หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

‘แน่อยแู่ ลว้ ไมว่ า่ ใครก็ตอ้ งเก่งพอทีจะดแู ลบา้ นไดร้ วมทงั
มีฝีมือติดตวั บา้ ง ผมยงั มีไมเ้ ดด็ อีกเยอะ วนั หลงั คณุ จะ
คอ่ ยๆ เหน็ เอง’

เสียงเตือนของเครอื งมือเมือครูด่ งึ ดดู ความสนใจของอี
ลวั เสวีย คิดถงึ สภาพของอวนิ เวย่ เวลานีแลว้ เธอไมก่ ลา้
ผลผี ลามขบั ไอรา้ ยออกมาจากตวั เขาจนหมด ทาํ ไดเ้ พียง
คอ่ ยๆ ขบั ออกมา

คาํ นวณดแู ลว้ ไอรา้ ยนีมีขนาดเทา่ กาํ ปันเดก็ ทารกเทา่
นนั ดว้ ยความสามารถของเธอในตอนนี ใชเ้ วลาไมถ่ งึ สบิ
นาทีกข็ บั ไอรา้ ยออกมาไดห้ มด

598

แตเ่ ธอตอ้ งใชเ้ วลาถงึ หา้ เทา่ จงึ ขบั ไอรา้ ยสายสดุ
ทา้ ยออกมาได้

ไอรา้ ยพวกนนั ยงั อยใู่ นหอ้ ง มองดว้ ยตาเปลา่ ไมเ่ หน็ มนั
กาํ ลงั หาทางออก อยากหนีไป แตน่ า่ เสยี ดาย พืนทีวา่ ง
เลก็ ๆ นีถกู พลงั ของลกู บอลเงินแยกออกมา

อีลวั เสวียแคน่ เสียงออกมา เธอยืนมือออกไปควา้ ไอรา้ ย
คอ่ ยๆ บีบจนแตกเป็นเสยี งๆ สลายตวั ไปในทีสดุ

จากนนั เธอก็ดงึ เข็มเงินทีนายผเู้ ฒา่ เฟิงฝังทีไหลข่ องอวิน
เวย่ ออก แลว้ ฝังเข็มเงินเลม่ ใหมท่ ีจดุ ทงเทียน

599

ผา่ นไปครูห่ นงึ เธอกถ็ อดหนา้ กากออกซิเจนออก แลว้
พบวา่ อวินเวย่ เรมิ มีลมหายใจออ่ นๆ แลว้ ดวงตามี
ประกาย เธอควา้ แขนขา้ งทีใหน้ าํ เกลอื เขาไว้ ถา่ ยพลงั
ทิพยข์ องตนเขา้ ไป

‘อา้ ว ทาํ ไมทาํ อยา่ งนีละ่ พลงั ทิพยไ์ มใ่ ช่ฝึกขนึ มาไดง้ ่ายๆ
ยอมใหเ้ ขาอยา่ งนีเลยเหรอ โอ๊ยๆ ปวดใจ’

จะทาํ ยงั ไงดี นกึ วา่ เจา้ นายเป็นคนสวยทีเยน็ ชา คิดไมถ่ งึ
วา่ จะเป็นพวกไมเ่ อาถา่ นแบบนี รอถามออนไลน์ หาทาง
แกด้ ีกวา่

ผา่ นไปอีกสบิ นาที ขนตาอวินเวย่ ขยบั เลก็ นอ้ ย อีลวั เสวีย

600

จงึ คลายมือออก
“อา...” คงเพราะหลบั ตามานานเกินไป อวนิ เวย่ จงึ
กะพรบิ ตาเลก็ นอ้ ย แลว้ เรมิ หรตี ามองดรู อบๆ พอเหน็ อี
ลวั เสวียกต็ กใจทนั ที

601

ตอนที 78 เหมือนลกู สาวผมมาก

เขายืนมือออกไปควา้ ขอ้ มือเธอไวท้ นั ที

อีลวั เสวียมนุ่ ควิ อยากสลดั มือออก แตเ่ มือเหน็ แววตา
ออ่ นโยนมีเมตตาทงั ยงั เปียมดว้ ยความรูส้ กึ ผดิ ของอวิน
เวย่ กต็ อ้ งชะงกั

“แมท่ พั อวิน คณุ ฟื นแลว้ ดีจงั คะ่ ” อีลวั เสวียยมิ เลกิ
สนใจมือทีจบั ขอ้ มือเธอ

602

เมือเหน็ วา่ เธอไมไ่ ดต้ อ่ ตา้ น มือขา้ งนนั กค็ อ่ ยคลายแรง
ลง แลว้ ก็ปลอ่ ยมืออยา่ งไมเ่ ตม็ ใจนกั

“ผม...ทาํ ไมผมถงึ มาอยทู่ ีนี คณุ เป็นใคร” เสยี งเขาแหบ
พรา่ เพราะไมไ่ ดพ้ ดู นาน ประกอบกบั รา่ งกายยงั ออ่ นแอ
เสยี งพดู จงึ แผว่ มาก แตย่ งั ดีทีเธอสามารถไดย้ ิน

“ฉนั ชืออีลวั เสวียคะ่ ทีนี...ทีนีเป็นโรงพยาบาล สว่ นราย
ละเอียด ใหแ้ มท่ พั จา้ วบอกคณุ นะคะ” อีลวั เสวียยมิ
อยา่ งมีมารยาท แลว้ หนั ไปเปิดประตู

อวินเวย่ ยกมือขนึ แตก่ ต็ กลงไปอยา่ งไรเ้ รยี วแรง สายตา

603

ไมไ่ ดเ้ ลอื นไปจากอีลวั เสวียเลย

เหมือน เหมือนมาก

ขณะทีประตเู ปิดออก จา้ วจวินและนายผเู้ ฒา่ เฟิงลกุ ขนึ
ทนั ที รบี เดนิ มาหา ทงั สองถามพรอ้ มกนั “เป็นยงั ไงบา้ ง”

อีลวั เสวียทาํ อมพะนาํ ใหอ้ ยากรู้ สหี นา้ เรยี บเฉย “สภาพ
เป็นยงั ไง พวกคณุ เขา้ ไปดเู องเถอะคะ่ ”

ใบหนา้ จา้ วจวนิ ซีดเผือดทนั ที ฝีเทา้ หนกั องึ กา้ วเขา้ ไป
ก่อน

604

“พีอวิน!”

เสียงตะโกนลนั ทาํ ใหน้ ายผเู้ ฒา่ ถงึ กบั ชะงกั เขาเหลอื บ
มองอีลวั เสวียแวบหนงึ “ไมเ่ ป็นไรนะ เธอเป็นเพือน
เฟิงเออ๋ ร์ กค็ ือเพือนของเราหลงิ เป่าถงั ดว้ ย”

ความหมายของนายผเู้ ฒา่ เฟิงก็คือ หากแมท่ พั จา้ วไม่
อาจรบั ความจรงิ ได้ และจะกลา่ วโทษเธอจรงิ ๆ พวกเขา
สกลุ เฟิงก็จะปกปอ้ งเธอเอง อีลวั เสวียพลนั รูส้ กึ อบอนุ่ หวั
ใจ หลงิ เป่าถงั ดเู หมือนฉนั จะมาถกู ทีแลว้ จรงิ ๆ

ตอ่ ใหเ้ ธอรกั ษาอวินเวย่ ไมไ่ ด้ แตเ่ มือครูท่ ีรกั ษาจา้ วจวิ
น ทกุ คนยอ่ มประจกั ษใ์ นความสามารถของเธอแลว้

605

ขณะทีอาการของอวนิ เวย่ นนั หมอนบั ไมถ่ ว้ นลว้ นลง
ความเหน็ วา่ ไมร่ อดแลว้ ถา้ ลม้ เหลวจรงิ กเ็ ป็นเรอื งทีอยู่
ในความคาดหมาย

อีลวั เสวียยงั ไมท่ นั จะอธิบาย คาํ พดู ครงึ หลงั ของจา้ วจวิ
นกด็ งั ขนึ “พีฟื นแลว้ ผมไมไ่ ดฝ้ ันไปนะ!”

นายผเู้ ฒา่ เฟิงชะงกั ฝีเทา้ อีกครงั จากนนั ก็วงิ ตามเขา้ ไป

“ทาํ ใหน้ ายเป็นหว่ งแลว้ ” อวินเวย่ พยายามขยบั มมุ ปาก
สายตายงั มองไปทางอีลวั เสวียตลอด ราวกบั วา่ กลวั เธอ
จะจากไป

606

จา้ วจวินมองตามไป ก่อนจะเหลือบมองเขาแลว้
บอกอยา่ งไมป่ ิดบงั วา่ “พีอวิน ครงั นีตอ้ งขอบคณุ คณุ ลวั
เสวีย เธอช่วยชีวติ พีไว้ ไมง่ นั ไมง่ นั ผมคงไดแ้ ตต่ ามพีไป”

“ถยุ ฉนั ไมส่ นใจแกหรอกโวย้ จะตายตามทาํ ไม เวรเอ๊ย!”

อีลวั เสวียรูส้ กึ แปลกใจเลก็ นอ้ ย เธอไมค่ าดวา่ อวินเวย่ จะ
เป็นแมท่ พั ทีวางตวั ตามสบาย เป็นคนเรยี บงา่ ยถงึ ขนั ที
ไดย้ ินเสยี งแลว้ กร็ ูส้ กึ เคารพนบั ถือและอยากใกลช้ ิดดว้ ย
อยา่ งไมร่ ูต้ วั เป็นนายทหารทีดีคนหนงึ จรงิ ๆ

มิน่าถา้ ไมถ่ งึ ทีสดุ จรงิ ๆ กองทพั กไ็ มย่ อมวางมือในการ
รกั ษาเขา

607

“แคก่ ๆ” อาจเพราะพดู เรว็ เกินไป เขาจงึ ไอออกมา

“แมห่ นลู วั เสวีย รบี มาดพู ีใหญ่เรว็ เขา้ ” จา้ วจวนิ ลนลาน
ตะโกนเรยี กอีลวั เสวียทีขา้ งประตู ลาํ บากแทบแยก่ วา่ จะ
ฟื นได้ จะใหเ้ กิดอะไรผดิ พลาดไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด

อวินเวย่ งนุ งง “ฉนั ไมไ่ ดอ้ อ่ นแอขนาดนนั แกจะตกใจ
อะไร ถกู คนหวั เราะเยาะหมด”

แตอ่ ีลวั เสวียก็ยงั เขา้ มา เธอตรวจชีพจรใหอ้ วินเวย่ อีก
ครงั “อาการคงทีแลว้ คะ่ แตเ่ ข็มเงินพวกนี ตอ้ งรอสกั ครงึ
ชวั ยาม เออ่ ไมส่ ิ รอสกั หนงึ ชวั โมงคอ่ ยดงึ ออก สว่ นสาย

608

พวกนี ฉนั วา่ ถอดออกไดแ้ ลว้ นายผเู้ ฒา่ เหน็ อยา่ งไรคะ”

“ฟังคณุ ถอดออกใหห้ มด ฉนั เหน็ ของพวกนีแลว้ ราํ คาญ”
อวินเวย่ บอกทนั ที นาํ เสยี งออ่ นโยน มองอีลวั เสวียดว้ ย
สายตาเอน็ ดู

อีลวั เสวียกลอกตา ถามสงิ ทีสงสยั ในใจออกมา “แมท่ พั
อวิน ทาํ ไมคณุ ถงึ จอ้ งฉนั ตลอดเวลา หนา้ ฉนั มีอะไรเหรอ
คะ”

แววตาเขาดแู ปลกๆ แตไ่ มไ่ ดท้ าํ ใหเ้ ธอรูส้ กึ อดึ อดั กลบั ดู
ออ่ นโยนจนเธอรูส้ กึ ไมค่ นุ้

609

“คณุ ...เหมือนลกู สาวผมมาก”

ตอนที 79 คณุ เกง่ จรงิ ๆ!
คาํ พดู ของเขาทาํ ใหจ้ า้ วจวนิ และทกุ คนองึ งนั บรรยากาศ
เปลยี นเป็นซบั ซอ้ นขนึ ทนั ที เขาเหลือบมองอวินเวย่ บน
เตียงแวบหนงึ แลว้ ถอนหายใจเบาๆ
อีลวั เสวียครุน่ คดิ เลก็ นอ้ ย เพียงแตย่ มิ ไมพ่ ดู อะไร
แมจ้ ะนอนอยู่ แตห่ ลงั จากทีอวินเวย่ ฟื นขนึ แลว้ กลนิ อาย

610

เขม้ งวดก็ยงั คงแผอ่ อกมาจากตวั เขาโดยไมร่ ูต้ วั ถงึ สีหนา้
จะยงั เป็นคนป่วย แตด่ เู หมือนจะไมส่ ง่ ผลตอ่ ความหา้ ว
หาญเดด็ เดียวเขา้ กระดกู ของเขาเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย

“ขอโทษนะ คณุ ลวั เสวีย คณุ อยา่ ถือสา ผมแคร่ ูส้ กึ
สะเทือนใจ เพราะคณุ คลา้ ยกบั ภรรยาผมมาก ถา้ ลกู สาว
ผมยงั มีชีวติ กน็ ่าจะอายเุ ทา่ คณุ นีแหละ หนา้ ตาก็คงเป็น
แบบนี”

ผชู้ ายอกสามศอกแทๆ้ พอพดู ถงึ ตรงนี อีลวั เสวียก็ไดย้ นิ
นาํ เสียงเครอื ในลาํ คอเขาไดไ้ มย่ าก ขอบตาเขาแดงเรอื all-

all2 blog

611

คงเพราะรอดตายหวดุ หวิด พอฟื นแลว้ กอ็ ดสะทอ้ นใจไม่
ได้

“ไมเ่ ป็นไรหรอกคะ่ แมท่ พั อวินเพิงฟื น ควรทาํ ใจใหส้ บาย
รา่ งกายจะไดฟ้ ื นฟนู ะคะ” ผชู้ ายทีคิดถงึ ลกู สาวและ
ภรรยาอนั เป็นทีรกั ตอ่ ใหต้ าฝาดก็คงเพราะสะเทือนใจ
เธอไมน่ กึ รงั เกียจหรอื ปฏิเสธหรอก

มีคาํ กลา่ ววา่ ชายชาตรไี มห่ ลงั นาํ ตาง่ายๆ คนอยา่ งอวิน
เวย่ มีความรูส้ กึ อดั อนั ตนั ใจขนาดนี นา่ จะเป็นผชู้ ายทีมี
ความรบั ผดิ ชอบสงู อีกอยา่ งฟังจากทีเขาพดู แลว้ ดู
เหมือนภายหลงั เขาจะไมไ่ ดแ้ ตง่ งานใหม่ ทงั ทีมีตาํ แหน่ง
สงู แตย่ งั ซือสตั ยต์ อ่ ความรกั อีลวั เสวียรูส้ กึ นบั ถือ

612

อวินเวย่ หลบั ตาลงแลว้ ลมื ตาขนึ อีกครงั ขอบตาไมแ่ ดง
แลว้

“ขอบคณุ คณุ ลวั เสวียทีชว่ ยเตือน ผมจะระวงั ” จากนนั ก็
เหลือบมองจา้ วจวิน

“เรว็ เขา้ สิ รบี เอาสายพวกนีบนตวั ฉนั ออกไปใหห้ มด”

จา้ วจวนิ ยิมซือ รบี พยกั หนา้ ทนั ที “พีอวินวางใจ ผมจะให้
นายผเู้ ฒา่ เฟิงสง่ คนมาจดั การให้ จรงิ สิ ผมจะแจง้ ข่าวดี
นีใหท้ กุ คนรู”้

613

อวินเวย่ หลบุ ตาลง เอย่ ตดั บท “เดียว เรอื งนีรออีกหน่อย
คอ่ ยพดู เถอะ”

จา้ วจวนิ ครุน่ คิดเลก็ นอ้ ยแลว้ พยกั หนา้ “วางใจเถอะพี
อวิน เรอื งทีพีไมใ่ หท้ าํ ผมจะไมแ่ ตะตอ้ งเดด็ ขาด”

จากนนั อีลวั เสวียก็ออกจากหอ้ ง เหน็ นายผเู้ ฒา่ เฟิงสงั
คนเขา้ ไปในหอ้ ง ถอดสายตา่ งๆ ทีปกติใชร้ กั ษาชีวติ อวิน
เวย่ ออกหมด ตอนทีเขายงั ไมฟ่ ื น จาํ เป็นตอ้ งอาศยั สาย
พวกนี เวลานีเขาฟื นแลว้ จงึ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใชอ้ ีก

“เรยี บรอ้ ยแลว้ ใช่ไหม” จา้ วจวินเหน็ นายผเู้ ฒา่ เฟิงเอา
เครอื งมือการแพทยเ์ หลา่ นนั ออกมา จงึ วิงมาถามอยา่ ง

614

รอ้ นรน

“เรยี บรอ้ ยแลว้ ครบั ถงึ รา่ งกายจะยงั ออ่ นแออยู่ แตก่ ิน
อาหารไดแ้ ลว้ นบั จากเยน็ วนั นีก็เรมิ กินอาหารเหลวรส
ออ่ นหนอ่ ยได”้

จา้ วจวนิ ตืนเตน้ จนวางมือเทา้ ไมถ่ กู ปากพราํ พดู ไมห่ ยดุ
วา่ “ดีเหลอื เกิน ดีเหลือเกิน”

นายผเู้ ฒา่ เฟิงมองอีลวั แสวียซงึ กาํ ลงั ดืมชาเงียบๆ “แม่
หนลู วั เสวีย แมท่ พั อวินเวย่ อยากคยุ กบั เธอตามลาํ พงั สกั
ครู”่

615

“ทราบแลว้ คะ่ ” อีลวั เสวียไดย้ ินกล็ กุ ขนึ ทนั ที ถงึ อวินเวย่
จะไมเ่ รยี กเธอไปพบ เธอกม็ ีเรอื งอยากถามเขา ไอรา้ ย
พวกนนั น่ากลวั วา่ จะไมธ่ รรมดา แมด้ แู ลว้ จะไมเ่ กียว
ขอ้ งกบั เธอ แตเ่ ธอเขา้ ใจดีถงึ หลกั การทีวา่ ยามสงบตอ้ ง
นกึ เผือถงึ ภยั อนั ตรายในภายหนา้

เมือรูว้ า่ ปัญหาอยทู่ ีไหน เธอถงึ จะมนั ใจไดว้ า่ ควรแกไ้ ข
หรอื ควรหลีกเลยี ง

พอเขา้ มาในหอ้ ง อีลวั เสวียพบวา่ เตียงคนป่วยถกู ปรบั ให้
สงู ขนึ เลก็ นอ้ ย ดเู หมือนสภาพจิตใจเขาจะดีขนึ ไมน่ อ้ ย
ไมเ่ สยี ทีทีตอ้ งเสยี พลงั ทิพยไ์ ปบา้ ง

616

“คณุ มาแลว้ นงั ส”ิ อวินเวย่ ยมิ อยา่ งออ่ นโยน สายตา
มองไปทีเกา้ อีทีเตรยี มไวข้ า้ งเตียง

อีลวั เสวียพยกั หนา้ แลว้ นงั ลง ยงั ไมท่ นั เอย่ ปากก็ไดย้ นิ
เสยี งอวินเวย่

“แมห่ นเู ป็นคนทีนนั ใช่ไหม”

“ทีนนั ? ทีไหนคะ” ในใจสงสยั แตก่ ็ระวงั ตวั เตม็ ที

อวินเวย่ ยมิ “ดผู มสิ หลบั ไปจนเลอะเลือนแลว้ คณุ เป็น
พวกบาํ เพญ็ เพียรใช่ไหม หรอื วา่ เรยี นวชิ าแพทยค์ วบไป
ดว้ ย คณุ เกง่ จรงิ ๆ!”

617

ตอนที 80 ทีมาทีไปของเรอื ง

618

“แมท่ พั อวินชมเกินไปแลว้ ลวั เสวียเรยี นแคผ่ ิวเผินเทา่ นนั
คะ่ ”

ลกู บอลเงิน ‘ผวิ เผนิ ? แลว้ ใครทีบอกวา่ ตวั เองเป็นหมอ
ปีศาจ วิชาแพทยส์ งู สง่ อยดู่ ีๆ กต็ ิวา่ โอสถทพิ ยใ์ นรา้ น
คณุ ภาพแย่ แน่จรงิ ก็หลอมโอสถทิพยใ์ หด้ สู กั สองสาม
เมด็ ส’ิ

“ผวิ เผนิ หรอื ไม่ เธอกบั ฉนั ตา่ งกร็ ูด้ ี” อวินเวย่ ยมิ อยา่ งแฝง
นยั ลกึ ซงึ อายเุ ทา่ นี ไดร้ บั คาํ เยินยอกลบั มีสีหนา้ นิงสงบ
ไมแ่ สดงทา่ ที จิตใจมนั คงแบบนี ขนาดฉนั ตอนทีอายเุ ทา่
นีกย็ งั ทาํ ไมไ่ ด้

619

อีลวั เสวียเงยหนา้ ขนึ “แมท่ พั อวินประเมนิ สงู อยา่ งนี ลวั
เสวียรูส้ กึ ละอาย ไมก่ ลา้ รบั ”

อวินเวย่ ฟังจบ สายตาชืนชมยงิ เขม้ ขน้ ขนึ “มีอะไรตอ้ งไม่
กลา้ รบั ละ่ นีเป็นความสามารถจรงิ ๆ ของคณุ คณุ ช่วย
ชีวิตผม ผมเป็นหนีชีวิตคณุ วนั หนา้ มีอะไรใหช้ ว่ ย กม็ า
หาผมไดต้ ลอดเวลา”

บอกตามตรงวา่ เป็นหนีชีวิต ไมเ่ สียทีทีเป็นชายชาติทหาร
นิสยั เดด็ เดียวหา้ วหาญน่านบั ถือจรงิ ๆ ชวั ขณะนนั อีลวั
เสวียเกือบจะคิดวา่ ตวั เองยงั อยใู่ นโลกนนั

“แมท่ พั อวินกลา่ วหนกั เกินไปแลว้ ถา้ ไมใ่ ช่เพราะตวั คณุ

620

ไมย่ อมแพ้ ตอ่ ใหล้ วั เสวียลงมือรกั ษา ก็ไมม่ ีความมนั ใจ
ใชแ่ ลว้ แมท่ พั อวินคะ ไดย้ นิ วา่ คณุ เผชิญกบั การสรู้ บมา
ฉนั อยากรูม้ าก ช่วยเลา่ ใหฟ้ ังไดไ้ หมคะ”

อีลวั เสวียเอย่ ถามตามตรง ขืนยงั ปลอ่ ยใหเ้ ขาชมไมห่ ยดุ
ตอ่ ไป ฉนั คงเหลงิ แน่

พอเธอพดู จบ อวนิ เวย่ ก็หวนนกึ ถงึ เหตกุ ารณน์ นั ทนั ที
กลนิ อายรอบตวั เขาเปลยี นไปอยา่ งฉบั พลนั เปียมไป
ดว้ ยจิตสงั หารรุนแรง แตอ่ ีลวั เสวียยงั คงยมิ บางๆ ทา่ ที
เหมือนแคอ่ ยากรูเ้ ทา่ นนั

“ทาํ ไมคณุ ถงึ ถามเรอื งนี”

621

“ขอบอกคณุ ตามตรง สาเหตทุ ีก่อนหนา้ นีคณุ ไมไ่ ดส้ ตมิ า
จนถงึ ตอนนี เพราะชว่ งทีสรู้ บ รา่ งกายคณุ ถกู พลงั พเิ ศษ
บางอยา่ งทาํ รา้ ย ดงั นนั ไมว่ า่ จะเป็นแพทยแ์ ผนจีนหรอื
แผนปัจจบุ นั ตา่ งกม็ องไมเ่ หน็ ปัญหา ไดแ้ ตม่ องรา่ งกาย
คณุ คอ่ ยๆ ทรุดลง”

เธอไมไ่ ดพ้ ดู ขยายความเกินจรงิ ไอรา้ ยเหลา่ นนั สาํ หรบั
ผบู้ าํ เพญ็ เพียรในโลกนี หากไมใ่ ชผ่ บู้ าํ เพญ็ เพียรเหนือขนั
พืนฐานขนึ ไป จะไมส่ ามารถตรวจจบั พลงั นีได้ เนืองจาก
ไอรา้ ยในรา่ งกายอวินเวย่ มีไมม่ าก และยงั ซอ่ นอยใู่ น
สมอง อยา่ งไรกค็ ิดไมถ่ งึ

ยงิ กวา่ นนั ในโลกนีมีผบู้ าํ เพญ็ เพียรทีเป็นหมอดว้ ยนอ้ ย

622

มาก ตอ่ ใหเ้ ป็นเฟิงฉีเองกเ็ ถอะ เพราะเขาฝึกควบสอง
วิชา จงึ กา้ วหนา้ ไดช้ า้ กวา่ คนทีฝึกเพียงวิชาเดียว

อวินเวย่ จอ้ งมองอีลวั เสวียอยา่ งลกึ ลาํ “แมห่ นู คณุ เป็น
ใครกนั แน่ ถงึ กบั มองเหน็ พลงั ทีแปลกพิสดารนีออกได”้
ความจรงิ แลว้ ทีพวกเขาเขา้ สกู่ ารรบครงั นีเพราะไดร้ บั
การแจง้ มา

บรเิ วณชายแดนทีติดกบั ประเทศโจวซี เนืองจากฝ่ายตรง
ขา้ มมีพลงั สรู้ บทีรา้ ยกาจมาก เบืองบนตรวจพบแลว้ วา่
ไมใ่ ช่คนธรรมดา แตส่ ืบไมพ่ บวา่ เป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียรฝ่าย
ไหนทีเขา้ รว่ มในกองทพั ของซีโจว พวกเขาออกไปสรู้ บ
ประการแรกเพือตรวจสอบสถานการณ์ ประการทีสอง
เพือหยงั ดกู าํ ลงั ของฝ่ายตรงขา้ ม

623

คิดไมถ่ งึ วา่ กาํ ลงั รบของฝ่ายนนั จะรา้ ยกาจเกินไป ทาํ ให้
เกิดผลลพั ธเ์ ชน่ นี

“แมท่ พั อวินลืมไปแลว้ เหรอคะวา่ ฉนั เป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียร
พลงั พวกนนั ตา่ งจากพลงั ของผบู้ าํ เพญ็ เพียรปกติอยา่ ง
เรา ฉนั สามารถรบั รูไ้ ด้ อีกอยา่ งฉนั ยงั เป็นหมอดว้ ยคะ่ ”

“แมห่ นู แตน่ ีเป็นพลงั อะไร ตา่ งจากพลงั ของผบู้ าํ เพญ็
เพียรทีผมเคยเหน็ ” ไมร่ ูว้ า่ เพราะอะไร เขาเรยี กเธอแบบ
นีโดยไมร่ ูต้ วั

ดวงตาอีลวั เสวียหลบุ ลง “ถา้ ฉนั เดาไมผ่ ดิ นา่ จะเป็นไอ

624

รา้ ย หรอื ใชภ้ าษาพืนๆ หนอ่ ยก็คือไอมาร ความหมายก็
ตามชือเรยี ก แตท่ ีพวกคณุ เผชิญ ดแู ลว้ ยงั ไมไ่ ดเ้ ขา้ สขู่ นั
การฝึกเป็นมารอยา่ งแทจ้ รงิ ไมอ่ ยา่ งนนั คงไมเ่ กิดเหตุ
รา้ ยแคค่ ณุ กบั ทหารคนสนิทเทา่ นนั แตค่ งสญู เสยี ทหาร
ทงั หมด!”

ไดย้ ินเชน่ นี อวนิ เวย่ กห็ นา้ ซีดเผือด เวลานีบรรยากาศ
โดยรอบเยน็ ยะเยือกถงึ ขีดสดุ

ผบู้ าํ เพญ็ เพียรนนั สาํ หรบั คนธรรมดาแลว้ แคค่ ิดกร็ ูแ้ ลว้
วา่ มีพลงั เหนือกวา่ หลายเทา่ แทบไมต่ อ้ งออกแรงก็เอา
ชนะคนทวั ไปได้ ยงิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ วา่ มีอาวธุ หนกั เสรมิ อีก
ดว้ ย

625

บอดีการด์ ทงั สองพยกั หนา้ ใหก้ นั แลว้ หยบิ มือถือออกมา
โทรศพั ท์

“วา่ ไง” นาํ เสยี งอมึ ครมึ ดงั มาจากมือถือ

“บอสครบั นายหญิงหาทีพกั ไดแ้ ลว้ ครบั อยทู่ ีโรงแรม
xxx แตว่ า่ ...” นกึ ถงึ ภาพทีสองคนนนั อยดู่ ว้ ยกนั คนทีพดู
กถ็ งึ กบั กลนื นาํ ลาย ไมก่ ลา้ พดู ตอ่ รูอ้ ยา่ งนีใหเ้ พือนอีก
คนโทร.แทนกด็ ีหรอก

“วา่ มา”

626

กแ็ คค่ าํ พดู ง่ายๆ แตส่ องคนนีกลบั มีทา่ ทีนอบนอ้ มราว
กบั คนทีพดู โทรศพั ทด์ ว้ ยยืนอยตู่ รงหนา้

“แตน่ ายหญิงพาผชู้ ายไปดว้ ยคนหนงึ ...” คาํ พดู ตอ่ จาก
นนั ตอ่ ใหต้ ีพวกเขาใหต้ ายก็ไมก่ ลา้ พดู ออกมา

ปลายสายเงียบไปครูใ่ หญ่ “เป็นใคร”

“บอส เราก็ไมท่ ราบครบั เป็นคนแปลกหนา้ แตง่ ตวั ก็
ประหลาดมาก แตด่ เู หมือนนายหญิงจะไมค่ อ่ ยสนใจเขา
ครบั ”

พดู จบก็รูส้ กึ วา่ บรรยากาศทีเยน็ ยะเยือกผอ่ นคลายลง

627

อยา่ งชดั เจน

“ไปสืบมา คอยสงั เกตความเคลอื นไหวของนายหญิง
อยา่ ใหเ้ ธอรูต้ วั ไมง่ นั ...”

“ครบั บอส...เราเขา้ ใจครบั ” บอดีการด์ ตอบรบั ทนั ที
พลางปาดเหงือบนหนา้ ผาก กระทงั มือถือตดั สาย
อตั โนมตั แิ ลว้ ทงั สองจงึ ผอ่ นลมหายใจดว้ ยความโลง่ อก

จากนนั จงึ กลบั ไปทีลานจอดรถกลางแจง้ ของโรงแรม ทาํ
หนา้ ทีของตวั เองตอ่ ไป

วนั ตอ่ มาอีลวั เสวียไดพ้ กั ผอ่ นแลว้ ก็ลงมาชนั ลา่ ง เหน็ เฟิง

628

ฉีนงั อยใู่ นลอ็ บบี เธอตงั ใจจะเดินผา่ นไปโดยทาํ เป็นมอง
ไมเ่ หน็ เธอตอ้ งการไปหาบา้ นสกั หลงั เพือใชเ้ ป็นทีพกั
หลงั จากนี

“ลวั เสวีย คณุ จะไปไหนเหรอ” เฟิงฉียมิ จนตาหยี เดินเขา้
มาหา เขาเปลยี นมาใสช่ ดุ ทีดสู มยั ใหมข่ นึ แลว้

เธอนกึ ขนึ ไดว้ า่ หมอนีสะพายเปม้ าดว้ ย มาหลอกฉนั วา่
ไมม่ ีเงิน กเุ รอื งแน่ๆ

“ฉนั จะไปไหน กไ็ มเ่ กียวอะไรกบั คณุ ” พดู จบกเ็ ดินออก
ไป พรอ้ มกบั เปิดมือถือดู

629

เฟิงฉีชาํ เลอื งมองอยา่ งฉบั ไวแลว้ พดู วา่ “คณุ กาํ ลงั หา
บา้ นเหรอ ซือหรอื เช่า”

ซือ? ดเู หมือนเธอจะมีความคดิ นี แตถ่ า้ จะซือ ก็ตอ้ ง
เลอื กทีทีเหมาะสาํ หรบั การบาํ เพญ็ เพียร อีกอยา่ งบรษิ ัท
ทีไดจ้ ากอีลวั เยีย ฉนั ก็เตรยี มจะพฒั นามนั จะใชจ้ า่ ย
ฟ่ มุ เฟื อยไมไ่ ด้

“เชา่ ชวั คราวกอ่ น”

เฟิงฉีดีดนิวเปาะพลางพดู วา่ “งา่ ยเลย ผมชว่ ยได้ ผมจะ
ช่วยหาทีทีทงั ถกู และน่าอยใู่ ห”้

630

อีลวั เสวียเลกิ ควิ มองเฟิงฉีดว้ ยสายตาประหลาด “คณุ ?
ใจดีขนาดนีเชียว ดเู หมือนเราจะไมไ่ ดค้ นุ้ เคยกนั นะ”
“คณุ ลมื ไปแลว้ เราเคยผา่ นความลาํ บากมาดว้ ยกนั คณุ
เป็นผมู้ ีพระคณุ ของผม ธุระเลก็ นอ้ ยนี ผมช่วยคณุ ได!้ ”

631

ตอนที 68 หลงิ เป่าถงั

ตงั แตเ่ มือวานจนถงึ วนั นี ถือวา่ เจา้ หนนู ียงั ทาํ ตวั ดี อีก
อยา่ งเขาก็เป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียร วา่ ไปแลว้ กเ็ ป็นคน
ประเภทเดียวกนั ในโลกนีการรูจ้ กั คนมากหน่อยยอ่ มไม่
เสยี หาย

เดมิ อีลวั เสวียคดิ จะโทร.หาหลวิ เฟยซวงใหช้ ่วย เพราะ
เธอรูจ้ กั คนมาก บางทีอาจชว่ ยหาทีอยทู่ ีเหมาะไดเ้ รว็

632

หนอ่ ย แตค่ ิดวา่ ถา้ เป็นอยา่ งนนั หลวิ เฟยอวินกต็ อ้ งรู้

ตอนนีไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะสลดั หลดุ จากเฉวียนหมิงได้ อีลวั
เสวียไมอ่ ยากตอ้ งวนุ่ วายเพราะหลวิ เฟยอวินอีก โลกนีไม่
เหมือนโลกกอ่ นทีใครทาํ ตวั ขดั ตา ก็ซดั อีกฝ่ายใหอ้ ยหู่ มดั
ไดเ้ ลย

“วา่ ไง พีลวั เสวีย ขอ้ เสนอผมไมเ่ ลวใชไ่ หม” เฟิงฉียมิ ทา่
ทางเหมือนจะบอกวา่ รบี ชมผมสิ

มมุ ปากอีลวั เสวียกระตกุ เลก็ นอ้ ย เลกิ ควิ ขนึ จากนนั ก็
ชาํ เลอื งมองไปนอกประตแู ลว้ พยกั หนา้ “กด็ ี”

633

“งนั จะรออะไรอีก ไปกนั เถอะ” เฟิงฉีสะพายเปพ้ ลางกวกั
มือเรยี กอีลวั เสวีย ไมห่ า่ งออกไปมีรถเอสยวู ีสบี รอนซเ์ งิน
คนั หนงึ จอดอยู่ มีคนนงั อยใู่ นทีนงั คนขบั

พอเหน็ เฟิงฉี คนคนนนั กล็ งจากรถ เขาเป็นชายวยั กลาง
คน พอเหน็ อีลวั เสวียดา้ นหลงั ก็แปลกใจ “นายนอ้ ย...ถงึ
กบั ถงึ กบั ผมจะเรยี นใหเ้ จา้ นายทราบ”

คณุ พระชว่ ย นายนอ้ ยเก็บตวั บาํ เพญ็ เพียรบนเขานาน
เกินไปแลว้ พอเสรจ็ ก็อดใจไมไ่ หว เดิมใหเ้ ขามารบั ทีนีก็
นา่ แปลกใจแลว้ ตอนนียงั จะพาผหู้ ญิงคนนีไปดว้ ยหรอื

เฟิงฉีงง “พดู บา้ อะไร เธอเป็นศิษยน์ อ้ งฉนั อีลวั เสวีย ขืน

634

ยงั มองดว้ ยสายตาแบบนี ฉนั วา่ นายคงไมอ่ ยากเกบ็ ลกู
ตาไวแ้ ลว้ ”

ชายวยั กลางคนหบุ ปากทนั ที “ทีแทเ้ ป็นคณุ หนลู วั เสวีย
เชิญครบั ”

“ไปได้ ไปคฤหาสนท์ ีฉนั ปิดทงิ ไว้ จรงิ สโิ จวเฮ่า ทีใหส้ ง่ คน
ไปเก็บกวาด จดั การเรยี บรอ้ ยหรอื ยงั ” หลงั จากเฟิงฉีขนึ
นงั บนรถแลว้ ทา่ ทางเออ้ ระเหยก็หายไปทนั ที เปลียน
เป็นคนทีดวู างอาํ นาจแทน

“จดั การเรยี บรอ้ ยแลว้ ครบั พอสง่ นายนอ้ ยไปถงึ นา่ จะ
เสรจ็ พอดี”

635

ดวงตาอีลวั เสวียเป็นประกาย คฤหาสนท์ ีปิดทงิ ไว้
เหมาะเลย คนนอ้ ยก็ไมต่ อ้ งกลวั วา่ เรอื งการบาํ เพญ็ เพียร
จะเปิดเผย

ขณะนนั เองมือถือของโจวเฮา่ กด็ งั ขนึ เขาติดหฟู ังไว้ กด
รบั สายทนั ที

“ครบั รบั นายนอ้ ยแลว้ กาํ ลงั จะกลบั ครบั เออ่ ...ทาํ ไม
เป็นอยา่ งนี ไดค้ รบั ผมจะเรยี นใหน้ ายนอ้ ยทราบ” จาก
นนั ก็วางสายแลว้ จอดรถเขา้ ขา้ งทาง

เฟิงฉีนิวหนา้ “เกิดอะไรขนึ ”

636

“นายนอ้ ย เกิดเรอื งทางหลงิ เป่าถงั ครบั เจา้ นายบอกให้
นายนอ้ ยไปทีนนั ”

ดวงตาอีลวั เสวียเป็นประกาย หลงิ เป่าถงั ทาํ ไมชือนีรูส้ กึ
คนุ้ ๆ เหมือนเคยไดย้ นิ ทีไหนมาก่อน ฟังดอู ยา่ งกบั ชือ
รา้ นขายยา

เฟิงฉีมนุ่ ควิ แนน่ มองอีลวั เสวียดว้ ยสีหนา้ ขอโทษ “พีลวั
เสวีย ตอ้ งขอโทษดว้ ย ไมง่ นั ผมใหโ้ จวเฮ่าไปสง่ คณุ สว่ น
ผมเรยี กแทก็ ซีไปเอง”

“คือวา่ ...” โจวเฮ่างงเลก็ นอ้ ย ทาํ ไมเรยี กศษิ ยน์ อ้ งวา่ พี

637

หรอื วา่ ฟังผดิ

“ไมเ่ ป็นไร ไปดว้ ยกนั เถอะ” หลงิ เป่าถงั เหรอ ลองไปดู
หนอ่ ยวา่ เกิดอะไรขนึ

เฟิงฉีโบกมือใหโ้ จวเฮ่า “กลบั รถ”

โจวเฮ่าเรง่ เครอื งทนั ที เพียงครงึ ชวั โมงทงั สองก็มาถงึ หลงิ
เป่ าถงั

หลงิ เป่าถงั มีรา้ นหลกั อยใู่ นเมือง F มีประวตั คิ วามเป็น
มากวา่ สามรอ้ ยปีแลว้ มีสาขาในทกุ เมืองใหญ่ทวั
ประเทศ ทงั ยงั กาํ หนดใหใ้ นแตล่ ะเมืองมีเพียงหนงึ รา้ น

638

สืบทอดการแพทยแ์ ผนจีน

สถานทีทีพวกเขาอยใู่ นตอนนีเป็นโรงพยาบาลทีดเู ก่าแก่
สงิ ปลกู สรา้ งของโรงพยาบาลเป็นแบบโบราณ แตก่ ็ดู
คลา้ ยโรงพยาบาลทนั สมยั ไมไ่ ดร้ บั รูปแบบโบราณมาทงั
หมด

เทียบกบั โรงหมอในโลกนนั ของฉนั ทีนีถงึ จะเลก็ แตก่ ด็ ู
ไมเ่ ลว อีลวั เสวียประเมินในใจ แลว้ รบี ตามพวกเฟิงฉีเขา้
ไปขา้ งในอยา่ งรวดเรว็

639

ตอนที 69 พนั โทอวินเวย่

ทงั หมดขนึ ลฟิ ตพ์ ิเศษมาถงึ ชนั บนสดุ พอออกจากลฟิ ต์
บอดีการด์ สคี นทียืนรออยเู่ หน็ เฟิงฉีก็คอ้ มศีรษะ “นาย
นอ้ ย”

“เฟิงฉีมาแลว้ เหรอ มา มาใหป้ ่ดู หู นอ่ ย สงู ขนึ แลว้ นี ไอ้
หนู สามปีแลว้ ทีไมก่ ลบั มา แกจะรอใหป้ ่กู า้ วลงโลงก่อน
คอ่ ยมาหาป่หู รอื ไง”

อีลวั เสวียเดินตามหลงั มาชา้ ๆ เหลือบมองชายชราแวบ
หนงึ หนา้ ตาดอู อ่ นโยน ไมเ่ หน็ เหมือนเฟิงฉีตรงไหน แต่
กลบั เป็นป่เู ขา ดแู ลว้ ไมเ่ หมือนเลย

640

“ป่คู รบั ป่ยู งั แขง็ แรงดี อาจารยใ์ หผ้ มสง่ ยาบาํ รุงมาใหป้ ่ ู
หลายอยา่ ง ไมต่ อ้ งโกหกผมหรอก บอกมาเถอะ ป่ ู เกิด
เรอื งอะไรครบั ”

นายผเู้ ฒา่ ไดย้ ินก็ถอนหายใจแรงๆ “เรอื งนี...คณุ เป็นใคร
ทาํ ไมมาอยทู่ ีนี” ขณะทีกาํ ลงั จะพดู ก็เหน็ อีลวั เสวียเดนิ
เขา้ มา จงึ มนุ่ ควิ ถาม

พวกบอดีการด์ ซงึ ยืนอยตู่ รงประตขู า้ งในหอ้ งไดย้ ินก็รเี ขา้
มา ยืนมือจะควา้ สองแขนของอีลวั เสวีย พวกเขาคิดวา่
เป็นคนทีนายนอ้ ยพามา หรอื วา่ ไมใ่ ช่

641

“เดียว อยา่ เสยี มารยาท!” เฟิงฉีรอ้ งหา้ มทนั ทีดว้ ยสีหนา้
เครยี ด จงั หวะนนั พวกบอดีการด์ เกือบควา้ แขนอีลวั เสวีย
ไวแ้ ลว้ ถา้ ขืนทาํ อยา่ งนนั จรงิ ๆ มีหวงั คงเสียหนา้ แน่นอน

อีลวั เสวียเลกิ ควิ “ไมเ่ ป็นไร ฉนั จะออกไปรอคณุ ขา้ ง
นอก” เธอเพียงรูส้ กึ ถงึ คลนื พลงั อนั คนุ้ เคยในตกึ นี คิด
แลว้ จงึ ไดต้ ามเฟิงฉีขนึ มา

เฟิงฉีผดุ ลกุ ขนึ ทนั ที “ไมเ่ ป็นไร พีลวั เสวีย นงั เถอะ” วา่
พลางเดนิ ยมิ ตาหยีเขา้ มาเชิญอีลวั เสวีย

ทกุ คนมองเธอดว้ ยความแปลกใจ พากนั คาดเดาถงึ
ความเป็นมาของเธอ

642

“พีลวั เสวีย? เฟิงฉี เธอเป็นใคร” นายผเู้ ฒา่ ประหลาดใจ
หลานชายเอาหลานสาวคนหนงึ กลบั มาใหฉ้ นั

“เธอ เธอก็เหมือนผม ป่คู รบั ป่คู งเขา้ ใจนะครบั ” เฟิงฉี
กะพรบิ ตา

นายผเู้ ฒา่ กลอกตา เขา้ ใจทนั ที สีหนา้ เปลยี นเป็นออ่ น
โยน “ทีแทก้ ็อยา่ งนีเอง ไมบ่ อกแตแ่ รก คณุ ลวั เสวีย เชิญ
นงั คนเฒา่ คนแก่อยา่ งผมอายมุ ากแลว้ สายตาไมค่ อ่ ย
ดี”

ในเมือเป็นแบบนี ถา้ ขืนเธอยงั จะออกไป คงดถู ือดีเกินไป

643

จงึ ยมิ แลว้ นงั ลง

“ป่คู รบั ทีนีไมม่ ีคนนอก ป่พู ดู เถอะ เกิดอะไรขนึ กนั แน่”
เฟิงฉีถามตอ่ จากเมือครู่

นายผเู้ ฒา่ ชะงกั เลก็ นอ้ ย ถอนหายใจแลว้ วา่ “พวกเธอ
สองคนตามป่มู าเถอะ” จากนนั ก็เดินไปอีกดา้ นหนงึ

ดา้ นนนั มีประตทู ีไมส่ ะดดุ ตา นายผเู้ ฒา่ กดรหสั ประตู
เปิดออก ทงั สามเดนิ เขา้ ไป ในนีมีเตียงคนป่วยขนาด
ใหญ่ มีอปุ กรณท์ างการแพทยแ์ ละยาชนิดตา่ งๆ ครบ
ครนั

644

บนเตียงมีชายวยั กลางคนนอนอยู่ สวมหนา้ กาก
ออกซเิ จน บนตวั มีทอ่ และสายระโยงระยาง นอกจากนี
ยงั มีเขม็ เงินปักตามตวั หลายจดุ

ดวงตาอีลวั เสวียวบู ไหว มิน่าละ่ ทีวธิ ีทางการแพทยข์ อง
หลงิ เป่าถงั ซงึ ถือวา่ ลา้ สมยั ในโลกนียงั ยงั สบื ตอ่ มาไดจ้ น
ถงึ ทกุ วนั นี ดแู ลว้ เป็นเพราะมองเหน็ การณไ์ กล ใชก้ าร
แพทยแ์ ผนจีนรว่ มกบั การแพทยแ์ ผนปัจจบุ นั ในการ
รกั ษา เป็นแนวคิดทีไมเ่ ลว

เฟิงฉีแปลกใจ “คณุ ป่ ู เขาเป็นใครเหรอครบั ” บาดเจบ็
สาหสั ขนาดนี นา่ จะสง่ ไปโรงพยาบาลทีทนั สมยั มากกวา่
สง่ มาใหพ้ วกเราทีนี ผลการรกั ษาชา้ ยงั มีคนยอมมาอีก

645

“เขาคือพนั โทอวินเวย่ ของเขตกองทพั ภาคสบิ สอง สาม
เดือนกอ่ นไดข้ า่ ววา่ มีองคก์ รนอกกฎหมายปรากฏขนึ
ทางแถบชายแดนทีติดกบั ประเทศโจวซี จงึ ไดร้ บั คาํ สงั
พิเศษใหน้ าํ กาํ ลงั ไปตรวจสอบ คาดไมถ่ งึ วา่ สองฝ่าย
ปะทะกนั ฝ่ายตรงขา้ มมีกาํ ลงั เหนือกวา่ กองกาํ ลงั ทีทา่ น
แมท่ พั นาํ ไปบาดเจบ็ ลม้ ตายอยา่ งหนกั เพือหลกี เลียงไม่
ใหเ้ กิดการสญู เสียมากขนึ เขานาํ ทหารคนสนิทสบิ นาย
คมุ้ กนั กาํ ลงั สว่ นใหญ่ถอยกลบั มา เขาขบั ยานเกราะเขา้
ปะทะขา้ ศกึ สดุ ทา้ ยยานเกราะถกู ระเบิด ตกลงในหบุ ลกึ
สามวนั ตอ่ มาเขาถกู พบทีรมิ ลาํ ธารในประเทศเพือนบา้ ง
พอทางเรารูข้ ่าว ก็สง่ คนไปรบั เขากลบั มา เขานอนไมไ่ ด้
สตแิ บบนีมาตลอด”

646

ตอนที 70 จดุ ฝังเข็มไมถ่ กู ตอ้ ง

หลงั จากนนั พนั โทอวินเวย่ ถกู สง่ ตวั ไปรกั ษาทีโรง
พยาบาล ผา่ นพน้ ชว่ งวิกฤตทกุ อยา่ งแลว้ แตก่ ็ยงั ไมฟ่ ื น
สญั ญาณชีพออ่ นมาก มีชีวติ กไ็ มต่ า่ งจากตาย คาํ นีไมจ่ าํ

647