ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

คาํ โปรย

นางผู้เดินทางข้ามเวลามายังยุคโบราณ ดวง
วิญญาณสถติ อย่ใู นร่าง เหออันโหรว บุตรสาวแก้ว
ตาดวงใจของแม่ทัพเหอแห่งแคว้นเหลียงอันเกรียง
ไกร แต่เพียงเพิงลืมตากลับได้พบว่าทังตระกูลนาง
ถกู ล่าสังหาร ความลับบางอย่างแอบซ่อนอย่ใู นเงา
มืด

ทว่าเคราะห์ดีทีได้องค์ชายสาม ลู่ซิงหัว ช่วยชีวิตไว้
อีกทังยังเป็ นทพี ึงเพียงหนึงเดียวในยามนี แต่เพือ
เป็ นการแลกเปลียนนางจะต้องฝึ กวิชาหลอมโอสถ
ทพิ ย์ สร้างร่างหนึงให้กับเขา และนางจะต้องทาํ ให้
ตนเองแขง็ แกร่งขึน เพือตามหาท่านพ่อท่านแม่ที
นางเชือว่ายังไม่ตาย

1

แม้จะต้องทาํ ตามเงือนไขบางอย่างเพือแลกกับ
อะไรบางอย่าง แม้อุปสรรคทีพานพบจะเป็ นโชค
ชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอย
เคียงข้าง นางกห็ วังเพียงว่าจะฝ่ าฟันมันไปได้...

2

ตอนที 1 ฟื นชีพในรา่ งใหม่

เสียงนาํ หยดในถาํ ดงั กงั วาน ลมเยน็ พดั โชย
บนพืนเยน็ ยะเยือกมีรา่ งเดก็ สาวคนหนงึ เนือตวั เตม็ ไป
ดว้ ยคราบเลือดนอนแน่นิงอยู่ ใบหนา้ สะสวยนนั นิงสงบ
ราวกบั กาํ ลงั ฝันดี
“เสยี วเหยา ลดแอรห์ นอ่ ย”
เพราะรูส้ กึ หนาวไปทงั ตวั ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวอดขดตวั ไม่

1

ได้ เธอยงั คงหลบั ตาสง่ เสยี งพมึ พาํ เธอพลกิ ตวั เตรยี มจะ
ดงึ ผา้ หม่ มาคลมุ

แตข่ ณะทีกาํ ลงั จะพลกิ ตวั หกู ลบั กระทบถกู ของ
แหลมอยา่ งหนงึ

“อยู ...”

เหออนั โหรวเจบ็ จนครางออกมา พอยืนมือไปสมั ผสั ที
ขา้ งหู กลบั รูส้ กึ ถงึ ความหนาวเยน็

“คงไมเ่ ป็นอะไรแลว้ ”

2

เสียงทมุ้ ตาํ ดงั ขนึ ทีขา้ งตวั เหออนั โหรวสะดงุ้ ตืนทนั ที เธอ
ลืมตาขนึ จงึ รูว้ า่ สถานทีทีตนอยไู่ มใ่ ช่เตียงอนั อบอนุ่

มีเสียงนาํ ไหลดงั อยขู่ า้ งหู เหนือขนึ ไปเป็นหนา้ ผามี
ตะไครน่ าํ เกาะ และใบหนา้ หลอ่ เหลาลอยอยเู่ บืองหนา้

“ว๊าย! ไอโ้ รคจิต! เขา้ มาในหอ้ งคนอืนตามใจชอบไดย้ งั
ไง!” พอพดู ออกมา จ่ๆู กร็ ูส้ กึ วา่ ไมใ่ ชแ่ ลว้ เธอหวนนกึ ถงึ
ภาพทีเหน็ เมือกีทาํ ใหต้ กใจจนหนา้ ซีด อดไมไ่ ดท้ ีจะ
เขมน้ มองอีกที เป็นหนา้ ผามีตะไครน่ าํ เป็นภเู ขาสงู มีนาํ
ไหลอยา่ งทีคิด แตท่ ีนีไมใ่ ชห่ อพกั นกั ศกึ ษามหาวทิ ยาลยั
วิทยาศาสตรแ์ ละเทคโนโลยี

3

เธอรบี เอามือปิดหนา้ อกไวแ้ ลว้ กระถดตวั ถอย แตเ่ ธอ
กลบั รูส้ กึ เจบ็ ตวั เลือดสดๆ ไหลไปตามนิวมือ เธอตกใจ
จนหนา้ ซีดทนั ใด

“คณุ ชว่ ยฉนั เหรอ” เหออนั โหรวกลืนนาํ ลาย มองดชู าย
หนมุ่ สหี นา้ เยน็ ชาเบืองหนา้ “ทีนีทีไหน ทาํ ไมฉนั ถงึ มาอยู่
ทีนี”

ผชู้ ายคนนนั ไมพ่ ดู ไมจ่ า แตย่ ืนมือมาจบั คอเสอื ของเห
ออนั โหรวแลว้ แหวกออก เนินอกขาวผอ่ งปรากฏสสู่ าย
ตาของเขาทนั ที เหออนั โหรวขมวดควิ เลก็ นอ้ ย ยกมือขนึ
ตบหนา้ ชายคนนนั เขาเอนหลงั เลก็ นอ้ ย หลบการจ่โู จม
ของเหออนั โหรว มมุ ปากเผยรอยยมิ ทีดแู ทบไมอ่ อก
“ความจรงิ เจา้ พอจะฝึกได้ แตร่ า่ งกายภายในบาดเจบ็ ”

4

ฝึกอะไร เหออนั โหรวสบั สนขนึ มาทนั ที หรอื วา่ ฉนั ขา้ ม
ภพ เหออนั โหรวมองดเู สอื ผา้ ทีตนใส่ และเสอื ผา้ ทีเขาคน
นนั ใส่ มนั ไมใ่ ช่ชดุ ของคนยคุ ปัจจบุ นั ใส่ เธอถอนหายใจ
ฉบั พลนั สมองผดุ ภาพตา่ งๆ นบั ไมถ่ ว้ น ขอ้ มลู มหาศาลก็
หลงั ไหลเขา้ มาภายในพรบิ ตา ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวเขา้ ใจ
ทนั ที ความจรงิ แลว้ ทีนีก็คือแควน้ เหลยี งอนั เกรยี งไกร
เป็นหนงึ ในอาณาจกั รอนั แข็งแกรง่ รุง่ เรอื งทีสดุ ในแผน่
ดินใหญ่เสวียนเซงิ ทวั แผน่ ดินกาํ ลงั ฝึกพลงั และผฝู้ ึก
พลงั แบง่ ระดบั การฝึกเป็น ชาวฟา้ อศั วฟา้ ครุฟา้ มหาครุ
ฟา้ องคฟ์ า้ ราชนั ยฟ์ า้ ปราชญฟ์ า้ ปรมาจารยฟ์ า้ และเท
วฟา้ แตต่ นเองเป็นถงึ บตุ รสาวของฮหู ยินเอกแหง่ จวนแม่
ทพั เหอแหง่ แควน้ เหลียงอนั ยงิ ใหญ่ แตก่ ลบั ไมส่ ามารถ
ฝึกได้

5

เหออนั โหรวทอดถอนใจ ในทีสดุ กค็ ดิ ออกแลว้ วา่ ก่อน
หนา้ นีเกิดอะไรขนึ บา้ ง จๆู่ แมท่ พั ก็ไดร้ บั รายงานจากผู้
ใตบ้ งั คบั จากนนั ก็สง่ เหออนั โหรวออกไปอยา่ งลบั ๆ
ระหวา่ งทางเหออนั โหรวถกู คนชดุ ดาํ ลอบสงั หารกอ่ น
สลบไป ชายทีอยขู่ า้ งหนา้ นีก็เขา้ มาชว่ ย

“เจา้ คดิ อะไรอย”ู่ เสียงของเขาราบเรยี บราวกบั วา่ คนที
จะถอดเสอื ของเหออนั โหรวเมือครูไ่ มใ่ ช่เขา มือของเขา
ยงั คงขยบั ตอ่ แตเ่ หออนั โหรวกลบั พบวา่ เธอไมส่ ามารถ
ขยบั ตวั ได้ พอนกึ ถงึ วา่ พรหมจรรยท์ ีรกั ษามาตลอดชีวติ
กาํ ลงั จะถกู ชายคนนีทาํ ลาย ขอบตาของเหออนั โหรวก็
แดงกาํ และโกรธจดั

6

“อยา่ ดนิ เจา้ ไดร้ บั บาดเจ็บ” เสียงเขาช่างไพเราะจรงิ ๆ
นิวมือของเขาหยดุ อยทู่ ีหนา้ อกของเหออนั โหรว นางรูส้ กึ
เจ็บตรงหนา้ อก นางกลบั เหน็ ลาํ แสงจางๆ ทีปลายนิว
ของคนคนนนั คอ่ ยๆ ซมึ ซา่ นเขา้ ไปในปากแผลบนหนา้
อกของเหออนั โหรว

ความรูส้ กึ เจบ็ แปลบอยา่ งรุนแรง ทาํ ใหน้ างกดั ฟันแนน่
เหงือเยน็ ไหลโชก

เขาขมวดควิ เลก็ นอ้ ย ราวกบั พบอปุ สรรคบางอยา่ ง รมิ
ฝีปากบางของเขาเมม้ แนน่ นิวมือหยดุ นิงอยทู่ ีหนา้ อก
ของเหออนั โหรวไมข่ ยบั เขยือน

7

สีหนา้ ของเหออนั โหรวซีดเซียวจอ้ งชายคนนนั เขมง็ “เจา้
จะทาํ อะไรกนั แน่”

“ขา้ หา้ มเลือดใหเ้ จา้ ชวั คราวก่อน” เขาคลายการสกดั จดุ
ใหเ้ หออนั โหรวแลว้ ลกุ ขนึ จากพืน “แตอ่ าการบาดเจบ็
ของเจา้ ถา้ ไมร่ ะวงั อาจจะเป็นอนั ตรายถงึ ชีวิต”

“ไมต่ อ้ งมายงุ่ กบั ขา้ เจา้ คนเลว!” เหออนั โหรวนกึ ถงึ ตอน
ทีผชู้ ายคนนีเอานิวมาแตะรา่ งของตนเมือครู่ กร็ ูส้ กึ ทงั
อายทงั โกรธขนึ มาทนั ที จนไมไ่ ดส้ นใจวา่ คนคนนีชว่ ย
ชีวติ ตนไว้ นางรบี เอามือปอ้ งหนา้ อก หนั หลงั วิงออกไป
เรอื งเรง่ ดว่ นทีสดุ ในเวลานีคือไปดวู า่ จวนของสกลุ นาง
เป็นอยา่ งไร ทา่ นพอ่ กบั ทา่ นแมเ่ ป็นอยา่ งไร

8

“เจา้ รูไ้ หมเหตใุ ดครอบครวั เจา้ จงึ ถกู ลา่ สงั หาร” จๆู่ ผชู้ าย
คนนนั ก็ตะโกนขนึ “เจา้ รูช้ าตกิ าํ เนิดของเจา้ หรอื ไม”่

เหออนั โหรวไมท่ นั สนใจ เพราะรูส้ กึ วา่ เหตกุ ารณร์ ุนแรง
มาก

บาดแผลนางเจบ็ แปลบขนึ มาอีก นางกดั ฟันหนั ไปเหน็ มี
มา้ ตวั หนงึ ยืนอยขู่ า้ งหนา้ นางกต็ าลกุ วาวทนั ทีแลว้ รบี วิง
เขา้ ไปหา

เดมิ ทีคดิ วา่ ตนไมเ่ คยขีมา้ คงขนึ มา้ ไมไ่ ด้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ นาง
สามารถกระโดดขนึ ครอ่ มไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย จากนนั จงึ

9

ควบมา้ ออกไป

ในใจของเหออนั โหรวนกึ ถงึ ทา่ นพอ่ ทา่ นแมท่ ีจวน ความ
เศรา้ ทียากจะบรรยายผดุ ขนึ มาจากสว่ นลกึ ของหวั ใจ
นางมองดถู นนมืดมิดเงียบสงดั เบืองหนา้ ดว้ ยความรูส้ กึ
หลากหลาย

แสงอาทิตยย์ ามเชา้ กาํ ลงั จะเคลอื นมายงั ขอบฟา้ อยา่ ง
ชา้ ๆ แสงอรุณสีชมพรู ะบายฟากฟา้ ครงึ หนงึ จนเป็นสแี ดง

ตามหลกั แลว้ การทีจวนแมท่ พั ประสบเหตอุ ยา่ งกะทนั หนั
ทวั เมืองหลวงไมน่ า่ จะสงบเช่นนี แตเ่ วลานีดแู ลว้ ขา่ วไม่
ไดแ้ พรอ่ อกไป ราวกบั วา่ มีใครบางคนปิดกนั ไว้

10

มา้ หยดุ อยหู่ นา้ ประตจู วนแมท่ พั นางเขา้ ไปดทู หาร
รกั ษาการณห์ นา้ ประตู พวกเขาไมใ่ ชค่ นของแมท่ พั เห
ออีกตอ่ ไปแลว้

“เจา้ เป็นใคร ทีนีไมใ่ ช่ใครก็เขา้ มาได”้ ทหารรกั ษาการณ์
ทีนอกประตู พอเหน็ เหออนั โหรวเดนิ ขนึ

บนั ไดดว้ ยความรบี รอ้ นกย็ ืนมือไปขวางนางไว้

ใจของเหออนั โหรวรอ้ นรน นางเขยง่ เทา้ มองซา้ ยมองขวา
คนเดินขวกั ไขวก่ นั ในจวนแมท่ พั แตน่ างกลบั ไมเ่ จอคน
คนุ้ เคยเลยสกั คน “พวกเจา้ เป็นใคร เขา้ มาดแู ลทีนีตงั แต่

11

เมือไร” เหออนั โหรวรบี วิงเขา้ ไปจบั แขนของทหาร
รกั ษาการณค์ นหนงึ ไวด้ ว้ ยนาํ เสยี งปวดรา้ ว

“ขออภยั ไมอ่ าจบอกได”้ ทหารรกั ษาการณม์ องไปขา้ ง
หนา้ ดว้ ยสีหนา้ เยน็ ชา ไมม่ ีทีทา่ วา่ จะใสใ่ จเหออนั โหร
วเลยสกั นิด

นางกม้ หนา้ คิดยกมือขนึ ลบู ตามตวั พบวา่ ตนเองไมม่ ีเงิน
ติดตวั เลย จงึ ไดแ้ ตถ่ อนหายใจอยา่ งหอ่ เ**◌่ยวแลว้ หนั
หลงั จากไป

จๆู่ ขา้ งหนา้ ก็มีผชู้ ายคนหนงึ ปรากฏตวั ขนึ เงารา่ งสงู
ใหญ่บดบงั แสงอาทติ ยท์ ศิ ตะวนั ออกจนมิด เหลอื เงามืด

12

เป็นแนวพาดทบั เหออนั โหรว

“อะ...องคช์ ายสาม!” ทหารรกั ษาการณพ์ วกนนั พอเหน็
ผชู้ ายคนนี ก็ตกใจหนา้ ซีดขนึ มาทนั ควนั พวกเขารบี คอ้ ม
คารวะ

องคช์ ายสามลซู่ ิงหวั หรอื เหออนั โหรวกงั วลใจไมห่ ยดุ
เหตใุ ดลซู่ ิงหวั จงึ มาทีนี

เหออนั โหรวอดใจไมไ่ หวเงยหนา้ ขนึ มองดว้ ยความอยาก
รู้ แลว้ สีหนา้ ของนางกเ็ ปลียนไปทนั ที ผชู้ ายตรงหนา้ ไม่
ใชค่ นทีจีหนา้ อกนางหรอกหรอื

13

ทนั ใดนนั เหออนั โหรวสหี นา้ บดู บงึ นางกาํ หมดั แนน่ ขณะ
กาํ ลงั จะพดู จๆู่ นิวเรยี วยาวของลซู่ งิ หวั ก็สะกิดไหลน่ าง
เบาๆ
จากนนั ลซู่ งิ หวั กเ็ ปิดปากพดู “ขา้ จะพานางเขา้ ไปขา้ งใน
เฝา้ ประตใู หญ่ใหด้ ี”
ทหารรกั ษาการณไ์ มพ่ ดู ตอ่ พวกเขาคอ้ มคารวะพลาง
ขานรบั

14

ตอนที 2 ชาติกาํ เนิดทีแทจ้ รงิ

จากนนั ฝ่ามือใหญ่อบอนุ่ ทงั สองขา้ งกโ็ อบไหลเ่ หออนั โหร

15

วเบาๆ ในทนั ใด เสยี งไพเราะออ่ นโยนเป็นพเิ ศษของเขา
ดงั ขนึ เหนือศีรษะ “เชือฟังขา้ โหรวเออ๋ ร์ เขา้ ไปดกู นั
เถอะ”

ในใจของนางรูส้ กึ เยน็ ยะเยือกขนึ มาทนั ที เหออนั โหร
วอดสนั สะทา้ นไมไ่ ด้ ผชู้ ายคนนีเป็นบา้ อะไรตอนนี ฉนั
ไมไ่ ดร้ ูจ้ กั เขาสกั หน่อย

นางกงึ ขดั ขืนกงึ ยนิ ยอม ในทีสดุ องคช์ ายสามกด็ นั เหออนั
โหรวเขา้ ไปในจวนแมท่ พั

ขณะทีเหออนั โหรวคดิ จะระบายความโกรธออกมา จ่ๆู
มือทีโอบไหลอ่ ยกู่ ค็ ลายออก เขาเดินจากขา้ งหลงั มาอยู่

16

เบืองหนา้ นาง เขาขมวดควิ เลก็ นอ้ ยพดู นาํ เสยี งจรงิ จงั วา่
“เวลานีเจา้ ตกอยใู่ นอนั ตราย ทีนีไมใ่ ชบ่ า้ นของเจา้ แลว้
มีคนกาํ ลงั ตามจบั เจา้ อย”ู่

ตามจบั ? ไมใ่ ชล่ า่ สงั หาร? เหออนั โหรวมีสีหนา้ งนุ งง กม้
หนา้ มองบาดแผลบนตวั ควิ ก็ขมวดแน่น “ทาํ ไมพวกนนั
ตอ้ งการจบั ขา้ ”

“เจา้ รูช้ าติกาํ เนิดทีแทจ้ รงิ ของตวั เองหรอื ไม”่ ลซู่ งิ หวั สา่ ย
หนา้ เขาพดู ตบไหลน่ าง

ไมท่ นั ไดถ้ ามลซู่ งิ หวั วา่ หมายความวา่ อยา่ งไร จๆู่ ก็ได้
ยินเสยี งเอะอะดงั เขา้ มา เหออนั โหรวหนั ไปมองทีหนา้

17

ประตดู ว้ ยความอยากรู้ แตล่ ซู่ งิ หวั จบั เหออนั โหรวให้
กลบั มาทนั ที เขาพดู พลางสา่ ยหนา้ อยา่ งเครง่ เครยี ด
“อยา่ หนั ไป พวกนนั รูจ้ กั เจา้ ”

เหออนั โหรวใจเตน้ โครม นางรบี กม้ หนา้ ลง ไดย้ ินเสยี งลซู่ ิ
งหวั เดินเขา้ ไปพดู วา่ “แมท่ พั เซียไมเ่ จอกนั ตงั นาน”

ทาํ ไมแมท่ พั เซียก็อยทู่ ีนี เหออนั โหรวเดินเขา้ ไปในหอ้ ง
สาํ หรบั เหตกุ ารณใ์ นเวลานีนางยิงจบั ตน้ ชนปลายไมถ่ กู

“องคช์ ายสาม” แมท่ พั เซียกมุ มือคารวะพลางยมิ “เมือครู่
ขา้ เหน็ องคช์ ายสามอยกู่ บั แมน่ างทา่ นหนงึ ไมท่ ราบวา่
แมน่ างทา่ นนนั เป็นใคร”

18

ลซู่ งิ หวั เลกิ ควิ สีหนา้ เหมือนจะยมิ แตไ่ มย่ มิ “เจา้ ดแู ลทวั
ถงึ จรงิ ๆ”

แมท่ พั เซียยมิ เจือนๆ “เมือครูข่ า้ เหน็ แมน่ างทา่ นนนั
เหมือนบตุ รสาวคนโตของแมท่ พั เหอจรงิ ๆ นะพะ่ ยะ่ คะ่ ”

“แลว้ อยา่ งไร ครอบครวั แมท่ พั เหอเกิดเรอื ง เพราะแมท่ พั
เหอทาํ ผิดอะไรงนั หรอื ” ลซู่ ิงหวั ยมิ หยนั “แตเ่ จา้ กลบั นา่
สงสยั กอ่ นมีการประกาศเจา้ ไดร้ บั คาํ แตง่ ตงั จากทีใดให้
มารบั หนา้ ทีแทนแมท่ พั เหอ”

แมท่ พั เซียยงั อยากพดู อะไรบางอยา่ ง แตก่ ็ถกู คาํ พดู นีดกั

19

ไว้ ทาํ ใหส้ หี นา้ ของแมท่ พั เซียอดึ อดั จนแดง เขากม้ หนา้
ลงกาํ หมดั แนน่ แตก่ ็ไมก่ ลา้ ทาํ อะไรกบั ลซู่ งิ หวั

เหออนั โหรวยืนอยใู่ นหอ้ งพอไดย้ นิ คาํ พดู นี หวั ใจก็เตน้
โครมทนั ที ใชส่ ิ ทาํ ไมตนจงึ นกึ ไมถ่ งึ วา่ เหตกุ ารณเ์ พิงเกิด
ขนึ แมท่ พั เซียทา่ นนีก็เขา้ มาควบคมุ จวนแมท่ พั เหอแลว้
ขา่ วนีช่างรวดเรว็ จรงิ ๆ

นางถอนหายใจ ยิงรูส้ กึ วา่ ช่วงเวลานีอนั ตรายจรงิ ๆ นาง
รบี รอื หอ้ งหนงั สอื เพือคน้ หาสารทีแมท่ พั เหอเขียนทงิ ไว้

แตค่ น้ หาจนทวั แลว้ กไ็ มพ่ บอะไร ขณะทียืนดว้ ยความผิด
หวงั ในหอ้ งหนงั สอื นางกไ็ ดย้ นิ เสยี งลซู่ งิ หวั ดงั เขา้ มาวา่

20

“โหรวเออ๋ ร์ เจา้ อยทู่ ีนีแหละไมต่ อ้ งไปไหนทงั นนั ขา้ จะไป
ดขู า้ งหลงั เสียหน่อย”

เสยี งเรยี กโหรวเออ๋ รช์ ่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ช่างออ่ น
โยนยิงกวา่ ตอนทีเขา้ มาราวกบั สายนาํ แตเ่ หออนั โหร
ว กลบั อดสนั สะทา้ นไมไ่ ด้

เสียงเดนิ ขา้ งนอกคอ่ ยๆ เงียบไป จากนนั ก็มีเสยี งแมท่ พั
เซียดงั เขา้ มา “เจา้ สองคนชว่ ยเขา้ ไปดคู นในนนั วา่ เป็น
บตุ รสาวคนโตของแมท่ พั เหอหรอื ไม”่

“แตว่ า่ ทา่ นแมท่ พั นีเป็นคนทีองคช์ ายสามพามา ถา้ เรา
ผลีผลาม...”

21

“พดู เหลวไหล! องคช์ ายสามแลว้ อยา่ งไร ก็แคค่ ณุ ชาย
เจา้ สาํ ราญวนั ๆ ไมท่ าํ การทาํ งาน เอาแตจ่ ีบผหู้ ญิง ถา้
เกิดอะไรขนึ แคเ่ อาผหู้ ญิงสกั สองสามคนไปใหก้ ็เรยี บ
รอ้ ย”

เหออนั โหรวเครยี ดขนึ มาทนั ที แยแ่ ลว้ พวกนีมีแผนจรงิ ๆ
ดว้ ย นางจงึ รบี เดินไปแทรกตรงประตหู อ้ งหนงั สือ หนั ไป
มองจานฝนหมกึ งามประณีตวางอยบู่ นโต๊ะ จงึ หยบิ ขนึ
มาแลว้ ไปยืนทีหนา้ ประตเู งียบๆ ฟังเสียงขา้ งนอก

แมจ้ ะพบหนา้ ลซู่ งิ หวั เป็นครงั แรก แตเ่ มือเทียบกบั พวกที
อยขู่ า้ งนอก ลซู่ งิ หวั กน็ ่าไวใ้ จกวา่ เวลานีขา้ งนอกไมม่ ีลซู่ ิ

22

งหวั นางกลบั กระวนกระวายใจมาก

ทนั ใดนนั กม็ ีคนผลกั ประตเู ขา้ มา ในหวั ของเหออนั โหร
วมีเสียงดงั วิง สหี นา้ ซีดทนั ใด สภาพรา่ งกายเวลานีตา้ น
ทานพวกนนั ไมไ่ หว นางจบั จานฝนหมกึ ไวม้ นั เมม้ รมิ
ฝีปาก สดู หายใจเขา้ ลกึ

ชายสองคนเขา้ มาทนั ที แตก่ ลบั พบความวา่ งเปลา่ ขณะ
ทีกาํ ลงั ตกตะลงึ จ่ๆู เหออนั โหรวก็พงุ่ ออกมาจากหลงั
ประตู ฟาดจานฝนหมกึ ในมือเขา้ ใสช่ ายทีอยขู่ า้ งหนา้
เตม็ แรง

พวกเขาถอยโดยสญั ชาตญาณ และหลบพน้ การจ่โู จม

23

ของเหออนั โหรวอยา่ งง่ายดาย

เหออนั โหรวเหน็ คนทงั สองกรูเขา้ มาหากร็ บี ถอยหลงั แต่
ทงั สองมีพละกาํ ลงั มากเกินไปทหารนายนนั ยืนมือมา
รวบเสอื ของนางไวไ้ ดโ้ ดยไมท่ นั คาดคิด กด็ งึ ตวั เหออนั
โหรวเขา้ มา ทหารอีกคนหนงึ เอาเชือกมดั มือของเหออนั
โหรวไว้

เหออนั โหรวอยากตะโกนใหค้ นชว่ ย แตก่ ็รูว้ า่ เวลานีขา้ ง
นอกมีแตค่ นของแมท่ พั เซีย ถา้ ขืนตะโกนออกไปคงไม่
เป็นผลดีแน่ แตเ่ วลานีนางกาํ ลงั จะถกู จบั ตวั ไปกลบั ไมร่ ู้
จะทาํ อยา่ งไร ในใจนกึ ตอ่ วา่ ลซู่ ิงหวั เหตใุ ดจงึ จากไปใน
เวลาคบั ขนั เช่นนี แตแ่ ลว้ นางกโ็ ทษตวั เอง วา่ เหตใุ ดจงึ
คิดวา่ เขาเป็นคนเลว ไมว่ า่ อยา่ งไรอยา่ งนอ้ ยเขากช็ ่วย

24

ชีวิตนางได้

ขณะทีเหออนั โหรวกาํ ลงั คิดสบั สนอยนู่ นั จๆู่ ก็ไดย้ ิน
เสียงแหวกอากาศระลอกหนงึ ดงั ขนึ ทีนอกประตู ยงั ไม่
ทนั ดวู า่ เป็นใคร ไดย้ ินแตเ่ สยี งหวั เราะหยนั ทนั ใดนนั ก็มี
เงาคนลอยเขา้ มา นิวมือเรยี วยาวนนั เกียวคอเสอื ของ
ทหารไว้ แลว้ ลากไปขา้ งหลงั ใบหนา้ ของลซู่ ิงหวั ฉายแวว
อาํ มหิต “ไมพ่ บหลกั ฐานก็ยงั ฆา่ ปิดปากไมไ่ ด้ พวกเจา้
มนั น่าสงสยั จรงิ ๆ ดว้ ย”

เหออนั โหรวโลง่ อกทนั ที แตก่ ็ยงั มีบางอยา่ งคา้ งคาใจ
ชายคนนีความจรงิ แลว้ ตอ้ งการหาหลกั ฐานทีพวกนีคดิ
จะจบั ตน แตป่ ลอ่ ยใหพ้ วกนีจบั นางเชน่ นี อนั ตรายจรงิ ๆ

25

ลซู่ ิงหวั เดินมาหาเหออนั โหรว กนั นางใหไ้ ปอยขู่ า้ งหลงั
เขากระตกุ มมุ ปากขนึ เลก็ นอ้ ย หนั ไปมองเหออนั โหร
วดว้ ยความสบายใจแลว้ ถามขนึ “เจา้ ไมเ่ ป็นอะไรใช่
ไหม”

เหออนั โหรวมองลซู่ ิงหวั อยา่ งไมส่ บอารมณ์ นางถอน
หายใจ “เจา้ มากด็ ีแลว้ โชคดีจรงิ ๆ”

ลซู่ งิ หวั หวั เราะเบาๆ รวบรวมพลงั สีมว่ งในมือ พงุ่ เขา้ ใส่
คนทงั สองทีอยเู่ บืองหนา้

นางไดย้ นิ เสยี งทงั ครู่ อ้ งโอย จากนนั รา่ งของพวกนนั ก็

26

ลอยละลวิ ทะลปุ ระตใู หญ่ไปตกทีเทา้ ของแมท่ พั เซียพอดี

แมท่ พั เซียกม้ ลงมองคนทงั สองทีนอนอยตู่ รงพืน กส็ หี นา้
โกรธจดั จนนา่ กลวั เขาเงยหนา้ กดั ฟันมองลซู่ งิ หวั “ไม่
ทราบวา่ คนของขา้ ทาํ อะไรผิด องคช์ ายสามจงึ สงั สอน
เชน่ นี”

“เจา้ ถามตวั เองไมด่ ีกวา่ หรอื เหตใุ ดตอ้ งถามขา้ ” ลซู่ ิงหวั
หนั ไปแกเ้ ชือกทีมือของเหออนั โหรว พานางออกหา่ งจาก
แมท่ พั เซีย ขณะกาํ ลงั จะออกไป จ่ๆู เหออนั โหรวก็ไดย้ นิ
เสียงแมท่ พั เซียพดู ออกมาอยา่ งดดุ นั วา่ “องคช์ ายสาม
ขา้ ขอเตือนองคช์ ายใหร้ ะวงั ตวั ไมเ่ ชน่ นนั ขา้ รบั รองไมไ่ ด้
วา่ ทา่ นจะประสบเหตรุ า้ ยอะไรขา้ งนอก”

27

ลซู่ ิงหวั ยกยมิ มมุ ปากอยา่ งไมใ่ สใ่ จ พยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย
จากนนั ก็ออกไปจากจวนแมท่ พั พรอ้ มกบั เหออนั โหรว

“พอ่ ขา้ ตายจรงิ ๆ หรอื ” เหออนั โหรวขมวดควิ พมึ พาํ เบาๆ

“อาจจะจรงิ ” ลซู่ งิ หวั ทา่ ทางเหมอ่ ลอย เขามองซา้ ยมอง
ขวาพดู เออออตาม

เหออนั โหรวขอบตาแดงกาํ มือกาํ หมดั แน่น แตก่ ลบั สา่ ย
หวั พดู หนกั แนน่ วา่ “ทา่ นพอ่ ทา่ นแมข่ า้ ยงั ไมต่ ายแน่
เพราะความรูส้ กึ ของขา้ บอกเชน่ นี”

28

ตอนที 3 ขอ้ แลกเปลยี น

29

คาํ พดู นีทาํ ใหล้ ซู่ งิ หวั ไดส้ ติขนึ มาทนั ที เขาหนั หนา้ มา
มองเหออนั โหรวอยา่ งประหลาดใจ ในทีสดุ ก็ยมิ อยา่ งจน
ใจ “ก็ได้ เจา้ คดิ เช่นนีก็ดีแลว้ ”

เขาพดู พลางโอบเอวเหออนั โหรวไว้ พานางพงุ่ ออกไป
จากหนา้ ตา่ งดา้ นหลงั

“นี เจา้ จะพาขา้ ไปทีไหน” เหออนั โหรวตกใจไมน่ อ้ ย รบี
ตะโกนถาม

แตล่ ซู่ ิงหวั ไมส่ นใจทะยานไปขา้ งหนา้ จนกระทงั รอ่ นลง
มาถงึ จวนแหง่ หนงึ จงึ หยดุ

30

ในจวนกเ็ กิดความโกลาหลทนั ที “แยแ่ ลว้ ! องคช์ ายสาม
พาผหู้ ญิงมา!”

“...”

เหออนั โหรวนงั ในหอ้ งทีลซู่ งิ หวั ใหค้ นจดั ไว้ ในทีสดุ ก็
โลง่ อก ผชู้ ายคนนี คือยงั ไงแน่ปรากฏตวั ขนึ อยขู่ า้ งกาย
นางอยา่ งไมค่ าดฝัน แลว้ รกั ษาบาดแผลใหน้ างอยา่ งไม่
คาดคิด และยงั พานางกลบั บา้ นอยา่ งคาดไมถ่ งึ อีก

“คณุ หนเู หอ” มีเสยี งเคาะประตดู งั ขนึ สาวใชค้ นหนงึ เดิน
เขา้ มาพรอ้ มถาดใสข่ วดเคลือบใบเลก็

31

“คณุ หนเู หอ องคช์ ายสงั ไวใ้ หค้ ณุ หนกู ินโอสถทิพยใ์ น
ขวดทกุ วนั วนั ละหนงึ เมด็ แลว้ องคช์ ายจะมารกั ษาให้
คณุ หนทู กุ วนั ”

เหออนั โหรวรบั ขวดเคลือบจากมือสาวใช้ เทโอสถทพิ ย์
ลงบนฝ่ามือแลว้ ดม เพียงแคส่ ดู กลนิ ก็รูส้ กึ วา่ อาการเจบ็
แผลลดลงในพรบิ ตา นางอดชืนชมอยา่ งประหลาดใจไม่
ได้ แตแ่ ลว้ ก็นกึ ขนึ มาได้ ผชู้ ายคนนีช่วยตนอยา่ งไมน่ ่า
เชือเพืออะไรกนั แน่

นางเงยหนา้ ขนึ มองสาวใช้ “องคช์ ายสามบอกหรอื ไมว่ า่
เหตใุ ดจงึ ชว่ ยขา้ ”

32

สาวใชเ้ กาหวั แกรกๆ ยมิ อยา่ งนอบนอ้ มแลว้ หนั หลงั ออก
ไป

เหออนั โหรวนงั บนเตียงดว้ ยใจหอ่ เ**◌่ยว กินโอสถทิพย์
แลว้ หลบั ตานงั สมาธิ

สมองปรากฏภาพการฝึกในวยั เดก็ นางจงึ ลองเรมิ โคจร
พลงั ภายในรา่ ง พลงั มารวมกนั ทีจดุ ตานเถียน แตเ่ หออนั
โหรวกลบั รูส้ กึ วา่ พลงั พวกนีควบคมุ ไมอ่ ยู่ กลบั ไมเ่ คลอื น
ไหวเหมือนนาํ ทะเลสาบทีนิงสงบ

เหออนั โหรวขมวดควิ แน่นไมร่ ูว้ า่ เกิดอะไรขนึ ขณะนนั
เอง จๆู่ ก็ไดย้ นิ เสยี งลซู่ ิงหวั ดงั ขนึ “บอกแลว้ วา่ ใหร้ อขา้

33

ก่อน”

จากนนั ฝ่ามือกวา้ งใหญ่ของลซู่ ิงหวั ก็แตะทีหลงั ของเห
ออนั โหรว

ทนั ใดนนั เองเหออนั โหรวรูส้ กึ มีพลงั สายหนงึ เคลือนผา่ น
เสน้ ลมปราณเขา้ สรู่ า่ ง ชวั พรบิ ตาเหออนั โหรวก็รูส้ กึ
เหมือนลาํ ตวั พองออก จากนนั กค็ ืนสปู่ กตใิ นชวั วนิ าทีนนั

หลงั จากลซู่ ิงหวั โคจรพลงั เขา้ ไปในรา่ งของเหออนั โหร
วครบรอบแลว้ เขาก็ออกจากตวั นางอยา่ งชา้ ๆ

ในทีสดุ เหออนั โหรวกถ็ อนหายใจอยา่ งโลง่ อก เมือลมื ตา

34

ขนึ ก็เหน็ ลซู่ ิงหวั มองนางดว้ ยสหี นา้ เครง่ เครยี ดพอดี “เจา้
ลืมไปแลว้ หรอื วา่ ผลจากการฝึกเองเมือตอนเดก็ ทาํ ให้
เกิดอะไรขนึ ”

เหออนั โหรวกม้ หนา้ รูว้ า่ ตนผิดไปแลว้ จงึ ไมก่ ลา้ พดู อะไร
อีก

“ขา้ ใหเ้ จา้ ฝึกก็ได”้ ลซู่ ิงหวั นงั ตรงกนั ขา้ มกบั เหออนั โหร
ว ในหอ้ งเงียบกรบิ ไดย้ นิ แตเ่ สียงคยุ ของทงั สอง

“ทาํ ไมเจา้ จงึ ชว่ ยขา้ ” เหออนั โหรวสงสยั ในเจตนาของ
ชายทีอยขู่ า้ งหนา้

35

“เพราะขา้ อยากใหเ้ จา้ ชว่ ยขา้ ทาํ อะไรอยา่ งหนงึ ” ลซู่ ิงหวั
กม้ ลงรนิ นาํ ดืมรวดเดียวหมดแลว้ ถอนหายใจ ทา่ ทาง
เขาคงเขา้ มาอยา่ งเรง่ รบี เดินอยา่ งรอ้ นใจ “ขา้ อยากให้
เจา้ ชว่ ยขา้ สรา้ งรา่ งหนงึ ขนึ มา”

สรา้ งรา่ ง! เหออนั โหรวเบิงตากวา้ ง แมแ้ ตร่ า่ งยงั สามารถ
สรา้ งขนึ มาได!้ โลกนีชา่ งอศั จรรยจ์ รงิ ๆ! นางนางเขา้ ใกล้
เขา มองลซู่ งิ หวั อยา่ งไมก่ ะพรบิ ตา “เจา้ บอกวา่ สรา้ ง
รา่ ง? รา่ งของคน?”

ลซู่ งิ หวั พยกั หนา้ อยา่ งจรงิ จงั

เหออนั โหรวเอามือแตะหนา้ ผากถอนหายใจไมร่ ูจ้ ะทาํ

36

อยา่ งไร ยมิ ขืนๆ “เจา้ พดู อะไร ขา้ ฟังไมร่ ูเ้ รอื ง”

“ไมเ่ ป็นไร” ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ เลก็ นอ้ ย ราวกบั วา่ ไมร่ ูจ้ ะทาํ
อยา่ งไร “เวลานีเจา้ เพียงแตร่ กั ษาอาการบาดเจบ็ ใหห้ าย
ก็พอ”

ดงั นนั หลายวนั มานี เหออนั โหรวจงึ อยแู่ ตใ่ นจวนของลซู่ ิ
งหวั ทกุ วนั สาวใชจ้ ะเอาโอสถทิพยม์ าใหน้ างหนงึ เมด็
และทกุ วนั ลซู่ งิ หวั จะมาหานาง ชว่ ยเดินลมปราณรกั ษา
อาการบาดเจบ็

พอถงึ วนั ทีหา้ ตกกลางคืน จ่ๆู เหออนั โหรวกส็ ะดงุ้ ตืน
จากฝัน ไมร่ ูท้ าํ ไม จ่ๆู พลงั กระแสหนงึ ในตวั กร็ ะเบิดออก

37

กะทนั หนั ทาํ ใหส้ ีหนา้ ของนางเปลยี นไปทนั ที ดวงตา
นางเบิงกวา้ งรบี ลกุ ขนึ นงั ทางใน ตรวจสอบรา่ งกายก็พบ
พลงั อศั จรรยก์ ระแสหนงึ ปันป่วนอยใู่ นรา่ ง ทาํ ใหเ้ สน้ ลม
ปราณเจ็บปวดอยา่ งรุนแรง แลว้ เหออนั โหรวก็กระอกั
เลือดออกมาอยา่ งฉบั พลนั นางจงึ รูว้ า่ เสน้ ลมปราณที
เคยรกั ษาหายแลว้ เวลานีมีรอยแผลเพิมขนึ

ทนั ใดนนั นางก็ไดย้ นิ เสยี งเครง่ เครยี ดดงั เขา้ มา ลซู่ ิงหวั
พดู อยา่ งรอ้ นใจวา่ “อยา่ ขยบั หลบั ตา!”

พอรูว้ า่ ลซู่ งิ หวั เขา้ มา เหออนั โหรวก็ถอนหายใจอยา่ ง
โลง่ อกรบี หลบั ตาตอ่ แมเ้ สน้ ลมปราณทวั รา่ งจะเจบ็ ปวด
อยา่ งรุนแรงแตน่ างกพ็ ยายามกดั ฟันทน

38

ผา่ นไปครูห่ นงึ ก็รูส้ กึ ถงึ พลงั อบอนุ่ จากภายนอกกระแส
หนงึ ประดงั เขา้ มา หวั ใจทีเป็นกงั วลของเหออนั โหรวจงึ
สงบลง

นางมองดพู ลงั ของลซู่ งิ หวั กาํ ลงั นาํ พาพลงั ในรา่ งของ
นางมงุ่ ไปยงั พลงั อศั จรรยน์ นั

พอเคลอื นตามพลงั ของลซู่ งิ หวั ทาํ ใหน้ างพบวา่ ในตวั
ของนางยงั มีพลงั โอสถทิพยเ์ หลอื อยู่ ดงั นนั แมเ้ สน้ ลม
ปราณจะบาดเจ็บแตก่ ฟ็ ื นไดอ้ ยา่ งรวดเรว็

ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวถอนหายใจอยา่ งโลง่ อกโดยไมร่ ูต้ วั

39

อยากรูจ้ รงิ ๆ วา่ พลงั อีกกระแสหนงึ ในตวั เป็นอะไรแน่
นางไดแ้ ตท่ าํ ใจใหส้ งบมงุ่ สาํ รวจตอ่ ไป

ทนั ใดนนั เบืองหนา้ กม็ ีพลงั สีทองปรากฏขนึ ราวกบั ลกู
ธนแู หลมคมพงุ่ เขา้ ใสพ่ ลงั ของทงั สอง

เหออนั โหรวตกใจจนแทบกรดี รอ้ ง แตร่ ูส้ กึ วา่ พลงั ของลซู่ ิ
งหวั ไดห้ อ่ หมุ้ เสน้ ลมปราณของตนไวท้ นั ที จากนนั กพ็ งุ่
เขา้ ใสพ่ ลงั สีทอง

แตพ่ ลงั สีทองนนั แกรง่ เกินไป แมล้ ซู่ ิงหวั ยากจะมองออก
แตก่ ็เหน็ ไดช้ ดั พลงั สีทองนนั กดพลงั ของเขาอยา่ งรา้ ย
แรง ในวนิ าทีนนั นางรูส้ กึ วา่ ถกู บีบใหอ้ อกมา

40

นางลืมตาขนึ มาอยา่ งรวดเรว็ กเ็ หน็ ลซู่ ิงหวั กระอกั เลือด
ออกมาทนั ที สหี นา้ ซีดเซียวขนึ เดียวนนั ลซู่ งิ หวั หดมือ
กลบั ชวั พรบิ ตา จากนนั กเ็ รมิ เดินลมปราณรกั ษาอาการ
บาดเจบ็

เหออนั โหรวรูส้ กึ ผดิ ไมร่ ูว้ า่ ทาํ ไมผชู้ ายคนนีจงึ พยายาม
ปกปอ้ งตนอยา่ งถงึ ทีสดุ แตด่ จู ากสภาพเวลานี นางไม่
ควรจะใหเ้ ขายงุ่ กบั เรอื งนีอีก ไมเ่ ช่นนนั จะเกิดผลรา้ ยแรง
กบั เขา

เหออนั โหรวจงึ ลกุ ขนึ ยืนอยา่ งเงียบๆ เตรยี มออกไปจาก
หอ้ ง เพือไมร่ บกวนการรกั ษาอาการบาดเจ็บของลซู่ งิ หวั
แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เขากลบั พดู อยา่ งเยน็ ชา ทงั ๆ ทียงั หลบั ตา

41

วา่ “นงั ลง เจา้ ไมอ่ ยากมีชีวติ หรอื อยา่ งไร”

เหออนั โหรวตะลงึ เลก็ นอ้ ย นกึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ ิงหวั จะใสใ่ จ
นางถงึ เพียงนี นางเองก็รูส้ กึ วา่ รา่ งกายมีอาการเจ็บอยู่
ลกึ ๆ จงึ ถอนหายใจกลบั ไปนงั ขา้ งหนา้ ลซู่ งิ หวั

ลซู่ งิ หวั ลืมตาขนึ แสงเทียนสลวั ในหอ้ งสอ่ งใหเ้ หน็ สีหนา้
ยากจะคาดเดาของลซู่ งิ หวั เขาจอ้ งเหออนั โหรวตาไม่
กะพรบิ แลว้ ถามดว้ ยนาํ เสียงกดตาํ “คราวนีเจา้ รูค้ วาม
เป็นมาของตวั เองแลว้ ใช่หรอื ไม”่

เหออนั โหรวมีสหี นา้ งนุ งง ความเป็นมาอะไรหรอื หรอื เขา
หมายถงึ พลงั กระแสนนั ? เหออนั โหรวกม้ หนา้ สา่ ยหวั

42

“พลงั กระแสนนั ขา้ เองกป็ ระหลาดใจมาก ไมร่ ูว้ า่ มาจาก
ทีใด ทงั ไมเ่ คยรบั รูถ้ งึ พลงั กระแสนีมาก่อน”

43

ตอนที 4 พลงั อศั จรรย์

“พลงั นีแหละทีถ่วงเจา้ ทาํ ใหเ้ จา้ ฝึกไมไ่ ด้ ในขณะทีเจา้
คอ่ ยๆ โคจรพลงั พลงั นีกจ็ ะฟื นขนึ มา สดุ ทา้ ยกค็ อ่ ยๆ
ยดึ ครองรา่ งของเจา้ สว่ นเจา้ จะถกู สงั หาร”

เหออนั โหรวอา้ ปากเลก็ นอ้ ย นางตะลงึ อยคู่ รูใ่ หญ่ ในที
สดุ ก็พดู ขนึ มา “หมายความวา่ คนพวกนนั ตอ้ งการพลงั นี
ในตวั ขา้ จงึ สง่ คนมาสงั หารขา้ ?”

44

ลซู่ งิ หวั ไมต่ อบคาํ ถามของเหออนั โหรว แตก่ ลบั ยืนมือ
ออกมาฉีกเสือตรงหนา้ อกของนางทนั ที

เหออนั โหรวตกใจรอ้ งออกมา ขณะกาํ ลงั คิดจะดา่ เขาวา่
เจา้ คนชวั จ่ๆู ก็นกึ ถงึ ตอนพบเขาครงั แรก ตอนนนั เขาก็
ฉีกเสอื ของตนเชน่ นี นนั กเ็ พือรกั ษาอาการบาดเจบ็ ของ
ตน พอคดิ ไดเ้ ชน่ นี เพือปกปิดความอดึ อดั ในใจนางจงึ
หลบั ตาลง

เสอื ของนางถกู ลซู่ ิงหวั ฉีกจนขาด เหลอื แตเ่ สอื ผา้ นวมปยุ
ฝา้ ยและกระโปรงผา้ นวมชนั ใน เหออนั โหรวรูส้ กึ ถงึ ลม
หนาวทีพดั ถกู ตวั จ่ๆู ฝ่ามือรอ้ นของลซู่ ิงหวั กว็ างลงบน
หนา้ อกของตน รา่ งกายของนางจงึ รอ้ นไปทงั ตวั เหออนั
โหรวรูส้ กึ ถงึ พลงั ของลซู่ งิ หวั ทีเขา้ สรู่ า่ งของตนเป็น

45

ระลอก

ในใจของนางอดรอ้ งออกมาดว้ ยความประหลาดใจไมไ่ ด้
เพราะนางรูส้ กึ วา่ ลซู่ ิงหวั ไดป้ ลอ่ ยพลงั ทงั หมดใหต้ น

เมือพลงั ในตวั คอ่ ยๆ เขม้ แข็งขนึ เหออนั โหรวกร็ ูส้ กึ ถงึ
ความปันป่วนของพลงั สีทอง ในใจจงึ เรมิ ตงึ เครยี ดขนึ

นกึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ งิ หวั ยงั ไมท่ นั เคลอื นไหว พลงั สที องก็พงุ่
เขา้ ใสพ่ ลงั ของเขาแลว้ ทนั ใดนนั พลงั ของลซู่ ิงหวั กถ็ กู
พลงั ภายในตวั ของเหออนั โหรว กระแทกจนแตกกระจาย

ชวั พรบิ ตา เหออนั โหรวกร็ ูส้ กึ วา่ เสน้ ชีพจรกถ็ กู กระแทก

46

อยา่ งรุนแรง ลาํ คอมีกลนิ คาวแตน่ างกลนั ไวไ้ ด้ ความ
เจ็บปวดอยา่ งรุนแรงในตวั ทาํ ใหน้ างยิงเป็นหว่ งลซู่ ิงหวั
ไมร่ ูว้ า่ รา่ งกายของเขาเป็นอยา่ งไร

ชวั พรบิ ตาเหออนั โหรวก็รูส้ กึ วา่ มือของลซู่ ิงหวั ทีแนบกบั
ลาํ ตวั ของตนหายไป นางจงึ รบี ลมื ตาขนึ แตก่ ลบั เหน็ ลซู่ ิ
งหวั ชกั มีดสนั ออกมา แทงเขา้ กลางฝ่ามือตนเอง เลอื ด
สดๆ ไหลรวมกนั ทีปลายนิว ทนั ใดนนั กเ็ อามือนนั กดตรง
หนา้ อกของเหออนั โหรว แลว้ วาดสญั ลกั ษณป์ ระหลาด

นกึ ไมถ่ งึ วา่ พอเลือดหยดถกู ผวิ ของเหออนั โหรวกท็ าํ ให้
รูส้ กึ เจ็บปวดราวกบั ถกู ไฟเผา

47