หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

เฉวียนหมิงโมโหแลว้ กลบั ไป ผลทีตามมาคงรา้ ยแรงจน
คดิ ไมถ่ งึ เลย

เขามองนอ้ งสาวแลว้ วา่ “อยา่ โงห่ น่อยเลย ขืนบอกไป คาํ
อธิษฐานกใ็ ชไ้ มไ่ ดส้ ”ิ

“...เหมือนจะอยา่ งงนั นะ งนั กินเคก้ กินขา้ วกนั เถอะ”

หลงั จากกินเคก้ แลว้ กเ็ รมิ หยบิ ตะเกียบลงมือกินอาหาร
ซา้ ยขวาของอีลวั เสวียขนาบดว้ ยหลวิ เฟยซวงและหลวิ
เฟยอวิน เป็นตาํ แหน่งทีนงั ทีออกจะดแู ปลกๆ

“เอ?๋ ดเู หมือนเราจะไมไ่ ดส้ งั ลอ็ บสเตอรน์ ะ” บนโต๊ะมี

498

อาหารนานาชนิดวางไวเ้ ตม็ แลว้ ถงึ ตอนนีบรกิ รก็ยก
ลอ็ บสเตอรจ์ านใหญ่เขา้ มา หลวิ เฟยซวงอดแปลกใจไม่
ได้

เหลา่ เกายมิ ยืนขนึ รบั จานมา “เราสงั มาครบั เดียวผม
จดั การเองครบั ” บรกิ รไดย้ ินเชน่ นีจงึ ถอยออกไปอยา่ ง
พน้ ความผิด ทีนีไมใ่ ช่รา้ นทีหลอกลวงลกู คา้ ไมม่ ีทางสงั
อาหารมาใหม้ วั ซวั เดด็ ขาด

เหน็ เฉวียนหมิงคีบลอ็ บสเตอรต์ วั ใหญ่ขนึ มา ใชผ้ า้ เชด็
ปากสขี าวเช็ดมือ สวมถงุ มือ แลว้ เรมิ แกะลอ็ บสเตอร์ ทา่
ทางคลอ่ งแคลว่ ดดู ีจนหลวิ เฟยซวงกบั พีชายตะลงึ

499

เพียงครูเ่ ดียวเขากแ็ กะเนือลอ็ บสเตอรช์ ินโตวางลงใน
ชามของอีลวั เสวียแลว้

“อาเสวีย กินสิ ผมจาํ ไดว้ า่ คณุ ชอบจานนีมาก”

ถงึ ตรงนีสองพีนอ้ งกเ็ ขา้ ใจ ทีแทจ้ านนีสงั มาใหอ้ ีลวั เสวีย
นีเอง

เฉวียนหมิงมองเธอดว้ ยแววตาเอาอกเอาใจ ชวั ขณะนนั
ใบหขู องอีลวั เสวียแดงเรอื โดยไมร่ ูต้ วั เธอตกตะลงึ จน
เกือบสาํ ลกั

“แคก่ ๆ ฉนั จดั การเองคะ่ คณุ ก็กินดว้ ยสิ คณุ ก็กินดว้ ย”

500

หมอนี ไมส่ นใจเลยวา่ นีเป็นงานฉลองวนั เกิดของคนอืน
ยงั สงั อาหารเองอีก
ตอนนีลกู บอลสเี งินลอยมาอยขู่ า้ งหอู ีลวั เสวีย ‘ชิๆ พวก
คณุ สองคน โชวส์ วีทในงานวนั เกิดคนอืน นา่ เกลียดจรงิ

501

ตอนที 61 เราหยา่ กนั เถอะ

อีลวั เสวียชาํ เลืองมอง เหน็ สองพีนอ้ งตะลงึ งนั ก็รูส้ กึ
กระอกั กระอว่ น เธอกระแอมเบาๆ แลว้ พดู วา่ “อยา่ เอา
แตม่ องฉนั สิ บนหนา้ ฉนั ไมม่ ีดอกไมน้ ะ”
เมือเฉวียนหมงิ บรรลเุ ปา้ หมายของตวั เองแลว้ ก็ไมท่ าํ ตอ่
ขืนทาํ ตอ่ เธอคงอดึ อดั แน่ เมือเหน็ วา่ พอแลว้ ก็ควรหยดุ

502

ตลอดงานเลยี งนีเดิมควรเป็นหลวิ เฟยซวงกบั หลวิ เฟยอ
วินเป็นตวั เอกในงาน แตส่ ภาพการณไ์ มเ่ ป็นไปตามนนั
เฉวียนหมิงวางมาดราวกบั ราชา ดสู งู สง่ กิรยิ าทา่ ทาง
สงา่ งาม

กลบั มาทางหลวิ เฟยอวิน ทา่ ทางอดึ อดั จนดเู หมือนจะไม่
รูจ้ กั โกรธ กินอาหารเหมือนกบั หนุ่ ยนต์

สว่ นหลวิ เฟยซวงเหมือนกาํ ลงั วางแผนวา่ จะไปชอ้ ปปิง
เมือไหรด่ ี ใจดาํ จรงิ ๆ ไมส่ นใจพีชายเลย

“นีกด็ กึ แลว้ นายนอ้ ยหลวิ เราขอตวั ก่อนครบั ” ระหวา่ ง
กินอาหาร มีการพดู คยุ เป็นครงั คราว แตท่ ีจรงิ เวลาสว่ น

503

ใหญ่ผา่ นไปดว้ ยความเงียบ พอกินเสรจ็ เฉวียนหมิงจงึ
เอย่ ขนึ

สีหนา้ บงึ ตงึ ของหลวิ เฟยอวินผอ่ นคลายลงเลก็ นอ้ ย เขา
ยกมมุ ปากพลางลกุ ขนึ “ครบั ผมจะไปสง่ พวกคณุ ”

“ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ เรากลบั เองได”้ อีลวั เสวียยมิ โบกมือ
ลาสองพีนอ้ ง แลว้ เข็นเกา้ อีรถเข็นพาเฉวียนหมิงไปที
ประตู เหลา่ เการออยขู่ า้ งนอกแลว้ เขาเขา้ มาเข็นรถแทน
อีลวั เสวีย ทงั สามคอ่ ยๆ เดนิ หา่ งออกไป

“พี ฉนั วา่ นะ เสวียเสวียดจู ะใสใ่ จเฉวียนหมงิ แถมดู
เหมือนเขาจะดีตอ่ เสวียเสวียดว้ ย ฉนั คิดวา่ ...”

504

หลวิ เฟยซวงยงั ไมไ่ ดพ้ ดู ตอ่ พลนั รูส้ กึ ถงึ สายตาไมพ่ อใจ
ของพีชาย เธอยมิ ลอ้ เลยี น แตไ่ มพ่ ดู อะไรตอ่

กลบั มาทีโต๊ะ หลวิ เฟยอวินคลงึ หวา่ งคิว “เฟยเฟย ไมว่ า่
เรอื งอะไร จะดแู คผ่ วิ เผินไมไ่ ด้ เสวียเสวียกบั เฉวียนหมิ
ง เธอไมร่ ูส้ กึ เหรอวา่ สองคนนนั เป็นสามีภรรยาทีให้
เกียรติกนั เหมือนแขก ระหวา่ งพวกเขาไมม่ ีความรกั เลย”

หลวิ เฟยซวงกะพรบิ ตา ทา่ ทางเหมือนไมเ่ ขา้ ใจ “งนั เหรอ
ทาํ ไมฉนั เหน็ รูส้ กึ อยา่ งงนั ” ทา่ ทางใสซือของเธอนนั ก็
ปลอมเหรอ ฉนั ไมเ่ หน็ วา่ จะเป็นอยา่ งงนั เลย

505

“เธอก็เหน็ แตค่ วามหลอ่ ของเฉวียนหมงิ ยงั จะมีใจไป
สงั เกตเรอื งอืนเหรอ” หลวิ เฟยอวินรูส้ กึ ปวดหวั นอ้ งสาว
เขาก็ชอบสบั สนเพราะเปลือกนอกไดง้ า่ ยแบบนี

หลวิ เฟยซวงดงึ ขอ้ ศอกพีชายทนั ที “ไมใ่ ช่อยา่ งนนั สกั
หน่อย พีชายฉนั ตา่ งหากทีหลอ่ ทีสดุ ”

“นบั วา่ เธอยงั มีนาํ ใจอยบู่ า้ ง”

หลงั ออกจากรา้ นอาหารแลว้ อีลวั เสวียกบั เฉวียนหมงิ นงั
ทีเบาะหลงั บรรยากาศเงียบเชียบ เหลา่ เกามอง
ผา่ นกระจกมองหลงั ไมพ่ ดู อะไร ไมม่ ีเสียงพดู คยุ ตลอด
ทางทีกลบั คฤหาสน์

506

ก๊อกๆ เฉวียนหมิงกลบั มาทีหอ้ งตนเอง หยบิ เอกสารบน
โต๊ะมาอา่ น จ่ๆู เสียงเคาะประตกู ด็ งั ขนึ ดวงตาเขาเป็น
ประกาย รอ้ งรบั เบาๆ

“เขา้ มา”

ประตเู ปิดออก เป็นอีลวั เสวีย

“มีเรอื งอะไรเหรอ” ปกตชิ ่วงเวลานีดเู หมือนเธอจะไมเ่ คย
มาหาเขา

507

อีลวั เสวียปิดประตู เดนิ ตรงไปหาเฉวียนหมิง นิงไปเลก็
นอ้ ยก่อนพดู วา่ “ฉนั มีเรอื งอยากปรกึ ษาคณุ คะ่ ”

“นงั ลงคอ่ ยพดู เถอะ”

‘แมค่ ณุ นีคงไมค่ ดิ จะ...’ ดเู หมือนลกู บอลเงินจะคาดเดา
อะไรบางอยา่ งได้ จงึ อทุ านดว้ ยความตกใจ สวรรค!์ คง
ไมใ่ ชอ่ ยา่ งทีผมคดิ นะ

แววตาอีลวั เสวียเป็นประกาย จอ้ งมองเฉวียนหมิงดว้ ย
ดวงตาสดใส “เฉวียนหมงิ ฉนั อยากรูจ้ ดุ ประสงคท์ ีตอน
นนั คณุ แตง่ งานกบั ฉนั อีกอยา่ ง เราหาเวลาไปหยา่ กนั

508

เถอะคะ่ ”

พดู จบ ใบหนา้ ของเฉวียนหมิงขาวซีดทนั ที แววตาดนู ่า
กลวั

“อยทู่ ีนีผมปฏิบตั ติ อ่ คณุ ไมด่ ีเหรอ ทาํ ไมตอ้ งหยา่ ” ในที
สดุ เธอก็พดู เรอื งนีเป็นครงั ทีสองแลว้ วนั นีมาถงึ เรว็ จรงิ ๆ

“ไมใ่ ช่เรอื งดีหรอื ไมด่ ี เฉวียนหมิง เราไมไ่ ดร้ กั กนั คณุ ไม่
ไดร้ กั ฉนั ทาํ ไมตอ้ งลาํ บากแตง่ งานกบั ฉนั ดว้ ย ดว้ ย
คณุ สมบตั ขิ องคณุ อยากแตง่ กบั ลกู สาวบา้ นไหนกไ็ มม่ ี
ปัญหา”

509

เฉวียนหมงิ โนม้ ตวั ไปขา้ งหนา้ จอ้ งมองอีลวั เสวียอยา่ ง
ลกึ ลาํ “คณุ พดู เอง ผมอยากแตง่ กบั ลกู สาวบา้ นไหนก็ไม่
มีปัญหา ผมเฉวียนหมิงแตง่ งานยอ่ มเป็นเรอื งใหญ่ ไมใ่ ช่
บอกวา่ หยา่ กจ็ ะหยา่ ได”้

510

ตอนที 62 นายนอ้ ย ไมไ่ ดค้ รบั !

อีลวั เสวียปวดหวั ทนั ทีทีไดฟ้ ังเขาพดู แบบนี “งนั คณุ จะ
เอายงั ไง คณุ เองก็ไมไ่ ดร้ กั ฉนั เราสองคนเป็นอยา่ งนีถือ
วา่ เป็นอะไร”

“ความรกั คอ่ ยๆ บม่ เพาะได้ อีกอยา่ ง ใครบอกวา่ ผมไม่
ไดร้ กั คณุ ” เมือเขาพดู คาํ นีออกมา ดวงตาลกึ ลาํ ของเฉวี
ยนหมิงสวา่ งเจิดจา้ ราวกบั ฝังดวงดาวเอาไว้

มองสบกบั ดวงตาคนู่ ี อีลวั เสวียซงึ เผชิญหนา้ กบั อนั ตราย
โดยไมห่ วนั ไหวเสมอมา กลบั จอ้ งตอบไดไ้ มถ่ งึ สามสบิ

511

วนิ าทีก็ตอ้ งเบนสายตาออก

“อยา่ พดู ลอ้ เลน่ เลยคะ่ เรารูจ้ กั กนั นานแคไ่ หน เฉวียนหมิ
ง ฉนั ไมร่ ูว้ า่ ทาํ ไมคณุ ถงึ แตง่ งานกบั ฉนั และไมร่ ูว้ า่ ทีคณุ
พดู จรงิ หรอื ไมจ่ รงิ แตฉ่ นั ฉนั ไมไ่ ดช้ อบคณุ อยา่ พดู วา่ รกั
เลย เพราะฉะนนั คณุ ยงั คดิ วา่ เราจาํ เป็นตอ้ งอยดู่ ว้ ยกนั
อีกเหรอ”

คนสองคนทีไมไ่ ดร้ กั กนั ตอ้ งมาอยดู่ ว้ ยกนั ชวั คราว เลน่
ละครก็ยากแลว้ ไหนจะมีสถานะนีผกู มดั ถา้ เกิดวนั หนงึ
ฉนั เจอคนทีชอบ แตอ่ ีกฝ่ายเหน็ วา่ ฉนั แตง่ งานแลว้ จะไม่
เสยี โอกาสเหรอ

512

เธอไมอ่ ยากใหพ้ อถงึ ตอนนนั ถกู ครหาวา่ เป็นหญิงหลาย
ใจ เอาเถอะ เรอื งพวกนีคิดไกลเกินไปแลว้

เฉวียนหมิงหลบุ ตาลงเลก็ นอ้ ย ใบหนา้ ทีไมเ่ คยมีรอยยมิ
อยแู่ ลว้ ยงิ หมน่ ลงอีก

“ความรกั จะคอ่ ยๆ บม่ เพาะไปเอง สว่ นทีคณุ บอกวา่ จะ
หยา่ นนั เป็นไปไมไ่ ด!้ ”

ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะหาเธอเจอ ไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด จะปลอ่ ยเธอ
ไปไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด ขอผมเหน็ แกต่ วั สกั ครงั เถอะ ถงึ ยงั ไง
ผมกเ็ หลือเวลาไมม่ ากแลว้ ขอเหน็ แกต่ วั สกั ครงั

513

อีลวั เสวียกาํ ลงั ไมส่ บอารมณจ์ งึ ไมไ่ ดส้ งั เกตเหน็ แววตาที
ซบั ซอ้ นของเฉวียนหมิงในเวลานี เธอลกุ พรวด สองมือ
ยนั โต๊ะ กม้ ลงมองเขา

“การแตง่ งานก็แคข่ อ้ ผกู มดั อยา่ งหนงึ ฉนั จาํ ไดว้ า่
กฎหมายการสมรสของประเทศเรามีขอ้ หนงึ พดู ไวแ้ บบนี
สามีภรรยาทีเขา้ กนั ไมไ่ ด้ แยกกนั อยสู่ องปีกต็ ดั ความ
สมั พนั ธก์ นั ได้ ฉนั กบั คณุ ไมไ่ ดร้ กั กนั ฉนั คิดวา่ สอดคลอ้ ง
กบั ขอ้ นีมาก”

มมุ ปากเฉวียนหมงิ โคง้ ขนึ ทนั ที เอียงคอเลก็ นอ้ ย ใบหนา้
ดา้ นขา้ งทีน่ามองอยใู่ กลแ้ คค่ ืบ ปากทีเมม้ เลก็ นอ้ ยคอ่ ยๆ
คลายออก “นนั เป็นเรอื งในอีกสองปีขา้ งหนา้ จะหยา่
ตอนนี เป็น...ไป...ไม.่ ..ได”้ ผมไมม่ ีวนั ยอมปลอ่ ยมือแน่

514

อีลวั เสวียรูส้ กึ พา่ ยแพ้ เธอกดั ฟันแนน่ “เฉวียนหมงิ ฉนั
มองคณุ ผิดไปจรงิ ๆ เดิมคิดวา่ คณุ เป็นสภุ าพบรุ ุษทีถ่อม
ตน คิดไมถ่ งึ วา่ จะเจา้ เลห่ แ์ บบนี!” เจ็บใจนกั คดิ วา่ เขา
เป็นคนดี ใครจะรูว้ า่ จะเป็นคนหนา้ เนือใจเสือ

“ทีแทภ้ าพประทบั ของผมในใจคณุ ดีอยา่ งนีเลยเหรอ” เฉ
วียนหมงิ องึ ไปเลก็ นอ้ ย เพราะแบบนีคณุ ถงึ เอาใจใสผ่ ม
เหรอ มือขา้ งทีวางบนตกั กาํ แนน่ ทนั ที ถา้ ผมไมไ่ ดเ้ ป็น
แบบนี

“นนั เป็นเมือกอ่ น สรุปแลว้ ยงั ไงฉนั ก็จะหยา่ !” พดู จบ
เธอกไ็ มใ่ สใ่ จวา่ เฉวียนหมิงจะคดิ อยา่ งไร ลกุ เดินไปที

515

ประตู ขณะทีเปิดประตอู อกก็ชะงกั เลก็ นอ้ ย

“เงินทีก่อนหนา้ นีคณุ ใหฉ้ นั ยืม ยงั มีคา่ ใชจ้ ่ายเรอื งกินอยู่
ทีนี วนั หลงั ฉนั จะคืนให”้ พดู จบกป็ ิดประตจู ากไป

ในชวั ขณะทีประตปู ิดลง เฉวียนหมงิ ไอออกมาอยา่ งกลนั
ไมอ่ ยู่ หนา้ ผากมีเหงือเมด็ ใหญ่ผดุ ซมึ กาํ หมดั แนน่ สี
หนา้ ทรมาน

“นายนอ้ ย เป็นอะไรไหมครบั ” ครูเ่ ดียวเสยี งเคาะประตกู ็
ดงั ขนึ เป็นเสียงเหลา่ เกา

เฉวียนหมงิ ดงึ กระดาษทิชชมู าซบั เหงืออยา่ งรวดเรว็

516

ปรบั สีหนา้ เป็นปกติ “เขา้ มาพดู ขา้ งใน”

เหลา่ เกามองแวบเดียวกเ็ หน็ สหี นา้ เฉวียนหมงิ ไมส่ ดู้ ี เขา
ลงั เลเลก็ นอ้ ย แตย่ งั เอย่ ปาก “นายหญิงเกบ็ ขา้ วของ ดู
เหมือนจะออกจากบา้ นไปแลว้ ครบั ”

ไดย้ ินแลว้ เฉวียนหมิงก็สหี นา้ หมน่ ลง เขาเมม้ ปากแนน่
“สง่ บอดีการด์ สองสามคนตามเธอไปหา่ งๆ คอยคมุ้ ครอง
เธอ อยา่ ใหเ้ ธอรูต้ วั ” สภาพเขาเวลานี ตอ่ ใหอ้ ยากตาม
ไปก็ทาํ ไมไ่ ด้

“ครบั นายนอ้ ย”

517

เขาหลบุ ตาลงมองดตู วั เองตอนนี สหี นา้ เขาไมช่ ดั เจน จ่ๆู
ก็เงยหนา้ ขนึ รอ้ งเรยี กเหลา่ เกาซงึ เดนิ ไปถงึ ประตแู ลว้
“โทร.หาคณุ หมอหมิงดว้ ย บอกใหเ้ ขามาพรุง่ นีเชา้ บอก
เขาวา่ ใหเ้ ขาเตรยี มเรอื งทีผมบอกใหเ้ ขาเตรยี มกอ่ นหนา้
นีไวใ้ หด้ ี”

ตอนที 63 ผบู้ าํ เพญ็ เพียร

สหี นา้ เหลา่ เกาแขง็ ทือ เหมือนนกึ อะไรขนึ ได้ “นายนอ้ ย
ไมไ่ ดน้ ะครบั สภาพรา่ งกายนายนอ้ ยรบั ไมไ่ หว ถา้ นายผู้
เฒา่ รูเ้ ขา้ ผลทีตามมา...”

518

“ผมรบั ผดิ ชอบผลทีตามมาเอง เหลา่ เกา เรอื งทีผมตดั สนิ
ใจแลว้ ไมม่ ีใครเปลยี นแปลงได้ คณุ กร็ ูน้ ี” สีหนา้ เฉวี
ยนหมิงไมม่ ีอะไรใหต้ อ้ งสงสยั

เหลา่ เกาเหน็ เช่นนนั ก็ถอนหายใจหนกั ๆ “นายนอ้ ยครบั
ผมอยากใหน้ ายนอ้ ยคดิ ทบทวนใหร้ อบคอบ ทีผา่ นมายงั
ไมเ่ คยมีใครลองเลย ผมไมอ่ ยากใหเ้ กิดอะไรขนึ กบั นาย
นอ้ ย”

เหลา่ เกาตดิ ตามเฉวียนหมิงมาตลอด ตวั เขาไมม่ ีลกู จงึ
ถือนายนอ้ ยเป็นเหมือนลกู ตวั เองมานานแลว้ พอเหน็
เชน่ นีก็ทาํ ใจไมไ่ ด้

519

เฉวียนหมิงหลบุ ตาลง สดุ ทา้ ยก็เงยหนา้ ขนึ มมุ ปากโคง้
ขนึ ยมิ หยนั “เวลาทีมากขนึ สาํ หรบั ผมแลว้ ไมใ่ ช่ความสขุ
แลว้ จะมีประโยชนอ์ ะไร”

เหลา่ เกาไดย้ ินก็ผงะ นาํ ตาไหลลงมาโดยไมร่ ูต้ วั

“เรอื งนีใหผ้ มจดั การเถอะครบั เดียวผมจะโทร.หาคณุ
หมอหมิง บอกใหเ้ ขาเตรยี มใหพ้ รอ้ ม”

ประตปู ิดลง ในหอ้ งเหลอื เพียงเฉวียนหมิง เขาหยบิ ซอง
บหุ รซี งึ ยงั ไมแ่ กะออกมาจากลนิ ชกั จดุ สบู ควนั อบอวล
จนมองเหน็ สหี นา้ เขาไมช่ ดั ดวงไฟสแี ดงลกุ วาบเป็นพกั ๆ

520

ดอู า้ งวา้ งไมต่ า่ งจากบรรยากาศวงั เวงโดยรอบ

อีลวั เสวียลากกระเป๋ าเดนิ ทางเดนิ ไปตามลาํ พงั บนทาง
เทา้ ทีไรผ้ คู้ น แสงจากไฟถนนสอ่ งมาทีดา้ นหลงั เกิดเป็น
เงาทอดยาว เงาหลงั ของเธอดเู ดด็ เดียว

‘แมค่ ณุ คณุ โง่หรอื เปลา่ อยใู่ นคฤหาสนใ์ หญ่ดีๆ ทาํ ไม
ตอ้ งเลน่ หนีออกจากบา้ นดว้ ย ไรเ้ ดียงสาเกินไปแลว้ รูต้ วั
หรอื เปลา่ ทาํ อยา่ งกบั อยโู่ ลกของตวั เอง บอกจะไปกไ็ ป
ไมม่ ีอะไรกไ็ ปอยใู่ นป่าเป็นวนั ๆ เป็นเดือนๆ’

เจา้ นายกอ่ เรอื งอีกแลว้ เป๋ าเป่าจะทาํ ยงั ไงดี

521

อีลวั เสวียมือหนงึ ลากกระเป๋ าเดินทาง อีกมือถือมือถือ มี
หฟู ังเสยี บทีหู เธอคอ่ ยๆ ดงึ ออกขา้ งหนงึ “เมือกีนายวา่
อะไรนะ ฉนั ไมไ่ ดย้ นิ ”

ลกู บอลเงิน ‘จงใจละ่ สิ ผมบอกวา่ เลน่ หนีออกจากบา้ น
มนั ไรเ้ ดียงสามาก แทนทีจะปรกึ ษากนั ดีๆ คณุ ไมร่ ูเ้ หรอ
วา่ ความหนุ หนั พลนั แลน่ เป็นปีศาจรา้ ย’

อีลวั เสวียยมิ ขืน ‘ฉิวฉิว บา้ นเฉวียนหมงิ เป็นทีทีดีมาก แต่
ฉนั คงอยทู่ ีนนั ตลอดไปไมไ่ ด้ ฉนั กบั เขาตอนนีดแู ลว้ อยา่ ง
มากกเ็ ป็นไดแ้ คเ่ พือนธรรมดา สว่ นเขา แตง่ งานกบั ฉนั
ดว้ ยจดุ ประสงคอ์ ะไร จนถงึ ตอนนีฉนั กย็ งั ไมร่ ู้ คนในดไู ม่
ออก คนนอกเหน็ ชดั กวา่ ฉนั แคอ่ อกมาจากสถานการณ์
ตรงนี จะไดม้ องเหน็ ทีมาทีไปได้ ฉนั อีลวั เสวีย จะไมย่ อม

522

เป็นหนุ่ เชิดใหค้ นอืนควบคมุ ตอ้ งคอยอาศยั คนอืนตลอด
ไปเดด็ ขาด’

เฉวียนหมงิ ดีตอ่ เธอ ดแู ลว้ ไมใ่ ชเ่ รอื งเลวรา้ ย แตก่ ต็ อ้ งดู
เป็นเรอื งๆ ไป ไมใ่ ช่เพราะดีแลว้ กฝ็ ืนทนได้ คนอยา่ งมวั
เสยี วชิงแตไ่ หนแตไ่ รก็เป็นผหู้ ญิงแกรง่ ไมเ่ คยเป็นกาฝาก
ทีตอ้ งอาศยั ผชู้ าย

แมว้ า่ ในโลกนีเธอไมต่ อ้ งเขม้ แข็งไรเ้ ทียมทานอยา่ งใน
โลกกอ่ น แตส่ ดุ ทา้ ยก็ตอ้ งมีฝีมือจงึ จะไมถ่ กู ใครดถู กู จะ
ทาํ อะไรกท็ าํ ไดต้ ามทีใจปรารถนา

‘งนั ตามใจคณุ แลว้ กนั เจา้ ของรา้ นคา้ จกั รวาลเจ็ดสแี ปด

523

ยงั ไงกจ็ ะออ่ นแอเกินไปไมไ่ ด้ วางใจเถอะ ยงั มีผมอยู่ เรา
ชว่ ยกนั ตงั ใจหาเงิน ใหก้ ลายเป็นเศรษฐีอนั ดบั หนงึ ของ
โลกนีไปเลย ฮ่าๆ’

ลกู บอลเงินพบวา่ ทีจรงิ การอยทู่ ีไหนสกั แหง่ นานๆ กท็ าํ
ใหเ้ กิดความรูส้ กึ ผกู พนั วิถีและจงั หวะชีวิตทีนีเป็นสงิ ที
มนั ชอบมาก

อีลวั เสวียยมิ ไมพ่ ดู อะไร เดนิ ตอ่ ไปขา้ งหนา้ แตแ่ ลว้ จๆู่ ก็
ไดก้ ลนิ คาวเลือดจางๆ ลอยมาในอากาศ รวมทงั ไอทพิ ย์
สนั ไหว เธอหยดุ ฝีเทา้ ทนั ที

เธอเดินมาเรอื ยๆ จนหา่ งจากยา่ นคฤหาสนม์ าไกลแลว้

524

โดยไมร่ ูต้ วั เมือครูเ่ ธอสลดั พน้ คนทีตามเธอมา ตอนนีไม่
รูแ้ ลว้ วา่ ตวั เองอยทู ีไหน

‘เกิดอะไรขนึ ’ ลกู บอลเงินหยดุ ตาม

“ไอทพิ ยส์ นั สะเทือน หรอื วา่ ใกลๆ้ มีผบู้ าํ เพญ็ เพียร” อีลวั
เสวียพมึ พาํ

ถา้ เป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียรก็ถือวา่ เป็นพวกเดียวกนั คดิ แลว้ ก็
ลากกระเป๋ าไปยงั มมุ มืด กวาดตามองรอบๆ ไมม่ ี
กลอ้ งวงจรปิด จากนนั ก็เอาสมั ภาระเก็บเขา้ โกดงั รา้ น

525

ตอนที 64 ถือวา่ วีรบรุ ุษช่วยโฉมสะคราญไหม

‘ผบู้ าํ เพญ็ เพียร หรอื วา่ เป็นคนบา้ นเดียวกบั คณุ ’ ลกู บอล
เงินพมึ พาํ ลอยตามมาอยขู่ า้ งตวั อีลวั เสวียอีลวั เสวียไม่
ตอบ ใชห่ รอื ไมใ่ ช่ ตอ้ งไปดถู งึ จะรู้ ตอนนนั เธอระเบดิ ตวั
เองตาย ไมแ่ นว่ า่ อาจมีคนทะลมุ ติ ติ ามมา

526

เธอเคลอื นไหวฉบั ไว สามนาทีตอ่ มากม็ าถงึ สวน
สาธารณะแหง่ หนงึ ไฟถนนทีเดิมสอ่ งสวา่ งเวลานีดบั
หมด แมแ้ ตก่ ลอ้ งวงจรปิดทีพรางไวก้ ็ดเู หมือนจะถกู
ทาํ ลายดว้ ย

ไม่ พดู ใหถ้ กู คือถกู พลงั รุนแรงบางอยา่ งทาํ ใหร้ ะเบดิ ใน
อากาศยงั มีกลนิ เหมน็ ไหมข้ องไฟฟา้ ระเบดิ อีลวั เสวียยืน
อยหู่ ลงั ตน้ ไมใ้ หญ่มองออกไปไกล คนในชดุ ติดหมวกสี
ดาํ สองคนกาํ ลงั สกู้ บั ชายในชดุ ยาวสขี าว ชดุ นนั ดโู บราณ
ถา้ พดู ดว้ ยภาษาของคนยคุ ปัจจบุ นั ก็คือแตง่ ตวั เหมือน
กบั พวกนกั แสดง

สองคนนนั คนหนงึ บกุ คนหนงึ รบั ประสานกนั อยา่ งไร้
ช่องโหว่ ขณะทีชายชดุ ขาวไมท่ นั ระวงั ก็ถกู ถีบเขา้ ทีอก

527

ลอยกระเดน็ ไปไกลหลายสบิ เมตรกวา่ จะตงั หลกั ได้

นีไมใ่ ชก่ ารถา่ ยหนงั ไมม่ ีอปุ กรณป์ ระกอบการถา่ ยฉาก
ตอ่ สู้ อีลวั เสวียมนั ใจวา่ พวกเขาไมใ่ ช่คนธรรมดา

“มีฝีมือเหมือนกนั นี!” ชายคนนนั เงยหนา้ ขนึ ยมิ หยนั
แลว้ ปัดฝ่นุ ตามตวั จากนนั ยืนมือไปขา้ งหลงั ชกั กระบี
ออกมา ดรู าวกบั มีพลงั ทพิ ยล์ อยอยจู่ างๆ

รูมา่ นตาอีลวั เสวียขยายออกเลก็ นอ้ ย แมห้ นา้ ตาและ
บคุ ลกิ จะดไู มค่ นุ้ ตา แตส่ ามคนนีตอ้ งเป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียร
แน่นอน!

528

ชายสองคนในชดุ ดาํ คลมุ หมวกหนั ไปสบตากนั หนงึ ใน
นนั ชกั กระบีออกมา จอ้ งชายชดุ ขาวดว้ ยจิตสงั หารเตม็
เปียม

“บดิ าขอเตือนเจา้ หากฉลาดกจ็ งหลกี ทางไปซะดีๆ ไม่
เชน่ นนั อยา่ โทษวา่ เราอาํ มหติ !” แถวนีไมม่ ีกลอ้ งวงจรปิด
หากกาํ จดั คนผนู้ ียอ่ มไมม่ ีปัญหา

ชายชดุ ขาวยมิ หยนั “ถงึ กบั กลา้ พงุ่ เปา้ มาทีพวกเรา บอก
มา ใครสง่ พวกเจา้ มา อีกอยา่ ง เอาของในมือวางไว้ แลว้
นายนอ้ ยเชน่ ขา้ จะละเวน้ พวกเจา้ !”

“พีใหญ่ อยา่ เสียเวลาพดู ไรส้ าระกบั เขาเลย กลอ้ งวงจร

529

ปิดถกู ทาํ ลายไปแลว้ ไมต่ อ้ งกงั วลวา่ จะเหลือหลกั ฐาน
ฆา่ เขาซะ!”

ดวงตาอีลวั เสวียเป็นประกายวบู ไหว เหมือนทีคิดไวไ้ ม่
ผิด โลกนีมีกฎเกณฑห์ า้ มฆา่ คนตามอาํ เภอใจ แตก่ ็ไม่
อาจควบคมุ ไปถงึ โลกสีเทา ทีเธออยากเขม้ แขง็ ขนึ เป็น
การตดั สนิ ใจทีถกู ตอ้ งแลว้

สามคนนนั ยงั ตอ่ สตู้ ิดพนั ทนั ใดนนั หนงึ ในคนชดุ ดาํ ก็
สะบดั มือออก ซดั ผงแปง้ ใสห่ นา้ ชายชดุ ขาว

แมเ้ ขาจะกลนั หายใจและหลบั ตาลงทนั ที แตก่ ย็ งั ถกู เลน่
งาน การเคลอื นไหวชา้ ลง

530

“ตายซะเถอะ!” หนงึ ในชายชดุ ดาํ ตะโกนอยา่ งเ**◌ย้ ม
เกรยี ม แทงกระบีใสต่ าํ แหน่งหวั ใจชายชดุ ขาว

อีลวั เสวียยืนอยหู่ ลงั ตน้ ไมใ้ หญ่ ดวงตาเป็นประกายเลก็
นอ้ ย ใชเ้ ทา้ สะกิดพืนเบาๆ ทะยานออกไปยงั คนทงั สาม
ราวกบั สายลม ในมือรวบรวมวงทพิ ยข์ นาดเทา่ กาํ ปันพงุ่
เขา้ ใสแ่ ผน่ หลงั ของคนทีถือกระบี

“นอ้ งรอง ระวงั !” อีกคนยกกระบีขนึ ตา้ นพลงั ทนั ที นา่
เสยี ดายทีพลงั นนั แกรง่ กลา้ เกินไป บีบเขาจนถอยกรูดไป
ดา้ นหลงั ซงึ มีทะเลสาบอยไู่ มไ่ กล

531

เหน็ เช่นนี ชายอีกคนก็เลกิ สนใจชายชดุ ขาว หนั มาชว่ ย
ตา้ นพลงั ทนั ที

สองคนรว่ มแรง สดุ ทา้ ยยงั ถอยรน่ ไปไกลสบิ เมตรกวา่ จะ
หยดุ ลง พลงั สลายไป

“ยอดฝีมือทา่ นใดอยทู่ ีนี โปรดแสดงตวั ดว้ ย”

อีลวั เสวียยืนอยใู่ นเงามืด ไมค่ ดิ จะเผยตวั ออกไป ยกมมุ
ปากขนึ เอย่ วา่ “ยกใหเ้ ป็นยอดฝีมือแลว้ หากเจา้ บอกวา่
ใหอ้ อกมาก็ตอ้ งออกมาหรอื ”

สองคนนนั ไมร่ ูว้ า่ อีกฝ่ายเป็นศตั รูหรอื มติ ร ชวั ขณะนนั

532

จะไปกใ็ ชท่ ี จะไมไ่ ปก็ไมด่ ี

‘แมค่ ณุ อยา่ งคณุ ถือวา่ วีรบรุ ุษช่วยโฉมสะคราญไหม’
ลกู บอลเงินหวั เราะหๆึ

อีสวั เสวียถลงึ ตาใสล่ กู บอลเงิน แลว้ จอ้ งชายสองคนนนั
สองคนนี บนตวั มีกลนิ อายของคาวเลือด ดทู า่ ทางไมใ่ ช่
คนดีอะไร

นยั นต์ าอีลวั เสวียเป็นประกายวบู มองไปยงั ฝ่ายตรงขา้ ม
บนหนา้ ผากของสองคนนนั มีเหงือผดุ ซมึ ออกมา ดู
เหมือนถกู พลงั บางอยา่ งกดทบั จนทาํ ใหท้ งั คหู่ ายใจไม่
ออก

533

ตอนที 65 คนสวย มาเป็นศษิ ยน์ อ้ งผมเถอะ

“วางของลงแลว้ ไสหวั ไป!”

สองคนนนั ถลงึ ตาใสช่ ายชดุ ขาวอยา่ งไมย่ อมแพ้ แคน่
เสยี งหึ คอ่ ยๆ ลว้ งขวดเลก็ ใบหนงึ ออกมาจากถงุ แลว้ วาง
ลง

“ถือวา่ เจา้ ดวงดี!” โชคไมด่ ีจรงิ ๆ ออกมาวนั นีกเ็ จอคนที
ชอบแสเ่ รอื งคนอืน ชายชดุ ดาํ ทงั สองอยากรูน้ กั วา่ เจา้

534

ของเสียงนนั เป็นใครกนั แน่ แตแ่ ววตาคมกรบิ นนั ทาํ ให้
ทงั คหู่ วาดผวา

คนผนู้ ีเป็นใคร หรอื คดิ จะมาชิงของไปเชน่ กนั เหตใุ ดจงึ
ดวงกดุ เช่นนี ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะหาขอ้ อา้ งลงจากเขาได้
ยงั ตอ้ งเจอเรอื งวนุ่ วายไมห่ ยดุ หยอ่ น ถา้ เรอื งรูไ้ ปถงึ
อาจารย์ เขาตอ้ งถกู ลงโทษแน่

“นี นนั เป็นของของขา้ นะ” เหน็ อีลวั เสวียเดินออกมากม้
ลงหยิบขวดใบนนั ขนึ มา ชายชดุ ขาวก็รบี เดินเขา้ ไป กวดั
แกวง่ กระบีในมือ ดเู หมือนจะลมื ไปแลว้ วา่ ความเรว็ ใน
การเคลือนไหวของตนถกู จาํ กดั

535

อีลวั เสวียหนั หลงั ผละจากไป สะบดั มือออก ชายคนนนั
ลม้ หงายหลงั ลงบนพืน แขนขาชีฟา้

“แมน่ างเชน่ ขา้ อตุ สา่ หม์ ีนาํ ใจชว่ ยชีวิตเจา้ ไยจงึ ไมร่ ูด้ ีชวั
เช่นนี” หากไมใ่ ชเ่ พราะคดิ วา่ อาจเป็นคนบา้ นเดียวกนั ก็
ไมอ่ ยากยงุ่ ดว้ ยหรอก

“แมน่ าง? ขอถามแมน่ างวา่ เป็นคนสาํ นกั ใด ผนู้ อ้ ยเป็น
คนสาํ นกั แพทยโ์ บราณ นามเฟิงฉี”

“สาํ นกั แพทยโ์ บราณ? เจา้ เป็นคนแควน้ ใด”

เฟิงฉีปัดฝ่นุ ตามตวั แลว้ ลกุ ขนึ ดแู ลว้ ไมใ่ ช่ฝ่ายอธรรม

536

เขาตอบโดยไมต่ อ้ งคดิ มาก “แควน้ แซด คาํ ถามของเจา้
ถามเหมือนไมไ่ ดถ้ าม” ลว้ นแตอ่ ยทู่ ีนี จะเป็นแควน้ ใดได้
อีก

ผหู้ ญิงคนนีหากไมใ่ ช่เรน้ กายมานานปี สมองก็คงมี
ปัญหา กถ็ กู แลว้ ทีมีพลงั ฝึกปรอื ถงึ ขนั นี จะตอ้ งอยเู่ หนือ
โลก ไมย่ ดึ ตดิ เรอื งราวใดๆ จงึ จะสามารถบาํ เพญ็ เพียร
ไดแ้ กก่ ลา้ เช่นนี

อีลวั เสวียองึ ไป มองประเมนิ เฟิงฉีดว้ ยความประหลาด
ใจ “แควน้ แซด? เช่นนนั เจา้ ป็นคนจากดนิ แดนซิงเฉินใช่
หรอื ไม”่

537

“ดนิ แดนซงิ เฉิน? ยอ่ มไมใ่ ช่ วา่ แตท่ ีนนั คือทีใดหรอื ขา้ ไม่
เคยไดย้ ินมากอ่ น” หรอื วา่ โลกนีคน้ พบดินแดนใหม่ เป็น
ไปไมไ่ ด้

“งนั กช็ า่ งเถอะ” อีลวั เสวียพน่ ไอข่นุ มวั ออกมา แลว้ โยน
ขวดใหเ้ ฟิงฉี จากนนั ก็ผละจากไป อตุ สา่ หแ์ สดงฝีมือ
กลบั ไมใ่ ช่คนบา้ นเดียวกนั

กจ็ รงิ อยหู่ รอก การทะลมุ ติ ิ มีโอกาสมากนอ้ ยแคไ่ หนกนั
ทีไหนจะมีการทะลมุ ติ บิ อ่ ยๆ

เฟิงฉีกะพรบิ ตา เกบ็ ของไว้ แลว้ รบี ตามอีลวั เสวียมา

538

“คณุ ชืออะไร เรยี นจากสาํ นกั ไหน”

บางทีอาจเป็นผบู้ าํ เพญ็ เพียรเหมือนกนั นาํ เสยี งของอีลวั
เสวียดีกวา่ ทีพดู กบั มวั เฉินเซวียนมาก

“ไรส้ งั กดั สว่ นชือ? ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งรู้ ผา่ นทางมาพบความ
ไมเ่ ป็นธรรม ก็ชว่ ยเหลือเป็นเรอื งปกต”ิ

เฟิงฉียมิ รา่ “การพดู จาของคณุ คลา้ ยพวกเราจรงิ ๆ ผมยงั
คดิ วา่ คณุ จะเหน็ วา่ ผมแตง่ ตวั ประหลาด ในเมือคณุ ไม่
สงั กดั สาํ นกั ไหน แลว้ คณุ ฝึกวิชารา้ ยกาจแบบนีไดย้ งั ไง
ดแู ลว้ ระดบั ขนั ของคณุ อยา่ งนอ้ ยก็ถงึ ขนั พืนฐานแลว้ ”

539

ขนั พืนฐาน เมือไหรผ่ มจะฝึกถงึ ขนั พืนฐาน กลายเป็นผู้
บาํ เพญ็ เพียรจรงิ ๆ ซะทีนะ

“พรสวรรค”์

มมุ ปากเฟิงฉีกระตกุ “งนั เอางี คณุ เขา้ สาํ นกั แพทย์
โบราณของเราเถอะ”

“ไมส่ นใจ” สาํ นกั แพทยโ์ บราณอะไร ปวกเปียกขนาดนี
ฉนั ไมเ่ อาดว้ ยหรอก

“คนสวย ความหมายของผมคือ คณุ มาเป็นศษิ ยน์ อ้ งผม
เถอะ ถงึ ผมจะอยากคารวะคณุ เป็นอาจารย์ แตพ่ อ่ ผม

540

บอกวา่ การคารวะอาจารยเ์ ป็นเรอื งจรงิ จงั จะเปลยี นใจ
ไมไ่ ด้ อยา่ งนนั กต็ อ้ งลาํ บากคณุ มาเป็นศษิ ยน์ อ้ งผม
แลว้ ”

อีลวั เสวียงนุ งง แบบนีกไ็ ดด้ ว้ ย? ฉนั เพิงรูค้ รงั แรก

“ก็ยงั ไมส่ นใจ” ขนาดเป็นอาจารยฉ์ นั ยงั ไมส่ น ยงั จะให้
เป็นศิษยน์ อ้ ง เขาคงประสาทแนๆ่ แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ โลกนี
ยงั มีผบู้ าํ เพญ็ เพียรเหลืออยู่ ดแู ลว้ ไมเ่ หมือนโลกทีสขุ
สงบอยา่ งทีคิด

เฟิงฉีไมร่ อ้ นใจ รบี ขวางหนา้ อีลวั เสวียไว้ “คนสวย ลอง
คดิ ดนู ะ สาํ หรบั โลกนีแลว้ คณุ ไมค่ วรดถู กู สาํ นกั เหลา่ นี

541

ถงึ ฟังแลว้ จะเป็นสงิ ทีดลู กึ ลบั แตอ่ นั ทีจรงิ แลว้ มีอาํ นาจ
ไมน่ อ้ ยเลย”

542

ตอนที 66 เฟิงฉีหลงทาง

นยั นต์ าอีลวั เสวียเป็นประกายวบู “ขอโทษดว้ ย ตอนนีฉนั
ไมค่ ิดเรอื งนี” เรอื งเขา้ สงั กดั สาํ นกั อะไรนี ไมใ่ ชว่ า่ เธอไม่
เคยคดิ แตโ่ ลกนีมีผบู้ าํ เพญ็ เพียรไมม่ าก จงึ เลกิ ลม้ ความ
คดิ นีไปแลว้

คิดไมถ่ งึ วา่ จะมีอยู่ เพียงแตเ่ ธอไมร่ ู้ บางทีคนสว่ นใหญ่
บนโลกนีกไ็ มร่ ูว้ า่ ยงั มีคนประเภทนีอยู่

เฟิงฉีเหน็ ทา่ ทีเชน่ นีของอีลวั เสวียกไ็ มพ่ ดู ตอ่ “งนั กช็ ่าง
เถอะ แตย่ งั ไงคณุ ก็บอกชือใหผ้ มรูไ้ ดน้ ะ คณุ เป็นผมู้ ีพระ
คณุ ทีช่วยชีวติ ผม ตอ่ ไปมีเรอื งอะไรก็มาหาผมได”้

543

อีลวั เสวียคิดเลก็ นอ้ ยแลว้ จงึ บอกชือตวั เองไป ถงึ สาํ นกั
แพทยโ์ บราณจะเป็นสาํ นกั เลก็ ๆ แตไ่ มแ่ น่วา่ วนั หนา้ อาจ
ตอ้ งขอความช่วยเหลือจากพวกเขากไ็ ด้ มีเพือนเพิมขนึ
ยอ่ มดีกวา่ มีศตั รูเพิม

“อีลวั เสวีย”

“อีลวั เสวีย ชือเพราะมากครบั จรงิ สิ ดกึ ป่านนีทาํ ไมคณุ
ออกมาเดินเตรค่ นเดียวขา้ งนอก อนั ตรายออก...”

พดู ไปแลว้ ก็รูส้ กึ กระดาก ดว้ ยความสามารถของเธอ ไม่
มีปัญหาเรอื งการปอ้ งกนั ตวั อยแู่ ลว้ เขากลบั พดู โงๆ่

544

“หาทีพกั ” ระหวา่ งทีคยุ กนั ทงั สองกเ็ ดินออกมาจากสวน
สาธารณะแลว้ ความเคลือนไหวเมือครูไ่ มเ่ ลก็ แมต้ อนนี
จะมืดแลว้ คนไมค่ อ่ ยมี แตถ่ า้ ขืนอยตู่ อ่ คงไมด่ ีตอ่ พวก
เขาทงั สองคน

เฟิงฉีไดย้ นิ กย็ ิม “ทีแทค้ ณุ ไมม่ ีทีไปนีเอง คณุ เพิงลงจาก
เขาเหมือนผมใช่ไหม” คาํ วา่ ลงจากเขาของเขาไมไ่ ด้
หมายความวา่ เดินทางลงมาจากภเู ขาจรงิ ๆ แตห่ มายถงึ
ออกจากสถานทีฝึกวิชาเขา้ มาในเมือง

อีสวั เสวียไมต่ อบ เพียงพยกั หนา้ ไปเรอื ยเปือย “งนั เราก็
ลากนั ตรงนีเลย เรอื งวนั นีหวงั วา่ คณุ จะไมเ่ อาไปพดู ”

545

“วางใจไดๆ้ ผมเองก็จะบอกแบบนีอยเู่ หมือนกนั ” เฟิงฉี
ตบอกตวั เองพลางพดู รบั รอง คนเกง่ กาจขนาดนีมีนอ้ ย
มาก อยา่ หาเรอื งเดือดรอ้ นโดยไมจ่ าํ เป็นดีกวา่

ขณะทีอีลวั เสวียกาํ ลงั หนั หลงั ผละจากไป จๆู่ เฟิงฉีกร็ อ้ ง
เรยี กเธอ

“คือวา่ ถา้ คณุ ไมม่ ีทีไป ไปพกั บา้ นผมกอ่ นกไ็ ด้ บา้ นผมมี
แคพ่ อ่ คนเดียว แลว้ ก็อยใู่ กลๆ้ นีเอง” กวา่ จะเจอพวก
เดียวกนั ทีดเู ขา้ ทา่ ไมใ่ ช่งา่ ยๆ จะไมค่ บเป็นเพือนไดย้ งั ไง

อีลวั เสวียยมิ “ขอบคณุ ทีหวงั ดี ไมต่ อ้ งหรอก” พดู จบก็

546

โบกเรยี กแทก็ ซี

เธอเพงิ เขา้ ไปนงั ในรถ คาดไมถ่ งึ วา่ ประตรู ถดา้ นหลงั จะ
เปิดออก พอหนั ไปมองกเ็ หน็ เฟิงฉียมิ รา่

“พีลวั เสวีย ด.ู ..ดเู หมือนเมือกีกระเป๋ าเงินกบั มือถือผมจะ
หลน่ หาย ผมหาทางกลบั บา้ นไมไ่ ดค้ รบั ”

“แลว้ เกียวอะไรกบั ฉนั ดว้ ย” ฉนั ไมใ่ ชค่ นทาํ หายสกั หน่อย

เฟิงฉีลบู หวั “คือวา่ ผมไมไ่ ดก้ ลบั บา้ นมาหลายปี จาํ ทาง
ไมไ่ ด้ ทีอยอู่ ยใู่ นมือถือ ผม...ผมจาํ ไมไ่ ด”้

547