ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

เหออนั โหรวใจเตน้ อีซา่ นหว่ งอะไรกนั แน่

“ศิษยพ์ ีอี?” เหออนั โหรวเรยี กอยา่ งกงั วล

อีซา่ นไดส้ ตทิ นั ที “ไมต่ อ้ งหว่ งจรงิ ๆ ศิษยน์ อ้ งเหอ เจา้ ไป
ทาํ งานของเจา้ เถอะ!”

เหออนั โหรวตะลงึ นางยงั ไมพ่ ดู อะไรเลย! จงึ รบี บอก “ไม่
เป็นไร ศษิ ยพ์ ีอี ขา้ จะชว่ ย!”

อีซา่ นบอกปัดครูห่ นงึ แตข่ ดั เหออนั โหรวไมไ่ ด้ จงึ ตอ้ ง
ยอมตามใจนาง

123

ลซู่ งิ หวั กลบั มาจากการขบั ไลส่ ตั วท์ พิ ย์ เหน็ ภาพเหออนั
โหรวกบั อีซา่ นนงั พดู คยุ ยมิ หวั เราะกนั สองคน

เขาหรตี าอยา่ งนา่ กลวั ไมร่ ูว้ า่ คดิ อะไรอยู่

ทกุ คนชว่ ยกนั ถางพืนทีเป็นบรเิ วณกวา้ ง เหน็ วา่ ฟา้ ยงั
สวา่ ง แตล่ ะคนจงึ นงั ลงพดู คยุ ยมิ หวั เราะกนั พวกเขาเรมิ
พดู ถงึ เรอื งราวเกียวกบั แดนฟา้ เนรมิต ตา่ งยกขอ้ มลู มา
แลกเปลียนกนั เหออนั โหรวฟังอยคู่ รูห่ นงึ รูส้ กึ ไมม่ ีอะไร
นา่ สนใจ จงึ หาทีวา่ งบรเิ วณหนงึ เพือเรมิ ทบทวนการ
เรยี นชว่ งหลายวนั ทีผา่ นมา

ลซู่ ิงหวั นงั พิงตน้ ไมใ้ หญ่ มองไปทางป่าลกึ ซงึ หา่ งออกไป

124

สายตาฉายแววครุน่ คิดแผนบางอยา่ ง

ครูห่ นงึ ทอ้ งฟา้ กม็ ืด ไมร่ อใหล้ ซู่ ิงหวั เตือน อีซา่ นก็จดั แบง่
คนเป็นสองกลมุ่ กลมุ่ หนงึ อยยู่ ามช่วงครงึ คืนแรก
อีกกลมุ่ หนงึ อยยู่ ามครงึ คืนหลงั

“ศิษยน์ อ้ งเหอ เจา้ จะอยคู่ รงึ แรกหรอื ครงึ หลงั ” อีซา่ นเหน็
วา่ เหออนั โหรวสนิทกบั ตน และเป็นเดก็ ผหู้ ญิง จงึ
ถามอยา่ งสภุ าพ

“นางไมต่ อ้ งเฝา้ ” ลซู่ ิงหวั ซงึ อยบู่ นตน้ ไมพ้ ดู อยา่ งเยน็ ชา
“ขา้ จะจดั หนา้ ทีใหน้ างเอง”

125

เหออนั โหรวกบั อีซา่ นตะลงึ อีซา่ นมองเหออนั โหรวแวบ
หนงึ เหน็ ความประหลาดใจของนางมีความดีใจแฝงอยู่
จงึ ไมส่ งสยั ในการตดั สนิ ใจของลซู่ ิงหวั เขาคารวะใหท้ งั
สอง แลว้ ไปจดั หนา้ ทีใหค้ นทีเหลอื

เหออนั โหรวดีใจเลก็ นอ้ ย ลซู่ ิงหวั พดู อยา่ งนี แสดงวา่ เขา
เองกอ็ ยากปรบั ความเขา้ ใจกบั ตน?

แตแ่ ลว้ เหออนั โหรวกผ็ ิดหวงั ทนั ที ลซู่ ิงหวั มองนางแวบ
หนงึ แลว้ เหาะออกไปทางป่า นางลงั เลครูห่ นงึ แลว้ ตาม
ไป

ทงั สองเหาะตามกนั ไปจนถงึ หบุ เขา ลซู่ ิงหวั รอใหเ้ หออนั

126

โหรวยืนมนั คงแลว้ จงึ รบี สง่ พลงั กระแสหนงึ จ่โู จมเขา้ ไป
ในทีมืด มีเสยี งคาํ รามดว้ ยความโกรธของสตั วด์ งั ออกมา
จากความมืด

เหออนั โหรวตกใจ ไมร่ ูว้ า่ ลซู่ งิ หวั ทาํ อะไร จากนนั นางก็
เหน็ ลซู่ ิงหวั เหาะขนึ ไปกลางอากาศ ออกหา่ งจากหบุ เขา
เฝา้ มองจากกลางอากาศไกลออกไป ไมพ่ ดู ไมจ่ า

เหออนั โหรวตะลงึ สตั วท์ ิพยท์ ีถกู ลซู่ ิงหวั โจมตีรบี
คลานออกมาจากความมืด พอลซู่ ิงหวั ออกไป สตั วท์ ิพย์
ตวั นนั กเ็ ขา้ มาหาเหออนั โหรว พงุ่ เขา้ ใสน่ างอยา่ งโกรธ
แคน้ หวงั จะใชร้ า่ งกายอนั ใหญ่โตของมนั พงุ่ ชนเหออนั
โหรวใหต้ าย

127

เหออนั โหรวเขา้ ใจเจตนาของลซู่ ิงหวั ทนั ที หลงั จากนาง
บรรลพุ ลงั ถงึ ขนั ครุฟา้ แลว้ กย็ งั คงฝึกหลอมโอสถทพิ ยใ์ น
สาํ นกั ศกึ ษามาตลอด จนถงึ เดียวนียงั ไมเ่ คยผา่ นการ
ตอ่ สแู้ มแ้ ตค่ รงั เดียว ประสบการณร์ บจรงิ เกือบเทา่ กบั
ศนู ย์ ลซู่ ิงหวั จงึ พานางมาตอ่ สกู้ บั สตั วท์ พิ ย์ เพือใหน้ าง
ฝึกใชพ้ ลงั ไดอ้ ยา่ งคลอ่ งแคลว่

พอเขา้ ใจแลว้ เหออนั โหรวจงึ รบี โคจรพลงั ถอยหลงั
อยา่ งรวดเรว็ แตล่ ซู่ ิงหวั ซงึ อยหู่ า่ งออกไปกลบั สง่ พลงั
กระแสหนงึ เขา้ มาสกดั เหออนั โหรว

ถอยหนีไมไ่ ด?้

128

เหออนั โหรวตะลงึ นางจงึ จาํ เป็นตอ้ งพงุ่ เขา้ ใสส่ ตั วท์ ิพย์
รา่ งยกั ษ์ เนืองจากเป็นเวลากลางคืน นางจงึ มองไม่
ออกวา่ สตั วท์ พิ ยน์ ีเป็นตวั อะไร แตพ่ อเขา้ ใกล้ จงึ เหน็ วา่
เป็นพยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กร ซงึ เป็นสตั วท์ พิ ยท์ ีดรุ า้ ยทีสดุ
นิสยั เกรยี วกราด มกั ลอบโจมตีดว้ ยนาํ

พยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กรหรอื นี...

เหออนั โหรวพอจาํ ได้ ก็นกึ ถงึ ขอ้ มลู เกียวกบั พยคั ฆร์ า้ ย
เขียวมงั กรทีเคยอา่ น แลว้ นกึ แผนขนึ ไดท้ นั ที นางรบี
เหาะขนึ เหนือหวั ของพยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กร จบั แผงขนบน
หวั ของมนั ไว้ วา่ กนั วา่ พยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กรหนงั หยาบ
เนือหนา ทงั ตวั มีแตห่ นงั คอดา้ นหลงั เปราะบางกวา่ สว่ น

129

อืนเลก็ นอ้ ย

เหออนั โหรวจ่โู จมเขา้ ไปทีคอดา้ นหลงั ของพยคั ฆร์ า้ ย
เขียวมงั กรอยา่ งรวดเรว็ แลว้ จบั แผงขนของมนั ไวแ้ น่น
กนั ไมใ่ หม้ นั สะบดั นางออกไป

พยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กรสง่ เสียงคาํ ราม สะบดั หวั อยา่ งบา้ ง
คลงั ทนั ที ถงึ ขนาดเอาหวั พงุ่ เขา้ ชนหนา้ ผา เหออนั โหร
วเกือบถกู มนั สะบดั ออก นางจงึ รบี ถอยไปตามทิศทาง
เดียวกบั ทีมนั สะบดั

130