หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ก็รูส้ กึ แปลกใจ เมือลดสายตาลงมอง กเ็ หน็ เขาถือถงุ เตม็
มือ

เหลา่ เกายมิ วางถงุ ไวท้ ีหนา้ ประตู “นายหญิงครบั พวกนี
เป็นเสอื ผา้ ทีผมกบั นายนอ้ ยไปซือทีเคเอม็ ควิ นายนอ้ ย
เป็นคนเลอื กเองทงั หมด นายหญิงลองดวู า่ มีชดุ ไหนไม่
เหมาะบา้ ง ผมจะเอาไปคืน ออ้ ใช่ ยงั มีรองเทา้ ดว้ ย ไม่
รบกวนการพกั ผอ่ นของนายหญิงแลว้ ครบั ” จากนนั เหลา่
เกากผ็ ละจากไปโดยไมร่ อใหอ้ ีลวั เสวียแสดงทา่ ที

เธอเลกิ ควิ เลก็ นอ้ ย เดินออกจากหอ้ ง มองลงไปยงั หอ้ ง
รบั แขกชนั ลา่ ง ไมเ่ หน็ เงาของเฉวียนหมงิ ตอนนีเองกไ็ ด้
ยินเสยี งปิดประตเู บาๆ ดงั มาจากชนั สาม

198

ลกู บอลเงินบนิ เฟี ยวมา แลว้ วนรอบถงุ เหลา่ นนั หลาย
รอบ ‘เจา้ หน่มุ นีรูว้ ิธีเอาใจผหู้ ญิงแฮะ’

‘งนั เหรอ ฉนั ไมเ่ หน็ รูส้ กึ เลย’ ดเู หมือนเฉวียนหมงิ มีสีหนา้
เหมือนเดมิ ตลอด บางทีอาจเพราะเหน็ ฉนั ใสเ่ สอื ผา้
จากรา้ นขา้ งทางแลว้ กลวั เสยี หนา้ ในเมือเขาซือให้ ก็รบั
ไวแ้ ลว้ กนั อยา่ งมากวนั หนา้ คอ่ ยตอบแทนนาํ ใจเขา

ทีจรงิ สงิ สาํ คญั ทีสดุ เป็นเพราะเจา้ ของรา่ งเดิมมีเสอื ผา้
นอ้ ยมาก แถมเป็นเสอื ผา้ พืนๆ ทงั หมด ไมส่ ิ ตอ้ งพดู วา่
นา่ อดสเู ลยละ่

199

เธอหิวของทงั หมดเขา้ มาขา้ งในแลว้ ปิดประตู

“นายนอ้ ย” ตอนนีเหลา่ เกามาถงึ หอ้ งชนั สาม ยืนอยดู่ า้ น
หลงั เฉวียนหมงิ สหี นา้ นอบนอ้ ม

“เป็นยงั ไงบา้ ง” เธอปฏิเสธไหม ทีจรงิ ครงั นีเขาเองก็ไม่
กลา้ มนั ใจ ก่อนหนา้ นีหลงั จากผหู้ ญิงคนนีมาอยทู่ ีนี ทกุ
วนั ก็ขงั ตวั เองอยแู่ ตใ่ นหอ้ ง หลงั จากไดเ้ จอกนั ตรงๆ เมือ
วาน เขาจงึ กลา้ ทาํ แบบนี

เหลา่ เกายมิ ออ่ นโยน “นายหญิงแปลกใจมาก...แตไ่ มไ่ ด้
ปฏิเสธครบั ”

200

“เพราะเหลา่ เกาไมเ่ ปิดใหโ้ อกาสเธอปฏิเสธมากกวา่ ”
เขารูว้ ิธีทาํ งานของเหลา่ เกาดี

“ถา้ นายหญิงไมร่ บั ก็คงไมเ่ อาเขา้ ไปในหอ้ งหรอกครบั ”

เฉวียนหมงิ หมนุ เกา้ อีรถเขน็ มา สีหนา้ เบกิ บาน “คณุ พดู
จรงิ เหรอ” นีนบั วา่ เป็นการเรมิ ตน้ ทีดี

“จรงิ สคิ รบั แตว่ า่ ทาํ ไมนายนอ้ ยไมเ่ อาไปใหด้ ว้ ยตวั เอง
ละ่ ครบั หรอื กลวั จะถกู ปฏิเสธ” เหลา่ เกาถามขดั ขนึ นาย
นอ้ ยภายนอกดเู ยน็ ชา แตจ่ รงิ ๆ แลว้ ก็มีหวั ใจแบบเดก็
หน่มุ ทวั ไป

201

เฉวียนหมิงหนา้ ตงึ “ไมใ่ ช่หรอก เหลา่ เกาไปเถอะ ผม
อยากพกั ผอ่ น”

“ครบั นายนอ้ ย”

เหลา่ เกาออกจากหอ้ งแลว้ ปิดประตู ขณะทีเดนิ ลงมาชนั
ลา่ งกช็ าํ เลืองมองประตหู อ้ งอีลวั เสวีย มมุ ปากโคง้ ขนึ
หวงั วา่ นายหญิงจะมองเหน็ นาํ ใจของนายนอ้ ย ทงั หมด
ลว้ นทาํ เพือเธอ

[1] เป๋ าเป่า เป็นคาํ เรยี กเดก็ ในเชิงรกั ใครเ่ อน็ ดู

202

203

ตอนที 25 รบี กอดขาไวแ้ นน่ ๆ!

อีลวั เสวียยกของทงั หมดเขา้ มาในหอ้ ง แลว้ หยบิ
ออกมาทีละถงุ มีเสอื ผา้ แบบตา่ งๆ ทงั กระโปรงยาว
กระโปรงสนั เสอื ตวั นอก รูปแบบและความหนาของเนือ
ผา้ ตา่ งกนั เพือใหเ้ ขา้ กบั สถานทีและสภาพอากาศ อยา่ ง
นอ้ ยๆ กย็ ีสบิ ชดุ

อยา่ ดถู กู เสอื ผา้ ยีสบิ ชดุ นีเชียว ในนนั ยงั มีรองเทา้ คหู่ นงึ
ดว้ ย อยา่ งตาํ สดุ ก็หนงึ พนั ขนึ ไปแลว้ ในเมือเฉวียนหมิ

204

งไปดว้ ยตวั เอง ยอ่ มไมจ่ าํ เป็นตอ้ งดรู าคา

‘ใหต้ าย หมอนีรวยแฮะ! รองเทา้ คเู่ ดียวตงั หนงึ หมืน แม่
คณุ คณุ แตง่ กบั สามีรวยแลว้ รบี กอดขาเขาไวแ้ น่นๆ’ ลกู
บอลเงินมองรองเทา้ จนนาํ ลายหก

ในสายตาของมนั ของเหลา่ นีลว้ นเป็นเงิน เงินมาก
มายมหาศาล

อีลวั เสวียตีหนา้ ทะมนึ ‘ไมเ่ คยไดย้ ินหรอื ไง พงึ คนอืนไมส่ ู้
พงึ ตวั เอง อีกอยา่ ง ในรา้ นก็มีของตงั เยอะแยะ แคข่ อง
พวกนีนายกจ็ อ้ งตาเป็นมนั แลว้ เหรอ ไมไ่ ดเ้ รอื งเลย!’

205

‘ยงุ ตอ่ ใหต้ วั เลก็ ก็ยงั มีเนือ ถา้ คณุ ไมเ่ อา ผมเอาไปวาง
ขายในรา้ นกไ็ ด้ หาเงินเลก็ ๆ นอ้ ยๆ ใหค้ ณุ ’ ลกู บอลเงิน
กะพรบิ ตาปรบิ ๆ เปลง่ แสงวบิ วบั แบบพอ่ คา้ หวั ไว

‘อยา่ ยงุ่ กบั ของพวกนี ขายของในรา้ นนายไปเถอะ เออ่
ไมไ่ ดๆ้ ขายไมไ่ ด’้ เหมือนฉกุ คดิ อะไรขนึ มาได้ ทา่ ทางชืน
ชมของอีลวั เสวียหยดุ ชะงกั จอ้ งลกู บอลเงินอยา่ งจรงิ จงั

สนิ คา้ ในนนั มีของทีฉนั ตอ้ งการมาก อยา่ งพวกโอสถ
ทิพย์ อาวธุ ปอ้ งกนั ตวั ในโลกนีสงิ ทีตอ้ งการยงั ไมม่ ี
เงือนไข จะขายของพวกนีไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด

‘จะไดย้ งั ไง ไมข่ ายของพวกนี แลว้ รา้ นผมยงั จะอยไู่ ด้

206

เหรอ’ ลกู บอลเงินไมพ่ อใจทนั ที ถา้ ไมม่ ีเงิน โลกนีก็ไมน่ ่า
อภิรมย์

อีลวั เสวียกลอกตา ‘ฉนั เป็นเจา้ ของรา้ น ฉนั เป็นคนตดั สนิ
ใจ สว่ นทีวา่ ตอ่ ไปจะขายอะไร ถงึ ตอนนนั คอ่ ยวา่ กนั ’

บนโลกมีสนิ คา้ ตงั มากมาย ขายอะไรก็ไมด่ ีทงั นนั
คณุ ภาพสสู้ นิ คา้ ตา่ งดาวไมไ่ ด้ เธอยงั ไมส่ ามารถขาย
สนิ คา้ พเิ ศษ แตก่ ็ยงั หาเงินได้

เวลานี เรอื งหาเงินบนโลกนีอีลวั เสวียไมส่ นใจแลว้ เธอ
ตดั สนิ ใจเปิดรา้ นคา้ ในอวกาศ วา้ ว แคค่ ิดก็รูส้ กึ ยงิ ใหญ่
มาก

207

อีลวั เสวียจดั ขา้ วของทงั หมด วางรองเทา้ ไวด้ ว้ ยกนั ตาม
รูปแบบและประเภท โยนเสือผา้ เดมิ ของเจา้ ของรา่ งเดมิ
ทิงหมด ไมไ่ ดเ้ รอื งเลย อีกอยา่ ง ฉนั ไมช่ อบใชข้ องทีคน
อืนใชแ้ ลว้ ในเมือมีเงือนไขแลว้ ก็ไมม่ ีเหตผุ ลทีจะไม่
เปลยี น

พอทาํ ทงั หมดเสรจ็ ฟา้ กม็ ืดพอดี เสียงเคาะประตดู งั ขนึ
อีกครงั

เมือเปิดประตกู ็เหน็ เฉวียนหมงิ แตง่ ตวั เรยี บรอ้ ยบนเกา้ อี
รถเข็น ยงั มีเหลา่ เกาซงึ เป็นคนเขน็ ดว้ ย

208

“วนั นีคณุ เหนือยแลว้ ไมต่ อ้ งทาํ มือเยน็ ออกไปกินขา้ ว
ขา้ งนอกดีกวา่ ?” ดวงตาเฉวียนหมิงเป็นประกายราวกบั
แกว้ ใส แตเ่ มือประกอบกบั สหี นา้ แข็งทือ ทาํ ใหร้ ูส้ กึ
เหมือนเป็นการออกคาํ สงั

เพราะอยา่ งนีสนิ ะ เจา้ ของรา่ งเดิมถงึ ไมช่ อบสบตาเขา
และไมเ่ ตม็ ใจพดู คยุ ดว้ ย แตถ่ งึ ยงั ไงกถ็ กู บีบใหแ้ ตง่ งาน
มาอยทู่ ีนีแลว้

อีลวั เสวียกลอกตา แลว้ ก็ผงกศีรษะ “กไ็ ด้ รอฉนั สกั ครูน่ ะ
คะ” แลว้ ปิดประตหู อ้ ง

เธอตอบรบั อยา่ งไมอ่ อ้ มคอ้ มจนเฉวียนหมิงรูส้ กึ ไมค่ อ่ ย

209

คนุ้ ดเู หมือนตงั แตเ่ ธอกลบั จากโรงพยาบาลนิสยั ก็
เปลยี นไปมาก หรอื กาํ ลงั ซกุ ซอ่ นอะไรอยู่ อยา่ งเช่นทีผม
ตรวจพบ ไมห่ รอก ไมน่ ่าใช่

“เสรจ็ แลว้ คะ่ ไปกนั เถอะ” อีลวั เสวียเปลยี นไปสวมเดรส
ยาว เปิดประตหู อ้ งออกมา ควิ โกง่ งาม กระโปรงยาวออก
แนวยอ้ นยคุ เลก็ นอ้ ย ยาวกรอมเทา้ พอดี รองเทา้ สน้ สงู คู่
เก๋ มีความเป็นผหู้ ญิงเตม็ เปียม ไหลน่ วลผอ่ งเผยออกมา
ดสู วยสะพรงั ไปทงั ตวั

ในฐานะทีเป็นคนจากโลกอืน วา่ กนั ตามความจรงิ แลว้
เธอกลบั ชอบเสอื ผา้ ของคนโลกนี เพราะดสู วยน่ามอง
แมเ้ สอื ผา้ ของพวกเขาจะเรยี บง่าย แตพ่ อใสอ่ อกมา
แลว้ กลบั ดสู วยเซก็ ซี แมล้ กึ ๆ แลว้ เธอยงั หวั โบราณอยู่

210

บา้ ง แตก่ ็ไมไ่ ดต้ อ่ ตา้ นการแตง่ เนือแตง่ ตวั ของโลกนี
แตก่ อ่ นอีลวั เสวียแตง่ ตวั ออกมาแลว้ ดพู ืนๆ ไมส่ ะดดุ ตา
ราวกบั วา่ ตอ่ ใหเ้ สอื ผา้ สวยเดน่ แคไ่ หน พออยบู่ นตวั เธอก็
ดหู มองลงทนั ที แตส่ าํ หรบั เธอตอนนี กลบั ดเู หมาะเจาะ
เหลอื เกิน คนก็สวยชดุ กด็ ดู ี

211

ตอนที 26 นกึ สงสารเขา

“มีอะไรเหรอคะ” เหน็ เขาจอ้ งเธอไมว่ างตา อีลวั เส
วียจงึ มองชายหนมุ่ ดว้ ยความแปลกใจ หรอื ฉนั แมชชดุ ไม่
เขา้ กนั ไมห่ รอกนา่ ถงึ จะเพิงมาโลกนีไดไ้ มน่ าน แตย่ งั ไง
กย็ งั มีความทรงจาํ เดมิ และรสนิยมในความงามอยู่

212

เฉวียนหมิงนิงงนั ไปเลก็ นอ้ ย สีหนา้ เรยี บเฉย “ไมม่ ีอะไร
สวยมาก เราไปกนั เถอะ” สวยเป็นพเิ ศษจรงิ ๆ ไมเ่ สียทีที
จาํ ไซสเ์ สอื ผา้ เธอได้

เหลา่ เกากลอกตา ปลอ่ ยมือออกจากเกา้ อีรถเข็น “นาย
หญิง รบกวนพานายนอ้ ยลงไปขา้ งลา่ งทีนะครบั ผมจะ
ไปเอารถออกมา” เหน็ ชดั วา่ เหลา่ เกาเจตนาใหส้ องคนได้
อยดู่ ว้ ยกนั ตามลาํ พงั

เธอพยกั หนา้ “ไดค้ ะ่ ” แลว้ ก็เข็นรถใหเ้ ฉวียนหมิง ตรงไป
ทีลฟิ ต์

“เดียว เสอื โคท้ ” เฉวียนหมิงนกึ ขนึ มาได้ รอ้ งบอกใหอ้ ีลวั

213

เสวียหยดุ กะทนั หนั

เธอจงึ เพิงนกึ ไดว้ า่ เขาเป็นหวดั ออกไปขา้ งนอกตอ้ งเอา
เสอื โคท้ ไปดว้ ย เพือไมใ่ หอ้ าการป่วยทรุดลงอีก ขณะที
เธอกาํ ลงั จะเดนิ ไป เสียงเฉวียนหมงิ กด็ งั ขนึ “เดียว ไมใ่ ช่
ชนั สาม”

“งนั อยไู่ หนคะ” หรอื เขามีนิสยั ชอบเทียววางของไปทวั

มมุ ปากเฉวียนหมิงโคง้ ขนึ “ผมหมายถงึ เสอื โคท้ ของคณุ
ตอนทีเรากลบั มา อากาศน่าจะเยน็ ลงอีก”

ลกู บอลเงินบินวนรอบตวั เฉวียนหมิง ‘สวรรค!์ ผชู้ าย

214

อบอนุ่ รูจ้ กั ใสใ่ จ แมค่ ณุ แตง่ กบั เขาสิ ไมถ่ กู คณุ แตง่ งาน
กบั เขาแลว้ นีเนอะ’

อีลวั เสวียกาํ ลงั จะบอกวา่ ไมต่ อ้ ง เวลานีรา่ งกายเธอไมไ่ ด้
ออ่ นแอเหมือนเมือก่อนแลว้ แตพ่ อคิดดอู ีกทีกพ็ ยกั หนา้
“คณุ เป็นหวดั ยงั ไมห่ ายดี หรอื เราคอ่ ยไปกนั วนั หลงั ” เธอ
เพิงนกึ ถงึ เรอื งนี

“ไมเ่ ป็นไรหรอก” นาํ เสียงเฉวียนหมิงเยน็ ชา

อีลวั เสวียไปหยบิ เสอื โคท้ ออกมา เตรยี มจะถือไวเ้ อง คิด
ไมถ่ งึ วา่ เฉวียนหมงิ จะรา้ ยกวา่ เขาควา้ เสอื โคท้ มาพบั
วางไวบ้ นตกั อยา่ งเรยี บรอ้ ย “ไปเถอะ เหลา่ เการอแย่

215

แลว้ ”

เหลา่ เกาขบั รถพาทงั สองมาถงึ รา้ นอาหารหรูแหง่ หนงึ
ตรงเวลาอาหารพอดี ทงั ยงั อยหู่ า่ งจากยา่ นคฤหาสนไ์ ม่
มาก คนจงึ คอ่ นขา้ งแน่น ดีทีเหลา่ เการูง้ าน ก่อนออกมา
เขาก็โทร.จองโต๊ะไวแ้ ลว้

“คิดวา่ คณุ น่าจะชอบโต๊ะรมิ หนา้ ตา่ ง เลยเลอื กทีนี เป็น
ไงบา้ ง” สามคนนงั ลงตรงทีนงั หรูหรารมิ หนา้ ตา่ ง

อีลวั เสวียพยกั หนา้ “ดีมากคะ่ ววิ กลางคืนสวยมาก” ไม่
เสยี ทีทีเป็นยา่ นอาศยั ของคนมีเงิน ทิวทศั นต์ อนกลางคืน
ไมเ่ ลวเลย

216

หลงั จากสงั อาหารแลว้ ทางรา้ นก็เสริ ฟ์ ผลไมก้ อ่ น กินไป
ไดส้ องสามคาํ อีลวั เสวียก็ขอตวั ไปหอ้ งนาํ แลว้ ลกุ ออก
ไป

พอทาํ ธุระเสรจ็ กาํ ลงั จะเปิดประตหู อ้ งนาํ กไ็ ดย้ ินเสียง
พดู คยุ ดงั ขนึ

ผหู้ ญิงคนแรก “ผชู้ ายทีนงั รมิ หนา้ ตา่ งนนั หลอ่ จงั ฉนั
อยากขอเบอรโ์ ทร.เขา ไมร่ ูเ้ ป็นคณุ ชายบรษิ ัทไหน”

ผหู้ ญิงคนทีสอง “คนไหน ออ๋ เฉวียนหมิง ประธาน
เฉวียนกรุป๊ ! เธออยากไดเ้ บอรเ์ ขาฉนั เชียรเ์ ตม็ ที มีเงิน

217

แลว้ อยา่ ลมื กนั ละ่ ”

“อะไรนะ เฉวียนหมงิ เธอหมายถงึ ผชู้ ายอายสุ นั นนั นะ่
เหรอ เฮอะ จบเถอะ ขาก็พกิ าร เรอื งเซก็ ซก์ ็ทาํ ไมไ่ ด้ อยู่
ดีๆ จะไปเป็นหมา้ ยทงั ทีผวั ไมต่ ายทาํ ไม”

“เธอก็ไมน่ า่ จะพดู อยา่ งนนั เฉวียนกรุป๊ รวยมากนะ ถา้ ได้
เป็นนายหญิงนอ้ ย เทา่ กบั อยใู่ ตค้ นคนเดียว อยเู่ หนือคน
เป็นหมืน รอใหเ้ ขาตาย พอนายผเู้ ฒา่ ลาโลกไป บรษิ ัท
นนั ไมใ่ ชข่ องเธอเหรอ” อีกฝ่ายแหย่

“ก็จรงิ เนอะ ฮา่ ๆ เดียวฉนั จะไปขอเบอรโ์ ทร.เขาดีกวา่ ไม่
ใชง่ ่ายๆ ทีจะเหน็ คนอายสุ นั อยา่ งเฉวียนหมงิ ออกมากิน

218

ขา้ วขา้ งนอก” สองคนนนั ทาํ ธรุ ะเสรจ็ แลว้ ก็ออกไป

อีลวั เสวียเดนิ ออกมา นยั นต์ าดาํ ทะมนึ เหน็ หญิงสาว
สองคนนนั ตรงทีลา้ งมือ หนุ่ เซก็ ซีรอ้ นแรง มีตน้ ทนุ ทีจะ
เชือมนั ในตวั เอง

เธอลา้ งมือแลว้ เดินออกไปขา้ งนอก เหน็ ใบหนา้ ดา้ นขา้ ง
ของเฉวียนหมงิ อยไู่ กลๆ กาํ ลงั มองไปนอกหนา้ ตา่ ง ดู
เหมือนไมส่ นใจอะไรในรา้ นทงั สนิ เทียบกบั เสียงอกึ ทกึ
รอบขา้ งแลว้ เขาดอู า้ งวา้ งไปสกั หนอ่ ย

จ่ๆู เธอกน็ กึ ถงึ คาํ พดู เหลา่ นนั นกึ ถงึ ทศั นคติทีผหู้ ญิงสอง
คนนนั มองเขา อีลวั เสวียอดนกึ สงสารชายหนมุ่ ไมไ่ ด้

219

220

ตอนที 27 ไอทิพยไ์ มพ่ อ ทาํ ไงดี

อาจเพราะเวลาออกไปนอกบา้ นเขาไดย้ นิ คาํ พดู
ทาํ นองนี ก็เลยกลายเป็นคนเงียบขรมึ พดู นอ้ ย ไมเ่ คยยิม
แยม้ เธอเก็บความสงสารในแววตากลบั มา เปลียนสี
หนา้ เป็นยมิ แยม้ แลว้ เดินไป

พอดีกบั ทีหญิงสาวสองคนทีคยุ กนั วา่ จะไปขอเบอร์
โทรศพั ทจ์ ากเฉวียนหมงิ เดินบดิ เอวอวดหนุ่ เซก็ ซีเขา้ มา
อีลวั เสวียเดนิ ตามหลงั พวกเธอ ควิ ขมวดมนุ่

221

ตอ่ ใหเ้ ฉวียนหมิงอายสุ นั กไ็ มค่ วรปลอ่ ยใหผ้ หู้ ญิงทีมี
เจตนาแอบแฝงแบบนีเขา้ ใกลเ้ ขา

“ขอทางหนอ่ ยคะ่ คณุ ขวางทีนงั ฉนั แลว้ !” สองสาวกาํ ลงั
จะเอย่ ปาก กไ็ ดย้ ินเสียงเยน็ ชาของอีลวั เสวียดงั มาจาก
ดา้ นหลงั

พอเฉวียนหมิงไดย้ นิ กค็ อ่ ยๆ หนั หนา้ มา ใบหนา้ หลอ่
เหลากระทบสายตาพวกเธอทนั ที พลนั รูส้ กึ วา่ ถา้ ไดเ้ ป็น
ภรรยาของหน่มุ หลอ่ แบบนีกน็ า่ พอใจแลว้ สมยั นีมองกนั
ทีหนา้ ตา

แตเ่ มืออีลวั เสวียนงั ลง สองสาวกต็ ะลงึ งนั ไมเ่ หน็ เคยได้

222

ข่าวเลยวา่ เฉวียนหมิงมีผหู้ ญิงขา้ งกายแลว้ หรอื วา่ มีคน
อืนไวกวา่ นา่ เจ็บใจจรงิ ๆ

จากเดมิ ทีไมค่ อ่ ยใสใ่ จนกั แตค่ วามหลอ่ เหลาของเฉวี
ยนหมิงทาํ ใหส้ องสาวมองขา้ มเรอื งทีเขาอายสุ นั และ
ลงั เลวา่ จะขอเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องเขาดีหรอื ไม่

อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ มอง สหี นา้ เหมือนจะยมิ กไ็ มเ่ ชิง
“พวกคณุ อยากใหฉ้ นั เอาเบอรโ์ ทร.ของเขาใหไ้ หมคะ ฉนั
มีนะ” วา่ พลางยกมือถือของตวั เองโบกไปมา

สองสาวหนา้ เสีย ยมิ เกอ้ ๆ แลว้ ผละไปทนั ที

223

“มีอะไรเหรอ” เฉวียนหมิงมองอีลวั เสวียดว้ ยความแปลก
ใจ

เธอยิม “ไมม่ ีอะไรคะ่ กินกนั เถอะ คณุ กก็ ินใหเ้ ยอะๆ
หนอ่ ย รา่ งกายจะไดด้ ีขนึ ” อยใู่ หน้ านขนึ หน่อย จะไดไ้ ม่
ถกู สาวๆ พวกนนั คอยจอ้ งเขมือบ แนล่ ะ คาํ พดู พวกนีเธอ
ไมไ่ ดพ้ ดู ออกไป

อาหารคาํ มือนนั อบอนุ่ มาก ทงั สองกินอาหารดว้ ยกนั
เหมือนคสู่ ามีภรรยาทีรกั ใครก่ นั โดยไมร่ ูเ้ ลยวา่ มีคนแอบ
ถ่ายภาพพวกเขาสง่ ไปในแวดวงเพือนฝงู และทางวีแชท

จวั หวั [ข่าวใหญ่ เจอประธานเฉวียนกรุป๊ ทีรา้ นอาหาร

224

รา้ นหนงึ กาํ ลงั ดินเนอรก์ บั หญิงสาวลกึ ลบั เธอเป็นใคร
กนั นะ...]

จวั หวั [หนมุ่ หนา้ คลา้ ยเฉวียนหมิงดินเนอรใ์ ตแ้ สงเทียน
กบั สาวสวยดดู ีคนหนงึ เขาจะใชเ่ ฉวียนหมงิ ไหมนะ]

อีลวั เสวียไมร่ ูเ้ รอื งทีเกิดขนึ เลย กินมือคาํ เสรจ็ ทงั สองก็
กลบั คฤหาสน์ เฉวียนหมงิ กลบั หอ้ งไปพกั ผอ่ น สว่ นเธอ
เรมิ ภารกิจของตวั เอง

หลงั จากอาบนาํ เปลยี นเสือผา้ แลว้ อีลวั เสวียนงั ขดั สมาธิ
บนเตียง ลยุ ! จากนนั กเ็ รมิ โคจรลมปราณในรา่ งชา้ ๆ สดู
ไอทพิ ยใ์ นอากาศ มา่ นหนา้ ตา่ งโบกไหวเลก็ นอ้ ย ไอทพิ ย์

225

ทีมองไมเ่ หน็ เรมิ ไหลเขา้ มาในหอ้ ง ถกู เธอสดู เขา้ สรู่ า่ ง
กาย

ไอทิพยถ์ กู สดู เขา้ ไป สงิ ตกคา้ งทีไมบ่ รสิ ทุ ธิถกู คายออก
มา รอบแลว้ รอบเลา่ ครงั แลว้ ครงั เลา่ เวลาคอ่ ยๆ ผา่ นไป
กระทงั แสงยามเชา้ สอ่ งเขา้ มาในหอ้ ง คนทีนงั ขดั สมาธิ
บนเตียงจงึ คอ่ ยๆ ลืมตาขนึ

อีลวั เสวียรูส้ กึ จนใจเมือสมั ผสั ถงึ พลงั ทีออ่ นแอในตวั “ฝึก
มาทงั คืนไดพ้ ลงั เทา่ นี นอ้ ยเกินไป”

ไอทิพยไ์ มพ่ อ แลว้ เดือนไหนปีไหนฉนั ถงึ จะเขาสขู่ นั
บาํ เพญ็ เพียรไดจ้ รงิ ๆ ซะทีละ่ สภาพตอนนี แคจ่ ะใหถ้ งึ

226

ขนั พืนฐานก็ยงั ยาก

‘ฉิวฉิว ในรา้ นมีไอทิพยไ์ หม ฉนั จะซือ!’ พอคดิ วา่ ตอ้ งซือ
ไอทิพย์ อีลวั เสวียพดู อะไรไมอ่ อก ของแบบนีในโลกฉนั
คืออากาศ ใครๆ กใ็ ชไ้ ด้

ลกู บอลเงินกาํ ลงั จ่อมอยบู่ นโต๊ะกาแฟ พอไดย้ ินกล็ อย
มา

‘เสยี ใจดว้ ยทีตอ้ งบอกคณุ วา่ ไมม่ ี แตม่ ีลกู กลอนเสรมิ ไอ
ทพิ ยน์ ะ เมด็ ละหนงึ ลา้ นเหรยี ญดาว เอาไหม’

มมุ ปากอีลวั เสวียกระตกุ ใบหนา้ ดาํ ทะมนึ ‘ไสหวั ไป

227

ไกลๆ เลย!’ ฉนั คงบา้ แน่ๆ ถา้ ซือของแบบนนั มาฝึกวชิ า
คอ่ ยๆ ปรบั สภาพรา่ งกายไปดีกวา่ ถงึ ตอนนนั ก็จะซมึ ซบั
ไอทพิ ยไ์ ดเ้ รว็ ขนึ

‘ฮีๆ ไมเ่ ป็นไร คณุ จะซือหรอื ไมซ่ ือ ผมก็อยทู่ ีนี จะซือเมือ
ไหรก่ ็เรยี กผมไดเ้ ลย สว่ นราคา...’

ชวั ขณะตอ่ มาลกู บอลเงินทีทาํ ทา่ อวดเบง่ ก็ถกู อีลวั เสวีย
เตะลอยกระเดน็ ไป รา้ นโจรอยา่ งนี เอาไวก้ ไ็ รป้ ระโยชน์
จะทิงก็เสยี ดาย จนปัญญาจรงิ ๆ

228

ตอนที 28 เธอซือไหวเหรอ

‘คยุ กนั ได.้ ..’ ขณะทีพดู คาํ นีมนั ก็ถกู อีลวั เสวียเตะ
โดง่ ลอยไปตกนอกหนา้ ตา่ งอยา่ งแมน่ ยาํ

229

จากนนั หญิงสาวกไ็ ปเปลยี นเสือผา้ แมจ้ ะฝึกวชิ ามาทงั
คืน แตก่ ลบั รูส้ กึ วา่ รา่ งกายผอ่ นคลายยิงกวา่ นอนหลบั

เปิดประตแู ลว้ ลงมาทีหอ้ งรบั แขก เหน็ เฉวียนหมงิ กาํ ลงั
กดแปน้ คอมพิวเตอรไ์ มห่ ยดุ ไมร่ ูว้ า่ เลน่ อะไรอยู่

“อาเสวีย อรุณสวสั ด”ิ เฉวียนหมิงเหลอื บตาขนึ นาํ เสยี ง
ออ่ นโยน

อีลวั เสวียชะงกั เลก็ นอ้ ย “อรุณสวสั ดคิ ะ่ ...ทาํ ไมคณุ ตืน
เชา้ จงั ”

คิดดแู ลว้ ก็ใช่ เมือก่อนตอนเจา้ ของรา่ งเดมิ อยทู่ ีนีกเ็ อา

230

แตข่ ลกุ อยใู่ นหอ้ ง ทกุ ครงั กวา่ จะออกมากินขา้ วกเ็ กือบ
เทียงแลว้ แถมยงั เลยเวลาอาหารบอ่ ยๆ เหลา่ เกาตอ้ ง
เก็บอาหารกลางวนั ไวใ้ หเ้ ธอชดุ หนงึ เธอไมเ่ คยกินอาหาร
กบั เฉวียนหมงิ เลย

“เคยชินแลว้ ละ่ วา่ ไง คณุ จะออกไปขา้ งนอกเหรอ” เฉวี
ยนหมิงมองเธอดว้ ยความสงสยั

“คะ่ ฉนั นดั เพือนไปเดินเทียว” ความจรงิ แลว้ ไมใ่ ช่หรอก
เธออยากออกไปดวู า่ มีวิธีอะไรทีพอจะหาเงินไดบ้ า้ ง อาจ
จะสงั ซือสนิ คา้ แลว้ ใหฉ้ ิวฉิวเอาไปขาย หาเงินเลก็ ๆ
นอ้ ยๆ จะคอยแตพ่ งึ คนอืนเลยี งดคู งไมไ่ ด้

231

“ออ้ ” เฉวียนหมิงหลบุ ตาลงเลก็ นอ้ ย ไมพ่ ดู อะไร

อีลวั เสวียไมไ่ ดใ้ สใ่ จสหี นา้ แปลกๆ ของเขา เอย่ ยมิ ๆ วา่
“คณุ อยากกินอะไร ฉนั ทาํ มือเชา้ ใหค้ ณุ แลว้ คอ่ ยออกไป”

“ไมต่ อ้ งหรอก” ยงั คงนาํ เสียงเดมิ

“งนั ฉนั ไปนะ” ในเมือเขาบอกไมต่ อ้ ง งนั กไ็ มต่ อ้ งทาํ อีลวั
เสวียไมค่ ดิ มาก หิวกระเป๋ าเดนิ ออกไป

เหลา่ เกายกโจ๊กควนั ฉยุ เดินออกมาจากครวั กาํ ลงั จะรอ้ ง
เรยี กอีลวั เสวีย แตต่ อ้ งชะงกั เพราะถกู สายตาเฉวียนหมิ
งหา้ มไว้

232

พอออกจากบา้ นแลว้ อีลวั เสวียกน็ กึ ขนึ ได้ วนั นนั
ตอนออกจากซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ จาํ ไดว้ า่ เหน็ เคานเ์ ตอรเ์ ลก็ ๆ
วางเครอื งหยกไว้ ในหยกมีไอทิพย์ ลองไปหาหยกกอ่ นดี
กวา่ พอเขา้ สขู่ นั พืนฐานแลว้ คอ่ ยฝึกสดู ไอทิพยจ์ าก
อากาศดว้ ยตวั เองชา้ ๆ

แตเ่ ธอยอ่ มไมไ่ ปตามสถานทีเลก็ ๆ อยา่ งซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ต
ทีแบบนนั มีหยกไมม่ าก ตอ้ งไปทีรา้ นเครอื งหยก ทีทงั
รา้ นขายหยกโดยเฉพาะ

อีลวั เสวียเรยี กแทก็ ซี ตรงไปทีถนนสายหนงึ ใจกลางเมือง

233

“รบกวนดว้ ยครบั นีเป็นกิจกรรมทีรา้ นเรากาํ ลงั จดั ครบั ”
หน่มุ สาวกลมุ่ หนงึ กาํ ลงั แจกใบปลวิ ยืนแผน่ หนงึ มาตรง
หนา้ อีลวั เสวีย ทา่ ทางนอบนอ้ ม เธอรบั มาดู

‘หา้ งเครอื งหยกอวินซวง สมนาคณุ ลกู คา้ ในโอกาสเปิด
รา้ น เครอื งหยกทกุ ชินลดราคาสสี บิ เปอรเ์ ซน็ ต์ เฉพาะ
สามวนั แรกทีเปิดรา้ นเทา่ นนั ขอเชิญมาเยียมชม’ ลกู
บอลเงินอา่ นงมึ งาํ อีลวั เสวียฟังแลว้ มมุ ปากโคง้ ขนึ

‘ไปดกู นั ’ บางทีอาจไดอ้ ะไรดีๆ หรอื มีเรอื งดีๆ ทีคาดไมถ่ งึ
กไ็ ด้ จากนนั เธอก็เดนิ ไปทีหา้ งนนั

พอเขา้ มาในหา้ ง อีลวั เสวียตะลงึ เลก็ นอ้ ย เดมิ คดิ วา่ เป็น

234

รา้ นเลก็ ๆ คาดไมถ่ งึ วา่ เป็นหา้ งทีมีขนาดไมเ่ ลก็ เลย นอก
จากเครอื งหยกแลว้ ยงั มีพวกเครอื งประดบั เงินและทอง
ดว้ ย

ตงั แตเ่ ขา้ ไปในรา้ น ความรูส้ กึ สดชืนเยน็ สบายกป็ ะทะ
เขา้ มา ในหยกเหลา่ นีมีไอทิพย!์ สามารถใชใ้ นการฝึก
วชิ าของเธอได้ แตเ่ ธอยงั ไมบ่ มุ่ บา่ มสดู ไอทิพยจ์ ากหยก
เหลา่ นีโดยตรง

รา้ นเป็นของคนอืน ถา้ เธอสดู ไอทพิ ยเ์ ขา้ ไป หยกพวกนีก็
จะสญู เสยี ประกาย อาจทาํ ใหเ้ จา้ ของรา้ นลม้ ละลายได้
เธอไมเ่ คยทาํ รา้ ยใคร

235

สดุ ทา้ ยเธอเดินมาถงึ เคานเ์ ตอรห์ นงึ ในนนั มีจีหยก สี
คอ่ นขา้ งขาว ขา้ งในมีมลทินเลก็ นอ้ ย แตไ่ อทพิ ยเ์ ขม้ ขน้
มาก ราคาไมส่ งู หนงึ หมืนไคว่ ซือหยกพวกนีมาสรา้ ง
ขา่ ยดดู ไอทพิ ยก์ ็ได้ อยา่ งนีเขา้ ทีดี

“เอ๊ะ นนั อีลวั เสวียนีนา” คนทีหนา้ ประตเู อย่ ขนึ ดว้ ย
ความแปลกใจ เสวียฟังเฟยกบั อีลวั เยียนนั เอง ความจรงิ
โดยสว่ นตวั แลว้ สองสาวมีความสมั พนั ธไ์ มเ่ ลวเลย ถือ
วา่ เสวียฟังเฟยเป็นเหมือนหตู าของอีลวั เยีย

เสวียฟังเฟยคิดถงึ ความสมั พนั ธท์ ีผา่ นมาแลว้ ก็อยากจะ
ไปจากทีนี เพราะใครๆ กร็ ูว้ า่ อีลวั เสวียกบั อีลวั เยียเป็น
ศตั รูกนั

236

แตอ่ ีลวั เยียไมใ่ หโ้ อกาสเธอ ควา้ มือเธอแลว้ สาวเทา้ เขา้
ไปในรา้ น มาอยตู่ รงหนา้ อีลวั เสวีย ยมิ หยนั พดู วา่ “ทีแท้
ก็นอ้ งลวั เสวียนีเอง มาซือหยกเหรอ เอาเงินมาพอไหม”

237

ตอนที 29 รา้ นพีชายฉนั เอง

ความหมายในคาํ พดู นีคือ เธอมีปัญญาซือหรอื

พนกั งานขายเหลือบมองอีลวั เยีย แลว้ หนั มามองอีลวั เส
วีย รูส้ กึ กระอกั กระอว่ น ไมร่ ูจ้ ะเอาจีหยกในมือยืนใหค้ น
ตรงหนา้ ดีหรอื ไม่ แตว่ นั นีเพิงเปิดรา้ น จะมองขา้ มลกู คา้
ไมไ่ ด้

“จีหยกทีคณุ ตอ้ งการดคู ะ่ ” สดุ ทา้ ยกย็ งั คงยืนกลอ่ งเลก็ ๆ

238

ทีใสจ่ ีหยกใหอ้ ีลวั เสวีย

อีลวั เยียเดนิ มา ชาํ เลืองมองราคา มนุ่ ควิ นิดๆ แลว้ ยมิ
เยาะ “นอ้ งมีเงินมากจรงิ นะ รูจ้ กั เลน่ หยกตงั แตเ่ มือไหร”่
ยายนีถงึ กบั มีเงินซือของพวกนี เฉวียนกรุป๊ นีเงินหนา
จรงิ ๆ

แตพ่ อคิดวา่ อีกฝ่ายเป็นคนอายสุ นั วนั หนา้ ถา้ อีลวั เสวีย
แตง่ งานใหม่ น่ากลวั วา่ พวกตระกลู ชนั สงู คงไมต่ อ้ นรบั
เธอแน่ คดิ อยา่ งนีแลว้ ก็รูส้ กึ สะใจ

อีลวั เสวียถือจีหยกไวใ้ นมือ สมั ผสั ไดถ้ งึ ไอทพิ ยเ์ ขม้ ขน้ ที
อยขู่ า้ งใน ในใจตืนเตน้ กาํ ลงั คดิ จะบอกซือ

239

อีลวั เยียซงึ พดู อยนู่ านแตไ่ มม่ ีใครสน รูส้ กึ ไมพ่ อใจ จงึ
แยง่ จีหยกมาจากมือเธอ “หนงึ หมืนใช่ไหม หยกชินนีฉนั
ซือ”

“ฉนั ดหู ยกชินนีก่อนนะ” อีลวั เสวียมนุ่ ควิ ยายนี คราว
ก่อนโดนตบยงั ไมเ่ ขด็ ใช่ไหม ไมท่ นั ไรก็ลมื แผลเกา่ แลว้

“ขอโทษดว้ ยคะ่ ฉนั ไมไ่ ดย้ นิ วา่ คณุ ตอ้ งการซือ ถกู ไหม
คะ” พออีลวั เยียไดย้ นิ กม็ องพนกั งานดว้ ยความกระหยมิ
ใจ

ในเมือออกใบเสรจ็ เองได้ ถงึ เวลาเปอรเ์ ซน็ ตจ์ ากการขาย

240

กต็ กเป็นของตวั เอง ถงึ ผหู้ ญิงตรงหนา้ จะถกู ใจจีหยกนี
แตเ่ ธอไมม่ ีทา่ ทีวา่ จะซือ ดงั นนั ใครบอกซือกอ่ นกต็ อ้ ง
เป็นของคนนนั คดิ อยา่ งนีแลว้ พนกั งานขายกต็ ดั สนิ ใจ
ในสงิ ทีทาํ ใหต้ วั เองตอ้ งนกึ เสยี ใจภายหลงั

“รา้ นเรามีกฎวา่ สนิ คา้ เป็นของคณุ ลกู คา้ ทีบอกซือคะ่
สว่ นหลงั จากนนั จะใหใ้ ครหรอื ขายตอ่ ทางรา้ นเราจะไม่
กา้ วก่ายคะ่ ”

แววตาอีลวั เสวียเขม้ ขนึ ไดห้ นา้ นกั ใช่ไหม ฉนั ไมส่ นใจจะ
เลน่ งานใคร แตถ่ า้ คิดจะลองดีละ่ ก็ ได้ อยา่ หาวา่ ฉนั ไม่
เกรงใจ

241

“ทีจรงิ ฉนั วา่ อนั นีกไ็ มเ่ ลว ขอดหู นอ่ ยคะ่ ” อีลวั เสวียวา่
พลางชีจีหยกอีกชินทีใหญ่กวา่ ใชแ่ ลว้ จีหยกแบบนี
ขนาดใหญ่อยา่ งนี คนทวั ไปซือไวร้ อใหม้ ลู คา่ เพิมขนึ
หรอื ไมก่ ็เก็บสะสม งานประณีตจรงิ ๆ

หยกชินนี หนงึ แสน

อีลวั เสวียถือไวใ้ นมือ พลกิ ดไู ปมา “ไมร่ ูว้ า่ พีสาวชอบหรอื
เปลา่ ฉนั เดาวา่ นา่ จะชอบ แตฉ่ นั จาํ ไดว้ า่ เงินคา่ ใชจ้ ่าย
แตล่ ะเดือนของพี คณุ ลงุ ใหแ้ คไ่ มก่ ีหมืน คงซือไมไ่ หว งนั
ฉนั ซือใหพ้ ีแลว้ กนั ”

ซือให้ ถา้ ฉนั ซือใหก้ ็คงถกู ผีหลอกแลว้

242

สาํ หรบั อีลวั เยียแลว้ ใครกต็ ามทีคิดจะแยง่ กบั เธอ เธอจะ
ไมส่ นวธิ ีการ ถา้ แยง่ ตรงๆ ได้ เธอจะไมอ่ อ่ นขอ้ ใหแ้ มแ้ ต่
นอ้ ย แตถ่ า้ แยง่ มาตรงๆ ไมไ่ ด้ กจ็ ะใชท้ กุ วิถีทางเพือ
ทาํ ลายของในมือเธอ ไมว่ า่ เป็นของอะไร แมแ้ ตม่ ติ รภาพ
กต็ าม

แมแ้ ตห่ ลวิ เฟยซวงกเ็ ป็นเพือนทีเธออยากแยง่ มา คดิ ไม่
ถงึ วา่ จะลม้ เหลว เพราะแบบนีอีลวั เยียถงึ แคน้ หลวิ เฟยซ
วงเป็นพิเศษ เพียงเพราะไมอ่ าจเอาชนะอีกฝ่ายได้

“ไมต่ อ้ งใหเ้ ธอซือใหห้ รอก พีซือเองได!้ ” อีลวั เยียหลดุ
ปากออกมา

243

“งนั เหรอ งนั หยกชินนีก็เป็นของพีแลว้ ” พดู จบอีลวั เสวีย
กย็ มิ แลว้ เอาจีหยกในมือยดั ใสม่ ืออีกฝ่าย

ถงึ ตรงนีเธอจงึ รูว้ า่ หลงกลเขา้ ใหแ้ ลว้ อีลวั เยียโกรธจน
หนา้ ซีดทีถกู อีกฝ่ายหลอก

“อา้ ว เสวียเสวีย เธอมาอยทู่ ีนีไดย้ งั ไง ฉนั กาํ ลงั จะโทร.
เรยี กเธอมาพอดี” หลวิ เฟยซวงวิงมากอดอีลวั เสวียเตม็
รกั

เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ ปบุ ปับนีทาํ ใหท้ กุ คนองึ งนั

244

“อา้ ว พวกเธอกอ็ ยดู่ ว้ ยเหรอ” หลวิ เฟยซวงนิวหนา้ เมือ
เหน็ เสวียฟังเฟยกบั อีลวั เยีย
อีลวั เยียเพงิ ถกู หลอกมาหยกๆ กาํ ลงั อารมณบ์ ดู สดุ ขีด
จงึ ตอกกลบั “ทาํ ไมเราจะอยทู่ ีนีไมไ่ ด้ เธอเองก็อยนู่ ีนา”
หลวิ เฟยซวงเลกิ ควิ ยมิ หยนั เหนบ็ วา่ “นีเป็นรา้ นพีชาย
ฉนั ฉนั จะอยหู่ รอื ไมอ่ ยู่ ตอ้ งใหเ้ ธอบอกดว้ ยเหรอ”

245

ตอนที 30 อีลวั เยียถกู เลน่ งานจนอว่ ม

อีลวั เยียทาํ หนา้ เหมือนกลนื แมลงวนั เขา้ ไปทงั ตนั
เสวียฟังเฟยรอ้ นตวั รบี ฉีกยมิ พดู วา่ “ทีแทเ้ ป็นรา้ นพีชาย

246

เฟยเฟยนีเอง”

พดู พลางคลายมือออกจากอีลวั เยีย จะเดินมาอยขู่ า้ งๆ อี
ลวั เสวีย แตต่ อนนีถกู คนอืนแยง่ ทีไปแลว้

พอพนกั งานขายเหน็ คนทีมากย็ มิ ทนั ที “เจา้ นาย”

เขาเดนิ ขนึ หนา้ มาเลก็ นอ้ ย หนั มาทางอีลวั เสวีย “พวก
คณุ เป็นเพือนเฟยเฟยเหรอครบั ” แมจ้ ะพดู วา่ พวกคณุ
แตส่ ายตาเขาอยทู่ ีอีลวั เสวียคนเดียว

“คะ่ ” เสวียฟังเฟยพดู ทนั ที แตอ่ ีกฝ่ายไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเบน
สายตามาทีเธอ จงึ รูส้ กึ กระอกั กระอว่ นขนึ มาทนั ที

247