ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

เหออนั โหรวคดิ เช่นนี กร็ บี โคจรพลงั กา้ วตามไปอยา่ ง
รวดเรว็ หลงั จากการบรรลรุ ะดบั ตอนแขง่ นางก็รูส้ กึ ตวั
วา่ ความเรว็ ของตนเพิมขนึ กวา่ เดมิ มาก ชวั พรบิ ตาก็ตาม
หลานจงถิงซงึ อยขู่ า้ งหนา้ ทนั

เหออนั โหรวจงใจหยดุ อยเู่ บืองหนา้ หลานจงถิง นางยมิ
“เจา้ เกง่ นกั ไมใ่ ช่หรอื ทาํ ไมเดินตงั นานเพิงมาถงึ นี”

หลานจงถิงสีหนา้ เครยี ด แสรง้ ยมิ “อะไรกนั ก่อนแขง่
หลอมโอสถทิพยย์ งั ตอ้ งแขง่ ความเรว็ หรอื ถา้ อยา่ งนนั ก็
ดวู า่ ใครไปถงึ สนามแขง่ กอ่ น!”

7

พดู จบหลานจงถิงก็โคจรพลงั ทงั หมดในตวั ชวั พรบิ ตาก็
ไปไกลลบิ

เหออนั โหรวหวั เราะ วนั นีนางตอ้ งข่มหลานจงถิงทกุ วิถี
ทาง ใหท้ กุ คนทีสาํ นกั ในเหน็ วา่ นางเก่งสมกบั ผชู้ นะ ให้
ทกุ คนยอมรบั ในตวั นางจรงิ ๆ วนั หลงั จะไดไ้ มก่ ลา้
มารบกวนนางอีก

เหออนั โหรวไลต่ ามหลานจงถิงอยา่ งรวดเรว็ ชวั พรบิ ตาก็
มาอยขู่ า้ งเขา สหี นา้ เขาไมพ่ อใจ แตแ่ ลว้ แววตากเ็ ป็น
ประกาย หลานจงถิงสง่ พลงั ลบั ๆ จ่โู จมเหออนั โหรวโดย
ไมท่ นั ตงั ตวั

8

หลานจงถิงลงมืออยา่ งแนบเนียน มองจากมมุ ของคน
รอบขา้ ง ไมม่ ีใครรูว้ า่ เขาแอบจโู่ จมเหออนั โหรว และหลงั
จากจ่โู จมก็ไมใ่ หใ้ ครรูว้ า่ เหออนั โหรวไดร้ บั บาดเจ็บ ถือ
วา่ ไมไ่ ดจ้ ่โู จมนาง แตน่ างลดความเรว็ ลงเพือหลกี เลียง
การจโู่ จม ทาํ ใหห้ ลานจงถิงมนั ใจวา่ จะไปถงึ สนามแข่ง
ก่อนเหออนั โหรวจะฟื นตวั ได้ พอถงึ ตอนนนั เขาจะ
หวั เราะเยาะผหู้ ญิงทีไมร่ ูจ้ กั ทีสงู ทีตาํ คนนี!

เหออนั โหรวนกึ ไมถ่ งึ วา่ หลานจงถิงจะจโู่ จมกะทนั หนั
นางเกือบถกู หลานจงถิงจโู่ จมทีศีรษะโดยไมท่ นั ปอ้ งกนั
ตวั โชคดีที หลงั จากมาสาํ นกั ศกึ ษานางไมไ่ ดฝ้ ึกหลอม
โอสถทพิ ยอ์ ยา่ งเดียว

เหออนั โหรวตอบโตอ้ ยา่ งรวดเรว็ นางรบี ควบคมุ ตวั ให้

9

เอนไปขา้ งหนา้ จงึ หลบการจโู่ จมของหลานจงถิงได้ แต่
เพราะหลกี เลียงการถกู จ่โู จมทาํ ใหน้ างจาํ เป็นตอ้ งหยดุ
สว่ นหลานจงถิงถือโอกาสเรง่ ความเรว็ จนใกลจ้ ะถงึ
สนามแข่งแลว้

เหออนั โหรวสหี นา้ เยน็ ชาขนึ มาทนั ที นางรูว้ า่ หลานจง
ถิงคนนีไมม่ ีคณุ ธรรมนกั แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะกลา้ จ่โู จม
นางตอ่ หนา้ ผคู้ นมากมาย

บรรดาศิษยส์ าํ นกั ในทีเดินตามหลงั เพือดเู รอื งสนกุ ตา่ ง
เดินตดั หนา้ เหออนั โหรวไปแลว้ ทกุ คนมองหนา้ นางดว้ ย
สหี นา้ ลอ้ เลียน บางคนถงึ กบั ตะโกนขนึ “แข่งความเรว็ ยงั
หา่ งชนั พวกขา้ มาก ดแู ลว้ การฝึกพลงั ของผชู้ นะก็ไม่
เทา่ ไร! ไมร่ ูว้ า่ คนอยา่ งนีชนะไดอ้ ยา่ งไร พวกเจา้ วา่ ...”

10

คนคนนนั พดู ไมท่ นั จบกเ็ หน็ เหออนั โหรวสาํ แดงพลงั ออก
มาทนั ใด ชวั พรบิ ตาก็ตามทนั หลานจงถิงโดยไมม่ ีใครรู้
ตวั ก็เหน็ เหออนั โหรวเดนิ นาํ หนา้ หลานจงถิงเขา้ ไปใน
สนามแข่งแลว้ กา้ วหนงึ !

·หลานจงถิงไปถงึ ทีหลงั กา้ วหนงึ ดว้ ยสีหนา้ ถมงึ ทงึ จนทาํ
ใหต้ กใจ คนอืนพากนั หยดุ อยหู่ า่ งๆ จากหลานจงถิง
เพราะเกรงวา่ ตนจะโดนรา่ งแหไปดว้ ย

ความจรงิ แลว้ หลานจงถิงเป็นคนดงั ในสาํ นกั ใน เรอื ง
ความสามารถความแข็งแกรง่ แตไ่ มม่ ีใครคาดคดิ วา่ เห
ออนั โหรวจะเรว็ กวา่ อยขู่ า้ งหลงั ไกลลบิ ยงั มาถงึ ก่อนเขา

11

กา้ วหนงึ ...

แลว้ ระดบั การหลอมโอสถทิพยข์ องเหออนั โหรวจะเป็น
อยา่ งไร...

พอเหน็ สหี นา้ ตกตะลงึ ของผคู้ น เหออนั โหรวกย็ กยมิ พอ
ใจอยา่ งหา้ มไมอ่ ยู่ ดีมาก นีแหละคือสงิ ทีนางตอ้ งการ

“ในเมือจะแข่ง แข่งอยา่ งไร” เหออนั โหรวถาม

“แขง่ สามชนะสองเป็นไง” หลานจงถิงแพค้ วามเรว็ แกเ่ ห
ออนั โหรว ทาํ ใหเ้ ขาเสียหนา้ ทา่ มกลางศษิ ยส์ าํ นกั ใน
จาํ นวนมาก เขาโกรธมากจงึ คดิ การแขง่ สามครงั หวงั จะ

12

ใหเ้ หออนั โหรวแพอ้ ยา่ งราบคาบทงั สามรอบเพือกหู้ นา้
คืน

13

ตอนที 32 แขง่ หลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน

“แข่งสามชนะสองหรอื เสียเวลาเกินไปแขง่ ครงั เดียวใหร้ ู้
แพช้ นะดีกวา่ ” เหออนั โหรวขมวดควิ การทีนางรบั ปาก
แขง่ ขนั ครงั นีกเ็ พราะอยากลดความยงุ่ ยาก เพือวา่ วนั
หลงั ตนจะไดม้ ีเวลาหลอมโอสถทิพยม์ ากขนึ จงึ ไมค่ ิดจะ
แขง่ สามครงั

“ไดย้ งั ไง..” หลานจงถิงนิงอยคู่ รูห่ นงึ แข่งครงั เดียวคงไม่
พอลา้ งอายทีตนไดร้ บั ก่อนหนา้ นี!

14

“วา่ ไง เจา้ คงไมก่ ลวั ใชไ่ หม” เหออนั โหรวยิม “ถา้ เจา้ ไม่
มนั ใจ ยอมแพต้ อนนีก็ดี”

หลานจงถิงโกรธจดั เขาหรอื จะกลวั

“ได!้ แขง่ ครงั เดียวใหร้ ูแ้ พร้ ูช้ นะ!” หลานจงถิงถกู เหออนั
โหรวยวั กโ็ กรธจนคดิ อะไรไมอ่ อก ขอแคเ่ อาชนะเหออนั
โหรวจะแข่งครงั เดียวหรอื สองครงั กช็ า่ ง!·เขาตอ้ งทาํ ให้
ผหู้ ญิงคนนีอบั อายถงึ ทีสดุ ใหน้ างรูว้ า่ เหนือคนยงั มีคน!

เหออนั โหรวยิม “ในเมือเจา้ เหน็ ดว้ ย ถา้ เช่นนนั เรามาแขง่
หลอมโอสถทิพยโ์ ดยใชส้ ว่ นประกอบเหมือนกนั ทกุ อยา่ ง

15

ดวู า่ ใครหลอมโอสถทิพยไ์ ดค้ ณุ ภาพดีกวา่ ไมก่ ีวนั กอ่ น
อาจารยก์ บ็ รรยายถงึ วธิ ีหลอมโอสถทิพยอ์ วีหนิงตาน เรา
มาแข่ง...”

“แข่งหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตาน!” หลานจงถิงพดู
แทรกเหออนั โหรว แลว้ หนั ไปมองศิษยส์ าํ นกั ในซงึ มงุ ดู
“ขอใหท้ กุ คนทีนีเป็นพยาน วนั นีขา้ กบั เหออนั โหรวจะ
แขง่ กนั ครงั เดียวรูผ้ ล ดวู า่ โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานของ
ใครคณุ ภาพดีกวา่ !”

“ดี!”

“ได้ เยียม!”

16

“ไมเ่ ลว ไมเ่ ลว อยา่ งนีสนกุ แน่!”

“...”

คนมงุ ดสู ง่ เสยี งเซง็ แซท่ นั ทีและดงั ขนึ เรอื ยๆ ทาํ ใหเ้ ห
ออนั โหรวไมอ่ าจปฏิเสธได้ แมป้ ฏิเสธกไ็ มม่ ีใครไดย้ นิ

“ถา้ เชน่ นนั เชิญคณุ หนเู หอ เรามาเรมิ กนั เถอะ” หลานจง
ถิงหนั มามองสีหนา้ แฝงรอยยมิ สะใจ

หลานจงถิงโบกมือ เดก็ รบั ใชส้ องสามคนรบี เขา้ มา
เตรยี มสว่ นประกอบในการหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิง

17

ตานทนั ที

เหออนั โหรวขมวดควิ อวีหนิงตาน เสวียนหนิงตาน แม้
ตา่ งกนั เพียงอกั ษรเดียวแตว่ ิธีหลอมตา่ งกนั อยา่ งสนิ เชิง
เสวียนหนิงตานหลอมโอสถทิพยย์ ากกวา่ อวีหนิงตาน
และความจรงิ คือเวลานีนางยงั ไมไ่ ดเ้ รยี นวธิ ีหลอมโอสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตาน!

“เสวียนหนิงตานขา้ ยงั ไมไ่ ดเ้ รยี น คณุ ชายหลานกาํ หนด
อยา่ งนีไมย่ ตุ ิธรรมสาํ หรบั ขา้ นะวา่ ไหม” เหออนั โหรวถาม

“อา้ ว? ถา้ เช่นนนั คณุ หนเู หอคิดวา่ ควรแขง่ อะไร” หลาน
จงถิงไมร่ อใหเ้ หออนั โหรวตอบกต็ ะโกนขนึ “การแขง่

18

หลอมโอสถทิพยต์ อ้ งใชค้ วามรูจ้ ากหอ้ งเรยี นหรอื
อาจารยเ์ คยสอนไวว้ า่ ตอ้ งเรยี นเพือนาํ ไปใช้ หรอื วา่ คณุ
หนเู หอรูจ้ กั แตค่ วามรูใ้ นหอ้ งเรยี น! ถา้ เป็นอยา่ งนีขา้ วา่
คงไมจ่ าํ เป็นตอ้ งแขง่ !”

“เพราะเจา้ ไรค้ วามสามารถไมร่ ูจ้ กั การหลอมโอสถทพิ ย!์
เจา้ ไมท่ มุ่ เทไมก่ ระตือรอื รน้ ในการหลอมโอสถทพิ ย!์ แค่
ทอ่ งความรูท้ ีอาจารยส์ อนในหอ้ งเรยี นไมส่ มควร
เป็นนกั หลอมโอสถทพิ ย์ รางวลั ชนะเลศิ ทีเจา้ ไดร้ บั มีแต่
ชือเทา่ นนั !” หลานจงถิงสา่ ยหนา้ อยา่ งเศรา้ ใจ พดู นาํ
เสยี งจรงิ จงั “เจา้ ก็แคฝ่ ึกหลอมตามอาจารยส์ งั คนทีหวงั
ชือเสียงไมส่ มควรเป็นนกั หลอมโอสถทพิ ย!์ ”

“ใช่ แคเ่ รยี นตามอาจารยส์ อนกเ็ ป็นนกั หลอมโอสถทพิ ย์

19

ไดห้ รอื !”

“นกั อาชีพหลอมโอสถทพิ ยต์ อ้ งเรยี นจากอาจารยแ์ ละ
ศกึ ษาเอง คนทีอาศยั แตอ่ าจารยอ์ ยา่ งเจา้ ชนะเลศิ ได้
อยา่ งไร!”

“ใช่ ทีนางชนะคงมีปัญหาแน่!”

บรรดาศษิ ยส์ าํ นกั ในซงึ เขา้ มาดเู รอื งสนกุ มีหลายคนที
หลานจงถิงเตรยี มไวก้ อ่ นแลว้ พอเขาพดู จบกต็ ะโกน
สนบั สนนุ ทนั ที

บางคนแคอ่ ยากมาดเู รอื งสนกุ พอไดย้ ินอยา่ งนี ก็หนั มา

20

มองเหออนั โหรวดว้ ยสายตาอยากรู้

เหออนั โหรวขมวดควิ นางประมาทหลานจงถิงเกินไป
นางแคส่ งสยั ในความยตุ ธิ รรมของการแขง่ ขนั ครงั นี
หลานจงถิงกลบั ถือโอกาสยกหลกั การขนึ มาพดู กลบั ขาว
เป็นดาํ ทาํ ใหค้ นฟังรูส้ กึ วา่ นางไมส่ มควรเป็นนกั หลอม
โอสถทิพย์

เกินไป...จรงิ ๆ!

เหออนั โหรวโกรธจดั เรมิ แรกนางฝึกหลอมโอสถทพิ ย์ ก็
เพราะลซู่ ิงหวั ตอ้ งการใหน้ างฝึกสรา้ งรา่ ง ตอ่ มาพอได้
สมั ผสั อาชีพนกั หลอมโอสถทิพย์ นางจงึ เรมิ ชอบการ

21

หลอมโอสถทิพย์ เวลานีหลานจงถิงกลบั พดู กบั นางเชน่ นี
เหออนั โหรวรูส้ กึ ทนไมไ่ หว นางตอ้ งข่มหลานจงถิงใหไ้ ด้
และตอ้ งชนะอยา่ งสวยงาม!

“คณุ ชายหลานทา่ นพดู ไดต้ ลกจรงิ ขา้ แคผ่ หู้ ญิงตวั เลก็ ๆ
พืนฐานไมด่ ี เฉพาะเรยี นจากอาจารยก์ เ็ ปลอื งแรงมาก
แลว้ ไมม่ ีเวลาศกึ ษาหาความรูน้ อกหอ้ งเรยี นเทา่ ไร” เห
ออนั โหรวยิมนิดๆ พดู อยา่ งจรงิ ใจ “รอใหจ้ บการแข่งขนั
ขา้ จะพยายามศกึ ษาใหม้ ากเพือเหมาะสมกบั การ
เป็นนกั หลอมโอสถทพิ ยโ์ ดยเรว็ ”

เหออนั โหรวรูว้ า่ เขาตงั ใจปา้ ยสกี นั ซงึ หนา้ วิธีทีดีทีสดุ ไม่
ใช่ทะเลาะกบั อีกฝ่ายหนงึ แตใ่ ชค้ วามสามารถจรงิ ๆ มา
พิสจู นต์ นเองตบหนา้ คแู่ ขง่ ใหห้ งาย!

22

“ในเมือเป็นการแข่งขนั ก็ควรหาอาจารยม์ าตดั สนิ คณุ
ชายหลานวา่ ผเู้ ฒา่ โมใ่ นวิชาหลอมโอสถทพิ ยเ์ ราเป็น
อยา่ งไร” เหออนั โหรวไมเ่ ชือในคณุ ธรรมของหลานจงถิง
จงึ เลือกคนทีเชือถือไดม้ าดแู ล

หลานจงถิงคิดแลว้ รูส้ กึ วา่ ใชไ้ ด้ ผเู้ ฒา่ โมเ่ ป็นอาจารยข์ นึ
ชือวา่ เครง่ ครดั และเป็นนกั หลอมโอสถทพิ ยม์ ีคณุ ธรรม
น่าเชือถือ ใหอ้ าจารยม์ าดแู ล คนอืนกจ็ ะยงิ เชือวา่ ตนเอา
ชนะเหออนั โหรวได้

การแขง่ ขนั ยงั ไมท่ นั เรมิ หลานจงถิงกเ็ รมิ นกึ ถงึ ชยั ชนะ
หลงั การแข่งแลว้ ถา้ เหออนั โหรวรูค้ วามคิดของเขาคงจะ

23

เยย้ หยนั แน่

แมน้ างไมเ่ คยเรยี นการหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน
มากอ่ น แตจ่ าํ ลกั ษณะพเิ ศษของสว่ นผสมของโอสถทพิ ย์
ไดข้ นึ ใจ หากมีสว่ นผสมของโอสถทิพยม์ ากพอ นางเชือ
วา่ ตนสามารถคน้ หาวธิ ีหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิง
ตานออกมาไดภ้ ายในสามครงั แน่ เพราะสว่ นผสมของ
โอสถทพิ ยแ์ ตล่ ะชนิดมีสดั สว่ นทีแน่นอน นางเชือมนั วา่
ตนสามารถคน้ หาสดั สว่ นของสว่ นผสมของเสวียนหนิง
ตานระหวา่ งการหลอมได้

วิธีหลอมแบบนีไมเ่ คยมีใครทาํ มากอ่ น เหออนั โหรวเองก็
ไมก่ ลา้ รบั รองวา่ จะทาํ สาํ เรจ็ แตใ่ นเมือหลานจงถิงมา
ทา้ ทายถงึ ขนั นีแลว้ หากไมท่ าํ แบบนีแลว้ นางก็ทนไมไ่ ด้

24

จรงิ ๆ

เวลานีเหออนั โหรวคิดออกแลว้ วา่ จะหลอมอยา่ งไร นาง
มีความเชือมนั หกสว่ น ถา้ โชคดีนางจะหลอมไดส้ าํ เรจ็
กอ่ นสว่ นผสมจะหมด!

มีคนเชิญผเู้ ฒา่ โมเ่ ขา้ มาแลว้ พอผเู้ ฒา่ โมไ่ ดย้ นิ วา่ วนั นีมี
การแขง่ ขนั ระหวา่ งผชู้ นะเลศิ การแข่งขนั หลอมโอสถ
ทิพยป์ ีนีกบั ศษิ ยส์ าํ นกั ในก็สนใจทนั ที

เหออนั โหรวกบั หลานจงถิงยมิ ขณะมองดเู ดก็ รบั ใชจ้ ดั
สถานที แตล่ ะคนกม็ ีแผนทงั คู่

25

“เอาละ ในเมือพวกเจา้ ใหข้ า้ มาเป็นพยาน ขา้ ก็ขอบอก
ไว้ ถา้ ใครขืนใชก้ ลโกงละก็ อยา่ หาวา่ ขา้ ใจรา้ ยกแ็ ลว้ กนั
พวกเจา้ รูด้ ีวา่ ขา้ จะทาํ อยา่ งไร!” ผเู้ ฒา่ โมเ่ หน็ การจดั
สถานทีหลอมโอสถทิพยเ์ รยี บรอ้ ยแลว้ จงึ พดู ขนึ ทนั ที

“นอ้ มรบั ผเู้ ฒา่ โม”่ เหออนั โหรวกบั หลานจงถิง
ตอบอยา่ งนอบนอ้ ม

“ถา้ เช่นนนั ขา้ ขอประกาศกฎดงั นี ตาํ รบั โอสถทิพยเ์ สวี
ยนหนิงตาน ขา้ วางไวบ้ นโต๊ะของผรู้ ว่ มแขง่ ขนั แตล่ ะคน
แลว้ สว่ นผสมทงั หมดมีสามสว่ น หมายความวา่ แตล่ ะ
คนสามารถหลอมไดม้ ากสดุ สามครงั ถือครงั ทีดีทีสดุ เป็น
เกณฑ์ เตาหลอมโอสถทพิ ยแ์ ตล่ ะคนนาํ มาเอง” ผเู้ ฒา่ โม่
ประกาศจบกน็ งั ลงกลางสนามแขง่ ไมพ่ ดู อะไรอีก

26

ตอนที 33 ครูพกั ลกั จาํ

27

หลานจงถิงชาํ เลอื งมองเหออนั โหรวอยา่ งสะใจ เขาคนุ้
เคยการหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานดีการแขง่ ขนั
ครงั นีเขาตอ้ งชนะแน่!

เหออนั โหรวยิมไมพ่ ดู อะไรแตด่ วงตาเปลง่ ประกายออก
มา การแขง่ ขนั ครงั นีนางเชือมนั เตม็ เปียมวา่ จะชนะ

หลานจงถิงกลบั มองวา่ เหออนั โหรวทาํ ทา่ ขขู่ วญั ไปอยา่ ง
นนั เขาเตรยี มการโดยสาํ รวจมาแลว้ เหออนั โหรวไมเ่ คย
เรยี นหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานมากอ่ น วนั นีเขา
เพียงแตท่ าํ ตามปกตกิ พ็ อ

28

หลานจงถิงหยบิ เตาหลอมโอสถทิพยช์ นั ดีของตนออกมา
แลว้ เรมิ หลอมโอสถทพิ ยต์ ามขนั ตอน สว่ นเหออนั โหรวก
ลบั หยบิ สว่ นผสมของโอสถทิพยม์ าตรวจดทู ีละอยา่ ง
และมองหลานจงถิงตลอดเวลา ทาํ ทา่ เหมือนครุน่ คิด

หลานจงถิงเหน็ เชน่ นียงิ มนั ใจ นางไมเ่ คยหลอมโอสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตานจรงิ ๆ เขายงิ วางใจไมส่ นใจเหออนั
โหรวอีก และตงั ใจหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน

บรรดาศษิ ยส์ าํ นกั ในทีมาดเู รอื งสนกุ พอเหน็ เหออนั โหร
วไมล่ งมือเสยี ทีก็อดหวั เราะไมไ่ ด้ ดแู ลว้ ผชู้ นะเลศิ การ
แขง่ ขนั หลอมโอสถทพิ ยค์ รงั ใหญ่นีจะเป็นของปลอม!
โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานยกระดบั จากโอสถทพิ ยอ์ วีห

29

นิงตานถงึ วธิ ีหลอมตา่ งกนั ถา้ แมแ้ ตย่ กระดบั การหลอม
จากอวีหนิงตานยงั ทาํ ไมเ่ ป็น นางกไ็ มค่ คู่ วรกบั ตาํ แหนง่
ผชู้ นะการแขง่ ขนั หลอมโอสถทิพยค์ รงั ใหญ่ ไมส่ มควร
เขา้ สาํ นกั ใน!

ทวั ทงั สนามมีแตผ่ เู้ ฒา่ โมค่ นเดียวทีมองดอู ยา่ งเงียบๆ
สว่ นคนอืนเรมิ พดู เยาะเยย้ เหออนั โหรว

นางไมส่ นใจเสียงวพิ ากษว์ จิ ารณร์ อบดา้ น นางแบง่ พลงั
ออกมากระแสหนงึ คอ่ ยๆ หอ่ สว่ นประกอบของโอสถ
ทพิ ยไ์ ว้ สมั ผสั คณุ สมบตั ทิ างโอสถของสว่ นผสมอยา่ งถี
ถว้ น ขณะเดียวกนั นางกด็ วู ิธีการหลอมของหลานจงถิง

30

วิธีของนางนนั ง่ายมาก ตอนทีหลานจงถิงหลอมโอสถ
ทพิ ย์ นางกด็ วู ิธีการหลอมของเขาจากขา้ งๆ แลว้ เอามา
เชือมกบั ความเขา้ ใจในสว่ นประกอบของตน แลว้
หลอมออกมาเป็นเสวียนหนิงตาน

ช่วงหนงึ เหออนั โหรวนกึ ขนึ ไดท้ นั ทีพรอ้ มพมึ พาํ กบั ตวั เอง
“เป็นอยา่ งนีเอง ลองดกู ่อน...”

“ดซู วิ า่ เราคิดถกู ไหม” เหออนั โหรวเรมิ ตืนเตน้ นีเป็นครงั
แรกทีนางหลอมโอสถทิพยด์ ว้ ยวิธีนี นางไมร่ ูว้ ธิ ีหลอม
แตอ่ าศยั ความเขา้ ใจคณุ สมบตั ิทางโอสถของสว่ นผสม
และสงั เกตจากคนขา้ งๆ

31

ถา้ ทาํ สาํ เรจ็ เหออนั โหรวก็จะยงิ มนั ใจในการสรา้ งรา่ งให้
ลซู่ งิ หวั

เวลานีหลานจงถิงทาํ มาถงึ ขนั ตอนสดุ ทา้ ยแลว้ เขาหนั
มามองเหออนั โหรวอยา่ งผอ่ นคลาย พอเหน็ เหออนั โหร
วยงั ไมไ่ ดล้ งมือกอ็ ดยมิ หยนั ไมไ่ ด้ “วา่ ไง เจา้ หลอมไม่
เป็นจรงิ ๆ หรอื ”

เหออนั โหรวไมม่ ีเวลาสนใจเขา เวลานีนางกาํ ลงั รบี รอ้ น
ลองลงมืออยา่ งตืนเตน้ เหน็ แตเ่ หออนั โหรวหยบิ เตา
หลอมโอสถทพิ ยข์ องตนออกมา แลว้ เรมิ
หลอมอยา่ งกระตือรอื รน้

32

หลานจงถิงสา่ ยหนา้ โอสถทพิ ยข์ องเขาใกลส้ าํ เรจ็ แลว้
แตเ่ หออนั โหรวเพงิ เรมิ หลอมและทีสาํ คญั ทีสดุ ก็คือนาง
หลอมไมเ่ ป็น ในสายตาของเขาเหออนั โหรวเวลานีกาํ ลงั
ดนิ รนก่อนตาย

หลานจงถิงไมส่ นใจเหออนั โหรวอีก เขาเรมิ ตงั สมาธิกบั
การหลอมโอสถทิพยข์ นั สดุ ทา้ ย ซงึ เป็นขนั ตอนสาํ คญั ที
สดุ ผลงานจะเป็นอยา่ งไรขนึ อยกู่ บั เวลานี

ผเู้ ฒา่ โมแ่ อบพยกั หนา้ ใหเ้ หออนั โหรวเมือเหน็ นางง่วน
กบั การหลอมโอสถทพิ ย์ ก่อนจะมาผเู้ ฒา่ โมร่ ูเ้ หตกุ ารณ์
ทีเกิดขนึ แลว้ การแข่งขนั ครงั นีหลานจงถิงเป็นคน
กาํ หนดหวั ขอ้ เหออนั โหรวไมร่ ูว้ ิธีแตพ่ ยายามหาทาง
สงั เกตขนั ตอนจากคนอืน นางเกง่ จรงิ ๆ

33

ทวา่ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานไมใ่ ชห่ ลอมงา่ ยๆ อยา่ วา่
แตค่ นไมเ่ คยหลอมมาก่อนเลย แมแ้ ตน่ กั หลอมโอสถ
ทิพยซ์ งึ ชาํ นาญการหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน
โอกาสสาํ เรจ็ ยงั มีไมถ่ งึ เกา้ ในสบิ เหออนั โหรวแมม้ ีความ
คิดทีดีแตล่ ม้ เหลวแน่

หลานจงถิงมาถงึ ขนั ตอนสดุ ทา้ ยของการหลอมโอสถ
ทิพยแ์ ลว้ เขาเปิดฝาเตาหลอมออกก็มีไอดาํ ลอยออกมา
จากเตา จากนนั ทกุ คนกไ็ ดก้ ลนิ เหมน็ อยา่ งรุนแรง นนั
แสดงวา่ หลอมไมส่ าํ รจ็

หลานจงถิงหนา้ เขียวสลบั ขาวไปมา นกึ ไมถ่ งึ วา่ โอสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตานทีปกติเขาเคยหลอมไดด้ ี พอถงึ

34

เวลาแข่งกลบั ผิดพลาด โอกาสลม้ เหลวหนงึ สว่ น ชนเขา
เขา้ ใหแ้ ลว้

เรมิ แรกหลานจงถิงวางแผนมาอยา่ งดี เพราะชว่ งนีมีเหตุ
บางอยา่ งทาํ ใหเ้ ขาหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานมา
ตลอด โอกาสสาํ เรจ็ พฒั นาจนถงึ เกา้ สว่ น เมือเทียบกบั
เหออนั โหรวเขาตอ้ งชนะแน่ แตผ่ ลปรากฏวา่ เตาแรกก็
ลม้ เหลวเสยี แลว้ ทาํ ใหเ้ ขาหนา้ เครยี ดทนั ที

แตห่ ลานจงถิงรบี ปรบั ความคดิ อยา่ งรวดเรว็ ถงึ อยา่ งไร
เหออนั โหรวกไ็ มร่ ูว้ ธิ ีหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานเลย
สว่ นตนเองยงั มีโอกาสอีกสองครงั ครงั นีรอบคอบหนอ่ ย
ตอ้ งสาํ เรจ็ แน่!

35

หลานจงถิงสดู หายใจเขา้ ลกึ ทาํ ใจใหส้ งบ เวลานีเขาไม่
ไดส้ นใจเหออนั โหรวแมแ้ ตน่ อ้ ย สาํ หรบั เขาแลว้ หากไม่
พลาด การแข่งขนั ครงั นีเขาตอ้ งชนะแน่!

ผเู้ ฒา่ โมม่ องหนา้ หลานจงถิงแวบหนงึ สา่ ยหนา้ เบาๆ
หลานจงถิงเอย๋ เวลาหลอมโอสถทพิ ยอ์ ยา่ วอกแวกแต่
หลานจงถิงกลบั แบง่ ความสนใจไปยงั เหออนั โหรว โอสถ
ทิพยใ์ นเตาจงึ เสยี หายเพราะความวอกแวก

การหลอมโอสถทิพย์ เรอื งสาํ คญั ทีสดุ กค็ ือตอ้ งมีสมาธิ
อดทน ไมว่ อกแวกเดด็ ขาด เพราะหากเกิดความผิด
พลาดเพียงเลก็ นอ้ ยกท็ าํ ใหล้ ม้ เหลวได้

36

อีกดา้ นหนงึ เหออนั โหรวเรมิ หลอมโอสถทิพยเ์ ตาแรก
นางสง่ พลงั สว่ นหนงึ เขา้ ไปควบคมุ ไฟ มือขา้ งหนงึ ถือ
สว่ นผสมเตรยี มพรอ้ มจะสง่ เขา้ ไปในเตา

ถา้ หลานจงถิงเหน็ ก็จะพบวา่ วิธีหลอมของเหออนั โหร
ว แมค้ ลา้ ยกนั บา้ งแตก่ ลบั ไมเ่ หมือนทงั หมด ในสนาม
แข่งนอกจากผเู้ ฒา่ โมแ่ ลว้ กไ็ มม่ ีใครรูว้ า่ เหออนั โหรวครู
พกั ลกั จาํ วิธีหลอมโอสถทพิ ยข์ องหลานจงถิง เพราะเห
ออนั โหรวนาํ เอาวธิ ีของหลานจงถิงมาดดั แปลงปรบั
เปลยี นตามความคดิ ของนาง

เหออนั โหรวทดลองพรอ้ มกบั ดดั แปลงวธิ ีหลอมโอสถ
ทพิ ย์ หลงั จากเขา้ ใจวธิ ีหลอมของหลานจงถิงแลว้ นางก็

37

เขา้ ใจหลกั การหลอมทนั ที จากนนั จงึ ดดั แปลงตามความ
คดิ ของตน

ขณะเหออนั โหรวเรมิ จดจ่อกบั การหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวี
ยนหนิงตาน ผคู้ นทีคอยดตู า่ งสง่ เสยี งโวยวาย

“ตายแลว้ นางหลอมโอสถทพิ ยเ์ ป็นหรอื ไมก่ นั แน่! เสวี
ยนหนิงตานหลอมอยา่ งนีหรอื ไร!”

“หลอมไมเ่ ป็นก็ไมต่ อ้ งหลอม ขืนทาํ อยา่ งนีเสยี ของ!”

“อะไรกนั ถา้ คนอยา่ งนางชนะเลศิ การแขง่ หลอมโอสถ
ทพิ ย์ แสดงวา่ การแขง่ หลอมโอสถทพิ ยข์ องปีนีไมช่ อบมา

38

พากลแน่!”

“หญา้ หงสน์ ิลใสใ่ นเตาพรอ้ มกบั ใบเตา่ เกา้ หางไมไ่ ดเ้ ดด็
ขาด! ใบเตา่ เกา้ หางนนั ราคาแพงนะ ไมร่ ูว้ ิธีหลอมกใ็ ห้
ขา้ ทาํ เถอะ!”

“...”

เสียงวิพากษว์ ิจารณท์ าํ นองนีดงั ขนึ ไมข่ าดระยะ ผคู้ นสง่
เสียงจอแจทวั สนามแขง่ ผเู้ ฒา่ โมจ่ งึ ไดส้ ติกลบั มา นาง
เองก็ประหลาดใจกบั วธิ ีหลอมโอสถทพิ ยแ์ บบสง่ เดชของ
เหออนั โหรวเมือครู่

39

แมจ้ ะเหมือนกบั ทาํ สง่ เดช แตผ่ เู้ ฒา่ โมก่ ็สงั เกตเหน็ แนว
ทางของนาง จงึ มองอยา่ งเพลดิ เพลนิ โดยไมร่ ูต้ วั

40

ตอนที 34 ยอดฟา้

ทางดา้ นหลานจงถิง ถกู เสยี งจอแจของผคู้ นทาํ ใหเ้ สยี
สมาธิ เขามือสนั เอาสว่ นผสมทียงั ไมค่ วร ใสเ่ ขา้ ไปในเตา
หลอมแลว้

หลานจงถิงนิงงนั ไปครูห่ นงึ จากนนั ก็ไดส้ ติรบี สง่ พลงั
ออกไปอยา่ งรวดเรว็ รา่ งของเขาก็ลอยออกไป เพงิ
เคลือนรา่ งก็มีเสยี งเตาหลอมโอสถทิพยร์ ะเบิดดงั ตมู

41

แมห้ ลานจงถิงจะตงั สติไดท้ นั แตก่ ไ็ ดร้ บั ผลกระทบ หนา้
ตาเนือตวั มอมแมมไปดว้ ยขีเถา้

เสียงดงั สนนั หวนั ไหวของเตาหลอมโอสถทิพย์ ทาํ ใหผ้ ู้
คนตกใจแลว้ เงียบเสียงลงทนั ที ตา่ งตะลงึ มองสภาพทีไม่
นา่ ดขู องหลานจงถิง

หลานจงถิงหนา้ ซีด รูส้ กึ เสยี หนา้ จนไมม่ ีอะไรเหลือแตใ่ น
ใจยงั ไมย่ อมรบั ถา้ ไมใ่ ช่เพราะคนพวกนีสง่ เสยี งดงั จน
เขาเสยี สมาธิ ทาํ ใหเ้ ขาเอาหญา้ เหรยี ญมงั กรใสล่ งไปใน
สว่ นผสมทียงั ไมเ่ ขา้ กนั ดี คงไมท่ าํ ใหเ้ ตาหลอมระเบิด

พอคดิ ใหด้ ี ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะเหออนั โหรวทาํ อะไรสง่ เดช จน

42

ผคู้ นสง่ เสียงวิพากษว์ ิจารณ์ เขาคงไมพ่ ลาดขนาดนี!

หลานจงถิงชาํ เลืองมองผเู้ ฒา่ โมใ่ นใจนกึ เคือง เขาไมร่ ูว้ า่
ผเู้ ฒา่ โมม่ องเหออนั โหรวหลอมโอสถทิพยจ์ นเพลนิ จงึ
คิดไปวา่ ผเู้ ฒา่ โมจ่ งใจแกลง้ ตน ทงั ๆ ทีรูว้ า่ นกั หลอม
โอสถทพิ ยต์ อ้ งใชส้ มาธิแตก่ ลบั ปลอ่ ยใหผ้ คู้ นสง่ เสยี งดงั
ตงั ใจแกลง้ แน.่ ..

หลานจงถิงมองไปทางเหออนั โหรวอีกครงั ในใจยงิ โกรธ
แคน้ มากขนึ

ยามนีเอง กลนิ หอมประหลาดของโอสถทพิ ยก์ โ็ ชยเขา้
จมกู ของผคู้ น ทกุ คนตา่ งตกตะลงึ หอมอยา่ งนีตอ้ งเป็น

43

โอสถทพิ ยร์ ะดบั สงู แน!่ แถวนีมีนกั หลอมโอสถทิพย์
เก่งกาจทา่ นไหน กาํ ลงั หลอมโอสถอยกู่ นั

ผคู้ นพากนั มองไปรอบๆ สว่ นหลานจงถิงกต็ ืนเตน้ กลนิ
หอมของโอสถทพิ ยท์ าํ ใหเ้ กิดความรูส้ กึ ผอ่ นคลาย เขาซงึ
รูจ้ กั โอสถทิพยด์ ี รูท้ นั ทีวา่ นีเป็นโอสถทิพยช์ นั เยียมแน่
นอน ไตซ้ ือคนไหนหนอทีหลอมไดอ้ ยา่ งนี แมต้ อ้ งจ่าย
เงินกอ้ นใหญ่ เขาก็อยากจะไดโ้ อสถทพิ ยน์ ีและทางทีดี
ตอ้ งเอาตาํ รบั โอสถทพิ ยม์ าใหไ้ ด!้

ขณะผคู้ นกาํ ลงั คน้ หาทีมาของกลนิ โอสถทพิ ย์ ผเู้ ฒา่ โม่
กลบั มองไปยงั เตาหลอมโอสถทพิ ยข์ องเหออนั โหรวดว้ ย
สายตาเฉียบคม เหน็ รูเลก็ บนเตามีไอสขี าวลอ่ งลอยออก
มาเป็นสายๆ ไอสีขาวนีแหละคือทีมาของกลนิ หอม!

44

ยงั หลอมไมเ่ สรจ็ กส็ ง่ กลนิ หอมขนาดนี โอสถทิพยเ์ ตานี
ตอ้ งยอดเยียมแน่!

ผเู้ ฒา่ โมเ่ ก็บอาการตืนเตน้ ไวไ้ มอ่ ยู่ ขณะทีผคู้ นเรมิ รูว้ า่
กลนิ หอมโชยมาจากเตาหลอมโอสถทพิ ยข์ องเหออนั โหร
ว ชวั พรบิ ตาสีหนา้ ของแตล่ ะคนก็ซบั ซอ้ นขนึ

สหี นา้ ของหลานจงถิงเปลยี นแลว้ เปลยี นอีก ในทีสดุ เขา
ก็เดนิ ขม่ ขวญั ไปยงั แทน่ หลอมโอสถทพิ ยข์ องตน หยบิ
เตาหลอมโอสถทพิ ยใ์ หมอ่ อกมา ไมม่ ีใครรูว้ า่ เขาคดิ อะไร
แตส่ หี นา้ ของเขาขนุ่ เคืองมากขนึ เรอื ยๆ จนถงึ ขนั โกรธ
เกรยี ว

45

สายตาของผคู้ นพงุ่ ไปยงั เหออนั โหรว จงึ ไมม่ ีใครเหน็ สี
หนา้ ของหลานจงถิง

ทนั ทีทีเตาหลอมโอสถทพิ ยเ์ ปิดออก กลนิ หอมเขม้ ขน้
ของโอสถทิพยก์ ็ประทอุ อกมามากกวา่ เดิมทนั ที มนั หอม
กวา่ โอสถทิพยท์ ีหลอมไมส่ าํ เรจ็ กอ่ นหนา้ นีหลายเทา่ ตวั !

โดยทวั ไปแลว้ กลนิ หอมบง่ บอกคณุ ภาพของโอสถทพิ ย์
พอไดก้ ลนิ กจ็ ะรูค้ ณุ ภาพของโอสถทพิ ยท์ ีหลอมออกมา
เหตกุ ารณก์ ลนิ หอมกวา่ เดมิ ในตอนทา้ ยมีนอ้ ยมาก

ผคู้ นตา่ งตกตะลงึ เหออนั โหรวคนนีหลอมโอสถทิพย์

46

ระดบั ไหนกนั แน่ ดีกวา่ โอสถทพิ ยช์ นั เยียมหรอื นี

“ผเู้ ฒา่ โม”่ เหออนั โหรวนาํ โอสถทพิ ยอ์ อกมาไวใ้ นมือ ใช้
พลงั หอ่ หมุ้ ไวแ้ ลว้ มอบใหผ้ เู้ ฒา่ โมอ่ ยา่ งนอบนอ้ ม บอก
ใหร้ ูว้ า่ นางสง่ โอสถทิพยเ์ มด็ นีแขง่ โอกาสอีกสองครงั ไม่
หลอมแลว้

ผเู้ ฒา่ โมม่ องดโู อสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานเบืองหนา้ ดว้ ย
ลมหายใจถี เหน็ โอสถทิพยส์ ง่ กลนิ หอมอบอวลเป็น
ระยะๆ ผิวของโอสถทพิ ยม์ ีลายสีมว่ งออ่ นปรากฏขนึ นี
เป็นโอสถทิพย.์ ..ระดบั ยอดฟา้ ไมใ่ ช่สิ ยงั ไมถ่ งึ ยอดฟา้
แตก่ เ็ ทียบยอดฟา้ !

47

ผเู้ ฒา่ โมส่ ะกดความรูส้ กึ ตืนเตน้ ไวถ้ ามเสียงราบเรยี บ
“ไมห่ ลอมอีกหรอื ”

“ไมล่ ะ ขา้ หลอมเมด็ นีออกมาไดก้ ถ็ ือวา่ โชคดี ถา้ หลอม
อีกอาจจะไมด่ ีเทา่ ” เหออนั โหรวสนั หวั เวลานีนาง
ตืนเตน้ มาก อยากรบี กลบั ไปศกึ ษาผลการทดลองของ
ตน

ผเู้ ฒา่ โมพ่ ยกั หนา้ เก็บความรูส้ กึ ปวดใจ สง่ โอสถทิพย์
เมด็ นีคืนใหเ้ หออนั โหรวพรอ้ มกบั ประกาศเสียงดงั “เห
ออนั โหรว หลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานระดบั เทียบ
ยอดฟา้ !”

48

ผคู้ นตา่ งตะลงึ แตก่ ็รูส้ กึ วา่ สมเหตผุ ล เพราะกลนิ หอม
ของโอสถทิพยก์ อ่ นหนา้ นีชดั เจนอยแู่ ลว้ จากนนั ทกุ คนก็
มองไปทางหลานจงถิง เหน็ เขาหยดุ หลอมโอสถทพิ ย์
สะกดความโกรธไวแ้ ลว้ กดั ฟันพดู “ขา้ ยอมแพ”้

โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานระดบั เทียบยอดฟา้ ออกมา
แลว้ ระดบั อยา่ งเขาจะเอาอะไรไปสู้

ผเู้ ฒา่ โมพ่ ยกั หนา้ ประกาศขนึ “การแขง่ ขนั ครงั นี ผชู้ นะ
คือเหออนั โหรว!”

เหออนั โหรวฟังผลการแขง่ ขนั กย็ มิ ใหผ้ เู้ ฒา่ โมอ่ ยา่ ง
นอบนอ้ มพรอ้ มพดู วา่ “ขอบคณุ ทา่ นผเู้ ฒา่ ทีมาเป็น

49

พยานในการแขง่ ขนั ” จากนนั ก็พยกั หนา้ ใหห้ ลานจงถิง
ยมิ อยา่ งออ่ นนอ้ ม “คณุ ชายหลานออมมือใหข้ า้ แลว้ ขา้
ยงั มีธุระอืน ตอ้ งขอตวั กอ่ นละ”

หลานจงถิงโกรธจนหนา้ ดาํ แตผ่ เู้ ฒา่ โมก่ ลบั ปรากฏรอย
ยมิ ซงึ ยากจะไดเ้ หน็ แลว้ พดู อยา่ งออ่ นโยน “ไปเถอะ”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ คารวะทกุ คนแลว้ มงุ่ หนา้ ออกไป
ทางหนงึ

ขณะเหออนั โหรวกาํ ลงั เลยี วเขา้ หวั มมุ ก็ถกู มือใหญ่สอง
ขา้ งดงึ ตวั ไว้ มีเสียงออ่ นโยนคนุ้ หดู งั ขนึ ขา้ งหลงั “ใชไ้ ดน้ ี”

50

เหออนั โหรวตกใจขณะกาํ ลงั จะขดั ขืน พอไดย้ ินเสยี งเขา
ก็โลง่ อก หนั ไปถามดว้ ยความประหลาดใจ “เจา้ มาตงั แต่
เมือไร”

“เพิงมาถงึ ” ลซู่ ิงหวั มองหนา้ เหออนั โหรวแวบหนงึ แลว้
ถาม “วิธีหลอมโอสถทพิ ยเ์ ช่นนนั เจา้ หดั มาจากไหน
ทาํ ไมขา้ ไมเ่ คยเหน็ มากอ่ น”

เหออนั โหรวเวลานี น่าจะหดั ไดแ้ ตว่ ธิ ีหลอมขนั พืนฐาน
อยา่ งเชน่ การหลอมโอสถทิพยอ์ วีหนิงตาน

“หดั จากหลานจงถิง! ขา้ เพียงแตด่ ดั แปลงเลก็ นอ้ ย” เห
ออนั โหรวพดู อยา่ งไมอ่ ยากจะยอมรบั นางไมร่ ูว้ า่ วธิ ี

51

หลอมโอสถทพิ ยเ์ ป็นเรอื งทีหดั ยากมากๆ จงึ ไมเ่ หน็ แวว
ตาประหลาดใจของลซู่ งิ หวั

แคด่ คู นอืนหลอมโอสถทิพยก์ ็ทาํ ไดแ้ ลว้ และยงั นาํ มาดดั
แปลงอีก ดแู ลว้ พรฟา้ ประทานในการหลอมโอสถทพิ ย์
ของโหรวเออ๋ รจ์ ะเหนือกวา่ ทีเขาคาดคดิ ...ลซู่ งิ หวั ยมิ พดู
เสียงราบเรยี บ “เรอื งการหลอมโอสถทพิ ยเ์ มด็ นี อีกไมก่ ี
วนั อาจารยเ์ ซียก็คงจะบรรยาย วธิ ีหลอมโอสถทพิ ยท์ ีดี
จะชว่ ยเพิมความสาํ เรจ็ ในการหลอมโอสถทพิ ย์ หลานจง
ถิงใชว้ ิธีทีเรยี กวา่ เอามือจบั นกกระเรยี น เจา้ เหน็ แคข่ น
นก แตเ่ ขา้ ไมถ่ งึ แกน่ แท้ เจา้ หลอมโอสถทพิ ยร์ ะดบั เทียบ
ยอดฟา้ ไดค้ รงั นี เป็นเพราะโชคช่วยจาํ ไวว้ า่ อยา่ ทะนง
ตน”

52

“รบั ทราบ...” เหออนั โหรวตอบอยา่ งจาํ ใจ ทกุ ครงั ทีนาง
ทาํ งานสาํ เรจ็ ลซู่ ิงหวั จะคอยกดนางอยา่ งไมร่ ูจ้ กั เหนด็
เหนือย แมร้ ูว้ า่ เขาหวงั ดีแตพ่ อไดย้ นิ บอ่ ยๆ กเ็ รมิ ...

53

ตอนที 35 เผา่ พญาหงส์

ลซู่ ิงหวั เหน็ วา่ เหออนั โหรวรบั ฟังกไ็ มพ่ ดู อะไรอีก
แตเ่ หออนั โหรวกลบั รูส้ กึ วา่ ลซู่ ิงหวั ช่วยเหลอื ตนมามาก
จงึ มอบเสวียนหนิงตานทีตนเพงิ หลอมเสรจ็ ใหเ้ ขาพลาง

54

พดู วา่ “ใหเ้ จา้ ”

ลซู่ ิงหวั มองนางอยา่ งประหลาดใจ พดู ดว้ ยความแปลก
ใจวา่ “รูไ้ หมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานระดบั เทียบยอด
ฟา้ เมด็ นีเอาไวท้ าํ อะไร อยากใหใ้ ครกใ็ หไ้ ดห้ รอื ”

เหออนั โหรวงนุ งง เรมิ รูส้ กึ ใจฝ่อ ความจรงิ แลว้ กอ่ นหนา้
นี นางรูแ้ ตว่ า่ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานเป็นโอสถทพิ ยท์ ี
ยกระดบั จากโอสถทิพยอ์ วีหนิงตาน กระทงั โอสถทพิ ยเ์ ส
วียนหนิงตานหลอมอยา่ งไรกไ็ มร่ ู้ แลว้ จะรูไ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่
โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานใชท้ าํ อะไร แตพ่ อเหน็ สหี นา้
ของลซู่ ิงหวั เหออนั โหรวกย็ งั ปากแขง็ “กเ็ อาไวก้ ิน ไมง่ นั
หลอมออกมาทาํ อะไร!”

55

ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ “โอสถทพิ ยท์ ีนกั หลอมโอสถทิพย์
หลอมออกมา เรมิ แรกแบง่ ตามคณุ ภาพเป็นระดบั ตาํ
ระดบั กลาง ระดบั สงู สามระดบั นียงั แบง่ เป็นสามขนั ขนั
ลา่ ง ขนั กลาง ขนั สงู แตพ่ อถงึ ระดบั สงู ขนั สงู ขนึ ไปยงั
แบง่ เป็นยอดดิน ยอดปลาย ยอดฟา้ ยอดสดุ ยอด
เหนือ...” ลซู่ งิ หวั สา่ ยหนา้ “เวลานีเจา้ คงรูแ้ ลว้ วา่ การที
เจา้ หลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน ไดเ้ ทียบยอดฟา้ ถือ
วา่ โชคดีมากเพียงไร”

เหออนั โหรวตะลงึ งนั แตล่ ะวนั นางง่วนอยกู่ บั การเรยี นรู้
ชือ คณุ สมบตั ิของสว่ นผสมตา่ งๆ รวมทงั การหลอมโอสถ
ทพิ ย์ สว่ นเรอื งการแบง่ คณุ ภาพของโอสถทพิ ยน์ างไมไ่ ด้
ใสใ่ จนกั นกึ ไมถ่ งึ วา่ โอสถทิพยเ์ มด็ นีคณุ ภาพสงู ปานนนั

56