หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

เป็นตอ้ งพดู ก็เดาได้

“แมท่ พั อวินเวย่ มีคณุ ปู การยงิ ใหญ่ตอ่ ประเทศเรา ไมม่ ี
ใครทอดทิงเขา แตส่ ง่ ไปยงั โรงพยาบาลหลายแหง่
กระทงั เชิญผเู้ ชียวชาญจากตา่ งประเทศ ก็ยงั รกั ษาไมไ่ ด้
สดุ ทา้ ยจงึ นกึ ถงึ การแพทยแ์ ผนจีน หลงิ เป่าถงั เราเป็น
สถานทีสดุ ทา้ ยทีเขาถกู สง่ ตวั มา

นายผเู้ ฒา่ มองคนป่วยบนเตียงแลว้ ถอนใจ นอกจากจน
ปัญญาแลว้ ก็ไดแ้ ตเ่ ศรา้ ใจ

เขามองเฟิงฉี “ไดย้ นิ พอ่ ของหลานบอกวา่ เขาโทร.หา
อาจารยห์ ลาน ขอโอสถทิพยม์ าไดส้ องเมด็ ป่คู ดิ วา่ เขา

648

คงใชเ้ มด็ เดียว อีกเมด็ ทีเหลือเอาใหแ้ มท่ พั อวินเวย่ เถอะ
นะ”

ดวงตาเฟิงฉีวบู ไหว “โอสถทิพยอ์ ีกแลว้ ” ตอนนนั โจรมือ
อาชีพกลมุ่ นนั กพ็ ยายามขโมยโอสถทพิ ยไ์ ป ไมร่ ูว้ า่ เกียว
ขอ้ งกบั เรอื งนีหรอื เปลา่

“มีอะไรเหรอ หรอื หลานทาํ โอสถทพิ ยห์ าย” นายผเู้ ฒา่
กลนั หายใจ รูส้ กึ หวนั ใจทนั ที

“จะวา่ ไปก็เกือบแลว้ ดีทีเจอลวั เสวีย จงึ รกั ษาโอสถทพิ ย์
ไวไ้ ดค้ รบั ” ในใจเฟิงฉีรูส้ กึ ยงั รูส้ กึ ดีใจไมห่ าย

649

“แตว่ า่ ป่คู รบั โอสถทพิ ยน์ ีเป็นพอ่ กบั อาจารยร์ ว่ มกนั คน้
ควา้ แลว้ ทาํ ออกมาเมือสามปีกอ่ น เพือ...เพือมอบใหผ้ วู้ า่
จา้ ง เราจะเอามาใชส้ ว่ นตวั ไมไ่ ด้ เวลานีถา้ ใชส้ มุ่ สสี มุ่ หา้
อาจเกิดปัญหาใหญ่ เอาอยา่ งนีดีกวา่ ผมจะโทร.ไปถาม
อาจารยว์ า่ สภาพอยา่ งทา่ นแมท่ พั จะใชโ้ อสถทพิ ยไ์ ด้
ไหม ถา้ ใชไ้ ด้ ผมจะขอใหอ้ าจารยท์ าํ งานลว่ งเวลา
หลอมออกมาอีก ผมจาํ ไดว้ า่ ยงั มีสว่ นประกอบสาํ หรบั
เขา้ ยาเหลอื อย”ู่

นายผเู้ ฒา่ พยกั หนา้ “กไ็ ด้ ก็ตอ้ งทาํ ตามนีแลว้ ละ่ ”

พอหนั ไปมอง ไมร่ ูว้ า่ อีลวั เสวียไปอยขู่ า้ งเตียงผปู้ ่วย
ตงั แตเ่ มือไร กาํ ลงั จอ้ งเข็มเงินเลม่ หนงึ บนไหลค่ นป่วย
เขมง็ ทา่ ทางใจลอย

650

“คณุ ลวั เสวีย เข็มเงินนีจะแทงสะเปะสะปะไมไ่ ด้ ถา้
เผลอทาํ เขม็ หลดุ ยงั ไมน่ า่ กลวั แตถ่ า้ เขม็ ถกู ขยบั จะทาํ
ใหจ้ ดุ ฝังเข็มถกู ทาํ ลายได้ ขนั รุนแรงอาจอนั ตรายถงึ
ชีวติ ” ก่อนหนา้ นีโรงพยาบาลแพทยแ์ ผนจีนแตล่ ะแหง่ ใช้
เพียงเครอื งมือทนั สมยั รว่ มกบั หลกั การแพทยแ์ ผนจีน
พอมาถงึ ทีนีจงึ ใชว้ ิธีนี

แตไ่ มร่ ูว้ า่ เพราะความบงั เอิญหรอื เปลา่ คา่ ดชั นีตา่ งๆ
ของพนั โทอวินเวย่ ดเู หมือนจะดีขนึ มาก ทาํ ใหเ้ ขาคลาย
กงั วลลงบา้ ง

แมอ้ ีลวั เสวียจะถกู ตาํ หนิ แตเ่ ธอไมโ่ กรธ เงยหนา้ ขนึ
พลางชีไปทีเข็มเงินเลม่ นนั “จดุ นีผิด เข็มเงินเลม่ นีควรฝัง

651

ทีจดุ ทงเทียน จงึ จะไดผ้ ลดีทีสดุ จะชว่ ยกระตนุ้ ความ
สามารถในการซอ่ มแซมตวั เองของผปู้ ่วยคะ่ ”

“คณุ ลวั เสวียรูว้ ชิ าแพทยแ์ ผนจีนดว้ ยเหรอ” สีหนา้ นายผู้
เฒา่ ประหลาดใจ ครูห่ นงึ ก็รูส้ กึ ตวั ทาํ กระตา่ ยตืนตมู เกิน
ไปแลว้ คนทีมาจากทีเดียวกบั หลานชายเขากต็ อ้ งมีฝีมือ
บา้ ง

เฟิงฉีกะพรบิ ตา “พีลวั เสวีย ไมเ่ คยบอกเลยวา่ รูว้ ิชา
แพทยด์ ว้ ย แตส่ ายแพทยแ์ ผนจีนเราก็มีแตส่ าํ นกั แพทย์
โบราณของเราเทา่ นนั ผมไมเ่ คยเจอคณุ มากอ่ น”

“ทีทีจะเรยี นวชิ าแพทยม์ ีถมไป ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งเป็นสาํ นกั

652

แพทยโ์ บราณหรอก จรงิ ไหม” มมุ ปากอีลวั เสวียยกขนึ

คดิ ดแู ลว้ ก็จรงิ เฟิงฉีจงึ ไมไ่ ดถ้ ามอีก กลบั เป็นนายผเู้ ฒา่
เอย่ วา่ “คณุ ลวั เสวียพดู ถกู แตจ่ ดุ ทงเทียนเชือมโยงกบั
จดุ อืนมากเกินไป สภาพรา่ งกายของแมท่ พั อวินเวย่ ไมด่ ี
นกั หลงั จากใครค่ รวญแลว้ ผมจงึ ตอ้ งฝังเขม็ สดุ ทา้ ยที
จดุ นี ผมตรวจสอบประวตั กิ ารรกั ษาของแมท่ พั อวินเวย่
ทงั ทางแพทยจ์ ีนและแผนปัจจบุ นั แลว้ จดุ ทงเทียน พวก
เขาเคยฝังเข็มมาแลว้ เกือบ...เกือบเกิดอนั ตราย ทีนีจงึ
ไมก่ ลา้ เสยี ง”

“ถา้ นายผเู้ ฒา่ ไมร่ งั เกียจ ใหฉ้ นั ดหู น่อยไดไ้ หมคะ” ดวง
ตาอีลวั เสวียเป็นประกายวาบ เธอรูส้ กึ ถงึ กลนิ อายชวั รา้ ย
จางๆ บนตวั ผปู้ ่วย ในโลกก่อนของเธอมีแตค่ นทีฝึกวชิ า

653

มารจงึ จะมีกลนิ อายประหลาดเชน่ นี เธอตอ้ งการยืนยนั
เรอื งหนงึ บางทีอาจเพราะพลงั ชวั รา้ ยนีบนตวั เขา จงึ เป็น
สาเหตทุ ีทาํ ใหไ้ มต่ ายแตก่ ไ็ มฟ่ ื น

ตอนที 71 พลงั เหนือความคาดหมาย
ป่หู ลานหนั มาสบตากบั จากนนั จงึ พยกั หนา้ “ดเู ถอะๆ”
อยา่ งมากก็แคต่ รวจชีพรอะไรเทือกนนั

654

แตก่ ารกระทาํ ถดั มาของอีลวั เสวียทาํ ใหท้ งั สอง
ประหลาดใจ เพราะเธอไมไ่ ดต้ รวจชีพจรทีขอ้ มือตาม
แบบแผน กลบั ยืนสองนิวไปแตะทีบรเิ วณลาํ คอ

แมจ้ ะตรวจชีพรทีบรเิ วณนีได้ แตก่ เ็ ป็นตาํ แหนง่ ของ
หลอดเลือดแดงใหญ่ เลอื ดไหลผา่ นมาก พดู ใหช้ ดั คือ
การไหลของเลือดทาํ ใหเ้ กิดเสียง ซงึ ไมเ่ อือตอ่ การตรวจ
หาสาเหตขุ องโรค

ผา่ นไปราวหนงึ นาที อีลวั เสวียจงึ เงยหนา้ ขนึ ดวงตาเธอ
ฉายแววหมน่ ทะมนึ เหมือนทีคาดไว้ เป็นไอชวั รา้ ยจรงิ ๆ
ทงั ยงั อยใู่ นสมองเขา ฝังตวั อยใู่ นประสาท ดงั นนั ไมว่ า่ ทาํ
ยงั ไงเขาก็ไมฟ่ ื น

655

“เป็นยงั ไงบา้ ง” นายผเู้ ฒา่ เอย่ ถาม ทีจรงิ ในใจไมไ่ ดค้ าด
หวงั วา่ เดก็ สาวคนหนงึ จะมองอะไรออก ขนาดหลานชาย
ของเขาเองเป็นอจั ฉรยิ ะดา้ นการแพทย์ จนถงึ ตอนนีกย็ งั
รกั ษาไดแ้ คโ่ รคทีรกั ษายากบางชนิดและโรคเลก็ ๆ เทา่
นนั ถา้ เป็นโรคใหญ่ก็รกั ษาไมไ่ ด้

เดก็ สาวคนนี ดแู ลว้ น่าจะอายนุ อ้ ยกวา่ หลานชายฉนั ดว้ ย
ซาํ ฝีมือการแพทยจ์ ะสงู สง่ ขนาดไหนเชียว

อีลวั เสวียไมไ่ ดบ้ อกวา่ ตวั เธอจะรกั ษาไดห้ รอื ไม่ แตห่ นั ไป
มองเฟิงฉี “คดิ ดแู ลว้ ฉนั กบั เฟิงฉีคงมีวาสนาตอ่ กนั ตา่ ง
หนทางแตม่ ีเปา้ หมายเดียวกนั ฉนั ช่วยใหเ้ ขาฟื นได้ แตม่ ี

656

เงือนไขขอ้ หนงึ ”

“เงือนไขอะไร” เฟิงฉีถามทนั ที

“ก่อนหนา้ นีคณุ พดู ถงึ คฤหาสนห์ ลงั หนงึ ฉนั ตอ้ งการ
คฤหาสนส์ กั หลงั สงบเงียบไมถ่ กู รบกวน และตอ้ งเป็นที
ทีมีไอทพิ ยเ์ ตม็ เปียม” เทียบเทา่ กบั คฤหาสนข์ องเฉวี
ยนหมิง วา่ ไปแลว้ เธอกย็ งั นกึ เสียดายทีจากมาอยบู่ า้ ง

นายผเู้ ฒา่ ไดย้ นิ เชน่ นีกม็ นุ่ ควิ เลก็ นอ้ ย “คณุ ลวั เสวีย
เงือนไขทีวา่ ไมม่ ีปัญหา แตค่ นบนเตียงเป็นใคร เกิดทาํ ไม่
ดีขนึ มากร็ ูก้ นั ทวั แลว้ คณุ มีวธิ ีอะไร”

657

“ฉนั ยอ่ มรูด้ ี แตว่ ิชาแพทยท์ ีสบื ทอดจากบรรพบรุ ุษไม่
อาจเปิดเผยตอ่ ภายนอก ไมเ่ ชน่ นนั กค็ งใหค้ ณุ ทงั สองดู
ไดไ้ มม่ ีปัญหา”

นายผเู้ ฒา่ ครุน่ คดิ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ เขามองอีลวั เสวียอ
ยา่ งลกึ ลาํ ผา่ นไปครูห่ นงึ จงึ พดู วา่ “เรอื งนีตอ้ งหารอื กนั
ก่อน ผมตดั สนิ ใจเองไมไ่ ด”้

จะรกั ษาหรอื ไมร่ กั ษาอยา่ งไร ยอ่ มตอ้ งขอความเหน็ จาก
เบืองบน ทงั ยงั ตอ้ งนาํ เสนอแผนการรกั ษาใหค้ นทีรบั ผดิ
ชอบนาํ อวนิ เวย่ มากอ่ น

“กไ็ ดค้ ะ่ งนั ฉนั จะรอหนงึ วนั ถา้ ไมร่ กั ษาก็แลว้ ไปเถอะ” อี

658

ลวั เสวียยมิ แลว้ เดินไปทีประตู แตไ่ มร่ ูเ้ พราะอะไร เธอ
หนั ไปมองคนบนเตียงอีกครงั โดยไมร่ ูต้ วั ใจจรงิ แลว้ เธอ
ไมอ่ ยากใหเ้ ขาตาย บางทีอาจเป็นเพราะวีรกรรมของเขา
นา่ ยกยอ่ ง

หลงั จากอีลวั เสวียออกไปแลว้ นายผเู้ ฒา่ กก็ วกั มือเรยี ก
เฟิงฉี ป่หู ลานหนั หลงั ใหป้ ระตพู ดู คยุ กนั

“เฟิงเออ๋ ร์ เดก็ สาวคนนีมีความเป็นมายงั ไง ป่ดู แู ลว้
หลานกบั เธอไมไ่ ดส้ นิทกนั เทา่ ไหร่ จะเป็นหมอเถือนหรอื
เปลา่ หรอื ถกู ใครสง่ มาทาํ รา้ ยแมท่ พั อวินเวย่ ”

พอไดข้ า่ ววา่ เกิดเหตรุ า้ ยกบั อวินเวย่ อนั ทีจรงิ มีคนทีคิด

659

จะลอบฆา่ เขาไมน่ อ้ ย กวา่ เขาจะกา้ วมาถงึ จดุ นีได้ ยอ่ ม
ตอ้ งลว่ งเกินคนไปมาก ดงั นนั พวกเขาตอ้ งคมุ้ กนั อยา่ ง
แน่นหนา สง่ ตวั อวนิ เวย่ มาทีสาํ นกั งานใหญ่ของหลงิ เป่า
ถงั จะไดเ้ ฝา้ ระวงั ดว้ ยตวั เอง

เฟิงฉีลบู ทา้ ยทอย ทา่ ทางสบั สนกระอกั กระอว่ น “ทีจรงิ
ผมเจอเธอโดยบงั เอิญระหวา่ งทาง จากนนั กท็ าํ หนา้ ดา้ น
ขอรอ้ งใหเ้ ธอมา” เฟิงฉีเลา่ เรอื งราวทีเกิดขนึ ทงั หมดใหป้ ่ ู
ฟัง

นายผเู้ ฒา่ ฟังจบก็ตกตะลงึ “ขนั พืนฐาน เป็นผบู้ าํ เพญ็
เพียรขนานแท้ เดก็ สาวคนนนั นะ่ เหรอ เป็นไปไมไ่ ด้ ตอ่
ใหเ้ ธอเรมิ ฝึกฝนตงั แตอ่ ายหุ า้ ขวบ กเ็ ป็นไปไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี ไอ
ทพิ ยท์ ีนีเบาบางมาก ทีสามารถเขา้ ถงึ ขนั พืนฐานไดล้ ว้ น

660

แตเ่ ป็นอจั ฉรยิ ะทีประเทศบม่ เพาะขนึ อายอุ ยา่ งนอ้ ยๆ ก็
สามสบิ กวา่ ขนึ ไป เธอเพิงอายเุ ทา่ ไหรเ่ อง ป่วู า่ ยงั นอ้ ย
กวา่ แกดว้ ยซาํ ”
“ป่คู รบั งนั ทีผมเรยี กเธอวา่ พีลวั เสวียก็เสียเปรยี บสิ แต่
ถา้ ผมเรยี กเธอวา่ ศิษยน์ อ้ ง ผมคิดวา่ เธอคงซดั ผมแน่ ผม
สเู้ ธอไมไ่ ด”้ คดิ ถงึ เรอื งนี เฟิงฉีกแ็ หงนหนา้ มองฟา้ นาํ ตา
คลอเบา้

661