หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ตดิ กาํ แพง เหลือบมองพลางตะโกนออกมา

อีลวั เสวียงนุ งง ถกู ฉนั สาดนาํ สม้ ใสเ่ หรอ แสงวาบขนึ ใน
สมอง พลนั นกึ ถงึ เหตกุ ารณท์ ีทะเลาะกบั อีลวั เยียวนั นนั

พอดีกบั คนทีถกู เธอเลน่ งานกร็ อ้ งออกมา “โอ๊ย...คณุ ผม
เอง มวั เฉินเซวียน เราเคยเจอกนั ทีรา้ นอาหารวนั กอ่ น
ผมถกู สาดนาํ สม้ ลืมแลว้ เหรอครบั ”

อีลวั เสวียคลายมือออก สหี นา้ ขรมึ “คดิ ไมถ่ งึ วา่ คนอยา่ ง
ประธานมวั จะเป็นพวกโรคจิต ชอบสะกดรอยตาม
ผหู้ ญิง” แววตาเธอเตม็ ไปดว้ ยความดแู คลน

298

มวั เฉินเซวียนหนั มา ขยบั ขอ้ มือทีถกู อีลวั เสวียบิดจนแดง
สหี นา้ กระอกั กระอว่ น “คณุ อีเขา้ ใจผดิ แลว้ ผมไมใ่ ช่พวก
สตอลก์ เกอรน์ ะ” ผหู้ ญิงคนนีเหน็ ดอู อ่ นแอ แตแ่ รงเยอะ
ชะมดั

“ยงั บอกวา่ ไมไ่ ดต้ ามอีก ฉนั กบั คณุ ไมร่ ูจ้ กั กนั แตค่ ณุ รูช้ ือ
ฉนั ” แมแ้ ตฐ่ านะฉนั ก็สบื รูช้ ดั เจน ยงั จะบอกวา่ ไมใ่ ช่ ใคร
จะเชือ!

มวั เฉินเซวียนถงึ กบั พดู ไมอ่ อกไปครูห่ นงึ เขาคดิ ไมถ่ งึ วา่
ผหู้ ญิงตรงหนา้ จะเจา้ คารมอยา่ งนี

“คณุ อีไมใ่ ช่คนตวั เลก็ ๆ ทีไมม่ ีใครรูจ้ กั ถา้ ผมอยากรู้ จะ

299

ไปยากอะไร แตว่ า่ ทาํ ไมคณุ ถงึ ออกมาจากคฤหาสนข์ อง
เฉวียนกรุป๊ คณุ กบั เฉวียนหมิงเกียวขอ้ งกนั ยงั ไง”

อีลวั เสวียเชิดหนา้ “ในเมือฉนั ไมใ่ ชค่ นตวั เลก็ ๆ ฉนั เกียว
ขอ้ งอะไรกบั เฉวียนหมงิ ประธานมวั สบื ไมไ่ ดเ้ หรอคะ”

เรอื งการแตง่ งานกบั เฉวียนหมิงนนั ทงั ตระกลู เฉวียนและ
ตระกลู อีตา่ งก็ไมไ่ ดป้ ่าวประกาศ แตป่ ากคนตระกลู อีปิด
ไมแ่ น่น น่ากลวั วา่ เรอื งนีคงแพรไ่ ปทวั แวดวงคนชนั สงู
ของเมืองเอฟแลว้ เพียงแตท่ กุ คนรูแ้ ตไ่ มพ่ ดู ออกมาเทา่
นนั

มวั เฉินเซวียนไดย้ ินเช่นนี แววตาก็สาดประกายวบู ขนึ มา

300

ทนั ที ลือกนั วา่ อีลวั เสวียลกู บญุ ธรรมสกลุ อีเป็นผหู้ ญิงหวั
ออ่ น บา้ ผชู้ าย ถกู สกลุ อีขายใหเ้ ฉวียนกรุป๊ เพือแลกกบั
การทีบรษิ ัทของตระกลู อีสามารถดาํ เนินธุรกิจตอ่ ได้ ดทู า่
ขา่ วลือจะผิดพลาดซะแลว้

ผิดไปจากทีเขาสบื รูม้ าก

“ไง ฉนั พดู ถกู ใชไ่ หมละ่ ” อีลวั เสวียยมิ หยนั ภายนอกดู
เป็นสภุ าพบรุ ุษ ลบั หลงั นา่ ขยะแขยง

มวั เฉินเซวียนไมร่ ูจ้ ะแกต้ วั อยา่ งไร “บอกแลว้ ไงวา่ ผมไม่
ใช่พวกสตอลก์ เกอร์ ผมบงั เอิญเหน็ คณุ อี แตไ่ มม่ นั ใจวา่
เป็นคณุ หรอื เปลา่ กเ็ ลยตามมาชา้ ๆ คิดไมถ่ งึ วา่ คณุ จะ

301

เลยี วเขา้ มาในนี ผมอยากทาํ ความรูจ้ กั กบั คณุ ก็เลยตาม
มา”

เป็นผหู้ ญิงทีน่าสนใจ มวั เฉินเซวียนชกั สนใจเธอ อีก
อยา่ ง ผหู้ ญิงทีทาํ ใหเ้ ฉวียนหมงิ แตง่ งานดว้ ยไดท้ าํ ใหเ้ ขา
แปลกใจมาก

“งนั ตอ้ งขอโทษดว้ ย ฉนั ไมอ่ ยากรูจ้ กั คณุ ” อีลวั เสวียเลกิ
ควิ หนั หลงั ผละจากไป คนคนนีเจา้ เลห่ น์ กั นะ ไมน่ า่ ขอ้ ง
แวะดว้ ย อีกอยา่ งดเู หมือนเขากบั เฉวียนหมงิ จะมีความ
เกียวขอ้ งทีไมธ่ รรมดา

เวลานีเธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของเฉวียนหมงิ อยา่

302

ใหเ้ รอื งนีทาํ ใหต้ วั เองพลอยเดือดรอ้ นไปดว้ ยดีกวา่

แตเ่ ดินไปไดไ้ มก่ ีกา้ ว กพ็ บวา่ มวั เฉินเซวียนเดนิ ตามมา
ทา่ ทางเหมือนเดินเออ้ ระเหย พอเหน็ เธอหยดุ เดิน เขาก็
กม้ ลงปัดๆ ฝ่นุ ทีกางเกง เป็นรอยเทา้ ทีถกู เธอเตะใส่

กระทงั มาถงึ ยา่ นพลกุ พลา่ น มวั เฉินเซวียนยงั คงยมิ
นอ้ ยๆ เดินตามหลงั เธอมา อีลวั เสวียชกั หงดุ หงิด

“โรคจิต คณุ จะตามฉนั ไปถงึ เมือไรฮะ!” ตามฉนั มาชดั ๆ
อยา่ งนีบา้ หรอื เปลา่

ลกู บอลเงินกไ็ มพ่ อใจ ‘แมค่ ณุ เชือดเลยดีไหม ผมก็ชกั

303

เหมน็ หนา้ หมอนีแลว้ ’

‘ปัญหาคือฉนั กอ็ ยากกาํ จดั เขา แตด่ เู หมือนกฎเกณฑ์
ของโลกนีจะไมย่ อมใหเ้ ราทาํ อะไรตามอาํ เภอใจ ถา้
เปลยี นเป็นโลกของฉนั ละก็ ถกู เชือดจนไมเ่ หลือชินดี
แลว้ ’

อีลวั เสวียปวดเศียรเวียนเกลา้ ดว้ ยความหงดุ หงิด

มวั เฉินเซวียนยกมมุ ปาก “ถนนออกกวา้ ง ตา่ งคนตา่ ง
เดนิ คณุ อีรูไ้ ดย้ งั ไงวา่ ผมตามคณุ ถา้ บงั เอิญผมก็จะเดนิ
ไปทางนีละ่ ?”

304

“คณุ พดู เองวา่ บงั เอิญ แตโ่ ลกนีจะมีความบงั เอญิ มาก
มายขนาดนนั เหรอ ประธานมวั เคยไดย้ นิ คาํ พดู ประโยค
หนงึ ไหม”
“อะไร”
อีลวั เสวียยมิ เจา้ เลห่ ์ “ใครตามใคร คนนนั เป็นลกู หมา”
ไมใ่ ช่สตั วเ์ ลยี ง แตค่ อยตามแจแบบนี รถมีกไ็ มข่ บั เอาแต่
เดนิ ตาม ทา่ จะประสาท!

305

ตอนที 37 ฉนั รูว้ ชิ าแพทย์

306

สหี นา้ มวั เฉินเซวียนเหมือนกลนื แมลงวนั ลงไป ใบ
หนา้ บดู บงึ สดุ ขีด

ลกู หมา นีมนั หลอกดา่ วา่ ผมเป็นสนุ ขั ขีเรอื นคอยตามเธอ
ผหู้ ญิงคนนี ดา่ คนไดโ้ ดยไมม่ ีคาํ หยาบคาย

“เลกิ ตามฉนั ซะที ไมง่ นั ฉนั จะแจง้ ตาํ รวจวา่ คณุ คิดรา้ ย
คณุ คงไมอ่ ยากมีข่าววา่ ประธานมวั เขา้ โรงพกั ใชไ่ หม
หๆึ ...” อีลวั เสวียเหมือนจะยมิ แตก่ ็ไมเ่ ชิง เหลอื บมองมวั
เฉินเซวียนแวบหนงึ แลว้ หนั หลงั ไป

ขณะทีเธอกาํ ลงั รอไฟเขียว จ่ๆู กม็ ีเดก็ ชายอายเุ กา้ ขวบ

307

ลม้ ลงกบั พืน เรมิ มีนาํ ลายฟมู ปาก ตวั งอ ทา่ ทางทรมาน

พอคนรอบขา้ งเหน็ เขา้ ก็พากนั ถอยกรูด ทาํ ใหร้ อบตวั เดก็
ชายเป็นพืนทีวา่ ง

“ลลี ี ลีลี หนเู ป็นอะไรไป” ผหู้ ญิงคนหนงึ ทา่ ทางตืน
ตระหนก อยากจะอมุ้ เดก็ ชายขนึ มา แตก่ ลวั วา่ ตวั เองทาํ
ไมถ่ กู อาจทาํ ใหอ้ าการเดก็ หนกั ขนึ

“รถพยาบาล รบี โทร.เรยี กรถพยาบาล” คนขา้ งๆ ทีหวงั ดี
พดู เตือน มีคนลว้ งมือถือออกมาโทร.ตามรถฉกุ เฉิน ทา่ ม
กลางแสงแดดยามเชา้ ทีอบอนุ่ กลบั เกิดภาพทีโกลาหล

308

อีลวั เสวียเหน็ เชน่ นนั ก็ขมวดควิ เลก็ นอ้ ย เหน็ ใบหนา้ เดก็
เป็นสีมว่ งคลาํ มากขนึ กเ็ ดินเขา้ ไปหาแลว้ ยอ่ ตวั ลง

เธอยืนมือออกไปแตผ่ หู้ ญิงคนนนั ปัดมือเธอออก มอง
เธอดว้ ยแววตาตืนๆ “คณุ เป็นใคร จะทาํ อะไร อยา่ แตะ
ตวั ลลี นี ะ!”

“มีสงิ แปลกปลอมติดคอเดก็ ถา้ ไมจ่ ดั การ จะหายใจไม่
ออก รอรถพยาบาลไมท่ นั แน่”

เหน็ ชดั วา่ เดก็ คนนีกินอะไรบางอยา่ งเขา้ ไปแลว้ เกิด
อาการแพจ้ นอาเจียน บงั เอิญลม้ ลง ของทีอาเจียนออก
มาเกิดติดคอ ทาํ ใหใ้ บหนา้ เป็นสีมว่ ง

309

ผหู้ ญิงคนนนั มองอีลวั เสวีย แลว้ เลกิ ควิ “คณุ เป็นหมอ?”

“ไมใ่ ช่” อีลวั เสวียบอกตามตรง

“ถา้ งนั ทาํ ไมฉนั ตอ้ งเชือคณุ ดว้ ย ถา้ เกิดอะไรขนึ กบั ลลี ี
คณุ รบั ผดิ ชอบไหวเหรอ” เธอขนึ เสียงสงู เหน็ ชดั วา่ ไมเ่ ชือ

ถงึ ตอนนีมวั เฉินเซวียนเดนิ มามองดเู ดก็ ชาย “ดหู นา้ เดก็
เป็นสมี ว่ งคลาํ ถงึ คณุ จะหวงั ดี ไมอ่ ยากใหเ้ คลอื นยา้ ย
คนป่วยตามใจ แตค่ ณุ ดไู มอ่ อกเหรอวา่ เดก็ อาเจียนแลว้
มีของติดคอ ยงั ไมย่ อมใหเ้ ราชว่ ย หรอื คณุ ไมใ่ สใ่ จเดก็
คนนี” ตงั แตต่ น้ จนถงึ ตอนนี ผหู้ ญิงคนนีเหน็ เดก็ ลม้ ลง ก็

310

ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอยา่ งเช่น ‘อยา่ ทาํ ใหแ้ มต่ กใจนะ’ แมแ้ ตค่ าํ
เดียว หยบิ มือถือออกมาแตไ่ มโ่ ทร.เรยี กรถพยาบาล

ดวงตาหญิงคนนนั สาดประกายวบู “พดู บา้ อะไร เกิด
เรอื งกบั ลลี ี ฉนั ก็รอ้ นใจ อีกอยา่ งทาํ ไมฉนั ตอ้ งเชือพวก
คณุ ”

“ชีวิตคนสาํ คญั ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใหค้ ณุ เชือหรอก” อีลวั เส
วียเหน็ เดก็ หายใจแผว่ ลง ตวั เป็นสีมว่ งเขียว กเ็ ลกิ ใสใ่ จ
เรอื งอืน ตรงเขา้ ไปอมุ้ เดก็ วางศีรษะเดก็ ไวบ้ นตกั แลว้
หยบิ กระดาษทิชชอู อกจากกระเป๋ า กวาดของในปากเดก็
ออกจนหมด

311

จากนนั กย็ กศีรษะเดก็ ขนึ เลก็ นอ้ ย ใชน้ ิวหวั แมม่ ือกดที
ตาํ แหนง่ ดา้ นหลงั ไหลข่ องเดก็ เบาๆ พรอ้ มกบั ตบหลงั
เดก็ อยา่ งเป็นจงั หวะ เดก็ อาเจียนเศษหมา่ นโถวชินใหญ่
ออกมา

ชวั พรบิ ตาเดก็ ชายก็หายใจเฮือกใหญ่ แลว้ อาเจียนของที
เหลอื ออกมาจนหมด จากนนั กค็ อ่ ยๆ รูส้ กึ ตวั

พอเหน็ อยา่ งนนั ผหู้ ญิงคนนนั กร็ อ้ งไหแ้ ลว้ เขา้ มาอมุ้ เดก็
ชายทนั ที “ลลี จี ๋า หนไู มเ่ ป็นอะไรแลว้ ดีจงั เลย”

แมเ้ ดก็ ชายจะอายเุ พียงแปดเกา้ ขวบ แตก่ ค็ มุ สติไดด้ ี เขา
มองอีลวั เสวีย “ขอบคณุ ครบั คณุ นา้ ชว่ ยผมไว้ ผมจะให้

312

พอ่ ตอบแทนบญุ คณุ คณุ นา้ ” พดู จบก็เตรยี มหยบิ มือถือ
แตอ่ ีลวั เสวียหา้ มไว้

“ไมเ่ ป็นไรกด็ ีแลว้ ไปตรวจทีโรงพยาบาลดีกวา่ ปอ้ งกนั
ไมใ่ หเ้ กิดอาการรา้ ยแรง” เธอเหน็ ผืนสแี ดงเป็นปืนใหญ่
บนใบหนา้ หนนู อ้ ย

รถพยาบาลมาถงึ พอดี ผหู้ ญิงคนนนั ไมพ่ ดู อะไร อมุ้ เดก็
แลว้ ขนึ รถไป

ผคู้ นรอบขา้ งตา่ งชืนชมอีลวั เสวียแลว้ แยกยา้ ยกนั ไป

“คณุ รูว้ ชิ าแพทยด์ ว้ ย” มวั เฉินเซวียนมองอีลวั เสวียทีลกุ

313

ขนึ ปัดฝ่นุ ออกจากตวั

314

ตอนที 38 ความสนใจของมวั เฉินเซวียน

วธิ ีทีเธอทาํ คลา้ ยกบั วิธีของหมอแผนโบราณทีเขา
เคยเหน็ ใชว้ ธิ ีกดจดุ บนรา่ งกาย ไมใ่ ช่วธิ ีปฐมพยาบาล
แบบปัจจบุ นั ทีเหน็ กนั ทวั ไป

อีลวั เสวียเหลือบมองมวั เฉินเซวียน “ทาํ ไมฉนั ตอ้ งบอก

315

คณุ ดว้ ย” พดู จบกพ็ อดีไฟเขียว จงึ เดินขา้ มถนนไปอีกฝัง

ฉนั จะรูห้ รอื ไมร่ ูว้ ชิ าแพทย์ กไ็ มเ่ กียวอะไรกบั ผชู้ ายคนนี
อีกอยา่ งทาํ ไมฉนั ตอ้ งตอบดว้ ย

เป็นครงั แรกทีมวั เฉินเซวียนถกู คนตอกกลบั ติดตอ่ กนั
หลายครงั เขายืนองึ อยกู่ บั ที

ขณะกาํ ลงั จะกา้ วเทา้ ตามเธอไป จๆู่ ในสมองก็นกึ ถงึ คาํ
พดู ประโยคนนั ของอีลวั เสวีย ถา้ ยงั ตามเธออีกกเ็ ป็นลกู
หมา

ประธานมวั ไมอ่ ยากรบั คาํ ดา่ นนั เขายกมมุ ปากแลว้ เดนิ

316

จากไป

“อีลวั เสวียเหรอ ระหวา่ งเรา วนั หนา้ ยงั อีกยาวไกล ห.ึ ..”
เมียของเฉวียนหมิงจะเป็นจดุ ออ่ นของเขา

อีลวั เสวียซงึ เดนิ ไปถงึ ฝังตรงขา้ มไมร่ ูว้ า่ ตนตกเป็นเปา้
สนใจของมวั เฉินเซวียน เธอเดินเขา้ ไปในซเู ปอรม์ ารเ์ กต็

จา่ ยตลาดอีกแลว้ เตม็ สองคนั รถ ขณะทีเพิงเขน็ รถมาถงึ
ประตู กเ็ หน็ เหลา่ เกาเดินเขา้ มา

“นายหญิง ผมมาไดเ้ วลาพอดี”

317

อีลวั เสวียเลกิ ควิ “ฉนั กาํ ลงั จะโทร.หาลงุ เกาพอดี” ทีนีอยู่
ไมไ่ กลจากคฤหาสนข์ องพวกเขานกั เดมิ เธอคดิ จะให้
พนกั งานเอาของไปสง่ ให้ แตด่ แู ลว้ วนั นีมีสนิ คา้ ตอ้ งสง่
มาก คงจะตอ้ งรอ

เหลา่ เกากลุ ีกจุ อเข็นรถไปทีชอ่ งเก็บของทา้ ยรถ “นาย
นอ้ ยสงั ไวค้ รบั บอกวา่ คณุ อาจมาซือของทีนี คาํ นวณ
เวลาแลว้ กใ็ หผ้ มมารบั อีกอยา่ ง ตอ่ ไปเรอื งพวกนีใหผ้ ม
ทาํ กไ็ ดค้ รบั ”

“ไมเ่ ป็นไรหรอกคะ่ ไมใ่ ช่เรอื งใหญ่อะไร” อีกอยา่ งฉนั
เลอื กเอง ถงึ จะเลอื กของไดส้ ดใหมท่ ีสดุ

318

ระหวา่ งทาง จๆู่ อีลวั เสวียซงึ นงั เบาะหลงั เกิดคิดถงึ เรอื ง
หนงึ ขนึ มาได้ จงึ เอย่ ขนึ “จรงิ สลิ งุ เกา ลงุ รูจ้ กั คนชือมวั
เฉินเซวียนไหมคะ”

“มวั เฉินเซวียน? ประธานมวั กรุป๊ แหง่ เยา่ เฉิง เป็นคน
หนมุ่ ทีมีความสามารถ ทาํ ไมนายหญิงถามถงึ เขาครบั ”
เทา่ ทีจาํ ไดด้ เู หมือนนายหญิงจะไมเ่ คยติดตอ่ กบั ตระกลู
มวั

อีกอยา่ งเยา่ เฉิงอยอู่ ีกเขตเมืองหนงึ ไมไ่ ดอ้ ยใู่ นเขตเมือง
เอฟ แตม่ ีธรุ กิจติดตอ่ ไปมาระหวา่ งกนั อยทู่ างนีกอ็ าจ
เจอเขาได้

319

“เขากบั เฉวียนหมิงมีความแคน้ กนั ไหมคะ” นกึ ถงึ ตอนที
เขาเอย่ ถงึ เฉวียนหมงิ สีหนา้ ดมู ีลบั ลมคมใน ทาํ ใหเ้ ธอ
อดคิดแบบนนั ไมไ่ ด้

เหลา่ เกามนุ่ ควิ เลก็ นอ้ ย “เขา...เขากบั นายนอ้ ยจบจาก
มหาวิทยาลยั เดียวกนั สาขาเดียวกนั ครบั ผลการเรยี น
ของนายนอ้ ยไมไ่ ดด้ อ้ ยกวา่ เขาเลย บวกกบั ฐานะของ
สองฝ่าย สองคนนีกเ็ ลยเป็นคแู่ ขง่ กนั ทาํ ไมนายหญิง
ถงึ ...”

“ออ้ เมือกีฉนั เจอเขาในซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ เขาเขา้ มาทกั น่ะ”
หึ ยงั กดเขาตดิ กาํ แพง แถมเตะไปทีหนงึ ดว้ ย

320

เหลา่ เกามองอีลวั เสวียซงึ เอย่ ดว้ ยนาํ เสียงราบเรยี บ
ผา่ นกระจกมองหลงั แลว้ พดู ชา้ ๆ วา่ “มวั เฉินเซวียนคนนี
ความคดิ ลกึ ลาํ ถา้ นายหญิงไมถ่ ือวา่ ผมปากมาก ทางที
ดีอยา่ ไปขอ้ งแวะกบั คนคนนีดีกวา่ ครบั ”

โดยเฉพาะเวลานีเธอเป็นภรรยาของนายนอ้ ยแลว้ เรอื งนี
ไมใ่ ชค่ วามลบั อะไร ดว้ ยวธิ ีการของพวกเขา ถา้ อยากสบื
ก็ยอ่ มรูไ้ ด้ เขาอยากเอาชนะนายนอ้ ยมาก ใครจะรูว้ า่ จะ
ใชว้ ิธีการอะไร

ในแวดวงธรุ กิจนอกจากการแข่งขนั อยา่ งเปิดเผยตรงไป
ตรงมาแลว้ ยงั มีการลงมืออยา่ งลบั ๆ อีกไมน่ อ้ ย

321

แมแ้ ตเ่ ฉวียนกรุป๊ ของพวกเขา นายผเู้ ฒา่ ก็เคยใชว้ ธิ ีลบั
หลงั เหลา่ นนั สถานะของเฉวียนกรุป๊ ในวนั นีเป็นสงิ ที
ใครๆ กอ็ จิ ฉา อยากจะลากลงมาจากแทน่ บชู าตลอด
เวลา

อยา่ เหน็ วา่ แตล่ ะบรษิ ัทดคู ลืนลมสงบดี การแขง่ ขนั เบือง
หลงั ลว้ นดเุ ดือดเป็นพายุ ยิงบรษิ ัทใหญ่เทา่ ไร นาํ กย็ งิ ลกึ

อีลวั เสวียยมิ “วางใจเถอะคะ่ ลงุ เกา ฉนั รูด้ ีวา่ ควรทาํ ยงั
ไง” ประสบการณเ์ ธอไมใ่ ช่แคย่ ีสบิ ปี แตเ่ ป็น
ประสบการณข์ องสองภพ ใจเธอเองกไ็ มอ่ ยากพบปะกบั
คนคนนีมากนกั

322

ตอนที 39 จะทาํ ใหเ้ ธอไมเ่ หลืออะไรเลย!

323

วนั จนั ทรอ์ ยทู่ ีคฤหาสน์ หลงั จากทาํ มือเทียงแลว้ อี
ลวั เสวียจงึ ไปมหาวิทยาลยั ช่วงบา่ ยมีเรยี น

แตเ่ ธอไมเ่ หมือนเมือก่อนทีพอกลบั มามหาวิทยาลยั กอ็ ยู่
แตใ่ นหอพกั เปลยี นเป็นทกุ วนั ตอนบา่ ยจะนงั รถทีเฉวี
ยนหมิงใหเ้ หลา่ เกาขบั มารบั กลบั คฤหาสน์

ข่าวอีลวั เสวียซงึ ทาํ ตวั เงียบๆ ในอดีตไดค้ นรวยอปุ ถมั ภ์
เรมิ แพรอ่ อกไปในวงเลก็ ๆ แตเ่ พราะปกติเธอสนิทแตก่ บั
หลวิ เฟยซวง จงึ มองขา้ มเรอื งซบุ ซบิ นินทาเหลา่ นีไป

ขนาดเจา้ ตวั ยงั ไมใ่ สใ่ จ ทกุ คนก็เลยหมดสนกุ

324

กลบั เป็นหลวิ เฟยซวงทีมีสีหนา้ ไมพ่ อใจ “แมค่ ณุ
สารภาพมาซะ เธอกบั เฉวียนหมงิ มนั ยงั ไงกนั แน่”

อีลวั เสวียทาํ หนา้ เหลอหลา ดดู ชานมในมือ “อะไรยงั ไง
เหรอ ก็อยา่ งทีเคยบอกเธอแลว้ ไง” ฉนั กบั เฉวียนหมิ
งแตง่ งานกนั เพียงในนาม แถมยงั แตง่ กนั เงียบๆ ดว้ ย

“งนั นีอะไร” หลวิ เฟยซวงชมู ือถือตรงหนา้ อีลวั เสวีย ใบ
หนา้ เฉวียนหมงิ ในภาพชดั มาก แตใ่ บหนา้ ดา้ นขา้ งของ
ผหู้ ญิงทีกินมือคาํ กบั เขาพอดีถกู แสงเทียนสอ่ ง จงึ ดไู ม่
ชดั

325

แตใ่ นฐานะเพือนสนิทของอีลวั เสวีย มองแวบเดียวกร็ ู้
แลว้ วา่ เป็นเธอ

อีลวั เสวียมองดแู ลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสียงเรยี บๆ “ฉนั เอง”

“ฉนั รูว้ า่ เป็นเธอ แตเ่ ขาทาํ อะไรละ่ คีบกบั ขา้ วใหเ้ ธอ เธอ
สองคนยงั ไงกนั แน่” มือคาํ ใตแ้ สงเทียน ยงิ คดิ วา่ ทงั คอู่ ยู่
ดว้ ยกนั เชา้ ยนั คาํ ไมร่ ูว้ า่ หวั ใจสาวนอ้ ยจะตกหลมุ เมือไร

คนอยา่ งเฉวียนหมงิ ถา้ ตดั เรอื งทีไดฉ้ ายาวา่ คนอายสุ นั
แลว้ เรอื งอืนๆ ก็นบั เป็นเทพบตุ รเหนือเทพบตุ ร หา้ ปีก่อน
ตอนทีเขายงั ไมป่ ระสบอบุ ตั เิ หตทุ างรถยนตก์ ็มีชือเสยี ง
มากแลว้

326

“ก็แคก่ ินขา้ วมือหนงึ เทา่ นนั ทาํ เป็นเรอื งใหญ่เรอื งโตไป
ได”้ คนสองคนมีสถานะในนามแบบนี แคก่ ินขา้ วกนั
ตอ้ งตกใจดว้ ยเหรอ

หลวิ เฟยซวงสนั หวั สหี นา้ ไมป่ ลมื “กฉ็ นั เป็นหว่ งนีนา”

“หว่ งอะไร” หว่ งวา่ เฉวียนหมิงจะคดิ ไมซ่ ือกบั ฉนั ? เรอื งนี
ดเู หมือนจะไมต่ อ้ งหว่ งนะ

“หว่ งวา่ เธอจะโดนแผนชายงามเขา้ นะสิ ฉนั ยอมรบั นะ
เฉวียนหมิงหลอ่ กวา่ พีชายฉนั นิดหน่อย แตว่ า่ เสวียเสวีย
เธอกร็ ู้ เขา...”

327

อีลวั เสวียหยบิ ขนมชินเลก็ บนโต๊ะยดั ใสป่ ากเพือน “รู้
แลว้ ๆ เธอไมต่ อ้ งคอยยาํ หรอก เฮอ้ ...”

“อือๆ...” หลวิ เฟยซวงเบป้ าก เลกิ พดู เรอื งนีตอ่

ทีจรงิ เธอเขา้ ใจทีหลวิ เฟยซวงพดู แตพ่ อไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั
เธอกลบั รูส้ กึ สงสารเฉวียนหมิง และไมอ่ ยากไดย้ ินคนอืน
เอาแตพ่ ดู วา่ เขาเป็นคนอายสุ นั แมภ้ ายนอกเขาอาจดู
สบายๆ ทา่ ทีผอ่ นคลาย แตค่ วามจรงิ แลว้ เขาแบกรบั
ความกดดนั ทีคนอืนไมก่ ลา้ จินตนาการ

หนงึ สปั ดาหผ์ า่ นไปอยา่ งรวดเรว็ ชวั พรบิ ตาก็มาถงึ วนั

328

ศกุ รแ์ ลว้

ครงั นีใครบางคนนงั กินอาหารอยใู่ นโรงอาหารอยา่ งใจ
ลอย พอมาทีหอ้ งเรยี น คนทีอยใู่ นใจไมเ่ หลอื บมองมา
ทางเขาไมพ่ อ เลกิ เรยี นแลว้ ยงั ออกไปเรว็ กวา่ คนอืนอีก

ดเู หมือนอีลวั เสวียจะเลกิ วนเวียนรอบตวั พอ่ เทพบตุ ร
หนานหลวิ เฟิงแลว้ อีลวั เยียจงึ ไมม่ าตอแยดว้ ย กลบั
อาศยั โอกาสนีตีสนิทกบั เสวียฟังเฟยราวกบั เป็นพีนอ้ งกนั

อีลวั เยียมองตามหลงั อีลวั เสวียกบั หลวิ เฟยซวงทีผละ
จากไปดว้ ยความกระหยมิ ใจ ของของเธอ ไมว่ า่ เป็นอะไร
ฉนั กต็ อ้ งแยง่ มาใหห้ มด คนอยา่ งเธอ ไมว่ า่ อะไรก็ตอ้ งไม่

329

มี ตอ้ งไสหวั ออกไปจากตระกลู อี รวมทงั แซอ่ ีก็ไมค่ วร
เป็นของเธอ!

“แผนออ่ ยเหยือของยายนนั ดเู หมือนจะไดผ้ ล ดแู ววตา
พอ่ เทพบตุ รส”ิ สายตาทีเปียมไปดว้ ยความอจิ ฉาของเส
วียฟังเฟยจอ้ งมองไปในทศิ ทางทีอีลวั เสวียจากไป

อีลวั เยียยมิ หยนั “วางใจเถอะ เทพบตุ รจะมองผหู้ ญิง
จนๆ อยา่ งนนั เหรอ อีกอยา่ ง ตอ่ ใหต้ ระกลู หนานเกง่ แค่
ไหนกไ็ มม่ ีทางเทียบเฉวียนกรุป๊ ได้ เธอเป็นเมียคนอืน
แลว้ เทพบตุ รไมแ่ ยแสเธอหรอก”

รอยยมิ ผดุ ขนึ บนใบหนา้ เสวียฟังเฟยทนั ที “ทีพดู ก็จรงิ อยู่

330

หรอก”
นางสารเลว! สกั วนั ฉนั ตอ้ งทาํ ใหเ้ ธอไมเ่ หลอื อะไรเลย!
นยั นต์ าอีลวั เยียเตม็ ไปดว้ ยแววอาฆาตมาดรา้ ย

331

ตอนที 40 คืนหยกดบิ พวกนีใหห้ มด

“นายหญิง มาแลว้ เหรอครบั ” อีลวั เสวียเพงิ เดนิ
ออกมาจากประตมู หาวทิ ยาลยั พรอ้ มกบั หลวิ เฟยซวงก็
เหน็ เหลา่ เกาซงึ อยไู่ มไ่ กลทนั ที รวมทงั รถของหลวิ เฟยอ
วินซงึ อยถู่ ดั ออกไปไมไ่ กล

หลวิ เฟยซวงดงึ แขนอีลวั เสวีย “เสวียเสวีย สดุ สปั ดาหไ์ ป
เทียวบา้ นฉนั นะ เธอยงั ไมเ่ คยไปบา้ นฉนั เลย” กอ่ นหนา้ นี
ชวนเธอไปไมไ่ ดส้ กั ที คราวนีไมว่ า่ ยงั ไงก็ตอ้ งทาํ ใหเ้ ธอ

332

สนิทกบั พีชายมากขนึ จะไดเ้ ป็นการสรา้ งโอกาส

“ฉนั ...” อีลวั เสวียรูส้ กึ ถงึ แววตาจรงิ ใจของหลวิ เฟยซวง
อยากปฏิเสธแตพ่ ดู ไมอ่ อก อีกฝ่ายดีตอ่ เธอขนาดนี ถา้
เอาแตบ่ อกปัดคงไมค่ อ่ ยดี

แตค่ วามกระตือรอื รน้ ของหลวิ เฟยอวินกลบั ทาํ ใหเ้ ธอ
รูส้ กึ ตอ่ ตา้ น ตอนนีเธออยากฝึกวชิ าเทา่ นนั เรอื งความรกั
อะไรนนั เธอไมส่ นใจแมแ้ ตน่ อ้ ย

เหลา่ เกากะพรบิ ตา เปิดประตรู ถ “นายหญิง นายนอ้ ย
เพิงโทร.มาบอกวา่ ทางบรษิ ัทเพิงสงั หยกดบิ มาลอ็ ตหนงึ
ถา้ คณุ สนใจจะไปดกู ็ไดค้ รบั ”

333

กอ่ นหนา้ นีเหน็ ทา่ ทางอีลวั เสวียเหมือนชอบหยกมาก เฉ
วียนหมิงจงึ ใหเ้ หลา่ เกาลองถามดู ไดค้ วามวา่ เธอชอบ
หยกดบิ ทียงั ไมไ่ ดต้ ดั แตง่ เขาจงึ คอยใสใ่ จเรอื งนี

พออีลวั เสวียไดย้ นิ กด็ ีใจ “ตอนนี?” เธอกาํ ลงั คดิ วา่ พรุง่ นี
เป็นวนั หยดุ สดุ สปั ดาหจ์ ะลองไปดทู ีตลาดหนิ หยกทียงั
ไมไ่ ดต้ ดั แตง่ คิดไมถ่ งึ วา่ บรษิ ัทของเฉวียนหมิงกค็ รอบ
คลมุ ถงึ เรอื งนีดว้ ย

ทีจรงิ เธอไมร่ ูว้ า่ เฉวียนกรุป๊ นอกจากแบรนดท์ ีเฉวียนหมิ
งสรา้ งขนึ มาแลว้ การคา้ ยงั ครอบคลมุ ไปทกุ ดา้ น สาํ หรบั
ทองคาํ เครอื งหยก และวตั ถโุ บราณนนั ยงั เป็นการอวด

334

ฐานะของคนชนชนั สงู ดงั นนั จงึ มีตลาดอยดู่ ว้ ย

เฉวียนหมงิ ใหเ้ หลา่ เกาสอบถามชว่ งเวลาทีนาํ เขา้ หยก
ดบิ ลอ็ ตใหม่ บงั เอิญตรงกบั บา่ ยวนั นี

“ครบั นายนอ้ ยเพิงโทร.มา ใหผ้ มพาคณุ ไปสง่ ทีนนั ”
เหลา่ เกายมิ ในฐานะคนทีผา่ นโลกมากอ่ น ทาํ ไมเขาจะ
มองความรูส้ กึ ในแววตาชายหนมุ่ ไมอ่ อก เขาตอ้ งลงแรง
ชว่ ยนายนอ้ ยของตนจงึ จะถกู

อีลวั เสวียคิดๆ ดู ทีจรงิ ติดหนีคนอืนสตู้ ิดหนีเฉวียนหมิ
งจะดีกวา่ ถงึ ตอนนนั ใชค้ ืนทีเดียวสะดวกดี จงึ หนั มาพดู
กบั หลวิ เฟยซวง “ไวค้ ราวหนา้ นะ ฉนั มีธุระจรงิ ๆ”

335

“งนั ...ก็ได”้ กลบั มาอยดู่ ว้ ยกนั คราวนี เธอพบวา่ อีลวั เส
วียเปลยี นไปจากเดิมจรงิ ๆ กลายเป็นคนทีเป็นตวั ของตวั
เอง เธอไมอ่ าจคอยควบคมุ ความคิดอีกฝ่ายได้

เมือเป็นแบบนี หลวิ เฟยซวงจงึ ไดแ้ ตม่ องเหลา่ เการบั อีลวั
เสวียไป

หลวิ เฟยซวงเขา้ ไปนงั ทีนงั ขา้ งคนขบั มองสหี นา้ หมน่
หมองของพีชาย แลว้ ถอนหายใจ “บอกแลว้ วา่ ใหพ้ ี
รบี กลบั มา แตพ่ ีก็ไมฟ่ ัง เฮอ้ ...”

หลวิ เฟยอวินยมิ ขืน “ฉนั ใชเ้ วลาสองปีเรยี นจบ

336

มหาวทิ ยาลยั แลว้ เธอยงั จะใหฉ้ นั ทาํ ยงั ไงอีก แตว่ า่ ฉนั
ไมย่ อมแพห้ รอก”

“ใช่ อยา่ งนีสถิ งึ จะเป็นพีชายฉนั สดุ ยอด!”

ครงึ ชวั โมงตอ่ มา ทางอีกดา้ น เหลา่ เกาพาอีลวั เสวียมา
ถงึ แถบชานเมือง เป็นบรษิ ัทเครอื งหยกของเฉวียนกรุป๊
ซงึ กค็ ลา้ ยกบั โรงงานตดั แตง่ เครอื งหยกนนั เอง

เหน็ เหลา่ เกามา ทกุ คนกแ็ สดงทา่ ทีนอบนอ้ ม “ลงุ เกา”

“ลงุ เกา” คนเหลา่ นีตา่ งรูจ้ กั เหลา่ เกา พากนั ทกั ทายอยา่ ง
เคารพ

337

“พาผมไปดหู ยกดิบทีเพิงสง่ เขา้ มาหนอ่ ย” เขาบอกจดุ
ประสงคโ์ ดยไมพ่ ดู พราํ ทาํ เพลง เจา้ หนา้ ทีทีมาตอ้ นรบั
มองอีลวั เสวียดว้ ยความสงสยั แตไ่ มไ่ ดถ้ ามอะไร คดิ วา่
เป็นพนกั งานใหมท่ ีเหลา่ เกาพามา จงึ พาทงั สองไปยงั
สถานทีแหง่ หนงึ

“นีเป็นหยกดิบทีสง่ เขา้ มาครงั นีครบั ผจู้ ดั การสวีกาํ ลงั นาํ
คนตรวจรบั แลว้ ลงทะเบียน” เขาชีไปทางกอ้ นหนิ ทีตงั
กระจายอยบู่ นพืน ในนนั มีคนหนงึ กาํ ลงั สาํ รวจอยู่

ยงั มีอีกหลายคนกาํ ลงั ถา่ ยรูปเกบ็ ไว้

338

“นายหญิง เชิญทางนีครบั ” เหลา่ เกาเดนิ นาํ ขา้ งหนา้ เขา
ผายมือออก เชิญอีลวั เสวียเดนิ ตรงไป
แตเ่ ธอไมข่ ยบั ดงึ สายตากลบั มา มองเหลา่ เกาแลว้ พดู
วา่ “โทร.บอกเฉวียนหมิง ใหเ้ ขาคืนหยกดบิ พวกนีกลบั
ไป” ในนนั มีหยกชนั ดีนอ้ ยมาก สนิ คา้ ลอ็ ตนีคณุ ภาพแย่
เกินไป!

339

ตอนที 41 รบกวนเฉวียนหมงิ

คนทีพาอีลวั เสวียกบั เหลา่ เกามาตกตะลงึ พดู ขนึ
ทนั ที “คืน? คณุ เป็นใคร ทาํ ไมเรยี กชือนายนอ้ ยเฉวียน
ตรงๆ” หรอื วา่ คนทีมาใหมน่ ีเป็นผเู้ ชียวชาญการตรวจ
สอบอญั มณี อายนุ อ้ ยเกินไปมงั ไมร่ ูก้ ฎเกณฑเ์ ลย

เหลา่ เกาเองก็มีสหี นา้ งนุ งง “ทาํ ไมนายหญิงถงึ พดู อยา่ ง

340

นนั ครบั ” ฟังขอ้ มลู จากคนทีสงั สนิ คา้ เขา้ มารวมทงั
ตวั อยา่ งหยกดิบทีสกดั ออกมาในลอ็ ตนี ลว้ นบอกวา่ ไม่
เลว แตเ่ ธอยงั ไมท่ นั ดกู ็รูแ้ ลว้ วา่ เป็นหยกคณุ ภาพไมด่ ี

อีลวั เสวียเมม้ ปาก “หยกดิบพวกนีไมด่ ี”

“ไมด่ ี? คณุ เป็นใคร หรอื แคอ่ าศยั คาํ พดู คณุ วา่ ไมด่ ี เราก็
ตอ้ งสง่ คืน คณุ รูไ้ หมวา่ จะเสียหายแคไ่ หน” ชายวยั กลาง
คนสวมแวน่ ตาทีเดมิ ตรวจดอู ยหู่ า่ งออกไป เดินตรงมา
ทา่ ทางวางอาํ นาจ

เมือครูเ่ ขาอยไู่ มห่ า่ งนกั คาํ พดู ของอีลวั เสวียจงึ เขา้ หเู ขา
ทงั หมด ใครๆ เรยี กเขาวา่ ผจู้ ดั การสวี เป็นผจู้ ดั การใหญ่

341

ของตลาดคา้ วตั ถโุ บราณแหง่ นี อยใู่ นแวดวงนีมาหลายปี
มีประสบการณส์ งู

หยกดบิ ลอ็ ตนีเขาเป็นคนอนญุ าตใหส้ งั เขา้ มา และผา่ น
มือเขาแลว้ ดว้ ย

กระจกแวน่ ตาสะทอ้ นแสง ทาํ ใหม้ องเหน็ แววตาเขาไม่
ชดั

อีลวั เสวียยมิ เยาะ “เสยี หายแคไ่ หนฉนั ไมร่ ูห้ รอก แตเ่ มือ
เทียบกบั การสง่ คืน ถา้ รบั หยกดิบพวกนีไวห้ มดจะเสีย
หายหนกั กวา่ ! หรอื วา่ ผจู้ ดั การสวีคลกุ คลใี นวงการวตั ถุ
โบราณมานาน ดไู มอ่ อกวา่ หยกดบิ พวกนีไมใ่ ชข่ องชนั ดี”

342

สีหนา้ ผจู้ ดั การสวีดาํ ทะมนึ “คณุ ! คณุ พดู เหลวไหลอะไร
ทีนี!” หรอื วา่ เรอื งแดงแลว้ ไม่ เป็นไปไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด เรอื ง
นีนอกจากฉนั แลว้ กไ็ มม่ ีใครรู้ เป็นไปไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด

เหลา่ เกาเป็นคนรอบจดั เขาจบั แววตารอ้ นตวั ของผจู้ ดั
การสวีไดท้ นั ที จงึ เลกิ ควิ ขนึ เลก็ นอ้ ย แตแ่ สรง้ ทาํ เป็นไมร่ ู้
ไมเ่ หน็

“พดู เหลวไหลหรอื เปลา่ ฉนั คดิ วา่ ผจู้ ดั การสวีรูแ้ ก่ใจดี” อี
ลวั เสวียยมิ หยนั แลว้ เบนสายตามองเหลา่ เกา เฉวียนหมิ
งดีตอ่ ฉนั ไมน่ อ้ ย ตอ้ งชว่ ยเปิดโปงคนคนนี ลกู นอ้ งแบบนี
จะเอาไวท้ าํ ไม!

343

“ลงุ เกา ผหู้ ญิงคนนีพดู จาเหลวไหล โปรดไลเ่ ธอออกไป
ดว้ ยครบั ไมส่ ิ ใหค้ นคมุ ตวั เธอไว้ ถา้ ทาํ ใหเ้ ฉวียนกรุป๊ เรา
เสียชือเสยี ง จะเสียหายไมน่ อ้ ย!”

เหลา่ เกาพดู ดว้ ยนาํ เสยี งราบเรยี บ “ขอโทษดว้ ย เหลา่ สวี
ผมไมม่ ีคณุ สมบตั ทิ ีจะไลเ่ ธอ” นายนอ้ ยปกปอ้ งนายหญิง
อยา่ งกบั อะไรดี กลวั แตว่ า่ ถา้ เสน้ ผมเธอหลดุ ไปแมแ้ ต่
เสน้ เดียว ทกุ คนไดเ้ ดือดรอ้ นกนั หมดแน่

ผจู้ ดั การสวีกลอกตาไปมา พอจะเดาออกวา่ ผหู้ ญิงคนนี
มีความเป็นมาไมธ่ รรมดา แตเ่ รอื งนีจะถกู เปิดโปงไมไ่ ด้
เดด็ ขาด ขอแค.่ ..ขอแคส่ นิ คา้ เขา้ โกดงั ได้ ถงึ ตอนนนั
ทกุ อยา่ งก็เป็นอนั เสรจ็ สนิ พวกเขาคงไมส่ ามารถขนหนิ

344

ทงั หมดออกมาได้ เทา่ นีกร็ อดตวั แลว้

“ในเมือเป็นคนทีลงุ เกาพามา งนั ถือซะวา่ เป็นเรอื งลอ้
เลน่ แลว้ กนั ”

จากนนั ก็สง่ สญั ญาณใหพ้ นกั งานทาํ งานตอ่ “ลงุ เกา
เชิญทางนีครบั ” ผจู้ ดั การสวีกลอกตา ตีหนา้ ยมิ อยา่ งเอา
อกเอาใจ เพือจะไดพ้ าอีลวั เสวียไปยงั หอ้ งรบั แขกขา้ งๆ

เหลา่ เกาโบกมือ “หยดุ การตรวจรบั ไวก้ อ่ น” จากนนั ก็หนั
มามองอีลวั เสวีย

“เรอื งการคืนหยกดบิ ขอใหค้ ณุ พดู ตอ่ ครบั ใหเ้ หตผุ ลแก่

345

ผม ไมอ่ ยา่ งนนั ผมจะอธิบายกบั นายนอ้ ยลาํ บาก” อยา่ ง
ทีผจู้ ดั การสวีบอก ถา้ แคค่ าํ พดู ประโยคเดียวกส็ ง่ หยกดิบ
พวกนีคืน ยอ่ มไมม่ ีเหตผุ ล พวกเขาจะเสยี หายมาก

อีกอยา่ ง หนิ หยกเกียวพนั ถงึ จาํ นวนเงินมหาศาล ไมง่ ่าย
เหมือนการทีซเู ปอรม์ ารเ์ กต็ เลก็ ๆ นาํ เขา้ หรอื คืนสนิ คา้
ทางเฉวียนหมิงก็ตอ้ งผา่ นขนั ตอนบา้ ง ไมใ่ ชว่ า่ ขอคืนก็
คืนไดเ้ ลย

อีลวั เสวียกะพรบิ ตา นาํ เสียงเยน็ “ลงุ เกา โทร.ถามเฉวี
ยนหมิงวา่ เชือฉนั หรอื เปลา่ ถา้ เชือ ใหเ้ ขามาดว้ ยตวั เอง
ฉนั จะพสิ จู นใ์ หเ้ ขาดู ถา้ ไมเ่ ชือ ทีฉนั พดู ไปก็ถือวา่ พดู
เหลวไหลแลว้ กนั ”

346

347