หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ทีสาํ คญั กวา่ นนั ตระกลู หนานเป็นผกู้ อ่ ตงั หนานกรุป๊ ของ
เมืองเอฟ รว่ มกบั เฉวียนกรุป๊ และหมิงเยา่ กรุป๊ ไดช้ ือวา่
เป็นสามเสาหลกั ของเมืองเอฟ เป็นสามกลมุ่ ธุรกิจทีแข่ง
ขนั กนั อยา่ งดเุ ดือด

หนานหลวิ เฟิงจะเป็นผบู้ รหิ ารหนานกรุป๊ คนตอ่ ไป เขามี
ฐานะโดดเดน่ ในมหาวทิ ยาลยั เชา้ นีมีวิชาเรยี นรวมสอง
วิชาทีพวกอีลวั เสวียเรยี นรว่ มกบั หนานหลวิ เฟิง

ดงั นนั ทีอีลวั เสวียมาวนั นี ทกุ คนจงึ คดิ วา่ เธอมาเพราะ
หนานหลวิ เฟิง

“ทีนงั นีติดชือเธอไวห้ รอื ไง” ถกู หยามตอ่ หนา้ เทพบตุ ร

148

ยอ่ มเสียหนา้ มาก อีลวั เยียจงึ ตอ้ งแขง็ สู้

ขณะทีหลวิ เฟยซวงกาํ ลงั จะพดู อะไร อีลวั เสวียก็ลกุ
พรวดขนึ มา “ตรงนีแดดแรง เฟยเฟย เรายา้ ยทีกนั เถอะ”

จากนนั ก็ไมใ่ สใ่ จเสวียฟังเฟยกบั อีลวั เยียทียงั นงั อยู่ อีลวั
เสวียเบียงตวั เดนิ ออกมา ยงั เผลอเตะถกู ใครบางคนโดย
ไมต่ งั ใจ

กลนิ หอมจางๆ โชยเขา้ จมกู หนานหลวิ เฟิง หอมจนทาํ ให้
ควิ ทีขมวดมนุ่ คลายออก เป็นกลนิ ครมี อาบนาํ ทีอีลวั เส
วียใชเ้ มือเชา้ นี

149

“ฉนั กว็ า่ แดดแรง งนั เรานงั ตรงนนั กนั ดีกวา่ ” หลวิ เฟยซวง
ยมิ แปน้ ทนั ที ลกุ ไปนงั ในทีนงั ถดั ไป

เมือไมม่ ีอีลวั เสวีย อีลวั เยียก็ไดใ้ กลช้ ิดชายหน่มุ ไดม้ าก
ขนึ จงึ รูส้ กึ อารมณด์ ี สว่ นเสวียฟังเฟยถกู กนั อยดู่ า้ นใน
จะลกุ ก็ใชท่ ี จะนงั ก็ลาํ บาก

“เฟยเฟย อยากกินอะไร ฉนั ไปเอามาให”้ อีลวั เยียพดู
อยา่ งออ่ นโยน

แมบ้ รษิ ัทอีหวา่ นจะสบู้ รษิ ัทของตนไมไ่ ด้ แตเ่ สวียฟังเฟย
เป็นคนฉลาด ไมค่ ดิ ผิดใจกบั อีกฝ่าย อีกอยา่ งเจอหนา้
กนั บอ่ ยๆ ในโรงอาหาร สองคนกค็ ยุ กนั ถกู คออยู่

150

“อะไรก็ไดจ้ ะ้ ” พดู จบก็เหลอื บมองรอยเทา้ ทีหวั รองเทา้
แวบหนงึ

ความวนุ่ วายในโรงอาหารผา่ นไปเช่นนี เมือมาทีหอ้ ง
เรยี น ทกุ คนคิดวา่ อีลวั เสวียจะรอใหห้ นานหลวิ เฟิงนงั ลง
ก่อน แลว้ คอ่ ยหาทีนงั ทีใกลเ้ ขา แตเ่ ธอกลบั เลือกนงั ตรง
มมุ แถวหลงั สดุ

ทงั หมดนี แมแ้ ตห่ นานหลวิ เฟิงก็รูส้ กึ ไมค่ นุ้ เคย

อีลวั เยียเอามือกอดอก “หึ ทาํ เป็นออ่ ย อยา่ คิดวา่ ทาํ
แบบนีแลว้ เทพบตุ รจะสนใจเธอ” กแ็ คเ่ ดก็ สาวทีเทียบ

151

ใครไมต่ ดิ เทา่ นนั
ออ่ ยเหรอ ดจู ากทา่ ทีของอีลวั เยียและเพือนเธอ ในใจ
หนานหลวิ เฟิงซงึ ไดย้ นิ ประโยคนีกไ็ มป่ ฏิเสธ

152

ตอนที 19 เธอคดิ ไดแ้ ลว้ เหรอ

ประสาทหขู องอีลวั เสวียดีมาก แมจ้ ะอยหู่ า่ งออก
ไป แตร่ า่ งกายเธอผา่ นการลา้ งเปลยี นกระดกู มาแลว้
ประสาทรบั รูจ้ งึ เฉียบคมขนึ มาก และไดย้ นิ สงิ ทีอีลวั เยีย
พดู ทนั ที

เธอนกึ เยาะในใจ นีมนั ยคุ สมยั ไหนกนั แลว้ ยงั จะมา

153

เทพบตุ รอะไรอีก อายยุ ีสบิ แลว้ ไรเ้ ดียงสาใหม้ นั นอ้ ยๆ
หน่อย เป็นผใู้ หญ่ใหม้ ากขนึ ถงึ โลกของพวกเขาอายเุ ทา่
นีจะยงั ถือวา่ เป็นหน่มุ สาวอยกู่ ็เถอะ

ทีเรยี กวา่ เทพบตุ รก็เป็นเรอื งของเจา้ ของรา่ งเดิม แตอ่ ีลวั
เสวียในตอนนี ไมม่ ีเทพบตุ รอะไรทงั นนั

ไมน่ านอาจารยก์ ็หอบหนงั สอื เดินเขา้ มา เปิดเครอื งฉาย
ภาพแลว้ เรมิ บรรยาย ทีจรงิ มีนกั ศกึ ษามากมายในหอ้ ง
แตม่ ีอยไู่ มก่ ีคนทีตงั ใจฟัง

ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะจบคาบ อีลวั เสวียกบั หลวิ เฟยซวงเดนิ
ออกทางประตหู ลงั

154

“ทาํ ไม วนั นีเปลยี นนิสยั แลว้ ไมม่ องสง่ เทพบตุ รของเธอ
แลว้ เหรอ” มหาวทิ ยาลยั ใหญ่โตขนาดนี ทงั ไมไ่ ดม้ ีเพียง
คณะเดียว อยากจะเจอหนา้ กนั บอ่ ยๆ ไมใ่ ชเ่ รอื งงา่ ยเลย
ดงั นนั อีลวั เสวียคนกอ่ นจงึ ตงั ใจไปสบื ถามตารางเรยี น
ของหนานหลวิ เฟิง เพือจะไดเ้ จอเขา นบั วา่ รกั จรงิ ๆ

อีลวั เสวียเลกิ ควิ มมุ ปากยกยิม “ทกุ คนกต็ อ้ งเคยโงแ่ ละ
ใสซือกนั มากอ่ นทงั นนั ตอนนีฉนั คิดไดแ้ ลว้ ไปกนั เถอะ”
ปากพดู แตเ่ ทา้ กลบั ไมข่ ยบั

หนานหลวิ เฟิงเดนิ ออกมาทางประตหู นา้ บงั เอิญไดย้ ิน
เขา้ พอดี เขาเงยหนา้ มองอีลวั เสวียโดยไมห่ ลบเลยี ง เหน็
เธอเบือนหนา้ ไป ใบหนา้ ดา้ นขา้ งสวยสดใส รอยยมิ ทีมมุ

155

ปากเปียมดว้ ยความมนั ใจ มีชีวติ ชีวา เธอดไู มเ่ หมือนคน
เดิมแลว้

อีลวั เยียเดินตามมาขา้ งหลงั หนานหลวิ เฟิง เมือเหน็ เขา้ ก็
กาํ หมดั แนน่ จนเลบ็ จิกเขา้ ไปในในฝ่ามือโดยไมร่ ูต้ วั ทีแท้
กอ็ อ่ ย ยายผหู้ ญิงเจา้ เลห่ ์ มารยา!

“อยา่ งนีกถ็ กู แลว้ ฉนั จะบอกอะไรให้ เสวียเสวีย อีกสอง
วนั พีชายฉนั จะกลบั มาแลว้ ฉนั จะใหพ้ วกเธอไดเ้ จอกนั ”
ไดย้ นิ อีลวั เสวียพดู แบบนี หลวิ เฟยซวงดีใจยิงกวา่ ใคร ไม่
มีเทพบตุ ร งนั ก็หมดปัญหาแลว้

“ไมต่ อ้ งหรอก จรงิ ๆ นะ...” อีลวั เสวียกมุ หนา้ ผากอยา่ ง

156

จนใจ นอ้ งสาวคนอืนหวงพีชายกนั ทงั นนั ทาํ ไมหลวิ
เฟยซวงกลบั จะรบี หาพีสะใภใ้ หต้ วั เอง ใหเ้ จา้ ตวั หาเอง
จะไมถ่ กู ใจกวา่ เหรอ

ออกมาจากอาคารเรยี น หลวิ เฟยซวงควา้ มืออีลวั เสวีย
“บา่ ยไมม่ ีเรยี น ตอนนีเธอจะกลบั เลยหรอื ไปหอพกั ” ที
ผา่ นมาถา้ อีลวั เสวียไมก่ ลบั ไปสกลุ อีไดก้ จ็ ะไมก่ ลบั สว่ น
ใหญ่จะพกั ทีหอพกั มหาวทิ ยาลยั เป็นพวกเก็บตวั จรงิ ๆ

“กลบั หอไปดสู กั หนอ่ ย บา่ ยๆ คอ่ ยกลบั ” ยงั ไงก็ตอ้ งไปดู
ทีพกั อีกแหง่ ของตวั เองบา้ ง

“ฉนั ไมไ่ ปดว้ ยนะ ลงวิชาเลอื กหลายตวั ยงั มีอบรม

157

วเิ คราะหเ์ นือความดว้ ย” เสวียฟังเฟยเบป้ าก

หลวิ เฟยซวงโบกมือ “งนั เธอไปเรยี นเถอะ บ๊ายบาย ฉนั
กบั เสวียเสวียกลบั กอ่ นนะ”

มาถงึ หอพกั อีลวั เสวียมองหอ้ งสคี นทีสะอาดเรยี บรอ้ ย
เกิดความรูส้ กึ คนุ้ เคยขนึ มาทนั ที เธอตรงมานงั ทีทีนงั ตวั
เอง มองโต๊ะทีจดั อยา่ งเป็นระเบียบพลางเมม้ ปาก นบั วา่
เจา้ ของรา่ งเดิมเป็นคนละเอียดลออจรงิ ๆ

พอปิดประตแู ลว้ หลวิ เฟยซวงกล็ ากเกา้ อีมานงั ตรงหนา้
อีลวั เสวีย ขมวดคิวแนน่ “ฉนั วา่ นะเสวียเสวีย ตกลงเธอ
เป็นอะไรไปกนั แน่ เกิดอะไรขนึ เหรอ บอกฉนั สิ ทีนีไมม่ ี

158

คนนอก”

อีลวั เสวียชะงกั เลก็ นอ้ ย จากนนั กย็ มิ บางๆ “ไมม่ ีนี ฉนั
สบายดี ทาํ ไมถามอยา่ งงนั ละ่ ” สมกบั เป็นเพือนซีจรงิ ๆ
แป๊ บเดียวก็มองออกวา่ ฉนั ผิดปกติ

หลวิ เฟยซวงกมุ มืออีลวั เสวีย สหี นา้ ทกุ ขใ์ จ “อยา่ มา
โกหก เธอหลงเทพบตุ รของเธอจะตาย ทาํ ไมบอกวา่ ไม่
สนกไ็ มส่ นเลย หรอื วา่ เกิดอะไรขนึ ทีบา้ นสกลุ เฉวียน ทาํ
ใหเ้ ธอเปลยี นใจ แลว้ ก็ เสวียฟังเฟยมีอะไรเหรอ” ทีผา่ น
มาทงั สามคนตวั ตดิ กนั ตลอด แตว่ นั นีกลบั ดเู ยน็ ชา

“เฟยเฟย ฉนั ก็แคค่ ดิ ไดแ้ ลว้ เทา่ นนั เสวียฟังเฟยไมไ่ ด้

159

เหน็ ฉนั เป็นเพือน” ไมอ่ ยา่ งนนั ก็คงไมเ่ กิดเรอื งนนั ขนึ
หลวิ เฟยซวงมองเธอแปลกๆ “เธอคิดไดแ้ ลว้ เหรอ”

160

ตอนที 20 ขอฉนั กอดอีกทีนะ

“ทาํ ไมพดู อยา่ งนีละ่ ” อีลวั เสวียหวั เราะไมไ่ ด้
รอ้ งไหไ้ มอ่ อก ขณะเดียวกนั ก็รูส้ กึ เศรา้ ใจแทนเจา้ ของ
รา่ งเดิม หลวิ เฟยซวงจรงิ ใจตอ่ เธอ แตค่ วามจรงิ เธอกลบั
ออกจะเอียงไปทางเสวียฟังเฟย

หลวิ เฟยซวงเงียบไปครูห่ นงึ แลว้ จงึ พดู วา่ “เธอลมื ทีฉนั

161

เคยบอกเธอแลว้ เหรอ”

อีลวั เสวียคิดทบทวนเลก็ นอ้ ย แลว้ กจ็ าํ ไดว้ า่ ในภาคเรยี น
แรกของปีหนงึ หลวิ เฟยซวงพบวา่ เสวียฟังเฟยเป็นคน
ปากอยา่ งใจอยา่ ง จงึ บอกใหเ้ ธอระวงั ไว้ คิดไมถ่ งึ วา่ เจา้
ของรา่ งเดมิ จะบอกวา่ อยา่ คิดมาก สดุ ทา้ ยกเ็ ลยพดู อะไร
ไมไ่ ด้

แตด่ ว้ ยนิสยั ไมไ่ วห้ นา้ ใครของหลวิ เฟยซวง และอยากจะ
ถนอมนาํ ใจเจา้ ของรา่ งเดิม เสวียฟังเฟยจงึ ไมก่ ลา้ ทาํ
อะไรโจง่ แจง้

“แหะๆ เฟยเฟย ตอนนนั สมองฉนั มีปัญหาน่ะ”

162

“ไมใ่ ชห่ รอื ไง ทาํ ไม พอแตง่ งานแลว้ ก็เลยซอ่ มสมองไป
ดว้ ยเลย?”

มมุ ปากอีลวั เสวียกระตกุ เลก็ นอ้ ย “ไมช่ มวา่ ฉนั ฉลาดขนึ
ยงั มาเหนบ็ อีก เธอยงั เป็นเพือนซีฉนั อยรู่ เึ ปลา่ เนีย”

หลวิ เฟยซวงไมใ่ สใ่ จ “เชอะ เพือนซีหมายความวา่ ตอ่ ให้
ตอ้ งตายกต็ อ้ งพดู ความจรงิ เพราะเราเป็นแก๊งเดียวกนั ”

“อยา่ พดู ซะอยา่ งกบั เราเป็นนางโจรส”ิ

ทงั คหู่ วั เราะ จๆู่ อีลวั เสวียก็เงียบไป แลว้ โผเขา้ กอดหลวิ

163

เฟยซวง “ขอบใจมากนะ เฟยเฟย” พอไดพ้ ดู อยา่ งนีแลว้
กร็ ูส้ กึ ตวั เบาขนึ ทนั ที ราวกบั มีอะไรบางอยา่ งหลดุ ออก
จากรา่ ง

‘ยงั มีเศษเสยี ววิญญาณของอีลวั เสวียเหลืออยใู่ นตวั คณุ
อา...’ ลกู บอลเงินเอย่ ดว้ ยนาํ เสียงตกใจเลก็ นอ้ ย

พอคลายมือออก หลวิ เฟยซวงกน็ าํ ตาไหลพราก ยกมือ
ขนึ กมุ อกโดยไมร่ ูต้ วั “เสวียเสวีย ทาํ ไมอยๆู่ ฉนั กร็ ูส้ กึ
เศรา้ จงั ”

แววตาอีลวั เสวียวบู ไหวเลก็ นอ้ ย เมือครูเ่ ธอเพงิ จะรูส้ กึ วา่
รา่ งกายตวั เองแปลกๆ ทีแทเ้ ป็นเพราะเจา้ ของรา่ งเดิม

164

กาํ ลงั บอกลาหลวิ เฟยซวง จรงิ สนิ ะ นอกจากพอ่
บญุ ธรรมทีเสยี ชีวิตไปแลว้ หลวิ เฟยซวงคือเพือนทีดีทีสดุ
ของเธอ สนิทกนั ยงิ กวา่ ญาติ

พอตายแลว้ คนทียงั อาลยั ทีสดุ กค็ งเป็นหลวิ เฟยซวง
เพือนคนนีสนิ ะ

“เศรา้ ? เธอคงจะตืนตนั สนิ ะ ออ้ มกอดฉนั ออกจะอบอนุ่ ”
อีลวั เสวียเมม้ ปาก ปลอ่ ยใหเ้ ธอทะนถุ นอมความเป็น
เพือนของเจา้ ของรา่ งเดิมตอ่ ไปเถอะ

ไมน่ านหลวิ เฟยซวงก็กลนั นาํ ตา “ใช่ อนุ่ มากเลย ขอฉนั
กอดอีกทีนะ” พดู จบกย็ มิ ยียวน บงั เอญิ มือถือของอีลวั เส

165

วียดงั ขนึ พอดี

“ใครโทร.หาเธอนะ่ ” หลวิ เฟยซวงเอย่ ขนึ ดว้ ยความแปลก
ใจ มือถือของยายนี นอกจากเสียงนาฬิกาปลกุ แลว้ นอ้ ย
ครงั มากทีจะดงั

“ไมร่ ูส้ ”ิ หลงั จากเปลยี นมือถือ เบอรโ์ ทรศพั ทก์ เ็ หลอื แค่
เบอรข์ องเพือนสองคนในหอพกั กบั ลงุ เกา ปากพดู ไป
อยา่ งนี แตก่ ็ยงั หยบิ มือถือขนึ มา เป็นเบอรท์ ีไมร่ ูจ้ กั

“ผมรออยหู่ นา้ ประตมู หาวิทยาลยั ” พอรบั สายกไ็ ดย้ ิน
เสียงเปียมเสนห่ ์ เป็นเฉวียนหมงิ โทร.มาอยา่ งไมต่ อ้ ง
สงสยั

166

หลวิ เฟยซวงกะพรบิ ตาปรบิ ๆ “ผชู้ าย? ใคร”

อีลวั เสวียเอามือปอ้ งมือถือไว้ หนั ไปคอ้ นขวบั “ยงั จะมี
ใคร” ใชห้ วั แมเ่ ทา้ คิดกย็ งั รู้

“เฉวียนหมงิ ? ใหต้ าย! หมอนนั โทร.หาเธอทาํ ไม เดียว
คณุ แมจ่ ะไปจดั การใหเ้ อง” หนอย คิดใชอ้ บุ ายชิงพีสะใภ้
ฉนั เรอะ อภยั ใหไ้ มไ่ ด!้

อีลวั เสวียควา้ กระเป๋ า ยมิ เอย่ วา่ “เขามารบั ฉนั กลบั เฟย
เฟย งนั ฉนั กลบั กอ่ นนะ เจอกนั วนั จนั ทรจ์ ะ้ ” กลบั ไปอยู่
กบั เฉวียนหมงิ ยงั สะดวกสบายกวา่ ถา้ จะฝึกวิชา ทีหอ

167

พกั นีทาํ ไมไ่ ดแ้ น่

หลวิ เฟยซวงไดแ้ ตม่ องอีลวั เสวียจากไป แลว้ ก็ถอน
หายใจ “พี ขืนยงั ไมก่ ลบั มา โอกาสคงนอ้ ยแลว้ ละ่ ” เพิง
พดู จบ มือถือเธอก็ดงั ขนึ

อีลวั เสวียมาถงึ หนา้ ประตมู หาวทิ ยาลยั ก็เหน็ รถของเฉวี
ยนหมงิ จอดอยขู่ า้ งถนน เธอไมร่ อใหเ้ หลา่ เกาลงจากรถก็
ขนึ ไปนงั บนรถอยา่ งคลอ่ งแคลว่ แลว้

“พอปรบั ตวั ไดไ้ หม” เขาถามความรูส้ กึ ทีไดก้ ลบั มา
มหาวทิ ยาลยั

168

อีลวั เสวียยมิ “ก็ดีคะ่ ” ทงั คแู่ ตง่ งานกนั เงียบๆ เพียงจด
ทะเบียนสมรส แลว้ เธอก็ยา้ ยออกมาจากบา้ นสกลุ อี มี
เพียงคนในสกลุ อีไมก่ ีคนเทา่ นนั ทีรบั รู้

169

ตอนที 21 ตอ้ งวางอาํ นาจขม่ เธอบา้ ง

กลบั มาถงึ คฤหาสน์ พอลงจากรถ อีลวั เสวียก็เหน็
รถลนิ คอลน์ คนั ยาวสองคนั จอดอยู่ ไมต่ อ้ งคิดก็เดา
ออกวา่ เป็นใคร เฉวียนสือ ป่ขู องเฉวียนหมิง ฟังจาก
โทรศพั ท์ เขาโกรธมากเรอื งทีเฉวียนหมิงแตง่ งาน

พอเหน็ อยา่ งนีเฉวียนหมงิ ก็ขมวดควิ แนน่ เหลา่ เกาถงึ กบั
ชะงกั หนั ไปมองนายนอ้ ยของตนโดยไมร่ ูต้ วั แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู

170

อะไร แลว้ เหลอื บมองอีลวั เสวียซงึ นงั อยขู่ า้ งๆ เฉวียนหมิ
งเป็นระยะ

“วางใจเถอะ ผมจดั การทกุ อยา่ งเอง” เฉวียนหมิงพดู ขา้ ง
หอู ีลวั เสวียขณะทีเหลา่ เกาเปิดประตรู ถ

อีลวั เสวียเลกิ ควิ ไมพ่ ดู อะไร ฉนั ดเู หมือนคนขีขลาดหรอื
ไง

บอดีการด์ สองสามคนยืนอยหู่ นา้ ประตู พอเหน็ เฉวี
ยนหมิงก็รบี วิงมา ยกเกา้ อีรถเขน็ ลงจากทีนงั ดา้ นหลงั
อยา่ งคลอ่ งแคลว่ แลว้ พยงุ เฉวียนหมงิ นงั ลงบนเกา้ อีรถ
เขน็

171

“คณุ ก็มาดว้ ย” จ่ๆู เฉวียนหมงิ กบ็ อกอีลวั เสวียซงึ อยขู่ า้ ง
หลงั

เธอไดย้ นิ กเ็ ดินมาเขน็ เกา้ อีรถเข็นใหเ้ ฉวียนหมงิ คอ่ ยๆ
กา้ วไปยงั คฤหาสน์ ประตใู หญ่เปิดออก ทีตาํ แหนง่ เจา้
บา้ นมีชายชราผมสีดอกเลาหนา้ ตาเครง่ ขรมึ นงั อยู่

ไมเ่ สยี ทีทีเขาคราํ หวอดในแวดวงธุรกิจมานาน เป็นผกู้ อ่
ตงั เฉวียนกรุป๊ ทงั รา่ งเปียมดว้ ยกลนิ อายของผทู้ ีอยเู่ หนือ
กวา่ อยา่ งชดั เจน บอดีการด์ หลายคนตามจดุ ตา่ งๆ ใน
หอ้ งยงั ดไู มน่ า่ เกรงขามเทา่ เขาเลย

172

อีลวั เสวียหรตี าลงเลก็ นอ้ ย จากนนั กเ็ ขา้ ใจ นายผเู้ ฒา่ จง
ใจแสดงอาํ นาจข่มเธอนนั เอง คนธรรมดาทีอยากได้
อยากมีแตก่ ็ไมม่ ีอยา่ งเธอ ถงึ กบั แตง่ งานกบั หลานชาย
เขากะทนั หนั กลายเป็นนายหญิงนอ้ ยแหง่ เฉวียนกรุป๊
คิดวา่ เขาคงอยากไดห้ ลานสะใภท้ ีมีฐานะทดั เทียมและ
คณุ สมบตั ดิ ีเลศิ กวา่

“คณุ ป่มู าแลว้ ” นาํ เสยี งเฉวียนหมิงราบเรยี บ ปลอ่ ยใหอ้ ี
ลวั เสวียเข็นเขามาทีโซฟาขา้ งๆ แลว้ เธอกบั เหลา่ เกาก็
ชว่ ยพยงุ เขานงั ลง

นายผเู้ ฒา่ กระแทกไมเ้ ทา้ กบั พืนหนิ ออ่ นอยา่ งแรง เกิด
เสยี งดงั กงั วาน “ในสายตาแกยงั มีป่คู นนีเหรอ!”

173

ไมม่ ีการจดั งานแตง่ งาน ไมม่ ีงานเลยี ง ยงิ ไมม่ ีการ
ประกอบพธิ ีตามประเพณี อีลวั เสวียจงึ ไมเ่ ปลยี นคาํ เรยี ก
นายผเู้ ฒา่ วา่ ป่ ู เวลานีเธอไมร่ ูจ้ รงิ ๆ วา่ จะเรยี กขานเขา
อยา่ งไรดี จงึ นงั ลงเงียบๆ

เพิงจะนงั ลงก็มีมือใหญ่อบอนุ่ โอบเธอไว้ เฉวียนหมงิ นนั
เอง

เขามองนายผเู้ ฒา่ “ป่พู ดู อะไรอยา่ งนนั ครบั ถา้ ไมม่ ี ผม
คงไมต่ งั ใจพาอาเสวียมาพบป่หู รอก อาเสวีย เรยี กคณุ ป่ ู
ส”ิ

174

นายผเู้ ฒา่ ยกมือหา้ ม

นยั นต์ าไมพ่ อใจกวาดมองมาทีอีลวั เสวีย “ไมต่ อ้ ง งาน
แตง่ กไ็ มไ่ ดจ้ ดั นาํ ชาตามประเพณีฉนั ก็ยงั ไมไ่ ดด้ ืม ไม่
นบั หรอก!”

เฉวียนหมิงรูก้ อ่ นแลว้ วา่ ป่เู ขาจะมาไมน้ ี เขาเมม้ ปากเอย่
วา่ “หลานเขา้ ใจทีป่กู งั วล ความจรงิ ผมกบั อาเสวียจด
ทะเบียนสมรสกนั แลว้ เตรยี มจะใหป้ ่มู าเป็นประธานใน
พธิ ีแตง่ งานครบั ”

นายผเู้ ฒา่ สหี นา้ บงึ ตงึ ทนั ที “อะไรนะ พวกแกจด
ทะเบียนกนั แลว้ ร”ึ เจา้ หนนู ีถงึ กบั ทาํ กอ่ นบอกทีหลงั ทาํ

175

ใหฉ้ นั หมดทางถอย ไมเ่ สยี ทีทีเป็นหลานฉนั เฉวียนสอื มี
ฝีมือ!

“เหลา่ เกา คณุ ป่อู ยากเหน็ ใบทะเบียนสมรสของเรา ช่วย
ไปเอามาหนอ่ ย” สีหนา้ เฉวียนหมิงราบเรยี บ ดวงตาเป็น
ประกาย ฉายแววเจา้ เลห่ อ์ อกมา

“แกจะทาํ ใหป้ ่โู มโหตายหรอื ไง!” นายผเู้ ฒา่ กระแทกไม้
เทา้ หลายครงั สดุ ทา้ ยเหน็ วา่ ไมม่ ีประโยชน์ จงึ วางลง
ขา้ งๆ ทา่ ทีเครง่ ขรมึ เปลยี นเป็นจนปัญญา

เฉวียนหมงิ เงยหนา้ ขนึ มอง “ป่สู ขุ ภาพดีมาตลอด จะ
โมโหจนลม้ ป่วยไดย้ งั ไงครบั อีกอยา่ ง บางทีหลานอาจ

176

ไปกอ่ นป่กู ็ได้ ถงึ ตอนนนั อาเสวียจะดแู ลป่แู ทนผมได้
ครบั ”

นายผเู้ ฒา่ เศรา้ สลดทนั ทีทีไดย้ นิ “พอแลว้ ไมต่ อ้ งพดู
อะไรแลว้ เรอื งนีปลอ่ ยไวช้ วั คราว งานแตง่ ...”

“งานแตง่ ยงั ไมต่ อ้ งรบี คะ่ รอใหส้ ขุ ภาพเฉวียนหมงิ ดีขนึ
ก่อนแลว้ คอ่ ยวา่ กนั เมือวานเขาเป็นหวดั ยงั ไมห่ ายดีคะ่ ”
อีลวั เสวียรบี พดู ทนั ที ใจกระตกุ วบู ฉนั กบั เขาแตง่ งานกนั
เงียบๆ ถา้ จดั งานแตง่ ขนึ มา ไมเ่ ทา่ กบั ประกาศใหโ้ ลกรบั
รูห้ รอื

177

ตอนที 22 มีเหลนใหป้ ่สู กั คน

เจา้ ของรา่ งเดิมแตง่ งานเพราะไมม่ ีทางเลอื ก แต่

178

ฉนั ไมไ่ ดช้ อบผชู้ ายคนนี ถา้ ตอ้ งแตง่ กบั ผชู้ ายทีไมช่ อบ
แลว้ เขาเกิดลาโลกไปก่อน ฉนั ไมก่ ลายเป็นหมา้ ยเหรอ
ยอมไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด!

นายผเู้ ฒา่ เรมิ นงั ไมต่ ิด ลกุ มานงั ขา้ งเฉวียนหมงิ ทนั ที ยืน
มือมาวางบนศีรษะหลานชาย “เป็นหวดั เหรอ ทาํ ไมไม่
ตามหมอหมิง เหลา่ เกาเรว็ เขา้ โทร.ตามหมอหมงิ มา
ตรวจหนอ่ ย กินยาหรอื ยงั ”

นายผเู้ ฒา่ ทีเดิมเครง่ ขรมึ ทาํ ตวั เหมือนแมข่ นึ มาทนั ที อี
ลวั เสวียเบกิ ตากวา้ ง เปลยี นทา่ ทีไวจรงิ ๆ เขาคงทมุ่ เทให้
หลานชายคนนีสดุ หวั ใจ

179

ดเู หมือนเฉวียนหมงิ จะคนุ้ กบั การเปลยี นทา่ ทีของป่ดู ี
ชายหนมุ่ เอนตวั ไปขา้ งหลงั เบียงศีรษะหลบอยา่ งจนใจ

“ป่คู รบั ผมไมเ่ ป็นไรแลว้ แคเ่ ป็นหวดั นิดหน่อย ไมต่ อ้ ง
วนุ่ วายหรอกครบั ”

เหลา่ เกาคอ้ มตวั เลก็ นอ้ ย พดู วา่ “นายผเู้ ฒา่ วางใจเถอะ
ครบั เมือวานหลงั มือเยน็ หมอหมิงมาตรวจดแู ลว้
บอกวา่ กินยาไดท้ นั เวลา ไมเ่ ป็นไรแลว้ ครบั ”

พอนายผเู้ ฒา่ ไดฟ้ ังก็ถอนหายใจทนั ที แลว้ โบกมือให้
บอดีการด์ ในหอ้ ง “งนั กด็ ีแลว้ ออกไปเถอะ” ในเมือวาง
อาํ นาจข่มไมไ่ ดผ้ ล ใหพ้ วกนีอยตู่ อ่ กไ็ รป้ ระโยชน์

180

บรรดาบอดีการด์ ในชดุ สทู ดาํ สวมแวน่ ดาํ ผละออกไป
อยา่ งรวดเรว็ ในหอ้ งจงึ เหลือเพียงสคี น

“เธอดแู ลเขายงั ไงถงึ ปลอ่ ยใหเ้ ขาไมส่ บายได้ เป็นหลาน
สะใภภ้ าษาอะไรนี” นายผเู้ ฒา่ มนุ่ ควิ สีหนา้ บงึ ตงึ ยิง
มองอีลวั เสวียก็ยิงไมช่ อบใจ

ถา้ เป็นโลกก่อนละก็ ใครกลา้ พดู กบั ฉนั แบบนี หรอื ออก
คาํ สงั กบั ฉนั เป็นไดถ้ กู ฉนั จบั โยนออกไปแลว้ แตท่ ีนีไม่
เหมือนกนั ตาแก่คนนีกแ็ คบ่ น่ เพราะเป็นหว่ งเฉวียนหมิ
ง งนั ยกโทษใหก้ แ็ ลว้ กนั

181

ถงึ ในใจจะไมป่ ลมื แตต่ วั เองอยใู่ ตช้ ายคาคนอืน ยงั ตอ้ ง
พงึ เฉวียนหมิง จงึ ไดแ้ ตพ่ ดู ยมิ ๆ วา่ “ขอโทษคะ่ ตอ่ ไปฉนั
จะระวงั นายผเู้ ฒา่ ยกโทษใหด้ ว้ ยคะ่ ”

โลกนีไมเ่ หมือนโลกก่อนทีฉนั เคยมีอาํ นาจ หาเงินได้
ง่ายๆ ดงั นนั จะลว่ งเกินสกลุ เฉวียนไมไ่ ด้ อีกอยา่ งเฉวี
ยนหมงิ กไ็ มเ่ คยเรยี กรอ้ งอะไรกบั ฉนั เหน็ แกห่ นา้ เขา ทน
ไว!้

เฉวียนหมงิ มนุ่ ควิ “ป่คู รบั ไมใ่ ช่ความผดิ ของอาเสวีย
สองวนั นีทีผมป่วย เธอคอยดแู ลผมอยา่ งดี”

“ใชค่ รบั ถา้ ไมไ่ ดน้ ายหญิง นายนอ้ ยคงไมห่ ายเรว็ อยา่ งนี

182

ครบั ” เหลา่ เกาออกหนา้ พดู แทนเธอ ทาํ ใหอ้ ีลวั เสวียซาบ
ซงึ

นายผเู้ ฒา่ รบั วา่ “อืม” แลว้ เงยหนา้ ขนึ พิจารณาเดก็
สาวอยา่ งจรงิ จงั

ถกู เขา้ ใจผดิ แตไ่ มร่ บี แกต้ วั วางตวั เหมาะสม ใชก้ ารถอย
เป็นการรุก นอกจากแสดงวา่ เป็นคนนิสยั ดีแลว้ ทีไดร้ บั
การปกปอ้ งจากหลานชายรวมทงั เหลา่ เกา ถือวา่ แน่
มาก...หลานชายมีนิสยั ทะนงตวั เหลา่ เกากด็ ว้ ย แตก่ ลบั
ออกหนา้ ปกปอ้ งเดก็ คนนี แสดงวา่ เก่งทีเดียว

มองเขา้ ไปๆ จะมองจนดอกไมง้ อกออกมาเลยไหม สี

183

หนา้ อีลวั เสวียยงั คงไมเ่ ปลยี น ในใจไรค้ าํ พดู

ในเมือหลานชายชอบ ในฐานะป่ ู จะหา้ มก็คงไมด่ ี ไม่
ง่ายเลยทีหลานชายจะชอบหญิงสาวสกั คน อยา่ งนนั ก็
ตามใจเขาเถอะ

“นายผเู้ ฒา่ ? ใครใหเ้ ธอเรยี กแบบนี”

อีลวั เสวียแปลกใจ ไมเ่ รยี กแบบนี แลว้ จะใหฉ้ นั เรยี กแบบ
ไหน

นยั นต์ าของเฉวียนหมงิ ฉายแววยมิ “อาเสวีย ป่โู มโหที
คณุ ไมเ่ รยี กทา่ น ยงั ไมร่ บี เรยี กคณุ ป่อู ีก”

184

“อะไรกนั แตง่ เขา้ สกลุ เฉวียนเรา เป็นหลานสะใภฉ้ นั แลว้
ยงั ไมเ่ รยี กป่หู รอื ” สีหนา้ นายผเู้ ฒา่ แข็งกรา้ วทนั ที

อีลวั เสวียพดู ไมอ่ อก ทาํ ไมชา่ งเปลยี นแปลงเรว็ นกั นะ ตา
แกค่ นนีนีแปรปรวนจรงิ ๆ

“คณุ ป่”ู เรยี กก็เรยี ก กแ็ คค่ าํ เรยี กเทา่ นนั

นายผเู้ ฒา่ จงึ พยกั หนา้ ดว้ ยความพอใจ จากนนั ก็มองทงั
สองคนทีกมุ มือกนั เลกิ ควิ แลว้ วา่ “จะใหฉ้ นั ยกโทษใหก้ ็
ใช่วา่ จะไมไ่ ด้ มีเหลนใหฉ้ นั เลน่ สกั คนส”ิ

185

ตอนที 23 ยากแลว้ ละ่ สิ

186

พอป่พู ดู ออกมาอยา่ งนี ทกุ คนในหอ้ งกต็ ะลงึ ไม่
เขา้ ใจจรงิ ๆ วา่ นายผเู้ ฒา่ คดิ อะไรกนั แน่

มีเหลนใหค้ นหนงึ แลว้ ยงั จะเลน่ ดว้ ย? หรอื นายผเู้ ฒา่ จะ
เพียนไปแลว้ มีลกู นี แคพ่ ดู วา่ มีก็มีไดเ้ หรอ ขนาดกกไข่
ยงั ตอ้ งใชเ้ วลาเป็นเดือนๆ ยงิ ไมต่ อ้ งพดู เรอื งมีลกู เลย...

‘วา้ ว ตาแกน่ ีสนกุ แฮะ หวั คิดทนั สมยั มาก ผมชอบ!’ ลกู
บอลเงินไดฟ้ ังก็อดพดู ไมไ่ ด้ คิดวา่ จะเป็นตวั อปุ สรรค
กลบั กลายเป็นคนตลกไปเสียได้

มมุ ปากอีลวั เสวียกระตกุ เลก็ นอ้ ย ไมพ่ ดู อะไร ใครๆ ก็

187

บอกวา่ สองขาของเฉวียนหมิงใชก้ ารไมไ่ ด้ ไมส่ ามารถมี
เพศสมั พนั ธไ์ ดไ้ มใ่ ชเ่ หรอ ฉนั เองก็เหน็ แลว้ ขาเขาไมม่ ี
แรงจะยืนดว้ ยซาํ

ก็นะ ยากแลว้ ละ่ สิ แคก่ ๆ แลว้ ทาํ ไมฉนั ตอ้ งคิดถงึ เรอื งนี
ดว้ ยเนีย ใหต้ ายเถอะ!

เหลา่ เกามองอีลวั เสวียและนายนอ้ ยของตนดว้ ยสีหนา้
ครุน่ คิด แตไ่ มพ่ ดู อะไร

สว่ นเฉวียนหมงิ กลบั มีสหี นา้ เรยี บเฉย หนั มามองอีลวั เส
วียดว้ ยแววตาออ่ นโยน “อาเสวียยงั ไมพ่ รอ้ ม ป่อู ยา่ กด
ดนั เธอเลยครบั ”

188

พรอ้ ม? พรอ้ มบา้ พรอ้ มบออะไร ฉนั กาํ ลงั เตรยี มพรอ้ มจะ
หาโอกาสหยา่ ตา่ งหาก เปา้ หมายฉนั คือการฝึกวชิ า
สกั วนั จะกลบั ไปลา้ งแคน้ แตง่ งาน ไมๆ่ ๆ ฝึกเป็นเซียน
สนกุ กวา่ เยอะ

‘เรอื งความรกั ไมง่ า่ ยอยา่ งทีคณุ คดิ หรอก’ ลกู บอลเงินรบั
รูค้ วามคดิ ในใจเธอได้ จงึ เอย่ ขนึ อยา่ งสอื นยั ลกึ ซงึ

“แคก่ ๆ” ทนไมไ่ หวแลว้ อีลวั เสวียหนา้ แดง กระแอมออก
มาอยา่ งช่วยไมไ่ ด้

นายผเู้ ฒา่ เบป้ าก “ชา่ งเถอะๆ พวกเธอคนหนมุ่ สาวไมร่ บี

189

รอ้ น แตต่ าแก่อยา่ งป่รู อ้ นใจแทบตาย” ดเู หมือนหลาน
สะใภค้ นนีจะยงั เรยี นอยู่ อยา่ งนนั กไ็ มต่ อ้ งรบี อีกแคป่ ี
สองปี พวกเรารอได้

ถา้ หากไมไ่ ดล้ ะ่ ก็ ฉนั จะรบี หาหลานสะใภท้ ีดีกวา่ ให้
หลานชาย เทา่ นีกไ็ ดแ้ ลว้ เวลานีไมจ่ าํ เป็นตอ้ งผิดใจกบั
หลาน ใช่แลว้ เอาตามนีแหละ ฉนั นีมนั ฉลาดจรงิ ๆ

แตเ่ ขาไมร่ ูว้ า่ เพราะความฉลาดของตวั เอง ทาํ ใหผ้ ลที
ตามแทบจะทาํ ใหเ้ ขานกึ เสียใจภายหลงั

“ป่คู รบั รอ้ นใจเกินไปจะไมส่ บายนะครบั ” นาํ เสยี งเฉวี
ยนหมิงราบเรยี บ อีลวั เสวียและเหลา่ เกาเหน็ นายผเู้ ฒา่

190

กลอกตาอยา่ งจนปัญญาก็อดยมิ ไมไ่ ด้

“ฉนั ...” เขาไมร่ ูว้ า่ จะทาํ อยา่ งไรกบั หลานชายคนนีแลว้

เหลา่ เกายมิ อยา่ งลงั เล “ในเมือนายผเู้ ฒา่ มาแลว้ ก็กิน
มือเทียงทีนีเลยดีไหมครบั ”

นายผเู้ ฒา่ เหลือบมองเฉวียนหมิงแวบหนงึ จรงิ สิ บาง
ครงั ป่หู ลานอาจขดั ใจกนั บา้ ง แตก่ ็นานแลว้ ทีเราไมไ่ ดก้ ิน
ขา้ วดว้ ยกนั

ไมร่ ูว้ า่ เฉวียนหมิงคดิ อะไร เขาเลกิ ควิ เอย่ วา่ “ป่งู านยงุ่
คงจะไมม่ ีเวลา”

191

“ไอเ้ ดก็ หนา้ เหมน็ ไมย่ ินดีตอ้ นรบั ฉนั ใช่ไหม ฉนั จะอยกู่ ิน
ทีนีแหละ” ฉนั งานยงุ่ แตท่ ีทาํ ทงั หมดนีเพือใครกนั ละ่ ไม่
ใช่เพือหาวิธีรกั ษาหลานชายอยา่ งแกร่ ึ โรคนีหมอตาม
โรงพยาบาลใหญ่ทวั โลกกไ็ มม่ ีวิธีรกั ษา ฉนั จาํ เป็นตอ้ ง
หาวิธีอืน

สกลุ เฉวียนเหลอื ผสู้ บื ทอดเพียงคนเดียว เขาไมอ่ ยากให้
คนผมหงอกทาํ พธิ ีศพสง่ คนผมดาํ ยงิ ไมอ่ ยากใหเ้ มือตวั
เองตายไป ไมม่ ีหนา้ พบพอ่ แมท่ ีตายไปแลว้ ของหลาน

พอ่ แมข่ องเฉวียนหมงิ ตอนทีเขาอายสุ บิ ขวบ เครอื งบิน
ประสบอบุ ตั เิ หตุ สญู หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอย ถงึ ตอนนีก็

192

ผา่ นมาสบิ สามปีแลว้

“แลว้ แตป่ ่คู รบั ” เฉวียนหมงิ มนุ่ ควิ บรรยากาศทีเดิมดีๆ
อยกู่ ลบั เปลยี นเป็นแขง็ คา้ งทนั ที ดวงตาอีลวั เสวียทอ
ประกายวบู หนงึ รูส้ กึ วา่ ความสมั พนั ธข์ องป่กู บั หลานคนู่ ี
ออกจะแปลกๆ

แตเ่ ธอไมพ่ ดู อะไร ลกุ ขนึ เขา้ ครวั ทาํ อาหาร เมือเชา้ แคก่ ิน
อะไรไปงา่ ยๆ ตอนนีเทียงแลว้ ถงึ เวลากินมือกลางวนั
ปกติโรงแรมจะสง่ อาหารมาใหแ้ ลว้

เหน็ อีลวั เสวียเขา้ ครวั ทาํ อาหารอยา่ งคลอ่ งแคลว่ เรมิ
จากลา้ งผกั นายผเู้ ฒา่ ก็มีสหี นา้ ประหลาดใจ “ออ้ เธอ

193

ทาํ อาหารร”ึ จะกินไดไ้ หมนะ ประโยคหลงั ชะงกั ไปเมือ
เหน็ สีหนา้ ไมพ่ อใจของเฉวียนหมิง
“ถา้ ป่ไู มช่ อบจะไปก็ไดน้ ะ ผมไมส่ ง่ ”

194

ตอนที 24 นายนอ้ ยเลือกเอง

นายผเู้ ฒา่ เดือดดาลทนั ที “เดก็ อยา่ งแก พอมี
ผหู้ ญิงแลว้ ก็ยงิ ไมเ่ หน็ หวั ป่คู นนี นา่ โมโหจรงิ ๆ!”

เฉวียนหมิงเหลือบมองป่แู วบหนงึ แตไ่ มพ่ ดู อะไร

อีลวั เสวียซงึ ยงุ่ อยใู่ นครวั ยกมมุ ปาก ความรูส้ กึ ทีมีคน
คอยปกปอ้ งนีไมเ่ ลวเลยแฮะ แลว้ สามีในนามคนนีก็ออก
จะดี

195

‘แมค่ ณุ หวนั ไหวแลว้ ส?ิ ’ จๆู่ ลกู บอลเงินกโ็ ผลม่ าอยตู่ รง
หนา้ อีลวั เสวีย ดวงตาโตกะพรบิ ปรบิ ๆ

อีลวั เสวียไมพ่ ดู อะไร แตช่ มู ีดทาํ ครวั ขนึ สอ่ งประกายวิ
บวบั เยน็ เยือก ลกู บอลเงินบินเฟี ยวหายลบั ไป ในใจเชน่
เขียว ผหู้ ญิงคนนีโหดชะมดั เป๋ าเป่า[1]กลวั จงั เลย

แคป่ กปอ้ งนิดๆ หน่อยๆ ไมท่ าํ ใหฉ้ นั หวนั ไหวไดห้ รอก ถา้
จะใหฉ้ นั หวนั ไหว แคน่ ียงั ไมพ่ อ เธอนกึ เยาะในใจ แลว้
กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ อาหารตอ่

ไมน่ าน อาหารเตม็ โต๊ะใหญ่ฝีมือเธอก็ถกู ยกออกมา

196

อาหารง่ายๆ แตเ่ ปียมไปดว้ ยรสชาตแิ ละสีสนั แมจ้ ะไม่
ประณีตหรูหราแบบอาหารโรงแรม แตม่ ีกลนิ อายเปียม
ไปดว้ ยความอบอนุ่ เหมือนบา้ น ทีสาํ คญั ทีสดุ คือ รสชาติ
ไมเ่ ลว นายผเู้ ฒา่ กินไปยงั เอย่ ชมไมข่ าดปาก

ตอนจะกลบั ยงั บอกอีกวา่ จะมากินขา้ วดว้ ยสปั ดาหล์ ะ
ครงั แถมยงั บอกชืออาหารสองสามอยา่ งกบั เหลา่ เกา
ความหมายคือใหท้ าํ ใหก้ ินครงั หนา้ ดว้ ย

เมืออีลวั เสวียกลบั มาทีหอ้ งตวั เอง เสียงเคาะประตกู ด็ งั
ขนึ

“ลงุ เกา มีอะไรเหรอคะ” เหน็ คนตรงหนา้ ประตู หญิงสาว

197