หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

คาํ โปรย

มัวเสียวชิง หญิงสาวทถี ูกขนานนามว่า ‘หมอปี ศาจ’
หญิงสาวมากพรสวรรค์แห่งดนิ แดน เพราะสุดยอด
โอสถทนี างปรุงจึงทาํ ให้ผู้มีใจละโมบทังหลายวาง
แผนลอบทาํ ร้ายนาง เมือเข้าตาจนนางจึงตัดสินใจ
ระเบิดตัวเองและสินชีพไปพร้อมศัตรู แต่เมือฟื น
ขึนมาอีกครังนางกลับมาอย่ใู นร่างของหญิงสาว
นาม อีลัวเสวีย ในอีกหลายพันปี ให้หลังพร้อมลูก
ทรงกลมสีเงินทอี ้างว่าช่วยชีวิตนางไว้!

นางตายและเกิดใหม่ในฐานะของอีลัวเสวีย ร่างนี
นันดที ุกอย่าง ทังอายุน้อย รูปโฉมงดงาม เสียแต่ว่า
ไอทิพยน์ ้อยไปหน่อย แต่เรืองนันไม่ใช่ปัญหา
อย่างไรเสียนางกม็ ีวิธีในการบาํ เพญ็ เพือให้พลัง

1

กลับคืนมาดังเดมิ ได้อย่แู ล้ว แต่ปัญหาใหญ่ดันตดิ
อย่ทู ีว่าหญิงนางนีดันแต่งงานแล้วต่างหากเล่า!

2

ตอนที 1 จบชีวติ ไปพรอ้ มกนั

ความมืดยามราตรดี จุ ตาขา่ ยไรร้ ูป ครอบคลมุ
สรรพสงิ ระหวา่ งฟา้ และดนิ จนไมอ่ าจหนีพน้ ! ความมืด
ยามราตรยี งั บดบงั การกระทาํ อปั ยศบางอยา่ ง ดงั คาํ
กลา่ ววา่ คาํ คืนมืดมดิ ลมแรง เหมาะแก่การสงั หารคน

สายฟา้ แลบแปลบปลาบเป็นพกั ๆ ทีขอบฟา้ คืนนีฝนตก
หนกั เป็นแน่

“เรว็ เรว็ หนอ่ ย” ทา่ มกลางความมืด กลมุ่ คนในชดุ ทอ่ ง

1

ราตรเี ขา้ ลอ้ มเรอื นหลงั หนงึ บนเขาอยา่ งรวดเรว็ กระบีใน
มือสอ่ งประกายวบู วาบเปียมจิตสงั หาร อากาศยามคาํ
คืนยงิ หนาวเหน็บ

โครม! คนกลมุ่ นีกระแทกประตใู หญ่ปลวิ กระเดน็ บกุ เขา้
ไปภายในเรอื นราวกบั ปีศาจรา้ ย ดวงตาแดงกาํ กระหาย
เลือด

ในหอ้ งหนงึ ของเรอื นหลงั นี สตรนี างหนงึ กาํ ลงั หลอม
โอสถมาถงึ ชว่ งสาํ คญั ทีสดุ ทวา่ คนกลมุ่ นีลงมือฉบั ไว ถีบ
ประตหู อ้ งทีนางอยอู่ อก

“ถงึ กบั ทาํ ลายขา่ ยคมุ้ พิรุณทีขา้ วางไว้ นบั วา่ มีฝีมืออยู่

2

บา้ ง!” นางใชม้ ือหนงึ ยนั หมอ้ หลอมโอสถ อีกมือโคจร
พลงั ตอ่ สกู้ บั คนกลมุ่ นี ตา้ นทานไมใ่ หพ้ วกเขาผา่ นประตู
เขา้ มาชวั ระยะหนงึ

ใกลแ้ ลว้ ขา้ ตอ้ งรบี หลอมยาวเิ ศษนีใหส้ าํ เรจ็ หากทาํ
สาํ เรจ็ ทงั ตาํ รบั และตวั ยาอาจมีเพียงหนงึ เดียวในใตห้ ลา้
คิดไดด้ งั นี นางจงึ แข็งใจกดั ลนิ แลว้ พน่ เลอื ดทพิ ยอ์ อกมา
หยดลงไปในหมอ้ หลอมโอสถ

ใชเ้ ลือดเป็นกระสายยา ทงั ยงั เป็นเลอื ดทิพยด์ ว้ ย นีนบั
เป็นสว่ นทีลาํ เลศิ ทีสดุ ของการฝึกปรอื หากเลือดทพิ ย์
พรอ่ งไป ยอ่ มเหมือนพลงั ถกู ดดู จนเหือดแหง้ ยากจะ
ฟื นฟไู ดใ้ นเวลาอนั สนั

3

เป็นดงั คาด เมือปลอ่ ยเลือดทิพยอ์ อกไป ใบหนา้ หญิง
สาวกข็ าวซีดทนั ที พลงั ลดลงฉบั พลนั ทวา่ ทนั ทีทีคน
เหลา่ นนั บกุ เขา้ มา นาํ อา่ งหนงึ ก็ราดรดลงมาเหนือศีรษะ
หากสมั ผสั กายตอ้ งจบชีพทนั ที

คนกลมุ่ นนั รูส้ กึ ตงึ มือ ไมก่ ลา้ บกุ เขา้ ไป หญิงคนนีไม่
เพียงวรยทุ ธส์ งู สง่ ยงั เชียวชาญการหลอมโอสถและ
โอสถพิษ ยทุ ธภพขนานนามนางวา่ หมอปีศาจ

ทนั ใดนนั นางก็ชมู ือขนึ เงยหนา้ พรอ้ มกบั ใชฝ้ ่ามือปะทะ
กบั คนทีบกุ ลงมาจากคานหอ้ ง โลหิตไหลออกมาจากมมุ
ปากนาง สหี นา้ ตืนตระหนกทนั ทีทีเหน็ ใบหนา้ ผทู้ ีจโู่ จม

4

“เจา้ ...เหตใุ ดเจา้ จงึ อยทู่ ีนี” ทีนางหลอมโอสถวเิ ศษกเ็ พือ
ทาํ ตามสญั ญาทีใหไ้ วก้ บั คนผนู้ ี เพราะเรอื งนีนางจงึ ดนั
ดน้ ไปยงั ดินแดนศกั ดสิ ทิ ธิ ขโมยสดุ ยอดสงิ ลาํ คา่ ของดนิ
แดนแหง่ นนั มาเพือหลอมลกู กลอนเคลอื นวิญญาณ บดั
นีนางเขา้ ใจเรอื งทงั หมดแลว้ ลว้ นแตห่ ลอกลวง!

แตก่ ารหลอมโอสถมาถงึ ช่วงสดุ ทา้ ยแลว้ นางไมอ่ ยาก
ละทิง มือขา้ งหนงึ ยงั คงวางอยทู่ ีเตาหลอมโอสถ

“หากมใิ ชเ่ พราะมอบตาํ รบั ยาใหเ้ จา้ จะหาเจา้ เจอได้
อยา่ งไร” ชายผนู้ นั ยมิ เยน็ ชา

5

นางยิมเยาะ “ขา้ คดิ เองวา่ ตนมิไดเ้ ป็นศตั รูกบั เจา้ เหตใุ ด
จงึ ตอ้ งสงั หารขา้ ” นางตอ้ งจา่ ยคา่ ตอบแทนอนั แสน
สาหสั เพือแลกกบั ตาํ รบั ยา

“เพราะเหตใุ ดอยา่ งนนั หรอื ก็เพราะไมว่ า่ เจา้ จะมี
พรสวรรคด์ า้ นการหลอมยาหรอื วรยทุ ธส์ งู สง่ แตห่ ากไม่
ยอมเขา้ รว่ มกบั แดนศกั ดสิ ทิ ธิ ไมย่ อมแตง่ งานกบั ขา้ เจา้
กถ็ กู ลขิ ิตใหม้ ีแตท่ างตายสถานเดียว!” แดนศกั ดสิ ทิ ธิ
เป็นสถานทีเช่นไร มีหรอื จะยอมใหส้ ตรผี หู้ นงึ ปฏิเสธ ไม่
อาจปลอ่ ยใหน้ างยิงใหญ่ได้

ชายผนู้ ีสวมชดุ แพรยาว ใบหนา้ คมสนั เปียมดว้ ยแวว
เดียดฉนั ท์ สตรที ีไมย่ อมสยบมีแตต่ อ้ งถกู กาํ จดั เทา่ นนั
โลกนีบรุ ุษเป็นผตู้ ดั สนิ

6

“อีกอยา่ ง มีเรอื งหนงึ ทีขา้ ลืมบอกเจา้ ตาํ รบั ลกู กลอน
เคลอื นวิญญาณนนั ไมส่ มบรู ณ์ เจา้ ถกู กาํ หนดใหต้ อ้ งลม้
เหลว ฮ่าๆๆ”

สายตานางเยน็ ชาขนึ ทกุ ขณะ “เชน่ นนั ขา้ ก็มีเรอื งหนงึ ที
ลืมบอกเจา้ ขา้ มีตาํ รบั ลกู กลอนเคลอื นวญิ ญาณที
สมบรู ณ!์ ”

สีหนา้ ชายผนู้ ีดไู มเ่ ชือ กระทงั กลนิ อายทิพยล์ อยมาเตะ
จมกู ทาํ ใหเ้ ขาเหมือนตืนจากความฝัน สีหนา้ เปลยี นไป
ทนั ที “ชิงชิง ขา้ ลอ้ เจา้ เลน่ หรอก”

7

“ออ้ ขา้ ก็ลอ้ เจา้ เลน่ เช่นกนั ลกู กลอนเคลอื นวิญญาณ
เป็นตาํ รบั ยาทีหายสาบสญู ขา้ จะมีไดอ้ ยา่ งไร”

ถกู นางปันหวั เชน่ นี สีหนา้ เขาก็ดาํ ทะมนึ ฝ่ามือทาํ ลาย
ลา้ งฟาดเขา้ ใสน่ างทนั ที “กลา้ หลอกขา้ ตายซะเถอะ!”

นางมองพลงั ทีฟาดเขา้ ใสต่ นเองอยา่ งสงบนิง แตท่ ีมมุ
ปากเผยรงั สีเยน็ เยียบชดั เจน

นางควา้ ลกู กลอนเคลอื นวญิ ญาณทีลอยขนึ จากหมอ้
หลอมโอสถไวใ้ นมือแลว้ หลบั ตาลง “วา่ ทีประมขุ แหง่
แดนศกั ดสิ ทิ ธิจบชีวิตทีนี เป็นทางเลอื กทีไมเ่ ลว”

8

ตอนที 2 ยืนมือควา้ ลกู ทรงกลม

เสยี งระเบิดดงั สนนั กกึ กอ้ งไปทงั เรอื นหลกั กลาง

9

หบุ เขา ทีผา่ นมาสาํ หรบั คนอยา่ งมวั เสยี วชิงแลว้ สงิ ที
นางวางไวใ้ นอาณาเขตของตนมากพอทีจะทาํ ใหศ้ ตั รูถงึ
แกช่ ีวิต นา่ เสียดายทีนางเพิงจะซือเรอื นหลงั นีไดไ้ มน่ าน

ความเจบ็ ปวดจากการระเบิดตวั เองทาํ ใหน้ างจมดงิ สู่
หว้ งอนธการ พลงั ทีเกิดจากดินระเบดิ ทีนางวางไวใ้ ตด้ ิน
ประกอบกบั ทีนางระเบิดตนเองมีอานภุ าพรุนแรงอยา่ งที
ไมอ่ าจคาดคดิ

แตเ่ รอื งนีไมแ่ ปลก เพราะชวั ชีวติ ของมวั เสยี วชิงลว้ นเป็น
การฝึกระเบดิ ตนเอง การระเบิดของเนย่ ตาน[1]นนั
รุนแรงทีสดุ ยงิ ไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ พษิ ทีเกบ็ ซอ่ นไวร้ ะเบิด
เพียงสมั ผสั กายกต็ าย ไมเ่ ช่นนนั นางกไ็ มค่ คู่ วรกบั ฉายา
หมอปีศาจ

10

ตอ่ ใหโ้ ชคดีรอดจากการระเบดิ แตห่ ากสดู ดมไอพษิ เหลา่
นีกต็ อ้ งตายแนน่ อน วธิ ีการของหมอปีศาจยอ่ มไรค้ วาม
ออ่ นโยน

เวลานนั เอง ฝนกก็ ระหนาํ ลงมา เปลวเพลงิ ยงั คงลกุ โหม
กลางสายฝน พลงั จากการระเบดิ ตวั เองยงั ไมส่ ลายไป
สายฟา้ ขนาดใหญ่เทา่ ถงั นาํ ฟาดลงมา

หากเป็นคนทีมีประสบการณก์ ็จะรูว้ า่ ฟา้ ผา่ ครงั นีเกิด
เพราะลกู กลอนเคลอื นวิญญาณ โอสถวเิ ศษระดบั ลกู
กลอนเซียนขนึ ไปเทา่ นนั จงึ จะดงึ ดดู อสนีบาตได้

11

ทีสว่ นลกึ ของจกั รวาล ลกู ทรงกลมสีเงินขนาดเทา่ ชาม
กาํ ลงั เคลอื นไปทา่ มกลางดวงดาว ดวงตาสองขา้ ง
เคลอื นไหว

‘เปา้ หมายคือโลก เรมิ ดาํ เนินการขา้ มมติ ’ิ จากนนั ลกู ทรง
กลมสเี งินทีเกือบจะโปรง่ ใสกเ็ พมิ ความเรว็ ขนึ

‘แยแ่ ลว้ พลงั ประหลาดนีคืออะไร!’ ระหวา่ งการกระโดด
ขา้ มมิติ จะขา้ มดวงดาว เวลา อดีต หรอื อนาคต

มวั เสยี วชิงมีสติเลก็ นอ้ ย ไดย้ นิ เสียงเหมือนเครอื งจกั รดงั
ขา้ งหู จากนนั ก็ไมร่ ูส้ กึ ตวั อีก

12

ตดิ ๆๆๆ

“อตั ราการเตน้ ของหวั ใจคนไขเ้ พิมขนึ ทาํ ยงั ไงดี” เสยี ง
เจือสะอืนดงั ขนึ เหมือนใกลจ้ ะรอ้ งไหอ้ อกมาเตม็ แก่
ก่อนหนา้ นียงั ดีๆ อยู่ ทาํ ไมถงึ กลายเป็นแบบนีได้ นา่ เป็น
หว่ งจรงิ ๆ

เสยี งดงั รบกวนทาํ ใหม้ วั เสยี วชิงลมื ตาขนึ ชา้ ๆ ภาพที
ปรากฏเบืองหนา้ คือแสงไฟแยงตาและเพดานสีขาว

“ไมเ่ ป็นไร เดียวหมอกม็ าแลว้ ตอ้ งไมเ่ ป็นไรแน่ ไมต่ อ้ ง
รอ้ งไห”้ หญิงทีสวมชดุ ขาวพดู ปลอบใจเดก็ สาวผมสนั

13

“เธอ เธอ เธอ...” เดก็ สาวผมสนั เบะปาก พลนั มองไปยงั
หญิงสาวทีลกุ ขนึ นงั ดว้ ยความตกใจจนพดู ไมอ่ อกไปครู่
หนงึ

เพือนของเธอเงยหนา้ ขนึ ถอนหายใจดว้ ยความโลง่ อก
“ไมเ่ ป็นไรแลว้ ไมเ่ ป็นไรแลว้ อาจเพราะเครอื งขดั ขอ้ ง รบี
ไปอธิบายกบั หมอหนอ่ ย”

“แหะๆ” คนไขไ้ มเ่ ป็นอะไรแตก่ ลบั เรยี กหมอ อาจกลาย
เป็นเรอื งใหญ่ เดก็ สาวผมสนั เปลยี นจากรอ้ งไหเ้ ป็น
หวั เราะ แลว้ วิงออกไปทนั ที

เหน็ ภาพรอบกายแปลกตา มวั เสยี วชิงจงึ เอย่ ถาม “ทีนี

14

คือทีใด” เหตใุ ดขา้ จงึ มาอยใู่ นสถานทีประหลาดเช่นนี
รวมทงั คนเหลา่ นีดว้ ย ไยจงึ แตง่ กายประหลาดนกั

“ทีนีคือโรงพยาบาล ถา้ คนไขร้ ูส้ กึ ไมส่ บายตรงไหน บอก
ฉนั ไดเ้ ลยนะคะ ฉนั เป็นพยาบาลคะ่ ” เดก็ สาวคนนีเป็น
ผใู้ หญ่กวา่ สวมแวน่ ตา มีสีหนา้ เป็นมิตร

“โรงพยาบาล?” หลงั จากใชค้ วามคิดเลก็ นอ้ ย มวั เสยี วชิง
กป็ วดศีรษะจนแทบระเบิด แตเ่ พราะเป็นคนอดทนไดด้ ี
เสมอ สีหนา้ นางจงึ ไมเ่ ปลยี น หญิงสาวลงนอนตอ่ แลว้
หลบั ตาลง พยาบาลเหน็ เชน่ นนั ก็สา่ ยหนา้ แลว้ เดินออก
ไป

15

หลงั จากพยาบาลออกไปแลว้ มวั เสยี วชิงก็ลืมตาขนึ ทนั ที
มองดสู งิ ของทีลอยอยบู่ นเพดาน นยั นต์ าดาํ ทะมนึ “เจา้
เป็นตวั อะไร”

ลกู ทรงกลมสีเงินเกือบโปรง่ ใสลอยมาอยตู่ รงหนา้ มวั
เสยี วชิง ‘ใหต้ ายเถอะ บิดาไมอ่ ยากถกู ควบคมุ เลย ตงั ใจ
เปิดรา้ นตลาดมืดในอวกาศแทๆ้ ดนั มาถกู ยืนยนั ตวั ตน
ได’้

ภาพเหตกุ ารณห์ นงึ ผดุ ขนึ ในสมอง ตอนทีขา้ ยงั มีสติ ดู
เหมือนจะควา้ อะไรไวไ้ ด้ หรอื จะเป็นลกู ทรงกลมอนั นี

16

[1] เน่ยตาน เป็นแนวคดิ ของเตา๋ ทีเกียวขอ้ งกบั การ
ฝึกฝนภายใน เปรยี บเสมือนโอสถทพิ ยภ์ ายในตวั ทีเชือ
วา่ จะช่วยยืดอายขุ ยั ได้

17

ตอนที 3 'ลกู บอล' ตา่ งดาว

นีมนั ตวั พลิ กึ อะไรกนั แน่

‘แคก่ ๆ ผมไมใ่ ช่ตวั ประหลาดอะไร ผมเป็นเทคโนโลยีชนั
สงู จากตา่ งดาว’ ลกู ทรงกลมโปรง่ ใสเบกิ ดวงตากลมโต
สองขา้ ง พดู พลางกะพรบิ ตาปรบิ ๆ

มวั เสยี วชิงเลกิ ควิ “เทคโนโลยีชนั สงู จากตา่ งดาวคือ
อะไร” นีมนั เรอื งบา้ บออนั ใด ดไู มเ่ หมือนอาวธุ จิต
วิญญาณทีเกิดจากอาวธุ เหนือเทวะ หนา้ ตาอปั ลกั ษณ์

18

ยงิ นกั !

‘อปั ลกั ษณ?์ ผมอปั ลกั ษณเ์ หรอ ดตู วั เครอื งนีสิ ถา้ เป็นที
นี อยา่ งนอ้ ยตอ้ งอีกพนั ปีขนึ ไปถงึ จะสรา้ งออกมาได้
สว่ นสถานทีทีคณุ จากมา ยงิ ตอ้ งพฒั นาอีกหลายลา้ นปี
อืม...ถงึ ตอนนนั คาดวา่ ไอทพิ ยข์ องพวกคณุ คงสลายไป
หมดแลว้ ...’

พอหนั มาจงึ พบวา่ มวั เสยี วชิงซงึ เดิมลมื ตาอยู่ เวลานี
หลบั ตาแลว้ เหงือทว่ มศีรษะ เหมือนเจ็บปวดทรมาน

“เฮอ้ ...” ผา่ นไปราวสบิ นาที มวั เสยี วชิงลืมตาขนึ ดงึ กระ
ดาษทชิ ชขู า้ งๆ ออกมาซบั เหงือบนใบหนา้ เขา้ ใจ

19

ทกุ อยา่ งในตอนนีแลว้

นางจาํ ไดว้ า่ นางระเบดิ ตนเอง ยามนีฟื นคืนชีวิตขนึ มา
ยงั ไมท่ นั เขา้ ใจสถานการณช์ ดั เจนก็ไดร้ บั ความทรงจาํ ที
ไมใ่ ชข่ องตนเอง นีเทา่ กบั ชิงรา่ งคนอืนมาเกิดใหม่ หรอื ที
โลกนีเรยี กวา่ สวมวิญญาณ

‘วญิ ญาณเพงิ เขา้ สรู่ า่ งใหม่ เป็นเรอื งปกติทีตอ้ งมีการตอ่
ตา้ น’

มวั เสยี วชิงเหลอื บตาขนึ มอง สายตาจบั อยทู่ ีลกู ทรงกลม
โปรง่ ใส “ไมต่ อ้ งเอย่ เรอื งมีหรอื ไมม่ ีกบั ขา้ เจา้ ตามขา้
ทาํ ไม”

20

‘ขอพดู จากใจจรงิ ผมไมไ่ ดต้ ามคณุ มา ผมยงั มีบญุ คณุ
ช่วยคณุ ไวด้ ว้ ยซาํ คณุ ยงั มาพดู จาไรน้ าํ ใจแบบนี!’ ลกู
ทรงกลมกลายเป็นสีแดงทนั ที บง่ บอกวา่ โกรธมาก

“ถา้ เช่นนนั ” ทีขา้ รูส้ กึ ถงึ พลงั ดงึ ดดู ในตอนนนั ก็เป็น
เพราะลกู ทรงกลมนีสรา้ งขนึ รวมทงั เรอื งทีมาเกิดใหม่
ดว้ ย

ลกู ทรงกลมยงั ไมเ่ ปลยี นสี ‘คณุ เป็นคนยืนยนั ตวั ผมเอง
ผมจะทาํ อะไรได้ จะใหพ้ าองคพ์ ลงั งานทีพรอ้ มสญู สลาย
ไดท้ กุ เมือไปตลอดหรอื ไง ถา้ ใหใ้ ครรูว้ า่ เจา้ ของคนแรก
ของยานพาณิชยร์ ะหวา่ งดวงดาวหมายเลขเจ็ดสแี ปด
ตายไปแลว้ ขืนพดู ออกไป วนั หนา้ ผมจะโลดโผนใน

21

อาณาจกั รดวงดาวไดย้ งั ไง’

“ไมต่ อ้ งนอกเรอื ง” มวั เสยี วชิงกมุ หนา้ ผาก

‘ออ้ นบั วา่ คณุ โชคดีทีผมยงั ใชพ้ ลงั งานไมห่ มด กเ็ ลยชว่ ย
พาคณุ มายงั รา่ งนี รูส้ กึ วา่ ดชั นีทกุ ดา้ นจะสอดคลอ้ งกบั
คณุ พอดี คณุ ก็เลยฟื นคืนชีวติ ’

มวั เสยี วชิงเลกิ ควิ “งา่ ยดายเชน่ นีหรอื ”

นางไมท่ นั ไดส้ นใจวา่ พยาบาลผมสนั ทีเพิงเขา้ มาเหน็
นางกาํ ลงั คยุ กบั อากาศ ใบหนา้ เธอขาวซีดทนั ที หรอื วา่
คนไขจ้ ะโดนอาถรรพ์

22

“ทาํ ไมไมเ่ ขา้ ไปละ่ ครบั ” เสยี งทมุ้ ตาํ ดงั มาจากหนา้ ประตู

พยาบาลสาวชะงกั กม้ หนา้ ลงนอ้ ยๆ “เออ่ ไมม่ ีอะไรคะ่ ”
แตใ่ บหนา้ เธอยงั ขาวซีด เข็นรถเขา้ มาขา้ งตวั มวั เสยี วชิง

“คณุ อีลวั เสวีย ฉนั ขอวดั อณุ หภมู ิ ความดนั และระดบั
นาํ ตาลในเลอื ดของคณุ นะคะ ถา้ ไมม่ ีอะไรผิดปกติก.็ ..ก็
ออกจากโรงพยาบาลได้ ถา้ รูส้ กึ ไมส่ บายตรงไหนติดตอ่
เราไดค้ ะ่ ” เธอพดู เสยี งสนั จากนนั ก็หยิบปรอทวดั ไขส้ อด
ใตร้ กั แรม้ วั เสยี วชิง

อีลวั เสวียคือเจา้ ของรา่ งปัจจบุ นั และจะเป็นตวั ตนของ

23

มวั เสยี วชิงในโลกนี

อีลวั เสวียกะพรบิ ตา เหน็ ชายวยั กลางคนทีผมเรมิ หงอก
ถือเสอื ผา้ สาํ หรบั ผลดั เปลยี นเดนิ ตามเขา้ มา

เขาคือเหลา่ เกา เป็นพอ่ บา้ นของเฉวียนหมงิ เขาวางถงุ
เสอื ผา้ ลง ยมิ พลางมองอีลวั เสวีย “นายหญิงครบั นาย
นอ้ ยตดิ ธุระ มาไมไ่ ด้ ใหผ้ มมาดวู า่ นายหญิงตืนหรอื ยงั
ถา้ ไมม่ ีปัญหาเราก็ออกจากโรงพยาบาล สว่ น
ทางมหาวทิ ยาลยั ขอลาพกั หนงึ สปั ดาหใ์ หแ้ ลว้ ครบั ”

“อืม งนั กอ็ อกจากโรงพยาบาลเถอะ”

24

หญิงสาวลืมไปเสียได้ เจา้ ของรา่ งเดมิ เป็นนกั ศกึ ษา
มหาวทิ ยาลยั ปีสอง เพราะเรอื งแตง่ งานก็เลยลาพกั การ
เรยี นกบั มหาวิทยาลยั ครงึ เดือน แลว้ ก็อยทู่ ีบา้ นสกลุ
เฉวียนมาตลอดจนกระทงั เมือสามวนั ก่อน

25

ตอนที 4 เขาเป็นคนขีโรค

สามวนั ก่อน เพราะเหตบุ างอยา่ งทาํ ใหอ้ ีลวั เสวียตก
บนั ไดลงมาศีรษะฟาดพืน ไมไ่ ดส้ ตไิ ปสามวนั หมอบอก
วา่ สมองกระทบกระเทือน ประกอบกบั รา่ งกายออ่ นแอ
พกั ผอ่ นไมเ่ พียงพอ ทาํ ใหห้ ลบั ไปเทา่ นนั เอง ไมค่ ิดวา่
วญิ ญาณเจา้ ของรา่ งเดมิ ไดส้ ลายไปกอ่ นทีตนจะมา

26

‘วา้ ว คณุ แตง่ งานแลว้ ฮา่ ๆๆ’

อีลวั เสวียทาํ ตาเขียวใสท่ นั ทีทีลกู บอลพดู

เหลา่ เกามีสหี นา้ งนุ งง เขามองตามสายตาเธอ เหน็ แต่
ความวา่ งเปลา่

“ทกุ อยา่ งปกติดีคะ่ ขอ...ขอใหอ้ อกจากโรงพยาบาล
อยา่ งราบรนื นะคะ” ไมไ่ หวแลว้ ฉนั ตอ้ งไปแจง้ หวั หนา้
พยาบาล ยืนยนั วา่ จะไมม่ าทีหอ้ งผปู้ ่วยหอ้ งนีอีก ฉนั กลวั
ทีนี!”

‘ไมต่ อ้ งมองแลว้ พวกนนั ไมเ่ หน็ ผมหรอก และไมไ่ ดย้ ิน

27

ผมพดู ดว้ ย เพราะผมสอื สารผา่ นคลนื สมองของคณุ เป็น
การสือสารทางความคิด เขา้ ใจหรอื เปลา่ ’ แยจ่ รงิ ตอ้ งมา
คอยอธิบายกบั คนสมยั โบราณ

อีลวั เสวียดงึ สายตากลบั มา “ขอบคณุ ลงุ เกามากคะ่
รบกวนลงุ ลงไปรอขา้ งลา่ ง ฉนั เปลยี นเสือผา้ แลว้ จะตาม
ลงไป”

“ครบั ผมจะลงไปเอารถออกมา นายหญิงรอผมโทร.
มานะครบั ” จากนนั เขาก็ออกจากหอ้ ง ขนั ตอนทีเหลือใน
การออกจากโรงพยาบาลกแ็ คร่ อโทรศพั ทเ์ ทา่ นนั

หอ้ งผปู้ ่วยทีอีลวั เสวียพกั อยเู่ ป็นหอ้ งเดียว มีหอ้ งแตง่ ตวั

28

หญิงสาวยืนอยหู่ นา้ กระจก มองใบหนา้ เศรา้ หมองทีตน
ไมค่ นุ้ เคย แลว้ บน่ วา่ “อยา่ บอกนะวา่ ฉนั มาอยใู่ นรา่ ง
หลนิ ไตอ้ วี[1]”

‘ไมเ่ ลวๆ เขา้ ใจเปรยี บเทียบ คณุ ไดร้ บั ความทรงจาํ ของ
เจา้ ของรา่ งเดิม ดแู ลว้ เป็นเรอื งดี’ ลกู บอลโปรง่ ใสยงั
พลา่ มไมห่ ยดุ

“ตอ่ ไปมวั เสยี วชิงก็คืออีลวั เสวีย ขีโรค ออ่ นแอ ไมช่ อบ
เลย” หญิงสาวรวบผมทีทา้ ยทอยขนึ มา ทา่ ทางเจบ็ ป่วย
หายไปทนั ที ดวงตาสดใสเปียมดว้ ยความเชือมนั กลาย
เป็นคนละคนในพรบิ ตา

29

อีลวั เสวียเลกิ สนใจลกู บอล เธอหยิบโทรศพั ทม์ ือถือทีเพิง
เปลยี นใหม่ มีสายเขา้ มาพอดี เหลา่ เกานนั เอง พอรบั
โทรศพั ทแ์ ลว้ กอ็ อกจากโรงพยาบาลไป

“นายหญิง?” เหลา่ เกากะพรบิ ตาเมือเหน็ เดก็ สาวทีดู
รา่ เรงิ สดใสตรงหนา้ ไมใ่ ช่ภาพหลอน ดเู หมือนจะมีอะไร
สกั อยา่ งแปลกไป

“มีอะไรเหรอ” อีลวั เสวียเหลือบตามอง ถามดว้ ยนาํ เสยี ง
ราบเรยี บ

“เออ่ ไมม่ ีอะไรครบั นายหญิงเชิญครบั ” เหลา่ เการบี เปิด
ประตรู ถ วางมือทีขอบบนของประตเู พือปอ้ งกนั ศีรษะให้

30

ขณะทีเธอเขา้ ไปนงั ในรถ จากนนั จงึ นงั ทีตาํ แหน่งคนขบั
ขบั รถออกจากโรงพยาบาล

ระหวา่ งทางไมม่ ีการพดู คยุ กระทงั รถมาถงึ หนา้
คฤหาสนห์ รู

ประตรู ถเปิดออก อีลวั เสวียมองทวิ ทศั นเ์ บืองหนา้ มมุ
ปากยกขนึ เลก็ นอ้ ย ตอ่ ไปทีนีจะเป็นทีทีฉนั ตอ้ งใชช้ ีวิต
ไมเ่ ลว เพียงแตไ่ มร่ ูว้ า่ เจา้ ของรา่ งเดมิ ตาบอดหรอื อะไร
กนั แน่

“นายหญิงเพิงออกจากโรงพยาบาลมา เขา้ ไปพกั ผอ่ นดี
กวา่ ครบั ขา้ งนอกนีลมแรง นายนอ้ ยเพิงสงั งานมา ผม

31

ตอ้ งไปทีบรษิ ัทกอ่ น” เหลา่ เกาเก็บมือถือ พดู จบก็กลบั รถ
แลว้ ขบั ออกไป

อีลวั เสวียเปิดประตดู ว้ ยความคนุ้ เคย เดินเขา้ ไปใน
คฤหาสน์ เครอื งเรอื นใหมห่ มด โออ่ า่ หรูหรา ทงั ยงั เป็น
แบบทีเธอชอบ เพียงแตบ่ รรยากาศออกจะวงั เวงไป
หนอ่ ย

ตงึ ! เสียงทบึ หนกั เหมือนของบางอยา่ งตกกระแทกพืน
ตามดว้ ยเสยี งรอ้ งคราง ดงึ ดดู ความสนใจของเธอทนั ที

หญิงสาวมองไปทีหอ้ งหนงึ บนชนั สาม เป็นหอ้ งของเฉวี
ยนหมงิ สามีของรา่ งนี

32

‘ไมไ่ ปดหู น่อยเหรอ ดเู หมือนหมอนนั จะเป็นสามีคณุ นะ’

อีลวั เสวียเลกิ ควิ ‘ไมใ่ ช่ เขาเป็นของอีลวั เสวีย ไมใ่ ชฉ่ นั ’
ฉนั คือมวั เสยี วชิง แมจ้ ะเหมือนกนั แตก่ ็ไมเ่ หมือน

‘ก็จรงิ ’

เมือเดินขนึ มาทีชนั สอง กาํ ลงั จะไปยงั หอ้ งของตนเอง
เธอจงึ นกึ ขนึ ได้

‘แยจ่ รงิ ลงุ เกาไมอ่ ยู่ คงไมเ่ กิดเรอื งอะไรกบั เขานะ’

33

ลกู บอลไมใ่ สใ่ จ ‘ผชู้ ายตวั โต ไมใ่ ชค่ นป่วย เขาจะเป็น
อะไรไปได’้
‘เขาไมใ่ ชแ่ คค่ นป่วย ยงั ขีโรคดว้ ย’ อีลวั เสวียมนุ่ ควิ
กาํ หมดั แน่น เทา้ ยงั คงกา้ วไปขา้ งหนา้ อยดู่ ี

[1] หลนิ ไตอ้ วี ตวั ละครหญิงในเรอื งความฝันในหอแดง
(หงโหลวเมงิ ) เป็นหญิงงามรา่ งกายออ่ นแอ

34

ตอนที 5 ผเู้ ลยี งดจู ะตายไมไ่ ด้

35

มาถงึ ชนั สาม หนา้ หอ้ งเฉวียนหมิง อีลวั เสวียจบั ลกู บดิ
ประตู เมม้ ปาก บิดลกู บดิ ดงั แกรก๊ แลว้ ผลกั ประตเู ปิด
ออก

สามีในความทรงจาํ ของเจา้ ของรา่ งเดิมเป็นคนเงียบขรมึ
ไมพ่ ดู ไมจ่ า ปฏิบตั ิตอ่ เธอเหมือนเป็นแขก แตต่ งั แตม่ า
อยทู่ ีนี การกินอยทู่ กุ อยา่ งลว้ นไมข่ าดตกบกพรอ่ ง ดีกวา่
ตอนอยบู่ า้ นสกลุ อีไมร่ ูก้ ีเทา่

เสยี ดายทีในใจเจา้ ของรา่ งเดมิ มีอีกคนซอ่ นอยตู่ ลอด
เวลา

36

แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไร เวลานีเธอคืออีลวั เสวีย เป็นรา่ งที
วญิ ญาณมวั เสยี วชิงอาศยั อยู่ เธอไมอ่ ยากไปยงุ่ เกียวกบั
ความรูส้ กึ ไรส้ าระของเจา้ ของรา่ งเดิม

เมือเขา้ มาในหอ้ ง สงิ ทีเหน็ คือชนั วางทีกนั แบง่ พืนที บน
ชนั วางวตั ถโุ บราณและเครอื งหยก ดเู กา่ แก่ทีเดียว

เมือเดนิ ผา่ นชนั วางเขา้ ไปก็เป็นหอ้ งนงั เลน่ โอโ่ ถง มีโซฟา
โต๊ะทาํ งาน ดแู ลว้ นา่ จะเป็นทีทีปกติเฉวียนหมงิ ใชท้ าํ งาน
และพกั ผอ่ น แตไ่ มเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของเขา

‘เขาอยทู่ างนี รบี มาเรว็ !’ ลกู บอลเงินลอยออกมาจาก

37

หอ้ งนอน รอ้ งบอกจากตรงประตู อีลวั เสวียใจหายวบู
เกิดเรอื งแลว้ จรงิ ๆ เธอรบี เดินไปจะเปิดประตู แตป่ ระตู
ถกู ลอ็ กจากดา้ นใน

“ใหต้ าย!” ถา้ ยงั มีพลงั เหลา่ นนั อยู่ มีหรอื ทีประตนู ีจะ
ขวางฉนั ได!้

ลอ็ กนีก็คณุ ภาพดี อีลวั เสวียออกแรงบดิ หลายครงั กไ็ มม่ ี
ผล หญิงสาวเงยหนา้ ขนึ มองลกู บอล ‘ช่วยฉนั เปิดประตู
หน่อย’

‘หๆึ ตอนนีเหน็ ประโยชนข์ องผมแลว้ ละ่ สิ ฮ่าๆ’ ลกู บอล
พดู อยา่ งวางโต จากนนั ก็บินเฟี ยวทะลผุ นงั หอ้ งเขา้ ไป

38

แลว้ ประตกู ็เปิดออก

อีลวั เสวียเขา้ มาในหอ้ งแลว้ กย็ งั ไมเ่ หน็ เฉวียนหมงิ แตไ่ ด้
ยินเสยี งนาํ ในหอ้ งนาํ เธอรบี วิงเขา้ ไปทนั ที เหน็ ไอนาํ
อบอวลไปทงั หอ้ ง เฉวียนหมงิ นอนเปลือยอยบู่ นพืน

ใบหนา้ เขาซีดเผือด สองมือซกุ อยทู่ ีหนา้ อก ควิ ขมวด
แนน่ ดเู หมือนเจ็บปวดทรมานมาก

เกา้ อีรถเข็นลม้ อยขู่ า้ งๆ นาํ จากฝักบวั ยงั ไหลไมห่ ยดุ ใน
หอ้ งเตม็ ไปดว้ ยไอนาํ รอ้ นๆ ลอยคลงุ้

อีลวั เสวียหนั หลงั กลบั ทนั ทีทีเหน็ ผชู้ ายเปลอื ย แตแ่ ลว้ ก็

39

ฉกุ คิดไดว้ า่ ตอนนีไมใ่ ช่เวลามาคาํ นงึ ถงึ เรอื งพวกนี รบี ไป
ปิดก๊อกฝักบวั ทงั ๆ ทีสวมเสอื ผา้ จากนนั นงั ยองๆ ยืนมือ
ไปแตะขอ้ มือเขา

ในฐานะทีเป็นนกั หลอมโอสถ เธอยอ่ มมีความรูพ้ ืนฐาน
ในการช่วยชีวิตคน เมือเจอคนป่วยลม้ ลงกบั พืน ก่อนอืน
ยงั ไมค่ วรขยบั ตวั ผปู้ ่วยทนั ที แตต่ อ้ งตรวจดสู ภาพผปู้ ่วย
กอ่ น นีเป็นวธิ ีทีถกู ตอ้ งทีสดุ เพราะผปู้ ่วยบางราย หาก
ถกู เคลือนยา้ ยโดยไมร่ ะวงั อาจอนั ตรายถงึ ชีวติ ได้

“ผชู้ ายคนนีเขา...” อาการป่วยแบบนี ในโลกก่อน แมจ้ ะ
ยากลาํ บากแตย่ งั รกั ษาใหห้ ายได้ แตส่ าํ หรบั โลกนีดู
เหมือนจะไมม่ ีทางรกั ษา

40

“อยมู่ าไดถ้ งึ ตอนนีก็ถือวา่ ปาฏิหารยิ แ์ ลว้ ” อีลวั เสวีย
บน่ ออกมาพลางสา่ ยหนา้ จากนนั จงึ ออกแรงลากเฉวี
ยนหมงิ ออกมาจากหอ้ งนาํ ชว่ ยไมไ่ ด้ ใครใชใ้ หเ้ ขาตวั
หนกั อยา่ งนี เจา้ ของรา่ งเดมิ ก็เป็นคนออ่ นแอไมม่ ีเรยี ว
แรง

ยงั ดีทีนอกหอ้ งนาํ เป็นหอ้ งนอน อีลวั เสวียวางเฉวียนหมิ
งลงบนเตียงแลว้ กห็ ม่ ผา้ ใหเ้ ลย เธอไมค่ ิดจะชว่ ยใสเ่ สอื
ผา้ ใหเ้ ขา อีกอยา่ ง เกิดเขาฟื นขนึ มา เธอจะอธิบายอยา่ ง
ไร

‘คณุ เป็นหมอไมใ่ ชเ่ หรอ ไมต่ รวจเขาหน่อยเหรอ’ เหน็ อี
ลวั เสวียนงั ลงบนพืน ลกู บอลก็ขยบั เขา้ มาใกลด้ ว้ ยความ

41

แปลกใจ

อีลวั เสวียถลงึ ตาใส่ เบป้ ากพดู วา่ “กต็ อ้ งชว่ ยอยแู่ ลว้ สิ
เขาเป็นคนเลยี งดฉู นั ในโลกนี จะใหต้ ายไมไ่ ด้ แตต่ อนนี
เขายงั ไมม่ ีอนั ตรายถงึ ชีวติ หรอก” แตถ่ า้ เธอไมเ่ ขา้ มา
แลว้ เขานอนแช่นาํ รอ้ นในหอ้ งนาํ โดยไมม่ ีใครมาชว่ ย คิด
วา่ คงอนั ตรายแน่

“ทาํ เอาพีสาวเหนือยแทบตาย” แตก่ ่อนใชม้ ือเดียวแบก
ผชู้ ายหนกั เทา่ เฉวียนหมงิ กย็ งั แบกไดเ้ ป็นสบิ ๆ คนโดย
ไมเ่ หนือยหอบ ตอนนีกลบั เหนือยจนหอบแฮก่ ๆ

ยงั ตอ้ งฝึกฝนไวด้ ีกวา่ แตท่ ีนีไอทพิ ยเ์ บาบางจนนา่ เวทนา

42

เหลอื เกิน
มีกย็ งั ดีกวา่ ไมม่ ี อีลวั เสวียไมม่ ีทางเลือก ตอ้ งยอมรบั
สภาพตอนนีไปก่อน

43

ตอนที 6 ปากเธอคอ่ นขา้ งตรง

ในเมือทะลมุ ติ ิมายงั สถานทีทีไอทพิ ยข์ าดแคลน
มากกวา่ เดมิ จรงิ ๆ เธอก็ไมม่ ีทางเลอื ก ยงั ดีทีแมไ้ อทพิ ย์
จะเบาบาง แตใ่ นอากาศกย็ งั พอมีหลงเหลืออยบู่ า้ ง ยงั
พอใหฝ้ ึกฝนได้ ถงึ อยา่ งไรการปอ้ งกนั ตวั เองก็คงไมม่ ี
ปัญหา

44

จากทีเคยมีสถานะสงู สง่ มีพลงั อาํ นาจเขม้ แขง็ แลว้
ตอ้ งกลายเป็นผหู้ ญิงธรรมดาไมม่ ีเรยี วแรงแมแ้ ตจ่ ะมดั
ไก่ เป็นสงิ ทีหญิงสาวไมอ่ าจยอมรบั ได้ ไมว่ า่ จะอยใู่ นโลก
ไหน ผแู้ ขง็ แกรง่ เทา่ นนั ถงึ จะมีสทิ ธิพดู

“อือ...” ขณะทีอีลวั เสวียกาํ ลงั ครุน่ คดิ เสียงครางของเฉวี
ยนหมิงบนเตียงทาํ ใหค้ วามคิดของเธอสะดดุ ลง

ในฐานะหมอ เธอลกุ ขนึ ทนั ทีเพือตรวจดอู าการของชาย
หนมุ่ ตอนนีใบหนา้ เขาแดงมาก แตบ่ นหนา้ ผากกลบั มี
เหงือซมึ ออกมา

เธอรูส้ กึ แปลกใจ “ไมน่ ะ ถกู ความเยน็ เขา้ แลว้ รา่ งกาย

45

นี...” เธอพดู พรอ้ มกบั ยืนมือมาแตะหนา้ ผากเขาเพือ
ตรวจอณุ หภมู ิ

เมือมือสมั ผสั ถกู เฉวียนหมงิ อณุ หภมู ริ อ้ นลวกทาํ ใหอ้ ีลวั
เสวียถงึ กบั ตกใจ “น่าจะมีไขส้ งู มาก ไมน่ า่ ตาํ กวา่ สสี บิ
องศา!” อณุ หภมู ิขนาดนีสาํ หรบั ผปู้ ่วยในโลกนีนบั วา่
อนั ตรายมาก

‘ผมวา่ เขาอาจถกู ความเยน็ ตอนทีคณุ ลากเขาออกมา
เพราะเขาไมไ่ ดใ้ สเ่ สอื ผา้ ’ ลกู บอลเงินเอย่ เสียงเรยี บ

‘หนุ่ ยนตจ์ ะไปมีความรูส้ กึ อะไร’ อีลวั เสวียสา่ ยหนา้ อยา่ ง
ระอา คอ่ ยๆ ดงึ ผา้ หม่ ลงมาทีปลายเทา้ ขณะทีกาํ ลงั จะ

46

ดงึ มือกลบั กถ็ กู มือใหญ่สองขา้ งควา้ ไวแ้ น่น แน่นจนแทบ
จะทาํ ใหแ้ ขนเธอหกั

“ใหต้ ายส!ิ ทีเมือกีทาํ ไมสญั ชาตญาณปอ้ งกนั ตวั ไมแ่ รง
แบบนี” เธอยืนสองนิวออกไปแตะจดุ บนรา่ งเฉวียนหมิ
งสองสามจดุ อยา่ งฉบั ไว ทาํ ใหเ้ ขาคลายมือออก แตม่ ี
รอยกดลกึ บนขอ้ มือเธอแทน

อีลวั เสวียกดั ฟันกรอด หนั ตวั วิงตกึ ๆ ออกไป คดิ ถงึ อะไร
บางอยา่ งจงึ วิงมายงั อีกหอ้ ง เมือเปิดประตู กลนิ ยา
สารพดั ชนิดกโ็ ชยมาปะทะจมกู หญิงสาวขมวดคิวทนั ที

“ยาแผนปัจจบุ นั ทงั นนั ไมม่ ียาทีอยากไดส้ กั อยา่ ง” แม้

47