจ

บรรยายได้











็
ไม่ว่าจะเปนชาติก่อนหน้าน หรือว่าชาติทแล้ว ซูหลีก็ทํา
ี

ี



504

ื

ี
ู
ี
เรื องพวกเหล่าน ไม่ได้ นางร้สึกเลอมใสสตรีทสามารถ

ต่อยหมัดมวยได้ดขนาดน ยิงนัก
ี
ี









ี
ี
ี
ี
กระบวนท่าดุดัน เปยมด้วยชวิตชวา ไยคนเหล่าน จึงพูด
ี
จาสุดจะฟงปานน
ั









แม้แต่คนข เหร่ก็ยังกล้าพ่นคําพูดไม่ดูตนเองออกมาเช่นน
ี
ี










ซูหลีขมวดคิ ว












ี
ประจวบกับคุณหนูลูแสดงจบพอด ซูหลีมองเด็กรับใช้ท ี
่


ี
๊
ทําหน้าทเก็บรหัสดอกไม้ผู้นั น เดินผ่านไปทละโตะ แต่
ี
กลับไม่ได้รหัสดอกไม้แม้แต่ดอกเดยว
ี






505

๊
จวบจนถึงโตะพวกเขา บนถาดเก็บรหัสดอกไม้ก็ยังว่าง


เปล่า












“ใครจะให้ดอกไม้หมูอ้วนเช่นนั นกัน”












่
“ก็ใช่นะสิ ไม่กลัวว่าจะถูกคุณหนูสกุลลูผู้นั นตามพัวพัน


หรือไร!”












่
“ใช่ คุณหนูลูอายุตั งสิบเก้าแล้ว ก็ยังไม่ได้ออกเรือน โต


มาหน้าตาเช่นนั น เจ้าว่าใครบ้างจะกล้าเอา!”












……






506

ี
“คุณชายซู คุณชายเซย” เด็กรับใช้เดินยิ มแหยเข้ามาตรง



ี
หน้าซูหลีกับเซยอวเสียน หลังจากค้อมกายทําความ
ี
เคารพ ก็เตรียมจะจากไป












่
ี
คุณหนูลูผู้น มางานชมบุปผาหลายครั งแล้ว แต่กลับไม่

เคยได้รหัสดอกไม้สักครั ง แต่ไหนแต่ไรมาก็จะได้ลําดับ




สุดท้ายในงานชมบุปผาตลอด จนเด็กรับใช้เหล่าน พากัน
ี


ชนแล้ว
ิ











“เดยวก่อน!”

ี




















507

ิ
ี
ี
ตอนท 55 เทพธดาอว หลาน




















508

ี
ี

เสียงทกล่าวว่า ‘เดยวก่อน’ มิได้ดังมาก








แต่กลับสร้างความประหลาดใจขึ นมา หลังจากซูหลีเอ่ย



ปาก ทัวทั งห้องโถงหลัก ไม่สิ น่าจะบอกว่าเหล่าสุภาพ




บุรษตลอดทั งห้องโถง ก็พลันเงยบลง ผู้คนทั งหมดพากัน
ี
ุ


หันหน้ามองไปทางซูหลีอย่างไม่อยากเชอ
ื










่
คุณหนูลูมางานชมบุปผามิใช่ครั งสองครั ง แต่ละครั งนาง


ื
ได้แต่กลับบ้านมอเปล่า แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้รับ



ดอกไม้สักดอก











ี
ตอนน กลับมคนจะให้ดอกไม้นาง?
ี







509

ิ
ี

ื
ิ

ิ
“จ !” เมอฉนมูปงเห็นคนทร้องเรียกเด็กรับใช้ไว้ ก็อด
่
อุทานด้วยความประหลาดใจขึ นมาไม่ได้








ิ

ิ
“ซูหลีนัน...” บนใบหน้าฉนมูปงเต็มไปด้วยแววไม่ชอบใจ
่
ซูหลีไม่เคยเห็นคุณหนูสกุลลูผู้นั นหรือ รปร่างนั นช่างน่า
่
ู

ตกใจจริงๆ












่
ี
ี
ฉนโม่โจวทนังอยูข้างเขามิได้กล่าวอันใด เพยงหรี ตามอง
ิ


ไปทางซูหลี










คนผู้น นับวันยิงน่าสนใจ
ี













510

“คุณชายซู” เด็กรับใช้เดินไปยังข้างกายซูหลี ซูหลีนํารหัส




ื
ี
ื
ดอกไม้ในมอตนเอง วางลงบนถาดไม้แดงทเด็กรับใช้ถอ

ื
อยูในมอด้วยสีหน้าราบเรียบ
่










เด็กรับใช้งงงันเล็กน้อย ก่อนจะมองนางแวบหนึ ง ราวกับ



อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง












“ทําไม ให้รหัสดอกไม้ไม่ได้หรือไร” ซูหลีเลิกคิ ว กล่าว



เสียงค่อย












“มะ...มิใช่ขอรับ...” เด็กรับใช้ถูกสายตาทรงเสน่ห์ดังนาง




ปศาจของนางสะกด เขาเอ่ยตอบทันควัน ก่อนจะรีบถอ
ี
ื

ถาดจากไปอย่างรวดเร็ว










511

ี

ี
ี
“พซูน...” สุภาษตกล่าวไว้ว่า คนเราต่างก็มใจรักสวยรัก
ิ

่
งามกันทั งนั น คุณหนูลูผู้นั นหน้าตาธรรมดา รปร่าง...คง
ู

น่าตกใจดังว่ากระมัง เพราะแม้แต่สุภาพบุรษทสุภาพ
ุ
ี
ี

ี
่

อ่อนโยนอย่างเซยอวเสียน ก็ยังไม่ให้ดอกไม้คุณหนูลู
หลังจากเขานงไปชัวขณะ ก็อดมองซูหลีไม่ได้

ิ










“ให้ดอกไม้กับคนทคูควร คุณชายเซยไม่คิดว่าเพลงหมัด

ี
่

ี
ี
ี
น รําได้ดมากหรอกหรือ” ซูหลีมสีหน้าราบเรียบ คล้ายกับ
ี
มิได้สังเกตเห็นสายตาแปลกประหลาดของเซยอวเสีย

ี
ี

น และไม่ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนรอบด้าน












“ซูหลีนัน จ ๆ คิดไม่ถึงว่าจะปากดขนาดน !”

ิ
ี
ี







512

ี
ู
“เจ้ายังไม่ร้ละสิ ก่อนหน้าน ซูหลียัง...”










ี
ิ
ี
ซูหลีได้ยินคําพูดเหล่าน อย่างชัดเจน นางเหยยดย ม บน
ใบหน้าฉายแววไม่สนใจ














“พซูกล่าวได้ถูกต้อง” เซยอวเสียนคร่นคิดอย่างละเอยด
ี
ี
ี

ี
ุ
ื
ราวกับซูหลีพูดไม่ผิด หากว่ากันตามเน อผ้าแล้ว ท่าม
กลางความสามารถของกลุมคนเหล่าน เพลงหมัดของ
่
ี

คุณหนูลูนั นโดดเด่นมากจริงๆ
่











ี

สายตาทเขามองซูหลีก็ยิงทวความสว่างไสว
ี











513

ี

ี

น่าเสียดายทเด็กรับใช้ผู้นั นจากไปแล้ว หลังจากทเซยอว ี

ี
เสียนได้ฟงคําพูดของซูหลี ก็นึกอยากจะมอบรหัสดอกไม้
ั

่

ื

ี
ของตนให้แม่นางลูทโดดเด่นต่างจากคนอน







ี
ิ
ซูหลีย มเบาๆ ก็มิได้พูดอะไรให้มากความอก และเวลาน ี

ี
็
เอง ในทสุดฝงสุภาพสตรีก็มผู้เปนเอกด้านฉนปรากฏ
ิ
ั
ี


กายขึ นมา









็
เสียงฉนน อ่อนช้อยเปนทสุด ซํ ายังมทักษะเปนเลิศ เมอ
ี
ี
ิ
็

ื
ี

ู
ั
ซูหลีได้ฟงก็ร้สึกว่าไม่เลวเลย






ี
ื
แต่นางไม่มรหัสดอกไม้ในมอแล้ว ทางฝงบุรษ คนส่วน

ุ
ั
มากต่างพากันมอบรหัสดอกไม้ในมอตนให้สตรีนางน
ื
ี







514

็
ิ
ซูหลียังได้ยินผู้คนรอบด้านคุยกัน ว่านางเปนยอดหญง

อันดับหนึ งอะไรเทอกนั น
ื











ู
ี
นางไม่ร้จักสตรีนางน และไม่มรหัสดอกไม้จะให้แล้ว จึง
ี

มิได้ใส่ใจ











ิ
ี

ี
เพราะทักษะในการบรรเลงฉนของสตรีนางน ยอดเยยม

โดยแท้ หลังจากนางแสดงจบแล้ว จึงไม่มการแสดงทเข้า
ี
ี

ตาอก จวบจนกระทังการแสดงระบําแขนเสื อ[1]⁠ ซูหลี
ี



เห็นว่าการแสดงไม่เลวเลย แต่ก็ไม่เท่าผู้ทดดฉนนางนั น
ิ

ี
ี







ี
็

ี
ี
สุดท้ายตําแหน่งเทพบุปผาก็ตกเปนของสตรีทมนามแฝง



515

ิ
ี
ว่า ‘เทพธดาอว หลาน (ดอกแม็กโนเลีย)’










ื
่
ซูหลีปรบมอพร้อมกับผู้คนในงาน นางเองก็ปะปนอยูใน

ด้านในอย่างกลมกลืน


























------











็
ั

ิ

ื
[1] ระบําแขนเสื อ คอ เปนหนึ งในอุปรากรปกกง ซึงสืบ

ทอดมาแต่สมัยโบราณ ตั งแต่สมัยฮันและถัง ในการ

ี
แสดงผู้รําจะใส่ชุดทมแขนเสื อยาว แล้วร่ายรําด้วยท่าร่าง
ี


พลิ วไหวอ่อนช้อย







516

ี

ตอนท 56 รอดูนางขายหน้า







517

ั


จากนั น การประชันความสามารถของทางฝงผู้ชายก็เริม
ขึ นด้วยเช่นกัน














ี

ี
ี
“พเซย” ซูหลีเดินเข้าไปใกล้เซยอวเสียน พลางเอ่ยเสียง
ี

เบา








ทั งสองนังด้วยกันอยูนานจึงคุ้นเคยกันไปโดยปริยาย
่


ิ
เพยงแต่ซูหลีร้สึกว่าจะเรียกอกฝายจออวี ก็ดูสนท
ื

ี
ี
ู
่

ี
ี


ี
ี
สนมมากเกนไปเสียหน่อย จึงเรียกพเซยตามทเซยอวเสีย
ิ

ี

นเรียกตน
518

ี
ื
ิ
ี

“หม?” เซยอวเสียนเห็นนางกระเถบเข้ามาใกล้ จึงโน้มตัว
ี

่
ี
ไปหาอกฝาย ทันททใกล้นาง เซยอวเสียนก็ได้กลิ นหอม

ี

ี
ี
ระรินโชดออกมา






ื
ี
กลิ นหอมน เหมอนไม่ใช่กลิ นกํายานและมิใช่กลิ นจากถุง

ิ

ี

ี
ี
เครื องหอมทเหล่าสตรีนยมใช้ เซยอวเสียนละม้ายจะ

เคลิบเคลิ มไปเล็กน้อย









“ข้าขอไม่เข้าร่วมคัดผู้พิทักษ์บุปผาได้ไหม” ซูหลีไม่สนใจ




เรื องน จริงๆ อกทั งบวกกับ...
ี
ี









็
่
ตัวนางนั นพอจะทําอะไรเปนอยูบ้าง แต่ซูหลีคนเดิมไม่







519

ี
ู
็
ี
็
ี
ศึกษาไร้วิชายุทธ์ ทําอะไรไม่เปน เรื องน เปนทร้กันด ดัง
นั นคนจํานวนมากต่างร้ว่าซูหลีเปนคนเหยยบข ไก่ไม่ฝอ
ู
็
ี
ี
่




หากดันทุรังให้นางขึ นไปจริงๆ จะทําอะไรได้












่
รําหมัดเหมอนคุณหนูลูหรือ
ื










นางทําไม่ได้นนา!
ี










ี

“พซู...” เซยอวเสียนชะงักค้างไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่า

ี

ี
ซูหลีจะถามคําถามเช่นน
ี









ไหวอ๋องจัดงานชมบุปผาขึ น ผู้เข้าร่วมงานต่างเห็นแก่





520

หน้าเขา จึงไม่กล้าออกตัวไม่เข้าร่วมงาน นอกเสียจากไม่




สบายจริงๆ











ี
แต่ด้วยสภาพซูหลีแล้ว ใบหน้านางแดงระเรื อ บ่งช ว่า



ี
นางสุขภาพด แต่นางแค่ไม่อยากเข้าร่วมก็เท่านั น










ี

ี


“ตามหลักการแล้ว ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้” ขณะทเซยอวเสีย
ี
ี
ุ
นกําลังคร่นคิดว่าจะบอกผลดและเสียแก่ซูหลีอย่างไร ก็
ั

ได้ยินเสียงเด็กรับใช้จากฝงนั นร้องเรียก…











“คุณชายดอกโบตัน!”











ี
ี
ใบหน้าซูหลีตึงเครียด ทันททเหลือบตาขึ นมองก็เห็นดอก





521

ื
โบตันสีสดในมอตน










ไม่ให้โอกาสนางได้ตั งตัวจริงๆ











ี
ี
ิ

ิ
ทันททเหลือบตามอง พลันเหลือบเห็นฉนโม่โจวและฉนมู ่
ิ
่
ปงต่างกําลังจ้องมองนางเช่นกัน ฉนมูปงใบหน้าเรียบ
ิ
ิ
ิ
่
เฉย ส่วนนัยน์ตาฉนโม่โจวฉายแววลุมลึก เห็นได้ชัดว่า


ี
นางไม่อาจปฏิเสธการคัดเลือกผู้พิทักษ์บุปผาน ได้เลย











ิ
ซูหลียังสังเกตเห็นเสิ นฉางชงมักจะจ้องนางอยูเรื อยๆ
่

ู
นัยน์ตาคูนั นเต็มไปด้วยความสนใจใคร่ร้
่










ี
ี
ิ
ซูหลีย มเยาะ นรอให้นางขายหน้ากันขนาดน เชยวหรือ

ี


522

ื
ด้วยสภาพของซูหลีคนเดิม เมอขึ นไปแล้วคงจะทําอะไร

็
ไม่ได้ การทําเช่นนั นไม่เท่ากับเปนพาตัวเองไปขายหน้า



หรอกหรือ












็
็
เกรงแต่ว่าหากเปนจริงละก็ ซูหลีคงจะตกเปนอันดับสุด

ั
ี

ท้ายของฝงน แน่









จ !
ิ










สิ งทคนอย่างนางเกลียดทสุดคอปล่อยให้ผู้อนได้ดังใจ
ื
ื

ี



ี
ปรารถนา











523

ื

ในเมอพวกเขาอยากเห็นนางเสียหน้าละก็...










ื
ี
นางยกมุมปากขึ นยิ มก่อนจะผุดลุกยนขึ นในทันท










ิ
ี
ี
ี
ทันททนางชันกายลุกขึ น รอบบริเวณก็เงยบสนทจากนั น
จึงมเสียงเซ็งแซ่ดังขึ น
ี











“จ ! คิดไม่ถึงเลยว่าซูหลีจะได้ดอกโบตัน!”
ิ











ี
“เขาจะทําอะไรเปน สิ นเปลืองดอกโบตันดอกน ไปเสีย
็

เปล่าๆ”











ี
“ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่แน่ว่าขึ นไปยนเพยงประเดยวเดยวก็
ี
ื
ี

524

ลงมา!”












“ฮ่าๆๆ ใช่ไหมเล่า”











……












็

ื
ื
เปนไปตามทคาด เมอซูหลียนขึ นก็ได้ยินเสียงหัวเราะ
ี

เยาะของคนจํานวนมากดังขึ น










อย่างไรเสียนางทําอะไรไม่เปนสักอย่าง
็











ี

ี
“พซู…” เซยอวเสียนชะงักค้างไปเล็กน้อย ก่อนน เขาก็
ี


ี
เคยได้ยินเรื องซูหลีมาเพยงผิวเผินเท่านั น และไม่ร้ว่า
ี
ู
525

ี
็

ิ
ี
ซูหลีจะเปนเช่นน หลังจากเห็นเหตุการณ์ทเกดขึ นเขาจึง
อดกังวลแทนซูหลีไม่ได้












ี
ี
ี
ู
คนทเพิงร้จักกันไม่นานผู้น นับว่ามศลธรรมสูงส่งเหลือ

ี
เกน
ิ








ู
ู
แม้ซูหลีจะไม่ร้ว่าทําไมเขาถึงเข้าใกล้ตน แต่นางก็ร้สึกว่า


็
คนผู้น เปนคนทไม่เลวนักจากเจตนาดของเขา
ี
ี
ี








นางมองเซยอวเสียนอย่างปลอบประโลม จากนั นจึง

ี

ี
หมุนกายก้าวเดินอย่างสบายๆ ตรงไปยังฉากกันลมแห่ง




นั น















526

ี
สายตาของทุกคนจดจ้องนางไปตลอดทางทก้าวเดิน







































































ี
ตอนท 57 เพลงยิ มเยาะโลก








527

ู

็
ซูหลีทําอะไรไม่เปน ใครๆ ก็ร้กันทัว








ถึงขึ นไปจะทําอะไรได้












คนไม่น้อยมองรอเยาะเย้ยซูหลี











ซูหลีเองก็ไม่ทําให้พวกเขาต้องผิดหวัง เดินก้าวขึ นไปมอ
ื



เปล่า

















528

ี
ก่อนหน้านางมผู้ชายจํานวนมากแสดงความสามารถไป



ี


่
่
ี
ี
ื
แล้ว ไม่ดดพิณ ก็เปาขลุย มแม้กระทังแต่งกลอนทมชอ

ี
ดอกไม้เสียด้วย






แต่ไม่มใครเดินขึ นไปด้านบนมอเปล่า ตรงไปติดกับดัง
ี
ื

เช่นซูหลี












ิ
ื
ซูหลียนนง กวาดสายตาไปยังบรรดาชายหนุ่ม แล้วหัน

ิ
หลังให้กับบรรดาแขกผู้หญง












เมอเดินผ่านฉากกันลม นางยังแอบได้ยินเสียงวิจารณ์
ื


ี

ของเหล่าสตรีทด้านหลังน้อยๆ













529

ิ

ี
ื
“คนผู้น ทําอะไรกัน เดินขึ นไปแล้วจะยนนงๆ หรือ”









“นันน่ะสิ!”











ื
ี
กระทังแขกชายทยนด้านข้าง พอคนเห็นนางไม่ทําอะไร

จึงตําหนออกมา
ิ











ี

“ไหวไหมเนย ไม่ไหวก็ลงมาเถอะ”










“ไม่ใช่ว่าไม่มใครร้ว่านางเปนใครเสียเมอไหร่”
ื
ู
ี
็







……










530

ื
ี
แต่เหมอนซูหลีไม่ได้ยินคําพูดพวกน










ี
ิ
ี
ิ
นางเพยงแค่เหลือบตาขึ นมองไปทฉนโม่โจวและฉนมูปง
่

ิ




ิ
่
ิ
ื
ิ
บนใบหน้าฉนโม่โจวยังถอว่าเรียบเฉย แต่ฉนมูปงนั นเต็ม
ไปด้วยแววตาดูถูก











ื
ิ

กระทังเสิ นฉางชงผู้อยูข้างกายพวกเขาเห็นนางยนนงอยู ่
่
ิ

ี
นาน ก็ยังยิ มเหยยดนาง









ิ
ซูหลียกปากขึ นยิ มเล็กน้อย แล้วจึงเปดปากขับขาน











531

ื
่
ี
“โลกใบน ช่างน่าขัน ความลุมหลงนั นแสนเหนอยหน่าย








ี
ไม่แยแสสิ งใดก็คงด











่

ิ
ชวิตยังดําเนนอยูแต่ใจกลับไร้ซึงกังวล
ี







ี
เพยงต้องการมชวิตทเสรี
ี
ี
ี








ิ
ยิ มแย้มกับผู้คนยามตน และลืมเลือนทุกสิ งยามนทรา
ื







532

ื
ิ
เสียดายฟ้ามดเร็วเกนไป










ภพหน้ายากจะคาดเดา ลืมไปให้สิ นทั งรักและชัง











ี
รํ าสุราขับขาน ข้าขอเพยงสุขจนชรา











พายุจะหนาวเท่าใด ข้าก็ไม่หลีกหน
ี










บุปผาจะงามงดเพยงไหนข้าก็มิปรารถนา
ี











ขอแค่ล่องลอยไปกับสายลม









533

ยิงบินสูงใจยิงคับแคบลง










ไม่ถามหาเหตุและผลใดๆ












เมามายโดดเดยวลําพัง
ี










ี
ี
หลังนํ าตาในวันน มรอยยิ มในวันหน้า









ไม่หวังให้ใครเข้าใจในตัวข้า...”























534

ื
ี
นํ าเสียงซูหลีทุ้มกังวาน เมอขับร้องบทเพลงน ออก

ู
ิ
ี
มากลับแฝงความร้สึกทจะชายก็ไม่ชาย จะหญงก็ไม่
ี
ี
หญง แต่นํ าเสียงเช่นน ไม่เพยงแต่ไม่ทําให้คนร้สึกไม่
ิ
ู
สบายหู แต่ถึงขั นมกลิ นอายทคนไม่อาจบรรยายเสียด้วย
ี
ี


ซํ าไป












นางขับขานเอาความเสรีและสุขสงบในบทเพลงออกมา











แต่ในสายตาทุกคน นางขับร้องบทเพลงทํานอง





ประหลาด และเน อเพลงทห้าวหาญอย่างยิง
ื

ี







ิ
ใบหน้านางนงเฉย เสียงใสกังวานก้อง คนทได้ฟงสัมผัส
ั

ี





535

ี
ได้ถึงความไพเราะทบอกไม่ถูก










คนจํานวนไม่น้อยทเดิมเตรียมเยาะเย้ยนาง หลังจาก
ี



ิ
นางเริมร้องเพลง พวกเขาก็หุบปากกันเสียสนท










ื
แต่มากกว่านั นคอสายตาทคาดไม่ถึง
ี











ก็คนอย่างซูหลีไหนเลยจะสามารถร้องเพลงทลึกซึ งได้
ี

ี
อย่างสง่างามขนาดน











นางไม่เพยงแต่ขับร้องบทเพลง แต่ยังร้องได้อย่างลึกซึ ง
ี


ิ
ี
กนใจ ทําให้คนหยุดความคิดสับสนทั งหมดในหัวลงทันท



และดมดําไปกับบทเพลงของนาง
ื





536

่
ิ
ิ

ื
ใบหน้าฉนมูปงต็มไปด้วยความตนตระหนก มองไปท ี
ื
ี
ซูหลีเหมอนเห็นผ









ิ
ส่วนฉนโม่โจวไม่ได้หมดท่าแบบฉนมูปง แต่บนใบหน้า
่
ิ
ิ
เขาเต็มไปด้วยความตกใจเช่นกัน











ิ
ทํานองและเน อเพลงชวนตกตะลึงเหลือเกน!
ื










ี
ในวินาทน พวกเขาไหนเลยจะคิดเรื องทําให้ซูหลีต้อง
ี


ื
ี
ขายหน้า ทั งหมดต่างเบิกตามองซูหลี เมอริมฝปากแดง

ขยับก็สรรสร้างโลกใบใหม่ออกมา














537

รอยยิ มบางๆ ปรากฏบนใบหน้านาง บวกกับดวงตาดอก




ื



ื
ท้อ ดูเจ้าเล่ห์บอกไม่ถูก ทว่าเมอตัวนางดมดําหล่อหลอม
เปนหนึ งเดยวกับบทเพลง ก่อเกดเปนภาพความลึกลับ
็
ิ
็
ี
น่ากลัว แต่กลับสามารถดึงดูดคนได้อย่างน่าประหลาด











ี

ี
เพยงแค่ร้องเพลงเพลงหนึ งก็เท่านั น ผู้ทร้องเพลงน อย่าง
ี
ซูหลีนั นกลับไม่เปนอะไร แต่คนอนนะหรือ...
็

ื













































538

ี
ี
ตอนท 58 มาทห้องทรงพระอักษร!






539

ื

ิ
ื
บนใบหน้านั นคอความตนตะลึงเกนจะเปรียบ!







ใครก็คาดคิดไม่ถึง ดูไปแล้วนางไม่ได้เตรียมตัวมาแม้แต่




น้อย แต่กลับขับร้องบทเพลงตราตรึงใจออกมา บวกกับ



็

ี
ท่าทางเปนสุขเสรี ทําให้ภาพจําททุกคนเคยมต่อซูหลีนั น
ี
ิ
เปลียนแปลงไปอย่างสิ นเชง










ี
ก่อนน หากนึกถึงซูหลีคงนึกถึงแต่ท่าทางอันโง่งมของนาง



ี
แต่ตอนน คนชุดแดงผู้น กลับขับร้องบทเพลงด้วยท่าท ี
ี

องอาจ ยึดครองจตใจทุกคน
ิ








540

ู
่
ี
ความร้สึกประหลาดเช่นน ยังคงลอยวนอยูแม้ซูหลีจะ
เดินลงจากฉากกันลมนั นไปนานแล้ว ก็ยังคงไม่หายไป












ี


“คุณชายโบตัน รหัสดอกไม้ยสิบเจ็ดดอก!” ซูหลีนังลง

แล้ว จึงค่อยๆ จบชาอย่างเชองช้า ถึงได้ยินเด็กรับใช้ท ี
ิ

ื
ั
ิ
เก็บรหัสดอกไม้ของฝงผู้หญงประกาศจํานวนรหัส


ดอกไม้ของนาง












ี
เมอนางได้ยินแล้วก็ชะงักไปทันท
ื










ื
ี
ิ
สุภาพสตรีในวันน รวมกันแล้ว เหมอนจะไม่เกนสีสิบคน
ี

นางได้รหัสดอกไม้มาถึงยสิบเจ็ดดอก?







541

ี
เดิมซูหลีเองไม่ได้มเจตนาจะเข้าร่วมคัดเลือกผู้พิทักษ์บุ


ี

ปผา และก็ไม่อยากได้หน้าอะไร ทร้อง ‘ยิ มเยาะโลก’


ิ
เพราะนางเกดคิดออกกะทันหันก็เท่านั น











แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกดผลเช่นน
ิ
ี









ิ
ื
ิ
นางเลิกคิ ว หญงสูงศักดิ ในเมองหลวงน่าสนใจเหลือเกน

ู
อกเดยวหากพวกนางร้ว่าคนทพวกนางเลือกนั นเปนซูหลี
ี
ี
็
ี


ู
ไม่ร้ว่าจะทําสีหน้าอย่างไร








ี


ี
“พซูเสียงท่านดจังเลย!” เซยอวเสียนได้สติ มองซูหลีด้วย
ี
ี

แววตาเปล่งประกาย






542

ี
เมอซูหลีได้ยินก็ขยับริมฝปากอมยิ ม
ื









ี
็
นางไม่เห็นว่าการแสดงความสามารถน ของตนเองเปน

เรื องสลักสําคัญอะไร เพยงแต่คิดดูแล้ว ซูหลีคนเก่าทํา
ี



็
็
อะไรไม่เปน หากนางแสดงอะไรออกมาคงกลายเปน

เรื องผิดปกติไป












ี

มเพยงร้องเพลงทง่ายและสะดวก แถมยังไม่ตกเปนจุด
็
ี
ี
สังเกตของคนอน
ื











ื
ี

คิดไม่ถึงว่าบทเพลงทร้องจะทําให้คนอนตกตะลึงได้มาก
เช่นน
ี








543

ี

ี
็
ี
ี

“ขอบคุณพเซยทชมเชย เปนเพยงเรื องเล็กน้อยไม่ควรค่า
ให้เอ่ยถึง” แต่ไหนแต่ไรมาคนทมความสามารถเล็กน้อย
ี
ี



ทุกคนนั น นสัยแปลกประหลาดอย่างยิง เซยอวเสีย
ิ
ี

ี
นร้จักคนมาก็มาก อ่านหนังสือมาก็เยอะ นานวันเข้าก็
ู
เก่งขึ นมาเอง












ื

ี
ี


คนทดูถูกคนอนไม่เห็นคนอนในสายตาก็มมาก
ื




ี

ิ
แต่คนทขับร้องบทเพลงไพเราะ แล้วยังมท่าทางสงบนง
ี

ี
เช่นซูหลีนั น ไม่ได้มจํานวนมากนักหรอก











ิ
ทันใดนั นเอง เซยอวเสียนก็ร้สึกว่าคุ้มค่าเหลือเกน ทตน
ี

ู

ี
ี

544

ี
เองเสนอตัวผูกมิตรกับคนเช่นน !











ี




ู
ี
ื
ี
นอกจากเซยอวเสียนแล้ว ขณะทคนอนร้สึกตัวกลับมา ส ี
หน้าก็ประหลาดไปน้อยๆ








จากจํานวนสุภาพสตรีทร่วมงาน วันน ผู้พิทักษ์บุปผาจะ
ี
ี
ต้องเปนซูหลีอย่างไม่ต้องสงสัยแน่แล้ว
็











แต่ตัวซูหลีเอง…












ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เหมาะสมกับความสามารถของนาง ไม่




เหมาะสมกับงานชมบุปผา ไม่เหมาะสมกระทังตําแหน่ง



ผู้พิทักษ์บุปผา







545

ี

โดยเฉพาะก่อนทนางจะเปดปากนั น คนพวกนั นก็ไม่ได้
ิ
่
เห็นนางอยูในสายตาสักเท่าไหร่











คราวน ถึงแม้ว่านางจะร้องเพลงไพเราะจับใจ แต่เมอคน
ี
ื


จํานวนไม่น้อยได้สติกลับมาแล้วในใจกลับเกดความ
ิ


สับสนไม่น้อย












“นายท่านยังจะเข้าไปไหม”











่
่
็
ื
คนกลุมหนึ งยนเรียงแถวอยูด้านนอกห้องโถง ผู้เปนหัว
หน้าอยูในชุดสีดํา ใบหน้านั นหล่อเหลาสะดุดตา เพยง
่
ี


แต่ท่าทางเย็นชาและเย่อหยิง ทําให้คนหวันเกรง








546

ี
ิ

ฉนเย่หานมองโถงหลักทครึกครื น แววขบขันจางๆ วาบ
ผ่านในดวงตา












ี
ี
ู
แต่ก็เพยงคร่เดยวเท่านั นก่อนจะหายไปเร็วจนคนยากจะ

สังเกตเห็น











“กลับวัง” เขาแค่ปรายตามองเท่านั น ก่อนจะสาวเท้า




จากไป











คนด้านหลังเดิมตามไปติดๆ อย่างรีบร้อน












ี
เดินไปได้ไม่กก้าวจู่ๆ ฉนเย่หานก็ชะงักฝเท้าลง ในดวง
ี

ิ


547

ุ
ตาลึกซึ งนั นของเขาฉายแววคร่นคิดพลางเอ่ยออกมา



อย่างกะทันหัน











ี

“สามวันจากน ให้ซูหลีนําบทสวดมนต์มาส่งทห้องทรง
ี

พระอักษรด้วย!”



























































548