ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ถจู่ ิงซือหลอมไดเ้ ป็นเมด็ ละเอียดสนี าํ ตาล พอถกู เปลวไฟ
ก็ระเหยสง่ กลนิ ไหมก้ ระจายออกมาชา้ ๆ เหออนั โหรวรูว้ า่
ไดเ้ วลาแลว้ จงึ ใสถ่ ีอนั เซียนลงไป ถีอนั เซียนพอถกู เปลว
ไฟก็กลายเป็นของเหลวสแี ดงคลาํ หอ่ หมุ้ เมด็ ถจู่ ิงไว้ เมด็
ละเอียดของถ่จู ิงซือพอถกู ไฟก็คอ่ ยๆ รวมตวั กบั ของเหลว
สีแดงคลาํ กลายเป็นเนือเดียวกนั

เตาหลอมโอสถทิพยม์ ีกลนิ แสบจมกู ฟงุ้ ออกมา เหออนั
โหรวสาํ ลกั จนนาํ ตาไหลแตไ่ มล่ ดละ นางยงั ไมท่ นั เช็ด
นาํ ตากแ็ หง้ จากความรอ้ นของเปลวไฟในเตา

จากนนั กเ็ ติมเฮ่อหงเฉ่าซงึ บดละเอียดเขา้ ไปทีละนอ้ ย
ของเหลวทีสกดั จากเฮ่อหงเฉ่าเป็นสีแดงราวเลอื ด เมือ
ปะทะกบั สแี ดงคลาํ ของถีอนั เซียนทาํ ใหเ้ กิดภาพอนั นา่

12

ตกใจ

ตอนที 24 ฝงู หมาป่ากดั กนั

13

ขณะเตมิ ตีก่ผู ี ลงไปในขนั สดุ ทา้ ย โอสถเหลวในเตา
หลอมก็เหนียวขน้ แลว้ สว่ นประกอบทงั หมดถกู สกดั ออก
มา ขนั ตอนตอ่ จากนีก็คือทาํ ใหส้ ารพิสทุ ธิทงั หมดรวมตวั
กนั กลายเป็น...ยาพิษอยา่ งแทจ้ รงิ

ทา่ มกลางเปลวไฟ โอสถเหลวเหนียวขน้ ทีเดือดพลา่ นก็
เหนียวหนืดจนเป็นกาว เวลาผา่ นไปสว่ นทีเป็นนาํ ในกาว
ก็ระเหยออกไป โอสถทพิ ยจ์ งึ คอ่ ยๆ ปรากฏเป็นรูปเป็น
รา่ ง เหออนั โหรวรูว้ า่ นีเป็นขนั ตอนสาํ คญั ทีสดุ จงึ รบี ถ่าย
ทอดพลงั มหาศาลเขา้ ไปอีก นางตอ้ งควบคมุ อณุ หภมู ิ
ของเปลวไฟใหด้ ี ไมเ่ ช่นนนั งานทีทาํ ทงั หมดก็สญู เปลา่

14

พอหลอมขนั ตอนสดุ ทา้ ยเสรจ็ เหออนั โหรวกห็ ายใจหอบ
หยบิ ขวดหยกออกมาวางเตรยี มไวแ้ ลว้ กวดั แกวง่ มือให้
โอสถทิพยใ์ นเตาตกใสข่ วดหยกจนหมด

“โอสถทิพยส์ อื หตู าน ระดบั กลางบนขนั สงู เป็นยาพษิ
อยา่ งแทจ้ รงิ ” อาจารยอ์ ินซซู่ งึ เป็นกรรมการตดั สนิ พดู ขนึ

ไมเ่ กินความคาดหมาย เหออนั โหรวตดิ อนั ดบั สบิ คนแรก
ทีเขา้ รอบสองของการแขง่ ขนั สว่ นไป๋ หลวั มไู่ มต่ ิดอนั ดบั
หา้ สบิ คนแรก ทา่ มกลางศิษยส์ าํ นกั ในและสาํ นกั นอกซงึ
เขา้ รว่ มแขง่ ขนั ทงั หมดหา้ รอ้ ยกวา่ คน นางสามารถเลอื น
จากอนั ดบั สดุ ทา้ ยมาเป็นอนั ดบั สบิ คนแรกนบั วา่ ไมง่ า่ ย

15

แตน่ างยงั ไมท่ นั ดีใจและไมท่ นั พดู คยุ กบั เยียนสีกถ็ กู ลซู่ ิ
งหวั พาตวั ออกไปแลว้

แสงอาทิตยร์ อ้ นแรงกลางฤดรู อ้ นสาดสอ่ งภเู ขาจงหนาน
ใหด้ เู ขียวชอมุ่ แตส่ าํ หรบั คนเดนิ ทางพอยา่ งเทา้ ลงบน
ดนิ เหลอื งกป็ ะทะเขา้ กบั กระแสลมรอ้ นทีซดั เขา้ มา ยาม
นีภเู ขาจงหนานมีแตเ่ หออนั โหรวกบั ลซู่ ิงหวั สองคน เขา
พานางเขา้ ป่าลกึ คน้ หาสมนุ ไพรทพิ ยห์ ายากทีไมม่ ีขาย
ในตลาด

“การแขง่ ขนั รอบสดุ ทา้ ยอนญุ าตใหเ้ อาสมนุ ไพรทิพยเ์ ขา้
ไปเอง การหลอมโอสถทพิ ยส์ งิ สาํ คญั ทีสดุ ไมใ่ ชพ่ ลงั แต่
เป็นสมนุ ไพรทิพยพ์ ืนฐานทีสดุ ” พอไดย้ นิ เหออนั โหรวบน่

16

ลซู่ งิ หวั ก็อธิบายใหน้ างฟัง

“แตเ่ ราคน้ หาไปทวั โดยไมม่ ีจดุ หมายคงไมใ่ ชว่ ธิ ีทีดีแน่”
เหออนั โหรวหยดุ ทนั ที นางหายใจหอบ

“ก็เหมือนกบั คน้ หาหญา้ กระดกู งกู ่อนหนา้ นี สมนุ ไพร
ทพิ ยล์ าํ คา่ หายากสว่ นใหญ่มีสตั วท์ พิ ยค์ มุ้ ครอง เราเพียง
แตค่ น้ หาถาํ กจ็ ะพบสมนุ ไพรทิพย์ และพบถาํ วา่ งทีเราจะ
ใชน้ อนตอนกลางคืน” ลซู่ ิงหวั ทา่ ทางผอ่ นคลายไม่
เหมือนเหออนั โหรวซงึ เหนือยแทบแย่

จนใกลพ้ ลบคาํ ทงั สองก็ยงั ไมพ่ บถาํ ขนาดใหญ่ เหออนั
โหรวจงึ นอนบนตน้ ไมใ้ ชส้ องมือรองหวั มองดลู ซู่ ิงหวั

17

กาํ ลงั จดุ ไฟอยใู่ ตต้ น้ ไมบ้ นภเู ขาสงู ยามนีทีแสงจนั ทร์
รบิ หรี

ทา่ มกลางป่าลกึ มีเสยี งหมาป่าหอนดงั ขนึ เป็นระยะชวน
ขนลกุ แตเ่ หออนั โหรวอยบู่ นตน้ ไมจ้ งึ ไมห่ ว่ งวา่ หมาป่า
จะเขา้ มา

“เจา้ หลบั เถอะ ขา้ จะเฝา้ ให”้ ลซู่ งิ หวั แหงนหนา้ มองเห
ออนั โหรวบนตน้ ไม้ ผมสีดาํ ปรกไหลเ่ หมือนถกู กลืนเขา้
ไปในความมืดยามคาํ คืน

“ถา้ อยา่ งนนั กลางดกึ เจา้ ปลกุ ขา้ ขา้ จะเฝา้ ” เหออนั โหร
วไมอ่ ยากตดิ หนีมากเกินไป

18

ลซู่ ิงหวั พยกั หนา้ แลว้ เตมิ ฟื นเขา้ ไปในกองไฟ

ขณะทีเหออนั โหรวกาํ ลงั กงึ หลบั กงึ ตืน จๆู่ ลซู่ งิ หวั ก็
สะกิดนาง พอลืมตาขนึ กเ็ หน็ ใบหนา้ หลอ่ เหลาของลซู่ ิ
งหวั ดวงตารเี ลก็ ของเขาจอ้ งหนา้ นางอยู่

ลซู่ ิงหวั พอเหน็ เหออนั โหรวลืมตากพ็ ยงุ นางลงมาพรอ้ ม
พดู เบาๆ “เสียงหอนของหมาป่าตา่ งออกไป คลา้ ยกบั
กาํ ลงั เลือกจา่ ฝงู เป็นโอกาสดีทีเราจะเขา้ ไปดถู าํ หมาป่า”
พดู จบกด็ บั ไฟในกอง

เหออนั โหรวสหี นา้ งนุ งงปลอ่ ยใหล้ ซู่ งิ หวั จงู มือเดิน

19

บนเสน้ ทางชนั บนเขา ลซู่ ิงหวั เอามือขา้ งหนงึ ถือกระบี
เสวียนเปิดเสน้ ทาง มืออีกขา้ งหนงึ จงู เหออนั โหรว เงา
ของคนสองคนเดนิ ไปชา้ ๆ กใ็ หญ่ขนึ ภายใตแ้ สงจนั ทร์
ทนั ที พวกเขาคอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไปใกลฝ้ งู หมาป่าทีกาํ ลงั
เลือกจ่าฝงู ตวั ใหมอ่ ยใู่ ตห้ นา้ ผาสงู ชนั

เหออนั โหรวเหน็ หมาป่าทงั ฝงู ตอ่ สกู้ นั เป็นพลั วนั ดวงตา
เปลง่ แสงสีแดงดรุ า้ ย นางตกใจเกือบกรดี รอ้ งออกมาแต่
รบี เอามือตะครุบปากไว้

หมาป่านบั รอ้ ยกดั กนั พรอ้ มเสียงหอนดงั ระงม ลซู่ ิงหวั
เหน็ ทา่ ทางของนางจงึ พดู ขนึ “กฎของสตั วก์ ็เป็นเช่นนี

20

คนเราก็ไมต่ า่ งกนั ”

“เหน็ ครงั แรก...น่ากลวั จรงิ ๆ” เหออนั โหรวเบือนหนา้ ไป
ทางอืนไมอ่ าจทนดตู อ่ ไป

ทนั ใดนนั ลซู่ งิ หวั กห็ ยิบเชือกจากแหวนมติ ิของตนเองเอา
มาผกู กบั ตน้ ไมใ้ หญ่ใกลต้ วั แลว้ เอาอีกปลายหนงึ ผกู กบั
ตวั เหออนั โหรวเหน็ เขาทาํ เชน่ นนั จงึ ถามขนึ “จะทาํ อะไร
หรอื ”

“หาสมนุ ไพรทิพย”์ ลซู่ งิ หวั พดู แคน่ ีกเ็ ดินไปหาเหออนั โหร
วแลว้ อมุ้ นางแนบอก

21

พอถกู อมุ้ กะทนั หนั อยา่ งนี เหออนั โหรวกโ็ กรธขนึ มาทนั ที
นางทบุ อกเขาแตไ่ มก่ ลา้ รอ้ งเสียงดงั เกรงวา่ จะทาํ ใหฝ้ งู
หมาป่าแตกตืนไดแ้ ตด่ า่ เบาๆ “คนบา้ อมุ้ ขา้ ทาํ ไม!”

“จบั ใหแ้ นน่ ” ลซู่ ิงหวั ยงั คงตอบสนั ๆ แลว้ กระโดดลงจาก
หนา้ ผาทนั ที

ขณะลงจากหนา้ ผาอยา่ งรวดเรว็ ลซู่ ิงหวั จบั หวั ของเห
ออนั โหรวแนบกบั อกแนน่ แตแ่ ขนทีโผลอ่ อกมาของนาง
ถกู กิงไมบ้ นหนา้ ผาครูดจนบาดเจบ็

แมน้ างเจบ็ จนนาํ ตาไหลแตก่ ็ไมย่ อมสง่ เสียง พอใกลจ้ ะ
ถงึ จดุ หมายลซู่ งิ หวั รบี โคจรพลงั ออกมาหอ่ หมุ้ ตนกบั เห

22

ออนั โหรวไวแ้ ลว้ ลดความเรว็ ลง ฝงู หมาป่าอาศยั อยตู่ าม
หนา้ ผาดงั นนั โพรงทีหมาป่าอยจู่ งึ เป็นถาํ ใตห้ นา้ ผาสงู ชนั

ลซู่ งิ หวั คลายเชือกออกตบหลงั เหออนั โหรวบอกวา่ “ถา้
ใหน้ กยกั ษอ์ อกมาจะสะดดุ ตาเกินไป ทาํ ใหฝ้ งู หมาป่า
เหน็ เสยี ก่อน ไปเถอะ ดวู า่ มีอะไรใหเ้ ก็บบา้ ง” พดู จบก็
ลว้ งเอาแทง่ เชือไฟออกจากอกเสอื มาถือไวเ้ ดินนาํ หนา้
เขา้ ไปในถาํ

เหออนั โหรวมองเขา้ ไปในถาํ มืดมดิ แลว้ มองลซู่ งิ หวั ซงึ
เดนิ อยขู่ า้ งหนา้ นางกา้ วอยา่ งลงั เลแตก่ ็กดั ฟันเดนิ ตาม
ถา้ เกิดอะไรขนึ ยงั มีลซู่ งิ หวั อยทู่ งั คน

23

กลางฤดรู อ้ นยามคาํ คืนอากาศไมเ่ ยน็ สบายแตพ่ อเขา้ ไป
ในถาํ เหออนั โหรวกร็ ูส้ กึ มีไอหนาววนเวียนรอบตวั ในถาํ
มีเพียงเสียงกา้ วเทา้ เบาๆ ของคนทงั คแู่ ละเสยี งนาํ ไหล
ซๆู่ ไมร่ ูม้ าจากไหน

ความมืดในถาํ ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวอดสนั สะทา้ นไมไ่ ด้ นาง
มองดลู ซู่ ิงหวั ซงึ เดินนาํ หนา้ อยกู่ ร็ บี กา้ วตามหลงั ไปติดๆ

หลงั จากเดินอยหู่ ลายนาที จ่ๆู ลซู่ ิงหวั ก็หยดุ กะทนั หนั เห
ออนั โหรวพยายามยืนใหม้ นั แตก่ ็เกือบชนถกู หลงั เขานาง
ถามขนึ “ทาํ ไมจๆู่ กห็ ยดุ ”

“ขา้ งหนา้ มีถาํ ” ลซู่ งิ หวั กระแอมราวกบั รูส้ กึ อดึ อดั ขนึ มา

24

เหออนั โหรวเดินไปดขู า้ งหนา้ เหน็ ปากถาํ สงู เทา่ ครงึ ตวั
คน ดลู กั ษณะนา่ จะเป็นโพรงทีหมาป่าขดุ เอง “เขา้ ไปได”้
เหออนั โหรวมดุ เขา้ ไปก่อน

“เจา้ ควรใหข้ า้ เขา้ ไปกอ่ น” ลซู่ ิงหวั พดู อยา่ งไมพ่ อใจ

ทงั สองเขา้ ไปถงึ ขา้ งในสดุ ของโพรง เหน็ พืนทีขา้ งใน
ขยายกวา้ ง ลซู่ ิงหวั จงึ ชแู ทง่ เชือไฟขนึ พลางเดนิ สอ่ ง
รอบๆ “ทีนีคงเป็นบรเิ วณทีหมาป่ารวมตวั กนั ” ทนั ใดนนั
เขากช็ ะงกั เทา้ ใจกลางบรเิ วณนนั มีสมนุ ไพรทิพยต์ น้
หนงึ สงู ประมาณยีสบิ เซนติเมตร สง่ กลนิ หอมประหลาด
อบอวลไปทวั

25

“หญา้ เพลงิ หนาวทิพย”์ ลซู่ ิงหวั เรยี กชือออกมา
เหออนั โหรวจอ้ งมองหญา้ ตน้ นนั เหน็ ใบมีสองสีคือสแี ดง
กบั สนี าํ เงิน กิงสนี าํ เงินมีเมด็ คลา้ ยนาํ คา้ งแข็งเกาะอยู่
สว่ นกิงทีอยใู่ จกลางพมุ่ มีสีเหมือนเปลวไฟกาํ ลงั ลกุ ไหม้
สสี นั และคณุ สมบตั ิทีแตกตา่ งกนั สองขวั ปรากฏอยบู่ น
หญา้ ตน้ หนงึ มินา่ จงึ ขนึ เฉพาะในถาํ ลกึ

26

ตอนที 25 กินโอสถทพิ ยผ์ ดิ

พอดอู ยา่ งละเอียด หญา้ ตน้ นีเหมือนมีไอหมอกวนเวียน
อยรู่ อบๆ ราวกบั อยบู่ นทอ้ งฟา้ เหออนั โหรวขยีตานกึ
สงสยั วา่ ตนตาฝาด

ลซู่ งิ หวั เหน็ ทา่ ทางของนางจงึ พดู ขนึ “เจา้ ไมไ่ ดต้ าฝาด
หญา้ เพลงิ หนาวทพิ ยข์ นึ ในบรเิ วณทีมีไอทพิ ยเ์ ขม้ ขน้ มิ
นา่ หมาป่าฝงู นีจงึ มาอยทู่ ีนี ถา้ คนมาฝึกพลงั ทีนีคงบรรลุ
ไดเ้ รว็ กวา่ ปกต”ิ

1

เหออนั โหรวสง่ เสียงแสดงความประหลาดใจ

“หมาป่าคงจะเลือกจ่าฝงู ใหม่ เวลานีเป็นชว่ งทีมนั
ออ่ นแอทีสดุ ถา้ หญา้ เพลงิ หนาวทพิ ยถ์ กู ถอนไป มนั จะรู้
ทนั ที เราตอ้ งทาํ ใหเ้ รว็ ทีสดุ ” ลซู่ งิ หวั เรง่ เหออนั โหรวเสียง
เบา

เหออนั โหรวรบั รู้ นางนงั ยองๆ ใชม้ ือถอนหญา้ เพลงิ
หนาวทิพยอ์ ยา่ งระมดั ระวงั แลว้ ใสไ่ วใ้ นแหวนมติ ิ จาก
นนั ก็กลบั ไปทางเดมิ พรอ้ มกบั ลซู่ งิ หวั ทนั ที ขณะออกมา
ถงึ ปากถาํ ก็ไดย้ ินเสียงหอนของฝงู หมาป่าดงั ไกลออกไป
เรอื ยๆ ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ ตะโกนบอกเหออนั โหรวซงึ อยู่
ขา้ งหลงั วา่ “ตามขา้ มา!”

2

ฝ่ามือของลซู่ ิงหวั เปลง่ แสงนวลดงั รวมตวั กบั แสงจนั ทร์
นนั ทาํ ใหน้ างรูว้ า่ เขาเรยี กนกยกั ษม์ าหา

ขณะนนั มีหมาป่าตวั หนงึ วิงทะยานเขา้ มาอยา่ งรวดเรว็
สายตาดรุ า้ ยน่ากลวั จอ้ งมองคนทงั สอง ลซู่ งิ หวั ชกั กระบี
เสวียนออกมาฟันหมาป่าทีพงุ่ เขา้ ใส่ ความคมจากพลงั
ทาํ ใหฟ้ ันถกู รา่ งหมาป่าขาดอยา่ งง่ายดาย

เลือดอนุ่ ๆ ของหมาป่าหยดลงมาจากปลายคมกระบี เห
ออนั โหรวเบือนหนา้ หนีไมอ่ าจทนดไู ด้ หมาป่าพงุ่ เขา้ มา
มากขนึ เรอื ยๆ นกยกั ษก์ ม็ าถงึ พอดี ลซู่ งิ หวั รบี อมุ้ เหออนั
โหรวรอ่ นลงไปนงั บนหลงั นกยกั ษอ์ ยา่ งมนั คง

3

ฝงู หมาป่ายงั ไมเ่ ลกิ รา บางตวั กระโดดสงู ถงึ สองเมตร
เกือบกดั ถกู ปีกของนกยกั ษ์ พอพน้ หนา้ ผาแลว้ เหออนั
โหรวจงึ ถอนหายใจยาวอยา่ งโลง่ อก

จๆู่ ลซู่ งิ หวั กย็ ืนมือไปทางเหออนั โหรว นางมองผลกึ สี
แดงของเลือดทียงั ไมแ่ หง้ ในมือ “นีคือ...แกน่ มาร?” เห
ออนั โหรวเคยแตอ่ า่ นเจอในตาํ ราจงึ รูส้ กึ ตะลงึ เลก็ นอ้ ย

“ไดม้ าจากรา่ งของหมาป่าทีถกู ฆา่ เมือครู”่ ลซู่ งิ หวั พดู
ราบเรยี บ “เป็นประโยชนส์ าํ หรบั เจา้ ในการหลอมโอสถ
ทพิ ย์ เอาไวใ้ ชเ้ วลาแข่งรอบสดุ ทา้ ย”

4

“หมาป่าธรรมดาทาํ ไมจงึ มีแกน่ มาร” เหออนั โหรวถาม
เขาดว้ ยอาการนิงกวา่ ปกติ

ลซู่ งิ หวั หรตี าจอ้ งมองแก่นมารในมือนาง “มนั จงึ เป็นทงั
เรอื งดีและรา้ ย”

เมือรอ่ นลงถาํ ทีทงั สองอาศยั ชวั คราว ฟา้ ก็สวา่ งแลว้ เห
ออนั โหรวสะลมึ สะลือกระโดดลงมาเกือบหวั คะมาํ เมือ
คืนถา้ ชา้ อีกนิดนางกบั ลซู่ งิ หวั คงเขา้ ไปอยใู่ นทอ้ งของ
หมาป่ าแน่

“เจา้ พกั ก่อนเถอะ ฟื นฟใู หด้ ีแลว้ คอ่ ยฝึกก็ยงั ไมส่ าย สอง
สามวนั นีเจา้ ไมต่ อ้ งรบี หลอมโอสถทิพยร์ ะดบั สงู เพียง

5

แตจ่ าํ วิธีหลอมและฝึกพลงั ก็พอ สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีลาํ บาก
หามาเอาไวใ้ ชต้ อนแข่งรอบสดุ ทา้ ย” ลซู่ ิงหวั กาํ ชบั

เหออนั โหรวรบั ปากแลว้ เขา้ ไปในถาํ เมือเหน็ หนงั เสอื ยงั
อยจู่ งึ เขา้ ไปนอน

ตืนขนึ มาอีกทีกเ็ ป็นเวลาสายโดง่ แลว้ เหออนั โหรวออก
ไปเดนิ ขา้ งนอก ไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของลซู่ ิงหวั ไมร่ ูว้ า่ เขา
ไปทาํ อะไรแตน่ างไมส่ นเขาหรอก นางเรมิ ตน้ ฝึกหลอม
โอสถทพิ ยต์ ามตาํ รา

ตาํ ราไดเ้ ขียนสรรพคณุ ตา่ งๆ ของโอสถทิพย์ เช่นโอสถ
ทิพยท์ ีช่วยฟื นฟู ยกระดบั พลงั ทาํ ใหผ้ หู้ ญิงหนา้ ตาผิว

6

พรรณสวย เพิมพลงั เพศ ทาํ ใหร้ อ้ งไหห้ วั เราะอยา่ งบา้
คลงั เหออนั โหรวอยากหลอมโอสถทพิ ยท์ ีไมเ่ หมือนใคร
นกึ ไมถ่ งึ วา่ พอพลกิ ถงึ หนา้ สดุ ทา้ ยกลบั เป็นโอสถทิพย์
พวกนี

แตพ่ อคิดอีกที สาํ นกั ศกึ ษาเคยจดั แข่งการหลอมโอสถ
ทพิ ยพ์ ิษมาแลว้ ถา้ จะแขง่ การหลอมโอสถทพิ ยพ์ วกนีก็
ไมม่ ีอะไรแปลก ถา้ บงั เอญิ แข่งจรงิ ๆ จะทาํ อยา่ งไร นาง
จงึ ลงมือหลอมโอสถทิพยห์ วนเซียวตานซงึ มีสรรพคณุ ทาํ
ใหห้ วั เราะอยา่ งบา้ คลงั และโอสถทิพยก์ ยุ่ ชีตานซงึ มี
สรรพคณุ ทาํ ใหร้ อ้ งไหอ้ ยา่ งบา้ คลงั

เมือหลอมโอสถทพิ ยห์ วนเซียวตานกบั โอสถทพิ ยก์ ยุ่ ชี
ตานเสรจ็ นางก็ใสใ่ นขวดเคลือบวางเรยี งกนั เป็นแถวใน

7

ถาํ พอขวดเคลอื บไมพ่ อเหออนั โหรวกเ็ อาโอสถทพิ ยก์ ่ยุ ชี
ตานใสล่ งไปในกลอ่ งไมจ้ ากการซือคราวกอ่ นมนั ดสู ง่า
มาก

พอตกเยน็ ลซู่ งิ หวั จงึ กลบั มาพรอ้ มกบั สมนุ ไพรทิพยก์ าํ
ใหญ่

เขาวางสมนุ ไพรทพิ ยล์ ง ดใู นถาํ เตม็ ไปดว้ ยขวดเคลอื บ
แตไ่ มเ่ หน็ เหออนั โหรว

เขาหยิบโอสถทิพยข์ วดหนงึ ยกขนึ มาดมกลนิ หอม
ประหลาดฟงุ้ ออกมา อาจารยเ์ ซียวอเู๋ คยบอกวา่ วธิ ีทีดีที
สดุ ในการจาํ แนกโอสถทพิ ยก์ ็คือกิน ลซู่ ิงหวั เชือสนิทใจ

8

จงึ หยบิ โอสถทพิ ยเ์ มด็ หนงึ ขนึ มากิน มนั กล็ ะลายเขา้ ปาก
ทนั ที ลซู่ งิ หวั เมม้ ปากกย็ งั มีรสหวานปะแลม่ ตดิ อยู่

ระดบั สงู ขนั ตาํ ลซู่ ิงหวั ชมพลางพยกั หนา้ จากนนั กห็ ยบิ
โอสถทพิ ยอ์ ีกขวดหนงึ ซงึ มีจกุ ไมอ้ ดุ อยู่ พอเปิดจกุ ออกก็
มีกลนิ หอมประหลาดฟงุ้ ออกมา เขาเพิงหยิบโอสถเมด็
นนั เขา้ ปากไป กลบั ไดย้ ินเสยี งรอ้ งของเหออนั โหรวดงั มา
จากปากถาํ “ทาํ อะไรน่ะ!”

ลซู่ ิงหวั ถือขวดเคลือบหนั หนา้ มาพดู อยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ “ลอง
โอสถทพิ ยด์ วู า่ ยงั บกพรอ่ งตรงไหน รอ้ งเสียงดงั ทาํ ไม”

เหออนั โหรวหลอมโอสถทพิ ยเ์ สรจ็ กไ็ ปอาบนาํ ลา้ งกลนิ

9

โอสถทพิ ยท์ ีตดิ ตวั ผมยงั มีนาํ หยดเสน้ เอน็ ทีหนา้ ผาก
โปนออกมา นางรบี เขา้ ไปแยง่ ขวดโอสถทพิ ยใ์ นมือลซู่ ิ
งหวั “นีคือโอสถทิพยห์ วนเซียวตาน”

พอไดย้ นิ อยา่ งนีลซู่ ิงหวั ก็ตวั เกรง็ ไปครูห่ นงึ แลว้ ถามเสยี ง
สนั “แลว้ นีโอสถทิพยอ์ ะไร”

“โอสถทิพยก์ ยุ่ ชีตาน เมือครูเ่ จา้ กินโอสถทพิ ยห์ วนเซียว
ตานไปแลว้ ใชไ่ หม” เหออนั โหรวรอ้ งดว้ ยความตกใจ

“ในถาํ อากาศทงั มืดทงั ชืนเจา้ เพิงอาบนาํ เสรจ็ ควรออก
ไปตากแดด” ลซู่ งิ หวั สงบลงทนั ทีรบี ผลกั เหออนั โหรวอ
อกไปแลว้ สะกดวงอาคมทีปากถาํ พลางพดู กบั เหออนั

10

โหรวอีกฟากหนงึ วา่ “หา้ มเขา้ ชวั คราว...นะ...”

เหออนั โหรวไดแ้ ตม่ องดลู ซู่ ิงหวั สะบดั แขนเสอื เดินเขา้ ไป
ในถาํ ตาปรบิ ๆ

วงอาคมของลซู่ ิงหวั กนั เหออนั โหรวไมใ่ หเ้ ขา้ ไปได้ แตไ่ ม่
อาจกนั เสียงได้ เดมิ ทีนางคิดวา่ ลซู่ ิงหวั กินโอสถทพิ ย์
หวนเซียวตานอยา่ งเดียว นกึ ไมถ่ งึ วา่ ครูห่ นงึ กม็ ีเสียง
รอ้ งไหส้ ะอกึ สะอืน ครูห่ นงึ ก็มีเสยี งหวั เราะฮ่าๆๆ ดงั ออก
มา

พอฟา้ มืดลซู่ งิ หวั ก็คลายวงอาคมเดนิ ออกมาอยา่ งชา้ ๆ
เหออนั โหรวซงึ นงั ขา้ งกองไฟเหน็ ใบหนา้ ซีดเซียวทาํ เป็น

11

ไมร่ ูส้ กึ อะไรของเขา กอ็ ยากหวั เราะแตก่ ็ตอ้ งกลนั ไวไ้ ด้
แตพ่ ดู วา่ “เหน็ ผลเรว็ มาก”

“ขา้ หลอมยาถอนไดแ้ ลว้ ” ลซู่ ิงหวั นงั ลงขา้ งนาง ใบหนา้
ซีดขาวสะทอ้ นแสงไฟ “ขา้ นกึ วา่ เจา้ อาศยั ความสามารถ
หลอมโอสถทิพยร์ ะดบั สงู ขนั ตาํ ได้ แตค่ วามจรงิ แลว้
เพราะโชคชว่ ย”

“ขา้ เพียงแตค่ ิดวา่ ในเมือเคยแข่งหลอมโอสถทพิ ยพ์ ิษ
แลว้ อาจมีการหลอมโอสถทพิ ยห์ วนเซียวตานกบั โอสถ
ทพิ ยก์ ่ยุ ชีตานพวกนีก็ได”้ เหออนั โหรวรูว้ า่ ลซู่ ิงหวั หวงั ดี
แตเ่ ขากลบั รูส้ กึ วา่ นางแกลง้ จงึ รูส้ กึ ผดิ อยบู่ า้ ง

12

“เจา้ หลอมไดป้ รมิ าณมากแสดงวา่ เจา้ โคจรพลงั ไดด้ ีกวา่
เมือก่อน” ลซู่ ิงหวั กลบั ทาํ เหมือนวา่ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จเรอื งนี เขา
ยงั สนใจเรอื งของเหออนั โหรวดว้ ย

ลซู่ งิ หวั ชีไปยงั สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีเกบ็ ไดก้ ่อนฟา้ มืดพลาง
บอกวา่ “เอาไวใ้ หเ้ จา้ ใชฝ้ ึกหลอม พวกหญา้ เพลงิ หนาว
ทพิ ยท์ ีเก็บไดเ้ มือวานเตรยี มใชต้ อนแข่งรอบสดุ ทา้ ย แม้
เจา้ หลอมโอสถทพิ ยไ์ ดด้ ีกวา่ เมือกอ่ นแตก่ ต็ อ้ งพฒั นาตอ่
ไป”

13

ตอนที 26 ดวงตาสีเลือด

เหออนั โหรวพยกั หนา้ หยบิ โอสถทพิ ยห์ ยวนเสนิ ตานจาก
แหวนมิติใหเ้ ขาพรอ้ มกบั บอกวา่ “นีเป็นยาถอนกินแลว้
รา่ งกายจะออ่ นเพลยี แตช่ ว่ ยฟื นฟจู ิตใจ ก่อนนอนขา้ จะ
ไปฝึกหลอมสกั ครู”่ พดู จบเหออนั โหรวก็ลกุ ขนึ หยบิ

14

สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีลซู่ งิ หวั บอกเขา้ ไปในถาํ

เหออนั โหรวรวบรวมพลงั ยงั ปลายนิว หมุ้ สมนุ ไพรทพิ ย์
แลว้ สง่ เขา้ ไปในเตาหลอมเพือเรมิ หลอม นางมอง
ตามพลงั สีทองเขม้ ก็เหน็ สมนุ ไพรทพิ ยเ์ รมิ ละลายกลาย
เป็นของเหลว แลว้ ขน้ ขนึ จนเป็นกาว ขณะเหออนั โหร
วหยิบสมนุ ไพรทพิ ยอ์ ีกชนิดหนงึ จะสง่ เขา้ ไปโดยตรง ลซู่ ิ
งหวั กป็ รากฏตวั ขนึ อยขู่ า้ งหลงั อยา่ งไมท่ นั ตงั ตวั

“หานหลงิ กวั มีลกั ษณะหนาว พอถกู เปลวไฟจะลกุ ไหม้
ควรใสเ่ ป็นอนั ดบั สดุ ทา้ ย ถา้ ถกู เปลวไฟลอ้ มรอบสาร
พสิ ทุ ธิทีมีอยจู่ ะคอ่ ยๆ ลดลง เวลาหลอมโอสถทพิ ยต์ อ้ ง
ใสใ่ จขนั ตอน นีเป็นเรอื งพืนฐานขนั สดุ เจา้ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ
หรอื ” คาํ พดู ของลซู่ งิ หวั ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวตกใจ แตน่ างก็

15

สงบลงทนั ทีรบี วางหานหลงิ กวั ลง แลว้ เติมกยุ้ จือหลงิ เขา้
ไป

ลซู่ งิ หวั อยขู่ า้ งหลงั มองนางหลอมโอสถทิพยพ์ รอ้ มสง่
เสยี งเตือนเป็นระยะๆ

พอเขา้ สขู่ นั ตอนสดุ ทา้ ยของการหลอมจาํ เป็นตอ้ งสง่
พลงั เขา้ ไปอยา่ งตอ่ เนืองและควบคมุ อณุ หภมู ขิ องเปลว
ไฟ แมพ้ ลงั ของเหออนั โหรวจะแขง็ แกรง่ หลงั จากไดร้ บั
การถ่ายทอดจากลซู่ ิงหวั แตเ่ มือนาํ ออกมาใชจ้ นเกิน
กาํ ลงั รมิ ฝีปากของนางจงึ ขาวซีด เหงือไหลโชกจนเสือ
ผา้ เปียกแตน่ างยงั กดั ฟันยืนหยดั ไมถ่ อย

16

ลซู่ ิงหวั เหน็ เช่นนีจงึ ยกสองมือขนึ วางบนไหลน่ างรวบ
รวมพลงั ไวต้ รงฝ่ามือแลว้ ถ่ายทอดเขา้ ไปในรา่ งของนาง
เหออนั โหรวรูส้ กึ ทนั ทีวา่ พลงั ในตวั ทีเหือดแหง้ เรมิ ฟื นฟู
คอ่ ยๆ มีกาํ ลงั มากขนึ นางจงึ ถือโอกาสรวบรวมพลงั ทาํ
ใหโ้ อสถทิพทยจ์ บั ตวั เป็นเมด็

แตใ่ นวนิ าทีสดุ ทา้ ยรา่ งของเหออนั โหรวเปลง่ แสงสี
ทองออกมา ลซู่ งิ หวั นกึ ในใจวา่ แยแ่ ลว้ เขารูว้ า่ พลงั ใน
รา่ งของนางฟื นฟแู ลว้ และเรมิ ขจดั พลงั ทีไมใ่ ช่ของตนจงึ
รบี กดนางไว้ “ทาํ ใจใหส้ งบ ใชก้ าํ ลงั พอเหมาะควบคมุ
พลงั อยา่ งแน่นหนา” พดู จบกถ็ ่ายทอดพลงั ออกมาจาก
ฝ่ามือมากขนึ ขณะชว่ ยนางหลอมโอสถทิพยใ์ หเ้ ป็นเมด็
กป็ กปอ้ งนางดว้ ย

17

เพราะการปกปอ้ งของลซู่ งิ หวั ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวสามารถ
หลอมโอสถทพิ ยไ์ ดส้ าํ เรจ็ อยา่ งรวดเรว็ นางนงั ผอ่ น
คลายพลงั ในตวั สาํ รวจโอสถทพิ ยร์ ะดบั สงู ขนั ตาํ ทีเพิง
หลอมเสรจ็ มองลซู่ ิงหวั อยา่ งตืนเตน้

“ระดบั การหลอมโอสถทิพยข์ องเจา้ ควรพฒั นาขนึ อีก
ฝีมือของศษิ ยส์ าํ นกั ในทีเขา้ รอบสดุ ทา้ ยไมต่ อ้ งมีคนปก
ปอ้ งเหมือนเจา้ ” ลซู่ งิ หวั กลบั ขมวดควิ แน่น ไมแ่ สดง
ความพอใจแมแ้ ตน่ อ้ ย

จากการใกลช้ ิดกบั เขามาระยะหนงึ เหออนั โหรวพอจะ
เขา้ ใจลซู่ ิงหวั รูว้ า่ เขาหวงั ดีจงึ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรไดแ้ ตส่ ง่ สาย
ตาหนกั แนน่ ใหเ้ ขา เงียบไปครูใ่ หญ่จงึ พดู ขนึ “ขา้ เขา้ ใจ
แลว้ ”

18

ลซู่ งิ หวั หนั หนา้ ออกไปขา้ งนอก มองดคู วามมืดยามคาํ
คืน “ดกึ แลว้ วนั นีเจา้ พกั ผอ่ นเถอะ พรุง่ นีคอ่ ยคดิ ตอ่ ” พดู
จบกเ็ ดนิ ไปปากถาํ นงั หนั หลงั ใหเ้ หออนั โหรว

เหออนั โหรวมองดหู ลงั ผา่ ยผอมของลซู่ ิงหวั ขา้ งนอกดวง
จนั ทรล์ อยสงู เดน่ ทา่ มกลางความมืด ลมภเู ขาพดั กองไฟ
จนเกิดประกายไฟนอกถาํ ความรูส้ กึ ยากจะบรรยายผดุ
ขนึ ในใจนาง

คนคนนีคิดอยา่ งไรแน่ เขาแคอ่ ยากใหน้ างสรา้ งรา่ งใหจ้ งึ
ช่วยเหลอื นางเลยทาํ เรอื งพวกนีเพือนางหรอื เหออนั โหร
วคดิ เพียงครูเ่ ดียวกห็ ลบั ไป

19

เมือตืนขนึ มานนั ฟา้ ยงั คงมืด ไกลออกไปมีแสงสีขาวลาํ
หนงึ ปรากฏขนึ ลซู่ ิงหวั คลา้ ยกบั ไมไ่ ดเ้ ปลยี นทา่ เลย
ตลอดคืน นางเลยลกุ เดินไปหาเขาอยา่ งเงียบๆ พอเหน็
ใบหนา้ ของเขามีใบไมต้ ดิ อยจู่ งึ ยืนมือจะหยบิ ออก

ขณะทีมือกาํ ลงั จะแตะถกู ใบหนา้ เขา จๆู่ ลซู่ ิงหวั ก็ลมื ตา
ขนึ ควา้ มือเหออนั โหรวไวแ้ ลว้ จบั คอของนาง พอมือแตะ
ถกู คอ เขาเหมือนไดส้ ตริ บี ปลอ่ ยเหออนั โหรวแลว้ ปิดตา
ครูห่ นงึ จงึ ลืมตาขนึ ถามนางวา่ “เจา้ ทาํ อะไร”

เหออนั โหรวลบู มือขวาซงึ ถกู ลซู่ งิ หวั บีบจนเจ็บแลว้ พดู ขนึ
“หนา้ เจา้ มีใบไม้ ขา้ จะชว่ ยหยบิ ออก”

20

ลซู่ ิงหวั ยกมือขวาขนึ ลบู หนา้ มีใบไมเ้ หมือนทีนางบอก จงึ
พดู กบั เหออนั โหรววา่ “ขอโทษนะโหรวเออ๋ ร์ ขา้ ทาํ ใหเ้ จา้
ตกใจ”

“เจา้ ระวงั ตวั ดีจรงิ ๆ” เหออนั โหรวยิมใหเ้ ขาไมไ่ ดถ้ ือสา

ลซู่ ิงหวั พยกั หนา้ ลกุ เดินออกไปขา้ งนอกพรอ้ มกบั พดู ขนึ
“คราวหลงั ขา้ จะระวงั ”

พอลซู่ ิงหวั ออกไปแลว้ เหออนั โหรวกน็ กึ ถงึ ลาํ แสงที
ปรากฏขนึ เมือครู.่ ..ดวงตาของลซู่ ิงหวั เป็นสเี ลอื ด

21

แมเ้ ป็นเช่นนี ตอนอยภู่ เู ขาจงหนาน ความสมั พนั ธร์ ะ
หวา่ งเหออนั โหรวกบั ลซู่ ิงหวั ยงั คงเหมือนเดมิ จนกระทงั
ใกลถ้ งึ การแข่งขนั รอบสดุ ทา้ ย

พอทงั สองกลบั ไปยงั สาํ นกั ศกึ ษา เหออนั โหรวกไ็ ปยงั
หอ้ งพกั ของตนเอง กาํ ลงั จดั สมนุ ไพรทิพยส์ าํ หรบั ใชใ้ น
การแข่งรอบสดุ ทา้ ยของแหวนมิติ จ่ๆู เยียนสีก็วงิ เขา้ มา
รอ้ งเรยี ก “อนั โหรว ไดเ้ หน็ หนา้ เจา้ แลว้ ช่วงนีเจา้ ไปไหน
มาครงั ก่อนหลงั จากแขง่ รอบสองขา้ กไ็ มเ่ หน็ เจา้ แมแ้ ต่
เงา”

เหออนั โหรวเหน็ สีหนา้ ตืนเตน้ ของเยียนสีก็ดีใจขนึ มาบา้ ง
นางยิมแลว้ ตอบวา่ “ขา้ ไปภเู ขาจงหนานเตรยี มตวั แขง่
หลอมโอสถทพิ ย์ ทาํ เอาเจา้ เป็นหว่ งเลย”

22

เยียนสกี ะพรบิ ตา “องคช์ ายสามก็ไปกบั เจา้ หรอื ”

“อยา่ คิดมาก ขา้ ตอ้ งตอบแทนเขาดว้ ยการฝึกหลอม
โอสถทิพยแ์ ลว้ เอาใหเ้ ขา” เหออนั โหรวพดู พลางเอามือ
ลบู หวั

“อนั โหรว ตงั ใจแข่งใหด้ ีนะ!” เยียนสเี หน็ เหออนั โหรวทา่
ทางออ่ นเพลยี จงึ ไมอ่ ยากรบกวนตอ่ “เจา้ พกั ผอ่ นเถอะ
เสรมิ พลงั ใจใหด้ ีเพือการแขง่ ขนั ขา้ ยงั ตอ้ งไปชว่ ยงาน
อาจารยห์ ลนิ เปียเซงิ ”

พอเยียนสไี ปแลว้ เหออนั โหรวก็จดั สมนุ ไพรทิพยจ์ น

23

กระทงั ฟา้ สวา่ ง พอนกึ ถงึ วา่ อีกสองวนั ก็จะแข่งขนั รอบ
สดุ ทา้ ยนางจงึ ไปภเู ขาดา้ นหลงั เพือหาโอกาสฝึกเป็นครงั
สดุ ทา้ ยระหวา่ งนนั ลซู่ งิ หวั ก็มาสอนสองครงั

พอถงึ วนั แข่งขนั รอบสดุ ทา้ ย เหออนั โหรวไปถงึ สนามแขง่
แตเ่ ชา้ นางมองไปก็เหน็ ลซู่ ิงหวั รอนางอยทู่ ีประตทู างเขา้
แลว้

พอเหน็ เหออนั โหรวยืนเหมอ่ ลซู่ งิ หวั กเ็ ขา้ มาหา “ไมต่ อ้ ง
ตืนเตน้ ทาํ ใหเ้ หมือนกบั วา่ ยงั ฝึกอยใู่ นถาํ เขาจงหนาน”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ “ขา้ จะพยายามไมท่ าํ ใหก้ ารฝึกที
ผา่ นมาสญู เปลา่ ”

24

ขณะเดินไปตาํ แหน่งของตวั เอง เหออนั โหรวเหน็ ไป๋ หลวั
มเู่ ดนิ ผา่ นไปยงั ไมท่ นั พดู เขาก็ยิมใหเ้ หออนั โหรวแลว้
บอกวา่ “เจา้ เป็นตวั เก็งในการแข่งขนั ครงั นี มีศกั ยภาพ
มากจรงิ ๆ ขอเป็นกาํ ลงั ใจใหน้ ะ!”

เหออนั โหรวกย็ ิมให้ “เทียบกนั แลว้ เจา้ ยงั เป็นอนั ดบั หนงึ
ในการแข่งขนั รอบแรก เจา้ เหนือกวา่ ขา้ มาก”

หลงั จากพดู คยุ กนั ตอ่ อีกสองสามประโยค อาจารยเ์ ซียว
อกู๋ ม็ าปรากฏตวั บนเวทีประกาศกฎการแข่งขนั “นีเป็น
การแขง่ ขนั หลอมโอสถทิพยร์ อบสดุ ทา้ ย หวั ขอ้ คือโอสถ
ทพิ ยห์ ยุ ชนุ ตาน เอาสมนุ ไพรทพิ ยม์ าเองได้ หลอมเสรจ็
มอบใหอ้ าจารยแ์ ตล่ ะคนพจิ ารณา ผชู้ นะเลศิ จะไดร้ บั

25

เตาหลอมโอสถทิพยท์ ีขา้ ทาํ เอง นอกจากนียงั ไดร้ บั การ
คดั เลอื กเป็นศษิ ยส์ าํ นกั ใน”

คาํ พดู สดุ ทา้ ยทาํ ใหเ้ กิดเสยี งวิพากษว์ ิจารณไ์ ปทวั สนาม
แขง่ ทงั ผแู้ ขง่ ขนั และผชู้ มตา่ งสง่ เสยี งซบุ ซิบตา่ งๆ นานา
“ทาํ ไมในใบประกาศจงึ ไมพ่ ดู ถงึ รางวลั นี”

“โอกาสเป็นศษิ ยส์ าํ นกั ในมีนอ้ ยมาก เสยี ดาย เสยี ดาย
จรงิ ๆ ขา้ ไมไ่ ดส้ มคั รแข่ง”

“อยา่ ฝันไปเลย ถงึ เจา้ แขง่ กไ็ มแ่ นว่ า่ จะเขา้ รอบสดุ ทา้ ย
ถงึ เขา้ รอบสดุ ทา้ ยก็ไมแ่ นว่ า่ จะชนะเลศิ การแข่งครงั นีมี
ศิษยส์ าํ นกั ในเขา้ รว่ มและยงั มีศษิ ยเ์ ก่าของสาํ นกั ศกึ ษา

26

อีกมาก ขา้ วา่ ใครจะชนะเลศิ ก็รูก้ นั อย”ู่

27

ตอนที 27 บรรลรุ ะดบั ครุฟา้

การแข่งขนั เรมิ ตน้ ขนึ เหออนั โหรวรวบรวมสมาธิ หยบิ
สมนุ ไพรทิพยอ์ อกจากแหวนมิติ อาจารยเ์ ซียวอไู๋ มไ่ ด้
บอกวา่ ยาถอนพษิ เป็นชนิดใด ในโลกนีมียาพิษมากมาย
ยาถอนเองกเ็ ช่นกนั และไมอ่ าจจาํ แนกไดว้ า่ ยาถอนชนิด
ใดมีสรรพคณุ มากนอ้ ยกวา่ กนั จาํ แนกไดแ้ ตค่ ณุ ภาพ

โอกาสทีนางจะหลอมโอสถทพิ ยร์ ะดบั สงู สาํ เรจ็ มีไมม่ าก
ตอนนีจงึ ไดแ้ ตอ่ าศยั ประสบการณท์ ีสงั สมมา

1

เหออนั โหรวโคจรพลงั จดุ ไฟในเตาหลอมโอสถทิพย์ จาก
นนั จงึ ใสก่ ิงหลนิ จือลงไปหนงึ กิง แลว้ เรมิ ตน้ หลอม กิง
หลนิ จือพอสมั ผสั เปลวไฟกล็ ะลายเป็นเหมือนนาํ อมฤต
เปลง่ แสงเรอื เรอื งในเตา เหออนั โหรวรวบรวมพลงั ไวท้ ี
ปลายนิวถ่ายทอดลงไปขบั สงิ แปลกปลอมในกิงหลนิ จือ
หลงั จากสงิ แปลกปลอมถกู ขจดั แลว้ จงึ นาํ ไปใสไ่ วใ้ นบวั
รตั ตกิ าล

กิงหลนิ จือในสภาพของเหลวใสสฟี า้ เขา้ หอ่ หมุ้ บวั
รตั ติกาลทนั ทีแลว้ ซมึ เขา้ ไปภายใน บวั รตั ตกิ าลพอดดู ซมึ
กิงหลนิ จือแลว้ ดอกกข็ ยายใหญ่ขนึ

เหออนั โหรวสง่ พลงั เขา้ ไปอีก เปลวไฟลกุ โหมขนึ สงู ถงึ
เพดานเตาทนั ที ขณะเดียวกนั บวั รตั ตกิ าลกค็ อ่ ยๆ ถกู เผา

2

จนกลายเป็นผง จากนนั เหออนั โหรวก็หยบิ ไป๋ เยเ่ ซียงขนึ
มาแลว้ ใชพ้ ลงั หอ่ หมุ้ สง่ เขา้ ไปในเตา ชวั พรบิ ตาไป๋ เยเ่ ซี
ยงกถ็ กู เผาเป็นผงตกอยมู่ มุ หนงึ ของเตา

ผงสดี าํ ของบวั รตั ตกิ าลและผงสีขาวบรสิ ทุ ธิของไป๋ เยเ่ ซี
ยงรวมตวั เขา้ ดว้ ยกนั ศิษยท์ ีชมอยนู่ อกสนามตา่ งมองดู
เตาหลอมโอสถทพิ ยต์ รงหนา้ เหออนั โหรว ไมส่ ามารถ
แยกสีขาวสีดาํ ชวั ขณะได้ จากนนั เหออนั โหรวกท็ ยอย
เติมสมนุ ไพรทิพยอ์ ีกสองสามชนิดเพือลดพษิ ของบวั
รตั ติกาลกบั ไป๋ เยเ่ ซียง ผงสีดาํ ผงสขี าวทีปะปนกนั ถกู
เปลวไฟลามเลียจนพลงุ่ พลา่ นอยใู่ นเตา

ช่วงเวลาสาํ คญั มาถงึ แลว้ เหออนั โหรวหยิบหญา้ เพลงิ
หนาวทิพยอ์ อกมา สว่ นยอดทีเป็นเหมือนเปลวเพลงิ และ

3

สว่ นรากทีเป็นเหมือนนาํ แขง็ ยงั สดเหมือนเพิงเดด็ มาใหม่
ขณะหยบิ ออกมานนั ไอทิพยเ์ ขม้ ขน้ กแ็ ผซ่ า่ นรอบทิศจน
น่าอศั จรรย์ ผชู้ มยงั ไมท่ นั สงั เกตเหน็ แตอ่ าจารยผ์ เู้ ป็น
กรรมการชาํ เลอื งดเู หออนั โหรวตลอดเวลา ผรู้ ว่ มแข่งขนั
บางคนซงึ มีความสามารถสงู ก็สมั ผสั ไอทิพยน์ ีเช่นกนั
พวกเขาตา่ งหนั มามองเหออนั โหรว และรูส้ กึ ประหลาด
ใจ แตล่ ะคนทมุ่ เทใหก้ บั การแข่งขนั ครงั นี สมนุ ไพรทิพย์
ทีนาํ มาหลอมลว้ นราคาแพง แตไ่ มอ่ าจเทียบกบั หญา้
เพลงิ หนาวทพิ ย์ สมนุ ไพรทิพยห์ ายากชนิดนีถือวา่ เป็น
ของลาํ คา่ แมม้ ีเงินกห็ าซือไมไ่ ดแ้ ตก่ ลบั ปรากฏในมือ
ของศิษยส์ าํ นกั นอก

เหออนั โหรวแบง่ หญา้ เพลงิ หนาวทพิ ยเ์ ป็นสว่ นยอดและ
สว่ นราก โดยนาํ สว่ นยอดซงึ เป็นเหมือนเปลวเพลงิ ใสเ่ ขา้

4

ไปในเตาก่อน ครูห่ นงึ เปลวไฟในเตาก็โหมกระพือขนึ จน
เหออนั โหรวเกือบควบคมุ ไมอ่ ยู่

นางตอ้ งถา่ ยทอดพลงั เขา้ ไปมากเปลวไฟจงึ ลดลง ใบ
หนา้ ของเหออนั โหรวถกู เปลวไฟทีลกุ โหมเมือครูร่ มจน
หนา้ เรมิ ดาํ แตน่ างก็ไมไ่ ดจ้ ดั การกบั ใบหนา้ ของตน นาง
ไมก่ ลา้ ผอ่ นการควบคมุ เตาหลอมโอสถทิพยแ์ มแ้ ตน่ อ้ ย

รอกระทงั สว่ นยอดของหญา้ เพลงิ หนาวทิพยถ์ กู หลอม
หมดจงึ เติมสว่ นลาํ ตน้ เขา้ ไป ลาํ ตน้ พอถกู เปลวไฟกเ็ กือบ
ทาํ ใหเ้ ปลวไฟแข็งตวั เป็นนาํ แข็ง การเผาเปลวไฟทีเป็น
เหมือนนาํ แข็งใหล้ กุ ไหมท้ าํ ใหเ้ หออนั โหรวเกือบจะควบ
คมุ ไฟไมอ่ ยอู่ ีกครงั หนงึ

5

ขณะยอดและลาํ ตน้ ของหญา้ เพลงิ หนาวทพิ ยห์ ลอมจน
หมด ผงโอสถทพิ ยใ์ นเตาหลอมก็เปลยี นจากสดี าํ เป็นสี
ขาวและคอ่ ยๆ รวมตวั กนั

ผา่ นขนั ตอนละลาย สกดั หลอมรวมกนั แลว้ สดุ ทา้ ยกถ็ งึ
ขนั ตอนการทาํ ใหจ้ บั ตวั เป็นเมด็ พลงั ของเหออนั โหร
วเรมิ รวนแตน่ างยงั คงตงั จิตแนว่ แน่ นางนกึ ไมถ่ งึ วา่ การ
หลอมหญา้ เพลงิ หนาวทิพยจ์ ะทาํ ใหเ้ สียพลงั มากขนาด
นี

ผงสีขาวขนุ่ ไมส่ ามารถจบั ตวั เป็นเมด็ กนั สกั ที นางรอ้ นใจ
อยลู่ กึ ๆ พลงั ถกู สง่ เขา้ ไปราวกบั ไมส่ นิ สดุ ทนั ใดนนั นางก็
นกึ ขนึ ไดจ้ งึ หยบิ ผลกึ สแี ดงออกมาจากแหวนมิติ แก่น

6

มารนนั เอง นางนาํ แกน่ มารมาวางบนฝ่ามือใชพ้ ลงั
ทาํ ลายโครงสรา้ งภายในจากนนั จงึ ใสเ่ ขา้ ไปในเตาหลอม
โอสถทิพย์

ไมม่ ีใครสงั เกตเหน็ วา่ เหออนั โหรวใสอ่ ะไรเขา้ ไปในเตา
แตเ่ หน็ เพลงิ สีแดงดดู สารพิสทุ ธิทงั หมดในเตาเขา้ มา
ทา้ ยสดุ เหออนั โหรวกใ็ ชพ้ ลงั เกินตวั การหลอมโอสถทิพย์
ขนั สดุ ทา้ ยเหลอื แตก่ ารใชเ้ ปลวไฟ

ผชู้ มตา่ งเฝา้ ดเู หออนั โหรวพอเหน็ ทา่ ทางของนางตา่ ง
รูส้ กึ เสียดาย อาจารยอ์ นิ ซสู่ า่ ยหนา้ พดู ขนึ “พอเรมิ ขนั
ตอนการทาํ ใหโ้ อสถทพิ ยจ์ บั ตวั เป็นเมด็ พลงั ของนางก็
ควบคมุ ไมไ่ หวแลว้ คงหลอมเป็นเมด็ ไมไ่ ดแ้ น่ น่าเสียดาย
หญา้ เพลงิ หนาวทิพยต์ น้ นนั เหลอื เกิน”

7

แตค่ นสว่ นหนงึ พอเหน็ ทา่ ทางของเหออนั โหรวกน็ กึ ดีใจที
ลดคแู่ ข่งทีนา่ กลวั ลงไปคนหนงึ แลว้ หนั มาสนใจโอสถ
ทพิ ยใ์ นเตาของตน

เหออนั โหรวไมไ่ ดใ้ สใ่ จความคดิ ของผคู้ น เมือไมส่ ามารถ
รวบรวมพลงั ไวท้ ีปลายนิว นางจงึ ใชพ้ ลงั สมั ผสั ซงึ ลซู่ งิ หวั
เคยสอนมาควบคมุ เปลวไฟอยา่ งแน่วแน่ ไมใ่ หโ้ อสถ
ทพิ ยใ์ นเตาเสียหาย หนา้ ผากของนางมีเอน็ สีเขียวปดู
ออกมา เหงือไหลโชกราวกบั สายฝนพลงั ในตวั ถกู ใชไ้ ป
หมดสนิ

ชวั พรบิ ตารา่ งของเหออนั โหรวกเ็ ปลง่ แสงสที องเขม้ ออก
มา นีคือสขี องพลงั ขณะผคู้ นยงั ไมท่ นั ตงั สติ ปลายนิว

8