หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ปากจะพดู เช่นนี แตก่ ย็ งั หายาทีตนตอ้ งการเจอ เธอรบี วิง
กลบั มาทีหอ้ งของเฉวียนหมิง

คฤหาสนใ์ หญ่โตหลงั นี นอกจากเหลา่ เกาแลว้ เฉวียนหมิ
งกไ็ มม่ ีคนรบั ใชอ้ ืนอีก อาหารทีพวกเขากินลว้ นสงั ให้
โรงแรมเอามาสง่ รวมทงั ผลไมด้ ว้ ย

ตม้ นาํ รอใหน้ าํ เยน็ แลว้ ปอ้ นยาใหเ้ ฉวียนหมงิ ทาํ
ทกุ อยา่ งเสรจ็ แลว้ อีลวั เสวียก็ปาดเหงือ ควิ ขมวดแน่น

“ตอ้ งหาเวลาปรบั สภาพรา่ งกายนีแลว้ ” ไมใ่ ชร่ อจนคน
อยา่ งเฉวียนหมิงลาโลกไปก่อน แลว้ ฉนั ก็กา้ วตามไปดว้ ย
ฉนั ยงั อยากฝึกฝนตวั เอง หาโอกาสกลบั ไปแกแ้ คน้ อยนู่ ะ

48

‘อืมๆ แลว้ กถ็ ือโอกาสปรบั สภาพใหห้ มอนีหน่อย เขาเป็น
สามีคณุ ไมใ่ ชเ่ หรอ เขาดี คณุ กด็ ีไปดว้ ย’

อีลวั เสวียรูส้ กึ กระอกั กระอว่ น ‘ไปใหพ้ น้ ! พีสาวไมห่ วนั
ไหวเพราะความงามหรอก ถงึ หมอนีจะรูปหลอ่ แตพ่ ีสาว
ไมช่ อบเขา’ ทีฉนั ไมใ่ หเ้ ขาตาย ไมไ่ ดห้ มายความวา่ จะ
คดิ หาวิธีรกั ษาเขาใหห้ าย

โลกนีไมม่ ีทงั สมนุ ไพรวเิ ศษหรอื ยาวเิ ศษ คิดจะรกั ษาเขา
ยาก...ยากมากๆ!

หลงั จากเฉวียนหมิงกินยาแลว้ อณุ หภมู ขิ องเขาก็คอ่ ยๆ

49

ลดลง เมือตรวจอณุ หภมู แิ ละจบั ชีพจรแลว้ อีลวั เสวียจงึ
คอ่ ยโลง่ อก

“จบเรอื งวนุ่ ซะที” พดู จบกด็ งึ ผา้ หม่ มาคลมุ ใหเ้ ฉวียนหมิ
ง จๆู่ คนบนเตียงกข็ ยบั ตวั ยืนสองแขนออกมาขา้ งหนา้
โอบกอดอีลวั เสวียโดยบงั เอญิ รมิ ฝีปากเธอสมั ผสั กบั รมิ
ฝีปากทีปิดสนิทของเขาพอดี

เฉวียนหมิงซงึ ยงั มีไขท้ าํ ใหอ้ ีลวั เสวียรูส้ กึ รอ้ นผา่ ว แมแ้ ต่
ลมหายใจทีพน่ รดออกมาก็ยงั รอ้ นระอุ ใบหนา้ เธอแดง
เรอื ทนั ที

‘ภาพนีน่าดจู งั ! ผหู้ ญิงนีนะ คาํ พดู มกั ไมต่ รง แต่

50

ปากกลบั ตรงจรงิ ๆ’ ลกู บอลเงินเหมือนไดด้ หู นงั สนกุ
ตืนเตน้ จนตวั เปลยี นเป็นสชี มพู

51

ตอนที 7 ทาํ ไมไมไ่ ปปลน้ ซะเลยละ่ !

ตอนนนั เอง เสียงฝีเทา้ กด็ งั มาจากหนา้ ประตู ตาม
ดว้ ยเสียงเหลา่ เกา “นายนอ้ ย เรอื งทีนายนอ้ ยสงั ไว้ ผม...
ผม”

มือเหลา่ เกาทีหอบเอกสารอยสู่ นั ระรกิ เอกสารในมือรว่ ง
ลงพืน เขายืนปากอา้ ตาคา้ ง มองอีลวั เสวียจบู กบั เฉวี
ยนหมงิ พดู อะไรไมอ่ อก

สองคนนีพฒั นาความสมั พนั ธก์ นั เรว็ ขนาดนีตงั แตเ่ มือ

52

ไหร่ หรอื เพราะเขิน กเ็ ลยหาทางใหเ้ ขาออกไปจากบา้ น

อีลวั เสวียหนา้ แดงกาํ เธอทนตอ่ ไปไมไ่ หวแลว้ ดนิ หลดุ
จากออ้ มแขนเขาทนั ที แลว้ หนั ไปพดู กบั เหลา่ เกา “ลงุ เกา
ไมใ่ ช่อยา่ งทีลงุ คิดนะ เขาไมส่ บาย ฉนั ดแู ล...เขา เทา่ นนั
เอง”

จบู แรกในสองภพจบลงเพียงเทา่ นี แถมยงั ถกู คนเหน็
ดว้ ย น่าอายจรงิ ๆ เลย ถงึ อีลวั เสวียจะผา่ นประสบการณ์
สองโลกมาแลว้ แตเ่ รอื งแบบนี เป็นใครกต็ อ้ งรูส้ กึ กระอกั
กระอว่ น

“ครบั ๆ ดแู ล” เหลา่ เกาพยกั หนา้ แลว้ กม้ ลงเก็บเอกสาร

53

เงียบๆ

“ลงุ เกามากด็ ีแลว้ งนั ฉนั ขอตวั ก่อน” อีลวั เสวียพดู จบก็
ไมส่ นวา่ เหลา่ เกาจะคิดอยา่ งไร ทงั ไมค่ ดิ จะอธิบาย เธอ
ทาํ สหี นา้ เป็นปกติ ผละจากไปอยา่ งนิงๆ

เหลา่ เกาเลกิ ควิ มองตามหลงั อีลวั เสวีย แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร
เขาเดินเขา้ ไปในหอ้ ง เหน็ กลอ่ งยาและนาํ บนหวั เตียง
แลว้ มมุ ปากก็ยกขนึ

“นายนอ้ ยครบั เธอเป็นผหู้ ญิงทีจิตใจดีงาม เพียงแต.่ ..
เฮอ้ ” บางทีเรอื งวนั นีอาจเป็นเรอื งดีก็ได้

54

อีลวั เสวียเดินลงมาจากชนั สาม ออกไปทีสนาม พอไดร้ บั
ลมเยน็ ความรูส้ กึ รอ้ นผา่ วกห็ ายไป

‘แมค่ ณุ ทา่ ทางเวลาคณุ อาย ทีจรงิ กน็ า่ รกั ดีนะ’ ลกู บอล
เงินแกวง่ ไปมาตรงหนา้ เธอ ทา่ ทางระรนื

อีลวั เสวียเอือมระอา ‘พดู ใหน้ อ้ ยหน่อยไดไ้ หม ถาม
หนอ่ ย นายเป็นตวั อะไรกนั แน่ มีประโยชนอ์ ะไร ไหนวา่
มาซ’ิ ตอนอยโู่ รงพยาบาลเธอยงั รูไ้ มห่ มด

ลกู บอลเงินเหาะเฟี ยว ลอยไปหยดุ ทีศาลาในสนาม อีลวั
เสวียเดินตามไป ดวงตาเป็นประกาย

55

‘ฟังใหด้ ี ผมมาจากดาวทีอยหู่ า่ งจากโลกหมืนลา้ นปีแสง
สรา้ งขนึ โดยสงิ มีชีวติ ชนั สงู ทีนนั หมายเลขเจด็ สีแปด
เป็นรา้ นคา้ อจั ฉรยิ ะทีสามารถคา้ ขายแลกเปลยี นกบั ดาว
อืน เทียบเทา่ กบั โดรนของโลกนี หรอื สตั วป์ ีศาจในโลก
ของพวกคณุ เพียงแตท่ าํ อะไรไดด้ ว้ ยตวั เอง ก็พวกซือมา
ขายไปนนั แหละ’

อีลวั เสวียพยกั หนา้ ‘วา่ ตอ่ สิ รา้ นคา้ อจั ฉรยิ ะมีประโยชน์
อะไร’

‘หๆึ ก็ความหมายตามตวั อกั ษรนนั แหละ ผมจะใหค้ ณุ ดู
ของสงิ หนงึ ’ ลกู บอลเงินพดู จบ ในสมองอีลวั เสวียกม็ ี
สนิ คา้ มากมายจนลานตาปรากฏขนึ ทนั ที

56

เหมือนสนิ คา้ นานาชนิดในรา้ นคา้ แตท่ ีตา่ งออกไปคือ
ของใหญ่ตงั แตย่ านบนิ แบบตา่ งๆ ไปจนถงึ ของเลก็ พวก
ของเลน่ สารพดั ชนิด เสอื ผา้ ของกินของใช้ ลว้ นมีครบ
ทกุ อยา่ ง มีแมก้ ระทงั สมนุ ไพรและโอสถวเิ ศษในโลกกอ่ น
ของเธอ เพียงแตค่ ณุ ภาพสทู้ ีเธอหลอมขนึ มาไมไ่ ด้

‘ลกู กลอนตดั กระดกู !’ อีลวั เสวียตาไว เหน็ ขวดยาเลก็ ใบ
หนงึ ทนั ที บนขวดเขียนวา่ ลกู กลอนตดั กระดกู

‘ถกู ตอ้ ง นีคือลกู กลอนตดั กระดกู ราคาหนงึ ลา้ นเหรยี ญ
ดาว’

57

อีลวั เสวียเลกิ ควิ ‘เหรยี ญดาว มนั คืออะไร’ ในโลกก่อน
ของเธอมีเหรยี ญเงิน เหรยี ญทองแดง เหรยี ญทอง เหรี
ยญจือจิน เป็นเงินตราทีใชท้ วั ไป สว่ นโลกนีก็มีเหรยี ญ
กษาปณ์ แตเ่ หรยี ญดาวไมเ่ คยไดย้ ินมากอ่ น

‘พดู ง่ายๆ ก็คือเงิน! หนงึ เหรยี ญดาวถา้ คาํ นวณเป็นเงิน
ของทีนี อืม...ขอผมคาํ นวณก่อน น่าจะราวๆ หนงึ ลา้ น’

‘แพงขนาดนีเชียว? ทาํ ไมไมป่ ลน้ ซะเลยละ่ !’ เหรยี ญดาว
บา้ บออะไรนี ตงั หนงึ ลา้ น ของอยา่ งนนั ทีโลกก่อนของฉนั
ยงั หลอมไดด้ ีกวา่ เลย!

ลกู บอลเงินยมิ รา่ ‘ชว่ ยไมไ่ ด้ ของทีดาวเรากแ็ พงอยา่ งนี

58

แหละ อีกอยา่ ง มลู คา่ เงินตราของแตล่ ะดาวกไ็ มเ่ ทา่ กนั
ถกู ไหมละ่ ของทีเราขายไมม่ ีสนิ คา้ สาํ เรจ็ รูปชินไหนที
ราคาตาํ กวา่ หนงึ ลา้ น’

59

ตอนที 8 ญาติแสนดี

อีลวั เสวียหายใจเขา้ ลกึ ๆ บอกตวั เองใหต้ งั สติ

‘หนงึ ลา้ น ฉนั จะไปหามาจากไหน’ หนงึ ลา้ นเชียวนะ
สาํ หรบั บางคนในโลกนี ตอ่ ใหอ้ ีกหลายชาติก็ยงั หาเงิน
มากเทา่ นีไมไ่ ด้ แตก่ ลบั ซือลกู กลอนตดั กระดกู ไดแ้ คข่ วด
เดียว แพงชะมดั ! สาํ หรบั เธอในตอนนีเป็นราคาทีสงู เกิน
เอือม

60

‘ไมส่ ิ นายถกู ฉนั ยืนยนั ตวั แลว้ ไมใ่ ช่เหรอ ทาํ ไมเวลาฉนั
จะเอาของในรา้ นยงั ตอ้ งจา่ ยเงิน!’ นีไมเ่ ป็นวิทยาศาสตร์
เลย นิยายทะลมุ ติ กิ เ็ ขียนแบบนีทงั นนั ไมใ่ ชเ่ หรอ พอได้
ของวิเศษแลว้ นางเอกจะสงั ใหท้ าํ อะไรกไ็ ด้ แตท่ าํ ไมพอ
ถงึ คราวฉนั กลบั ไมเ่ ป็นอยา่ งนนั ละ่

ลกู บอลเงินกะพรบิ ตาปรบิ ๆ ‘ใช่สิ ยืนยนั แลว้ เทา่ กบั คณุ
เป็นเจา้ ของรา้ นนี แตค่ ณุ กน็ ่าจะรู้ เจา้ ของรา้ นจะใชข้ อง
ในรา้ นตามอาํ เภอใจจนหมดไมไ่ ด้ เพราะฉะนนั ตอ้ งมีขอ้
จาํ กดั ’

กอ่ นหนา้ นีมนั ไมไ่ ดอ้ ยากถกู ยืนยนั จงึ เป็นรา้ นคา้ ใน
ตลาดมืด ตระเวนไปทวั รวบรวมสนิ คา้ หลากหลายชนิด

61

แตเ่ ก็บของไวใ้ นโกดงั ยงั ไมไ่ ดก้ าํ หนดราคา ถา้ กาํ หนด
ราคาแลว้ ในชว่ งเวลาสนั ๆ จะเปลียนแปลงไมไ่ ด้

อีลวั เสวียยกมือกมุ หนา้ ผาก ‘นายชนะแลว้ ขอฉนั อยู่
เงียบๆ ก่อน’ การไดเ้ ป็นเจา้ ของรา้ นคา้ ตลาดมืดระหวา่ ง
ดวงดาวถือวา่ ไดร้ บั ของวิเศษ ไมต่ า่ งจากเธอมีขมุ สมบตั ิ
ซอ่ นไว้ ทีมีกญุ แจแตท่ าํ ไดแ้ คม่ อง เอามาใชไ้ มไ่ ด้ เอาตดิ
ตวั ออกมากไ็ มไ่ ด้

‘นา่ สงสารจงั ’

‘ไมต่ อ้ งมาเยาะเยย้ ไมอ่ ยากคยุ เรอื งนีกบั นายแลว้ ฉนั จะ
ออกไปเดินขา้ งนอก จดั ระเบียบความคิดสกั หนอ่ ย’ มา

62

ถงึ โลกนีแลว้ ยงั ไงก็ตอ้ งออกไปเดินดบู า้ ง ไปทาํ ความ
เขา้ ใจและสมั ผสั ดวู า่ โลกนีเป็นยงั ไง แบบนีถงึ จะปรบั ตวั
ไดเ้ รว็

‘ซือๆๆ ผมชอบ ไปกนั เถอะ’ ลกู บอลเงินลอยเฟี ยวขนึ ไป
ดมู นั ตืนเตน้ ยงิ กวา่ อีลวั เสวียเสียอีก

ออกมาจากคฤหาสนแ์ ลว้ อีลวั เสวียอาศยั ความทรงจาํ
เดินไปพลางคิดทบทวนไปพลาง ไมท่ นั รูต้ วั ก็มาถงึ ถนน
การคา้ สายหนงึ ทีนีมีแตร่ า้ นรวง ทงั กินดืมจบั จา่ ยเพียบ
พรอ้ มไปหมด ถนนสายนีเป็นศนู ยก์ ลางยา่ นนีโดยเฉพาะ
รอบๆ เตม็ ไปดว้ ยกลมุ่ คฤหาสน์

63

อีลวั เสวียลว้ งการด์ ในกระเป๋ ากางเกงพลางเมม้ รมิ ฝีปาก
เดนิ เขา้ ไปในรา้ นเลก็ ๆ รา้ นหนงึ ตงั แตอ่ อกจากโรง
พยาบาลจนถงึ ตอนนี เธอยงั ไมไ่ ดก้ ินอะไรเลย ออกมา
จากคฤหาสน์ ถา้ รอจนกลบั ไปกเ็ ลยเวลาอาหารแลว้
จดั การใหท้ อ้ งอิมก่อนแลว้ คอ่ ยไป

เพิงนงั ลง บรกิ รก็เดินเขา้ มาหา แตย่ งั ไมท่ นั จะยืนเมนใู ห้
อีลวั เสวียก็สงั อาหาร “ขออะไรงา่ ยๆ มาทีหนงึ กบั ผลไม้
ออ้ ใช่ นาํ สม้ คนั แกว้ หนงึ ดว้ ย”

แมน้ าํ เสยี งจะฟังดสู งู สง่ แตก่ ็เป็นกนั เองมาก ชาติทีแลว้
เธอมีสมญานามวา่ หมอปีศาจ ทงั ยงั เป็นทีเคารพยกยอ่ ง
เพราะเป็นนกั หลอมโอสถผมู้ ีฐานะสงู สง่ และมีพลงั
อาํ นาจ ไมว่ า่ ไปทีไหนก็ไดร้ บั การตอ้ นรบั ระดบั สงู สดุ ทาํ

64

ใหม้ ีมาดแบบนีไปเองโดยไมร่ ูต้ วั

“คะ่ รอสกั ครูน่ ะคะ” คนทีมากินอาหารทีนีไดล้ ว้ นเป็น
พวกคนทีอยคู่ ฤหาสนย์ า่ นนีทงั นนั ตอ่ ใหเ้ ป็นพนกั งานทาํ
ความสะอาดจากทีนนั กม็ ีเงินเดือนสงู ลวิ จนพวกเขาได้
แตม่ องแตไ่ ปไมถ่ งึ ดงั นนั บรกิ รจงึ ไมแ่ ปลกใจ รบั รายการ
แลว้ รบี ไปทนั ที

“นาํ สม้ คนั สดของคณุ คะ่ เชิญคะ่ สว่ นอาหารรอสกั ครูน่ ะ
คะ”

อีลวั เสวียพยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย “คะ่ ”

65

หลงั จากดดู นาํ สม้ คนั รสชาตเิ ปรยี วหวานเขา้ ไปสองสาม
อกึ กม็ ีคนทีเธอรูจ้ กั ดีสองคนเดินเขา้ มาในรา้ น อีลวั เสวีย
เหน็ พวกเธอ อีกฝ่ายกเ็ หน็ เธอเช่นกนั

หญิงสาวทีจงู หญิงสงู วยั กวา่ ยมิ หยนั ก่อนจะคลียมิ
หวานให้ “นอ้ งลวั เสวีย ทาํ ไมมากินขา้ วทีนี หรอื ทีบา้ น
นายนอ้ ยเฉวียนแมแ้ ตข่ า้ วกไ็ มใ่ หเ้ ธอกิน”

“ลวั เยีย พดู เหลวไหลอะไร นายนอ้ ยเฉวียนเป็นประธาน
เฉวียนกรุป๊ ของเมืองเยา่ เฉิงเรา จะปลอ่ ยใหน้ อ้ งสาวลกู
อดขา้ วไดย้ งั ไง อยา่ พดู ไป เดียวจะทาํ ใหเ้ ฉวียนกรุป๊ เสยี
ชือเสียง ไมด่ ีหรอก” คณุ นายคนสวยยมิ พลางวา่ แลว้ ทงั
สองกน็ งั ลงตรงหนา้ อีลวั เสวีย

66

หญิงสองคนตรงหนา้ ไมใ่ ช่ใครอืน พวกเธอก็คือญาติ
แสนดีของอีลวั เสวีย หลวิ เหมย่ ลีภรรยาหลวงของอี
เจิงเฟิงลงุ ใหญ่ของเธอ อีกคนคืออีลวั เยีย ลกู สาวสดุ ทีรกั
ของเขา เป็นญาติผพู้ ีของเจา้ ของรา่ งเดมิ

67

ตอนที 9 ตบพิฆาต

อีเจิงเฟิงเป็นประธานของอีเหมย่ กรุป๊ สบิ หา้ ปีกอ่ น
ตอนทีอีลวั เสวียหา้ ขวบ เขาในฐานะผปู้ กครองของเธอได้
สบื ทอดบรษิ ัทอีหวา่ นของพอ่ เธอ แลว้ เปลยี นชือเป็น
บรษิ ัทอีเหมย่

68

หลงั จากนนั เขาพบหลกั ฐานทีเธอเป็นลกู สาวบญุ ธรรม
ของอีเทียนอี จงึ เขา้ ควบคมุ บรษิ ัทอยา่ ง ‘มีเหตผุ ลและ
ชอบธรรม’ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะอีลวั เสวียมีหนงั สอื รบั รองการ
เป็นบตุ รบญุ ธรรมทีถกู ตอ้ ง น่ากลวั วา่ เธอคงถกู เฉดหวั
ออกจากตระกลู อีไปนานแลว้

ทีตอ้ งเลยี งเธอไวเ้ พราะตอ้ งการหนุ้ สามสบิ เปอรเ์ ซน็ ต์
ของตระกลู อีในมือเธอ ดงั นนั ตงั แตเ่ ลก็ ครอบครวั นีจงึ
คอยหลอกลอ่ เธอไมน่ อ้ ย ดีทีเจา้ ของรา่ งเดมิ ไมใ่ ชค่ นโง่
ยอมเออออคลอ้ ยตาม เตบิ โตขนึ อยา่ งระวงั ตวั พออายุ
สบิ แปด เนืองจากเธอปฏิเสธไมย่ อมโอนหนุ้ ให้ แมจ้ ะ
สอบเขา้ มหาวทิ ยาลยั ชนั ยอดไดด้ ว้ ยคะแนนสงู ลวิ แตส่ ดุ
ทา้ ยคณะทีเลือกก็ยงั ถกู แกไ้ ข

69

เมือเป็นอยา่ งนี จงึ ไมม่ ีเหตผุ ลทีเธอจะเอือมถงึ เรอื งใดๆ
ในบรษิ ัทได้ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะในพินยั กรรมระบวุ า่ การโอน
หนุ้ จะทาํ ไดก้ ต็ อ่ เมือไดร้ บั ความเหน็ ชอบจากเธอเทา่ นนั
มีหวงั ครอบครวั อีเจิงเฟิงคงจดั การเธอไปนานแลว้

คาํ พดู ของสองแมล่ กู เหมือนลมทีพดั ผา่ นหอู ีลวั เสวีย เธอ
ไมแ่ ลหญิงสองคนนีดว้ ยซาํ หยบิ มือถือขนึ มาเลน่ โดย
อาศยั ความทรงจาํ เดมิ

การนิงเฉยของเธอเหมือนเป็นการตบหนา้ หลวิ เหมย่ ลี
และอีลวั เยีย สองแมล่ กู ไมพ่ อใจทนั ที

นางเดก็ น่าตาย! ก่อนหนา้ นีถงึ จะไมช่ อบหนา้ กนั ภาย

70

นอกก็ยงั พดู ทกั ทาย ตอนนีถงึ กบั ทาํ ไมร่ ูไ้ มช่ ี รา้ ยนกั นะ

“นี พดู กบั เธออยนู่ ะ เป็นใบห้ รอื ไง” อีลวั เยียไมใ่ ชค่ นที
รูจ้ กั อดทน เธอยืนมือออกไปจะแยง่ มือถือจากอีลวั เสวีย
ยงั ดีทีหญิงสาวหดมือทนั

“ขอประทานโทษคะ่ อาหารของคณุ ไดแ้ ลว้ เชิญคะ่ ” บริ
กรพดู แลว้ มองสองแมล่ กู

“ไมท่ ราบวา่ ทงั สองทา่ นมาดว้ ยกนั หรอื เปลา่ คะ รบั อะไร
ดีคะ”

หลวิ เหมย่ ลตี งั ทา่ จะพดู แตอ่ ีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ “ฉนั ไม่

71

รูจ้ กั สองคนนี” จากนนั กห็ ยิบตะเกียบกบั ชอ้ นขนึ มา ตกั
นาํ แกงเขา้ ปาก ทาํ ตวั ตามสบาย

บรกิ รเหน็ สถานการณอ์ อกจะแปลก แตก่ ็ไมพ่ ดู อะไร หนั
มายมิ นอ้ ยๆ ใหห้ ลวิ เหมย่ ลกี บั ลกู สาว

“ขอกาแฟทีแพงทีสดุ ของทีนีสองที อาหารสาํ หรบั สองคน
ดว้ ย ขอรสชาตอิ อ่ นๆ หน่อยนะ” พดู จบ อีลวั เยียก็มองอี
ลวั เสวียซงึ กาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตากินอาหารดว้ ยสายตา
ทา้ ทาย การสงั อาหารโดยไมถ่ ามราคาเป็นวธิ ีใชช้ ีวติ ของ
คนมีเงิน

แตน่ ่าเสียดาย อีลวั เสวียไมก่ ะพรบิ ตาดว้ ยซาํ เวลานีเธอ

72

อยากจะฉีกเงินหนงึ ไคว[่ 1]ใหเ้ ป็นสองไควไ่ ดด้ ว้ ยซาํ ใน
เมือมาถงึ ไดง้ า่ ยๆ แบบนี เธออยากไดเ้ งินหนงึ ลา้ น
เหรยี ญดาวเพือซือลกู กลอนตดั กระดกู

หลวิ เหมย่ ลโี กรธจดั เมือเหน็ อีลวั เสวียยงั ทาํ เมิน นางเดก็
เวร เลยี งดมู ายีสบิ ปี เพงิ แตง่ ออกไปไมถ่ งึ เดือน ก็ไมเ่ หน็
ฉนั อยใู่ นสายตาแลว้ ทาํ แบบนีไดย้ งั ไง!

เธอแคน่ หวั เราะเยน็ ชา แลว้ พดู เสียงแข็ง “ผใู้ หญ่พดู กบั
เธอ ควรจะรูจ้ กั ตอบ อยา่ ใหใ้ ครมาวา่ ไดว้ า่ เป็นเดก็ ทีพอ่
แมต่ ายเลยไมม่ ีคนสงั สอน ทาํ ใหบ้ รษิ ัทอีหวา่ นของเรา
ขายหนา้ ยงั ไมเ่ ทา่ ไหร่ ถา้ ทาํ ใหเ้ ฉวียนกรุป๊ พลอยขาย
หนา้ ไปดว้ ยคงไมด่ ีแน่”

73

พดู จบ อีลวั เสวียทีกาํ ลงั ใชช้ อ้ นตกั อาหารกต็ บโต๊ะทนั ที
วางชอ้ นลง จอ้ งสองแมล่ กู เขมง็

ทงั สองรูส้ กึ ถงึ แววตาทีน่ากลวั จนเสียวสนั หลงั วาบ ตาม
มาดว้ ยความรูส้ กึ ขนุ่ เคือง เดก็ สาวทีเคยนอบนอ้ มมา
ถลงึ ตาใสอ่ ยา่ งดรุ า้ ย แบบนีมนั นา่ อายนกั

“แมพ่ ดู ถกู ! อาสะใภก้ ไ็ มอ่ ยแู่ ลว้ เธอทาํ ตวั อยา่ งนี ทาํ ให้
สกลุ อีขายหนา้ ”

เพียะ!

74

อีลวั เยียยงั พดู ไมจ่ บ เสยี งตบหนา้ กด็ งั ขนึ ทนั ที
‘วา้ ว ตบไดส้ วยไปเลย! คณุ ไมล่ งมือ ผมยงั คนั มือคนั ไม้
ไปหมดแลว้ ’ บดั ซบเอ๊ย ผหู้ ญิงคนนีสมควรถกู ตบจรงิ ๆ
เดียวๆ ผมไมม่ ีมือนีนา

[1] ไคว่ คา่ เงินจีน เป็นภาษาพดู ของ “หยวน” 1 ไคว/่
หยวน เทา่ กบั ประมาณ 5 บาทของไทย

75

ตอนที 10 รา่ นไรส้ มอง

76

“ปากคออยา่ ใหม้ นั โสโครกนกั !” แววตาอีลวั เสวีย
แขง็ กรา้ ว ราวกบั ลกู ธนคู มกรบิ ทีฆา่ คนได้

อีลวั เยียกมุ แกม้ ตวั เองอยา่ งไมอ่ ยากเชือ อะไรกนั นาง
รา่ นไรส้ มอง ออ่ นแอตาํ ตอ้ ยนีกลา้ ตบฉนั กลา้ ดียงั ไง! ใน
ใจรูส้ กึ สบั สนราวกบั ฝันไป

แตใ่ บหนา้ ทีแสบรอ้ นเตือนสติขนึ มา เธอถกู ตบจรงิ เธอ
ไดร้ บั การเลียงดอู ยา่ งประคบประหงมมาตงั แตเ่ ลก็ ไม่
เคยถกู ตี แตก่ ลบั มาถกู คนทีไมเ่ คยอยใู่ นสายตาตบเขา้
ให้

“นางสารเลว!” อีลวั เยียทนไมไ่ ดก้ บั การถกู สบประมาท

77

และเลน่ งานแบบนี เธอหยบิ แกว้ นาํ สม้ คนั ขนึ มาเตรยี ม
สาดใสศ่ ีรษะอีลวั เสวีย

ชวั พรบิ ตา อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ ยืนมือออกไปผลกั แกว้
นาํ สม้ ทีเดิมมงุ่ มาทางเธอเปลยี นทศิ ทางไปสาดใสร่ า่ งคน
คนหนงึ ตรงทางเดนิ

เธอลงมือรวดเรว็ มาก ตอนทีชกั มือกลบั จงึ ไมม่ ีใครทนั
สงั เกตเหน็ ดแู ลว้ เหมือนอีลวั เยียยกแกว้ นาํ สม้ ขนึ แต่
กลบั หนั ไปราดใสค่ นอืน

อีลวั เยียตกตะลงึ มองแกว้ นาํ สม้ ในมืออยา่ งงงวย สาย
ตาจบั ทีรา่ งคนทีถกู สาด

78

ชายคนนีถือสทู ในมือ สวมเสอื เชิตสเี บจ ใบหนา้ หลอ่
เหลาเวลานีดอู มึ ครมึ เลก็ นอ้ ย ผมตดั สนั ไดร้ ูปยงิ ทาํ ใหด้ ู
มีมาด เสียดายทีชดุ สทู ไมเ่ ขา้ กบั นาํ สม้ คนั เลย

“ประธานมวั เป็นอะไรไหมครบั ” ชายหน่มุ คนหนงึ ดู
เหมือนเพิงไปจ่ายเงินเดนิ เขา้ มา พอเหน็ ฉากนีก็เอย่ ดว้ ย
ความตกใจ

ถงึ ตอนนีหลวิ เหมย่ ลจี งึ เพิงตงั สตไิ ด้ เหน็ คนทีถกู สาดก็
ยืนขนึ ทนั ที “ประธานมวั ...ตอ้ งขอโทษดว้ ยคะ่ เธอไมไ่ ด้
ตงั ใจ เพราะยายนี...ยายเดก็ นีคะ่ ”

79

มวั เฉินเซวียน ประธานมวั กรุป๊ เศรษฐีหน่มุ เนือหอมทีสดุ
ของเมืองเยา่ เฉิง รูปหลอ่ ไมแ่ พด้ ารา เป็นหนมุ่ ในฝันของ
สาวๆ มวั กรุป๊ ยงั เป็นกลมุ่ บรษิ ัททีสกลุ อีอยากเอาใจและ
รว่ มมือดว้ ย

“คณุ พระช่วย มวั เฉินเซวียน คดิ ไมถ่ งึ วา่ จะเจอเขาทีนี
หลอ่ จงั เลย!” คนทีกินอาหารโต๊ะขา้ งๆ พากนั หนั มามอง
ทางนี เดก็ สาวพากนั หนา้ แดงใจเตน้ รวั ตืนเตน้ สดุ ขีด
แอบหยิบมือถือออกมาถ่ายรูป

“คณุ คดิ วา่ ผมตาบอดหรอื ไง” คาํ พดู ง่ายๆ ประโยคเดียว
ทาํ ใหห้ ลวิ เหมย่ ลถี งึ กบั องึ แกว้ นาํ สม้ อยใู่ นมืออีลวั เยีย
และถกู สาดออกมาจากมือเธอ คนทีมองมาทางนีก็เหน็
กนั หมด

80

ความจรงิ แลว้ เป็นเพราะอีลวั เสวียลงมือเรว็ มากจนไมม่ ี
ใครในทีนนั มองทนั รวมทงั มวั เฉินเซวียนดว้ ย

ชายหนมุ่ ซงึ น่าจะเป็นเลขาสว่ นตวั เดนิ มาอยขู่ า้ งตวั เขา
ขมวดคิวแนน่ “พวกคณุ ทาํ อะไร รูไ้ หมวา่ ทา่ นเป็นใคร ถา้
ทาํ ใหป้ ระธานมวั ไปประชมุ ไมท่ นั พวกคณุ ชดใชค้ า่ เสยี
หายไหวไหม”

หลวิ เหมย่ ลีกลอกตา ตีหนา้ ยมิ พลางวา่ “ขอโทษดว้ ยคะ่
เราไมไ่ ดต้ งั ใจจรงิ ๆ วนั หนา้ ...วนั หนา้ บรษิ ัทอีหวา่ นของ
เราจะไปขอโทษถงึ ทีเลย”

81

อีลวั เสวียยกยมิ อยา่ งดแู คลน ประกาศสกลุ ของตวั
เองออกไปตอนนี ไมใ่ ชเ่ วลาเหมาะเอาซะเลย

“บรษิ ัทอีหวา่ น? ไมเ่ หน็ เคยไดย้ นิ ” เลขาหน่มุ หรตี า เอย่
ดว้ ยนาํ เสียงเหยียด

มวั เฉินเซวียนเหลือบมองอีลวั เสวียซงึ กาํ ลงั กินอาหารอยู่
โดยไมใ่ สใ่ จเหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ แมแ้ ตน่ อ้ ย

เธอกินเสรจ็ พอดี หยิบกระดาษเชด็ ปากบนโต๊ะ ซบั รมิ
ฝีปากลา่ งเบาๆ หยิบมือถือแลว้ ผละจากไป

“ขอทางหนอ่ ยคะ่ ขอบคณุ ” อีลวั เสวียมองเลขาหน่มุ ยมิ

82

ทีมมุ ปากเลก็ นอ้ ย แลว้ เดินจากไปอยา่ งมีมารยาท

จากนนั เธอก็ตรงไปทีเคานเ์ ตอร์ จ่ายคา่ อาหารแลว้ ออก
จากรา้ น นบั วา่ เป็นคนแปลกทีสดุ ในรา้ นนีแลว้

“ประธานมวั ครบั ผม...”

“ไปกนั เถอะ” ดวงตามวั เฉินเซวียนเป็นประกาย แลว้ กา้ ว
ออกไปทางประตอู ีกบาน

เลขาปรายตามองอีลวั เยียกบั หลวิ เหมย่ ลี แคน่ เสียงหึ
แลว้ ตามออกไป

83

ทิงหลวิ เหมย่ ลกี บั อีลวั เยียไวท้ ีเดมิ รบั การชาํ ระบาปจาก
สายตาของทกุ คน

ตอนที 11 ตอ่ ไปนีฉนั ทาํ อาหารเอง

84

ถงึ ตอนนีบรกิ รกดั ฟันเขน็ รถเขน็ อาหารตรงมา ใบ
หนา้ มีรอยยมิ อยา่ งมีมารยาท “สวสั ดีคะ่ อาหารทีสอง
ทา่ นสงั ไดแ้ ลว้ ขอใหอ้ รอ่ ยกบั อาหารมือนีคะ่ ”

บรกิ รรบี ยกอาหารวางลงบนโต๊ะอยา่ งฉบั ไว แลว้ ผละไป
ทนั ที สองคนนีถงึ กบั กลา้ สาดนาํ สม้ ใสป่ ระธานมวั บา้
แนๆ่

เวลานีอีลวั เยียและหลวิ เหมย่ ลีมีหรอื จะกินลง ทาํ เรอื ง
เสยี หายกบั คนสาํ คญั ซาํ ยงั ถกู คนมากมายมองอีก

85

สามารถสงบสตอิ ารมณไ์ ดข้ นาดนีก็ไมเ่ ลวแลว้ ทีไหนจะ
ยงั เจรญิ อาหารอยไู่ ด้ แตเ่ พือรกั ษาทา่ ทีของตวั เอง สอง
แมล่ กู จงึ ยงั ตอ้ งกดั ฟันนงั ตอ่ ไป

อีกดา้ น อีลวั เสวียซงึ ออกจากรา้ นอาหารคดิ อะไรขนึ มา
ได้ จงึ เปลยี นเสน้ ทางใหม่ เธอจาํ ไดว้ า่ ดา้ นนนั มีซเู ปอร์
มารเ์ ก็ตใหญ่ มีของกินของใชป้ ระจาํ วนั ครบครนั

“ประธานมวั รอผมดว้ ย หาอะไรอยเู่ หรอครบั ” เลขาหน่มุ
แปลกใจ ทา่ นประธานเป็นอะไรไป ดเู หมือนกาํ ลงั มอง
หาคน เขาไมไ่ ดค้ ิดวา่ จะเป็นอีลวั เสวียทีออกจากรา้ น
อาหารไปแมแ้ ตน่ อ้ ย

86

มวั เฉินเซวียนเมม้ ปากเลก็ นอ้ ย กาํ ลงั คิดจะเลกิ มองหา ก็
เหน็ รา่ งคนุ้ ตา แตต่ วั คนอยอู่ ีกฝังถนน รถราแลน่ ขวกั ไขว่
แลว้ รา่ งนนั กห็ ายไปอยา่ งรวดเรว็

“ไป กลบั บรษิ ัท” มวั เฉินเซวียนดงึ สายตากลบั มา เดินไป
อีกทางหนงึ เลขารบี ตามไปทนั ที

‘อนั นี อนั นนั ซือหมด ซือๆๆ ซือใหห้ มด’ ลกู บอลเงินคอย
ตามอีลวั เสวีย เหน็ อะไรในซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ ก็อยากซือไป
หมด ถา้ ไมเ่ พราะมีขอ้ จาํ กดั มนั กอ็ ยากเปิดโกดงั ขนของ
ทงั หมดไป

อีลวั เสวียระอาใจ ‘บา้ ซือ!’ จากนนั ก็ลงมือจบั จา่ ยอยา่ ง

87

คลอ่ งแคลว่ ควา้ รถเขน็ มาเขน็ ไป ตะลยุ ซือเกือบสอง
ชวั โมง เตม็ รถเขน็ หา้ คนั สว่ นใหญ่เป็นของกินและของใช้
ในครวั

“สวสั ดีคะ่ ทงั หมดสองหมืนแปด คณุ ลกู คา้ มีบตั รสะสม
แตม้ ไหมคะ ถา้ ไมม่ ี เราจะออกใหค้ ณุ ลกู คา้ ครงั หนา้
เมือมาซือสนิ คา้ กส็ ะสมแตม้ ได้ และใชร้ บั สว่ นลดพเิ ศษ
จากแตม้ ทีสะสมคะ่ ” พนกั งานเก็บเงินอธิบายอยา่ ง
สภุ าพ

“อืม งนั ก็ทาํ แลว้ กนั รูดบตั รคะ่ ” อีลวั เสวียยืนบตั รเครดิต
ใหอ้ ยา่ งคลอ่ งมือ แลว้ ยืนอยขู่ า้ งๆ ลกู บอลเงินขยบั เขา้
มาใกลบ้ ตั รเครดิตของเธอ ทาํ ทา่ อยา่ งกบั อยากจะกลืน
ลงไปทงั ใบ

88

‘เงินเยอะจงั เงินเยอะจงั โอโ้ ห’ ทีมนั ชอบทีสดุ ก็คือเงิน
และการซือของ

“รบกวนเซน็ ชือดว้ ยคะ่ ถา้ คณุ ลกู คา้ ตอ้ งการ สามารถให้
ทีอยขู่ องคณุ ไว้ เดียวทางเราจะใหเ้ จา้ หนา้ ทีนาํ สนิ คา้ ไป
สง่ ใหถ้ งึ บา้ นคะ่ ”

“ดีคะ่ ”

หลงั จากใหท้ ีอยแู่ ละเบอรโ์ ทรศพั ทแ์ ลว้ อีลวั เสวียกอ็ อก
จากซเู ปอรม์ ารเ์ ก็ต เดินกลบั ตามทางเดมิ ไมใ่ ช่เพราะ
อยากประหยดั เงิน แตร่ า่ งนีจาํ เป็นตอ้ งออกกาํ ลงั กายให้

89

มาก

เมือเธอกลบั มาถงึ คฤหาสน์ เหลา่ เกากาํ ลงั มองกองขา้ ว
ของทีทางซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ สง่ มาดว้ ยสหี นา้ ประหลาดใจ
เอย่ ออกมาอยา่ งงงงวย “เราไมไ่ ดซ้ ือของพวกนี” ขา้ ว
ของเครอื งใชข้ องพวกเขาลว้ นไดร้ บั การจดั แจงเป็นพิเศษ

“ไมผ่ ดิ หรอกครบั ทีนีแหละ เดียวผมลองโทร.ถามครบั ”
พนกั งานสง่ ของหนมุ่ รูส้ กึ แปลกใจ หยิบมือถือกบั
กระดาษแผน่ หนงึ ออกมา

อีลวั เสวียกา้ วพรวดเขา้ ไป “ไมไ่ ดส้ ง่ ผดิ คะ่ ” จากนนั ก็หนั
ไปพดู กบั เหลา่ เกา “ลงุ เกา ของพวกนีฉนั เป็นคนซือเอง

90

คะ่ ”

“งนั ก็ยกเขา้ ไปขา้ งในเลย” เหลา่ เกายงั คงไมเ่ ขา้ ใจ แต่
ยอมใหพ้ นกั งานขนของเขา้ ไปในคฤหาสน์

เมือขนสนิ คา้ เสรจ็ เรยี บรอ้ ยแลว้ อีลวั เสวียยมิ “รบกวน
พวกคณุ แลว้ ”

“ไมต่ อ้ งเกรงใจครบั ”

เหลา่ เกาช่วยอีลวั เสวียจดั ขา้ วของเขา้ ที แลว้ พดู ดว้ ย
ความสงสยั “นายหญิง ซือของมามากมายอยา่ งนีจะทาํ
อะไรเหรอครบั อาหารในบา้ นทางโรงแรมเอามาสง่ ให้

91

ตามเวลาอยแู่ ลว้ ”
“ไมต่ อ้ งยงุ่ ยากอยา่ งนนั ตอ่ ไปฉนั จะทาํ อาหารเอง ทาง
โรงแรมเดียวฉนั จะแจง้ เอง เลกิ เถอะ ฟ่ มุ เฟื อยเกินไป” อี
ลวั เสวียพดู ชา้ ๆ พลางเก็บผกั ผลไมเ้ ขา้ ตเู้ ยน็

92

ตอนที 12 คณุ จะยืมเทา่ ไหร่

คาํ พดู เธอทาํ ใหเ้ หลา่ เกาตะลงึ แตพ่ อคดิ ๆ ดกู เ็ ขา้
ใจขนึ มาบา้ ง เดก็ สาวคนนีตอนอยสู่ กลุ อีคงลาํ บากมา
มาก

“ทีจรงิ นายหญิงไมจ่ าํ เป็นตอ้ งทาํ อยา่ งนีเลย ถงึ เฉวียน

93

กรุป๊ จะไมใ่ ช่มหาเศรษฐีระดบั แนวหนา้ ของโลก แตน่ าย
หญิงไมจ่ าํ เป็นตอ้ งเหนือยเลยครบั ” เรอื งการประหยดั
เงินสาํ หรบั พวกเขาทีนีแลว้ ไมม่ ีความจาํ เป็น

อีลวั เสวียวางมือลง สีหนา้ จรงิ จงั “ไมเ่ หนือยหรอกคะ่
อาหารทีทาํ เอง ฉนั กินไดส้ นิทใจกวา่ เอาตามนีแหละ ถา้
ลงุ เกากบั เฉวียนหมงิ รูส้ กึ วา่ อาหารโรงแรมอรอ่ ย งนั ฉนั
ทาํ สว่ นของฉนั เองกไ็ ด”้

“ไมต่ อ้ ง เหลา่ เกา ตงั แตว่ นั นี แจง้ ทางโรงแรมวา่ ไมต่ อ้ ง
สง่ อาหารมาแลว้ แคก่ ๆ” เสยี งออ่ นแรงแตม่ ีพลงั ดงึ ดดู ใจ
ดงั มาจากชนั สาม

94

พอเงยหนา้ ขนึ มองกเ็ หน็ เฉวียนหมงิ นงั บนรถเข็น กาํ ลงั
มองลงมาผา่ นชอ่ งราวกนั ดวงตาลกึ ลาํ มีเสนห่ เ์ ปลง่
ประกายสดใส ประกอบกบั ใบหนา้ หลอ่ เหลาคมสนั ทาํ
ใหร้ ูส้ กึ คลา้ ยไมจ่ รงิ อยบู่ า้ ง

“ครบั นายนอ้ ย คณุ ตืนแลว้ ไมส่ บายตรงไหนไหมครบั
ใหผ้ มโทร.ตามคณุ หมอหมิงมาตรวจนายนอ้ ยไหมครบั ”
เหลา่ เกาถามพลางทาํ ทา่ จะเดินขนึ ชนั บน

“ไมต่ อ้ งหรอก” เฉวียนหมงิ พดู จบก็เหลือบมองอีลวั เสวีย
แวบหนงึ กอ่ นหนั รถเข็นเคลอื นไปทีลฟิ ต์

ตงิ เสยี งลฟิ ตด์ งั ขนึ กม็ าถงึ ชนั ลา่ งแลว้ เขามาทีหอ้ งครวั

95

มองกลอ่ งหลายใบบนพืน ดวงตาเป็นประกาย ทา่ ทาง
ครุน่ คิด แตไ่ มไ่ ดพ้ ดู อะไร

เฉวียนหมิงในความทรงจาํ กเ็ ป็นอยา่ งนี อีลวั เสวียไมค่ ิด
อะไรมาก จดั ขา้ วของตอ่ ในทีสดุ เครอื งใชใ้ นครวั นานา
ชนิดกจ็ ดั วางเขา้ ทีเขา้ ทางเรยี บรอ้ ย ในตเู้ ยน็ เตม็ ไปดว้ ย
ผกั ผลไม้ และนม

ความรูส้ กึ สมบรู ณค์ รบครนั แบบนี ทาํ ใหค้ ฤหาสนท์ ีเยน็
เยียบมีกลนิ อายของความเป็นบา้ นขนึ มา

“เรยี บรอ้ ย!” อีลวั เสวียเป่าปาก รูส้ กึ พออกพอใจไมน่ อ้ ย
พอเงยหนา้ ขนึ ก็เหน็ ดวงตาทีกาํ ลงั มองมาอยา่ งสงั เกต

96

และคน้ หา

เมือครูเ่ ขากม็ องฉนั แบบนีตลอด พอคดิ ถงึ ปัญหานี อีลวั
เสวียกร็ ูส้ กึ แปลกๆ

เหลา่ เกานกึ ถงึ ภาพทีเหน็ เมือเชา้ เขาชะงกั ไปเลก็ นอ้ ย
ก่อนเอย่ วา่ “ผมจะไปตม้ นาํ ” แลว้ ผละจากไป

ในหอ้ งจงึ เหลอื เพียงอีลวั เสวียกบั เฉวียนหมิง บรรยากาศ
ราวกบั ถกู แช่แข็ง ภายในหอ้ งเงียบสนิท ไดย้ ินเพียงเสยี ง
ลมหายใจของกนั และกนั เงียบ...เงียบเกินไปแลว้

“เมือเชา้ นี คณุ ...” ใบหนา้ ขาวซีดดคู ลมุ เครอื ใบหแู ดง

97