หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

เลก็ นอ้ ย ดวงตาคอยหลบเลยี ง ไมก่ ลา้ สบตาอีลวั เสวีย

“เชา้ นีฉนั มวั แตช่ ว่ ยคน ไมไ่ ดใ้ สใ่ จอะไรเทา่ ไหร”่ อีลวั เส
วียเมม้ ปากเลก็ นอ้ ย เอย่ ตดั บทเขา

เฉวียนหมิงเงยหนา้ ขนึ มอง ความรูส้ กึ ขดั เขินคอ่ ยๆ
คลายลง “ขอบคณุ นะ” ถา้ หากไมม่ ีเธอ รอจนเหลา่ เกา
กลบั มา ไมร่ ูว้ า่ ผมจะยงั มีชีวติ หรอื เปลา่

อีลวั เสวียกลอกตา เดินขนึ หนา้ มาสองกา้ ว รอยยมิ นอ้ ยๆ
ระบายบนใบหนา้ “ถา้ อยากขอบคณุ ฉนั ละ่ ก็ ช่วยฉนั
เรอื งหนงึ ดีกวา่ ”

98

“ช่วยอะไร” หรอื จะขอใหย้ กเลกิ การแตง่ งาน พอคิดถงึ
เรอื งนี เฉวียนหมิงก็หายใจเรว็ ขนึ หวั ใจเตน้ รวั ก่อนหนา้
นีเธอเคยพดู เรอื งนีมาก่อน แตถ่ กู เราปฏิเสธจงึ ไมไ่ ดพ้ ดู
ถงึ อีก

เขาไมอ่ ยากปฏิเสธ เพียงแตอ่ ยากช่วยเธอ เขาเหลอื เวลา
อยบู่ นโลกนีไมม่ ากแลว้ เขาไมอ่ ยากใหเ้ ธออยอู่ ยา่ งทกุ ข์
ใจ ขอเขาเหน็ แก่ตวั เลก็ นอ้ ย เลก็ นอ้ ยเทา่ นนั ถงึ เธอจะ
ไมเ่ ขา้ ใจ

“คณุ ไมต่ อ้ งเครยี ดไป เรอื งนีสาํ หรบั คณุ แลว้ งา่ ยมาก
ช่วงนีฉนั เงินขาดมือ ใหฉ้ นั ยืมหนอ่ ยไดไ้ หม วางใจได้ วนั
หนา้ ฉนั จะใชค้ ืน คณุ เขียนสญั ญากยู้ ืมก็ไดน้ ะ...”

99

เฉวียนหมงิ คอ่ ยคลายกงั วล “คณุ ตอ้ งการเทา่ ไหร”่ ใบ
หนา้ หลอ่ เหลายงั คงเรยี บเฉย แตเ่ หน็ ไดช้ ดั วา่ ควิ ทีเดิม
ขมวดมนุ่ คลายออกแลว้

100

ตอนที 13 ทรพั ยส์ นิ ของสามีภรรยา

อีลวั เสวียสดู หายใจลกึ แลว้ ชหู นงึ นิว ทาํ อยา่ งนีเขา
น่าจะเขา้ ใจ

“หนงึ แสน? เงินในบตั รทีเหลา่ เกาใหค้ ณุ ไมพ่ อเหรอ” เขา
รูว้ า่ สกลุ อีปฏิบตั ติ อ่ เธอแยม่ าก ตอนทีเธอแตง่ งานกบั เขา
สกลุ อีไมไ่ ดใ้ หส้ นิ ตดิ ตวั เจา้ สาวมาเลย ดงั นนั ขา้ วของทงั
หมดเฉวียนหมงิ จงึ ใหเ้ หลา่ เกาชว่ ยจดั การ

101

อีลวั เสวียสา่ ยหนา้ ดวงตาสดใสของเธอเปลง่ ประกาย
ประหลาด “หนงึ ลา้ น” เธอรูว้ า่ เขามีเงิน แตอ่ ยา่ งไรกเ็ ป็น
เงินเขาจงึ รูส้ กึ กระดากใจทีจะเอามา

‘แมค่ ณุ คณุ นีโง่จรงิ กฎหมายสมรสของโลกนีมีขอ้ หนงึ
ระบวุ า่ หลงั แตง่ งานแลว้ ทรพั ยส์ นิ ของสามีภรรยาเทา่
กนั ’ ลกู บอลเงินเหน็ เฉวียนหมงิ มีเงินมากมาย กข็ ยบั เขา้
ไปทาํ ทา่ นาํ ลายหกใกลต้ วั เขา แทบจะอยากเขมือบเฉวี
ยนหมิงซงึ มีกลนิ เงินแผซ่ า่ นไปทงั ตวั ลงไป

‘โลกนีมีกฎเกณฑก์ จ็ รงิ แตข่ า้ มวั เสยี วชิง ไมส่ ิ อีลวั เสวี
ยอยา่ งฉนั เป็นคนมีหลกั การ จะไมแ่ บมือขอใครเปลา่ ๆ
ใหอ้ ีลวั เสวียแสนหนงึ ถือวา่ เป็นของฉนั ทีเหลือไมใ่ ช่’

102

‘ซือบือ ไมร่ ูจ้ กั พลกิ แพลงเอาซะเลย’ ลกู บอลเงินรูส้ กึ ไม่
ไดด้ งั ใจ มนั วนรอบตวั เฉวียนหมงิ แตเ่ ขามองไมเ่ หน็
อะไรเลย

เฉวียนหมิงเมม้ ปาก “เหลา่ เกา”

“ครบั นายนอ้ ย มีอะไรสงั ครบั ” เหลา่ เกาซงึ บอกวา่ ไปตม้
นาํ เดนิ ออกมาจากหอ้ งขา้ งๆ หอ้ งรบั แขก มือทงั สองกมุ
กนั อยทู่ ีทอ้ งอยา่ งนอบนอ้ ม

“โอนเงินสองลา้ นเขา้ บญั ชีนายหญิงดว้ ย”

103

อีลวั เสวียตกใจเลก็ นอ้ ยเมือไดย้ นิ “ทีจรงิ ฉนั ตอ้ งการลา้ น
เดียว” ในบตั รของเธอยงั มีอีกเจ็ดหมืนกวา่ หลงั จากนีคดิ
วิธีหาเงินหนอ่ ยกด็ ี

ตอ่ ใหต้ ระกลู อีมีเงินปันผลมากกวา่ นี ดจู ากสภาพการณ์
ตอนนีแลว้ ฉนั คงเอามาไมไ่ ดแ้ มแ้ ตเ่ ฟิน[1]เดียว แตไ่ ม่
เป็นไร คงมีสกั วนั ทีฉนั จะทวงทงั หมดคืนมาจากตระกลู อี

ใบรบั รองการรบั บตุ รบญุ ธรรมนนั เป็นของจรงิ แต่
พินยั กรรมถกู เปลียนแปลง!

“เดก็ สาวมีเงินติดตวั มากหนอ่ ยดีกวา่ ตอนแตง่ งานผม
งานยงุ่ ไมม่ ีเวลาพาคณุ ไปซือเสอื ผา้ หรอื ขา้ วของอยา่ ง

104

อืน คณุ ชอบอะไรก็ซือไปเลย พรุง่ นีใหเ้ หลา่ เกาขบั รถพา
คณุ ไปเลือกเองทีเคเอม็ คิว”

เคเอม็ ควิ เป็นแบรนดใ์ หญ่ในเครอื เฉวียนกรุป๊ อกั ษร ‘เค’
มาจากคาํ วา่ ราชาในภาษาองั กฤษ ทีเหลือเป็นอกั ษรยอ่
ของชือเฉวียนหมงิ เพียงแตส่ ลบั ตาํ แหน่งอกั ษรเทา่
นนั [2]

เขาสรา้ งแบรนดน์ ีขนึ เมือหา้ ปีกอ่ น ในเวลาสนั ๆ เพียงหา้
ปี ชือเสยี งของแบรนดก์ ็ไลท่ นั แบรนดใ์ หญ่ทีมีอายสุ บิ ปี
หรอื หลายสบิ ปี

“ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ ฉนั ไมร่ บี พรุง่ นีฉนั อยากกลบั ไป

105

มหาวิทยาลยั ” อีลวั เสวียโบกมือ ฉนั จนอยา่ งนีก็ดีแลว้
จะซือเสอื ผา้ แตง่ เนือแตง่ ตวั ไปทาํ ไม รอใหม้ ีเงินก่อนคอ่ ย
วา่ กนั ตอนนีเงินกอ้ นนีตอ้ งใชอ้ ยา่ งระมดั ระวงั

เฉวียนหมิงชะงกั เลก็ นอ้ ยแลว้ พยกั หนา้ “กด็ ี พรุง่ นีให้
เหลา่ เกาขบั รถไปสง่ คณุ ”

อีลวั เสวียกาํ ลงั จะบอกวา่ ไมต่ อ้ ง แตเ่ หน็ ใบหนา้ หลอ่
เหลาของเฉวียนหมิง เธอก็ปฏิเสธไมล่ ง แววตาเขาชา่ ง
ออ่ นโยนจนเธอทนใจแขง็ ไมไ่ ด้

“คะ่ ” สดุ ทา้ ยอีลวั เสวียกต็ อบรบั ตามทีเขาสงั ยงั ไงเขาก็
เป็นผเู้ ลยี งดฉู นั อยา่ ขดั เขาดีกวา่

106

หลงั จากคยุ เสรจ็ หอ้ งกเ็ งียบลงอีกครงั เหลา่ เกาเหน็
สภาพเชน่ นี ก็รูส้ กึ เหมือนตวั เบาหววิ ไมร่ ูว้ า่ กลบั มาที
หอ้ งตวั เองตงั แตเ่ มือไร แลว้ ก็ปิดประตหู อ้ ง

“เยน็ นีกินอะไร”

“คณุ ไปพกั ผอ่ นดีกวา่ คะ่ ...รา่ งกายคณุ ยงั ไมฟ่ ื นนะ” ทงั คู่
พดู ขนึ พรอ้ มกนั อีลวั เสวียชะงกั เลก็ นอ้ ย แตก่ ็ยงั พดู จน
จบ เขาอยทู่ ีนี ทาํ ใหเ้ ธอรูส้ กึ แปลกๆ

เฉวียนหมิงยกมมุ ปาก “คณุ จะทาํ มือเยน็ เหรอ”

107

“อืม คณุ อยากกินอะไร บอกมาไดเ้ ลยคะ่ ” อีลวั เสวีย
โพลง่ ออกมา เธอหลอมยาเป็น ทงั ยงั ทาํ อาหารเป็นดว้ ย
แมจ้ ะตวั คนเดียว แตก่ ็ตอ้ งรบั รองคณุ ภาพชีวติ
“อะไรกไ็ ด”้ พดู จบ เขากเ็ คลอื นเกา้ อีรถเข็นไปยงั หอ้ งรบั
แขก

108

[1] เฟิน หน่วยเงินเลก็ ทีสดุ ของจีน 10 เฟิน เทา่ กบั 1
เจียว หรอื เหมา 10 เหมา เทา่ กบั 1 หยวน หรอื ไคว่
[2] KMQ อกั ษร M และ Q มาจากอกั ษรตวั แรกของชือ
Quan Ming (เฉวียนหมงิ )

109

ตอนที 14 เรมิ ฝึกวชิ า

อีลวั เสวียมองตามหลงั เฉวียนหมงิ แลว้ รูส้ กึ หงดุ
หงิดเลก็ นอ้ ย ลมื ไปไดย้ งั ไงนะ เฉวียนหมงิ คนนีกินแต่
อาหารทีโรงแรมเอามาสง่ เกิดเขาบอกชืออาหารออกมา
ฉนั กค็ งทาํ ไมเ่ ป็น

แตท่ า่ ทีเขาเมือครูท่ าํ ใหเ้ ธอมีบนั ไดใหล้ ง สามีในนามซงึ
เป็นผเู้ ลยี งดเู ธอคนนี จะวา่ ไปแลว้ ก็ไมไ่ ดน้ ่ารงั เกียจ

110

เทา่ ไร ทีสาํ คญั คือเขาไมบ่ งั คบั เจา้ ของรา่ งเดิมใหท้ าํ
หนา้ ทีฉนั สามีภรรยา

‘ไง ชกั ชอบพีรูปหลอ่ เขา้ แลว้ สิ เตรยี มทาํ หนา้ ทีฉนั สามี
ภรรยาแลว้ ใช่ไหม’ ลกู บอลเงินยมิ เจา้ เลห่ ์ พลางขยบั มา
ขา้ งๆ อีลวั เสวีย ทา่ ทางเหมือนคนั ปาก

อีลวั เสวียเอือม ดวงตาคงู่ ามหรลี ง เหวียงมือไลล่ กู บอล
เงินไป บงั เอิญมือไปชนถกู ราวแขวนมีดทาํ ครวั สง่ เสยี ง
ดงั เครง้ ครา้ ง

“เป็นอะไรหรอื เปลา่ ” เฉวียนหมิงหนั มาอยา่ งรอ้ นรน หรอื
เธอถกู มีดบาดเขา้

111

“ไมเ่ ป็นไรๆ ฉนั แคห่ ยิบมีดคะ่ ” อีลวั เสวียแสรง้ ทาํ เป็น
หยบิ มีด ดวงตากลอกไปมา แตร่ อยยมิ เหมือนกาํ ลงั เข่น
เขียวเคียวฟัน

เหน็ อยา่ งนนั ชายหน่มุ กค็ อ่ ยๆ หนั กลบั ไป วางมือทบั กนั
บนตกั หลบั ตาลงอยา่ งออ่ นลา้ ทงั หมดนีอีลวั เสวียไมร่ ู้
เลย

เหลา่ เกามองลอดชอ่ งประตู แลว้ สา่ ยหนา้ อยา่ งจนใจ
เขาหยบิ ผา้ หม่ ผืนหนงึ มาหม่ ใหช้ ายหนมุ่ อยา่ งเบามือ
แลว้ จงึ มาอยขู่ า้ งๆ อีลวั เสวีย “นายหญิง ใหผ้ มชว่ ยไหม
ครบั ”

112

“ช่.ู ..ดเู หมือนเขาจะหลบั เบาๆ หนอ่ ยคะ่ ” อีลวั เสวียยก
นิวจดปากเป็นเชิงใหเ้ บาเสียงลง เธอหวงั วา่ สขุ ภาพของ
ผเู้ ลยี งดจู ะไมม่ ีปัญหา อยา่ งนอ้ ยก่อนทีเธอจะยืนอยา่ ง
มนั คงบนโลกนี

เหลา่ เกายมิ อยา่ งเขา้ ใจ ทาํ ทา่ จปุ ากตามดว้ ย จากนนั ก็
พยกั หนา้ หงกึ ๆ

“ลงุ เกาชว่ ยฉนั ลา้ งผกั หนอ่ ยคะ่ แลว้ ก็จานดว้ ย ฉนั จะหงุ
ขา้ วก่อน...” อีลวั เสวียไมใ่ ช่คนหยมุ หยิม พดู จาตาม
สบาย พลางลงมือทาํ

113

...

กลนิ อาหารโชยมาเตะจมกู เฉวียนหมิงซงึ หลบั พงิ พนกั
เกา้ อีรถเขน็ คอ่ ยๆ ลืมตาขนึ เหน็ ผา้ หม่ บนตวั คิดวา่ เธอ
เป็นคนหม่ ให้ หวั ใจรูส้ กึ อนุ่ วาบ

เขาหนั ศีรษะมาเลก็ นอ้ ย เหน็ อีลวั เสวียคาดผา้ กนั เปือน
กาํ ลงั ถือตะหลวิ ผดั กบั ขา้ ว ชวั ขณะนนั เขารูส้ กึ วา่ แผน่
หลงั นนั ชา่ งมีเสน่หเ์ หลือเกิน

เหลา่ เกายกอาหารออกมา สีหนา้ ยมิ แยม้ “นายนอ้ ยตืน
แลว้ ”

114

อีลวั เสวียไดย้ นิ ก็หนั มา “ตืนไดเ้ วลาพอดี อาหารใกล้
เสรจ็ แลว้ คะ่ ” จากนนั ก็ปิดเตา ปลดผา้ กนั เปือนออก ลา้ ง
มือแลว้ ยกอาหารจานสดุ ทา้ ยออกมา

กบั ขา้ วไมม่ าก ลว้ นเป็นรสออ่ นๆ ยงั มีนาํ แกงไกด่ ว้ ย ไม่
มีนาํ มนั ลอยอยขู่ า้ งบน แตก่ ลนิ หอมฉยุ

“นายหญิงบอกวา่ ไมร่ ูน้ ายนอ้ ยชอบรสชาตแิ บบไหน พอ
ดีนายนอ้ ยป่วย ดืมนาํ แกงไก่บาํ รุงบา้ งกด็ ี” ตอนมือเทียง
เฉวียนหมิงยงั ไมร่ ูส้ กึ อยากอาหาร จงึ กินไปลวกๆ

“ชิมดคู ะ่ ” อีลวั เสวียตกั นาํ แกงถว้ ยหนงึ วางลงตรงหนา้ เฉ
วียนหมงิ

115

“ลงุ เกากน็ งั กินดว้ ยกนั เถอะ”

มือเยน็ ผา่ นไปดว้ ยการทีทงั สามนงั กินขา้ วกนั เงียบๆ พดู
คยุ กนั เป็นครงั คราว มือนีเฉวียนหมิงกินขา้ วหนงึ ถว้ ยเตม็
นาํ แกงสองถว้ ย และกบั ขา้ ว ดเู หมือนพละกาํ ลงั จะฟื นฟู
ขนึ บา้ งแลว้

พอทาํ ทกุ อยา่ งเสรจ็ อีลวั เสวียก็ขอตวั ไปพกั ผอ่ น
แลว้ กลบั ไปทีหอ้ งของตนตามลาํ พงั

‘ฉิวฉิว[1]มานีซิ เอาลกู กลอนตดั กระดกู ของฉนั มา’ เธอ
เรมิ ทนรอไมไ่ หวแลว้

116

ลกู บอลเงินบนิ เฟี ยวมาทนั ที ‘หนงึ ลา้ น เงินมาของไป’

‘เอา้ ’ อีลวั เสวียยืนบตั รธนาคารใหอ้ ยา่ งอดิ ออด เธอจอ้ ง
ตาไมก่ ะพรบิ กลวั วา่ รา้ นโจรจอมงกอยา่ งเจา้ ลกู บอลเงิน
จะกินเงินเธอไป

‘ดคู ณุ สิ กแ็ คเ่ งินเทา่ นนั เดียวกห็ าใหมไ่ ด้ นีผมขายเทา่
ทนุ เลยนะ ถา้ คณุ ไมใ่ ช่เจา้ นายผม ผมยอมเกบ็ ไวไ้ ม่
ปลอ่ ยของหรอก’ เกบ็ ไวก้ ไ็ มม่ ีวนั หมดอายุ

อีลวั เสวียถลงึ ตาใส่ ‘พดู ง่ายนกั นะ ทงั เนือทงั ตวั ฉนั ไมม่ ี
อะไร ตอ้ งใชช้ ีวิตไปแลกมา กอ่ นอืนตอ้ งฝึกวิชาก่อน

117

ปรบั สภาพรา่ งกายนี แลว้ คอ่ ยๆ คิดหาวิธี’
มีคาํ กลา่ ววา่ รา่ งกายเป็นตน้ ทนุ ของการปฏิวตั ิ ถา้ เธอไม่
ฝึกวิชา รา่ งทีขีโรคแบบนี ตอ่ ใหค้ ิดอยากทาํ อะไรก็ไม่
สะดวก

[1] “ฉิว” แปลวา่ ลกู บอล เป็นชือเรยี กเลน่ ๆ ทีนางเอกใช้
เรยี กลกู บอลเงิน

118

ตอนที 15 กลบั ไปมหาวทิ ยาลยั

119

ลกู บอลเงินอา้ ปาก คาบบตั รธนาคารไว้ พอแถบ
แสงวาบขนึ มาแลว้ กค็ ายบตั รออก

‘เรยี บรอ้ ย’

ขณะเดียวกนั กม็ ีเสยี งดงั ตงิ เป็นเสยี งขอ้ ความแจง้ การ
ตดั จ่ายดงั เขา้ หอู ีลวั เสวีย เธอหยบิ มือถือขนึ มาดู ในนนั มี
สองขอ้ ความ ขอ้ ความเงินเขา้ บญั ชีกบั ขอ้ ความตดั เงิน
ในบญั ชี พอเหน็ จาํ นวนเงินทีเหลือ หวั ใจเธอราวกบั
กาํ ลงั หลงั เลอื ดตงิ ๆ

‘ถา้ เอาเหรยี ญทอง เหรยี ญเงิน เหรยี ญจือจินของฉนั ที
โลกนนั มา ฉนั คงกลายเป็นเศรษฐีนีไปแลว้ เฮอ้ ’ เสยี ดาย

120

ตอนทีระเบดิ ตวั เอง ของเหลา่ นนั ถกู ทาํ ลายไปดว้ ย ตอ่
ใหไ้ มเ่ สียหายกเ็ อามาไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี

‘ความฝันสวยงาม แตค่ วามจรงิ ชา่ งเจ็บปวด’ ลกู บอล
เงินอดพดู ดบั ฝันไมไ่ ด้

อีลวั เสวียเบป้ าก ‘เวลาทีนายไมพ่ ดู ยงั ถือวา่ เป็นเครอื ง
กลทีดี เอาลกู กลอนตดั กระดกู ของฉนั มาไดแ้ ลว้ ’

ผลบุ ! ลกู บอลเงินอา้ ปาก พน่ ขวดเลก็ ใบหนงึ ออกมาดว้ ย
ทา่ ทีไมช่ อบใจ

อีลวั เสวียราวกบั ไดข้ องลาํ คา่ เปิดจกุ ขวดออก เทลกู

121

กลอนออกมา เมด็ ลกู กลอนเป็นสแี ดง ดหู มน่ เขม้ สกั
หน่อย เธอมีทา่ ทางไมพ่ อใจ ‘ฉนั หลอมเองตอ้ งดีกวา่ นี
สบิ เทา่ แน่ ยงั มีผลขา้ งเคียงนอ้ ยกวา่ ดว้ ย’

แมป้ ากจะบอกวา่ ไมช่ อบ แตก่ ย็ งั กลนื ลกู กลอนลงไป
ลอ็ กประตู แลว้ นงั ขดั สมาธิบนพืน

ยาเรมิ ออกฤทธิอยา่ งรวดเรว็ เธอเรมิ รูส้ กึ รอ้ นผา่ วไปทงั
รา่ ง แมแ้ ตผ่ วิ หนงั ก็กลายเป็นสแี ดงราวกบั ถกู ไฟเผา
ตามมาดว้ ยเสียงกระดกู ลนั ดงั เปรยี ะ

ราวกบั มีคนคลายขอ้ ตอ่ กระดกู ทกุ ขอ้ บนรา่ งเธอรอบ
หนงึ เจบ็ ...เจบ็ มาก ขณะเดียวกนั ก็รูส้ กึ ผอ่ นคลาย เป็น

122

ความเจ็บปวดทีหฤหรรษ์

ถงึ ตอนนีลกู บอลเงินไมพ่ ดู อะไรแลว้ ดงึ มา่ นฝังตรงขา้ ม
ปิด เฝา้ อยขู่ า้ งๆ อยา่ งระมดั ระวงั ในเมือจบั พลดั จบั ผลู
ถกู คนยืนยนั ตวั แลว้ มนั กต็ อ้ งตดิ ตามเจา้ นายคนแรกให้
ดี

ไมร่ ูว้ า่ ผา่ นไปนานเทา่ ใด เจบ็ ปวดจนสนั เทิมไปทงั ตวั สดุ
ทา้ ยทนไมไ่ หว ตอ้ งนอนขดตวั อยบู่ นพืน ในทีสดุ อีลวั เส
วียจงึ ลืมตาขนึ

เธอพน่ ไอข่นุ ออกมาจากปาก แลว้ ลกุ ขนึ นงั มองสองมือ
ของตวั เอง บนมือมีคราบสกปรกสีดาํ จบั อยู่ สง่ กลนิ

123

เหมน็ เปรยี วออกมาเหมือนคนไมไ่ ดอ้ าบนาํ มานานหลาย
เดือน เหมน็ สดุ ขีด

“ในทีสดุ ก็สาํ เรจ็ แลว้ ” อีลวั เสวียรูส้ กึ รงั เกียจตวั เองจน
พะอืดพะอม เธอรบี วิงไปเขา้ หอ้ งนาํ แลว้ เรมิ ทาํ ความ
สะอาดตวั เอง

เธอเปลยี นใสช่ ดุ สะอาดออกมา รูส้ กึ ทนั ทีวา่ หายใจคลอ่ ง
ขนึ ไมน่ อ้ ย ทงั ยงั สมั ผสั ไดถ้ งึ ไอทพิ ยใ์ นอากาศ แลว้
คอ่ ยๆ เก็บรวบรวมทีละนอ้ ย แตเ่ ธอยงั ไมร่ บี รอ้ นลงมือ
ฝึก

รา่ งนีไมเ่ คยฝึกฝนมาตลอดยีสบิ ปี ตอ้ งเตรยี มพืนฐานให้

124

ดีกอ่ น

‘ยนิ ดีดว้ ย’ ลกู บอลเงินไมไ่ ดพ้ ดู โจมตีเธออยา่ งทีหาได้
ยาก

อีลวั เสวียยมิ ไมป่ ฏิเสธ เธอเดนิ เทา้ เปลา่ บนพืน รูดมา่ น
เปิดออก แสงสวา่ งจา้ สาดเขา้ มาในหอ้ งทนั ทีจนตอ้ งหรี
ตาลง จาํ ไดว้ า่ ตอนกินยาฟา้ ยงั ไมม่ ืดสนิท ทาํ ไมฟา้ สวา่ ง
แลว้ หรอื วา่ การลา้ งเปลยี นกระดกู ตอ้ งใชเ้ วลาทงั คืน

ขณะทีกาํ ลงั แปลกใจ เสียงเคาะประตกู ็ดงั ขนึ

“ใครคะ”

125

“ผมเอง” นาํ เสยี งเฉวียนหมงิ ราบเรยี บ

อีลวั เสวียเลกิ ควิ “หมอนีมาหาแตเ่ ชา้ มีเรอื งอะไร” จาก
นนั กเ็ ปิดประตหู อ้ ง

เมือเหน็ ภาพตรงหนา้ เฉวียนหมงิ หลบุ ตาลงเลก็ นอ้ ย ใบ
หแู ดงเรอื “เออ่ คณุ บอกวา่ จะไปมหาวทิ ยาลยั ไมใ่ ช่เหรอ
พอดีผมจะไปบรษิ ัท ไปดว้ ยกนั เถอะ เหลา่ เกาจะไดว้ ิงรถ
เทียวเดียว” คดิ ไมถ่ งึ วา่ ภาพถดั มาจะทาํ ใหเ้ ขายิงทาํ
อะไรไมถ่ กู

อีลวั เสวียในตอนนีอยใู่ นชดุ นอนบางเบา ทีทอ้ งมีหู

126

กระตา่ ย ชายกระโปรงอยเู่ หนือเข่าพอดี เทา้ เลก็ ขาว
เนียน ประกอบกบั เลบ็ ทีเคลอื บเงาแวววาว ยงิ ทาํ ใหด้ ู
สวยน่ารกั
อีลวั เสวียกม้ มองตวั เองแลว้ กป็ ิดประตดู งั ปังทนั ที
“ไดค้ ะ่ ฉนั รูแ้ ลว้ ”
ลืมไปไดย้ งั ไงวา่ วนั นีจะไปมหาวทิ ยาลยั ใหต้ ายเถอะ ให้
เขาเหน็ ในชดุ นี แยจ่ รงิ !

127

ตอนที 16 เทพบตุ รของเธอ

128

เฉวียนหมงิ มองประตทู ีปิดแน่นแลว้ กะพรบิ ตา
แววตาแฝงรอยยิม แตใ่ บหนา้ กลบั เรยี บเฉย

ขณะทีหนั เกา้ อีรถเข็นไปยงั หนา้ ลฟิ ต์ อีลวั เสวียก็เปิด
ประตหู อ้ ง เธออยใู่ นชดุ เดรสสขี าว ดวงตาสดใสดฉู ลาด
เฉลยี ว ใบหนา้ ทีไมไ่ ดแ้ ตง่ เติมกลบั ดสู วยกวา่ การแตง่
หนา้ บางๆ ในมือหิวกระเป๋ าใบเลก็ กะทดั รดั

เดิมหญิงสาวจะเดินลงบนั ไดเวียน พอเหน็ เฉวียนหมิงอยู่
คนเดียว ก็เดินมาหาเขาราวกบั อะไรดลใจ ชว่ ยเข็นเกา้ อี
รถเข็นใหเ้ ขา เหน็ แกท่ ีเขาใหย้ ืมเงิน คงตอ้ งชว่ ยเขาบา้ ง

129

เฉวียนหมิงองึ ไปเลก็ นอ้ ย มมุ ปากคอ่ ยๆ ยกขนึ แววตา
ออ่ นโยนราวกบั สายลมในเดือนสาม เสียดายทีอีลวั เสวีย
ไมเ่ หน็

“จรงิ สิ ฉนั ยงั ไมไ่ ดเ้ ขียนสญั ญากเู้ งินใหค้ ณุ เลย” พอเขา้
มาในลฟิ ตแ์ ลว้ อีลวั เสวียก็นกึ เรอื งนีขนึ มาได้ จงึ พดู กบั
เขา

“ไมจ่ าํ เป็นหรอก คณุ จะคืนเมือไหรก่ ไ็ ด”้ ไมค่ ืนกไ็ ม่
เป็นไร แน่นอนวา่ ประโยคหลงั เขาพดู ในใจ

อีลวั เสวียเมม้ ปาก “ก็ไดค้ ะ่ ฉนั จะพยายามคืนเงินให้
คณุ ”

130

สีหนา้ เฉวียนหมงิ เปลยี นไปเลก็ นอ้ ย ตาจอ้ งประตลู ฟิ ต์
ไมพ่ ดู อะไร ถงึ ตรงนีประตลู ฟิ ตเ์ ปิดออก เหน็ เหลา่ เกายืน
รออยู่ อีลวั เสวียจงึ ไมพ่ ดู ตอ่

“นายนอ้ ย” เหลา่ เกาเดนิ เขา้ มา เขน็ เกา้ อีรถเข็นใหเ้ ฉวี
ยนหมิงออกไปขา้ งนอก พยงุ เขาขนึ นงั รถอยา่ งคลอ่ ง
แคลว่ จากนนั กอ็ อกรถ ตลอดทางไมม่ ีการพดู คยุ กระทงั
สง่ อีลวั เสวียถงึ หนา้ ประตมู หาวิทยาลยั

เหลา่ เกาเปิดประตรู ถใหอ้ ีลวั เสวียอยา่ งเอาใจใส่ “นาย
หญิง เดียวผมกลบั มารบั นะครบั ”

131

“ไมต่ อ้ งหรอก”

“วนั นีวนั ศกุ ร์ เสารอ์ าทิตยไ์ มม่ ีเรยี น” เหลา่ เกายมิ

อีลวั เสวียเลกิ ควิ แลว้ พยกั หนา้ “งนั กไ็ ด”้

จากนนั เหลา่ เกาก็ขบั รถออกไป เขามองนายนอ้ ยของตน
ผา่ นกระจกมองหลงั “วนั นีทีบรษิ ัทไมม่ ีงานอะไร ยงั จะ
ไปบรษิ ัทไหมครบั ” อีลวั เสวียไมร่ ูว้ า่ เฉวียนหมงิ ตงั ใจมา
สง่ เธอแตเ่ ชา้

“ไมต่ อ้ ง ไปเคเอม็ ควิ ”

132

“ครบั นายนอ้ ย”

เชา้ นีถือวา่ อีลวั เสวียมาเชา้ มาก ในมหาวทิ ยาลยั มีคนไม่
มากนกั จงึ ไมม่ ีใครสงั เกตเหน็ ภาพเมือครู่ อีก
อยา่ งมหาวิทยาลยั นีมีแตค่ นมีเงิน จงึ ไมม่ ีใครสนใจ
สงั เกตเธอ

“ลวั เสวีย ทาํ ไมมาเชา้ จงั ” เพิงเดินเขา้ มาในมหาวิทยาลยั
ไมน่ าน กม็ ีเดก็ สาวคนหนงึ วิงมาจากทีไมไ่ กลนกั เธอ
สวมฮอตแพนสย์ ีนกบั เสอื เชิต ผกู มมุ เสือเป็นปมดา้ น
หนา้ ผมสนั มดั จกุ บนศีรษะ เขา้ มาควา้ แขนอีลวั เสวียไว้

เดก็ สาวคนนีคือหลวิ เฟยซวง เป็นเพือนสนิทคนหนงึ ของ

133

อีลวั เสวียในมหาวิทยาลยั เวลาทีบา้ นตระกลู อีไมใ่ หเ้ งิน
เบียเลยี ง กเ็ ป็นเพือนคนนีทีคอยจนุ เจือ พอ่ ของเธอเป็น
นายกเทศมนตรเี มืองเอฟ เป็นขา้ ราชการทีซือตรง หลวิ
เฟยซวงเองกท็ าํ ตวั ตดิ ดินมาก บางครงั ยงั ชวนอีลวั เสวีย
ไปทาํ งานพิเศษ เป็นเดก็ สาวทีรกั อิสระ

“ลวั เสวีย เธอบอกวา่ อีกอาทิตยห์ นงึ ถงึ จะกลบั มาเรยี น
ไมใ่ ช่เหรอ วนั นีอาจารยท์ ีปรกึ ษายงั ใหฉ้ นั โทร.ถาม
อาการเธอดว้ ย” เดก็ สาวอีกคนดวงตาเป็นประกาย เดนิ
ยมิ รา่ ถือนมสองถว้ ยเขา้ มา

เธอชือเสวียฟังเฟย พอ่ แมท่ าํ ธรุ กิจดา้ นการสอื สาร
บรษิ ัทใหญ่โต เทียบกบั บรษิ ัทอีหวา่ นแลว้ นบั วา่ แข็ง
แกรง่ กวา่ ทงั ยงั มีเครอื ขา่ ยกวา้ งขวาง ทีสาํ คญั คือเธอ

134

เป็นเพือนสนิทอีกคนของอีลวั เสวีย

แววตาอีลวั เสวียเป็นประกาย มมุ ปากยกขนึ พดู วา่
“ทาํ ไม ฉนั กลบั มาก่อนทาํ ใหเ้ ฟยเฟยแปลกใจมากเหรอ”

เสวียฟังเฟยชะงกั สหี นา้ แขง็ คา้ ง “ลวั เสวีย หมายความ
วา่ ยงั ไง ทีเธอไมส่ บาย ฉนั จะไมห่ ว่ งไดย้ งั ไงละ่ ”

หลวิ เฟยซวงไมเ่ ขา้ ใจความนยั ในคาํ พดู ของอีลวั เสวีย
เธอรบั นมรอ้ นจากมือเสวียฟังเฟย ยดั ใสม่ ืออีลวั เสวีย
“มาเชา้ อยา่ งนี ยงั ไมไ่ ดก้ ินอะไรมาแน่ๆ เอา้ นี ดืมนม
รอ้ นๆ ก่อน เราไปกินมือเชา้ กนั จะไดถ้ ือโอกาสพาเธอไป
ดพู อ่ เทพบตุ รของเธอดว้ ย”

135

เทพบตุ รกค็ ือคนทีอีลวั เสวียปลมื อย.ู่ ..หนานหลวิ เฟิง

136

ตอนที 17 นายนอ้ ยเฉวียนมาสง่ เธอ

เรอื งทีเกิดขนึ ก่อนหนา้ นนั สาเหตสุ าํ คญั ทีทาํ ใหเ้ จา้ ของ
รา่ งเดมิ ตกบนั ไดกค็ ือผชู้ ายคนนี และเรอื งทงั หมดนี จะ
ขาด ‘ความช่วยเหลอื ของเพือนซี’ เสวียฟังเฟยคนนีไมไ่ ด้

“ไปเถอะลวั เสวีย” เสวียฟังเฟยคิดวา่ เมือครูอ่ ีลวั เสวียแค่
พดู ลอ้ เลน่ เธอควา้ มือหญิงสาวเดินไปขา้ งหนา้ โดยไมไ่ ด้
สงั เกตวา่ ในดวงตาของคนทีแตก่ ่อนเคยนิงเงียบฉายแวว
อมึ ครมึ

137

ขณะทีเดนิ ไปตามทาง หลวิ เฟยซวงเรมิ พดู จอ้ “ลวั เสวีย
เธอนีใจรา้ ยชะมดั แตง่ งานปบุ ปับ แตฉ่ นั ไมร่ ูเ้ รอื งเลย
เธอนะเธอ อยดู่ ีๆ ทาํ ไมไปแตง่ กบั คนขีโรคอยา่ งนนั บอก
แลว้ ไงวา่ จะแนะนาํ เธอกบั พีชายฉนั จรงิ ๆ เลย ฉนั นดั
แนะกบั พีไวด้ ิบดีวา่ ใหเ้ ขากลบั มาเดือนนี จะไดใ้ หพ้ วก
เธอเจอกนั ”

หลวิ เฟยอวินเป็นพีชายฝาแฝดของหลวิ เฟยซวง หลงั จบ
มธั ยมปลายก็ไปเรยี นตอ่ ตา่ งประเทศ เธอชอบนิสยั
ละเอียดรอบคอบของอีลวั เสวีย นีไมใ่ ชค่ รงั แรกทีเธอคิด
จะจบั คอู่ ีลวั เสวียกบั พีชายตวั เอง

“เฟยเฟย...”

138

“หือ?” เสวียฟังเฟยและหลวิ เฟยซวงขานรบั ทนั ที จากนนั
ทงั สองก็ทาํ หนา้ ระอา

“ลวั เสวีย ก็บอกแลว้ ไง ตอ่ ไปตอ้ งพดู ใหช้ ดั ๆ วา่ เรยี กใคร
ไมง่ นั กเ็ รยี กฉนั วา่ เสยี วซวงกไ็ ด้ วนั หลงั พอเธอเป็นพี
สะใภฉ้ นั ก็ตอ้ งเรยี กอยา่ งนี หดั เรยี กไวใ้ หค้ นุ้ ลว่ งหนา้ ไง”
หลวิ เฟยซวงยงั จอ้ ตอ่

เสวียฟังเฟยพดู ลอยๆ ขนึ มา “แตล่ วั เสวียเขาแตง่ ...แตง่
งานแลว้ นะ ครอบครวั เธอคงไมย่ อมหรอก” ไดย้ ินวา่ แม่
ของหลวิ เฟยซวงเป็นผหู้ ญิงหวั โบราณมาก ชอบคนออ่ น
โยนและละเอียดออ่ นอยา่ งอีลวั เสวีย แตน่ ่าเสยี ดาย
ครอบครวั นีไมม่ ีทางยอมรบั คนทีเคยแตง่ งานมากอ่ น

139

หรอก

หลวิ เฟยซวงไดย้ นิ ก็นิวหนา้ “แตง่ แลว้ ก็หยา่ ไดน้ ี อีก
อยา่ ง เรอื งนีมีคนรูไ้ มม่ าก เธอก็อยา่ พดู ออกไป”

อีลวั เสวียตีหนา้ ขรมึ ไมพ่ ดู อะไร

สามคนเดินคยุ กนั จนมาถงึ โรงอาหาร บอกวา่ เป็นโรง
อาหารมหาวทิ ยาลยั แตก่ ลบั ดหู รูหราราวกบั รา้ นอาหารมี
ระดบั มีโต๊ะแบบคอกทีนงั [U1] ดว้ ย ทีขา้ งหนา้ ตา่ ง มี
หนมุ่ หลอ่ กาํ ลงั กินขา้ วเชา้ พลางพลกิ อา่ นหนงั สอื ในมือ
ไปดว้ ย เดก็ สาวหลายคนยกมือถือขนึ มาถา่ ยรูปไมห่ ยดุ
แตท่ กุ คนมีมารยาท ถา่ ยรูปเสรจ็ ก็ผละไป ไมไ่ ดส้ ง่ เสียง

140

กรดี กรา๊ ดเจียวจ๊าว

“ลวั เสวีย ไป” หลวิ เฟยซวงดงึ แขนอีลวั เสวียเดนิ ดิงไป
ทางหนานหลวิ เฟิง แลว้ นงั ลงตรงขา้ มเขา

หนานหลวิ เฟิงกวาดตามองสาวๆ กลมุ่ นีแลว้ นิวหนา้ เลก็
นอ้ ย แตไ่ มพ่ ดู อะไร

“พวกเธอนงั ก่อน ฉนั จะไปสงั อาหาร” หลวิ เฟยซวงเบ้
ปาก แตย่ งั ลกุ ขนึ แมต้ ลอดมาเธออยากใหอ้ ีลวั เสวียเป็น
แฟนกบั พีชายเธอ แตเ่ ธอรูว้ า่ เพือนชอบผชู้ ายคนนี ใน
ฐานะเพือนซี ยอ่ มตอ้ งใหโ้ อกาส วิธีเดียวกค็ ือพดู ถงึ ขอ้ ดี
ของพีชายเธอบอ่ ยๆ ฉวยโอกาสทีอีลวั เสวียยงั ไมต่ ดั สนิ

141

ใจใหพ้ ีชาย

อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ มองสาํ รวจผชู้ ายตรงหนา้

ผมเสน้ เลก็ ละเอียด สะอาด เนียบ เผยใหเ้ หน็ ใบหสู วย
แสงแดดยามเชา้ สอ่ งผา่ นหนา้ ตา่ งเขา้ มา ทาํ ใหเ้ ขาดู
อบอนุ่ เป็นพิเศษ แสงตะวนั หนงั สอื และอากาศบรสิ ทุ ธิ

มนิ า่ เจา้ ของรา่ งเดิมถงึ ชอบผชู้ ายแบบนี จมอยใู่ นความ
มืดมานาน กต็ อ้ งอยากมีเพือนชาย แตแ่ คม่ องครงั เดียว
อีลวั เสวียกร็ ูว้ า่ นีไมใ่ ช่ผชู้ ายแบบของเธอ

“นอ้ งลวั เสวียกอ็ ยนู่ ีดว้ ย ดีขนึ แลว้ เหรอถงึ กลบั มาเรยี น

142

จรงิ สิ ไดย้ นิ วา่ วนั นีนายนอ้ ยเฉวียนมาสง่ เธอใชไ่ หม” ไมร่ ู้
เป็นเพราะคแู่ คน้ มกั หลบกนั ไมพ่ น้ หรอื เปลา่ อีลวั เยียเดิน
มาแตไ่ กล ใบหนา้ เธอดผู ดิ สว่ นเลก็ นอ้ ย

หนานหลวิ เฟิงเงยหนา้ ขนึ หรตี าลง

อีลวั เยียเหมือนไดร้ บั แรงกระตนุ้ นงั เบียดขา้ งๆ เสวียฟัง
เฟย พดู กบั อีลวั เสวียดว้ ยทา่ ทางแบบพีสาวแสนดี “ที
แรกกค็ ดิ วา่ ลวั เสวียจะไมเ่ คยชิน ดไู ปแลว้ นา่ จะเขา้ กนั ได้
กบั นอ้ งเขย”

143

ตอนที 18 ทาํ เป็นออ่ ยเหยือ

144

มมุ ปากของอีลวั เสวียโคง้ ขนึ พดู เสียงเรยี บวา่ “เฉ
วียนหมงิ ดีกบั ฉนั มากจรงิ ๆ” อยา่ งนอ้ ยตอนยืมเงินเขา
เขาก็ไมข่ มวดคิวสกั นิด เขาไมไ่ ดท้ าํ ใหเ้ ธอลาํ บากใจ
ปฏิบตั ิตอ่ กนั เหมือนแขกยอ่ มไมม่ ีปัญหา

หนานหลวิ เฟิงหรตี านอ้ ยๆ หยดุ พลกิ หนงั สอื รูส้ กึ ไมส่ บ
อารมณอ์ ยา่ งบอกไมถ่ กู

เขาไมล่ ืมวา่ แตก่ ่อนแววตาของผหู้ ญิงคนนีเปียมดว้ ย
ความปลาบปลมื และคาดหวงั แตว่ นั นีตา่ งออกไป ไมม่ ี
ความรูส้ กึ แมแ้ ตน่ อ้ ย เมือครูย่ งั มองเขาราวกบั คนแปลก
หนา้ ความรูส้ กึ ชอบคนคนหนงึ นีเปลยี นแปลงเรว็ ขนาดนี

145

เลยเหรอ

เวลานีหนานหลวิ เฟิงผขู้ นึ ชือวา่ มีดวงผหู้ ญิงเขา้ มาใน
ชีวิตตลอดรูส้ กึ ราวกบั ถกู เลน่ งาน

เสวียฟังเฟยเหน็ เขาหยดุ พลกิ หนงั สอื ประกายตาวาว
โรจน์ เมม้ รมิ ฝีปากแน่น

“ลวั เสวีย” นาํ เสยี งเศรา้ สลด ราวกบั เหน็ อีลวั เสวียแคท่ าํ
เป็นปากเก่งเทา่ นนั เอง

หลวิ เฟยซวงยกถาดอาหารเขา้ มาพอดี เป็นแซนดว์ ชิ สาม
ที ยงั มีผลไมห้ นั ชินถว้ ยเลก็ ๆ พอเหน็ อีลวั เยียก็มนุ่ ควิ ฉบั

146

“ใครใหเ้ ธอนงั ทีฉนั ”

อีลวั เยียหนา้ เสียทนั ที แตจ่ ะใหเ้ ธอลกุ ขนึ ยกทีให้ ทกุ คนก็
มองอยู่ วนั หนา้ เธอจะเอาหนา้ ไวท้ ีไหน ยิงกวา่ นนั ยงั อยู่
ตอ่ หนา้ เทพบตุ รดว้ ย

ใชแ่ ลว้ หนานหลวิ เฟิงไมใ่ ชแ่ คเ่ คยเป็นเทพบตุ รของอีลวั
เสวีย แตย่ งั เป็นเทพบตุ รของเสวียฟังเฟย รวมทงั อีลวั เยีย
และบรรดานกั ศกึ ษาสาวๆ ทงั ทีมีแฟนและไมม่ ีแฟนดว้ ย
เขารูปหลอ่ เรยี นเกง่ เกียรติบตั รอะไร ถา้ เขาเขา้ รว่ มก็
ควา้ มาไดห้ มด

147