ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

เหออนั โหรวกดั รมิ ฝีปากแน่น หนา้ ผากมีเหงือเยน็ ไหล
ออกมา

พอเลือดถกู ทีใดทีนนั ก็มีไอสีเขียวลอยเป็นสาย ในทีสดุ ก็
กลายเป็นรอยประทบั สแี ดง อยบู่ นหนา้ อกของเหออนั
โหรว

นางกม้ หนา้ ลงมอง กลบั พบวา่ รอยประทบั นีเป็นภาพ
หงส์

พลงั สที องทีปันป่วนในตวั หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอยทนั ที เห
ออนั โหรวถอนหายใจในทีสดุ แตเ่ หน็ ลซู่ ิงหวั ลม้ ลงขา้ งๆ
อยา่ งออ่ นแรง

48

เหออนั โหรวรอ้ งออกมาดว้ ยความตกใจรบี เขา้ ไป
ประคองลซู่ งิ หวั นางเหน็ เขาปิดเปลอื กตาแน่น สีหนา้ ซีด
เซียว ไมม่ ีความโกรธแมแ้ ตน่ อ้ ย

ในใจเหออนั โหรวเรมิ วติ ก นางรบี ประคองลซู่ งิ หวั ไปนอน
บนเตียง เหน็ เขาหายใจรวยรนิ กไ็ มร่ ูว้ า่ ควรจะช่วยอยา่ ง
ไร จงึ ไดแ้ ตถ่ อนหายใจ นางยงั ไมส่ ามารถฝึกได้ แลว้ จะ
ช่วยรกั ษาอาการบาดเจบ็ ของลซู่ งิ หวั ไดอ้ ยา่ งไร

นางนงั ลง หลบั ตาสาํ รวจรา่ งกายของตน ทนั ใดนนั นางก็
ประหลาดใจมากเมือพบวา่ พลงั สีทองในตวั ไดม้ ลายไป
สนิ และพลงั ภายในรา่ งของตน สามารถโคจรไดอ้ ยา่ ง

49

อสิ ระ

ขา้ ฝึกไดแ้ ลว้ เหออนั โหรวรูส้ กึ ตืนเตน้ มาก จงึ รบี โคจร
พลงั ในตวั ตามวิธีฝึกในหวั ทนั ที

พอเหน็ วา่ พลงั ในตวั โคจรเป็นปกติแลว้ และไมไ่ ดร้ บั ผล
กระทบใดๆ เหออนั โหรวก็ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก นาง
ลมื ตาขนึ จากนนั ใชม้ ือกดทีเสน้ ชีพจรขอ้ มือของลซู่ งิ หวั
ลองสง่ พลงั เขา้ ไปสายหนงึ

พอเขา้ ไปในรา่ งของลซู่ งิ หวั จงึ เรมิ พบวา่ รา่ งของเขาถกู
พลงั สีทองเมือครูโ่ จมตีอยา่ งรุนแรง เวลานีกาํ ลงั บาดเจบ็
หนกั เหออนั โหรวรอ้ งออกมาในใจดว้ ยความตกใจ เหตุ

50

ใดถงึ เป็นเช่นนี ลซู่ ิงหวั ทาํ ใหข้ า้ รูส้ กึ วา่ เขาชา่ งเรน้ ลบั สดุ
หยงั คิดไมถ่ งึ เลยวา่ พลงั ในตวั ขา้ กลบั ทาํ ใหเ้ ขาบาดเจบ็
รุนแรงปานนี!

ความรูส้ กึ ผิดในใจเพิมมากขนึ เรอื ยๆ เหออนั โหรวเมม้ รมิ
ฝีปาก คน้ หาตาํ แหน่งบาดเจ็บของเขาตอ่ ไป แตแ่ ลว้ จ่ๆู
ในตวั ของลซู่ ิงหวั กลบั มีพลงั ทีรุนแรงกระแสหนงึ จ่โู จม
ดวงจิตของเหออนั โหรว บีบใหด้ วงจิตของนางออกไป

เหออนั โหรวรูส้ กึ สะทา้ นไปทงั ตวั นางลมื ตา แตแ่ ลว้ ก็เหน็
ลซู่ งิ หวั พลกิ ตวั ผดุ ลกุ ขนึ กดรา่ งของนาง มือขา้ งหนงึ ตรงึ
มือนางไว้ เขาสง่ เสียงเตือนและข่วู า่ “เจา้ อยากตายงนั
หรอื ”

51

เหออนั โหรวตกใจจนหนา้ ซีด ตะลงึ มองหนา้ ลซู่ งิ หวั อยู่
นาน ในทีสดุ ก็พดู ขนึ “กแ็ คอ่ ยากลองดวู า่ จะชว่ ยเจา้
อยา่ งไรดี ขา้ เหน็ เจา้ บาดเจ็บสาหสั ”

ดวงตาของลซู่ ิงหวั แดงกาํ เขาหอบหายใจหนกั เขามองดู
เหออนั โหรวราวกบั วา่ อีกวินาทีเดียวจะกลนื นางเขา้ ไป
เหออนั โหรวมองดลู ซู่ งิ หวั อยา่ งเงียบๆ คนทีอยขู่ า้ งหนา้ นี
ทา่ ทางช่างแตกตา่ งจากยามปกตทิ ีปลอ่ ยตวั ตามสบาย

ขณะกาํ ลงั คดิ เชน่ นี กเ็ หน็ รา่ งของลซู่ งิ หวั สนั สะทา้ นขนึ
มาทนั ที แลว้ ถอนหายใจเบาๆ

52

พอลืมตาขนึ มาอีกครงั ดวงตาของลซู่ ิงหวั กไ็ มม่ ีแสงสี
แดงแลว้ ดวงตาสดี าํ สนิทนนั ลกึ ลาํ สดุ หยงั เขามองดเู ห
ออนั โหรวซงึ อยใู่ ตร้ า่ งของตน กต็ ะลงึ เลก็ นอ้ ยแลว้ อา้
ปากถามวา่ “เจา้ ทาํ อะไรหรอื ”

“เจา้ ไมร่ ูต้ วั หรอื วา่ เจา้ ทาํ อะไรลงไป” เหออนั โหรวทาํ ตวั
นิงเป็นพเิ ศษจากนนั เงยหนา้ ขนึ มองลซู่ ิงหวั

เวลานีดวงตาของลซู่ ิงหวั เรมิ แจ่มชดั เขาคิวขมวดเลก็
นอ้ ยกอ่ นจะถอนหายใจแลว้ ลกุ ขนึ “ขออภยั เจา้ ไม่
เป็นไรใชไ่ หม”

เหออนั โหรวตกใจเลก็ นอ้ ย นางลกุ ขนึ นงั จดั เสอื ผา้ ใหเ้ ขา้

53

ทีแลว้ สา่ ยหวั “ขา้ ไมเ่ ป็นไร เจา้ เป็นอยา่ งไรบา้ ง”

ลซู่ งิ หวั หนั หนา้ เดนิ ไปยงั โต๊ะขา้ งๆ จากนนั รนิ นาํ ใสถ่ ว้ ย
แลว้ ดืม “ขา้ ไมเ่ ป็นไรแลว้ ”

พอเหน็ เขาเชน่ นีแลว้ เหออนั โหรวกโ็ ลง่ อก พรอ้ มกบั ยมิ
ใหเ้ ขา “ขา้ สามารถฝึกไดแ้ ลว้ ขอบใจเจา้ มาก”

ลซู่ งิ หวั ดวงตาเป็นประกาย เดนิ เขา้ ไปจบั ชีพจรทีขอ้ มือ
ของเหออนั โหรว มมุ ปากผดุ รอยยมิ ออกมา “เจา้ มีพรฟา้
ประทานไมเ่ ลว บรรลถุ งึ ขนั พลงั อศั วฟา้ ระดบั สงู แลว้ ”

เหออนั โหรวรูส้ กึ ดีใจมากแตส่ ถานการณใ์ นเวลานีทาํ ให้

54

นางดีใจไมอ่ อก ทา่ นพอ่ ทา่ นแมไ่ มร่ ูห้ ายไปไหน และนาง
เองกถ็ กู คนทีไหนไมร่ ูล้ า่ สงั หาร หรอื คนพวกนีตอ้ งการ
พลงั สที องในตวั นางอยา่ งทีลซู่ งิ หวั พดู

“พลงั สีทองในตวั ขา้ คืออะไรกนั แน่ เหตกุ ารณท์ งั หมดที
เกิดขนึ กบั ขา้ เป็นเพราะพลงั นีหรอื ” เหออนั โหรวเงยหนา้
ขนึ มองลซู่ ิงหวั

ทา่ มกลางความมืด ลซู่ ิงหวั หยดุ มือลง เขาวางถว้ ยแลว้
หนั ไปมองเหออนั โหรว “ตวั เจา้ มีดวงจิตหงส”์

ดวงจิตหงสเ์ ป็นดวงจิตกระแสหนงึ ทีตกคา้ ง หลงั จาก
หงสโ์ บราณรว่ งลงมา เวลานนั เหออนั โหรวเกือบเอาชีวติ

55

ไมร่ อด พอ่ ของนางไดข้ อความช่วยเหลอื ไปทวั ทกุ แหง่
บงั เอญิ ไปพบเขาอซู๋ านซงึ เป็นสถานทีทีหงสเ์ คยรว่ งลง
ตอนนนั ชายชราบนเขาอซู๋ านบอกวา่ ตอ้ งใหด้ วงจิตหงส์
มาชว่ ยเหออนั โหรว ใหด้ วงจิตหงสผ์ นกึ อยใู่ นรา่ งของ
นาง ทาํ ใหน้ างกบั ดวงจิตหงสร์ วมอยใู่ นรา่ งเดียวกนั แต่
กลบั สง่ ผลใหพ้ ลงั ในตวั ของเหออนั โหรวถกู ผนกึ หากฝืน
ใชพ้ ลงั ดวงจิตหงสก์ จ็ ะยอ้ นกลบั มาทาํ รา้ ยตวั นางและ
ยดึ ครองรา่ งของนาง

แตข่ อ้ ดีของดวงจิตหงสค์ ือมีพลงั สงู มาก สามารถนาํ มา
ใชเ้ พือยกระดบั พลงั พรฟา้ ประทานของทงั เผา่ พนั ธุ์ แน่
นอนวา่ ยงั สามารถทาํ ลายทงั เผา่ พนั ธุไ์ ดด้ ว้ ย

“นีคือสาเหตทุ ีเผา่ พนั ธุป์ ีศาจตอ้ งการชิงดวงจิตหงสเ์ ช่น

56

นนั หรอื ” เหออนั โหรวกม้ หนา้ ยมิ อยา่ งขมขืนแลว้ พดู ขนึ
“นกึ ไมถ่ งึ วา่ ขา้ จะเป็นคนกาํ หนดชะตากรรมของโลก
มนษุ ย”์

57

ตอนที 5 เขา้ วงั

เมือพิจารณาคาํ พดู แตล่ ะคาํ ของลซู่ งิ หวั แลว้ เหออนั โหร
วกลบั รูส้ กึ ผอ่ นคลาย “พดู เชน่ นีก็หมายความวา่ ขา้ ไม่
ตอ้ งหว่ งความปลอดภยั ของทา่ นพอ่ ทา่ นแม่ ถา้ พวกนนั
ยงั จบั ขา้ ไมไ่ ดท้ า่ นพอ่ ทา่ นแมก่ ็ยงั ปลอดภยั ”

พอแหงนหนา้ ขนึ มองลซู่ งิ หวั กลบั เหน็ เขาขมวดคิวเลก็
นอ้ ย ดวงตาฉายแววซบั ซอ้ น

ขณะนนั แสงอรุณสอ่ งเขา้ มาทางหนา้ ตา่ ง จๆู่ กม็ ีเสยี ง

58

คนเคาะประตดู งั ขนึ

“องคช์ ายสาม ฮ่องเตท้ รงมีพระราชโองการใหแ้ มน่ างเห
อออกมารบั พระราชโองการพะ่ ยะ่ คะ่ ”

ขณะลซู่ งิ หวั รูส้ กึ ประหลาดใจเหออนั โหรวกผ็ ลกั ประตู
ออกไปแลว้

นางเพิงออกจากประตหู อ้ งไดไ้ มเ่ ทา่ ไร ก็ไดย้ ินเสียงรถมา้
ดงั ขนึ ตรงนอกประตู เหออนั โหรวแหงนหนา้ มองดว้ ย
ความอยากรูอ้ ยากเหน็ ขา้ งหนา้ นางเหน็ แตข่ นั ทีคนหนงึ
ลงจากรถมา้ ถือพระราชโองการยืนหนา้ ประตู ตะโกนขนึ
วา่ “เหออนั โหรวรบั ราชโองการ!”

59

เหออนั โหรวยงั งนุ งงอยู่ จากนนั ไมร่ ูว้ า่ ลซู่ งิ หวั มาถงึ เมือ
ไรผลกั เหออนั โหรวไปขา้ งหลงั เบาๆ แลว้ ทาํ ทา่ บอกให้
นางคกุ เข่าลง

“ดว้ ยโองการสวรรคฮ์ ่องเตท้ รงมีพระบญั ชา เชา้ นีทรง
ทราบวา่ จวนแมท่ พั เหอถกู โจมตี พระองคท์ รงเหน็
พระทยั จงึ โปรดใหบ้ ตุ รสาวของฮหู ยนิ เอกแหง่ สกลุ เห
อเขา้ วงั จบราชโองการ” ขนั ทีเกบ็ พระราชโองการแลว้ ยืน
ใหเ้ หออนั โหรวจากนนั หนั ไปผายมือเชือเชิญ “คณุ หนู
ใหญ่เหอ เชิญ”

พอไดย้ นิ เชน่ นี สีหนา้ ของลซู่ ิงหวั กเ็ ปลยี นไปทนั ที เขา
เงยหนา้ ขนึ ขมวดคิวมองขนั ทีพดู อยา่ งระวงั ตวั วา่ “ขา้ ไป

60

ดว้ ย”

ขนั ทีผนู้ นั ตะลงึ เลก็ นอ้ ยกอ่ นจะกมุ มือคารวะยมิ พลาง
พดู วา่ “องคช์ ายสาม ครงั นีฮอ่ งเตท้ รงโปรดใหค้ ณุ หนู
ใหญ่เหอเขา้ เฝา้ ตามลาํ พงั จงึ เชิญองคช์ ายสาม...”

ขนั ทีพดู ยงั ไมท่ นั จบ ลซู่ ิงหวั ก็ควา้ แขนเสือของเหออนั
โหรวพานางขนึ รถมา้

ดว้ ยความสงสยั ทีคา้ งคาใจมาตลอดวา่ ทาํ ไมลซู่ ิงหวั จงึ ดี
กบั ตนเชน่ นี เหออนั โหรวจงึ เงยหนา้ มองลซู่ ิงหวั ซงึ นงั ขา้ ง
ตนดว้ ยแววตาสบั สน

61

“เจา้ มองอะไร” ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ เลก็ นอ้ ย เขาหนั มามอง
เหออนั โหรว แตเ่ หออนั โหรวก็ยงั คงมองลซู่ งิ หวั อยา่ งไม่
กะพรบิ ตา

“ขา้ กาํ ลงั คิดวา่ เหตใุ ดเจา้ จงึ ทมุ่ เทพลงั กายพลงั ใจช่วย
เหลือขา้ ” เหออนั โหรวเลกิ ควิ กม้ หนา้ ครุน่ คดิ “คนทีมี
พลงั วิเศษสงู กวา่ ขา้ มีมากมาย เหตใุ ดเจา้ จงึ เลอื กขา้ ”

“เจา้ อาจจะโชคดีกวา่ คนอืน” ลซู่ ิงหวั หนั หนา้ ออกไปมอง
นอกหนา้ ตา่ งไมพ่ ดู อะไรอีก

“คงเป็นเพราะเจา้ ก็อยากไดด้ วงจิตหงสใ์ ช่หรอื ไม”่ เสียง
ของเหออนั โหรวตาํ และเบามาก

62

ปลายนิวมือของลซู่ งิ หวั สนั เลก็ นอ้ ย ไมม่ ีคาํ ตอบใดๆ ราว
กบั ไมไ่ ดย้ นิ คาํ พดู นีของนาง

ทงั สองนงั รถมา้ โคลงเคลงไปตลอดทางจนถงึ วงั หลวง
นางมองวงั ใหญ่โตโออ่ า่ นา่ กรงิ เกรงทีประทบั ของฮ่องเต้
เบืองหนา้ อยนู่ าน เหออนั โหรวในใจรูส้ กึ สบั สนแตไ่ มอ่ าจ
พดู ออกมาได้

นางหนั ไปมองลซู่ ิงหวั ใบหนา้ ของเขาทงั เครง่ เครยี ดและ
ระแวดระวงั ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวยิงรูส้ กึ ไมส่ บายใจ นาง
มองทกุ ทา่ ทางของลซู่ ิงหวั ขณะอยบู่ นรถมา้ พอถงึ ตอนนี
นางกไ็ มร่ ูว้ า่ ควรจะเชือใจใคร

63

“เรยี กตวั แมน่ างเหอเขา้ เฝา้ !” เสยี งเครง่ ครดั ของขนั ทีใน
วงั หลวง ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวไดส้ ติดงึ ความคิดกลบั มา
ทนั ที นางรบี ปัดเสอื ผา้ ยกชายกระโปรงขนึ เดนิ เขา้ ไปยงั
ทอ้ งพระโรง

ลซู่ ิงหวั ดงึ มือเหออนั โหรวไว้ และยืนนิงอยหู่ นา้ ทอ้ งพระ
โรง “เจา้ รอก่อน” ลซู่ งิ หวั หนั ไปดรู อบขา้ งแลว้ ขมวดควิ
ขนึ เลก็ นอ้ ย พดู เบาๆ วา่ “หากเสดจ็ พอ่ ใหเ้ จา้ ทาํ อะไร
เจา้ อยา่ รบั ปาก”

เหออนั โหรวขมวดควิ ไมร่ ูจ้ ะตอบอยา่ งไร จงึ ไดแ้ ตพ่ ยกั
หนา้ แลว้ เดนิ ตรงเขา้ ไป

64

ฮอ่ งเตป้ ระทบั นงั บนบลั ลงั กอ์ นั นา่ เกรงขาม สีพระพกั ตร์
ทรงอาํ นาจ แยม้ พระสรวลทีมมุ พระโอษฐ์ ลซู่ ิงหวั เหมือน
เสดจ็ พอ่ ของเขาอยา่ งทีคาดไว้

“หมอ่ มฉนั เหออนั โหรวถวายบงั คมฝ่าบาทเพคะ” เหออนั
โหรวกม้ ศีรษะทลู ดว้ ยนาํ เสยี งราบเรยี บ

ฮอ่ งเตบ้ นบลั ลงั กท์ รงถอนพระทยั ตรสั เบาๆ วา่ “ลกุ ขนึ
เถิด”

เหออนั โหรวกม้ ศีรษะลกุ ขนึ ยืนอยา่ งชา้ ๆ

65

“เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ กบั ครอบครวั แมท่ พั เหอ เราไดย้ ิน
แลว้ ไมร่ ูว้ า่ จะเกิดเรอื งกะทนั หนั เช่นนีขนึ ขา้ รูส้ กึ เสยี ใจ
อยา่ งยิง” ฮ่องเตต้ รสั ดว้ ยความเสยี พระทยั ครูห่ นงึ จงึ หนั
พระพกั ตรไ์ ปยงั แมท่ พั เซียซงึ อยขู่ า้ งๆ “ทา่ นแมท่ พั พบศพ
ของแมท่ พั เหอกบั ฮหู ยนิ หรอื ไม”่

แมท่ พั เซียรบี ประสานมือ สนั ศีรษะทลู ตอบ “ทลู ฝ่าบาท
เมือคืนพอกระหมอ่ มไดร้ บั ข่าวก็รบี ไปทีจวนแมท่ พั เห
อ เวลานนั ทงั จวนวา่ งเปลา่ ไรผ้ คู้ น ไมพ่ บรอ่ งรอยของผู้
ก่อเหตคุ าดวา่ คงเสยี ชีวติ แลว้ ”

“ฝ่าบาท หมอ่ มฉนั เชือวา่ ทา่ นพอ่ ทา่ นแมค่ งไมเ่ สียชีวิต
ในสภาพเช่นนีเพคะ! ฝ่าบาทโปรดสง่ คนไปสืบใหแ้ น่ชดั
ดว้ ยเถิดเพคะ!” เหออนั โหรวรอ้ นใจ นางเชือวา่ ทา่ นพอ่

66

ทา่ นแมย่ งั ไมต่ าย นางตอ้ งช่วยทา่ นพอ่ รกั ษาตาํ แหนง่ แม่
ทพั ใหไ้ ด้

ฮอ่ งเตท้ รงพยกั พระพกั ตร์ สายพระเนตรเตม็ ไปดว้ ย
ความเสยี พระทยั “แมท่ พั เหอกบั แมท่ พั เซียลว้ นเป็นขนุ
นางคนสาํ คญั ของเรา ขาดคนใดคนหนงึ เรากร็ ูส้ กึ เสยี ใจ
นกั เวลานีแมท่ พั เหอเป็นอยา่ งไรยงั ไมแ่ น่ชดั ในครอบ
ครวั มีเหลือแตล่ กู สาวคนโตคนเดียว ดงั นนั ตราแมท่ พั จะ
มอบหมายใหเ้ จา้ กรมกลาโหม ดแู ลแลว้ คอ่ ยจดั ใหม”่

เหออนั โหรวพอไดย้ นิ เชน่ นีก็ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก
คอ้ มตวั ลงทลู “ขอบพระทยั ฝ่าบาท เพคะ”

67

แมท่ พั เซียซงึ ยืนอยขู่ า้ งๆ ทาํ สหี นา้ อดึ อดั มองเหออนั โหร
วอยา่ งไมพ่ อใจ แตก่ ลบั ประสานมือถวายบงั คมฮ่องเต้
แลว้ ทลู อยา่ งนอบนอ้ มวา่ “หลงั จากออกไป
แลว้ กระหมอ่ มจะเอาตราแมท่ พั เหอไปมอบใหเ้ จา้ กรม
กลาโหมพะ่ ยะ่ คะ่ ”

ฮอ่ งเตท้ รงพยกั พระพกั ตร์ แลว้ ทรงหนั ไปตรสั ถามเหออนั
โหรว “เมือเป็นเชน่ นี เจา้ ตวั คนเดียวไรท้ ีพงึ เราจงึ จดั ให้
เจา้ ไปอยทู่ ีสาํ นกั ศกึ ษาจิวโจว ทีนนั เป็นสถานทีราํ เรยี น
ของพระโอรสพระธิดาของขา้ เจา้ จะไดเ้ รยี นอะไร
หลายอยา่ ง”

คนรอบขา้ งตา่ งสง่ เสยี งเซง็ แซ่ ใครๆ ก็รูว้ า่ บตุ รสาวคนโต
ของแมท่ พั เหอผเู้ ลอื งลือไมส่ ามารถฝึกพลงั ได้ ฮอ่ งเตส้ ง่

68

คนทีฝึกไมไ่ ดไ้ ปสาํ นกั ศกึ ษาจิวโจว ไมร่ ูว้ า่ พระองคท์ รง
คดิ อะไรอยู่

“สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจวหรอื ” มีเสยี งดงั กงั วานขนึ ในทอ้ งพระ
โรง สายตาของทกุ คนพงุ่ เขา้ หาตน้ เสยี งนนั เหน็ แตค่ น
คนหนงึ เดินเขา้ มาภายใตแ้ สงอาทติ ยน์ อกประตทู อ้ งพระ
โรง นางอยใู่ นชดุ กระโปรงสเี ขียวหยก เกลา้ ผมอยา่ ง
บรรจง ประดบั ดว้ ยปินทองดปู ระณีตงดงาม กาํ ลงั แสดง
กิรยิ าบดู บงึ ทาํ ปากยืน พดู อยา่ งไมพ่ อใจวา่ “เสดจ็ พอ่ !
เสดจ็ พอ่ เคยตรสั วา่ สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจวมีชือเสียงไมใ่ ช่
นอ้ ยไมใ่ ชห่ รอื เมือเป็นเช่นนนั สง่ คนไรป้ ระโยชนเ์ ช่นนี
เขา้ เรยี น ไมเ่ ป็นการทาํ ลายชือเสียงของสาํ นกั ศกึ ษาจิว
โจวหรอื เพคะ”

69

พอเหน็ คนทีกา้ วเขา้ มา ทกุ คนก็รบี คอ้ มคารวะ “คารวะ
องคห์ ญิงหา้ ”

ลอู่ ิงองคห์ ญิงหา้ เดินเขา้ มาหาเหออนั โหรว ตวดั สายตา
อยา่ งรวดเรว็ สง่ เสียงหใึ นลาํ คอ แลว้ ประสานมือพรอ้ ม
กบั พดู ขนึ วา่ “ถวายบงั คมเสดจ็ พอ่ เพคะ”

ฮ่องเตเ้ มือทรงไดย้ นิ ก็ทรงพระสรวลทรงยกพระหตั ถข์ นึ
“เอาละ ลกู รกั รบี ลกุ ขนึ เถิด”

เหออนั โหรวยืนอยขู่ า้ งๆ อดเบะปากไมไ่ ด้ ก็แคเ่ ดก็ ทีถกู
ตามใจจนเสยี นิสยั

70

“เสดจ็ พอ่ เคยตรสั ไวว้ า่ สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจวรบั ไดเ้ พียงหา้
คนไมใ่ ช่หรอื เวลานีเหลอื สองคนแลว้ ลกู ไมส่ นใจหรอก
ลกู กบั ทา่ นพีลซู่ งิ หวั จะเรยี นดว้ ยกนั ” ลอู่ ิงทาํ ปากยืน
เหมือนเดก็ สาวขีออ้ น

“เอาละ่ ใหเ้ หออนั โหรวเถิดลกู รกั เวลานีนางกาํ ลงั เสียใจ
ทีสญู เสียทา่ นพอ่ ทา่ นแมไ่ ป สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจวเป็น
สาํ นกั ศกึ ษาหลวงจะสามารถคมุ้ ครองนางไดเ้ ป็นอยา่ ง
ดี” ฮ่องเตต้ รสั พรอ้ มกบั ทรงพระสรวล

71

ตอนที 6 แตง่ งาน

“กระหมอ่ มไมเ่ หน็ ดว้ ย” นอกทอ้ งพระโรงมีเสียงดงั ขนึ อีก
ทาํ ใหท้ กุ คนในนนั สง่ เสียงซบุ ซิบขนึ มาทนั ที

72

ลซู่ ิงหวั เดินเขา้ ทอ้ งพระโรงมาหยดุ อยขู่ า้ งเหออนั โหร
ว แลว้ ถวายบงั คมฮอ่ งเต้ “กระหมอ่ มถวายบงั คมฝ่า
บาท” เขามองเหออนั โหรวแวบหนงึ แลว้ หนั ไปมองฮอ่ งเต้
พลางทลู วา่ “กระหมอ่ มเหน็ วา่ เหออนั โหรวไมเ่ หมาะทีจะ
เขา้ สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจว”

ทนั ทีทีพดู จบ ลอู่ ิงซงึ อยขู่ า้ งๆ ก็หวั เราะออกมาอยา่ งอด
ไมอ่ ยู่ “ใชเ่ พคะ หมอ่ มฉนั กบั ทา่ นพีตา่ งหากควรไดเ้ ขา้
สาํ นกั ศกึ ษาจิวโจว”

“กระหมอ่ มจะพาเหออนั โหรวออกไปฝึกพลงั และคน้ หา
คนในครอบครวั ของนาง” ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ เลก็ นอ้ ย ไม่

73

คดิ ใสใ่ จลอู่ ิง “เหออนั โหรวสามารถฝึกพลงั ได”้

ฝึกพลงั ไดห้ รอื ทกุ คนอดไมไ่ ดท้ ีจะเบิงตากวา้ ง มีเสียง
ถอนหายใจดงั ทวั ทอ้ งพระโรง กระทงั ฮ่องเตย้ งั ทรงอด
เหยียดพระวรกายขนึ มาไมไ่ ด้ สายพระเนตรจอ้ งมองเห
ออนั โหรว “เจา้ ฝึกพลงั ไดแ้ ลว้ หรอื ใครช่วยเจา้ เจา้ ฝึก
พลงั ไมไ่ ดม้ านานแลว้ ไมใ่ ชห่ รอื ”

เหออนั โหรวกม้ ศีรษะทลู ตอบ “ทลู ฝ่าพระบาท หมอ่ ม
ฉนั ...” ยงั ไมท่ นั พดู ตอ่ ลซู่ ิงหวั ซงึ อยขู่ า้ งๆ กก็ า้ วขนึ ไป
ขา้ งหนา้ ประสานมือคารวะแลว้ ทลู ตอบ “เสดจ็ พอ่ ลกู รู้
วา่ ในตวั นางมีพิษรา้ ยจงึ ใหน้ างกินยาแกพ้ ิษทีเสดจ็ พอ่
ประทานใหล้ กู นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะหายทนั ทีเหมือนปาฏิหารยิ ์
ความจรงิ แลว้ แมน่ างเหอควรขอบพระทยั เสดจ็ พอ่ ทีทรง

74

ช่วยชีวติ ” พดู จบกห็ นั ไปมองเหออนั โหรวแวบหนงึ

เหออนั โหรวเขา้ ใจทนั ทีจากนนั คกุ เขา่ ลงกบั พืน “ขอบ
พระทยั ฝ่าบาททีทรงช่วยชีวติ หมอ่ มฉนั ”

“เจา้ หยิบผลกึ ฟา้ มา” ทนั ใดนนั ฮ่องเตต้ รสั ขนึ

ผลกึ ฟา้ ใชส้ าํ หรบั วดั ระดบั พลงั และพรฟา้ ประทาน เห
ออนั โหรวเงยหนา้ ขนึ เหน็ สีหนา้ ผคู้ นรอบๆ มองดว้ ย
ความสนใจ

นางกม้ ศีรษะลงนิวมือกาํ แนน่ ในใจเรมิ ตงึ เครยี ด นาง
เติบโตทา่ มกลางเสียงเยย้ หยนั มาตลอด จงึ นกึ ถงึ เรอื งที

75

จะเกิดขนึ ผคู้ นคงจะหวั เราะเยาะเหมือนเดิม

ขนั ทีรบี นาํ ผลกึ ฟา้ วางบนถาดยืนใหเ้ หออนั โหรว

เหออนั โหรวกม้ หนา้ มองผลกึ ฟา้ เปลง่ แสงสมี ว่ งจางๆ
พลางเมม้ ปาก

“เอาละ เหออนั โหรว ใหข้ า้ ดหู นอ่ ยวา่ เจา้ รา้ ยกาจแค่
ไหน” ลอู่ ิงยมิ หยนั เดินเขา้ มาหา มองเหออนั โหรวซงึ ครุน่
คดิ อยู่ แลว้ ยืนมือไปหยบิ ผลกึ ฟา้ ชวั พรบิ ตาผลกึ ฟา้ ก็
เปลง่ แสงจา้ จนเหออนั โหรวอดอทุ านดว้ ยความตกใจไม่
ได้ เหออนั โหรวเบงิ ตากวา้ งดผู ลกึ ฟา้ ในมือลอู่ ิง นาง
บรรลถุ งึ ระดบั อศั วฟา้ ขนั สงู แลว้ พลงั แข็งแกรง่ มาก

76

พอไดย้ นิ เสียงชมจากคนรอบขา้ ง มมุ ปากของลอู่ ิงก็เผย
รอยยมิ อยา่ งลาํ พอง มือเรยี วงามถือผลกึ ฟา้ ยืนใหเ้ ห
ออนั โหรว

เหออนั โหรวกม้ หนา้ มองผลกึ ฟา้ นางควิ ขมวดเลก็ นอ้ ย
พลางมือกาํ หมดั ไมข่ ยบั และไมพ่ ดู ไมจ่ า

“เป็นอยา่ งไร ตอนนีไมก่ ลา้ แลว้ หรอื เมือก่อนเคยเกง่ นกั
ไมใ่ ช่หรอื ” ลอู่ ิงยมิ หยนั “ความสามารถไมพ่ อก็อยา่ มา
หมายปองพีซิงหวั ชายาของเสดจ็ พีซิงหวั ควรแขง็ แกรง่
กวา่ นี”

77

เหออนั โหรวรูส้ กึ ราํ คาญความพดู มากของลอู่ ิงไฟในใจ
คกุ รุน่ เงยหนา้ ขนึ จอ้ งลอู่ ิงพรอ้ มควา้ ผลกึ ฟา้ แลว้ สง่ พลงั
เขา้ ไป

ชวั พรบิ ตา ผลกึ ฟา้ ในมือของเหออนั โหรวกเ็ ปลง่ แสงจา้
จนลอู่ ิงจาํ ตอ้ งยกมือขนึ ปอ้ งโดยไมร่ ูต้ วั คนรอบขา้ งตา่ ง
รอ้ งอทุ าน จนกระทงั เหออนั โหรววางผลกึ ฟา้ ลงบนถาดก็
ยงั ไมม่ ีใครไดส้ ติ

“ไมท่ ราบวา่ ฝ่าบาททรงเหน็ วา่ หมอ่ มฉนั เป็นอยา่ งไร” เห
ออนั โหรวเงยหนา้ ขนึ มองฮ่องเต้ แตไ่ มม่ องลอู่ ิงแมแ้ ต่
นอ้ ย แตค่ วามเรยี บเฉยของนางกลบั ทาํ ใหล้ อู่ ิงโกรธจน
หนา้ แดง

78

ลซู่ งิ หวั ซงึ ยืนอยขู่ า้ งๆ เอามือลบู จมกู กม้ หนา้ ลงราวกบั
ภมู ิใจ ประสานมือคารวะ “เสดจ็ พอ่ ทอดพระเนตรพลงั
ของเหออนั โหรว ทรงเหน็ วา่ เป็นพรฟา้ ประทานใชห่ รอื ไม่
พะ่ ยะ่ คะ่ ”

“ใชน่ ี...นีเป็นพรฟา้ ประทานแน่นอน นางไมไ่ ดฝ้ ึกพลงั
นานแลว้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ พอถอนพิษออก จากชาวฟา้ ก็บรรลุ
ถงึ ระดบั อศั วฟา้ ทีเดียว และพลงั แขง็ แกรง่ มาก ดกู ร็ ูว้ า่
เป็นพรฟา้ ประทาน!” ขนุ นางใหญ่ซงึ ยืนอยดู่ า้ นขา้ งคน
หนงึ อดเอย่ ชมไมไ่ ด้

“ใชไ้ ด้ ใชไ้ ด้ ไมเ่ สียทีทีเป็นลกู สาวแมท่ พั เหอ” ฮอ่ งเตท้ รง
ถอนพระทยั เบาๆ แลว้ นงั เอนหลงั อีกครงั พรอ้ มตรสั วา่

79

“ถา้ เชน่ นนั เจา้ รูห้ รอื ไมว่ า่ คนทีทาํ รา้ ยครอบครวั เจา้ และ
ยงั ลา่ สงั หารเจา้ เป็นใครกนั แน่ ทาํ ไมตอ้ งลา่ สงั หารเจา้ ”

เหออนั โหรวขมวดควิ แลว้ จ่ๆู ก็นกึ ถงึ คาํ พดู ของลซู่ งิ หวั ที
บอกไวก้ ่อนหนา้ นีจงึ กม้ ศีรษะลงครูห่ นงึ แลว้ ทลู ตอบ
“หมอ่ มฉนั ไมท่ ราบ”

ลซู่ ิงหวั ซงึ อยขู่ า้ งๆ ทลู วา่ “เสดจ็ พอ่ นางยงั ไมห่ ายจาก
การบาดเจ็บเกรงวา่ คงยืนนานไมไ่ ด้ และนางกเ็ สียใจจน
ไมอ่ ยากพดู อะไรมากนกั วนั นีกระหมอ่ มขอพานางกลบั
ไปก่อน”

บดั นนั พระเนตรของฮ่องเตเ้ บิงกวา้ ง “หรอื วา่ ลกู กบั

80

นาง?”

“พะ่ ยะ่ คะ่ เสดจ็ พอ่ ลกู กบั นางอยดู่ ว้ ยกนั ” ลซู่ ิงหวั แหงน
หนา้ ขนึ สายตาจอ้ งมองฮ่องเตอ้ ยา่ งไมก่ ะพรบิ ตา

ทีผา่ นมาลซู่ ิงหวั เป็นคนดือรนั ไมเ่ ชือฟัง เรอื งนีผคู้ นทงั ใน
วงั และทวั อาณาจกั รตา่ งรูด้ ี แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ จะดือรนั ถงึ
ขนั นี เหลือเชือจรงิ ๆ

ฮอ่ งเตเ้ มม้ พระโอษฐ์แน่นทรงสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ อยู่
ครูใ่ หญ่เพลงิ พิโรธจงึ สงบลง “เจา้ ตอ้ งเลอื กผหู้ ญิงทีคู่
ควรกบั เจา้ เรอื งการแตง่ งานเจา้ จดั การเองไดห้ รอื ”

81

อะไรกนั แตง่ งานหรอื เหออนั โหรวเบงิ ตากวา้ งมองลซู่ ิ
งหวั ดว้ ยความตกใจ ความสมั พนั ธใ์ นฐานะผมู้ ีบญุ คณุ
ทาํ ไมจ่ๆู กลายเป็นคแู่ ตง่ งานละ่

“ลกู ขอลาก่อน” ลซู่ งิ หวั ไมร่ งั รอ จบั มือเหออนั โหรว พา
นางหนั หลงั เดินออกไป

ทกุ คนในทอ้ งพระโรงตะลงึ งนั ฮ่องเตบ้ นบลั ลงั กท์ รงลบู
คางครุน่ คดิ

พอพน้ จากทอ้ งพระโรง เหออนั โหรวกส็ ะบดั มือลซู่ งิ หวั
ออก จากนนั ยืนขวางหนา้ ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ เลก็ นอ้ ย
“ทาํ ไมทลู ฮ่องเตว้ า่ เราอยดู่ ว้ ยกนั ทาํ ไมพดู แตว่ า่ ขา้ ถกู

82

พษิ แตไ่ มพ่ ดู วา่ เป็นเพราะพญาหงส.์ ..”

ลซู่ งิ หวั รบี ยืนมือไปอดุ ปากเหออนั โหรวทนั ทีเขาขมวดควิ
พดู ขนึ “ทาํ ไมเจา้ ประมาทอยา่ งนี เจา้ วา่ สงิ ทีอยใู่ นตวั
เจา้ คืออะไร” พอหนั ไปมองรอบๆ ไมเ่ หน็ คนอืนจงึ จบั มือ
เหออนั โหรวพานางทะยานออกไปจากวงั หลวงอยา่ งรวด
เรว็

ตลอดทาง ไมว่ า่ เหออนั โหรวถามอะไร ลซู่ ิงหวั ก็ทาํ สีหนา้
เยน็ ชาไมต่ อบสกั คาํ ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวรูส้ กึ อดึ อั พอมาถงึ
จวนองคช์ าย ลซู่ ิงหวั จงึ จบั แขนเหออนั โหรวไวด้ งึ ตวั นาง
เขา้ ไปในหอ้ งแลว้ ปิดประตู

83

“อนั ตรายจรงิ ๆ” ลซู่ ิงหวั ถอนหายใจอยา่ งแรงพดู เสยี ง
เยน็ ชา “เจา้ ไมร่ ูห้ รอื วา่ คนรอบขา้ งเป็นอยา่ งไร พดู เรอื ย
เปือยไดอ้ ยา่ งไร”

“ขา้ พดู เรอื ยเปือยหรอื เจา้ ตา่ งหากทีพดู เรอื ยเปือย!” เห
ออนั โหรวโกรธจนหนา้ แดง เงยหนา้ ขนึ มองลซู่ งิ หวั

ลซู่ งิ หวั หนั ไปมองนอกหนา้ ตา่ ง จ่ๆู ก็หลบั ตาลง ยกมือ
ขนึ วาดสญั ลกั ษณก์ ลางอากาศ ชวั พรบิ ตา เสียงของสาว
ใชแ้ ละคนรบั ใชน้ อกหอ้ งกเ็ งียบหายไป

ในหอ้ งถกู ลซู่ งิ หวั ผนกึ เขตแดนเอาไว้

84

ตอนที 8 สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง

85

จ่ๆู ลซู่ งิ หวั กห็ ายวบั ไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา เหออนั โหรวยงั ไม่
ทนั กรดี รอ้ ง กไ็ ดย้ ินเสยี งรอ้ งโหยหวนจากคนชดุ ดาํ ทีอยู่
ใกลๆ้ ชวั พรบิ ตามีดสนั ในมือก็ตกลงคนชดุ ดาํ ถกู จบั กด
ลงกบั พืน

มีคนสองคนเขา้ มาจบั คนชดุ ดาํ กดไว้ ลซู่ ิงหวั จงึ ปลอ่ ยมือ
แลว้ หนั ไปพดู กบั เหออนั โหรว “เจา้ ไมเ่ ป็นไรใช่ไหม ไม่
บาดเจบ็ ใช่หรอื ไม”่

เหออนั โหรวขมวดควิ เลก็ นอ้ ยมองดลู ซู่ งิ หวั โดยไมเ่ อย่ คาํ
ใด

86

เหน็ เหออนั โหรวไมค่ ดิ จะตอบ ลซู่ งิ หวั กไ็ มค่ ิดโกรธเขา
เดนิ เขา้ ไปหานงั ยองๆ สาํ รวจรา่ งกายของนาง

แมต้ ามรา่ งกายมีบาดแผลแตไ่ มร่ ุนแรงนกั ทาํ ใหล้ ซู่ งิ หวั
โลง่ อกลงบา้ งเขาหนั ไปมองคนชดุ ดาํ ทีคกุ เขา่ ตรงพืนแลว้
ถามวา่ “ใครสง่ เจา้ มา”

คนชดุ ดาํ กม้ หนา้ ไมต่ อบ เหงือหยดออกมาจากขมบั รมิ
ฝีปากเมม้ แนน่ ไมพ่ ดู ไมจ่ า แตข่ าทงั สองขา้ งสนั ระรกิ

ลซู่ ิงหวั ไมถ่ ามตอ่ มองดคู นชดุ ดาํ ตงั แตห่ วั จรดเทา้ ลบู
หนา้ ของคนชดุ ดาํ แลว้ คน้ ตามเสอื ผา้ จากนนั กม็ องหนา้
ตอ่ “เจา้ ไมพ่ ดู ก็ได้ ขา้ รูแ้ ลว้ วา่ เจา้ เป็นคนของใคร”

87

คนชดุ ดาํ สีหนา้ เปลยี นไปทนั ที เขาหนั ไปมองรอบๆ ทนั
ใดนนั ก็กดั ฟันตวั เองจนแหลกอยา่ งแรง จากนนั นาํ ลาย
ฟมู ปากตาเหลอื ก เพียงครูห่ นงึ กส็ นิ ลม

ลซู่ งิ หวั หรตี าแผก่ ลนิ อายดรุ า้ ยทนั ที เขากาํ หมดั แน่น
สดู ลมหายใจลกึ พรอ้ มกลา่ ววา่ “โยนมนั ออกไป”

พอหอ้ งเก็บกวาดเรยี บรอ้ ย เหออนั โหรวจงึ รูว้ า่ ตนมีเหงือ
โชกไปทงั ตวั นางเดินไปตรงเตียงอยา่ งเหนือยลา้ แลว้
ทรุดนงั ลง

“ขอบพระทยั องคช์ ายสามทีช่วยชีวติ ขา้ ” เหออนั โหรวกม้

88

หนา้ เสียงพดู เบาลง

ลซู่ งิ หวั หนั ไปทาํ ทา่ บอกใหค้ นรอบขา้ งถอยออกไปให้
หมด แลว้ พดู ขนึ “คนชดุ ดาํ เป็นพวกเดียวกบั คนทีลา่
สงั หารเจา้ คราวก่อน”

“ทกุ ครงั ทีขา้ ถกู คนชดุ ดาํ จโู่ จม องคช์ ายสามจะเขา้ มาพอ
ดีตลอด” เหออนั โหรวฝืนยมิ พลางพดู ขนึ

คาํ พดู มีนยั ยะซอ่ นอยเู่ ชน่ นี แตค่ นฉลาดอยา่ งลซู่ ิงหวั
กลบั ฟังไมอ่ อก เขาขมวดควิ เลก็ นอ้ ย พดู วา่ “เจา้ ตอ้ งรบี
ทาํ ใหต้ วั เองเขม้ แขง็ โดยเรว็ ทีสดุ เพือฝึกปอ้ งกนั ตวั ใหไ้ ด”้

89

เหออนั โหรวพยกั หนา้ ไมอ่ ยากพดู อะไรอีก

พอเหน็ วา่ เหออนั โหรวลมื ตาไมข่ นึ ลซู่ ิงหวั กล็ กุ เดินไปที
ประตู “เดียวจะใหส้ าวใชม้ าทาํ แผลให้ นอนพกั เถอะ”

เขาพดู พลางหนั หลงั เดินออกไป แตจ่ ่ๆู กน็ กึ ขนึ ได้ จงึ หนั
กลบั มาแลว้ ปลดกระบีคกู่ ายออกโยนใหเ้ หออนั โหร
วพลางบอกวา่ “เอากระบีนีไวป้ อ้ งกนั ตวั ”

เงาของลซู่ ิงหวั คอ่ ยๆ เลอื นหายไปจากหนา้ ประตทู า่ ม
กลางความมืด

เหออนั โหรวลม้ ตวั ลงนอนอยา่ งหมดแรง นางหลบั ตาลง

90

กระบีในมือแผค่ วามเยน็ ออกมา ทาํ ใหน้ างขมวดควิ เลก็
นอ้ ยความรูส้ กึ แสบรอ้ นตามตวั หายไปโดยไมร่ ูต้ วั

พอตืนขนึ มา กเ็ หน็ วา่ สายแลว้ แตป่ ระตหู อ้ งยงั ปิดสนิท
ไมม่ ีคนมาปลกุ นางพยงุ ตวั ลกุ ขนึ อยา่ งออ่ นเพลียแต่
กลบั พบวา่ แผลตามตวั มีคนพนั ใหแ้ ลว้

“แมน่ างตืนแลว้ หรอื ” เสยี งสาวใชด้ งั มาจากขา้ งนอก

เหออนั โหรวขานตอบแลว้ นงั บนเตียง หนั ไปมองสาวใช้

“องคช์ ายสามบอกวา่ เมือคืนแมน่ างเหนือยมาก บอก
พวกขา้ วา่ อยา่ รบกวนแมน่ าง ใหแ้ มน่ างตืนเอง” สาวใช้

91

ถือเสอื ผา้ และของใชเ้ ขา้ มา ลา้ งหนา้ แตง่ ตวั ใหเ้ หออนั
โหรว

ขณะเดินออกมาจากหอ้ ง ก็ไดก้ ลนิ หอมของอาหารโชย
เขา้ มาเป็นพกั ๆ เหออนั โหรวทอ้ งรอ้ ง นางอดกลนื นาํ ลาย
ไมไ่ ด้

“ตืนแลว้ ก็รบี มากินอาหารเถอะ” เสียงของลซู่ งิ หวั ดงั มา
จากหอ้ งโถง

เหออนั โหรวเดินไปนงั ขา้ งลซู่ ิงหวั

สาวใชท้ ียืนอยขู่ า้ งๆ ตกั ขา้ วใหเ้ หออนั โหรว นางตกั กิน

92

คาํ ใหญ่โดยไมไ่ ดค้ ดิ อะไร

“เคยไดย้ ินชือสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงไหม” ลซู่ งิ หวั หนั มาถาม
เหออนั โหรว

สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเป็นสาํ นกั ศกึ ษาระดบั เดียวกบั สาํ นกั
ศกึ ษาจิวโจว หากสาํ นกั จิวโจวขนึ ชือวา่ เป็นสถานทีฝึก
ครุฟา้ เช่นนนั สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงก็ขนึ ชือวา่ เป็นสถานที
ฝึกนกั หลอมโอสถทพิ ย์

“อีกไมก่ ีวนั เราจะออกเดนิ ทางไปรายงานตวั ทีสาํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิง” ลซู่ ิงหวั กินพรอ้ มกบั พดู ไดอ้ ยา่ งเรยี บนิง

93

พอไดย้ นิ วา่ จะเขา้ ศกึ ษาเหออนั โหรวกเ็ บิงตากวา้ งเลก็
นอ้ ยโดยไมร่ ูต้ วั ตอนยงั ไมม่ ีพลงั นีเป็นเรอื งทีนางไมก่ ลา้
แมแ้ ตจ่ ะคดิ นกึ ไมถ่ งึ วา่ เวลานีนางจะเขา้ ศกึ ษาในสาํ นกั
ทีมีชือเสยี งเลืองลือได้

แตต่ อนนีไมร่ ูว้ า่ ทา่ นพอ่ ทา่ นแมห่ ายไปไหน เหออนั โหร
วนกึ ถงึ วา่ ถา้ เขา้ ศกึ ษาคงไมม่ ีโอกาสไปตามหาทา่ นพอ่
ทา่ นแม่ สดุ ทา้ ยนางกส็ า่ ยหนา้ อยา่ งเงียบๆ “ขา้ จะไป
ตามหาทา่ นพอ่ ทา่ นแม”่

ลซู่ ิงหวั ถอนหายใจ “ทา่ นพอ่ กบั ทา่ นแมเ่ จา้ ไมใ่ ชต่ ามหา
ไดง้ ่ายๆ เวลานีเรอื งสาํ คญั ทีสดุ สาํ หรบั เจา้ คือพฒั นา
ความสามารถของตวั เอง อีกอยา่ งหนงึ ” เขานวดหวา่ ง
ควิ “มีเรอื งสาํ คญั กวา่ นนั คือสรา้ งรา่ งใหข้ า้ ”

94

พอไดย้ ินลซู่ งิ หวั พดู เชน่ นี เหออนั โหรวกโ็ กรธขนึ มาทนั ที
นางตบโต๊ะพดู นาํ เสยี งเกรยี วกราด “ทา่ นพอ่ ทา่ นแมข่ า้
หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอย เจา้ ยงั เหน็ วา่ การสรา้ งรา่ งใหเ้ จา้
เป็นเรอื งสาํ คญั ขา้ ไมใ่ ชค่ นใจดาํ อาํ มหติ อยา่ งเจา้ ขา้
ตอ้ งตามหาทา่ นพอ่ ทา่ นแมใ่ หไ้ ด!้ ”

นางพดู พลางลกุ ขนึ มาดว้ ยความขนุ่ เคืองแลว้ หนั หลงั
เดนิ กลบั หอ้ ง

ลซู่ ิงหวั มองตามหลงั เหออนั โหรว เขาควิ ขมวดเลก็ นอ้ ย
รมิ ฝีปากบางนนั เมม้ เบาๆ

95

เหออนั โหรวกลบั ไปทีหอ้ งดว้ ยความโมโหเกบ็ ขา้ วของ
สว่ นตวั ทงั หมด นางหนั ไปมองกระบีคกู่ ายทีลซู่ งิ หวั มอบ
ใหจ้ งึ ทาํ เสียงหอึ ยา่ งเยน็ ชาแลว้ หนั หลงั เดนิ ออกไป

“ขอบพระทยั องคช์ ายสามทีชว่ ยชีวิตขา้ ขา้ ไมม่ ีอะไร
ตอบแทน หวงั วา่ องคช์ ายสามจะรอใหข้ า้ ตามหาทา่ นพอ่
ทา่ นแมใ่ หไ้ ดก้ ่อน พอถงึ ตอนนนั ขา้ ยนิ ดีรบั ใชท้ กุ อยา่ ง
แลว้ แตอ่ งคช์ ายสามจะบญั ชา!” เหออนั โหรวเดนิ ไปหยดุ
ขา้ งตวั ลซู่ ิงหวั คกุ เขา่ ลงกบั พืน ประสานมือพดู กบั ลซู่ ิงหวั
อยา่ งเยน็ ชาจบก็ลกุ เดินออกไป

“พวกเจา้ ขวางนางไว”้ ลซู่ งิ หวั นงั ทีโต๊ะอาหารเอามือ
ทา้ วคางพดู นาํ เสียงราบเรยี บ

96

ตรงประตใู หญ่มียามรกั ษาการณส์ องคนยืนอยู่ ทงั สอง
ยืนมือขวาง “แมน่ าง องคช์ ายสงั วา่ ไมใ่ หแ้ มน่ างออกไป
จากทีนี”

ลมพดั โชยผา่ นประตใู หญ่เขา้ มาทาํ ใหเ้ ยน็ สบาย แตเ่ ห
ออนั โหรวกลบั โกรธมากขนึ เสียวดา้ นขา้ งของนางเหน็ ลู่
ซิงหวั ซงึ กาํ ลงั เอามือทา้ วคางสีหนา้ เรยี บเฉยกพ็ ดู ขนึ
“วนั นี ขา้ ตอ้ งออกไปจากทีนีใหไ้ ด!้ ”

นางยกมือขนึ ฟาดแขนของยามรกั ษาการณ์

ยามรกั ษาการณห์ ดแขนกลบั ทนั ที เอียงตวั ถอยไปครงึ

97