หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ตอนที 48 หลกั ฐานชดั เจน!

ในฐานะอาจารยค์ มุ สอบทีจบั ทจุ รติ การสอบได้
ยอ่ มตอ้ งตามไป หนงึ ในอาจารยท์ ีดแู ลนอกหอ้ งจงึ เขา้
มาทาํ หนา้ ทีคมุ สอบแทน

สหี นา้ อีลวั เสวียเรยี บเฉย เดินไปกบั อาจารยค์ มุ
สอบอยา่ งสงบนิง ไมก่ ระวนกระวายเหมือนคนทีถกู จบั
ไดว้ า่ ทจุ รติ การสอบเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ทาํ ใหอ้ าจารยค์ มุ
สอบนกึ สงสยั

398

หรอื วา่ นกั ศกึ ษาคนนีไมไ่ ดโ้ กงขอ้ สอบจรงิ ๆ หรอื วา่ เธอมี
คนหนนุ หลงั

ใชแ่ ลว้ อีลวั เสวีย อีลวั เยีย เดก็ คนนีเป็นลกู บญุ ธรรมของ
ตระกลู อีนีนา เมือกีอีลวั เยียเป็นพยานชีตวั เธอ ดแู ลว้
ตระกลู อีคงไมใ่ สใ่ จเธอ คดิ ไดแ้ บบนี อาจารยค์ มุ สอบก็
คลายใจลง

เมือครูเ่ ธอใจรอ้ นเกินไป ในมหาวิทยาลยั นี มีนกั ศกึ ษา
กวา่ ครงึ ทีมาจากครอบครวั ทีมีฐานะ อาจารยอ์ ยา่ งพวก
เธอไมค่ อ่ ยกลา้ มีเรอื งกบั นกั ศกึ ษา โชคดี...โชคดีทีเดก็ ที
ถกู จบั ไดไ้ มใ่ ชค่ นสาํ คญั ไมอ่ ยา่ งนนั ฉนั ตอ้ งหาทางจบ
เรอื งเองแน่

399

ไมน่ านทงั สองก็มาถงึ หอ้ งรองอธิการบดี หอ้ งทาํ งานของ
เขาอยใู่ กลอ้ าคารทีอีลวั เสวียกบั เพือนๆ สอบ ประกอบ
กบั ชว่ งนีเขาตอ้ งคอยดแู ลการสอบเป็นครงั คราว จงึ จดั
หอ้ งทาํ งานไวท้ ีนี

“เกิดเรอื งอะไรขนึ ” ทกุ คนในหอ้ งทาํ งานแปลกใจทีเหน็
อาจารยค์ นนีพาอีลวั เสวียเขา้ มา พอเหลือบตาเหน็
กระดาษขอ้ สอบในมืออาจารย์ กเ็ ขา้ ใจทนั ที ดทู า่ จะมี
คนโชครา้ ยถกู จบั ไดอ้ ีกแลว้

อาจารยผ์ ดู้ แู ลการสอบมองอาจารยค์ มุ สอบ แลว้ จดั ทีให้
ถงึ ตอนนีอาจารยค์ มุ สอบเหลือบมองอีลวั เสวียปราดหนงึ
แลว้ พดู วา่ “นกั ศกึ ษาคนนีทจุ รติ การสอบคะ่ แตย่ งั ไงกไ็ ม่

400

ยอมรบั ผดิ ฉนั จนปัญญา จงึ ตอ้ งพามาทีนีคะ่ ”

พดู จบก็วางกระดาษขอ้ สอบรวมทงั กอ้ นกระดาษนนั ลง
บนโต๊ะรองอธิการบดี

เมือดคู าํ เฉลยกบั กระดาษคาํ ตอบของอีลวั เสวีย คาํ เฉลย
สว่ นใหญ่ในกระดาษแผน่ นนั ลว้ นเป็นเนือหาการสอบ
ครงั นี และเมือดจู ากความเรว็ ในการทาํ ขอ้ สอบ พบวา่
ทาํ ไปแลว้ ราวสามในหา้ ตอนนีเพิงเรมิ สอบไปไดส้ สี บิ หา้
นาที ขณะทีเวลาในการสอบคือสองชวั โมง ถา้ ไมใ่ ช่นกั
ศกึ ษาหวั กระทิแลว้ ละ่ ก็ คงไมม่ ีใครทาํ ขอ้ สอบไดเ้ รว็
ขนาดนี

401

ทีสาํ คญั ทีสดุ อีกอยา่ งคือ วชิ านีมีคาํ ถามทีตอ้ งคาํ นวณ
คอ่ นขา้ งมาก แมจ้ ะไมย่ ากแตต่ อ้ งใชเ้ วลาคดิ อยา่ ง
ละเอียด อยา่ งเรว็ ทีสดุ ตอ้ งใชเ้ วลาหนงึ ชวั โมงขนึ ไปจงึ จะ
ทาํ ขอ้ สอบไดม้ ากขนาดนี เมือพิจารณาแลว้ คาํ ตอบ
ชดั เจนมาก ทจุ รติ การสอบแนน่ อน

“อีลวั เสวียใชไ่ หม การศกึ ษาตอ้ งตงั อยบู่ นความซือสตั ย์
จะใชก้ ลโกงไมไ่ ด้ วิชานีถือวา่ คณุ ถกู ปรบั ตก เหน็ แกท่ ี
คณุ อายยุ งั นอ้ ย จะยงั ไมป่ ระกาศโทษ ไปไดแ้ ลว้ ภาค
เรยี นหนา้ ตงั ใจเรยี นใหด้ ีๆ ละ่ ”

เมือยงั เรยี นไมจ่ บ วิชาทีสอบไมผ่ า่ น สามารถลงทะเบียน
เรยี นซาํ และสอบใหมไ่ ด้

402

อีลวั เสวียยมิ เยน็ “ฉนั คิดวา่ อาจารยจ์ ะตรวจสอบให้
กระจา่ ง คิดไมถ่ งึ วา่ แคฟ่ ังความขา้ งเดียวก็บมุ่ บา่ ม
ตดั สนิ แบบนี ทาํ ใหฉ้ นั แปลกใจจรงิ ๆ คะ่ ”

รองอธิการบดีโกรธเมือถกู เยย้ หยนั “ทาํ ผิดแลว้ ไมส่ าํ นกึ
คณุ อยากใหอ้ าจารยป์ ระกาศทวั มหาวิทยาลยั วา่ คณุ
ทจุ รติ การสอบจงึ จะพอใจใชไ่ หม”

“ฉนั ขอบอกเป็นครงั สดุ ทา้ ยวา่ ฉนั ไมไ่ ดท้ จุ รติ คะ่ !”
เหนือยใจกบั วิธีทาํ งานของอาจารยพ์ วกนีจรงิ ๆ

“เอ๋ มาทาํ อะไรกนั มากมายตรงนีคะ” ทนั ใดนนั เสียงทีอี

403

ลวั เสวียคนุ้ เคยก็ดงั ขนึ เธอเหลือบมองเลก็ นอ้ ย กเ็ หน็
ผหู้ ญิงคนุ้ หนา้

พอหญิงสาวสวยคนนีเหน็ อีลวั เสวียกม็ ีสีหนา้ ไมพ่ อใจ
ทนั ที เธอเดนิ มาขา้ งๆ รองอธิการบดี “ทา่ นรองคะ เกิด
อะไรขนึ เหรอคะ”

“ทา่ นคณบดีคะ เรอื งเป็นอยา่ งนีคะ เดก็ คนนีทจุ รติ การ
สอบ แตไ่ มย่ อมรบั ผิด ยงั เถียงกบั ทา่ นรองดว้ ยคะ่ ”
อาจารยค์ มุ สอบยมิ พลางอธิบาย

หญิงสาวสวยกลอกตา “ก่อนหนา้ นีเจอคณุ ทีขา้ งถนน ก็
เหน็ ทีคณุ พดู จาเหลวไหล คดิ ไมถ่ งึ วา่ คณุ ยงั ทจุ รติ การ

404

สอบดว้ ย” ไมต่ อ้ งสงสยั เลยวา่ คาํ พดู นีเทา่ กบั ยืนยนั วา่ อี
ลวั เสวียไมใ่ ช่นกั ศกึ ษาทีดี
“หลกั ฐานชดั เจน ยงั มีเพือนนกั ศกึ ษายืนยนั ไมผ่ ิดแน่
คะ่ ” อาจารยค์ มุ สอบยืนยนั หนกั แน่น

405

ตอนที 49 แนะนาํ คณุ อารูปหลอ่

อีลวั เสวียยมิ เยาะ “อาจารยไ์ มค่ ิดบา้ งเหรอคะวา่ ที
พวกเธอพดู อาจจะโกหกกไ็ ด”้ สองคนนนั นะ่ เหรอ อยาก
ใหฉ้ นั มีชือเหมน็ โฉ่จะตาย อีกอยา่ งเรอื งนีตอ้ งเกียวกบั
สองคนนนั แน่ๆ

รองอธิการบดีตบโต๊ะลกุ พรวดขนึ “คณุ สงสยั การตดั สนิ
ของอาจารย!์ ”

406

“ใช่คะ่ เรอื งทีฉนั ไมไ่ ดท้ าํ ฉนั ไมม่ ีสทิ ธิปฏิเสธเหรอคะ
หรอื ถา้ มีคนมาลบหลอู่ าจารยต์ อ่ หนา้ แลว้ อาจารยจ์ ะไม่
โตแ้ ยง้ เหรอคะ” สงสยั จรงิ ๆ วา่ ตาแก่นีเป็นโรคอลั ไซเมอร์
หรอื เปลา่ ไมม่ ีตาเอาซะเลย

อาศยั แคค่ าํ พดู จากปากอาจารยค์ นอืน แตไ่ มต่ รวจสอบ
ใหร้ อบคอบก็ตดั สนิ แลว้ นีไมต่ า่ งกบั คดีความในตาํ รา
ประวตั ิศาสตรท์ ีตดั สนิ โดยขนุ นางไรค้ วามสามารถหรอก
หรอื

“คณุ ยงั จะเลน่ ลนิ อีกนะ! อาจารยเ์ หน็ กบั ตาวา่ คณุ ลว้ ง
กอ้ นกระดาษนนั ออกมา ถา้ ไมใ่ ชค่ ณุ แลว้ จะเป็นใคร อีก
อยา่ ง ในหอ้ งสอบมีคนตงั เยอะ หรอื คณุ คิดวา่ มีใครกลา้

407

เสยี งเขียนคาํ ตอบใหค้ ณุ โดยไมก่ ลวั วา่ จะถกู จบั ได”้

ถา้ เป็นอยา่ งนนั จรงิ ตอนนีฉนั ก็ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งมาอยทู่ ีนี
ฉนั กบั ผสู้ มรูร้ ว่ มคิดคงถกู ตรวจพบไปแลว้

อีลวั เสวียเลกิ ควิ เหลือบมองหญิงสาวสวยคนนนั กบั รอง
อธิการบดี “เป็นเรอื งจรงิ ทีมีคนโยนกระดาษนนั ใหฉ้ นั จง
ใจใหถ้ กู พบเหน็ คะ่ ”

“เลกิ แกต้ วั นาํ ขนุ่ ๆ ไดแ้ ลว้ อีลวั เสวียทจุ รติ การสอบ ไม่
สาํ นกึ ผดิ ประกาศใหร้ ูท้ วั มหาวิทยาลยั ยดึ ใบอนญุ าต
สอบ!” ถา้ ถกู ยดึ ใบอนญุ าตเขา้ สอบ กจ็ ะไมส่ ามารถเขา้
สอบวชิ าทีเหลือได้ วธิ ีนีโหดมาก!

408

พอคาํ พดู นีจบลง ดวงตาอีลวั เสวียก็ฉายแววทะมนึ ออก
มา ในเมือเป็นแบบนี ก็อยา่ หาวา่ ฉนั ไมเ่ กรงใจ ไมใ่ หฉ้ นั
สอบใช่ไหม ถงึ ตอนนนั ฉนั จะทาํ ใหค้ ณุ ขอรอ้ งฉนั ใหก้ ลบั
ไปสอบ

ขณะทีอีลวั เสวียหนั ตวั เตรยี มจากไป ก็เหน็ เดก็ ชายคน
หนงึ ยืนกอดเรอื กลไฟจาํ ลองสีเงิน กะพรบิ ตาปรบิ ๆ มอง
เธออยู่ เดก็ คนนีดคู นุ้ ๆ หนา้

“คณุ นา้ คนสวย ผมเอง คณุ นา้ ทาํ งานทีนีเหรอครบั ” เดก็
ชายกอดเรอื จาํ ลองวิงเขา้ มาหาเธอทนั ที เพราะวิงเรว็
เกินไปจงึ สะดดุ ขาตวั เอง เกือบจะลม้ ลง

409

อีลวั เสวียขยบั ตวั ฉบั ไว ควา้ เดก็ ชายไวไ้ ด้ “อยา่ วิงเรว็ สิ
เดียวจะหกลม้ นะ” เดก็ คนนีทา่ ทางไมค่ อ่ ยแขง็ แรง ไม่
อยา่ งนนั คงไมเ่ กิดสภาพแบบนีงา่ ยๆ

“ลลี ี ลกู มาทาํ อะไรนี” ถงึ ตอนนีก็มีเสยี งทรงอาํ นาจดงั ขนึ
อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ เหน็ ชายวยั กลางคนสวมสทู ทา่
ทางมีการศกึ ษายืนอยู่ ทงั รา่ งแผก่ ลนิ อายนา่ ยาํ เกรงที
สงั เกตไดย้ าก

เดก็ ชายในออ้ มกอดเธอก็คือลลี ที ีอีลวั เสวียเคยชว่ ยไวท้ ี
ขา้ งถนน สว่ นหญิงสาวสวยในตอนนนั ไมใ่ ชส่ ิ เธอคือ
คณบดีคณะทีอีลวั เสวียเรยี นอยู่

410

“พอ่ พอ่ คนนีก็คือนา้ คนสวยทีชว่ ยผมไวท้ ีเลา่ ใหฟ้ ังไง
ครบั นา้ คนนีแหละ” เดก็ ชายเกาะแขนอีลวั เสวียไว้ ทา่
ทางตืนเตน้ มาก

ชายวยั กลางคนผงะเลก็ นอ้ ย แลว้ ยมิ ทนั ที “คิดไมถ่ งึ วา่
คณุ นา้ ใจดีทีลลี พี ดู ถงึ ตลอดจะเป็นนกั ศกึ ษา
ของมหาวิทยาลยั เรา คราวก่อนตอ้ งขอบคณุ คณุ จรงิ ๆ”

อีลวั เสวียยมิ “ไมใ่ ช่เรอื งใหญ่อะไรหรอกคะ่ แคอ่ อกแรง
นิดหน่อย ลีลอี าการดีขนึ ไหมจ๊ะ”

ถงึ ตรงนีเดก็ ชายก็กลอกตา แลว้ ดงึ อีลวั เสวียมาขา้ งหนา้

411

“นา้ คนสวย ผมจะแนะนาํ คณุ อารูปหลอ่ ใหร้ ูจ้ กั ครบั ”

ชายวยั กลางคนสหี นา้ ขรมึ ทนั ที ขณะทีกาํ ลงั จะหา้ ม อี
ลวั เสวียกเ็ หน็ คนทีตามหลงั เขาเขา้ มา

“คณุ มาทีนีไดย้ งั ไง” อีลวั เสวียแปลกใจมาก คนทีนอก
ประตไู มใ่ ช่ใครอืน เป็นเฉวียนหมิง เหลา่ เกายืนอยดู่ า้ น
หลงั เพราะในหอ้ งทาํ งานมีคนแนน่ จงึ ไมไ่ ดร้ บี รอ้ นเขา้
มา

ประตไู มใ่ หญ่ อีลวั เสวียจงึ ไมท่ นั สงั เกต

412

ตอนที 50 จะลงโทษพวกเธอยงั ไง

413

ชายวยั กลางคนประหลาดใจ “เอ๋ คณุ สองคนรูจ้ กั
กนั เหรอ” นายนอ้ ยเฉวียนไมเ่ คยเขา้ มาทีมหาวิทยาลยั นี
ทาํ ไมถงึ รูจ้ กั นกั ศกึ ษาหญิงของทีนี ดแู ลว้ เขาไมน่ า่ จะใช่
คนประเภททีไลต่ ามจีบนกั ศกึ ษาหญิงนีนา

เฉวียนหมงิ ยงั ไมท่ นั พดู รองอธิการบดีกบั คณบดีกเ็ ดิน
มาทนั ที แลว้ ทกั ทายกบั ชายวยั กลางคนอยา่ งนอบนอ้ ม

“ทา่ นอธิการบดี มาไดย้ งั ไงครบั ” อะไรกนั เดก็ คนนีรูจ้ กั
ลกู ชายทา่ นอธิการบดี หรอื เขาทาํ อะไรพลาดไป

หญิงคนสวยหนา้ ซีด ยืนเงียบๆ อยดู่ า้ นขา้ ง

414

ชายวยั กลางคนไมใ่ สใ่ จเขา หนั มาทาํ ทา่ เชือเชิญเฉวี
ยนหมงิ “เชิญครบั นายนอ้ ยเฉวียน นงั ทางนี”

เฉวียนหมงิ กวาดตามองในหอ้ งแลว้ นิวหนา้ เลก็ นอ้ ย รอง
อธิการบดีรบี โบกมือ “ไปๆๆ พวกคณุ ออกไปรอขา้ งนอก
ก่อน” พดู จบก็ปาดเหงือบนหนา้ ผาก แลว้ กลุ ีกจุ อไปชง
ชาให้

อีลวั เสวียยกมมุ ปาก “อาจารยค์ ะ ดเู หมือนอาจารยจ์ ะ
ลืมไปเรอื งหนงึ ยงั ไมไ่ ดป้ ระกาศเรอื งทีฉนั ทจุ รติ การสอบ
เลยคะ่ ”

415

พอเธอพดู ออกมา รองอธิการบดีก็หนา้ ซีดทนั ที เขากลนื
นาํ ลายแลว้ พดู วา่ “เรอื ง...เรอื งนีคงมีการเขา้ ใจผดิ
เดียว...อาจารยค์ อ่ ยตรวจสอบดอู ีกที คณุ กลบั ไปสอบตอ่
เถอะ”

“เรอื งสอบไมต่ อ้ งรบี รอ้ น อาเสวีย นงั ลงกอ่ นเถอะ”

ลลี ยี มิ จนตาหยี “ใชแ่ ลว้ คณุ นา้ คนสวยนงั ลงกอ่ นครบั ก็
แคส่ อบวิชาหนงึ คอ่ ยกลบั ไปสอบตอ่ ทีหลงั กไ็ ด”้

“ใช่ๆๆ เสยี วลพี ดู ถกู ” รองอธิการบดีเออออตามทนั ที แต่
น่าเสยี ดายทีถกู เสยี วลแี คน่ เสียงหใึ สอ่ ยา่ งดแู คลน

416

อยา่ คดิ วา่ เมือกีผมไมเ่ หน็ ทีลงุ นีข่มเหงนา้ คนสวยนะ จะ
ใหผ้ มดีดว้ ยเหรอ ไมม่ ีวนั

ชายวยั กลางคนมองอีลวั เสวียแลว้ มองเฉวียนหมิง “หรอื
วา่ ขา่ วลือนนั เป็นเรอื งจรงิ คณุ ก็คือ...”

มมุ ปากเฉวียนหมงิ โคง้ ขนึ นอ้ ยๆ สหี นา้ ไมเ่ ปลยี น เขายืน
มือมาลบู ศีรษะลลี ซี งึ อยขู่ า้ งๆ “สายตาลลี ไี มเ่ ลวเลย ควร
เรยี กอาเสวียวา่ คณุ นา้ จรงิ ๆ”

“อะไรนะ อาเฉวียนหาคณุ นา้ แสนสวยใหผ้ มแลว้ จรงิ
เหรอ เจง๋ เลย อาควรทาํ อยา่ งนีนานแลว้ นา้ ชิวไมเ่ หน็
สวยเลยสกั นิด คณุ นา้ ทงั สวยทงั ใจดี ยงั ...”

417

ลลี ยี งั พดู ไมจ่ บกถ็ กู ชายวยั กลางคนซงึ เป็นพอ่ ดงึ ตวั ไป
แลว้ ปิดปากไว้

เขามองอีลวั เสวียและเฉวียนหมิงดว้ ยสีหนา้ ขอโทษขอ
โพย “แหะๆ เจา้ หนลู ลี พี ดู จาไมร่ ูจ้ กั ทีตาํ ทีสงู พวกคณุ
อยา่ ถือสาเลย นายนอ้ ยเฉวียน เราคยุ เรอื งเมือครูต่ อ่ ดี
ไหมครบั ”

เฉวียนหมงิ เหลอื บมองอีลวั เสวียซงึ ยงั คงสีหนา้ เรยี บเฉย
“เรอื งนีไวค้ อ่ ยคยุ กนั ทีจรงิ วนั นีผมมารบั อาเสวีย คิดไม่
ถงึ วา่ จะไดย้ นิ เรอื งแบบนี อาเสวีย คณุ บอกหน่อยวา่ เรอื ง
โกงขอ้ สอบนีมนั ยงั ไงเหรอ”

418

‘แมค่ ณุ มีอาวธุ ลบั ทาํ ไมไมใ่ ชล้ ะ่ เลน่ งานใหต้ ายคามือ
เลย ผหู้ ญิงสองคนนนั ผมเหน็ แลว้ ขดั ตาชะมดั พวกเธอ
ใสร่ า้ ยคณุ ผมถา่ ยไวแ้ ลว้ ’ ลกู บอลเงินหวั เสยี

อีลวั เสวียเหลือบมองรองอธิการบดีปราดหนงึ แลว้ เลา่ ที
มาทีไปของเรอื งทงั หมด สดุ ทา้ ยแมแ้ ตล่ ลี กี โ็ มโห

“หึ ผหู้ ญิงอะไรนิสยั ไมด่ ีเลย คณุ นา้ คนสวยรอเดียวนะ
ครบั ลีลจี ะไปสงั สอนสองคนนนั ใหเ้ อง เฮอ้ ! บีบใหล้ ลี ี
ตอ้ งตีผหู้ ญิง!” ลลี วี างเรอื จาํ ลองลง ถฝู ่ามือไปมา ทา่
ทางราวกบั สงิ โตนอ้ ยทีกาํ ลงั โกรธ

419

อธิการบดีมองรองอธิการบดีดว้ ยสายตาเยน็ ชา “เรยี ก
นกั ศกึ ษาสองคนนนั มา เอาภาพจากกลอ้ งวงจรปิดมา
ดว้ ย แลว้ แจง้ ผปู้ กครองของนกั ศกึ ษาสองคนนนั ดว้ ย”

สบิ หา้ นาทีตอ่ มา อีลวั เยียและเสวียฟังเฟยถกู เรยี กตวั มา
ทีหอ้ งทาํ งาน หลงั จากดบู นั ทกึ ภาพจากกลอ้ งวงจรปิด
ตอ่ หนา้ ทกุ คนแลว้ ทงั สองก็หนา้ ซีดเผือด พดู อะไรไม่
ออกแมแ้ ตค่ าํ เดียว

พวกเธอคดิ ไมถ่ งึ วา่ เรอื งเลก็ นอ้ ยแคน่ ีถงึ กบั ตอ้ งตรวจดู
ภาพจากกลอ้ งวงจรปิด ปกติแลว้ เรอื งเลก็ แคน่ ีให้
อาจารยค์ มุ สอบเป็นพยานก็พอ

420

ตอนที 51 เรอื งอะไรจะยอมใหพ้ วกคณุ รงั แก

อธิการบดีเป็นพอ่ ของลลี ี ชือหลงิ หาน เขานงั พิง
พนกั โซฟา นาํ เสียงเยน็ ชา “ใสร่ า้ ยเพือนนกั ศกึ ษา ทาํ ให้
เสียชือเสยี ง ถา้ ไมต่ รวจสอบเรอื งนีใหก้ ระจ่าง จะสง่ ผล
ตอ่ คนคนหนงึ ไปทงั ชีวิต นีเป็นความผดิ รา้ ยแรง!”

อีลวั เยียตวั สนั เธอไมค่ ิดวา่ เรอื งจะถงึ อธิการบดี ในใจ
สบั สน ไมร่ ูว้ า่ จะพดู อะไร

421

อีลวั เสวียยมิ เยาะ เลกิ ควิ “ใสร่ า้ ยเรอื งทีฉนั ไมไ่ ดท้ าํ ตาม
หลกั แลว้ ฉนั สามารถใชว้ ิธีทางกฎหมายฟอ้ งพวกเธอได้
ถงึ ยงั ไงกระดาษนนั กไ็ มใ่ ช่ของฉนั ถา้ ตรวจดู ยอ่ มไมม่ ี
ลายนิวมือฉนั อยแู่ ลว้ ”

เสวียฟังเฟยกลวั ขนึ มาทนั ที มองอีลวั เสวียดว้ ยสายตา
วงิ วอน “เสวียเสวีย เรา...เราแคล่ อ้ เลน่ เทา่ นนั เราผดิ ไป
แลว้ เราจะเป็นพยานใหเ้ ธอ บอกวา่ เราดผู ดิ เธอไมไ่ ด้
ทจุ รติ การสอบ”

“นีพวกเธอยงั ไมเ่ ขา้ ใจหรอื ไง ปัญหาไมไ่ ดอ้ ยทู่ ีวา่ ฉนั โกง
ขอ้ สอบหรอื เปลา่ แตอ่ ยทู่ ีพวกเธอจะถกู ฟอ้ งรอ้ งหรอื
เปลา่ ” ถา้ ถกู ทางมหาวิทยาลยั ประกาศโทษ ก็จะไม่

422

สามารถเขา้ สอบวชิ าทีเหลอื ไดอ้ ีก ทงั ยงั ตอ้ งถกู พกั การ
เรยี นหนงึ ปี ความเสยี หายขนาดนี ไมใ่ ชแ่ คเ่ ปลยี นคาํ ให้
การแลว้ จะจบงา่ ยๆ

ถงึ ตอนนีกม็ ีเสียงคนดงั เอะอะมาจากนอกหอ้ งอธิการบดี

“นีมนั เรอื งอะไรกนั ถงึ กบั ตอ้ งใหเ้ รามาดว้ ยตวั เอง เดก็ ๆ
กโ็ ตแลว้ ตดั สนิ ใจเองไดน้ ีนา” อีลวั เสวียยกมมุ ปากเมือ
ไดย้ นิ เสียงคนุ้ เคย กาํ ลงั รอพวกคณุ อยู่ ในทีสดุ ก็มา

“ประธานอี มาแลว้ หรอื คะ” เป็นเสยี งผหู้ ญิง พอเสวียฟัง
เฟยไดย้ ินก็ตืนตระหนก เหน็ ทีคงจะเป็นผปู้ กครองของอี
ลวั เยีย

423

พออีเจิงเฟิงเดินเขา้ มาเหน็ อีลวั เสวียก็มนุ่ ควิ ฉบั พดู วา่
“เธออีกแลว้ ทาํ ผดิ อะไรละ่ ก่อเรอื งจนถงึ อธิการบดี ไมร่ ู้
หรอื ไงวา่ ลงุ ยงุ่ มาก ลวั เยีย ลกู กไ็ มร่ ูจ้ กั ดแู ลนอ้ งเลยนะ”

แตห่ ลงั จากพดู จบกช็ ะงกั เมือเหน็ เฉวียนหมงิ รวมทงั หลงิ
หาน

ทงั สองคนไมพ่ ดู อะไร สายตามองไปยงั อีลวั เสวีย “คณุ
เป็นผเู้ สียหาย คณุ ตดั สนิ เถอะ”

“ไมใ่ ช่ นีเกิดอะไรขนึ กนั แน่” อีเจิงเฟิงไมใ่ ชค่ นโง่ เหน็ อีลวั
เสวียนงั อยู่ ขณะทีลกู สาวของตนยืน คนทีมีสามญั สาํ นกึ

424

ยอ่ มดอู อกวา่ เกิดเรอื งขนึ กบั ใคร

อีลวั เสวียผายมือเป็นเชิงใหอ้ ีเจิงเฟิงและฟังลลี แี มข่ องเส
วียฟังเฟยนงั ลงฝังตรงขา้ ม

“เรอื งกเ็ ป็นอยา่ งนีคะ่ คณุ ลงุ คณุ นายฟัง พวกคณุ วา่ ฉนั
ควรโทร.เรยี ก 110 ใหม้ าจดั การไหมคะ เพราะดแู ลว้ ถา้
ใหท้ างผใู้ หญ่ของมหาวิทยาลยั จดั การ คงจะลาํ บากใจ
มาก

อีกอยา่ งทงั สองคนอายคุ รบสบิ แปดปีนานแลว้ ถือวา่
เป็นผใู้ หญ่แลว้ ทีเรยี กพวกคณุ มากเ็ พือมาเป็นพยานรบั
รู้ จะไดไ้ มต่ อ้ งไปโวยวายทีสถานีตาํ รวจเจ” พดู จบอีลวั เส

425

วียกห็ ยบิ มือถือออกมา

เธอยงั ไมท่ นั เปิดฉาก ก็สยบอีเจิงเฟิงและฟังลลี อี ยหู่ มดั
แลว้

“ยงั ไงลวั เยียก็เป็นพีสาวเธอ แคล่ อ้ เลน่ เทา่ นนั คงไมท่ าํ
ใหเ้ ธอเป็นอะไรไปหรอก เรอื งนีเป็นเรอื งภายในครอบ
ครวั เลกิ แลว้ กนั ไปเถอะนะ”

“ใช่ๆ เสวียเสวียจา๋ เธอคดิ ดสู ิ ชือของเธอกบั ฟังเฟยยงั มี
อกั ษรตวั เดียวกนั หนงึ ตวั แถมยงั เป็นรูมเมตกนั ดว้ ย เรอื ง
นีคงเป็นเรอื งเขา้ ใจผดิ กนั นา้ วา่ ไมเ่ หน็ ตอ้ งทาํ ถงึ ขนาดนี
เลย”

426

ระหวา่ งนีเฉวียนหมงิ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร แตเ่ มือมองดกู าร
กระทาํ ของทงั สองคน สีหนา้ ก็เยน็ ชายงิ ขนึ ทกุ ที

เขาเอย่ เสยี งเนิบวา่ “หรอื พวกคณุ สองคนไมเ่ หน็ วา่ ผมอยู่
ทีนี”

ทงั สองชะงกั ไมร่ ูว้ า่ เฉวียนหมงิ จะพดู อะไรตอ่

“เหลา่ เกา สง่ ภาพจากกลอ้ งวงจรปิดกบั กระดาษแผน่ นนั
ไปทีสถานีตาํ รวจเจ เราจะดาํ เนินตามกระบวนการทาง
กฎหมาย คนของเฉวียนหมิง จะใหพ้ วกคณุ มารงั แกได้
ยงั ไง คิดหรอื วา่ เฉวียนกรุป๊ จะยอมใหใ้ ครมาเหยียบเทา้ ”

427

อีลวั เสวียผงะเลก็ นอ้ ย หวั ใจรูส้ กึ อบอนุ่ มองอี
เจิงเฟิงดว้ ยรอยยมิ หยนั อยากรูน้ กั วา่ ตระกลู อีอยากเจอ
กบั คนในสถานีตาํ รวจหรอื เปลา่

428

ตอนที 52 หนุ้ แลกกบั บรษิ ัท

อีเจิงเฟิงตกใจ รบี กมุ มืออีลวั เสวีย “ลวั เสวีย ลงุ ...”
แตเ่ ขากลบั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร อีลวั เสวียกด็ งึ มือกลบั ทนั ที

“คณุ ลงุ อยากพดู อะไร ก็พดู เถอะคะ่ ทีจรงิ หนยู งั ไงกไ็ ด้
เพียงแตผ่ ลกระทบทีเกิดขนึ ไมไ่ ดอ้ ยแู่ คต่ วั หนู คนตงั
เยอะแยะเหน็ หนถู กู อาจารยค์ มุ สอบพาตวั ออกมา ถกู

429

ตราหนา้ วา่ เป็นคนขีโกง โลกนีไมม่ ีอะไรทีปิดเป็นความ
ลบั ได้ ตอ่ ไปกจ็ ะยอ้ นกลบั มาสง่ ผลตอ่ ลงุ และหนู เรอื งนี
จดั การยาก คณุ วา่ จรงิ ไหมคะเฉวียนหมงิ ”

เฉวียนหมงิ ยมิ เยน็ ชา เขามองอีเจิงเฟิง “ประธานอีไม่
กลวั เป็นข่าว แตเ่ ฉวียนกรุป๊ เรากลวั มาก”

กลวั ? พวกเขาเฉวียนกรุป๊ ตา่ งหากทีไมก่ ลวั เป็นขา่ ว
รายงานข่าวทีสบั สนวนุ่ วายพวกนนั สาํ หรบั พวกเขาแลว้
เป็นแคเ่ รอื งทีใชค้ าํ พดู คาํ เดียวก็กดลงไปได้

แตส่ หี นา้ อีเจิงเฟิงกลบั สงบนิง เขามองอีลวั เสวีย “เสวี
ยเสวีย พีสาวเธอถกู ลงุ ตามใจจนเสยี นิสยั ลงุ รูว้ า่ เธอเป็น

430

คนมีเหตผุ ล อยา่ งนีดีไหม เธอบอกมา อยากไดอ้ ะไร ลงุ
รบั ปากเธอทกุ อยา่ ง”

พดู จบก็ถลงึ ตาใสอ่ ีลวั เยีย “ยงั ไมร่ บี ขอโทษนอ้ งอีก”

อีลวั เยียเดนิ มาอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ ขณะทีกาํ ลงั จะกม้ ศีรษะ
ขอโทษ กถ็ กู อีลวั เสวียยกมือขนึ หา้ ม “มารยาทจอม
ปลอมแบบนีไมต่ อ้ งทาํ หรอก ถา้ จะขอโทษจรงิ ๆ ละ่ ก็
ตงั แตเ่ ลก็ จนโต ตอ่ ใหเ้ ธอกม้ จนเอวหกั กค็ งนบั ไมไ่ หววา่
ตอ้ งขอโทษกีครงั ”

ตงั แตอ่ ายหุ า้ ขวบจนถงึ เดียวนี คงบนั ทกึ ความผดิ ทีอีลวั
เยียตอ้ งขอโทษเธอไมห่ วาดไมไ่ หว

431

ทกุ คนในทีนีลว้ นไมใ่ ชค่ นโง่ มีหรอื จะไมเ่ ขา้ ใจความ
หมายในคาํ พดู ของอีลวั เสวีย เดมิ ขา้ งนอกก็ลอื กนั ตา่ งๆ
นานาอยแู่ ลว้ วา่ ครอบครวั นีปฏิบตั ิตอ่ อีลวั เสวียไมด่ ี แตท่ ี
ผา่ นมาก็ยงั เก็บอีลวั เสวียใหอ้ ยดู่ ว้ ยตลอด จงึ ไมม่ ีใครจบั
จดุ ออ่ นได้ เจา้ ตวั เองก็ไมเ่ คยเปิดเผยตรงๆ จงึ ไมเ่ คยมี
ใครเกบ็ มาใสใ่ จ คิดวา่ มีคนจงใจใสร่ า้ ยพวกเขา

อีเจิงเฟิงรูส้ กึ กระอกั กระอว่ น “เออ่ เดก็ คนนี พดู อะไร
อยา่ งนนั เราเป็นคนครอบครวั เดียวกนั พีนอ้ งทะเลาะกนั
อยา่ ทาํ ใหเ้ ป็นเรอื งใหญ่โตเลย”

“ขอโทษคะ่ คณุ ลงุ นีไมใ่ ช่ปัญหาทะเลาะกนั คณุ ลงุ อยา่

432

เบียงเบนประเดน็ คยุ ตอ่ เถอะคะ่ ”

เขามองสีหนา้ เปียมดว้ ยความมนั ใจและมีชีวิตชีวาของอี
ลวั เสวีย แลว้ กร็ ูส้ กึ ประหลาดใจ ทงั ไมค่ นุ้ เคย เดก็ คนนี ดู
เหมือนจะไมเ่ หมือนเดมิ หรอื เพราะแตง่ เขา้ สกลุ เฉวียน
แลว้ ก็เลยมีความมนั ใจขนึ มาก

ถงึ จะเป็นเช่นนนั แตเ่ ขาก็เป็นผอู้ าวโุ ส ขณะทีกาํ ลงั จะ
แสดงอาํ นาจบารมี สายตาหลงิ หานและเฉวียนหมิงก็
กวาดมา เขาตวั แข็งคา้ งทนั ที

“เสวียเสวีย เธออยากใหล้ งุ ทาํ อะไรละ่ เอาอยา่ งนี เยน็ นี
กลบั ไป ลงุ จะใหเ้ ยียเออ๋ รช์ ดเชยใหเ้ ธอเตม็ ทีเลย”

433

อีลวั เสวียยมิ เยาะ “ดแู ลว้ หนพู ดู ตรงๆ ดีกวา่ คณุ ลงุ คะ
วนั นีหนขู อพดู อยา่ งตรงไปตรงมาเลยแลว้ กนั ของทีเป็น
ของหนู กค็ วรคืนใหห้ นถู กู ไหมคะ” หนุ้ สามสบิ เปอรเ์ ซน็ ต์
ของบรษิ ัทอีหวา่ น

แววตาอีเจิงเฟิงวบู ไหว “เสวียเสวีย มีอะไรเรากลบั ไปคยุ
กนั เถอะ ทีนี...”

“ทาํ ไมหรอื ครบั ประธานอีคดิ วา่ หอ้ งทาํ งานผมไมใ่ ช่
สถานทีทีจะคยุ กนั เหรอ มาตรฐานไมพ่ อ? งนั เอางี ผมให้
ยืมหอ้ งประชมุ ดีไหม” หลงิ หานอมุ้ ลลี อี ยู่ เอย่ ดว้ ยนาํ
เสียงราบเรยี บ

434

“ไมใ่ ชค่ รบั ไมใ่ ช่ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนนั ทา่ นอธิการบดีเขา้ ใจผิด
แลว้ ครบั ”

“คณุ ลงุ คะ ลกู สาวทีออกเรอื น กเ็ หมือนนาํ ทีสาดออกไป
ในเมือหนอู อกจากสกลุ อีแลว้ งนั หนกู จ็ ะไมพ่ ดู อะไร แต่
หนุ้ นนั เป็นของทีคณุ พอ่ ทิงไวใ้ หห้ นู เหน็ แก่บญุ คณุ ทีลงุ
เลยี งดมู า หลายปีมานีหนเู ลยไมเ่ คยใชส้ ทิ ธิในฐานะผถู้ ือ
หนุ้ แตต่ อนนีหนไู มต่ อ้ งใหล้ งุ ดแู ลแลว้ หนุ้ ทีวา่ ...”

อีเจิงเฟิงหนา้ นิว เขาคิดไมถ่ งึ วา่ อีลวั เสวียจะพดู เรอื งนี
ตอ่ หนา้ คนมากมายอยา่ งนี เธอไมค่ ดิ ถงึ ชือเสียงของ
สกลุ อีเลยเหรอ

435

“หนรู ูว้ า่ ลงุ คงตกใจมาก เอาอยา่ งนีแลว้ กนั คะ่ ลงุ
โอนบรษิ ัททีเฉวียนหมิงใชเ้ ป็นสนิ สอดเมือไมน่ านมานีมา
เป็นชือหนู แลว้ ลงุ พาคนไปได้ หนุ้ สามสบิ เปอรเ์ ซน็ ตน์ นั
หนไู มเ่ อาแลว้ ”

436

ตอนที 53 นีแคเ่ รมิ ตน้ เทา่ นนั

บรษิ ัทนีเป็นกิจการทีคณุ หนใู หญ่อีลวั เยียเปิดขนึ
เพราะอยากไดห้ นา้ ในหมเู่ พือนนกั ศกึ ษา เธอก็เลยมาขอ
เงินจากหลวิ เหมย่ ลีเพือเปิดบรษิ ัท

แรกเรมิ ก็ยงั ใหค้ วามสาํ คญั แตด่ าํ เนินงานไปไดไ้ มถ่ งึ ปีก็
ขาดทนุ อยา่ งน่ากลวั ตอนนนั บรษิ ัทในเครอื ของเฉวียน
กรุป๊ เป็นหนุ้ สว่ นของบรษิ ัทนี ทงั ยงั เป็นผถู้ ือหนุ้ รายใหญ่

437

ทีสดุ ดว้ ย อีลวั เยียไมอ่ ยากใหบ้ รษิ ัทของตวั เองปิดกิจการ
จงึ ขอใหอ้ ีเจิงเฟิงคดิ หาวธิ ี

หลงั จากนนั ไมร่ ูว้ า่ เจรจากนั อยา่ งไร เฉวียนกรุป๊ ไมเ่ พียง
ใหเ้ งิน ยงั ทิงสถานะผถู้ ือหนุ้ สง่ มอบทกุ อยา่ งใหอ้ ีเจิงเฟิง
บรษิ ัทจงึ ดาํ เนินการไดต้ ามปกตอิ ีกครงั

แนน่ อนวา่ อีลวั เยียยอ่ มไมพ่ อใจ “ไมไ่ ด้ ไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด!”
บรษิ ัทนนั เป็นทนุ ใหเ้ ธอโออ้ วดในหมเู่ พือนนกั ศกึ ษา ถา้
กลายเป็นของอีลวั เสวีย เธอตอ้ งถกู หวั เราะเยาะแน่ ฉนั
ไมย่ อมหรอก!

อีลวั เสวียไมโ่ กรธ เธอมองอีลวั เยียแลว้ วา่ “ก็ได้ งนั พีไป

438

สถานีตาํ รวจเจ ไปจดั การเรอื งเอง สว่ นหนุ้ สามสบิ
เปอรเ์ ซน็ ตน์ นั ฉนั จะใชก้ ระบวนการทางกฎหมาย
แลว้ จะถือโอกาสตรวจสอบดว้ ยวา่ หลายปีมานีมีเงินปัน
ผลรวมเทา่ ไร เทา่ ทีจาํ ได้ บญั ชีธนาคารของฉนั ไมเ่ คยได้
รบั เงินปันผลแมแ้ ตเ่ หมา[1]เดียว...”

“เสวียเสวีย เราครอบครวั เดียวกนั ทาํ ไมตอ้ งทาํ อยา่ งนี
ดว้ ย ทกุ คนก็ดอู ยู่ ลงุ ไมเ่ คยฮบุ เงินสว่ นของเธอ” อี
เจิงเฟิงรูส้ กึ ถงึ สายตาของทกุ คน อดึ อดั ราวกบั ถกู ลอ้ มอยู่
ในดงหนาม

เฉวียนหมงิ “ประธานอี อยา่ ยกเรอื งครอบครวั มาอา้ งเลย
ครบั เวลานีอาเสวียเป็นคนของสกลุ เฉวียนแลว้ สกลุ
เฉวียนไมใ่ ช่ครอบครวั เดียวกบั คณุ ” พดู จบก็เหลือบมอง

439

เหลา่ เกาซงึ ยืนอยขู่ า้ งหลงั

“ดเู หมือนประธานอีจะเหน็ วา่ ขอ้ เสนอของอาเสวียไมส่ ม
เหตผุ ล อยากใชว้ ิธีทางกฎหมาย คณุ ไปรวบรวมคนของ
สาํ นกั ทนายความเอน็ ซี บา่ ยนีใหพ้ วกเขามาทาํ ความเขา้
ใจสภาพการณ”์

ลลี มี องเฉวียนหมิงดว้ ยแววตาชืนชม ลบู คางแลว้ กระตกุ
แขนเสอื หลงิ หาน “พอ่ ครบั พอ่ กต็ ามคณุ ป่มู าช่วยอีกแรง
อยา่ ใหน้ า้ คนสวยถกู รงั แกนะครบั ”

หลงิ หานพยกั หนา้ อยา่ งใครค่ รวญ “ก็ดี ป่ลู กู เพงิ สงั สรรค์
กบั เพือนเกา่ เสรจ็ พอ่ วา่ ป่นู ่าจะมีเวลา”

440

“ไมๆ่ ๆ เสวียเสวีย ลงุ วา่ ขอ้ เสนอของเธอดีมาก...ดีมาก”
ขืนใหน้ ายผเู้ ฒา่ หลงิ ออกโรงละ่ ก็ สกลุ อีคงไมต่ อ้ งทาํ
กิจการในเมืองเอฟอีกตอ่ ไปแลว้ คราวนี นายกเทศมนตรี
เมืองเอฟเป็นลกู นอ้ งเก่าของนายผเู้ ฒา่ หลงิ แคน่ ายผู้
เฒา่ พดู คาํ เดียว สกลุ อีกไ็ มม่ ีทางรอดแลว้

ยงั มีสกลุ เฉวียน ป่ขู องเฉวียนหมงิ มีกิตติศพั ทท์ งั ในและ
นอกกฎหมาย เขาไมก่ ลา้ ผิดใจดว้ ย

จ่ๆู อีเจิงเฟิงกร็ ูส้ กึ วา่ ทีใหอ้ ีลวั เสวียแตง่ เขา้ สกลุ เฉวียน
เป็นการตดั สนิ ใจทีผิดพลาดทีสดุ แตจ่ ะทาํ อยา่ งไรได้
เขาไมส่ ามารถขดั ขวางทีเธอจะแตง่ กบั ใคร ในใจนกึ
เสียใจ ถา้ รูแ้ ตแ่ รกวา่ เดก็ คนนีจะรูจ้ กั อาศยั ความสมั พนั ธ์

441

ไตเ่ ตา้ ขนึ มา ทีผา่ นมาไมค่ วรทาํ กบั เธอแบบนนั เลย

อีลวั เยียไมอ่ ยากเชือ “พอ่ พอ่ ทาํ อยา่ งนีไมไ่ ดน้ ะคะ
พอ่ ...” เธอยงั พดู ไมจ่ บ เหน็ สายตาโกรธขงึ ของอีเจิงเฟิงม
องมา ก็ถงึ กบั พดู อะไรไมอ่ อก

“ลกู ออกไปรอพอ่ ขา้ งนอกกอ่ น”

อีลวั เสวียมองลลี ดี ว้ ยสายตาขอบคณุ แลว้ หนั ไปมองอี
เจิงเฟิง “ถา้ งนั ลงุ รกั ษาคาํ พดู ดว้ ยนะคะ บา่ ยนีหนไู มม่ ี
สอบ ลงุ เตรยี มทกุ อยา่ งใหพ้ รอ้ ม แลว้ ติดตอ่ หนไู ดต้ ลอด
เวลา ไมส่ ิ รบกวนลงุ เกาชว่ ยจดั การทีนะคะ”

442

เหลา่ เกาคอ้ มกายอยา่ งสงา่ งาม “นายหญิงวางใจไดค้ รบั
ผมจะจดั การอยา่ งเหมาะสม”

‘แมค่ ณุ หนุ้ สามสบิ เปอรเ์ ซน็ ตข์ องสกลุ อีเชียวนะ แลกกบั
บรษิ ัทเดียว ขาดทนุ ขาดทนุ ยอ่ ยยบั เป็นการคา้ ทีขาด
ทนุ เฮอ้ ทาํ ไมถงึ ตอ้ งมาเจอเจา้ นายโงแ่ บบนีนะ เป๋ าเป่า
เสียใจ เป๋ าเป๋ าอยากรอ้ งไห้ เงินจา๋ ไมม่ ีแลว้ ฮือๆ...’

ลกู บอลเงินทนความผดิ หวงั ไมไ่ ด้ หลบไปอยใู่ นมมุ แอบ
ดา่ เธอในใจเงียบๆ รอบตวั มนั ราวกบั ปกคลมุ ดว้ ยเมฆดาํ

443

[1] เหมา เป็นภาษาพดู ของคา่ เงิน “เจียว” ของจีน 1
เหมา เทา่ กบั 10 เฟิน 10 เหมา/เจียว เทา่ กบั 1 ไคว/่
หยวน

444

ตอนที 54 หนานหลวิ เฟิงทาํ ดีดว้ ย

ตอนนีลกู บอลเงินกาํ ลงั ติดตอ่ กบั รา้ นคา้ อจั ฉรยิ ะ
อืนๆ ผา่ นทางระบบสอื สาร

ลกู บอลเงินหมายเลข 748 [เป๋ าเป่าอยากรอ้ งไห้
เจา้ นายเป๋ าเป่าเป็นคนซือบือ ช่วยปลอบหนอ่ ย ชว่ ย
ปลอบหน่อย]

อีเจิงเฟิงจอ้ งอีลวั เสวีย แลว้ เอย่ ชา้ ๆ “เสวียเสวีย
เรอื งนี...”

445

“เรอื งนีหนยู อมถอยทีสดุ แลว้ คะ่ คณุ ลงุ ตอนนีหนู
คิดดแู ลว้ กแ็ คบ่ รษิ ัทเดียว คาํ นวณแลว้ ก็ดเู หมือนหนจู ะ
เป็นฝ่ายเสียเปรยี บนะคะ” อีลวั เสวียเอย่ นาํ เสยี งเรยี บ

ไดย้ นิ แบบนนั อีเจิงเฟิงกร็ บี โบกมือ “ไมเ่ สียเปรยี บ
ไมเ่ สยี เปรยี บ เงินพวกนนั หกั ลบแลว้ กเ็ ทา่ กบั บรษิ ัทหนงึ
พอดีเลย พอดีเลย ลงุ จะไปจดั การเดียวนี” จากนนั กจ็ าก
ไปทนั ที เขาไมร่ ูว้ า่ ถา้ ขืนอยตู่ อ่ จะสญู เสียมากกวา่ นีหรอื
ไม่

เขาไมอ่ าจผิดใจกบั คนทีหนนุ หลงั หลานสาวใน
เวลานีได้

446

ตอ่ มาก็ถงึ คราวเสวียฟังเฟยบา้ ง แตเ่ ธอเป็นแคผ่ ู้
สมรูร้ ว่ มคิด สถานการณจ์ งึ ไมเ่ ลวรา้ ยเทา่ อีลวั เยียทีตอ้ ง
ชดเชยดว้ ยบรษิ ัท แตก่ ็ไมเ่ บาเลย เพราะตอ้ งจา่ ยเงินทงั
หมดสองลา้ นหยวนเป็นคา่ ชดเชยทีสรา้ งความเสียหาย
ตอ่ จิตใจและทาํ ใหเ้ สอื มเสยี ชือเสยี ง

นอกจากนีสองคนยงั ตอ้ งชีแจงเรอื งใหก้ ระจา่ งวา่
พวกเธอเขา้ ใจผิด กระดาษแผน่ นนั เป็นของทีลืมทงิ ไว้
ตอนทีทกุ คนมาทบทวนวชิ าก่อนหนา้ นี แลว้ ไมไ่ ดเ้ ก็บไป
เรอื งนีจงึ ยตุ ิลง

เรอื งเลก็ ๆ นีผา่ นไปแลว้ ก็แลว้ ไป เพียงแตใ่ นเวลา
ตอ่ มากก็ ลายเป็นหวั ขอ้ พดู คยุ หลงั อาหารในหมนู่ กั

447