หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

อีลวั เสวียพยกั หนา้ ใหอ้ ยา่ งมีมารยาท “สวสั ดีคะ่ ไมร่ ูว้ า่
ทีนีเป็นรา้ นของคณุ ” บงั เอิญจรงิ เมือวานหลวิ เฟยซวง
ยงั บน่ อยวู่ า่ อยากใหฉ้ นั มาเจอพีชายเธอ คดิ ไมถ่ งึ วา่ วนั นี
จะไดเ้ จอเขา

“ใช่ครบั บงั เอิญจงั ในเมือเป็นเพือนเฟยเฟย ชอบชิน
ไหนบอกไดเ้ ลยครบั ผมจะลด...”

“เออ่ ฉนั แคม่ าดๆู เทา่ นนั คนทีอยากซือคือพีสาวฉนั คะ่
เฟยเฟย หยกชินไหนทีดี เธอแนะนาํ ใหญ้ าตผิ พู้ ีฉนั หนอ่ ย
นะ เธอชอบซือหยกทีสดุ ” อีลวั เสวียยมิ เจา้ เลห่ ์ พลางใช้
ศอกกระทงุ้ หลวิ เฟยซวงเบาๆ

248

ไมเ่ สียทีทีเป็นเพือนซี หลวิ เฟยซวงกลอกตา รูท้ นั เจตนา
ของอีลวั เสวียทนั ที เธอปรายตามองจีหยกในมืออีลวั เยีย
แลว้ ยมิ หวานอยา่ งทีสดุ

อีลวั เยียเรมิ มีลางสงั หรณไ์ มด่ ี

“หยกสองชินนีเหรอ เป็นหยกขาวชนั ดี นีคณุ ทาํ งานยงั ไง
ทาํ ไมเอาของมาวางดา้ นนี ฉนั จาํ ไดว้ า่ เป็นดา้ นนนั ชิน
เลก็ นนั ราคาหา้ หมืน สว่ นชินใหญ่สองแสนหา้ คณุ เอา
มาวางไวต้ รงนี ถา้ ขายขาดทนุ ขนึ มา เงินเดือนคณุ หลาย
ปีกย็ งั ไมพ่ อใชค้ ืนหรอกนะ”

249

พนกั งานขายตกใจ แตเ่ หลือบเหน็ แววตาของเจา้ ของ
รา้ น กไ็ ดแ้ ตก่ ม้ หนา้ ไมก่ ลา้ พดู อะไร

พออีลวั เยียไดย้ ินกย็ มิ ทือ เตรยี มจะวางหยกลง พลาง
พมึ พาํ วา่ “ฉนั แค.่ ..”

“ฉนั รู้ เธอแคถ่ กู ใจหยกรา้ นเรามากเทา่ นนั เอง พี เอา
อยา่ งนี ฉนั ตดั สนิ ใจเอง เหน็ แก่เสวียเสวีย หยกพวกนีลด
หา้ สบิ เปอรเ์ ซน็ ตเ์ ลย ถงึ ยงั ไงเธอกเ็ ป็นพีสาวเสวียเสวีย
พีไมว่ า่ อะไรใช่ไหม”

ดวงตาหลวิ เฟยอวินเป็นประกาย เขาพยกั หนา้ “ไมว่ า่ อยู่
แลว้ ” แลว้ หนั ไปมองพนกั งานขายคนนนั “มวั ยืนทาํ อะไร

250

อยู่ ยงั ไมห่ อ่ ใหล้ กู คา้ อีก”

พอดีอีลวั เยียวางหยกลง พนกั งานคนนนั พยกั หนา้ รบี
หยบิ หยกมาทนั ที พลางยิมใหอ้ ีลวั เยีย แลว้ ทาํ ทา่ เชือ
เชิญ “คณุ คะ เชิญชาํ ระเงินทางดา้ นนีคะ่ ”

ไมต่ อ้ งบอกเลยวา่ สหี นา้ อีลวั เยียไมน่ า่ มองขนาดไหน แต่
เหน็ แววตายมิ เยาะของอีลวั เสวีย เพือไมใ่ หเ้ สยี หนา้ เธอ
จงึ ตอ้ งเชิดหนา้ เดินตามไป

“เสวียเสวีย ไป เราไปดืมชาขา้ งบนกนั พี มาเรว็ ” หลวิ
เฟยซวงจงใจเมินเสวียฟังเฟย ดงึ ตวั อีลวั เสวียไป

251

เสวียฟังเฟยสีหนา้ แข็งทือ รูส้ กึ กระดาก ไดแ้ ตม่ องไลห่ ลงั
พวกเขาไป เก็บงาํ ความข่นุ เคืองในแววตา แลว้ เดินตาม
อีลวั เยียไป

หลวิ เฟยอวินเดินตามหลงั มา เขาเรยี กผจู้ ดั การรา้ นซงึ ใส่
หฟู ังคอยตรวจตราอยู่ สงั งานสองสามคาํ แลว้ ผละไป

“นีใบเสรจ็ รบั เงินของคณุ คะ่ คณุ ลกู คา้ เก็บไวด้ ว้ ยนะคะ
ถา้ มีปัญหาหลงั การขาย ติดตอ่ เราไดต้ ลอดคะ่ ”
พนกั งานขายเอย่ ดว้ ยสีหนา้ ยมิ แยม้ เธอตืนเตน้ ทีทาํ ยอด
ขายไดม้ ากขนาดนี เปอรเ์ ซน็ ตจ์ ากการขายเกือบเทา่ เงิน
เดือนเธอทงั เดือนเลย

252

“ฟังเหมียวเหมียว คณุ ถกู เลกิ จา้ ง เชิญเกบ็ ของแลว้ ไปได้
ถงึ คณุ จะเพิงทาํ งานไดค้ รงึ วนั แตเ่ ราจะจ่ายคา่ จา้ งให้
คณุ สองเทา่ ”

เธอตะลงึ งนั “เพราะอะไรคะ” ฉนั เพิงขายของไดส้ อง
รายการใหญ่นีนา

“รา้ นหยกเราไมต่ อ้ งการพนกั งานขายทีไมม่ ีตา เชิญไป
ไดแ้ ลว้ ” สหี นา้ ผจู้ ดั การรา้ นเยน็ ชา คาํ สงั เจา้ ของรา้ น ตอ่
ใหเ้ ป็นตวั เขา หากจะถกู เลกิ จา้ งกแ็ คค่ าํ พดู ประโยคเดียว
เทา่ นนั

253

ตอนที 31 หลวิ เฟยอวินเผยความในใจ

254

ใบหนา้ เรยี วเลก็ ของฟังเหมียวเหมียวขาวซีด “ไม่
นีมนั ไมม่ ีเหตผุ ลนะคะ ฉนั ไมไ่ ดท้ าํ อะไรผิดเลย” ราคาใน
ใบเสรจ็ นี นอ้ งสาวเจา้ นายเป็นคนแกไ้ ข ฉนั ไมไ่ ดเ้ ป็นคน
บอกราคาสงู สกั หน่อย

สีหนา้ ผจู้ ดั การรา้ นไรอ้ ารมณ์ “คณุ ทาํ ผดิ หรอื เปลา่ ผม
ไมร่ ูห้ รอก แตค่ ณุ ตอ้ งไป ถา้ คณุ ไมย่ อมรบั กไ็ ปหาเจา้
นายได้ เขาเป็นคนเลกิ จา้ งคณุ แตถ่ า้ คณุ ขนึ ไปหาเรอื ง
คณุ คงอยใู่ นสายอาชีพนีไมไ่ ดแ้ ลว้ ”

ฟังเหมียวเหมียวผงะทนั ทีเมือไดย้ นิ เชน่ นี นกึ ภาพทีหลวิ
เฟยซวงคลอ้ งแขนอีลวั เสวียขนึ ไปชนั บนอยา่ งเรงิ รา่ เธอ
จงึ เขา้ ใจ ฉนั ทาํ ใหเ้ พือนของคณุ หนใู หญ่ไมพ่ อใจ แลว้ ยงั

255

จะมีทางอืนอีกเหรอ

จากเดมิ ทีกาํ ลงั ปลาบปลมื กบั เงินทีไดร้ บั ตอนนีสีหนา้
กลบั หมน่ หมอง เจา้ นายกค็ ือประกาศิต ถงึ กบั ลว่ งเกิน
เพือนสนิทของนอ้ งสาวเจา้ นาย ไมเ่ รยี กวา่ ไมม่ ีตาแลว้ จะ
เรยี กวา่ อะไร

“ฉนั ไปคะ่ !”

ทีชนั บน อีลวั เสวียไมร่ ูเ้ ลยวา่ พนกั งานขายตาไรแ้ ววถกู
เลกิ จา้ งเพราะบกพรอ่ งในการดแู ลเธอ

“คณุ ก็คืออีลวั เสวียทีเฟยเฟยพดู กรอกหผู มทกุ วนั ใช่ไหม

256

พบกนั ครงั แรก สวสั ดีครบั ผมชือหลวิ เฟยอวิน ยินดีมาก
ทีไดร้ ูจ้ กั คณุ ” เขาวา่ พลางยืนขนึ แบบสภุ าพบรุ ุษ ยืนมือ
มาตรงหนา้ อีลวั เสวีย

อีลวั เสวียยมิ ๆ ”ฉนั อีลวั เสวีย ยินดีมากทีไดร้ ูจ้ กั คณุ คะ่ ”

หลวิ เฟยอวินจบั มือเลก็ นมุ่ นิม ดวงตาเป็นประกาย ฉาย
แววประหลาดใจออกมา

หลงั จากนงั ลงแลว้ หลวิ เฟยซวงกเ็ รมิ พลา่ มไมห่ ยดุ ยอ่ ม
เป็นคาํ พดู เดมิ ๆ ทีอยากใหอ้ ีลวั เสวียมาเป็นพีสะใภเ้ ธอ

“พี ฉนั พดู มาตงั นาน พีตอ้ งแสดงทา่ ทีบา้ งส”ิ หลวิ เฟยซ

257

วงซงึ พดู จนปากคอแหง้ คอ้ นใสพ่ ีชายอยา่ งไมพ่ อใจ แลว้
ยกถว้ ยชาขนึ ดืมอกั ๆ

อีลวั เสวียจนใจ “ตอ้ งขอโทษดว้ ยคะ่ เฟยเฟยชอบลอ้ เลน่
ทีจรงิ ฉนั ...”

“ทีจรงิ ผมวา่ เฟยเฟยพดู ถกู แลว้ คณุ อีเป็นหญิงสาวทีดี
เลศิ จรงิ ๆ” คาํ พดู ของหลวิ เฟยอวินทาํ ใหเ้ ธอผงะ

“ขอบคณุ คะ่ ทีชม” ชมกนั ซงึ ๆ หนา้ เลย นีเป็นครงั แรก
สาํ หรบั เธอ คนในโลกนีพดู ตรงกวา่ โลกของเธอจรงิ ๆ

หลวิ เฟยอวินเมม้ ปาก “ไมท่ ราบวา่ ผมจะเรยี กคณุ วา่ เสวี

258

ยเสวียตามเฟยเฟยไดไ้ หม”

หลวิ เฟยซวงตืนเตน้ จนยกมือขนึ ปิดปากเมือเหน็ พีชาย
เธอเป็นฝ่ายรุก บอกแลว้ ไง ขอแคไ่ ดเ้ จอหนา้ กนั ตอ้ งได้
เรอื งแน่ ทีพีชอบกค็ ือเดก็ สาวอยา่ งเสวียเสวียนีแหละ
สายตาฉนั มองไมผ่ ดิ หรอก

อีลวั เสวียพยกั หนา้ “ไดค้ ะ่ ” ในเมือเป็นพีชายเฟยเฟย ก็
เป็นคนกนั เอง เรยี กขานอยา่ งสนิทสนมจะเป็นไรไป

“ถา้ งนั เสวียเสวียจะใหโ้ อกาสผมไดท้ าํ ความรูจ้ กั คณุ ไหม
ครบั ” แมห้ ลวิ เฟยอวินจะเคยเรยี นในตา่ งประเทศ แตก่ ็
เป็นคนสภุ าพมาก แตค่ วามหมายทีแฝงอยใู่ นคาํ วา่ ‘ทาํ

259

ความรูจ้ กั ’ นนั มีมากมาย

อีลวั เสวียไมใ่ ชค่ นโง่ เธอฉลาดเป็นกรด หลวิ เฟยซวง
เกรนิ มาก่อนแลว้ ตอนนีหลวิ เฟยอวินพดู อยา่ งนี แสดง
วา่ เขามีความรูส้ กึ ทีดีตอ่ เธอ และกาํ ลงั แสดงออกมา

แตเ่ ธอไมม่ ีความคดิ แบบนนั คนคนนีไมใ่ ช่สเป็คฉนั อีก
อยา่ งเพิงเจอกนั ครงั แรก ทาํ แบบนีออกจะฉาบฉวยไป
หน่อย ถือวสิ าสะเกินไป

“เราเพิงรูจ้ กั กนั ไมน่ าน ถือวา่ เป็นเพือน จรงิ สิ เฟยเฟย
อาจจะยงั ไมไ่ ดบ้ อกคณุ ฉนั แตง่ งานแลว้ คะ่ ”

260

พอเธอพดู ประโยคนีออกมา ใบหนา้ หลวิ เฟยอวินก็แขง็
ทือทนั ที “บอกแลว้ ผมเขา้ ใจความลาํ บากของคณุ เรอื ง
นีมีวธิ ีแกไ้ ขครบั ” ผมไมร่ งั เกียจการหยา่ รา้ ง จรงิ ๆ นะ ได้
ฟังนอ้ งสาวสาธยายเรอื งเธอใหฟ้ ังทกุ วนั ในใจหลวิ เฟยอ
วินก็นกึ ชอบเดก็ สาวออ่ นโยนทีไมเ่ คยเหน็ หนา้ มากอ่ น
คนนีนานแลว้

นอ้ งสาวเขาไมป่ ิดบงั อะไรเลย รวมทงั เรอื งทีเธอแตง่ งาน
กบั เฉวียนหมิง พวกเขาแตง่ งานกนั เงียบๆ ตระกลู อีขาย
เธอเพือบรษิ ัทแหง่ หนงึ

เขานกึ เหน็ ใจเธอ เดก็ สาวทีดีพรอ้ มแบบนีควรจะไดร้ บั
การปกปอ้ ง ดงั นนั เขาจงึ จดั การทกุ อยา่ งแลว้ กลบั มา
เพือชว่ ยใหเ้ ธอออกจากทะเลทกุ ข์ พน้ ความลาํ บาก

261

ตอนที 32 เฉวียนหมงิ หายตวั ไป

262

เพราะเหตนุ ีเขายิงไมย่ อมใหเ้ ธอถกู เฉวียนกรุป๊ ผกู
มดั ไวช้ วั ชีวติ ยอมไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด!

“ลาํ บาก? คณุ คดิ มากไปแลว้ เฉวียนหมงิ ดีตอ่ ฉนั มาก
คะ่ ” ไมใ่ ช่แคด่ ี อยา่ งนอ้ ยในความทรงจาํ ของฉนั หลงั
จากแตง่ เขา้ ตระกลู เฉวียน ผชู้ ายคนนีก็ไมเ่ คยทาํ ใหฉ้ นั
เสียใจเลย

แมใ้ นใจยงั สงสยั ไมห่ ายวา่ ทาํ ไมเฉวียนหมงิ ตอ้ งแตง่ งาน
กบั เธอซงึ ไมอ่ าจช่วยอะไรเฉวียนกรุป๊ ไดเ้ ลย แถมเวลานี
ดไู ปแลว้ ตวั เธอก็ไมม่ ีอะไรทีเฉวียนหมงิ จะใชป้ ระโยชน์
ไดด้ ว้ ย

263

เธอมีสทิ ธิในหนุ้ ตระกลู อีสามสบิ เปอรเ์ ซน็ ต์ แตท่ งั หมดนี
ถกู กมุ อยใู่ นมือตระกลู อี พดู ใหช้ ดั คือเธอเป็นแคห่ นุ่ เชิด
เทา่ นนั เกรงวา่ อีกไมน่ าน ตระกลู อีคงหาทางทาํ ใหเ้ ธอ
ยอมโอนหนุ้ ใหจ้ นได้

ความจรงิ แลว้ ทีเธอออกจากตระกลู อีมาอยทู่ ีตระกลู
เฉวียนก็เป็นวิธีทีดี อยา่ งนอ้ ยเธอก็ไมต่ อ้ งทนกบั สายตา
ดหู มนิ และการกลนั แกลง้ จากตระกลู อี ใครจะรูว้ า่ อีก
ฝ่ายจะลงมือเลน่ งานเธอเมือไร

แตค่ าํ พดู ของอีลวั เสวียสาํ หรบั สองพีนอ้ งตระกลู หลวิ ฟัง
แลว้ เหมือนกบั เป็นแคค่ าํ พดู ทีเธอใชป้ ลอบใจตวั เองเทา่

264

นนั

หลวิ เฟยซวงกมุ มืออีลวั เสวีย สีหนา้ หว่ งใย “วางใจเถอะ
เราตอ้ งคดิ หาทางใหเ้ ธอพน้ บว่ งทกุ ขน์ ีแน่” ตอ่ ใหเ้ ฉวียน
กรุป๊ ยงิ ใหญ่แคไ่ หน พวกฉนั กจ็ ะลองดู เพือนซีทงั คน จะ
นิงดดู ายไดย้ งั ไง

“เฟยเฟยพดู ถกู คณุ เหน็ เราเป็นเพือน ก็ควรพดู กบั ผมถงึ
จะถกู สว่ นทางเฉวียนกรุป๊ ผมจะคิดหาวิธีครบั ”

ดวงตาหลวิ เฟยอวินสาดประกาย ตอ่ ใหเ้ ป็นหนิ
กอ้ นมหมึ าทีเคลือนไมไ่ ด้ เขากต็ อ้ งลองงดั ดู เพือหญิง
สาวตรงหนา้

265

อีลวั เสวียจนปัญญา “จรงิ ๆ นะคะ ฉนั ไมไดห้ ลอกพวก
คณุ ” คนอยา่ งเฉวียนหมงิ ถงึ จะนิสยั ประหลาด หนา้ ตา
คราํ เครง่ แตเ่ ขาไมม่ ีเจตนารา้ ยตอ่ ฉนั ฉนั ดอู อก

แมก้ ารปกปอ้ งแปลกๆ นีจะมาอยา่ งคาดไมถ่ งึ ก็เถอะ

“เสวียเสวีย” หลงิ เฟยซวงถอนหายใจ แลว้ กอดอีลวั เสวีย
แน่น “เธอไมต่ อ้ งพดู หรอก เราเขา้ ใจดี”

เขา้ ใจบา้ สิ ทีฉนั พดู เป็นความจรงิ นะ!

แตอ่ ีลวั เสวียรูด้ ี ตอนนีอธิบายอะไรกไ็ มม่ ีนาํ หนกั ไมพ่ ดู

266

เลยยงั ดีกวา่ ถงึ อยา่ งไรตอนนนั เจา้ ของรา่ งเดิมยอมแตง่
งานกบั เฉวียนหมิงก็เพราะถกู บีบบงั คบั ใหท้ าํ เพือตระกลู
อี

ตอ้ งบอกวา่ เจา้ ของรา่ งเดมิ เป็นเดก็ สาวจิตใจงาม เธอกมุ
หนุ้ ของตระกลู อีไว้ นอกจากใชแ้ ซอ่ ี อยใู่ นบา้ นตระกลู อี
แลว้ ทีเหลือลว้ นพงึ พาตวั เองทาํ งานพิเศษหามา เพราะ
เรอื งนีเธอจงึ ตอ้ งทนกบั ความใจจืดใจดาํ ของครอบครวั
ลงุ เทา่ นีไมพ่ อ ยงั ถกู อีลวั เยียกลนั แกลง้ แตเ่ มือตระกลู อี
ลาํ บาก ก็มีเพียงเธอทียอมเสยี สละตวั เอง

“จรงิ สิ วนั นีคณุ มาซือหยกไมใ่ ชเ่ หรอ ชอบชินไหนครบั
ถือเป็นของขวญั ทีไดพ้ บกนั ผมมอบใหค้ ณุ ” หลวิ เฟยอวิ
นบอก นาํ เสยี งออ่ นโยน ไมท่ าํ ใหร้ ูส้ กึ รงั เกียจ

267

อีลวั เสวียกาํ ลงั จะเอย่ ปาก มือถือก็ดงั ขนึ เธอยมิ อยา่ งขอ
โทษ แลว้ รบั โทรศพั ท์

“นายหญิงครบั นายนอ้ ยหายไป โทร.หาก็ไมต่ ดิ ครบั ” นาํ
เสยี งรอ้ นรนของเหลา่ เกาดงั ขนึ ในสาย

อีลวั เสวียลกุ พรวดขนึ ทนั ที “หายไป หมายความวา่ ยงั ไง”
คนอยา่ งเฉวียนหมิงเคลือนไหวไมส่ ะดวก จะออกไปไหน
แตล่ ะทีก็ตอ้ งมีเหลา่ เกาไปดว้ ย สว่ นใหญ่เขากไ็ มค่ อ่ ย
ออกไปขา้ งนอก ปกติก็ไปมาแคบ่ รษิ ัทกบั คฤหาสน์ ตอน
นีมาบอกวา่ เขาหายไป นีเป็นเรอื งใหญ่แลว้

268

“หลงั จากนายหญิงออกไปแลว้ ผมกอ็ อกจากบา้ นไปเอา
ของ พอกลบั มากไ็ มเ่ จอนายนอ้ ยแลว้ ผมโทร.ไปทีบรษิ ัท
พนกั งานทีนนั บอกวา่ นายนอ้ ยไมไ่ ดเ้ ขา้ มา” เสียงเหลา่
เกาสนั

ควิ อีลวั เสวียขมวดแน่น “เอาละ่ ฉนั รูแ้ ลว้ ” คงไมเ่ กิดเรอื ง
อะไรขนึ กบั เขานะ

“มีอะไรเหรอ” หลวิ เฟยซวงกบั พีชายมองอีลวั เสวียดว้ ย
ความสงสยั ทงั คไู่ ดย้ ินแวว่ ๆ วา่ มีคนหายไป

“ไมม่ ีอะไร พอดีฉนั มีธุระดว่ น วนั หลงั คอ่ ยแวะมาใหม่
นะ” เธอเกิดลางสงั หรณ์ ถา้ เกิดอะไรขนึ กบั เฉวียนหมิ

269

ง ถา้ นายผเู้ ฒา่ รู้ กลบั มาตอ้ งฉีกรา่ งฉนั แน่ คราวกอ่ นเขา
เป็นหวดั ยงั โทษวา่ ฉนั ดแู ลไมด่ ีเลย

270

ตอนที 33 แอบมาเจอกิก

“ธุระอะไรถงึ ไดส้ าํ คญั นกั ” เป็นครงั แรกทีหลวิ
เฟยซวงเหน็ อีลวั เสวียรอ้ นใจขนาดนี เธอจงึ พลอยกงั วล
ไปดว้ ย

อีลวั เสวียยมิ “แลว้ คอ่ ยเลา่ รายละเอียดใหเ้ ธอฟังทีหลงั
นะ ฉนั ขอตวั กลบั กอ่ น” พดู จบกห็ ยิบกระเป๋ าเดนิ ไปที
ประตู เตรยี มลงไปชนั ลา่ ง

“เดียวก่อน พี ไปสง่ เสวียเสวียส”ิ หลวิ เฟยซวงขยบิ ตาให้

271

พีชาย อยากใหส้ าวประทบั ใจ นีเป็นโอกาสแลว้ นะ

หลวิ เฟยอวินพยกั หนา้ พลางอมยมิ “เฟยเฟยพดู ถกู ใน
เมือคณุ รบี กลบั งนั ผมไปสง่ เอง คณุ รอทีหนา้ รา้ น ผมจะ
ไปเอารถ” จากนนั กเ็ ดินนาํ อีลวั เสวีย

ถงึ ขนั นีแลว้ เธอยอ่ มปฏิเสธไมไ่ ด้ ไดแ้ ตย่ มิ นอ้ ยๆ แลว้
เดนิ ลงบนั ไดไป เดนิ ผา่ นตวั รา้ นไปทีหนา้ ประตู ไอทพิ ยท์ ี
นีเขม้ ขน้ มากจนเธอไมอ่ ยากจากไป

ไกลออกไป มีเสยี งเอะอะดงั มาจากหนา้ ประตเู ป็นพกั ๆ

“พอ่ รูปหลอ่ ขอถา่ ยรูปดว้ ยไดไ้ หม”

272

“พอ่ รูปหลอ่ คณุ กาํ ลงั ขายเกา้ อีรถเข็นเหรอ ยีหอ้ อะไร
คะ”

“พนกั งานขายเดียวนีทาํ ไมหลอ่ จงั แดดออกเปรยี ง กย็ งั
ออกมาขายของ ขยนั จรงิ ๆ...” คาํ พดู มากมายแตใ่ จ
ความสาํ คญั อยทู่ ีคาํ วา่ ‘หลอ่ ’

อีลวั เสวียไมส่ นใจวา่ หลอ่ หรอื ไมห่ ลอ่ เธอรอหลวิ เฟยอ
วินขบั รถออกมาไมไ่ หว เดนิ ตรงดงิ จะไปเรยี กแทก็ ซีกลบั
เอง

คนอยา่ งเฉวียนหมิง ไมใ่ ช่แคเ่ ป็นหวดั ธรรมดา ถา้ เขา

273

เป็นอะไรไปตอนทีฉนั ออกมา เฮอ้ ไมอ่ ยากคดิ วา่ วนั เวลา
ตอ่ จากนีจะลาํ บากแคไ่ หน

สรุปไดอ้ ยา่ งเดียววา่ จะเกิดเรอื งอะไรกบั เฉวียนหมงิ ไม่
ได้

แสงลอดผา่ นกลมุ่ คนออกมา ดเู หมือนจะเหลือบเหน็
ทา้ ยทอยทีคนุ้ เคยเขา้

ลกู บอลเงินตวั แสบจอมปากมาก แวบไปมงุ ดเู รอื งสนกุ
แลว้ พอเหน็ ก็ตกใจ รอ้ งออกมาทนั ที

‘แมค่ ณุ คนทีเลยี งดคู ณุ อยนู่ ี!’

274

‘วา่ ไงนะ’ อีลวั เสวียตกใจ รบี เดนิ ไป เหนือยแทบแยก่ วา่
จะเบียดเขา้ ไปได้

แตค่ นทีมงุ อยไู่ มพ่ อใจ “จะเบียดมาทาํ ไม พอ่ รูปหลอ่ ไม่
ใช่คนบา้ นเธอสกั หนอ่ ย กรา่ งนกั เหรอ” อีลวั เสวียทีเพิง
เบียดเขา้ ไปไมร่ ูว้ า่ ถกู ใครผลกั เสียหลกั ลม้ ลงกบั พืนทนั ที

บงั เอิญไปลม้ ลงขา้ งเฉวียนหมิงพอดี เขา่ กระแทกพืน
ความเจ็บปวดจโู่ จม เจ็บจนแทบนาํ ตาเลด็

เฉวียนหมงิ สะดงุ้ เมือเหน็ รา่ งคนุ้ เคยลม้ ลงขา้ งหนา้ เขา
คดิ จะลกุ ขนึ โดยไมร่ ูต้ วั แตท่ าํ ไดเ้ พียงนงั อยบู่ นเกา้ อีรถ

275

เขน็ อยา่ งไรเ้ รยี วแรง สีหนา้ บงึ ตงึ ทนั ที

“ไปใหพ้ น้ !”

เสียงทรงพลงั ดงั ขนึ กลมุ่ คนทีเอะอะกนั อยเู่ งียบกรบิ
ทนั ที ไมม่ ีใครกลา้ สง่ เสยี ง

“อาเสวีย คณุ ไมเ่ ป็นไรใชไ่ หม” เขารบี เขน็ รถเขา้ มาใกล้
ยืนสองมือออกไปพลางโนม้ ตวั ลง แววตาเปียมดว้ ย
ความหว่ งใย all-all2 blog

อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ สองแขนถกู มือทรงพลงั ประคองขนึ

276

สงิ ทีเหน็ คือแววตาขนุ่ เคือง เคือง เขาเคืองเรอื งอะไร

“ฉนั ไมเ่ ป็นไรคะ่ ” อีลวั เสวียสนั ศีรษะ แลว้ กวาดตามองผู้
คน

“มองอะไร มีอะไรนา่ มอง มาจากหลงั เขาหรอื ไง ไมเ่ คย
เหน็ คนหลอ่ เหรอ”

คนทีมงุ ดถู กู ตอ่ วา่ เดมิ อยากจะโตก้ ลบั แตเ่ หน็ หวั เข่า
เธอมีเลอื ดซมึ ออกมา คงกลวั วา่ จะเดือดรอ้ น บน่ เพียง
สองสามคาํ แลว้ กผ็ ละจากไป

ตอนนีไมไ่ กลออกไปมีรถคนั หนงึ แลน่ มาจอดขา้ งถนน

277

หนา้ ตา่ งเลอื นลง หลวิ เฟยอวินยืนหนา้ ออกมา พรอ้ มกบั
กดแตรสองที

“เสวียเสวีย ทางนี”

เฉวียนหมิงชะงกั เบนสายตาไป สหี นา้ ออ่ นโยนตอนเจอ
อีลวั เสวียเปลยี นเป็นแข็งกรา้ วเยน็ ชา ใบหนา้ ขาวซีด

ลกู บอลเงินมองดทู งั สองคน แลว้ หวั เราะรา่ ‘ฮ่าๆ แมค่ ณุ
กิกทีซอ่ นไวถ้ กู เจอแลว้ ฮิๆ คราวนีละ่ สนกุ แน่!’

กิกนอ้ งสาวแกส!ิ พดู บา้ ๆ! อีลวั เสวียอหิ ลกั อิเหลอื เหลือ
ทน

278

ตอนที 34 หยกประจาํ ตระกลู

279

ไมร่ อใหอ้ ีลวั เสวียตอบ เฉวียนหมิงดงึ มือเธอทนั ที
เลกิ ควิ ถามวา่ “เพือนคณุ เหรอ” เชา้ นี เขามองดแู ตไ่ กล
เหน็ เธอเขา้ ไปในหา้ งขายเครอื งหยกตงั นานก็ยงั ไมอ่ อก
มาสกั ที เขาจงึ ตงั ใจรออยทู่ ีนี หรอื จะเกิดเรอื งอะไรทีผม
ไมร่ ู้

อีลวั เสวียอยากสะบดั มือออก แตเ่ ฉวียนหมงิ ควา้ มือเธอ
ไวแ้ นน่ เธอจงึ ลม้ เลกิ ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ อยา่ งจนใจ “พีชาย
ของเพือนสนิทฉนั ทีมหาวทิ ยาลยั คะ่ ” อธิบายชดั เจนพอ
ไหม

280

เดียวก่อน แลว้ ทาํ ไมเขาตอ้ งแปลกใจดว้ ยละ่ ช่างเถอะ
วา่ ตามขอ้ ตกลงของทงั สองคนแลว้ อืม ถา้ ตามกฎเกณฑ์
ของโลกนี กต็ อ้ งมองในแงท่ ีฉนั กบั เขาแตง่ งานกนั แลว้

หลวิ เฟยอวินจาํ เฉวียนหมงิ ไดท้ นั ที เขาหรตี าเลก็ นอ้ ย
จอดรถแลว้ เดินลงมา

สายตาสองหน่มุ ประสานกนั พลงั ไรร้ ูปของสองฝ่าย
กาํ ลงั ปะทะกนั เงียบๆ ไมม่ ีใครยอมใคร สดุ ทา้ ยหลวิ
เฟยอวินกะพรบิ ตา การตอ่ สไู้ รร้ ูปครงั นีจงึ ยตุ ลิ ง

ถงึ อยา่ งไรเขาก็ยงั เทียบไมไ่ ดก้ บั เฉวียนหมิงทีโชกโชน
ประสบการณใ์ นแวดวงธรุ กิจและควบคมุ เฉวียนกรุป๊ ทงั

281

หมด เขาคือราชาอยา่ งแทจ้ รงิ แมร้ า่ งกายจะมีขอ้
บกพรอ่ ง แตไ่ มไ่ ดส้ ง่ ผลตอ่ อาํ นาจบารมีในตวั เลย

“เสวียเสวีย จะกลบั ไมใ่ ชเ่ หรอ ผมไปสง่ คณุ เอง” หลวิ
เฟยอวินไมถ่ ามวา่ เฉวียนหมงิ เป็นใคร มองขา้ มอีกฝ่าย
โดยสนิ เชิง ทงั ยงั พดู กบั อีลวั เสวียดว้ ยนาํ เสยี งสนิทสนม

ราวกบั วา่ เฉวียนหมงิ ตา่ งหากทีเป็นคนนอก

อีลวั เสวียไมเ่ ขา้ ใจ แตเ่ หน็ ชดั วา่ บรรยากาศยงิ แยล่ ง
เพราะคาํ พดู นี

เธอสา่ ยหนา้ “ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ ” ตาหลวิ เฟยอวินนีโง่จรงิ

282

หรอื แกลง้ โงก่ นั แน่ ไมเ่ หน็ เฉวียนหมิงหรอื ไง อยา่ บอกนะ
วา่ เขาไมร่ ูจ้ กั เฉวียนหมงิ

“อาเสวียไมต่ อ้ งใหค้ ณุ ไปสง่ หรอก” นาํ เสียงเฉวียนหมิ
งเยน็ ชา มือขา้ งหนงึ กาํ แน่น แลว้ คลายออก

หลวิ เฟยอวินยมิ ทนั ที ยมิ อยา่ งทา้ ทาย “งนั คณุ จะไปสง่
เธอเหรอ” นงั เกา้ อีรถเข็นแบบนี ขบั รถไดเ้ หรอ คนทีตอ้ ง
คอยใหค้ นอืนดแู ลเนียนะ

คาํ พดู นีเหมือนหนามทิมแทงใจเฉวียนหมงิ ใบหนา้ เขา
ขาวซีดยงิ กวา่ เดมิ บนหนา้ ผากมีเหงือซมึ อีลวั เสวียซงึ
ถกู เขากมุ มืออยสู่ มั ผสั ไดท้ นั ทีวา่ ชีพจรเขาเตน้ แรงผดิ

283

ปกติ

สญั ญาณเตือนวา่ เลอื ดลมเขากาํ ลงั จะยอ้ นกลบั รา่ งเขา
รอ้ นผา่ ว สภาพแบบนีแสดงวา่ เขามีไขส้ งู ถา้ รุนแรงอาจ
ถงึ ขนั หลอดเลือดระเบิดได้

แววตาอีลวั เสวียขรมึ ลง เธอรูส้ กึ วา่ หลวิ เฟยอวินนา่ จะ
ตอ้ งรูจ้ กั เฉวียนหมิง หรอื อาจจะแคโ่ ทษทีเขาใชเ้ ลห่ ์
เหลยี มเพือทาํ ใหไ้ ดแ้ ตง่ งานกบั เธอ กเ็ ลยช่วยแกแ้ คน้
แทน เธอขมวดคิวแน่น

“ขอบคณุ ในนาํ ใจคณุ นะคะ เฉวียนหมงิ เราไปกนั เถอะ
คะ่ ” มือหนงึ เข็นเกา้ อีรถเขน็ จากไป อีกมือก็โบกเรยี ก

284

แทก็ ซี

เหน็ เชน่ นนั แววตาหลวิ เฟยอวินกห็ มน่ ลง มองทงั สอง
จากไปอยา่ งครุน่ คิด

ทีคฤหาสนข์ องเฉวียนหมิง เพราะตากแดดนาน ทงั ยงั ไม่
ไดก้ ินมือเชา้ ไมไ่ ดก้ ินยา ชายหนมุ่ จงึ นอนป่วยบนเตียง
อีกครงั ตาจอ้ งเพดาน ไมพ่ ดู ไมจ่ า

พอเหลา่ เกาเอายามาใหเ้ ขากินเรยี บรอ้ ยแลว้ กร็ บี ออกไป
อยา่ งรูง้ าน ปลอ่ ยใหส้ องคนอยกู่ นั ตามลาํ พงั เดาไมผ่ ิด
จรงิ ๆ นายนอ้ ยไปหานายหญิง เฮอ้ คนหนมุ่ กอ็ ยา่ งนี
แหละ

285

“ทาํ ไมคณุ ไปอยแู่ ถวรา้ นหยกไดล้ ะ่ คณุ สะกดรอยตาม
ฉนั เหรอ” อีลวั เสวียมนุ่ ควิ นกึ ขนึ ไดว้ า่ เขาเป็นคนป่วย
นาํ เสยี งจงึ ออ่ นลง

เฉวียนหมงิ เมม้ ปากแน่น “อืม ผมอยากรอใหค้ ณุ เสรจ็
ธุระ แลว้ รบั คณุ กลบั

แลว้ คณุ ละ่ คณุ ไปรา้ นเครอื งหยกทาํ อะไร เขากบั คณุ มี
ความสมั พนั ธย์ งั ไง” นาํ เสียงเหมือนเคน้ ถามภรรยาตวั
เองวา่ ทาํ ไมแอบไปพบคนอืนอยา่ งไรอยา่ งนนั

อีลวั เสวียมองทา่ ทางของเฉวียนหมงิ แลว้ กห็ ลดุ ขาํ “บอก

286

แลว้ ไงวา่ เขาเป็นพีชายเพือนซีฉนั ทีมหาวิทยาลยั ฉนั เหน็
รา้ นเพิงเปิดใหม่ คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะบงั เอิญเจอหลวิ เฟยซวง
ปรากฏวา่ เป็นรา้ นของพีชายเธอ ก็เลยคยุ กนั นิดหนอ่ ย”

ไดย้ นิ แบบนี ใบหนา้ ทีแข็งกรา้ วของชายหนมุ่ จงึ ผอ่ น
คลายลง เขามองอีลวั เสวียอยา่ งหยงั เชิง “คณุ ชอบหยก
เหรอ”

ชอบเหรอ จะวา่ ชอบก็ได้ ฉนั ตอ้ งการไอทพิ ยใ์ นหยก

“หือ?” ทนั ใดนนั หยกทีเปียมไปดว้ ยไอทิพยก์ ็ปรากฏขนึ
ตรงหนา้ อีลวั เสวียตะลงึ มองมือของเจา้ ของ

287

ตอนที 35 ตามฉนั มาทาํ ไม!

288

“คณุ ชอบหยก งนั ผมยกให”้ เฉวียนหมงิ ยงั ไมด่ งึ
มือกลบั ใบหนา้ ขาวซีดดสู ดใสขนึ มา

อีลวั เสวียนกึ ถงึ ตอนทีลากเขาออกมาจากหอ้ งนาํ หยก
ชินนีหอ้ ยอยทู่ ีคอเขา ดแู ลว้ น่าจะเป็นของสาํ คญั

เธอสา่ ยหนา้ ยืนมือออกไปดนั มือเขากลบั “หยกนีตอ้ ง
สาํ คญั กบั คณุ มากแน่ๆ ฉนั รบั ไวไ้ มไ่ ดห้ รอก”

“ถกู แลว้ นีเป็นหยกประจาํ ตระกลู แตถ่ า้ คณุ ชอบยอ่ ม
สาํ คญั ทีสดุ ” เฉวียนหมงิ ยืนหยกมาให้

289

“ไม่ คนดีไมแ่ ยง่ ของรกั ของคนอืน หอ้ ยหยกนีไวก้ บั ตวั จะ
เป็นผลดีกบั คณุ เชือฉนั นะคะ ถา้ อยากใหร้ า่ งกายแข็ง
แรงตอ้ งสวมติดตวั ไว”้ อีลวั เสวียพดู อยา่ งจรงิ ใจ

หยกนีมีไอทิพยเ์ ตม็ เปียม ดแู ลว้ นา่ จะผา่ นมือมาหลาย
รุน่ แลว้ เมือมีไอทิพยย์ อ่ มหลอ่ เลยี งคนได้ สขุ ภาพเฉวี
ยนหมิงไมด่ ี ยาทวั ไปมีประโยชนก์ บั เขา แตก่ ็ยงั เทียบไม่
ไดก้ บั ผลในการหลอ่ เลยี งรา่ งกายของหยกนี

ดวงตาเฉวียนหมงิ เป็นประกาย “คณุ ชอบหยก เดียวผม
ใหเ้ หลา่ เกาเอาหยกใหมท่ ีเพิงเขา้ ตลาดมาใหค้ ณุ ดู รา้ น
เราก็มี ทาํ ไมตอ้ งไปรา้ นคนอืน”

290

มมุ ปากอีลวั เสวียกระตกุ เลก็ นอ้ ย เธอไมอ่ ยากรบกวน
ผชู้ ายคนนีไมว่ า่ เรอื งอะไร ถงึ ตอนนนั ติดคา้ งนาํ ใจเขา
มาก แลว้ จะพดู เรอื งหยา่ ไดห้ รอื

“แคก่ ๆ” เฉวียนหมิงพดู จบกไ็ อ ทาํ ใหอ้ ีลวั เสวียทีเดมิ คิด
จะปฏิเสธตอ้ งกลนื คาํ พดู ลงไป

เธอลกุ ขนึ หม่ ผา้ ใหเ้ ฉวียนหมงิ “ก็ไดค้ ะ่ ไวฉ้ นั คอ่ ยไป
ถามลงุ เกาดู คณุ พกั ผอ่ นเถอะ ถา้ มีอะไรกเ็ รยี กฉนั นะ”

“อืม”

หลงั จากปิดประตหู อ้ ง อีลวั เสวียก็ถอนหายใจ เธอยืนพงิ

291

ประตหู อ้ งเฉวียนหมิง รูส้ กึ เหมือนทาํ ผดิ

‘ทาํ ผิดก็เลยกลวั ถกู จบั ได!้ ’ นาํ เสียงลกู บอลเงินลอ้ เลน่

อีลวั เสวียทาํ ตาขวางใส่ แลว้ กลบั ไปทีหอ้ งตวั เอง พลาง
พดู กบั ลกู บอลเงินวา่ ‘ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ ผิดสกั หนอ่ ย แคค่ ิดวา่
เขาดีกบั ฉนั เกินไป กเ็ ลยไมค่ อ่ ยชิน’

แปลกจรงิ ๆ คนอยา่ งเฉวียนหมิง จะบอกวา่ เขารกั เจา้
ของรา่ งเดมิ กไ็ มใ่ ช่ เพียงแตร่ ูส้ กึ แปลกมาก

‘ผมคดิ วา่ คณุ ...ชา่ งเถอะ ไมพ่ ดู ดีกวา่ ไมง่ นั เดียวคณุ ตี
ผมอีก’ คาํ พดู มาถงึ ปากเจา้ ลกู บอลเงินครงึ หนงึ แลว้ แต่

292

ไมพ่ ดู ตอ่

อีลวั เสวียยมิ ‘ไมห่ รอก ฉนั ไมต่ ีนายแลว้ ’

‘คณุ มีช่องโหวใ่ นใจ เลยรูส้ กึ กลวั เขาดีกบั คณุ คณุ กลบั
ไมพ่ อใจ รูอ้ ยา่ งนีทีแรกผมหารา่ งทีนา่ อนาถใหด้ ีกวา่ ...’
พดู ยงั ไมท่ นั จบ ตวั ก็ถกู อีลวั เสวียควา้ ไวใ้ นมือ

เธอจอ้ งลกู บอลเงินจากมมุ สงู ยมิ เ**◌ย้ มเกรยี ม ‘พดู
ตอ่ ส’ิ

ลกู บอลเงินตวั สนั รอบตวั เตม็ ไปดว้ ยบรรยากาศน่า
กลวั ‘เจา้ นาย ผมผดิ ไปแลว้ เมือกีไมใ่ ชผ่ ม แตเ่ ป็นบคุ ลกิ

293

ทีสองทีแยกออกมาจากตวั ผม’

‘มนษุ ย์ แกเป็นมนษุ ยห์ รอื ไง เอาบคุ ลกิ มาจากไหน’
พดู จบอีลวั เสวียก็ขวา้ งลกู บอลเงินออกไปนอกหนา้ ตา่ ง
ไมต่ ีก็ได้ เขวียงออกไปเลย

เพราะเฉวียนหมิงป่วย วนั นีเธอจงึ ไมอ่ อกไปไหนอีก
จนเชา้ วนั จนั ทรเ์ ธอจงึ ออกไปซือผกั ทีซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ ลง
มือทาํ อาหารเอง แน่นอนวา่ ยอ่ มไดอ้ าหารทีสดใหมท่ กุ
เมือ

แตห่ ลงั จากเธอออกจากบา้ นไดเ้ พียงครงึ ทาง ก็พบ
วา่ มีรถคนั หนงึ แลน่ ชา้ ๆ ตามเธอมา

294

‘จะปลน้ เหรอ นา่ สนกุ ’ ลกู บอลเงินพมึ พาํ ราวกบั
กลวั วา่ โลกจะไมว่ นุ่ วาย

อีลวั เสวียระวงั ตวั เธอเดนิ เขา้ ไปในทางเปลยี วแคบที
รถยนตแ์ ลน่ เขา้ ไปไมไ่ ด้

เธอหยดุ เดนิ เมือมาถงึ หวั เลยี ว แลว้ พบวา่ รถคนั นนั
ดบั เครอื งพรอ้ มกบั มีเสียงฝีเทา้ ใกลเ้ ขา้ มาทกุ ที

เมือเงาคนปรากฏขนึ ทีหวั เลยี ว เธอควา้ มือฝ่ายตรง
ขา้ มทนั ที รงั แลว้ บดิ กดคนคนนนั แนบติดกาํ แพง แลว้
เตะทีขอ้ พบั เข่า อีกฝ่ายถงึ กบั เขา่ ทรุดลงครงึ หนงึ ไม่

295

สามารถโตต้ อบได้
แมต้ อนนีเธอจะยงั ฝึกไมส่ าํ เรจ็ แตก่ ็พอมีฝีมืออยู่

บา้ ง เลน่ งานหลายคนไดไ้ มม่ ีปัญหา
“แกเป็นใคร ตามฉนั มาทาํ ไม!” หรอื เฉวียนหมงิ จา้ ง

คนใหค้ อยตามฉนั

296

ตอนที 36 ไมเ่ หมือนทีสบื รูม้ า

‘เอ๋ เป็นหน่มุ หลอ่ ทีถกู คณุ สาดนาํ สม้ ใสใ่ นรา้ น
อาหารนีนา’ ลกู บอลเงินรอ่ นมาอยขู่ า้ งหนา้ คนทีถกู กด

297