หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

“พวกคณุ ใครจะไปก่อนครบั อยา่ ทาํ ใหผ้ มเสยี เวลาทาํ
มาหากิน” คนขบั แทก็ ซีเอือม ขบั รถกะดกึ ง่ายไมใ่ ช่งา่ ยๆ
อยากไดล้ กู คา้ หลายรายหน่อย

อีลวั เสวียหายใจเขา้ ลกึ ๆ เหลอื บมองเฟิงฉีแลว้ พดู วา่
“ขบั ไปจอดทีโรงแรมใกลท้ ีสดุ กพ็ อ”

คนขบั แทก็ ซีไดย้ ินกช็ าํ เลืองมองสองคนดว้ ยแววตาดู
แคลน เฮอะ พดู ตรงๆ ก็ได้ ไมเ่ หน็ ตอ้ งหาขอ้ อา้ งหว่ ยๆ
แบบนี

อีลวั เสวียลงรถทีหนา้ ประตโู รงแรม แลว้ เดินตรงเขา้ ไป
เฟิงฉีลงั เลเลก็ นอ้ ย แลว้ รบี ตามไป

548

ลกู บอลเงิน ‘เจา้ หนนู นั ตามมาแลว้ ’

สหี นา้ อีลวั เสวียเรยี บเฉย ไมส่ น หมอนนั หลงทางไมใ่ ช่
ฉนั หลงทาง อีกอยา่ งถา้ หาทางกลบั บา้ นไมเ่ จอกไ็ ปหา
ตาํ รวจสิ ฉนั ไมใ่ ชต่ าํ รวจ ไมม่ ีหนา้ ทีแบบนนั

“หอ้ งเดียว สามวนั คะ่ ” อีลวั เสวียยืนบตั รประชาชนและ
เงินให้ ไดค้ ียก์ ารด์ มาอยา่ งรวดเรว็

ถงึ ตอนนีเฟิงฉีกลนื นาํ ลายแลว้ เดนิ ตามเธอตอ่

“เดียวคะ่ คณุ ผชู้ ายทา่ นนี ถา้ พกั สองคน ก็ตอ้ งลง

549

ทะเบียนดว้ ยคะ่ ” พนกั งานทีเคานเ์ ตอรต์ อ้ นรบั ยมิ เลก็
นอ้ ย เหน็ ใบหนา้ หลอ่ เหลาของเฟิงฉีกอ็ ดมองดอู ีกครงั ไม่
ได้ หลอ่ จงั

ตอนที 67 นายหญิงพาผชู้ ายไปดว้ ยคนหนงึ

“ฉนั ไมร่ ูจ้ กั เขา” อีลวั เสวียชกั ปวดหวั หมอนี เมือกีไมน่ า่
ใหต้ ามมาเลย คนอะไรจิตสาํ นกึ สกั นิดก็ไมม่ ี

เฟิงฉีสนั ศีรษะ “พีครบั ผมผิดไปแลว้ แมบ่ อกใหผ้ มมา
ตามพีกลบั ไป ถา้ พีไมย่ อมกลบั ผมกก็ ลบั ไปไมไ่ ด้ พีจะ

550

ใจรา้ ยไมส่ นใจผมแลว้ เหรอ”

ขณะทีพดู สีหนา้ เฟิงฉีมีรอยยมิ เจา้ เลห่ ์ ทา่ ทางเหมือน
บอกวา่ ผมตามเกาะตดิ คณุ แนน่ อนแลว้ ตอ่ ใหค้ ณุ เมิน
ผม ผมก็ไมป่ ลอ่ ยใหค้ ณุ อยสู่ บายหรอก

“คณุ ผหู้ ญิงคะ เออ่ ...”

อีลวั เสวียกดั ฟันกรอด ควกั ธนบตั รออกมาสองสามใบยดั
ใสอ่ กเฟิงฉี “อยา่ มาใหฉ้ นั เหน็ หนา้ อีก!” จากนนั กเ็ ดินเขา้
ลฟิ ต์ กดชนั ทีตอ้ งการจากไป

เฟิงฉีลว้ งบตั รประชาชนออกมาจากกระเป๋ า “โชคดีทีไม่

551

ไดท้ าํ บตั รประชาชนหาย เรานีฉลาดไมเ่ บา”

“นีคะ่ คียก์ ารด์ ของคณุ ” พนกั งานมีทา่ ทางขวยเขิน ยืน
คียก์ ารด์ ใหด้ ว้ ยสีหนา้ หลงใหล หลอ่ จงั เลย สมยั นีไมใ่ ช่
จะเหน็ คนแตง่ ตวั แบบโบราณไดง้ า่ ยๆ ดดู ีกวา่ พวกทีแตง่
คอสเพลยแ์ ลว้ อาศยั โฟโตชอปเยอะเลย

บอดีการด์ ทีตามหาอีลวั เสวียอยแู่ ถวนนั เหน็ ภาพ
เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ ระหวา่ งทงั สองคน พวกเขาตามทงั
สองตงั แตอ่ อกจากสวนสาธารณะ พอเหน็ อีลวั เสวียกบั
เฟิงฉีเขา้ ไปในโรงแรมกไ็ มไ่ ดต้ ามตอ่ จงึ ไมเ่ หน็ เหตกุ ารณ์
ทีเกิดขนึ ในลอ็ บบี

552

เนืองจากอีลวั เสวียมีประสาทรบั รูไ้ วมาก พวกบอดีการด์
จงึ ไมก่ ลา้ ตามติดเกินไป

553

ตอนที 72 ยงั เรยี นไมจ่ บ!

แตเ่ ขาแหงนหนา้ เศรา้ ยงั ไมท่ นั ถงึ สสี บิ หา้ องศา กถ็ กู นาย
ผเู้ ฒา่ ดงึ หู “ไอห้ นนู ี ป่พู ดู จรงิ จงั กบั แก อยา่ ออกนอก
เรอื ง”

“โอ๊ยๆ รูแ้ ลว้ ครบั ป่ ู ผมวา่ ลวั เสวียสามารถชว่ ยวกิ ฤตนี
ได้ ป่ไู มเ่ หน็ ความมนั ใจทีแผอ่ อกมาจากตวั เธอเหรอ
ครบั ” ความมนั ใจแบบนี เขาเคยเหน็ มาก่อนบนตวั
อาจารย์

554

นายผเู้ ฒา่ ถลงึ ตาใสห่ ลานชาย “ป่แู กไมไ่ ดต้ าบอด เหน็
แลว้ ”

“งนั ป่กู ใ็ หเ้ ธอลองดสู ิ ไมม่ ีอะไรเสียหายหรอก” เฟิงฉีคดิ ดู
แลว้ ยงั ไงกไ็ มใ่ ชก่ ารรกั ษาดว้ ยการผา่ ตดั ไมจ่ าํ เป็นตอ้ ง
กงั วลขนาดนนั

“ถา้ เป็นคนอืน ป่อู าจมีอาํ นาจตดั สนิ ใจ แตแ่ มท่ พั อวิน
เวย่ เป็นใคร เรอื งทกุ อยา่ งทีเกียวกบั เขาตอ้ งผา่ นการ
หารอื ก่อนถงึ จะลงมือได้ ป่ไู มม่ ีอาํ นาจตดั สนิ ใจเอง”

เฟิงฉีกลอกตา ผดุ ความคดิ ขนึ ในใจ “เอางี ป่ ู เรยี กคนที
รบั ผดิ ชอบมาเลย” สามเดือนแลว้ คนพวกนนั คงรอจน

555

เอือมแลว้

ถา้ ยงั ไมถ่ งึ ทีสดุ จรงิ ๆ ใครก็ไมอ่ ยากใหย้ อดแมท่ พั แหง่
ยคุ คนนีตายจากไป แตท่ ีทาํ ไดก้ ็มีเพียงทาํ ใหเ้ ขามีชีวิต
เพิมขนึ อีกวนั ถือวา่ เป็นการใหค้ าํ ตอบตอ่ ครอบครวั สกลุ
อวินแลว้

“พอดีวนั นีป่ตู อ้ งรายงานสภาพอาการของทา่ นแมท่ พั งนั
ก็ใหค้ นไปเชิญแมท่ พั จา้ วผรู้ บั ผิดชอบเรอื งนีมา” นายผู้
เฒา่ คดิ วนุ่ วายแลว้ ตดั สนิ ใจจะลองดู

คนทีบาํ เพญ็ เพียรถงึ ขนั พืนฐาน ทงั ดแู วบเดียวก็รูว้ า่
ตาํ แหนง่ ฝังเขม็ ไมถ่ กู ตอ้ ง บางทีอาจมีฝีมือจรงิ กไ็ ด้

556

“สว่ นแก สามปีมานีเรยี นอะไรบา้ ง คนอืนมองแวบเดียว
ก็รูป้ ัญหา แตแ่ กทาํ หนา้ งง เรยี นเสยี เวลาเปลา่ ๆ” นายผู้
เฒา่ เหลือบมองเฟิงฉี แววตาเหมน็ เบือ

เฟิงฉี “...” ไมเ่ คยไดย้ ินเหรอวา่ เอาคนมาเปรยี บเทียบกนั
มนั เป็นเรอื งน่าโมโห อีกอยา่ งจดุ ฝังเขม็ เป็นเรอื งทีตอ้ ง
เครง่ ครดั มาก ไมใ่ ชก่ ารแทงเขม็ เขา้ หลอดเลอื ด อยาก
แทงหลอดเลอื ดไหนกเ็ ลือกไดต้ ามใจ ใหต้ ายเถอะ ชกั
สงสยั แลว้ วา่ ผมไมใ่ ช่หลานแทๆ้ ของป่ ู

หลงั จากนายผเู้ ฒา่ โทรศพั ทแ์ ลว้ อาจเพราะกระตือรอื รน้
ทีจะหาทางรกั ษาจรงิ ๆ นายทหารชือจา้ วจวินซงึ อยทู่ ีตกึ

557

ขา้ งๆ กม็ าพบทนั ที

“นายผเู้ ฒา่ เฟิง คณุ บอกวา่ มีวิธีรกั ษา เป็นใครครบั ใครที
รกั ษาพีอวินได้ ผมเหลา่ จา้ วรบั ประกนั วา่ ชวั ชีวิตนีเขาจะ
ราํ รวยสขุ สบายไปทงั ชาติ” เพิงเขา้ ประตมู ากไ็ ดย้ ินเสยี ง
ทรงอาํ นาจน่าเกรงขามดงั มา ไมเ่ สยี ทีทีเป็นทหาร

เหน็ ในหอ้ งมีคนเพียงสามคน จา้ วจวนิ ชะงกั ก่อนจะยิม
อยา่ งเปิดเผย “คนยงั มากนั ไมค่ รบเหรอ ไมเ่ ป็นไร แคก่ ๆ
อยใู่ นกองทพั จนเคย ทกุ ทา่ นอยา่ ถือสา อยา่ ถือสา”

เดก็ ผหู้ ญิงคนนีไมพ่ ดู เลย คงจะตกใจกลวั เขาไมไ่ ดต้ งั ใจ

558

สีหนา้ นายผเู้ ฒา่ เปลยี นไปเลก็ นอ้ ย เขารนิ นาํ ชาใหจ้ า้ ว
จวนิ “แมท่ พั จา้ ว ทีผมบอกกค็ ือเธอคนนีครบั เธอบอกวา่
มีวิธีทาํ ใหแ้ มท่ พั อวินเวย่ ฟื นได้ สว่ นทางผมเองก็ไมม่ ีวธิ ี
ทีดีกวา่ นีแลว้ จงึ อยากฟังความเหน็ คณุ ”

จา้ วจวินเพิงจะดืมชา พอไดย้ นิ กส็ าํ ลกั สีหนา้ ดาํ ทะมนึ
ทนั ที

“นายผเู้ ฒา่ เฟิง ลอ้ ผมเลน่ หรอื ไง เดก็ คนนีดแู ลว้ น่าจะยงั
ไมจ่ บมหาวิทยาลยั ดว้ ยซาํ จะมีฝีมืออะไร ไมใ่ ช่ผมดถู กู
เธอนะ อาการของพีอวิน แมแ้ ตห่ มอมือทีชาํ นาญยงั จน
ปัญญา เธอจะทาํ อะไรได”้

559

อีลวั เสวียเหยียดรมิ ฝีปาก “แมท่ พั จา้ วพดู ถกู แลว้ คะ่ ฉนั
ยงั เรยี นไมจ่ บ แตก่ ็ไมไ่ ดห้ มายความวา่ ฉนั จะไรค้ วาม
สามารถ” ทีเธอเกลียดทีสดุ คือถกู คนอืนสงสยั ในความ
สามารถของตวั เอง แมว้ า่ เทียบกบั เมือก่อนแลว้ เธอจะ
ดอ้ ยกวา่ เกา่ มาก แตส่ าํ หรบั เรอื งนี ดว้ ยฉายาหมอปีศาจ
ของเธอ ไมใ่ ชป่ ัญหาเลย

ยงั เรยี นไมจ่ บ! พอเธอพดู คาํ นีออกมา ทกุ คนในทีนนั ก็
ตะลงึ งนั ทายถกู จรงิ ๆ ดว้ ย

นายผเู้ ฒา่ ถงึ กบั ถอดใจ จบกนั ไมน่ า่ เชือทีไอห้ ลานชาย
พลา่ มเลย ตวั เขาเองยงั ทาํ ไมไ่ ด้ ก็อยา่ คาดหวงั เพือน ยงิ
ไมต่ อ้ งพดู ถงึ คนทีรูจ้ กั ยงั ไมถ่ งึ หนงึ วนั ฉนั คงสมองบวม
นาํ ไปแลว้

560

ตอนที 73 ทีนีเชือฉนั แลว้ สิ

แมท่ พั จา้ วมองอีลวั เสวียเงียบๆ ทา่ ทางเหมือนแปลกใจ
เลก็ นอ้ ย เดก็ ผหู้ ญิงคนหนงึ ภายใตพ้ ลงั กดดนั ทีมองไม่
เหน็ ของฉนั ยงั โตต้ อบกบั ฉนั ทงั ทีหนา้ ไมเ่ ปลยี นสีได้

“ไมใ่ ชว่ า่ ผมไมเ่ ชือมนั คณุ แตค่ ณุ ยงั เรยี นไมจ่ บ จะมี
ประสบการณอ์ ะไร ถา้ คณุ มีความคดิ อะไรกล็ องพดู ให้
ผมฟังดู จรงิ สิ คณุ เรยี นแพทยม์ าเหรอ”

561

อีลวั เสวียสา่ ยหนา้ “ไมใ่ ช่คะ่ ” สาขาทีฉนั เรยี น ไมใ่ ช่แค่
ตา่ งจากวชิ าแพทยเ์ ลก็ นอ้ ย แตไ่ มเ่ กียวกนั เลย

“เหลวไหล!” สีหนา้ แมท่ พั จา้ วเยน็ ชาขนึ มาทนั ที “ แมห่ นู
นายผเู้ ฒา่ เฟิง พวกคณุ ลอ้ เลน่ กบั แมท่ พั อยา่ งผมงนั หรอื
ห!ึ ”

เดก็ สาวทีไมไ่ ดเ้ รยี นแพทย์ ไมม่ ีประสบการณ์ แถมยงั
เรยี นไมจ่ บ กลา้ คยุ โตวา่ รกั ษาได้ คิดวา่ ฉนั โง่หรอื ไง

นายผเู้ ฒา่ เฟิงตีหนา้ ยมิ ทนั ที “แมท่ พั จา้ วอยา่ เพิงโมโห
เรอื งนีตอ้ งปรกึ ษาคณุ ก่อน ตอ้ งไดร้ บั การยินยอมจาก
คณุ จงึ จะได้ เราไมไ่ ดต้ ดั สนิ ใจโดยพลการ”

562

ดีทียงั ไมไ่ ดท้ าํ อยา่ งนนั ไมเ่ ช่นนนั ถา้ เกิดเรอื งขนึ มา พวก
เราหลงิ เป่าถงั คงทนรบั ความโกรธแคน้ ของกองทพั ภาคที
สบิ สองไมไ่ หวแน่

“ใชค่ รบั ๆ แมท่ พั จา้ ว เมือครูผ่ มโทร.หาอาจารยผ์ มแลว้
อาจารยบ์ อกวา่ ถา้ ยงั รกั ษาไมไ่ ด้ อาจารยจ์ ะหาเวลาลง
จากเขามาดคู รบั ” เฟิงฉีกลอกตา เอย่ ยมิ ๆ

สองคนช่วยพดู แทนอีลวั เสวีย สีหนา้ แมท่ พั จา้ วจงึ ผอ่ น
คลายลง

“อาจารยค์ ณุ ...”

563

“อาจารยผ์ ม มวั เวินครบั ”

“มวั เวิน คณุ หมอมวั เวิน เชิญทา่ นมาไดเ้ หรอ” เพราะมวั
เวินมีความสมั พนั ธท์ ีลาํ ลกึ กบั หลงิ เป่าถงั เขาจงึ ฝาก
ความหวงั สดุ ทา้ ยไวท้ ีนี ถา้ ยงั รกั ษาไมไ่ ด้ ก็แลว้ แตโ่ ชค
ชะตาแลว้

มมุ ปากเฟิงฉีกระตกุ เลก็ นอ้ ย “ผมเป็นลกู ศษิ ยอ์ าจารย์
ยอ่ มหาวธิ ีไดค้ รบั ” ถา้ ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ผมจะรอ้ งไหอ้ าละวาด
ขวู่ า่ จะผกู คอตาย ไมเ่ ชือหรอกวา่ อาจารยจ์ ะไมร่ ูส้ กึ รูส้ า
เพีอพีลวั เสวีย ผมสขู้ าดใจ

564

ถงึ ตอนนนั ถา้ พาเธอกลบั ไปได้ อาจารยต์ อ้ งใหร้ างวลั ผม
แน่นอน แตเ่ ขาไมร่ ูว้ า่ มีบางเรอื งไมอ่ าจเป็นไปตามทีคาด
หวงั

“ฉนั วา่ ดเู หมือนฉนั จะไมไ่ ดพ้ ดู วา่ ฉนั รกั ษาไมไ่ ดน้ ะ” อี
ลวั เสวียรูส้ กึ พดู ไมอ่ อก ทาํ ไมถงึ มองขา้ มสงิ ทีฉนั พดู กอ่ น
หนา้ นี

เฟิงฉีสีหนา้ หมน่ ลงทนั ที ขยิบตาใหเ้ ธอไมห่ ยดุ เหมือน
จะบอกวา่ อยา่ กอ่ กวนสิ ผมกาํ ลงั ช่วยคณุ อยนู่ ะ

แมท่ พั จา้ วไดย้ ินแบบนนั กม็ องอีลวั เสวีย “ไมไ่ ดเ้ รยี น
แพทย์ สาขาทีเรยี นกไ็ มใ่ ชด่ า้ นนี ผมฟังคาํ พดู ฝ่ายเดียว

565

ของคณุ ไมไ่ ดห้ รอก เรอื งนีถือวา่ เลกิ แลว้ กนั ไป เหน็ แก่
สกลุ เฟิง ผมจะไมเ่ อาความคณุ ”

อีลวั เสวียยกมมุ ปาก “ถา้ อยากรูว้ า่ ฉนั มีความสามารถ
หรอื เปลา่ ง่ายมาก ถา้ แมท่ พั จา้ วไมร่ งั เกียจ ใหฉ้ นั ตรวจ
ชีพจรใหค้ ณุ ไดไ้ หมคะ ถงึ ตอนนนั กจ็ ะรูเ้ องวา่ ฉนั เกง่ จรงิ
หรอื ปลอม”

เป็นลาหรอื เป็นมา้ จงู ออกไปวิงก็รูเ้ อง

อาจเพราะอยากใหอ้ ีลวั เสวียลม้ เลกิ ความคดิ แมท่ พั จา้ ว
จงึ ยืนมือออกมา “ตรวจกต็ รวจ”

566

“เอา้ ” เฟิงฉีหยิบหมอนรองออกมาราวกบั เสก วางลงบน
โต๊ะ

อีลวั เสวียขยบั เขา้ ใกลแ้ มท่ พั จา้ ว ยืนสองนิวออกไป วาง
เบาๆ ลงบนขอ้ มือเขา ผา่ นไปหนงึ นาที เธอดงึ มือกลบั
แลว้ ยมิ ทีมมุ ปากดว้ ยความมนั ใจ

“แมท่ พั จา้ วเคยกระดกู ซีโครงขวาหกั มกั ทาํ งานจนดกึ ดืน
อาจเพราะสถานทีทีอยมู่ ีสภาพอากาศชืนแฉะ ทาํ ให้
อาการโรคไขขอ้ อกั เสบรุนแรง แตย่ งั ตอ้ งฝึกหนกั เป็น
ประจาํ ปกติอาการเจบ็ ปวดนีทาํ ใหค้ ณุ ทรมานมาก”

คาํ พดู นีทาํ ใหเ้ ฟิงฉีและนายผเู้ ฒา่ ตะลงึ งนั คาํ พดู เธอมี

567

หลกั เกณฑม์ าก

“คณุ แอบสบื เรอื งผม คณุ เป็นใครกนั แน่” แมท่ พั จา้ ว
ประหลาดใจมาก สหี นา้ เครง่ เครยี ดทนั ที เดก็ คนนี บอก
ไดแ้ มแ้ ตส่ ภาพอากาศของทีตงั ฐานทพั ทีสบิ สอง น่า
สงสยั จรงิ ๆ

อีลวั เสวียยมิ “สืบ? ฉนั พบแมท่ พั จา้ ววนั นีเป็นครงั แรก
แลว้ จะสบื ไดย้ งั ไง แตเ่ รอื งทีฉนั รูว้ ชิ าแพทยห์ รอื เปลา่
เวลานีทกุ ทา่ นนา่ จะเชือแลว้ ใชไ่ หมคะ”

568

ตอนที 74 ประกอบอาชีพโดยไมม่ ีใบอนญุ าต

“เชือแลว้ ๆ!” เฟิงฉีมองอีลวั เสวียดว้ ยความเทดิ ทนู โอโ้ ห
เจง๋ ไปเลย อจั ฉรยิ ะของแท้ เป็นทงั ผบู้ าํ เพญ็ เพียร ทงั
เรยี นวชิ าแพทย์ ตวั เขาเพราะอยากทมุ่ ใหท้ งั สองดา้ น จงึ

569

กา้ วหนา้ ชา้

วนั นีไดเ้ จออีลวั เสวีย เขาจงึ พบวา่ มีบางคนเป็นอจั ฉรยิ ะ
อยา่ งแทจ้ รงิ ไมใ่ ช่เพราะกดั คาํ ใหญ่เกินกวา่ จะเคียวลง
ไปได[้ 1]

นายผเู้ ฒา่ เฟิงถลงึ ตาใสห่ ลานชาย เขาหบุ ปากทนั ที

จา้ วจวินไมพ่ ดู อะไร นอ้ ยคนมากทีจะรูจ้ กั กองบญั ชาการ
ใหญ่ของกองทพั ภาคสบิ สองของพวกเขา ทีผา่ นมา
ความลบั นีไมเ่ คยรวั ไหล เดก็ สาวคนนีดแู ลว้ ไมเ่ หมือน
สายลบั อาชีพ ฉนั อาจกงั วลมากเกินไป

570

แตเ่ ธอจะรกั ษาพีอวินไดจ้ รงิ ๆ เหรอ ถา้ ทีเธอพดู มาเป็น
ความจรงิ กอ็ ธิบายไดว้ า่ ทาํ ไมแคต่ รวจชีพจรกร็ ูว้ า่ ฉนั
เคยกระดกู ซีโครงหกั มากอ่ น เรอื งแบบนีมีแตเ่ ครอื งมือ
ทนั สมยั จงึ จะตรวจพบได้

เหลือเชือจรงิ ๆ ถงึ จะบอกวา่ เรยี นวชิ าแพทยจ์ ีนมาระดบั
หนงึ แตก่ ็ดถู กู ฝีมือเธอไมไ่ ด้ แตเ่ ธอพดู ออกมาโดยไมป่ ิด
บงั เลย แถมยงั เป็นเรอื งทีนอ้ ยคนมากทีจะรู้

พวกเขาเป็นทหาร บางครงั ปฏิบตั ิหนา้ ทีหรอื ฝึกยามคาํ
คืน ลว้ นเคยผา่ นสภาพแวดลอ้ มทียากลาํ บากทกุ รูปแบบ
มีอาการโรคเหลอื ติดตวั บา้ งกไ็ มใ่ ชเ่ รอื งแปลกอะไร

571

บางทีอาจตอ้ งทดสอบอีกจงึ จะได้

“ผมเป็นทหาร สภาพแวดลอ้ มในการฝึกและการใชช้ ีวิตก็
คลา้ ยกบั ทีเหน็ ในทีวี คณุ ก็นา่ จะเดาไดอ้ ยแู่ ลว้ นีใชเ้ ป็น
เงือนไขทีจะใหผ้ มเชือคณุ ไมไ่ ดห้ รอก” นาํ เสียงจา้ วจวิ
นเยน็ ชามาก แตค่ วามสงสยั ในแววตาลดลงมากแลว้

อีลวั เสวียเลกิ ควิ “เรอื งนีไมย่ ากคะ่ ดว้ ยการฝังเขม็ แบบ
เดียวกนั ตอนนีฉนั สามารถช่วยขบั ไอเยน็ สว่ นหนงึ ออก
จากตวั แมท่ พั จา้ วได้ สว่ นผลลพั ธ์ คณุ จะรูส้ กึ ไดเ้ อง”

“นา่ ลองดนู ะครบั ” เฟิงฉียมิ หยิบหอ่ ผา้ มากางออก มีเข็ม
เงินแบบตา่ งๆ มากมายเปลง่ ประกายเยียบเยน็ ของ

572

เหลา่ นีตอนทีเขาไปศกึ ษาวิชาแพทย์ สกลุ เฟิงวา่ จา้ งคน
แพงมากทาํ ออกมาดว้ ยเงินบรสิ ทุ ธิ สงู คา่ มากและแทบ
จะตีราคาไมไ่ ด้

นายผเู้ ฒา่ เฟิงจนปัญญา ไอห้ นนู ี สอดรบั กนั เกินไป
หน่อยแลว้

อีลวั เสวียไมพ่ ดู อะไร มองจา้ วจวนิ แววตาเปียมดว้ ย
ความมนั ใจ

ดวงตาจา้ วจวินวบู ไหว เขาตบเข่าตวั เอง “ได้ ลงมือเลย”

สมแลว้ ทีเป็นทหาร ตรงไปตรงมาและเฉียบขาด ทาํ อะไร

573

ไมต่ อ้ งคอยหว่ งหนา้ พะวงหลงั

“ยืมใชเ้ ข็มเงินหนอ่ ยนะ” อีลวั เสวียหนั มาพดู กบั เฟิงฉี
แลว้ ยืนมือออกไป นิวมือลบู ผา่ นเขม็ เงินทีเรยี งเป็นแถว
ราวกบั ลบู สายพณิ เลือกออกมาหา้ เลม่ อยา่ งฉบั ไว แลว้
วางไวข้ า้ งๆ จากนนั กเ็ ดนิ ออ้ มมาดา้ นหลงั ของจา้ วจวนิ

สาํ หรบั คนทีตอ้ งเผชิญกบั ความเป็นความตายบอ่ ยๆ
อยา่ งจา้ วจวนิ ตอนทีอีลวั เสวียมาทีขา้ งหลงั เขากต็ ืนตวั
ขนึ มาทนั ที เรอื งนีกลายนิสยั ไปแลว้ นอกจากพรรคพวก
ของตวั เองแลว้ เขาจะไมย่ อมหนั ขา้ งหลงั ใหค้ นแปลก
หนา้ เดด็ ขาด

574

“แมท่ พั จา้ วชว่ ยถอดเสอื ออกดว้ ยคะ่ ”

“ไมม่ ีปัญหา” จา้ วจวนิ ถอดเสอื ออกทนั ที

ขณะทีอีลวั เสวียกาํ ลงั จะฝังเขม็ ลงไป จๆู่ เฟิงฉีกโ็ พลง่ ขนึ
“ลวั เสวีย แบบนีถือวา่ คณุ ประกอบอาชีพโดยไมม่ ีใบ
อนญุ าตหรอื เปลา่ ”

“หบุ ปากซะ” นายผเู้ ฒา่ เฟิงระอา รบี เอามืออดุ ปากเฟิงฉี
ไอห้ นนู ี ไมร่ ูจ้ กั ทาํ เรอื งทีเขา้ ทา่ เลย

เฟิงฉีจนใจ ดวงตาจบั จอ้ งอีลวั เสวียกบั จา้ วจวนิ ไม่
กะพรบิ

575

ในทีสดุ อีลวั เสวียก็ฝังเข็มเงินหา้ เลม่ ทีตาํ แหนง่
กลางกระหมอ่ ม ไหลส่ องขา้ ง และหลงั เอว

“สบิ นาทีเหน็ ผลคะ่ ” อีลวั เสวียยมิ มมุ ปากอยา่ งพอใจ นงั
ลงจิบชาอยา่ งสงบ สว่ นนายผเู้ ฒา่ เฟิงกลบั มองเธออยา่ ง
ใชค้ วามคิด ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร

สบิ นาทีผา่ นไปอยา่ งรวดเรว็ จา้ วจวนิ รูส้ กึ วา่ ไอเยน็
เหมือนมารวมกนั ทีจดุ ฝังเข็ม เหมือนเวลาใหส้ ารนาํ เขา้
เสน้ เลือด รูส้ กึ คลา้ ยสารนาํ เยน็ ๆ นิดๆ

ขณะเดียวกนั กร็ ูส้ กึ สบายตวั เหมือนนอนแชน่ าํ อนุ่

576

เหมือนขอ้ ตอ่ ทงั หมดคลายออก

[1] กดั คาํ ใหญ่เกินกวา่ จะเคียวลงไปได้ เป็นสาํ นวน
หมายถงึ ไมส่ ามารถยอ่ ยได้ อปุ มาถงึ การทาํ งานหรอื
การเรยี นรูท้ ีมากเกินไป ทาํ ใหท้ าํ ไดไ้ มด่ ี หรอื ไมอ่ าจซมึ
ซบั ไดห้ มด

ตอนที 75 พสิ จู นฝ์ ีมือแลว้

577

ผา่ นไปครงึ ชวั โมง ความผอ่ นคลายก็ทาํ ใหจ้ า้ วจวนิ อยาก
นอนหลบั ใหส้ บายสกั ตืน

“น่าจะไดเ้ วลาแลว้ ” อีลวั เสวียดเู วลาแลว้ ยืนขนึ

จา้ วจวนิ ตืนจากภวงั ค์ “ผมรูส้ กึ สบายตวั มาก น่าจะตอ่
อีกหนอ่ ยนะ?” เมือก่อนเวลาทีเขาเจบ็ ปวดรูส้ กึ ไมส่ บาย
ก็ตอ้ งกินยา แตก่ ็รกั ษาไดแ้ คภ่ ายนอก ไมไ่ ดร้ กั ษาถงึ ตน้
ตอ เวลานีรูส้ กึ เหมือนรา่ งกายกลบั เป็นหน่มุ อีกครงั เลย
ไมอ่ ยากใหจ้ บเรว็ เกินไป

การขบั ไอชืนออกจากรา่ งกายเป็นเรอื งดีสาํ หรบั เขา

578

อีลวั เสวียชาํ เลืองมอง “ถา้ แมท่ พั จา้ วรูส้ กึ วา่ ใชไ้ ด้ พรุง่ นี
ฉนั จะฝังเข็มใหอ้ ีกรอบคะ่ การบาํ บดั รา่ งกายตอ้ งทาํ
อยา่ งคอ่ ยเป็นคอ่ ยไป จะใจรอ้ นไมไ่ ด”้

จา้ วจวนิ เขา้ ใจดี “ดผู มสิ ถงึ กบั ลมื เรอื งนีไปได้ รบกวน
ดว้ ย...ออ้ ดเู หมือนผมจะยงั ไมไ่ ดถ้ ามชือคณุ เลย” นา่
ขายหนา้ จรงิ ๆ จนถงึ ตอนนียงั ไมไ่ ดถ้ ามชือแซเ่ ธอเลย

“อีลวั เสวีย ฉนั ชืออีลวั เสวียคะ่ แมท่ พั จา้ วเรยี กฉนั วา่ ลวั
เสวียก็ไดค้ ะ่ ”

ในโลกนี การเรยี กแมท่ พั คนทวั ไปจะรูส้ กึ ไมค่ ลอ่ งปาก
แตอ่ ีลวั เสวียเคยอยใู่ นโลกก่อน จงึ คนุ้ เคยดี เรยี กไดโ้ ดย

579

ไมร่ ูส้ กึ แปลก

“ลวั เสวีย คณุ ก็อยา่ เรยี กผมวา่ แมท่ พั เลย เรยี กผมอาจา้ ว
เถอะ ผมอายปุ นู นี เรยี กแบบนีไมถ่ ือวา่ เสียหาย”

“อืม ไดค้ ะ่ ” พดู จบ อีลวั เสวียกถ็ อนเขม็ เงินทีไหลส่ องขา้ ง
และทีบนั เอวออกมา เหลือเพียงเลม่ ทีปักอยู่
กลางกระหมอ่ ม

เธอเหลือบมองเฟิงฉีซงึ กาํ ลงั กลอกตามอง “หยบิ กระ
ดาษทิชชมู า แลว้ มาชว่ ยกนั หนอ่ ย”

เธอพยกั เพยดิ ใหเ้ ขามาอยทู่ ีดา้ นหลงั จา้ วจวิน พออีลวั เส

580

วียถอนเข็มเงินเลม่ สดุ ทา้ ยออก จา้ วจวินก็รูส้ กึ เจบ็ ทีจดุ
ฝังเข็มเมือครู่ ทนั ที ราวกบั ถกู มดกดั

“มวั ยืนเซอ่ อะไรอยู่ เชด็ เลือดทีคงั ออกส”ิ

เฟิงฉีเพิงไดส้ ติ สองมือถือกระดาษทชิ ช่ทู ีพบั ไวอ้ ยา่ งดี
คอ่ ยๆ วางลงใตจ้ ดุ แทงเขม็ ทีบนั เอว กดลงไปบนหยด
เลอื ดทีซมึ ออกมา

สว่ นจา้ วจวนิ มองทีไหลส่ องขา้ ง แลว้ ใชก้ ระดาษทชิ ชซู่ บั
เลือดบรเิ วณนนั ดว้ ยตวั เอง

กระทงั เลอื ดหยดุ ไหล ทงั สองจงึ หยดุ มือ มองดกู ระดาษ

581

ทชิ ชใู่ นมือ บนนนั มีคราบเลอื ดสีคลาํ กลนิ เหมน็ คาว
คลา้ ยเลือดเสยี

ในรา่ งกายมีเลือดคงั ทีมองไมเ่ หน็ พวกนีอยู่ ถา้ ไมร่ ูส้ กึ
ปวดก็แปลกแลว้

“ตอ้ งใหเ้ ลือดไหลออกมาเลก็ นอ้ ยจงึ จะขบั ไอชืนออกมา
ไดค้ ะ่ ”

จา้ วจวนิ ทิงกระดาษทิชชลู่ งในถงั ขยะ มองอีลวั เสวียดว้ ย
สายตาเลอื มใส “คณุ ลวั เสวีย เมือครูผ่ มมีตาแตไ่ มม่ ีแวว
มองไมอ่ อกวา่ คณุ เป็นคนมีฝีมือ อยา่ ไดโ้ กรธกนั เลย”

582

สมยั นียงั มีคนฝีมือดีแบบนีอยู่ นอกจากอาจารยห์ มอ
สาํ นกั แพทยโ์ บราณทีไมย่ อมลงจากเขาแลว้ ก็พบเหน็ ได้
ยากนกั

อีลวั เสวียยมิ “คณุ ใหฉ้ นั เรยี กคณุ วา่ อาจา้ ว ตอนนี
เปลยี นมาเรยี กฉนั วา่ ลวั เสวีย ฉนั ชกั รูส้ กึ ประหมา่ แลว้
คะ่ ”

จา้ วจวินชะงกั เลก็ นอ้ ย แลว้ หวั เราะ “ฮ่าๆ แมห่ นนู ีมี
อารมณข์ นั ดี งนั ก็หนา้ ดา้ นหน่อย เรยี กเธอวา่ ลวั เสวีย”

เฟิงฉีกะพรบิ ตา “พวกคณุ สองคน ถา้ ไมร่ ูย้ งั นกึ วา่ กาํ ลงั
แสดงละครกนั พดู คยุ เป็นผดู้ ีมาก”

583

นายผเู้ ฒา่ ทีเดิมสหี นา้ เครง่ ขรมึ เวลานีผอ่ นคลายลงแลว้
“ไอห้ นเู ฟิงฉีนีไมร่ ูก้ าลเทศะ กอ่ นหนา้ นีถา้ เขาทาํ อะไรให้
หนลู วั เสวียไมพ่ อใจ กอ็ ยา่ ถือสาเลยนะ”

แมห่ นคู นนีดแู ลว้ ยงั มีความสามารถดา้ นการแพทยส์ งู สง่
กวา่ ฉนั อีก เหลอื เชือจรงิ ๆ ไมร่ ูว้ า่ ใครกนั ทีปลกู ฝัง
อจั ฉรยิ ะรุน่ เยาวแ์ บบนี เจา้ หลานชายไปเจอเธอเขา้ โดย
บงั เอญิ ยงั ดีทีเขามีตา ไมไ่ ดท้ าํ ใหเ้ ธอไมพ่ อใจ

“ป่คู รบั ป่กู พ็ ดู ไปเรอื ย ผมไมเ่ คยทาํ อะไรใหพ้ ีลวั เสวียไม่
พอใจนะ จรงิ ไหม”

584

อีลวั เสวียพยกั หนา้ “ถกู แลว้ ก่อนหนา้ นีคณุ ยงั บอกให้
ฉนั มาเป็นศษิ ยน์ อ้ งของคณุ ”
“อ๊บุ ” สหี นา้ เฟิงฉีแข็งคา้ งไปทนั ที
“พีลวั เสวีย ผมแคล่ อ้ เลน่ คณุ กร็ ูน้ ี แหะๆ”

585

ตอนที 76 โลกนีไมเ่ หมือนทีเหน็ ภายนอก

“เจา้ หนนู ี สายตาไมเ่ ลวเลย” จา้ วจวนิ ก็รว่ มวงสนทนา
ดว้ ย เขารบี ใสเ่ สอื พลางมองเฟิงฉีดว้ ยสายตาชืนชม

จากนนั จงึ มองมาทางอีลวั เสวีย “พดู ตรงๆ เลย เธอมีวิธี
อะไรทีจะรกั ษาพีอวิน บอกมาไดเ้ ลย ตอ้ งการใหใ้ ครชว่ ย
ฉนั จะไปตามมาให”้

586

“อาจา้ วยอมตกลงใหฉ้ นั รกั ษาแลว้ เหรอคะ” เป็นอยา่ งที
คดิ ไมม่ ีอะไรตรงไปตรงมาและง่ายดายไปกวา่ ทาํ ใหค้ น
อืนเหน็ ความสามารถของเรา

จา้ วจวนิ พยกั หนา้ “แน่นอน แตข่ ออาถามขอ้ หนงึ เธอมี
ความมนั ใจในการช่วยพีอวินแคไ่ หน หรอื พดู วา่ เขายงั มี
โอกาสไหม...”

เขาไดร้ บั การรายงานวา่ หมดทางรกั ษาแลว้ แตต่ อนนี
ความหวงั ในใจกลบั ผดุ ขนึ มาอีกครงั ตลอดการรกั ษาที
ผา่ นมา ไมร่ ูว้ า่ เจอสภาพเช่นนีมากีครงั ตอ่ กีครงั แตใ่ จก็
ยงั มีหวงั มีผดิ หวงั

587

“นบั วา่ พวกคณุ ทมุ่ เทเตม็ ทีแลว้ สภาพตอนนีถือวา่ ยงั ดี
ถา้ ยือออกไปอีกหนงึ สปั ดาห์ เทวดากช็ ่วยไมไ่ ดแ้ ลว้ คะ่ ”

ตอ้ งถือวา่ สภาพรา่ งกายของอวินเวย่ ดีเยียม ไมอ่ ยา่ งนนั
สภาพทีไมม่ ีพืนฐาน ถกู ไอรา้ ยพวกนนั จโู่ จมรา่ งกาย
ระบบการทาํ งานของอวยั วะตา่ งๆ คงถกู ทาํ ลายไปนาน
จนอาการรอ่ แรแ่ ลว้

จา้ วจวนิ ถอนหายใจหนกั ๆ ดวงตาเปียมดว้ ยความหวงั
“ถา้ อยา่ งงนั ก็ตอ้ งรบกวนเธอแลว้ ตอ้ งการอะไรบอกมา
ไดเ้ ลย ฉนั จะใหค้ นช่วยเตรยี ม”

588

“ไมต่ อ้ งเลยคะ่ ใชเ้ ขม็ เงินพวกนีก็พอ” เดมิ อีลวั เสวียคิด
จะบอกวา่ ไมต่ อ้ งใชอ้ ะไรเลย แตค่ ิดดแู ลว้ ก็ชีไปทีเข็มเงิน
บนโต๊ะ

เฟิงฉียมิ รา่ “พีลวั เสวีย ตอ้ งการใหผ้ มเป็นลกู มือไหม
ครบั ” ขณะทีพดู สีหนา้ เขาดอู อดออ้ น เหมือนเจา้ หมาซือ
ทีรอใหเ้ จา้ ของลบู หวั มนั

อีลวั เสวียยมิ อยา่ งจนใจ “ไมต่ อ้ งหรอก วิชาลบั ของ
ตระกลู ยงั ถ่ายทอดสภู่ ายนอกไมไ่ ด”้

“แมห่ นลู วั เสวียวางใจได้ ฉนั จะคอยดไู อห้ นนู ีเอง” นายผู้
เฒา่ รูน้ ิสยั หลานชายตวั เองดี ควา้ ไหลเ่ ฟิงฉีไว้ เกือบจะ

589

ใชเ้ ชือกมดั ตวั ไวแ้ ลว้

เฟิงฉีเบป้ าก รูส้ กึ เสียดาย “ไมด่ กู ไ็ มด่ ู เรอื งเคลด็ วชิ า
ประจาํ ตระกลู ผมพอจะเขา้ ใจหรอก”

หลงั จากทงั สามสง่ เธอออกไปแลว้ ในหอ้ งก็จมอยกู่ บั
ความคดิ เงียบๆ

กรงิ เสียงมือถือของนายผเู้ ฒา่ ดงั ขนึ พอรบั สายฟังกย็ ืน
ใหเ้ ฟิงฉี “โทร.หาแก”

เฟิงฉีเพิงพดู ทกั ทายกม็ ีเสียงเกรยี วกราดดงั มาจากมือถือ
“ไอล้ กู เวร ของทีฉนั ใหแ้ กสง่ มาละ่ รอตงั นานแลว้ โทร.ก็

590

ไมต่ ิด”

“พอ่ พอ่ อยไู่ หนละ่ เดียวผมสง่ ไปให้ เมือกีป่มู ีเรอื งนิด
หนอ่ ย ผมเลยมาทีนีก่อน...ตอนนีไมม่ ีอะไรแลว้ ครบั เป็น
เรอื งดีดว้ ย แลว้ คอ่ ยเลา่ รายละเอียดใหพ้ อ่ ฟังครบั ”

เฟิงฉีวางสายแลว้ มองไปทางทีอีลวั เสวียจากไป ทา่ ทาง
ยงั อยากอยตู่ อ่

“ไปเถอะ ทางลวั เสวีย ผมจะช่วยรงั ตวั ไวใ้ ห”้ จา้ วจวินตบ
ไหลเ่ ฟิงฉี

“รบั ปากแลว้ นะครบั ผมไปเดียวกลบั มา ถา้ เธอรอไมไ่ หว

591

ป่คู รบั ใหค้ นพาเธอไปสง่ ทีคฤหาสน.์ ..” พดู จบก็ผละจาก
ไป

อีกดา้ นหนงึ อีลวั เสวียเขา้ มาในหอ้ งผปู้ ่วยตามลาํ พงั
ลอ็ กประตู เธอมาอยขู่ า้ งตวั อวนิ เวย่ อีกครงั มือรวบรวม
พลงั ทิพย์ คอ่ ยๆ ขยบั เขา้ ไปใกลศ้ ีรษะเขา พลงั ทพิ ยส์ าย
หนงึ ผา่ นจดุ ไทห่ ยางเขา้ ไปในรา่ งกายเขา

แทบจะในวนิ าทีถดั มาก็มีไอสีเทาจางๆ ลอยออกมาจาก
หแู ละจมกู เขา

“เหมือนทีคาดไวไ้ มผ่ ดิ !” นีคือการฝึกพลงั รา้ ย เป็นวชิ า
มาร แมจ้ ะไมต่ า่ งจากวิธีบาํ เพญ็ เพียรนกั แตก่ ารฝึกวชิ า

592

มารแบบนี บางครงั ตอ้ งใชเ้ ลือดคนหรอื ชีวิตเป็นสงิ แลก
เปลยี นเพือเพิมพลงั ใหส้ งู ขนึ จงึ ไมใ่ ช่พลงั บรสิ ทุ ธิอยา่ ง
การบาํ เพญ็ เพียรปกติ

ลกู บอลเงินลอยมา ‘แปลกแฮะ ในโลกนียงั มีพลงั แบบนี
ดว้ ย ยงั คดิ วา่ เป็นอยา่ งทีพดู กนั วา่ ทกุ คนเป็นคนธรรมดา
เสียอีก’

ดวงตาอีลวั เสวียเปลง่ ประกายเยือกเยน็ ออกมา ‘ดแู ลว้
โลกนีไมใ่ ชเ่ ป็นอยา่ งทีฉนั คิดไว้ ไมไ่ ดส้ งบเหมือนทีเหน็
ภายนอก’

593

ตอนที 77 อวินเวย่ ฟื นแลว้

‘ผมเหน็ ดว้ ย!’ ลกู บอลเงินอยฝู่ ่ายเดียวกบั อีลวั เสวียอยา่ ง
ยากจะไดเ้ หน็

ลกู บอลเงินมองอวินเวย่ แลว้ มองอีลวั เสวีย ‘แตค่ ณุ ชว่ ย
เขา เทา่ กบั คณุ เปิดเผยตวั เองแลว้ อีกอยา่ ง นีไมเ่ หมือน
คณุ เลย อะไรทีไมไ่ ดเ้ งิน เราไมท่ าํ ’

‘เผยตวั เอง? ตอนทีช่วยเฟิงฉี ฉนั ก็เผยตวั ออกไปแลว้
เวลานีทีพอจะทาํ ไดค้ ือใหส้ กลุ เฟิงชว่ ยปิดความลบั ให้
อีกอยา่ ง ฉนั อยากแข็งแกรง่ ขนึ ถา้ สกลุ เฟิงรว่ มมือกบั ฉนั

594

ก็ถือวา่ เป็นทางเลือกทีไมเ่ ลว’

นีก็คือเหตผุ ลทีพอเธอนกึ ขนึ ไดว้ า่ หลงิ เป่าถงั เป็นสถานที
เชน่ ไร จงึ กระตือรอื รน้ ทีจะตามเฟิงฉีมาทีนี

เธอตอ้ งการบรรลจุ ดุ มงุ่ หมายของตวั เอง มีอาํ นาจทีจะ
พดู ในโลกนี เมือเป็นเช่นนนั เธอกต็ อ้ งคอ่ ยๆ สรา้ ง
อิทธิพลของตวั เองขนึ ทีละกา้ ว คนบนโลกนีเป็นเอกเทศ
เกินไป ตา่ งจากทีโลกของเธอ ถา้ คณุ เขม้ แขง็ พอ มีฝีมือ
พอ อยากใหม้ ีผตู้ ิดตามยอ่ มไมย่ าก

‘เอาเถอะ แตผ่ มไมค่ ิดเลยวา่ คณุ จะรูว้ ิชาแพทย์ กอ่ นนี
คณุ เป็นหมอเหรอ’ เจา้ นายผม ดเู หมือนจะลกึ ลบั ยงิ ขนึ

595

ทกุ ที ไมเ่ หมือนทีผมเหน็ เลย

ดวงตาอีลวั เสวียเป็นประกาย ‘พดู ใหถ้ กู คือ ฉนั เป็นนกั ห
ลอมยา!’

จากนนั กไ็ มพ่ ดู อะไรอีก ใชพ้ ลงั ทิพยอ์ อกไป สว่ นหนงึ
เพือรกั ษาชีพจรหวั ใจของอวินเวย่ อีกสว่ นผา่ นเขา้ ไปทาง
หเู ขา คอ่ ยๆ ทาํ อยา่ งระมดั ระวงั ขบั ไอรา้ ยออกจาก
สมองของเขาอยา่ งชา้ ๆ ทีละนิดๆ

ไอรา้ ยเขา้ สสู่ มองเขานานเกินไป จนเรมิ คงสภาพขนึ
รางๆ แลว้ เมือไอรา้ ยออกมา ศีรษะของอวินเวย่ ก็เรมิ มี
เหงือเมด็ เลก็ ๆ ผดุ ซมึ ออกมา พรอ้ มกบั เสยี งหอบหายใจ

596

ดงั

เครอื งมือตรวจจบั ทีติดบนตวั เขาตอนนีเรมิ มีปฏิกิรยิ า
แลว้ สญั ญาณเตือนดงั ขนึ

‘จรงิ ๆ เลย ขยะทงั นนั ’ ลกู บอลเงินทาํ ทา่ รงั เกียจ ทนั ใด
นนั ลกู บอลเลก็ ก็แผพ่ ลงั ไรร้ ูปออกมา แยกอวินเวย่ ออก
จากอีลวั เสวีย ในชวั ขณะนนั เครอื งมือทงั หลายราวกบั
หยดุ ทาํ งาน

‘วา้ ว คดิ ไมถ่ งึ วา่ นายก็มีฝีมือ’

ลกู บอลเงินกระหยมิ ใจ ดวงตาโตของมนั กะพรบิ ปรบิ ๆ

597