หมอยาหวานใจท่านประธาน เล่ม1

ตอนที 42 เดิมพนั หินกบั ผจู้ ดั การสวี

ผจู้ ดั การสวีลอบกระหยมิ ใจ ใบหนา้ เผยรอยยมิ
หยนั “นายนอ้ ยเฉวียนงานยงุ่ ขนาดนนั เรอื งแบบนีไม่
ตอ้ งรบกวนทา่ นหรอก ลงุ เกา คณุ วา่ จรงิ ไหมครบั ”

“เรอื งนีผมตดั สนิ ใจไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ” เหลา่ เกายมิ ลว้ งมือถือ
ออกมาโทร.หาเฉวียนหมงิ แลว้ เดนิ ออกไปขา้ งนอก ผจู้ ดั
การสวีเหน็ เชน่ นนั กอ็ งึ ไป แตก่ ็ตงั สตไิ ดอ้ ยา่ งรวดเรว็

ตอ่ ใหน้ ายนอ้ ยเฉวียนมาแลว้ ยงั ไง ฉนั วางแผนรบั มือไว้

348

แลว้ แตส่ ายตาทีจอ้ งมองอีลวั เสวียไมเ่ ป็นมติ รอยา่ งยิง

“คณุ เป็นใคร” เดก็ สาวคนนี ถือวา่ เป็นคนทีเหลา่ เกาพา
มาก็อวดเบง่ ขนาดนี หรอื วา่ อยากจะมาเป็นผเู้ ชียวชาญ
การตรวจสอบอญั มณีทีนีแทนฉนั ไมม่ ีวนั หรอก

อีลวั เสวียยมิ ยียวน “ฉนั เหรอ ฉนั มาซือหยกดบิ ” เธอมา
ซือหยกดิบไมใ่ ช่หรอื จะหาหยกดบิ ทีดีสกั สองสามกอ้ น
ไปตงั คา่ ยเพือฝึกพลงั ทพิ ย์ ชว่ ยในการฝึกวิชา

“ลอ้ ผมเลน่ หรอื ไง!” มาซือของ ใครจะเชือ มากอ่ กวน
ชดั ๆ แตจ่ ากนนั อีลวั เสวียก็เลกิ สนใจเขา แลว้ เดินดไู ป
ตามลานกวา้ งทีวางหยกดบิ

349

ไมถ่ งึ ครงึ ชวั โมงเหลา่ เกากเ็ ขน็ เกา้ อีรถเข็นพาเฉวียนหมิ
งผา่ นประตเู ขา้ มา

อีลวั เสวียยงั ไมท่ นั ไดท้ าํ อะไร ผจู้ ดั การสวีกร็ บี วิงเขา้ ไป
หา พดู อยา่ งนอ้ ยอกนอ้ ยใจ

“นายนอ้ ยเฉวียนครบั ไมร่ ูเ้ หลา่ เกาไปพาผหู้ ญิงคนนีมา
จากไหน พดู จาเหลวไหลไรส้ าระ ยืนกรานวา่ หยกดบิ
ลอ็ ตทีผมรบั ผิดชอบนีมีปัญหา คิดดสู คิ รบั ถา้ คาํ พดู นี
แพรอ่ อกไป การคา้ เครอื งหยกของเราจะเสียหายรุนแรง
ขนาดไหน”

350

แตน่ ่าเสียดาย เฉวียนหมิงไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเหลือบแลเขาสกั
นิด ชายหนมุ่ ออ้ มผา่ นผจู้ ดั การสวีมาอยขู่ า้ งตวั อีลวั เสวีย
ซงึ กาํ ลงั ยืนจอ้ งหนิ ใหญ่กอ้ นหนงึ

“อาเสวีย ผมฟังเหลา่ เกาเลา่ ทางโทรศพั ทแ์ ลว้ เรอื งเป็น
ยงั ไงกนั แน่”

อีลวั เสวียหนั มา จอ้ งเขาพลางพดู วา่ “เมือกีฉนั เดินดรู อบ
หนงึ พบวา่ หยกดิบพวกนี ทีจะตดั แตง่ เป็นหยกเกรดดีได้
มีแคห่ นงึ สว่ น เกรดกลางมีไมถ่ งึ สองสว่ น ทีเหลือสาม
สว่ นเป็นหยกเกรดเลวทงั หมด ตอ่ ใหต้ ดั แตง่ ทงั หมด ก็ไม่
คมุ้ ทนุ ”

351

ถงึ ตอนนนั หยกพวกนีก็เป็นแคข่ องทีใชไ้ มไ่ ด้ นา่ กลวั วา่
ตอ่ ใหข้ ายรอ้ ยหยวนกย็ งั ไมม่ ีใครสน

“คณุ พดู เหลวไหล นายนอ้ ยเฉวียนครบั ผหู้ ญิงคนนีพดู
จาสง่ เดช ผมผจู้ ดั การสวีกลา้ เอาเกียรติของตวั เองเป็น
ประกนั หยกดิบลอ็ ตนีไมต่ า่ งจากลอ็ ตทีผา่ นมา ยงั จะดี
กวา่ ดว้ ยซาํ รายงานผลการตรวจตวั อยา่ ง ผมเคยเอาให้
คณุ ดแู ลว้ ”

เฉวียนหมิงมนุ่ ควิ เลก็ นอ้ ย “อาเสวีย คณุ ชอบอนั ไหน ผม
จะใหพ้ วกเขาตดั แตง่ ใหค้ ณุ ” การคา้ ครงั นีเกียวพนั ถงึ
เงินหลายลา้ น เขาไมส่ ามารถตดั สนิ ดว้ ยคาํ พดู ได้

352

อีกอยา่ งผจู้ ดั การคนนีก็เป็นคนทีเฉวียนกรุป๊ บม่ เพาะขนึ
เอง ทีผา่ นมากท็ าํ งานทมุ่ เทมีความรบั ผดิ ชอบมาตลอด

อีลวั เสวียไดย้ นิ แบบนีก็ขมวดควิ พดู วา่ “ไมเ่ ชือ งนั ฉนั จะ
พสิ จู นใ์ หค้ ณุ ด”ู คนอยา่ งมวั เสยี วชิงไมเ่ คยทาํ อะไรทีไม่
ไดผ้ ลตอบแทน แตถ่ า้ การคา้ ครงั นีขาดทนุ เฉวียนหมิ
งตอ้ งประสบปัญหาใหญ่แน่

บางทีเงินไมก่ ีลา้ นอาจไมส่ าํ คญั นกั สาํ หรบั เขา แตย่ งั ไงก็
เป็นเงิน ชว่ ยเขาลดความเสยี หายได้ ฉนั ก็นา่ จะไดร้ บั
รางวลั ตอบแทนกอ้ นหนงึ หๆึ กลบั ไปตอ้ งขอจากเขา

“พิสจู น์ คณุ จะพสิ จู นย์ งั ไง” ผจู้ ดั การสวีเหน็ เฉวียนหมิ

353

งยืนอยขู่ า้ งตนกม็ นั ใจเตม็ เปียม ยายหนเู อย๋ คิดจะเลน่
งานฉนั เหรอ ไมม่ ีวนั ซะหรอก!

อีลวั เสวียกวาดตามองหยกดิบเหลา่ นีรอบหนงึ มมุ ปาก
ยกยิม “ฉนั จะเลอื กหยกดบิ ออกมา ถา้ เลอื กออกมาแลว้
มีแตห่ ยกเกรดรอง ก็แสดงวา่ ฉนั พดู ถกู ”

ทกุ คนในโรงเกบ็ หยกดบิ พากนั แปลกใจ เคยไดย้ ินแต่
เดิมพนั กนั วา่ มีหยก นีเป็นครงั แรกทีเดมิ พนั วา่ ไมม่ ีหยก

เหน็ อีลวั เสวียมีทา่ ทีมนั ใจ ชายหน่มุ ก็รูส้ กึ แปลกใจ และ
อยากลองดู

354

“แลว้ แตค่ ณุ ”
จากนนั อีลวั เสวียกเ็ รมิ ลงมือโดยไมร่ อใหผ้ จู้ ดั การสวีพดู
เปา้ หมายคือหยกดบิ เกรดรองกองใหญ่ ผจู้ ดั
การสวีเหน็ เชน่ นนั กห็ นา้ ซีดเผือดทนั ที

355

ตอนที 43 ภรรยาคนเกง่

“ในเมือจะเลือก ทางนีก็ไดค้ รบั ” ผจู้ ดั การสวีชีไปที
กองหยกดิบขา้ งหนา้ ทีถ่ายรูปเก็บไวแ้ ลว้
อีลวั เสวียชะงกั เหลอื บมองกองหยกดิบทีผจู้ ดั การสวีชี
แลว้ เลกิ ควิ “ทีผจู้ ดั การสวีตรวจสอบแรกสดุ เลย ยอ่ มเป็น
หนิ ทีมีหยก ทีฉนั ตอ้ งการดคู ือหนิ ทีไมม่ ีหยก”

356

จากนนั เธอก็มาทีกองลงั ไมซ้ งึ ตงั ไวไ้ มน่ าน ในลงั ปฟู าง
แหง้ บรรจหุ ยกดิบไว้ ของสว่ นนีผจู้ ดั การสวีทิงไวห้ ลงั สดุ
เพราะการตรวจสอบตอนทา้ ยมกั จะยอ่ หยอ่ น สามารถ
ปลอมปนเขา้ มาได้

“ของพวกนี...ไมม่ ีหยกอยขู่ า้ งในเลย พวกนี พวกนี เป็น
ของเกรดรอง ตดั ออกมาก็ไมม่ ีประโยชน”์ ทา่ ทางเธอ
เหมือนเดก็ กาํ ลงั เลน่ ขายของ ชีไปเรอื ยอยา่ งเกียจครา้ น

พนกั งานทาํ เครอื งหมายบนหยกดบิ เหลา่ นนั ตามคาํ สงั
เหลา่ เกา ไมน่ านหยกดบิ ขนาดเทา่ อา่ งใบเลก็ ยีสบิ กวา่
กอ้ นก็ถกู เลือกออกมา ใบหนา้ ผจู้ ดั การสวีเรมิ ซีดแลว้
เหงือผดุ เตม็ หนา้ ผาก แตย่ งั แสรง้ ทาํ ใจสงบ

357

“ของพวกนีราคาตาํ อยแู่ ลว้ หยกทีตดั ออกมาคณุ ภาพ
ยอ่ มไมด่ ี” บา้ เอ๊ย ผหู้ ญิงคนนีมีฝีมือจรงิ ๆ เหรอเนีย เธอ
ไมไ่ ดใ้ ชเ้ ครอื งมืออะไรเลย

อีลวั เสวียยมิ หยนั “งนั เหรอ ดเู หมือนจะใชว้ ธิ ีบรรจสุ นิ คา้
ดว้ ยมาตรฐานเดียวกนั ดว้ ยใชไ่ หม” ถา้ เป็นของไมม่ ีราคา
แคเ่ อามาเสยี งดู ทาํ ไมตอ้ งบรรจดุ ีอยา่ งนี

ผจู้ ดั การสวีถงึ กบั องึ ไป เฉวียนหมิงเหน็ เชน่ นีกข็ มวดควิ
แน่น เหลา่ เกากม้ หนา้ กดมือถือ เขาใหค้ นเรมิ ตรวจสอบ
ผจู้ ดั การสวีแลว้

358

“ในนีมีสบิ กอ้ นทีขา้ งในไมม่ ีอะไรเลย อีกสบิ กอ้ นเป็น
หยกเกรดรองทีเฉวียนกรุป๊ จะไมน่ าํ มาเจียระไน!” อีลวั เส
วียชีไปทีหยกดิบเหลา่ นนั สีหนา้ มนั ใจมาก

เฉวียนหมงิ โบกมือ “ตดั ”

เครอื งตดั ทงั หมดในโรงเกบ็ หยกทาํ งานพรอ้ มกนั ทนั ที
ตดั หยกดบิ เหลา่ นีออกมา ตดั ออกมาสบิ กอ้ นแลว้ เป็น
ไปตามทีเธอบอกจรงิ ๆ

เฉวียนหมงิ สีหนา้ ดาํ ทะมนึ “ตดั อีก!”

ผา่ นไปหนงึ ชวั โมง ยงั ไดผ้ ลเชน่ เดมิ สบิ กอ้ นวา่ งเปลา่

359

อีกสบิ กอ้ นเป็นหยกเกรดรอง ยงั แยก่ วา่ หยกสงั เคราะห์
ดว้ ยซาํ

ใบหนา้ ผจู้ ดั การสวีซีดแลว้ ซีดอีก “นายนอ้ ยเฉวียนครบั นี
เพราะเธอดวงไมด่ ี ผมจะเลอื กเอง เลอื กทีดีใหค้ ณุ ” พดู
จบกห็ นั หลงั เดินไปทีหยกดบิ ทีตรวจรบั แลว้

“ไมต่ อ้ งแลว้ ” เฉวียนหมงิ เหลอื บมองเขาดว้ ยสายตา
เยียบเยน็ แลว้ หนั มาทางอีลวั เสวีย

“ในโรงเกบ็ นีมีหยกดิบกอ้ นไหนบา้ งทีใชไ้ ด”้

อีลวั เสวียมองสาํ รวจรอบๆ อยา่ งจรงิ จงั แลว้ ชนู ิวโปง้ ขนึ

360

“หนงึ สว่ นเป็นเกรดดี พวกทีเขาตรวจรบั นนั ใช่ ตรงนนั
เกรดรองมีสองสว่ น อยา่ งทีฉนั บอกทีแรกคะ่ ” พดู จบกช็ ี
ไปทีสองสามจดุ เป็นสว่ นทีตรวจรบั แรกสดุ

“เลอื กอนั ทีขา้ งในมีหยกใหผ้ มดหู น่อย” นาํ เสียงเฉวี
ยนหมิงออ่ นโยน

อีลวั เสวียมองเขาดว้ ยสหี นา้ แปลกใจ “งนั คณุ ตอ้ งการ
เกรดรองหรอื เกรดดีละ่ ”

“งนั เอาเกรดดีใหผ้ ม เพือผมจะไดเ้ ชือคณุ ”

“ทีแทก้ อ็ ยา่ งนีเอง ไมบ่ อกแตแ่ รก” อีลวั เสวียวนุ่ วายอยู่

361

ครูห่ นงึ แลว้ อมุ้ หยกดบิ ขนาดเทา่ ถาดกอ้ นหนงึ ขนึ มา
“กอ้ นนีแหละ เนือหินไมเ่ ลว เป็นหยกเกรดดีแน่นอน”

และแลว้ เมือตดั ออกกเ็ ป็นหยกมนั แพะชนั ดี เรยี บลนื
เนือละเอียดแนน่ ทงั กอ้ นเหมือนเจือดว้ ยนมววั สอ่ ง
ประกายแวววาว

วา้ ว ไอทพิ ยเ์ ตม็ เปียม ไม่ อีลวั เสวีย อดทนไว้ หยดุ ทาํ
สายตาเหมือนหมาป่า เธอกดั ฟันแน่น สลดั ความคดิ ใน
ใจทิงไป

เมือเป็นเช่นนีผลก็ชดั เจนแลว้

362

“ตรวจ” เฉวียนหมิงสงั ดว้ ยนาํ เสียงราบเรยี บ จากนนั เจา้
หนา้ ทีก็ใชเ้ ครอื งมือตา่ งๆ ตรวจดรู อบหนงึ เนน้ ทีหยกดบิ
ทีอีลวั เสวียบอกวา่ ไมม่ ีหยก ผลคือแทบจะไมม่ ีหยกเลย

อีลวั เสวียมองออกวา่ หยกดิบกอ้ นไหนเป็นหยกเกรดรอง
แตเ่ ครอื งมือของพวกเขาแทบจะตรวจสอบออกมาโดย
ตรงไมไ่ ด้ การตรวจสอบหยกดิบ เครอื งมือไมส่ ามารถ
ตรวจจบั เนือในได้ เพียงแคช่ ่วยตรวจไดว้ า่ ขา้ งในมีหยก
หรอื ไม่

363

ตอนที 44 ไขม่ กุ เปือนฝ่นุ ยงั ไงกย็ งั ทอประกาย

เฉวียนหมงิ มองผจู้ ดั การสวี “คดิ จะตบตาใหผ้ า่ น
ไปง่ายๆ ดว้ ยหยกดิบลอ็ ตนีเหรอ”

364

ผจู้ ดั การสวีถงึ กบั เข่าทรุดทนั ที “นายนอ้ ยเฉวียน นาย
นอ้ ยเฉวียน ผมผดิ ไปแลว้ ผมผดิ ไปแลว้ จรงิ ๆ ผมหตู ามืด
บอด!”

ถา้ ยงั ไมอ่ อ้ นวอนขอความเมตตา นา่ กลวั วา่ ผลทีตามมา
ไมใ่ ชแ่ คถ่ กู ไลอ่ อกง่ายๆ แน่

“แคย่ อมรบั ผดิ ก็คิดวา่ จะเลกิ แลว้ ตอ่ กนั ไดเ้ หรอ คณุ คดิ
งา่ ยเกินไปแลว้ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะนายหญิงสายตาเฉียบ
แหลม มองออกวา่ หยกดิบลอ็ ตนีมีปัญหา ครงั นีหา้ งหยก
จะเสียหายขนาดไหน” เหลา่ เกามองผจู้ ดั การสวีดว้ ยสาย
ตาทีเหมือนกาํ ลงั มองคนตาย

365

ผจู้ ดั การสวีตะลงึ หนั ไปมองอีลวั เสวียทนั ที “นายหญิง?
นายหญิงอะไร” นายหญิงมาจากไหน เดก็ สาวคนนี
เดียวกอ่ น คาํ เรยี กนายนอ้ ยเฉวียนมีปัญหา

อีลวั เสวียกระดากเลก็ นอ้ ย “ลงุ เกา วนั หลงั เปลยี นมา
เรยี กฉนั วา่ เสียวเสวียหรอื เสวียเสวียดีกวา่ นายหญิง
อะไรนนั เรยี กฉนั ซะแก่เลย”

“ครบั นายหญิง”

“...”

ควิ เฉวียนหมิงคลายออก “คืนหยกดิบทียงั ไมเ่ กบ็ เขา้

366

โกดงั พวกนีใหห้ มด เราออกคา่ ขนสง่ กบั คา่ เสยี หายทีเกิด
ขนึ เอง สว่ นคณุ รอคณะกรรมการผถู้ ือหนุ้ ตดั สนิ นบั จาก
นีไป เหลา่ เกา ระงบั การเคลือนไหวทงั หมดในบญั ชีเขา
ตรวจสอบรา้ นเครอื งหยกใหล้ ะเอียด!”

ผจู้ ดั การสวีไมส่ นใจอะไรแลว้ เขาโผมาตรงหนา้ เฉวี
ยนหมงิ เพือจะกอดขาชายหนมุ่ แตถ่ กู คนอืนควา้ ตวั ไว้
กอ่ น กลวั วา่ เขาจะคิดรา้ ย

“นายนอ้ ยเฉวียน ผมซือสตั ยต์ อ่ รา้ นเครอื งหยกมานาน
ขนาดนี อภยั ใหผ้ มสกั ครงั เถอะ ผมไมก่ ลา้ ทาํ อีกแลว้
จรงิ ๆ นะครบั ไดโ้ ปรดเถอะครบั ” เขาคงสมองเลอะเลอื น
จรงิ ๆ จงึ ตดั สนิ ใจทาํ เรอื งเหลวไหลอยา่ งนี

367

เหลา่ เกามองผจู้ ดั การสวีจากมมุ สงู พลางยิมเยน็
“เพราะนกึ ถงึ สงิ ทีคณุ ทาํ เพือบรษิ ัท นายนอ้ ยถงึ ไมแ่ จง้
ตาํ รวจ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจหรอื ไง”

ไดย้ นิ อยา่ งนนั ผจู้ ดั การสวีก็เหมือนลกู บอลทีถกู ปลอ่ ย
ลม ทรุดลงไปนงั กองกบั พืนทนั ที “ขอบคณุ ครบั นายนอ้ ย
เฉวียน” ขืนแจง้ ตาํ รวจจรงิ ชีวิตไดจ้ บเหจ่ รงิ ๆ แน่

“เอาตวั ออกไป”

หลงั จากผจู้ ดั การสวีถกู พาตวั ออกไปแลว้ อีลวั เสวียกเ็ ลกิ
ควิ ทา่ ทางเหมือนจะยมิ แตไ่ มเ่ ชิง เธอมองเฉวียนหมิ

368

ง “ตอนนีเชือฉนั แลว้ ส?ิ ”

เฉวียนหมิงฝืนยมิ ทีมมุ ปาก สีหนา้ ออ่ นโยน “ขอโทษดว้ ย
ผมควรเชือคณุ แตแ่ รก แตว่ า่ คณุ ...คณุ ศกึ ษาเรอื งหยก
ลกึ ซงึ ขนาดนีตงั แตเ่ มือไหร”่

เทา่ ทีรู้ เธอไมเ่ คยมีความรูด้ า้ นนีเลย สาขาทีเธอเรยี นใน
มหาวทิ ยาลยั กห็ า่ งไกลจากเรอื งนีลบิ ลบั

“นีเป็นความลบั คะ่ ไมแ่ นว่ นั หนา้ ฉนั อาจใชส้ งิ นีเลยี ง
ปากเลยี งทอ้ ง จะบอกใหค้ ณุ รูไ้ ดย้ งั ไง”

เฉวียนหมงิ ไมร่ ูว้ า่ จะรอ้ งไหห้ รอื หวั เราะดี “ผมเสีย

369

มารยาทแลว้ จรงิ สิ คณุ จะเลือกหยกไมใ่ ชเ่ หรอ คณุ เลือก
ไดเ้ ตม็ ทีเลย ผมใหค้ ณุ หมด ถือวา่ เป็นการขอบคณุ ทีชว่ ย
ใหผ้ มรอดจากการสญู เสียมหาศาล”

อีลวั เสวียยมิ นอ้ ยๆ “ทีรออยกู่ ค็ าํ พดู นีของคณุ นีแหละ”
จากนนั ก็วงิ โรไ่ ปหาหยกดิบ

เหลา่ เกามายืนอยขู่ า้ งๆ เฉวียนหมิง แววตาเปียมไปดว้ ย
รอยยมิ “นายนอ้ ยครบั ผมวา่ นายนอ้ ยตาถงึ จรงิ ๆ นาย
หญิงเป็นยอดฝีมือทีงาํ ประกาย แคค่ วามสามารถดา้ นนี
ของเธอ มีภรรยาทีเก่งอยา่ งเธอคอยช่วย เฉวียนกรุป๊ ตอ้ ง
กา้ วสงู ขนึ ไปอีกขนั แน่นอนครบั ”

370

ไดย้ นิ แบบนี ดวงตาเฉวียนหมงิ ก็ฉายแววความปลาบ
ปลมื ออกมา เขาเอย่ เสียงเนิบวา่ “ไขม่ กุ เปือนฝ่นุ ยงั ไงก็
ยงั ทอประกาย สกลุ อีไมใ่ หโ้ อกาสเธอ แตผ่ มใหไ้ ด”้

อีลวั เสวีย ในตวั คณุ ยงั มีอะไรทีผมไมร่ ูอ้ ีกไหม

ไมน่ านอีลวั เสวียกเ็ ลือกหยกดิบไดส้ บิ กอ้ น รูปทรงภาย
นอกลว้ นมีขนาดประมาณผลแตงโม

พนกั งานทีมีสายตารบี ไปช่วยเธอยกมาวางตรงหนา้ เฉวี
ยนหมงิ

“ฉนั ตอ้ งการหยกดิบสบิ กอ้ นนี วนั หลงั ถา้ มีของฉนั จะ

371

จา่ ยเงินซือ” อีลวั เสวียสหี นา้ ยมิ ระรนื ไมร่ ูต้ วั เลยวา่ เวลา
นีเธอชา่ งรา่ เรงิ สดใสจรงิ ๆ

372

ตอนที 45 ความรูส้ กึ วา่ มีพลงั ทิพยช์ ่างวเิ ศษจรงิ ๆ

ความจรงิ เฉวียนหมิงอยากบอกวา่ ไมต่ อ้ ง แตพ่ อ
คาํ พดู มาถงึ ปากก็เปลยี นใจ “ไดส้ ิ ถา้ รบี ใชผ้ มจะลง
บญั ชีไว”้

‘อา้ ว ลงบญั ชีเหรอ แมค่ ณุ รบี จดั เลย ยงั จะรออะไรอีก
เขาไมไ่ ดก้ าํ หนดวา่ ตอ้ งใชค้ ืนเมือไหรน่ ี’ เป็นผม ไมม่ า
กงั วลอะไรมากมายหรอก

373

“เรอื งนีคอ่ ยวา่ ทีหลงั จรงิ สิ พวกคณุ ชว่ ยตดั หยกให้
หน่อย ไมใ่ ชต่ ดั เป็นชินๆ นะ แคต่ ดั หยกทีอยขู่ า้ งในออก
มาก็พอ ไมต่ อ้ งแตง่ เพิม”

เฉวียนหมิงแปลกใจ “หยกถา้ ไมต่ ดั แตง่ แลว้ คณุ จะเอา
มาทาํ อะไร” หยกจะแสดงมลู คา่ ออกมาได้ ครงึ หนงึ มา
จากการเจียระไนและแกะสลกั

อีลวั เสวียยมิ อยา่ งลกึ ลบั “เรอื งนีเหรอ วนั หลงั ฉนั คอ่ ย
บอกคณุ นะ”

เหน็ ดวงตาทีเหมือนยิมไดข้ องเธอ เฉวียนหมงิ พยกั หนา้
โดยไมร่ ูต้ วั “ได”้ คณุ พดู วา่ ดีกต็ อ้ งดี

374

‘แมค่ ณุ หมอนีไมเ่ คยปฏิเสธคณุ แมแ้ ตค่ รงั เดียว’ ลกู บอล
บอลเงินนกึ ได้ จงึ พดู ดว้ ยความแปลกใจ

‘แมค่ ณุ ๆ อยไู่ ด้ ฉนั เป็นเจา้ นายนะ ตอ่ ไปตอ้ งเรยี กเจา้
นาย’

ลกู บอลเงินหมนุ รอบตวั อยา่ งเยอ่ หยิง ‘ผมอยากเรยี กยงั
ไงกเ็ รยี กอยา่ งนนั คณุ ไมต่ อ้ งยงุ่ ’ เจา้ นายคนนีของมนั ยงั
พดู งา่ ยหรอก

อีลวั เสวียเลกิ ควิ มองลกู บอลเงิน ‘งนั เหรอ ฉนั วา่ เวลา
เปิดรา้ นดเู หมือนน่าจะเลอื นไปอีกหนอ่ ย’ หลงั จากยืนยนั

375

เจา้ นายแลว้ ลกู บอลเงินจะซือขายสนิ คา้ ตอ้ งไดร้ บั คาํ
ยินยอมจากเธอกอ่ น

ลกู บอลเงินคิด อยา่ งนีไมไ่ ดน้ ะ ผมกก็ ลายเป็นรา้ นทีวา่ ง
งานพอดีสิ แลว้ จะมีความหมายอะไร

‘เจา้ นาย ผมผิดไปแลว้ เราเปิดรา้ นพรุง่ นีเถอะนะ ไมไ่ ด้
ขายของหลายวนั แลว้ หรอื คณุ ไมอ่ ยากไดเ้ งินดาว ในนนั
มีแตข่ องดีๆ เตม็ ไปหมดเลยนะ’

‘เหน็ แก่ทีนายเชือฟังดี รออีกสองสามวนั แลว้ กนั ’ อีลวั เส
วียยกมมุ ปากนอ้ ยๆ

376

เฉวียนหมิงมองตามสายตาเธอไป เหน็ แตค่ วามวา่ ง
เปลา่ แตท่ า่ ทางเธอจรงิ จงั มาก ทาํ ใหเ้ ขาแปลกใจ

“อาเสวีย คณุ ดอู ะไรอยเู่ หรอ”

อีลวั เสวียรบี ดงึ สติกลบั มา “ไมม่ ีอะไรคะ่ มากนั นานแลว้
เรากลบั กนั ดีกวา่ ”

ผา่ นไปสามวนั หยกดิบทงั หมดถกู ตดั ออก คนงานคอ่ ยๆ
ตดั จากดา้ นนอกทีละนิดตามทีอีลวั เสวียกาํ ชบั เจียหนิ
สว่ นเกินออก เหลือเพียงเนือหยกดงั เดมิ ทีสดุ รูปทรงไม่
สมาํ เสมอ

377

พอไดม้ าแลว้ เธอก็วางหินหยกเหลา่ นีไวต้ ามมมุ หอ้ ง
ซอ่ นไวห้ ลงั ของตกแตง่ หอ้ งเพือเลยี งไมใ่ หด้ ปู ระหลาด
มองแลว้ ไมเ่ หน็ ความผิดปกติ

จากนนั อีลวั เสวียก็ปลกุ คา่ ยกลใหม้ ีชีวติ ทงั หอ้ งดสู ดใส
ขนึ มา ในอากาศมีความช่มุ ชืน แฝงดว้ ยความบรสิ ทุ ธิ
ราวกบั อยทู่ า่ มกลางโอบกอดธรรมชาติ แน่นอนวา่ จิตใจ
เธอยอ่ มสงบลง

อีลวั เสวียยกมมุ ปากขนึ หลงั จากหายใจเขา้ ลกึ ๆ “สมแลว้
เมือไอทพิ ยม์ ากพอก็ทาํ ใหร้ ูส้ กึ ผอ่ นคลาย น่าเสียดายที
ยงั สโู้ ลกเก่าไมไ่ ด”้

378

‘แตโ่ ลกนนั ของคณุ อาจไมน่ า่ สนใจเทา่ โลกนี วา่ ไหม’ ลกู
บอลเงินเอย่ เสยี งเรยี บ

อีลวั เสวียชะงกั แลว้ พยกั หนา้ ‘นายพดู ถกู โลกนนั ไมม่ ี
กฎเกณฑ์ ไมม่ ีสงิ ทีเรยี กวา่ กฎหมาย ผเู้ ขม้ แข็งไดร้ บั การ
นบั หนา้ ถือตา มีพลงั อาํ นาจพอกค็ ือทกุ อยา่ ง ทีจรงิ มา
คดิ ดแู ลว้ คนทีนีกลบั มีชีวิตทีไมท่ กุ ขร์ อ้ นนกั ’

‘ในเมือคณุ มาทีนีแลว้ ทาํ ไมยงั ตอ้ งฝึกวชิ าอีก ทาํ ไมไมม่ ี
ความสขุ กบั ชีวิตทีเรยี บงา่ ยละ่ ’

‘ไมฝ่ ึกเหรอ คนโลกนีเกิดแกเ่ จบ็ ตายเรว็ เกินไป ฉนั ยงั ไม่
อยากตายเรว็ ในวยั ทีกาํ ลงั รุง่ โรจน’์ อีลวั เสวียยมิ หยนั

379

แลว้ นงั ขดั สมาธิ เรมิ ฝึกวชิ า

ไอทพิ ยท์ ีมองไมเ่ หน็ คอ่ ยๆ แทรกซมึ เขา้ สรู่ า่ ง ปรบั รา่ ง
กายของเธอทีละนอ้ ย ทงั ยงั หลอมรวมเป็นพลงั สว่ นหนงึ
ภายในรา่ ง

เมือถงึ พลบคาํ ชวั ขณะทีเสยี วแสงสดุ ทา้ ยลบั หายไปใน
ชนั เมฆ อีลวั เสวียก็ลมื ตาขนึ ทนั ที พลงั ไรร้ ูปแผซ่ า่ นออก
มารอบกาย

ในทีสดุ เธอกผ็ า่ นขนั พืนฐานแลว้

380

ตอนที 46 โกงสอบ

381

อีลวั เสวียเหลอื บมองหยกดบิ ตรงหนา้ พบวา่ สี
หมองลง หินหยกถกู ใชใ้ นการขบั เคลือนคา่ ยกล ไอทิพย์
ภายในจงึ ลดลงกวา่ ครงึ

“หนิ หยกพวกนีคณุ ภาพยงั ดอ้ ยเกินไป” อีลวั เสวียกวาด
ตามองหยกดิบทีสหี มน่ ลงดว้ ยสีหนา้ ราบเรยี บ แตไ่ มไ่ ป
ยงุ่ กบั มนั ปลอ่ ยใหว้ างอยใู่ ตโ้ ต๊ะกาแฟตอ่ ไป

เวลานีคา่ ยกลเป็นรูปเป็นรา่ งแลว้ ถา้ เธอไมส่ ดู ไอทพิ ย์
มากเกินไป หินหยกเหลา่ นีจะเป็นตาของคา่ ยกล ดดู รบั
ไอทิพยจ์ ากอากาศโดยตรง ชว่ ยในการฝึกภายหนา้ ของ
เธอ

382

เธอเปิดประตหู อ้ งออกไปดว้ ยจิตใจปลอดโปรง่ แจ่มใส
อารมณด์ ีเป็นพเิ ศษ ตรงไปทีหอ้ งครวั ลงมือทาํ อาหาร

เฉวียนหมงิ ลงจากลฟิ ตม์ า เหน็ เธอในสภาพเชน่ นีก็
กะพรบิ ตา ทาํ ไมดเู ธอมีออรา่ ดงึ ดดู คนมากขนึ ทกุ ที แถม
ยงั รูส้ กึ วา่ อากาศในบา้ นดีขนึ เรอื ยๆ

อาจเพราะเธอ ก็เลยรูส้ กึ สดใสขนึ

ทงั สองใชช้ ีวติ อยา่ งสงบสขุ เช่นนี อีลวั เสวียกบั เฉวียนหมิ
งอยดู่ ว้ ยกนั แบบเพือน พรบิ ตาเดียวกถ็ งึ สดุ สปั ดาหแ์ ลว้

383

ตอนนนั อีลวั เสวียเขา้ เรยี นในมหาวทิ ยาลยั ชา้ ไปเกือบ
เดือนเพราะเรอื งในตระกลู อี หลงั จากนนั เธอกว็ นุ่ วายอยู่
กบั การฝึกวชิ า เวลาผา่ นไปอยา่ งรวดเรว็ ประกอบกบั
มหาวทิ ยาลยั นีตา่ งจากทีอืนทีปิดภาคเรยี นเรว็ กวา่

ทงั เธอยงั ไมเ่ ขา้ เรยี นในวชิ าทีไมค่ อ่ ยสาํ คญั สาํ หรบั เธอ
แลว้ นอกจาการยกระดบั ศกั ยภาพของตวั เอง เธอมี
ความรูแ้ ละประสบการณอ์ ืนๆ มากมายอยแู่ ลว้ สงิ ทีตอ้ ง
เรยี นรูบ้ นโลกนีจงึ ไมใ่ ช่เรอื งยากสาํ หรบั เธอ

เธอยงั มีความสามารถจดจาํ สงิ ตา่ งๆ ไดเ้ พียงแคผ่ า่ นตา
ซงึ เป็นสงิ ทีเจา้ ของรา่ งเดิมเทียบไมไ่ ด้ การใชเ้ วลาอา่ น
หนงั สอื จงึ ไมใ่ ช่ปัญหาสาํ หรบั เธอ

384

อีลวั เสวียไปมหาวทิ ยาลยั นอ้ ยมาก โอกาสทีอีลวั เยียจะ
หาเรอื งเธอจงึ นอ้ ยลงมาก ทีจรงิ อีลวั เยียก็ไมอ่ ยากเหน็
หนา้ เธอ เมือเป็นแบบนีก็ทาํ ใหอ้ ีลวั เยียมีโอกาสสาน
สมั พนั ธก์ บั เทพบตุ รของเธอมากขนึ

วนั นีเป็นวนั สอบของคณะทีอีลวั เสวียกบั เพือนๆ เรยี นอยู่
หลงั จากเธอตรวจสอบทีตงั สนามสอบและเลขทีนงั ทีฝ่าย
ธรุ การของคณะแลว้ อีลวั เสวียกบั หลวิ เฟยซวงกน็ ดั เจอ
กนั ไปทีสนามสอบ

เนืองจากทีผา่ นมาเจา้ ของรา่ งเดิมมีความกดดนั ทางจิต
ใจสงู ตอ้ งทาํ งานลว่ งเวลาเพือหาเลยี งตวั เอง ดงั นนั ผล
การเรยี นจงึ ไมค่ อ่ ยดีนกั ถา้ จดั ลาํ ดบั ตามผลการสอบ

385

เธอก็อยคู่ อ่ นขา้ งรงั ทา้ ย

บงั เอญิ อีลวั เยียกบั เสวียฟังเฟยตา่ งกไ็ มไ่ ดเ้ รยี นวชิ านี
เป็นวชิ าเอก ดงั นนั จงึ ทาํ คะแนนไดไ้ มด่ ี จากผลการเรยี น
ของภาคทีแลว้ ทงั สามคนคะแนนไมท่ ิงหา่ งกนั นกั กลาย
เป็นรูปสามเหลยี มทีมีอีลวั เสวียอยบู่ นสดุ

เมืออาจารยค์ มุ สอบเขา้ มาในหอ้ งสอบกส็ งั ใหท้ กุ คนเกบ็
มือถือและของอืนๆ ทีเกียวขอ้ งกบั การสอบตามระเบียบ
เพือปอ้ งกนั การทจุ รติ จากนนั จงึ แจกขอ้ สอบ

หลงั จากไดร้ บั ขอ้ สอบ อีลวั เสวียก็กวาดตาดู มมุ ปากยก
ขนึ ดว้ ยความมนั ใจ แลว้ ลงมือเขียนอยา่ งรวดเรว็

386

สองคนเหน็ เช่นนนั ก็สบตากนั ยิมอยา่ งมีเลศนยั ฉวย
โอกาสทีอาจารยไ์ มส่ นใจและคนอืนๆ กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ
ขอ้ สอบ โยนกระดาษทีขยมุ้ เป็นกอ้ นไปทีขา้ งเทา้ อีลวั เส
วีย

อีลวั เสวียองึ งนั เมือเหน็ กอ้ นกระดาษนนั เธอกม้ ลงมอง
โดยอตั โนมตั ิ มหาวทิ ยาลยั กวดขนั เรอื งกฎระเบียบ การ
บอกคาํ ตอบกนั ในหอ้ งสอบเป็นเรอื งตอ้ งหา้ ม หากถกู
พบจะถกู สถาบนั ประกาศความผิด สง่ ผลตอ่ การจบการ
ศกึ ษา

อาจารยค์ มุ สอบเหน็ ทา่ ทางตกตะลงึ ของอีลวั เสวีย กเ็ ดนิ

387

รเี ขา้ มา แลว้ หยิบกระดาษนนั ขนึ มา

“นีอะไร” อาจารยถ์ ือกระดาษแผน่ นนั ไว้ ถมงึ มองอีลวั เส
วีย

“ไมท่ ราบคะ่ ” ฉนั ไมไ่ ดแ้ ตะมนั ดว้ ยซาํ ใครไปจะรูว้ า่ เป็น
อะไร

อาจารยค์ มุ สอบมีสีหนา้ ไมพ่ อใจ กลา้ ทาํ เรอื งอยา่ งนีใน
สนามสอบ เทา่ กบั ทา้ ทายมหาวิทยาลยั จากนนั จงึ คลี
กระดาษออก สีหนา้ เครง่ เครยี ดทนั ที

“คดิ ไมถ่ งึ วา่ เดก็ สาวหนา้ ตาดีๆ อยา่ งคณุ ถงึ กบั ทจุ รติ ใน

388

การสอบ อีลวั เสวียใช่ไหม วชิ านีคณุ ไมต่ อ้ งสอบแลว้ ”
พดู จบกเ็ ตรยี มรบิ กระดาษขอ้ สอบของเธอ

389

ตอนที 47 ใหอ้ ธิการบดีตดั สนิ

อีลวั เสวียตบโต๊ะ กดกระดาษขอ้ สอบไว้ ใบหนา้
ขาวเกลอื นไปดว้ ยรอยยมิ หยนั “ฉนั ไมไ่ ดท้ จุ รติ คะ่ !”

“หึ คนทีถกู จบั ไดก้ ็พดู แบบนีทกุ คน ปลอ่ ยมือ!”
อาจารยค์ มุ สอบเป็นหญิงวยั กลางคน ผมมว้ นเป็นลอน
ทารมิ ฝีปากแดง ดแู ลว้ เป็นคนหวั โบราณทีคยุ ดว้ ยยาก
เป็นพเิ ศษ

390

“ฉนั บอกแลว้ วา่ ไมไ่ ดท้ จุ รติ การสอบ! อาจารยค์ ะ
จะจบั โจรก็ตอ้ งมีของกลาง อาจารยเ์ หน็ ฉนั เปิดโพยขอ้
สอบไหมคะ” ถกู ยอ้ นถามแบบนี ทาํ ใหอ้ าจารยถ์ งึ กบั
ชะงกั ดเู หมือนกอ้ นกระดาษนนั ตนจะเป็นคนคลีออกเอง
จากทีดมู าจนถงึ ตอนนี นกั ศกึ ษาตรงหนา้ ไมไ่ ดข้ ยบั ตวั
เลย

ถา้ โกงขอ้ สอบจรงิ ตอ้ งไมว่ างโจ่งแจง้ แบบนีแน่ น่าจะ
ระวงั ตวั มากกวา่ นี

ทกุ คนหนั มาสนใจทางดา้ นอีลวั เสวีย เรมิ มีเสยี งซบุ ซิบ
กนั แลว้ หลวิ เฟยซวงยืนขนึ “อาจารยค์ ะ อาจารยค์ งเขา้
ใจผดิ แลว้ ดจู ากคะแนนของลวั เสวีย วชิ านีเธอไมจ่ าํ เป็น

391

ตอ้ งทจุ รติ เลยคะ่ ”

แลว้ ก็ไมใ่ ช่เพราะสอบไมผ่ า่ นถงึ ตอ้ งทาํ เรอื งยงุ่ ยากแบบ
นี อีกอยา่ งเสวียเสวียไมเ่ คยสอบตก ถงึ คะแนนจะไมไ่ ดด้ ี
เลศิ กต็ าม

อีลวั เยียเลกิ ควิ สบตากบั เสวียฟังเฟย ทงั คยู่ ืนขนึ พรอ้ ม
กนั “อาจารยค์ ะ อีลวั เสวียไมไ่ ดต้ งั ใจแนๆ่ อาจารยย์ ก
โทษใหเ้ ธอเถอะนะคะ”

เป็นอาจารยค์ มุ สอบระดบั นีแลว้ มีหรอื จะไมเ่ ขา้ ใจความ
หมายในคาํ พดู นี เธอมนุ่ ควิ “คณุ สองคนเหน็ อะไร”

392

เสวียฟังเฟยกบั อีลวั เยียหลบุ ตาลงทนั ที รบี นงั ลงดว้ ย
ความรอ้ นตวั สนั ศีรษะ พยายามทาํ ตวั ลีบ ทา่ ทาง
เหมือนรูต้ วั วา่ ไมน่ า่ พดู เลย

อีลวั เสวียเหน็ แบบนนั ก็รูท้ นั ทีวา่ อะไรเป็นอะไร กระดาษ
นนั ตอ้ งเป็นสองคนนีวางแผนทาํ ใหฉ้ นั เดือดรอ้ นแน่ๆ
กลา้ ดีนกั นะ

“รบี พดู ! หรอื พวกคณุ อยากใหค้ นทจุ รติ ไดค้ ะแนนสงู
สว่ นพวกคณุ ทีตงั ใจเรยี นกลบั ไดค้ ะแนนนอ้ ยกวา่ ”
อาจารยค์ มุ สอบขนึ เสียงสงู

สายตาทกุ คใู่ นหอ้ งพลนั หนั มาจบั อยทู่ ีอีลวั เสวีย แววตา

393

แฝงความเหน็ อกเหน็ ใจ แตไ่ มม่ ีใครชว่ ยพดู แทนเธอ
สาํ หรบั พวกเขาแลว้ อีลวั เสวียคนนีไมโ่ ดดเดน่ อะไร จะมี
หรอื ไมม่ ีเธอก็ได้

อีกอยา่ งตงั แตเ่ รมิ เปิดภาคเรยี น เธอก็ไมค่ อ่ ยเขา้ เรยี น
กอ่ นหนา้ นีเป็นเพราะป่วย แตต่ อนหลงั มากไ็ มม่ ีเหตผุ ลที
ขาดเรยี น โชคดีทีหลวิ เฟยซวงสนิทกบั ประธานสภานกั
ศกึ ษา ในชนั เรยี นถา้ อาจารยไ์ มไ่ ดข้ านชือรายตวั โดยทวั
ไปเธอก็แอบลงชือใหอ้ ีลวั เสวียได้

“เรา เราเหน็ คะ่ กระดาษนนั เธอลว้ งออกมาจากกระเป๋ า”
บงั เอิญจรงิ ๆ ทีวนั นีอีลวั เสวียไมไ่ ดส้ วมชดุ กระโปรงยาว
แถมกางเกงหา้ สว่ นของเธอก็มีกระเป๋ า

394

อาจารยค์ มุ สอบเขา้ ใจทนั ที ควา้ มืออีลวั เสวีย “คณุ ยงั มี
อะไรจะพดู อีก ออกไป อยา่ รบกวนการสอบของคนอืน!”

น่าเสียดาย ถงึ รูปรา่ งและนาํ หนกั ของอาจารยจ์ ะ
มากกวา่ อีลวั เสวีย แตพ่ อควา้ มือเธอไวก้ ลบั ไมส่ ามารถ
ขยบั ตวั เธอไดแ้ มแ้ ตน่ อ้ ย อีลวั เสวียยงั นงั นิงอยทู่ ีเดมิ

“พดู ครงั ทีสาม ฉนั ไมไ่ ดท้ จุ รติ การสอบ!” ใบหนา้ อีลวั เส
วียไมม่ ีรอยยมิ แมแ้ ตน่ อ้ ย หลวิ เฟยซวงซงึ รูจ้ กั นิสยั เพือน
ดีเขา้ ใจทนั ที เสวียเสวียกาํ ลงั โมโห โมโหมากๆ เลยดว้ ย

“เธอทจุ รติ หรอื เปลา่ อาจารยต์ ดั สนิ ไมไ่ ด้ ไปอธิบายกบั

395

ทา่ นอธิการบดีเองดีกวา่ !” จากนนั ก็ฉวยโอกาสดงึ
กระดาษขอ้ สอบของอีลวั เสวียไป

อีลวั เสวียยมิ “ก็ไดค้ ะ่ งนั กใ็ หท้ า่ นอธิการบดีพสิ จู นว์ า่ ฉนั
ทจุ รติ หรอื เปลา่ !” จากนนั อาจารยท์ ีดแู ลนอกหอ้ งสอบก็
พาเธอไป

“รอฉนั ดว้ ย ฉนั จะไปกบั เธอ” ไมเ่ สียทีทีเป็นเพือนซี หลวิ
เฟยซวงวางปากกาลง จะตามเธอไป แตอ่ ีลวั เสวียหา้ มไว้
“ตงั ใจสอบเถอะ ฉนั เชือวา่ ทา่ นอธิการบดีจะใหค้ วาม
เป็นธรรมแกฉ่ นั ”

จากนนั อีลวั เสวียกผ็ ละไป หลวิ เฟยซวงคดิ แลว้ กน็ งั ลง

396

สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ รบี ทาํ ขอ้ สอบ ตงั ใจวา่ พอทาํ ขอ้
สอบเสรจ็ ก็จะรบี ไปหาอีลวั เสวียทนั ที

397