ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ของเหออนั โหรวก็รวบรวมพลงั ไดอ้ ีกครงั และแขง็ แกรง่
กวา่ เดิม

อาจารยอ์ ินซชู่ กู ลอ้ งยาคา้ งกลางอากาศทา่ ทางตืนตะลงึ
เหออนั โหรวบรรลถุ งึ ระดบั ครุฟา้ แลว้

เหออนั โหรวโคจรพลงั นางควบคมุ พลงั ซงึ แหง้ งวดมา
นานเวลานีหลงั ไหลออกมา ทาํ ใหโ้ อสถทพิ ยจ์ บั ตวั เป็น
เมด็ ขณะเตาสง่ กลนิ หอมของโอสถทิพยอ์ อกมานนั ลซู่ ิ
งหวั ซงึ มองนางอยนู่ อกสนามแข่งก็ยมิ ออก นางไดเ้ มด็
โอสถทพิ ยแ์ ลว้ ผรู้ ว่ มแข่งขนั ในสนามทีดีใจเมือครู่ เวลา
นีกลบั ตืนตะลงึ และกงั วล

9

อาจารยอ์ ินซมู่ องดเู หออนั โหรวดว้ ยสีหนา้ ชืนชมพดู กบั
อาจารยห์ ลนิ เปียเซิงวา่ “เดก็ คนนีมีพืนฐานดีสามารถฝึก
ไดอ้ ีก โอสถทพิ ยเ์ ตานีสง่ กลนิ ออกมาแลว้ เจา้ รบั เขาเป็น
ศิษยค์ นโปรดในสาํ นกั ในไดเ้ ลย”

อาจารยห์ ลนิ เปียเซงิ พดู ตามตรง “ยงั ตอ้ งดผู ลการแขง่
ขนั แมค้ าํ ตอบจะชดั เจนอยแู่ ลว้ ”

ยามนีสนามแข่ง นอกจากมีเหออนั โหรวซงึ หลอมโอสถ
ทพิ ยไ์ ดส้ าํ เรจ็ อยา่ งยากเยน็ แลว้ ยงั มีนกั หลอมโอสถ
ทพิ ยอ์ ีกไมน่ อ้ ยทีลม้ เหลวและนงั อยตู่ รงเตาหลอมโอสถ
ทิพย์ ขณะเหออนั โหรวนาํ โอสถทพิ ยใ์ สข่ วดหยกมอบให้
คนรบั ใช้ ผคู้ นนอกสนามกเ็ รมิ สง่ เสยี งยินดี บรรดาศษิ ย์
ทงั ชายหญิงตา่ งอจิ ฉา บรรลขุ นั ครุฟา้ ตอนไหนไมบ่ รรลุ

10

มาบรรลตุ อนแขง่ รอบสดุ ทา้ ย ไป๋ หลวั มเู่ หน็ เหออนั โหร
วบรรลถุ งึ ระดบั ครุฟา้ กต็ กตะลงึ นกึ ในใจวา่ ทาํ ไมนาง
พฒั นาไดร้ วดเรว็ นา่ อศั จรรยป์ านนี

ผลการแข่งขนั ไดข้ อ้ สรุปแลว้ อาจารยเ์ ซียวอกู๋ ล็ กุ ขนึ
ประกาศเหออนั โหรวหลอมโอสถทิพยร์ ะดบั สงู ขนั ตาํ
เหนือกวา่ ศิษยส์ าํ นกั ใน ชนะเลศิ การแข่งขนั หลอมโอสถ
ทิพยค์ รงั นีแลว้ มอบเตาหลอมโอสถทิพยท์ ีตนสรา้ งเองให้
เหออนั โหรว

เหออนั โหรวมองดเู ตาหลอมโอสถทพิ ยใ์ นมือดีใจไมม่ ี
อะไรเทียบ อาจารยอ์ ินซบู่ อกนางวา่ “โชคชะตาของเจา้
ช่างน่าอศั จรรย”์

11

เหออนั โหรวยิมอยา่ งถ่อมตวั “เป็นเพราะขา้ โชคดี โชคดี
จรงิ ๆ”

การแข่งขนั รอบสดุ ทา้ ยยตุ ิลง เหออนั โหรวมีชือเสียงเลอื ง
ลือในบรรดาศษิ ยใ์ หมไ่ มด่ อ้ ยกวา่ ลซู่ ิงหวั

ขณะกลบั หอ้ งพกั ลซู่ งิ หวั เดนิ เขา้ มาพดู กบั เหออนั โหรววา่
“โหรวเออ๋ ร์ ความปรารถนาของเจา้ สาํ เรจ็ ไปเรอื งหนงึ
แลว้ ”

เหออนั โหรวตอบดว้ ยนาํ เสียงเดียวกนั “ไดร้ บั เตาหลอม
โอสถทิพยแ์ ลว้ ขา้ จะพฒั นาการหลอมโอสถใหเ้ รว็ ทีสดุ

12

และจะพยายามเขา้ ใจความปรารถนาขององคช์ ายสาม
ใหเ้ รว็ ทีสดุ ”
ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ แตไ่ มพ่ ดู อะไรแลว้ เดนิ ผา่ นนางไป
ความรูส้ กึ พอใจซงึ บรรลถุ งึ ขนั ครุฟา้ เรมิ จางหายไป หลงั
จากแข่งขนั ทงั วนั เหออนั โหรวกร็ บี กินอาหารทีคนรบั ใช้
ยกมาใหแ้ ลว้ ลม้ ตวั ลงนอนทนั ที

13

ตอนที 28 เป็นศิษยส์ าํ นกั ใน

เหออนั โหรวนอนหลบั อยใู่ นหอ้ งพกั ทงั วนั ตอนเยียนสเี ขา้
มาหาก็ยงั ไมต่ ืน
วนั รุง่ ขนึ มีคนรบั ใชม้ าบอกวา่ “แมน่ างอนั โหรววนั นีได้

14

เป็นศิษยส์ าํ นกั ในแลว้ ตอ้ งเขา้ ไปฝึกทีสาํ นกั ในวนั นีเลย”

เหออนั โหรวตะลงึ ถามขนึ “สาํ นกั ในจดั หอ้ งพกั ใหใ้ หม่
หรอื ไม”่

คนรบั ใชพ้ ยกั หนา้

เหออนั โหรวคิดถงึ เยียนสซี งึ มกั จะเอาขนมมาฝากประจาํ
จงึ พดู ขนึ “ไมย่ า้ ยไดไ้ หม”

คนรบั ใชพ้ อไดย้ นิ กต็ อบอยา่ งใจเยน็ “สาํ นกั ในกบั สาํ นกั
นอกแยกกนั อยา่ งเดด็ ขาด ศษิ ยส์ าํ นกั ในจะไดฝ้ ึกพลงั อยู่
หอซเู่ ก๋อ การฝึกทีหอซเู่ ก๋อจะช่วยเพิมพลงั ไดม้ ากกวา่

15

สถานทีทวั ไปหลายเทา่ แมน่ างควรตดั สนิ ใจให้
รอบคอบ”

พอไดย้ นิ เชน่ นีเหออนั โหรวจงึ ตอ้ งรบั คาํ รบี ไปบอกลา
เยียนสี เยียนสพี อไดฟ้ ังกแ็ สดงความยนิ ดีดว้ ย เอามือตบ
ไหลน่ างพรอ้ มกบั บอกวา่ ระยะนีตนฝึกวชิ าอญั เชิญใหม่
สามารถแปลงรา่ งเป็นสตั วแ์ อบเขา้ ไปเยียมนางทีสาํ นกั
ในได้ เหออนั โหรวมองเยียนสีดว้ ยความซาบซงึ พรอ้ มกบั
แปะมือนาง

หลงั จากจดั ขา้ วของเตรยี มเดินทางไปยงั สาํ นกั ในเสรจ็ ก็
มีคนจาํ นวนมากมาหานาง เหออนั โหรวจาํ ไดว้ า่ คนนาํ
กลมุ่ เป็นศษิ ยส์ าํ นกั ในทีรว่ มแขง่ ขนั ครงั นี เดมิ ทีเขาได้
อนั ดบั หนงึ ในการแข่งขนั รอบสองจงึ เชือมนั อยา่ งเตม็

16

เปียมวา่ ตนจะชนะเลศิ แตจ่ ่ๆู ก็มีเหออนั โหรวศษิ ยใ์ หม่
เขา้ มาชิงไป ขา้ งหลงั เขามีคนไมน่ อ้ ยมามงุ ดู

ศษิ ยส์ าํ นกั ในคนนนั พดู กบั เหออนั โหรววา่ “เจา้ เป็นศษิ ย์
นอกแตไ่ ดร้ างวลั ชนะเลศิ และอาศยั โชคเพราะบรรลถุ งึ
ระดบั ครุฟา้ ตอนหลอมโอสถทพิ ยไ์ มใ่ ชค่ วามสามารถที
แทจ้ รงิ ถา้ เชน่ นีเรามาแขง่ กนั อีกดีไหม”

เหออนั โหรวเอามือแตะหนา้ ผาก รูว้ า่ ทีตนเองบงั เอญิ
บรรลถุ งึ ระดบั ครุฟา้ ทาํ ใหผ้ รู้ ว่ มแข่งไมอ่ าจทาํ ใจยอมรบั
ไดแ้ ตน่ กึ ถงึ วา่ ถา้ ปฏิเสธ ตอ่ ไปคงมีคนมาทา้ แข่งกบั ตน
ทกุ วนั จงึ รบั คาํ ทา้ ของเขา เหออนั โหรวเอาขา้ วของทงั
หมดใหค้ นรบั ใชเ้ อาไปไวท้ ีหอ้ งพกั จากนนั จงึ ตามคน
กลมุ่ นีไปยงั สนามแขง่ สาํ นกั ใน

17

“ผนู้ อ้ ยอีซา่ นไดร้ บั ความกรุณาจากแมน่ างแลว้ ” ศษิ ย์
สาํ นกั ในอีซา่ นพดู กบั เหออนั โหรว “หวั ขอ้ แข่งขนั คือ
หลอมโอสถทพิ ยฟ์ ่ หู ยวนตาน ใครหลอมไดค้ ณุ ภาพ
ระดบั สงู คนนนั ชนะ กาํ หนดเวลาสองชวั ยาม”

“ขา้ ฝึกหลอมโอสถทพิ ยฟ์ ่ หู ยวนตานบอ่ ยๆ ถา้ แขง่ เชน่ นี
เกรงวา่ ไมย่ ตุ ิธรรม” เหออนั โหรวพดู ขนึ โอสถทพิ ยฟ์ ่ ู
หยวนตานนางเคยฝึกหลอมเกือบทกุ วนั ตอนอยภู่ เู ขาจง
หนาน และนางก็บรรลถุ งึ ระดบั ครุฟา้ แลว้ จงึ เชือมนั อยา่ ง
เตม็ เปียมวา่ จะหลอมไดส้ าํ เรจ็

“นกั หลอมโอสถทพิ ยแ์ ข่งกนั ไมใ่ ช่แคโ่ อสถทิพยท์ ีหลอม

18

บอ่ ย แมน่ างไมต่ อ้ งวิตกเกินไป” อีซา่ นตอบ

“แตแ่ มน่ างนาํ สมนุ ไพรท์ พิ ยม์ าเองในการแข่งหลอม
โอสถทพิ ยไ์ มย่ ตุ ิธรรม คราวนีเราใชส้ มนุ ไพรทิพยแ์ บบ
เดียวกนั ” อีซา่ นพดู เสรมิ

พอถงึ ตอนนีเหออนั โหรวก็พยกั หนา้ ไมต่ อ่ ความ

การแข่งขนั เรมิ ตน้ ขนึ นางเอาเตาหลอมโอสถทิพยท์ ีเป็น
รางวลั ชนะเลศิ ออกจากแหวนมติ ิ นางรบั คาํ ทา้ ของอี
ซา่ นและคนอืนๆ เหตผุ ลอีกประการหนงึ ก็เพราะอยาก
ลองเตาหลอมโอสถทิพยซ์ งึ อาจารยเ์ ซียวอสู๋ รา้ งขนึ

19

ขณะสง่ พลงั เขา้ ไปในเตาหลอม สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีอีซา่ น
และคนอืนๆ หลอมกพ็ รอ้ มแลว้ ตามลาํ ดบั คือละลาย
สกดั สารพิสทุ ธิทาํ ใหร้ วมตวั กนั และขนั ตอนทีละเอียดซบั
ซอ้ นอีกมากมาย เหออนั โหรวทาํ อยา่ งเคยหลอมโอสถ
ทพิ ยฟ์ ่ หู ยวนตานมาแลว้ ทว่ งทา่ คลอ่ งแคลว่ วอ่ งไว จิต
ใจสงบ พลงั เตม็ เปียมไมม่ ีเหตกุ ารณใ์ ชพ้ ลงั เกินตวั อีก
การเขา้ สรู่ ะดบั ครุฟา้ และเปลยี นเตาหลอมใหมท่ าํ ให้
ความสามารถของนางพฒั นาขนึ มาก

ผคู้ นเขา้ มาดมู ากขนึ เรอื ยๆ เหออนั โหรวปรายตามอง
แวบหนงึ ทา่ ทางเป็นพวกอยากเหน็ อะไรสนกุ ๆ แตก่ ็ดี
เหมือนกนั หลงั จากแข่งกบั อีซา่ นและคนอืนแลว้ คงไมม่ ี
ใครมารบกวนนางอีก

20

เหออนั โหรวใชส้ องมือทาํ สญั ลกั ษณห์ ลอมโอสถทิพย์
แลว้ สง่ พลงั เขา้ ไปในเตาหลอมรกั ษาอณุ หภมู ิของเปลว
ไฟไว้ ใชผ้ งทิพยท์ าํ ใหโ้ อสถเหลวรวมตวั กนั นางสง่ พลงั
เขา้ ไปในโอสถทพิ ยซ์ งึ เรมิ กอ่ ตวั ชวั พรบิ ตาโอสถทพิ ยท์ ี
ผวิ นอกขรุขระกแ็ วววาวสกุ ใสราวกบั ผิวพรรณของเดก็
สาว

ขณะสง่ พลงั กระแสสดุ ทา้ ยเขา้ ไป เหออนั โหรวก็ตงั สมาธิ
แนว่ แน่เปิดเตาหลอมมองดโู อสถทพิ ยฟ์ ่ หู ยวนตานสาม
เมด็ ทีสงบนิงในเตาแลว้ ยมิ

แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ อีซา่ นหลอมเสรจ็ กอ่ นนาง เขากาํ ลงั เอา
โอสถทพิ ยใ์ สถ่ ว้ ยหยกนาํ ไปวางบนแทน่ เหออนั โหร
วประหลาดใจมาก และหยบิ กลอ่ งไมจ้ ากแหวนมติ ิออก

21

มาใสโ่ อสถทพิ ยข์ องตน

ขณะนาํ กลอ่ งไมไ้ ปวางขา้ งถว้ ยหยกของอีซา่ น เขามอง
เหออนั โหรวแลว้ พดู ขนึ “กลอ่ งไมน้ ีพิเศษจรงิ ๆ คนอืนใช้
ภาชนะทีทาํ จากหยกมาใสโ่ อสถทิพย์ หรอื อยา่ งนอ้ ยกใ็ ช้
กลอ่ งไหมแตเ่ จา้ กลบั ตา่ งออกไป”

“ขา้ ไมม่ ีเงินซือของเชน่ นนั หรอก แคภ่ าชนะจะใชก้ ลอ่ ง
ไมห้ รอื หมอ้ เหลก็ กไ็ ด”้ เหออนั โหรวตอบชา้ ๆ

“ขา้ ไมเ่ คยไดย้ นิ ใครพดู เชน่ นีมาก่อนแตก่ ลอ่ งไมน้ ีแปลก
จรงิ ๆ เจา้ หามาจากไหนหรอื ” พอเหน็ กลอ่ งไมฉ้ ลงุ าม
ประณีตอีซา่ นกช็ ืนชมฝีมือของคนทาํ

22

“รอใหก้ ระเป๋ าเจา้ ไมม่ ีเงินกอ่ นเจา้ จงึ จะเขา้ ใจเหตผุ ลนี
กลอ่ งไมข้ า้ ซือจากตลาดของเกา่ คนขายบอกวา่ ทาํ จาก
ไมไ้ ผไ่ มม่ ีวนั ผทุ ีภเู ขาจงหนาน ขา้ คดิ วา่ เหมาะจะเอามา
ใสโ่ อสถทิพย”์ เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ อีซา่ นคงจะเป็นคณุ
ชายตระกลู ใหญ่ไมเ่ คยขดั สนขา้ วของเงินทองจงึ เหมือน
“รูอ้ ะไรไมร่ อบดา้ น”

อีซา่ นพอไดย้ ินกง็ นุ งง หลงั จากนนั พอคนอืนทยอยนาํ
โอสถทิพยม์ าวางบนแทน่ เขาจงึ ไมไ่ ดถ้ ามตอ่

ศิษยท์ ีมาแขง่ กบั เหออนั โหรว ลว้ นแตห่ ลอมโอสถทพิ ย์
เสรจ็ ภายในสองชวั ยาม พอศษิ ยค์ นสดุ ทา้ ยนาํ โอสถ

23

ทพิ ยม์ าวางบนแทน่ แลว้ อีซา่ นก็บอกใหต้ ดั สนิ ได้

พวกเขาใหช้ ายชราผดู้ แู ลคลงั โอสถทพิ ยข์ องสาํ นกั ศกึ ษา
ชือจิวหลวั เป็นกรรมการตดั สนิ ชายชรานาํ โอสถทิพยท์ งั
หมดบนแทน่ มาพจิ ารณาอยา่ งละเอียดแลว้ คดั เหลือสาม
คน ในจาํ นวนนีมีคนชนะเลศิ สองคนคืออีซา่ นกบั เหออนั
โหรว

“โอสถทพิ ยข์ องสองคนนีเป็นระดบั สงู ขนั กลาง สว่ นของ
คนอืนตาํ กวา่ ระดบั สงู ขนั กลาง” จิวหลวั พดู เนิบนาบ

เหออนั โหรวรูส้ กึ มนั ใจในความสามารถของตนมากขนึ
และเขา้ ใจศษิ ยส์ าํ นกั ในมากขนึ ความแตกตา่ งราวฟา้

24

กบั ดนิ คือความแตกตา่ งระหวา่ งสาํ นกั ในกบั สาํ นกั นอก
นนั เอง

อีซา่ นประสานมือคารวะ “แมน่ างเหอมีความสามารถ
อยา่ งแทจ้ รงิ แตข่ า้ แซอ่ ีก็ไมเ่ ป็นรอง แมน่ างเหอชนะเลศิ
การหลอมโอสถทพิ ยก์ เ็ พราะมีหญา้ เพลงิ หนาวทิพย์ แต่
วนั นีดแู ลว้ ปาฏิหารยิ บ์ างครงั กเ็ ป็นความสามารถอยา่ ง
หนงึ ” เขาหยดุ แลว้ พดู ตอ่ “การทีขา้ ทา้ แข่งแมน่ างก็
เพราะการแขง่ ขนั กอ่ นหนา้ นี ขา้ ถกู ตอ่ วา่ ทีแพแ้ กศ่ ษิ ย์
สาํ นกั นอก จากการแข่งครงั นีทาํ ใหข้ า้ รูว้ า่ แมน่ างมีความ
สามารถอยา่ งแทจ้ รงิ ขา้ แซอ่ ีและพีนอ้ งจะไมร่ บกวนแม่
นางอีก หวงั วา่ ตอ่ ไปจะมีโอกาสไดพ้ ดู คยุ กบั แมน่ างเรอื ง
การหลอมโอสถทพิ ยอ์ ีก”

25

อีซา่ นไมใ่ ช่คนใจแคบ คณุ ธรรมเช่นนีช่างสมกบั ทีเติบโต
ในตระกลู ใหญ่จรงิ ๆ เหออนั โหรวคารวะตอบ “วนั หลงั คง
ไดร้ บั ความเมตตาและดแู ลจากคณุ ชายอี”

26

ตอนที 29 ลว่ งเกินองคห์ ญิงแปดแหง่ แควน้ เหลยี ง

เหออนั โหรวราํ ลาอีซา่ นแลว้ กลบั ไป ทา่ ทางของอีซา่ นทาํ
ใหน้ างรูว้ า่ เขาเป็นคนมีชือเสยี งของสาํ นกั ใน การแขง่ ขนั
ครงั นีความสามารถของนางกบั เขาเสมอกนั ตอ่ ไปคงไม่
มีใครทา้ นางแขง่ ใหเ้ สยี เวลาอีก

แตย่ ามนีเหออนั โหรวไมร่ ูเ้ ลยวา่ ความจรงิ ในเวลาตอ่
มากลบั ไมเ่ ป็นอยา่ งนนั ราวกบั กดป่มุ เปิด พอหมดอีซา่ น
กม็ ีคนมาทา้ แข่งกบั นางมากขนึ เรอื ยๆ...

1

เหออนั โหรวสอบถามไปทวั จนพบหอ้ งพกั ใหม่ และเหน็
คนรบั ใชเ้ อาขา้ วของนางไปวางไวต้ รงหอ้ งโถง เหออนั
โหรวยืนอยสู่ นามมองเขา้ ไปรูส้ กึ วา่ หอ้ งพกั นีใหญ่กวา่
หอ้ งทีสาํ นกั นอกหลายเทา่ หอ้ งเป็นรูปสเี หลยี มจตั รุ สั
ขา้ วของเครอื งใชล้ ว้ นแตไ่ มธ่ รรมดาพืนปพู รมงามวจิ ิตรสี
เขม้ ดหู รูหรา

เหออนั โหรวถอนหายใจ เมือเขา้ มาอยสู่ าํ นกั ในจงึ รูว้ า่
ตา่ งกบั สาํ นกั นอกมากขนาดนี มิน่าทกุ คนถงึ คิดหาวธิ ี
เขา้ สาํ นกั ใน ขณะกาํ ลงั คดิ จะเขา้ ไปก็ถกู คนรบั ใชซ้ งึ รอ
อยดู่ า้ นนอกขวางไว้

คนรบั ใชพ้ ดู กบั เหออนั โหรวอยา่ งนอบนอ้ ม “แมน่ าง ขา้
เปลยี นหอ้ งใหใ้ หมด่ ีหรอื ไม”่

2

เหออนั โหรวนกึ สงสยั ถามวา่ “อาจารยใ์ หญ่บอกไวห้ รอื ”

คนรบั ใชส้ นั หวั “อาจารยอ์ นิ ซใู่ หแ้ มน่ างพกั หอ้ งนี แต.่ ..มี
เหตุ เอาเป็นวา่ ขา้ จะเปลยี นหอ้ งใหแ้ มน่ างกแ็ ลว้ กนั ”

พอไดย้ ินเชน่ นีเหออนั โหรวกย็ ิงไมเ่ ขา้ ใจ “เหตอุ ะไรหรอื
ขา้ รูส้ กึ วา่ หอ้ งนีกด็ ีแลว้ ”

คนรบั ใชย้ งั ไมท่ นั ตอบก็ไดย้ ินเสียงโอหงั ดงั ออกมา

“เพราะหอ้ งนีเป็นของขา้ เจา้ ไปอยหู่ อ้ งอืนซะ” พอพดู จบ
หญิงสาวหนา้ ตาสะสวยเกลา้ ผมสงู กเ็ ดนิ ออกมาจาก

3

หอ้ ง ในมือถือกิงดอกหลงิ หลาน แตง่ ตวั จดั เตม็ เสอื ผา้
หรูหราใสป่ ินปักมกุ หอ้ ยหยก

เหออนั โหรวตะลงึ มองดรู ูส้ กึ คนุ้ หนา้ แตน่ ีมนั อะไรกนั
“ทาํ ไมขา้ ตอ้ งไปอยหู่ อ้ งอืน หอ้ งของเจา้ ละ่ ”

หญิงสาวมองเหออนั โหรวตงั แตห่ วั จรดเทา้ สีหนา้ ดู
แคลนแลว้ ไมม่ องอีก นางกม้ หนา้ มองดดู อกหลงิ หลาน
ในมือพดู ขม่ อยา่ งเยน็ ชา “ใหเ้ จา้ ไปกไ็ ปสิ ทาํ ไมยงั พดู
อะไรอีก นีเป็นหอ้ งของขา้ แลว้ ”

เหออนั โหรวขมวดควิ หญิงสาวคนนีสมองมีปัญหารไึ ง
จงึ ยอ้ นถามอยา่ งไมพ่ อใจ “เจา้ เป็นใคร ทาํ ไมจงึ มายดึ

4

หอ้ งขา้ ”

หญิงสาวไดย้ ินแตก่ ลบั หวั เราะขนึ “ขา้ เป็นใครตอ่ ไปเจา้
จะรูเ้ อง แตถ่ า้ เจา้ ขืนทาํ ใหข้ า้ โกรธละก็ อยา่ หวงั วา่ จะอยู่
สาํ นกั ในได”้

เหออนั โหรวเรมิ มีนาํ โห นางไมเ่ คยกลวั ใครมาก่อนจงึ พดู
เสยี งกรา้ ว “เจา้ กแ็ คใ่ สห่ นงั เสือมาขู่ ถา้ วา่ ตามความ
สามารถยงั ตอ้ งมาแยง่ หอ้ งกบั ขา้ เจา้ มนั ก็แคแ่ มวลาย”

หญิงสาวมองเหออนั โหรวแวบหนงึ อยา่ งดแู คลน “ไมร่ ูว้ า่
เดก็ บา้ นป่าจากไหนพดู จาเชน่ นี ถา้ ขา้ ไมม่ ีความ
สามารถจะเขา้ สาํ นกั ในไดห้ รอื คนตาํ ชา้ อยา่ งเจา้ จะมา

5

เทียบไดห้ รอื ”

“ถา้ เจา้ มีความสามารถจรงิ กค็ งไมม่ าเทียบกบั ขา้ อยา่ งนี
เจา้ มาจากไหนเชิญออกไปทางนนั ” เหออนั โหรวพดู
อยา่ งราบเรยี บไมส่ นการดแู คลนของหญิงสาว

“เจา้ !” หญิงสาวขมวดคิวพดู ดว้ ยความโกรธ “ขา้ ไวห้ นา้
เจา้ แลว้ แตเ่ จา้ กลบั ทาํ เป็นอวดเกง่ ”

“เฮอะ” เหออนั โหรวหวั เราะหยนั พดู เยย้ “เป็นอยา่ งไร
เจา้ ไมย่ อมใช่ไหม ถา้ เช่นนนั มาแข่งกบั ขา้ สิ กลวั แตว่ า่ ...
เจา้ จะทาํ เป็นไมร่ ูเ้ รอื งรูร้ าวคิดแตจ่ ะแยง่ หอ้ งแตไ่ มม่ ี
ความสามารถ”

6

หญิงสาวยงิ ฟังยงิ โมโห กระทืบเทา้ พลางชีหนา้ เหออนั
โหรวดว้ ยความโกรธจดั “เจา้ คนตาํ ชา้ คอยดเู ถอะ ขา้ จะ
สงั สอนเจา้ โดนแน่!”

“ออ้ วนั หลงั หรอื ” เหออนั โหรวเลกิ ควิ พดู หยนั “ทาํ ไมไม่
กลา้ สงั สอนตอนนีเลยเลา่ กลวั สขู้ า้ ไมไ่ ด?้ ”

“เหออนั โหรวเจา้ ได.้ ..ได้ บงั อาจนกั ” หญิงสาวกดั ฟัน
“วนั นีขา้ จะใหเ้ จา้ เหน็ ฝีมือขา้ !”

นางพดู พลางโยนดอกหลงิ หลานใสเ่ หออนั โหร
วแลว้ กระโดดขนึ กลางอากาศ พงุ่ เขา้ ใสท่ นั ที เหออนั โหร

7

วยมิ มมุ ปากเอียงตวั หลบดอกหลงิ หลานและพลงั จากฝ่า
มือของหญิงสาว

หญิงสาวไมท่ นั ตงั ตวั ก็ตกลงมากระแทกพืนอยา่ งแรง
เครอื งประดบั ราคาแพงกระจดั กระจายไปทวั ทา่ ทางทลุ กั
ทเุ ล

หญิงสาวคลานขนึ จากพืนอยา่ งโกรธจดั ควา้ เครอื ง
ประดบั ผมขวา้ งลงบนพืนอยา่ งแรง สง่ พลงั จากฝ่ามือ
กระแทกเขา้ ใสเ่ หออนั โหรว

นางกม้ ตวั ลงไมไ่ ดต้ า้ นทานพลงั รอใหพ้ ลงั ของหญิงสาว
เคลอื นผา่ นเหนือศีรษะไป จงึ ผดุ ลกุ ยกเทา้ ขนึ เอาเข่า

8

กระแทกเขา้ ทีขาของหญิงสาว นางรอ้ งดว้ ยความเจ็บ
ปวดลม้ ลงกบั พืนอยา่ งแรง ความเจบ็ ปวดแสนสาหสั ทาํ
ใหน้ างซงึ ไดร้ บั การเอาอกเอาใจมาตลอดชีวติ นาํ ตาคลอ
ทนั ที

“ขา้ ไมเ่ คยตกอยใู่ นสถานการณ์ เชน่ นีมาก่อน เหออนั โหร
วใช่ไหม เจา้ อวดเก่งไปเถอะ คอยดนู ะ วนั หลงั เจา้ ไมม่ ี
วนั ไดส้ งบแน่” หญิงสาวจอ้ งหนา้ เหออนั โหรวอยา่ งแคน้
เคือง คลานขนึ มาจากพืนเดินกะเผลกออกไป

พอเหออนั โหรวไดย้ นิ ก็ยกั ไหลอ่ ยา่ งไมใ่ สใ่ จ ทีนีไมใ่ ช่
นอกสาํ นกั ศกึ ษาจะแจง้ เจา้ หนา้ ทีทางการใหท้ หารมาจบั
ไมไ่ ด้ หรอื ถา้ ใชว้ ธิ ีอืนก็แคล่ กู ไมต้ ืนๆ จดั การไดง้ า่ ยๆ ขา้
เหออนั โหรวไมเ่ คยกลวั ใคร

9

พอสง่ แขกไมไ่ ดร้ บั เชิญไปแลว้ เหออนั โหรวกถ็ อนหายใจ
จดั ขา้ วของเสรจ็ ก็ลงไปนอนบนเตียงน่มุ การแขง่ ขนั กบั อี
ซา่ นและวิวาทกบั หญิงสาวราวคนบา้ ทาํ ใหน้ างเหนือย
จนหมดแรงจงึ หลบั สนิท

พอตืนขนึ มาฟา้ กส็ วา่ งแลว้ เหออนั โหรวหาวแลว้ ลกุ ขนึ
คิดจะไปลานเลก็ ยืดเหยียดตวั รบั ลมเยน็

“ทาํ ใหอ้ งคห์ ญิงแปดแควน้ เหลียงไมพ่ อใจแตเ่ จา้ กลบั
สบายใจ” จ่ๆู กม็ ีคนปรากฏตวั ขนึ ตรงขา้ งหลงั เหออนั
โหรวหนั กลบั ไปดกู ็เหน็ ลซู่ งิ หวั ใสเ่ สอื ผา้ สีขาว

10

“องคห์ ญิงแปดอะไรกนั ” เหออนั โหรวเพิงตืนยงั งวั เงียอยู่

“ตอนเจา้ มาถงึ นีมีผหู้ ญิงคนหนงึ มาหาเรอื ง เจา้ นอนตืน
ขนึ มากล็ ืมแลว้ หรอื ” ลซู่ ิงหวั บอก

เหออนั โหรวจงึ นกึ ออกแลว้ รอ้ งขนึ มา “นางคือองคห์ ญิง
แปด?!”

ลซู่ งิ หวั เลกิ ควิ บอกใหร้ ูว้ า่ เป็นความจรงิ

“พวกเจา้ เชือพระวงศแ์ ตล่ ะคนไรเ้ หตผุ ลทงั นนั หรอื หอ้ ง
นีอาจารยอ์ ินซจู่ ดั ใหข้ า้ อยแู่ ทๆ้ นางกลบั มายดึ ครอง” เห
ออนั โหรวเอามือนวดขมบั นกึ ถงึ องคห์ ญิงหา้ ตอนนนั และ

11

องคห์ ญิงแปดตอนนี นิสยั ดงึ ดนั เอาแตใ่ จตวั เองเหมือน
กนั หมด

“ยกเวน้ ขา้ ” ลซู่ งิ หวั ตอบ

เหออนั โหรวจงึ นกึ ขนึ ไดถ้ ามเขาวา่ “ทาํ ไมเจา้ มาอยนู่ ี”

“ทาํ ไมขา้ มาอยทู่ ีนีไมไ่ ด้ บรเิ วณนีไมใ่ ช่ของเจา้ คนเดียว”
ลซู่ งิ หวั พดู เสียงราบเรยี บ

“ถา้ อยา่ งนนั ทาํ ไมเจา้ รูว้ า่ ขา้ อยทู่ ีนี” เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่
ตนเพงิ ยา้ ยเขา้ มา ทนั ใดนนั นางกเ็ กิดความรูส้ กึ กลวั ขนึ
มาทนั ที...

12

“เรอื งนีตอ้ งถามหรอื ” ลซู่ ิงหวั ชีไปยงั หอ้ งติดกบั นาง “ขา้
อยนู่ นั ”
ความกลวั ของเหออนั โหรวเป็นจรงิ แลว้ ...

13

ตอนที 30 จีหยกของอาจารยห์ าย

“ทาํ ไมเจา้ อยหู่ อ้ งตดิ กบั ขา้ !” เหออนั โหรวเอามือกมุ หวั
รอ้ งเสยี งหลง รอ้ งเสียงดงั ยงิ กวา่ ตอนทีรูว้ า่ สตรผี นู้ นั คือ
องคห์ ญิงแปดเสียอีก

“อาจารยอ์ นิ ซเู่ ป็นคนจดั การเรอื งหอ้ งใหเ้ จา้ ” ลซู่ งิ หวั สง่
สายตาบอกวา่ เจา้ ก็รูอ้ ยแู่ ลว้

เหออนั โหรวจงึ ตอ้ งยอมรบั ลซู่ ิงหวั อยหู่ อ้ งติดกนั กไ็ มถ่ ือ

14

วา่ ...เลวรา้ ยนกั หรอกมงั เพียงแต่ นางขมวดควิ แลว้ ถาม
“ถา้ เช่นนนั เรอื งเมือครูเ่ จา้ ก็เหน็ ตลอด ทาํ ไมไมอ่ อกมา
คมุ นอ้ งสาวเชือพระวงศผ์ เู้ อาแตใ่ จตวั เองของเจา้ ”

“ขา้ เชือวา่ เจา้ คงไลน่ างออกไปได”้ ลซู่ งิ หวั ยกมมุ ปากยมิ
อยา่ งยากจะเขา้ ใจ “แตเ่ จา้ วางใจ มีขา้ ทงั คนนางไมก่ ลา้
มาหาเรอื งเจา้ แน”่ ญาตผิ นู้ อ้ งคนนีเป็นอยา่ งไร เขารูด้ ี
แมว้ า่ หาเรอื งเหออนั โหรวก็ถกู รงั แกแคน่ นั แตล่ ซู่ งิ หวั
ประเมินความรษิ ยาของผหู้ ญิงตาํ เกินไป...

หลงั เขา้ สาํ นกั ในการวางแผนหลกั สตู รกเ็ รมิ ใหม่ อาจารย์
สาํ นกั ในกต็ า่ งจากอาจารยส์ าํ นกั นอก เชา้ ตรูว่ นั ตอ่ มา
นางแตง่ ตวั ออกจากหอ้ งพกั อยา่ งคลอ่ งแคลว่ นางจงใจ
เลยี งประตหู อ้ งลซู่ ิงหวั วนั นีนางเขา้ เรยี นทีสาํ นกั ในเป็น

15

วนั แรก ตอ้ งตงั ใจใหด้ ี

พอมาถงึ หนา้ ประตหู อ้ งหลอมโอสถทพิ ยข์ องสาํ นกั ใน เห
ออนั โหรวกลบั เหน็ ศิษยจ์ าํ นวนมากนงั หลบั ตาเขา้ สมาธิ
อยขู่ า้ งหลงั เตาหลอมของแตล่ ะคนรออาจารยอ์ ยู่

เหออนั โหรวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เมือมาถงึ กไ็ ปหาทีนงั ทียงั
วา่ ง ยงั ไมท่ นั หลบั ตากเ็ หน็ ศษิ ยร์ อบขา้ งชีมือชีไมม้ องมา
ยงั ตนแลว้ ซบุ ซบิ อะไรกนั อยู่

นางรูส้ กึ ไมส่ บายใจอยบู่ า้ งอยา่ งเลอื นราง ทงั ยงั ไมร่ ูว้ า่
เกิดเรอื งอะไรขนึ จงึ ไดแ้ ตส่ งบใจเขา้ สมาธิหลบั ตารอ

16

ไมน่ านนกั ก็เหน็ อาจารยผ์ หู้ ญิงสวมชดุ คลมุ ยาวเดินเขา้
มาในหอ้ งโอสถทิพย์ อาจารยเ์ ซียอวีถิงมองไปรอบๆ
พยกั หนา้ แลว้ เรมิ บรรยายเนือหาของวนั นี

เนืองจากเหออนั โหรวเพิงเขา้ มาเรยี น อาจารยจ์ งึ อธิบาย
พืนฐานการหลอมโอสถทิพยอ์ ีกรอบหนงึ และใหท้ กุ คน
ฝึกทาํ เหออนั โหรวฟังอยา่ งตงั ใจ นางรูส้ กึ วา่ เนือหาแม้
จะคลา้ ยกบั ทีอาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงบรรยายแตก่ ็มีสว่ นตา่ งกนั

พอจบการบรรยายอาจารยเ์ ซียอวีถิงกม็ อบหมายใหแ้ ต่
ละคนฝึกทาํ แลว้ จากไป อาจารยอ์ อกไปไมน่ านกว็ กกลบั
มา ทกุ คนในหอ้ งโอสถทพิ ยม์ องหนา้ อาจารย์

17

อาจารยเ์ ซียอวีถิงขมวดคิวบอกวา่ จีหยกทีตดิ ตวั ตลอด
เวลาจ่ๆู กห็ ายไป

“ไมร่ ูว้ า่ หลน่ ตรงไหน แมไ้ มใ่ ช่ของดีมีราคาแตก่ ม็ ีความ
หมายสาํ หรบั ขา้ มาก ตอนกลบั พวกเจา้ ช่วยกนั หาดว้ ย”

ดา้ นลา่ งกลบั มีเสยี งเดก็ สาวหวั เราะดงั ขนึ ดว้ ยเสียงคลมุ
เครอื “ตอ้ งเป็นเหออนั โหรวแน่ พอนางมาจีหยกก็หาย
ไดย้ ินมาวา่ ศิษยผ์ พู้ ีอีซา่ นเคยแข่งกบั นาง แมแ้ ตภ่ าชนะ
ใสโ่ อสถทพิ ยน์ างยงั ใชก้ ลอ่ งไม้ ไมแ่ น่นางอาจจะถกู ใจจี
หยกของอาจารยเ์ ลยคดิ จะขโมยไปขาย”

บรรดาศษิ ยต์ า่ งหวั เราะ เหออนั โหรวไดย้ ินก็โกรธจนมือ

18

สนั ถามอยา่ งไมพ่ อใจ “ออ้ ไมท่ ราบวา่ เจา้ เคยเหน็ งนั
หรอื ใสร่ า้ ยคนอืนอยา่ งนีไมร่ ูส้ กึ ละอายใจหรอื ไง!”

“ใสร่ า้ ย? ใครจะใสร่ า้ ยคนอืนโดยไมม่ ีเหตุ อยา่ คิดวา่ ถา้
พบหลกั ฐานก็ไมม่ ีใครรู้ หลายคนทีนีคงเคยเหน็ การ
กระทาํ อนั ชวั ชา้ ของเจา้ แลว้ ” หญิงสาวคนหนงึ มองเห
ออนั โหรวอยา่ งดแู คลน

เหออนั โหรวไดย้ นิ ก็มองไปยงั ตน้ เสยี ง หญิงสาวคนนีไมม่ ี
ความแคน้ กบั ตน ตนไมเ่ คยทาํ อะไรใหน้ างเดือดรอ้ นไมร่ ู้
ทาํ ไมนางจงึ พดู เชน่ นีกบั ตน

“ใช่ ใช่ ตอ้ งเป็นเหออนั โหรวเอาไปแน”่ ศิษยห์ ญิงอีกคน

19

หนงึ ซงึ อยขู่ า้ งๆ ก็พดู สนบั สนนุ นาํ เสียงลอ้ เลน่ อยา่ งเกบ็
ไมอ่ ยู่

พออาจารยเ์ ซียอวีถิงไดย้ ินกส็ ง่ สายตามองเหออนั โหร
วเหมือนจะถาม นางรูว้ า่ เหออนั โหรวชนะเลศิ การแขง่ ขนั
หลอมโอสถทิพย์ ในฐานะอาจารยท์ ีชอบคนเกง่ นางไม่
อยากโทษเหออนั โหรว แตจ่ ีหยกเป็นของติดตวั มาตลอด
นางไมอ่ าจยอมรบั การสญู เสียได้

เหออนั โหรวกดั ฟันพดู หนกั แน่น “ในเมือพวกเจา้ คดิ วา่ ขา้
เป็นคนเอาจีหยกของอาจารยไ์ ป ถา้ งนั ขา้ เหออนั โหรวจะ
คน้ หามาคืนใหไ้ ดเ้ ป็นการรบั ผดิ ชอบตอ่ อาจารย”์

20

“ซอ่ นไวก้ บั ตวั ก็หาง่าย” ศษิ ยท์ ีอยขู่ า้ งๆ หวั เราะเยาะ
แตไ่ มอ่ ยากเสยี เวลาอยตู่ อ่ พากนั ลกุ ออกไป แตม่ ีชายคน
หนงึ ซงึ นงั ขา้ งๆ เหออนั โหรวชือหลานจงถิงไมไ่ ดท้ าํ ทา่ วา่
จะออกไป เขานงั ขดั สมาธิเรยี บรอ้ ยรอคอยอยขู่ า้ งๆ ราว
กบั อยากเหน็ เรอื งตลกของเหออนั โหรว

นางเมม้ ปากคน้ หาในหอ้ งโอสถทพิ ยท์ กุ ตารางนิว
อาจารยเ์ ซียอวีถิงออกจากหอ้ งโอสถทิพยจ์ งึ รูต้ วั วา่ จี
หยกหาย เพียงครูเ่ ดียวนางก็พลกิ หาทวั หอ้ งโอสถทิพย์
ไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งาของจีหยก เหออนั โหรวเรมิ เครยี ด นาง
ครุน่ คดิ ครูห่ นงึ แลว้ มองไปยงั เตาหลอมโอสถทพิ ย์ เป็นที
เดียวทีนางยงั ไมไ่ ดค้ น้ หา

หลงั จากขออนญุ าตอาจารยเ์ ซียอวีถิงแลว้ เหออนั โหรวก็

21

คน้ หาตรงเตาหลอมแตล่ ะเตา สดุ ทา้ ยก็พบจีหยกอยเู่ ตา
หลอมโอสถทพิ ยข์ องหลานจงถิง

เหออนั โหรวชจู ีหยกขนึ พดู กบั หลานจงถิงอยา่ งเยน็ ชา
“ไมท่ ราบวา่ จีหยกนีเขา้ มาอยใู่ นเตาของเจา้ ไดอ้ ยา่ งไร”

หลานจงถิงดวงตาฉายแววกระสบั กระสา่ ยแวบหนงึ แลว้
โพลง่ ออกมา “ตอ้ งเป็นคนเลวอยา่ งเจา้ แน่ ทีขโมยจีหยก
ของอาจารยแ์ ลว้ เอามาใสไ่ วใ้ นเตาขา้ ใสร่ า้ ยขา้ ”

หลานจงถิงพดู พลางรบี ออกไปทา่ ทางเหมือนขโมยคดิ
หลบหนี เหออนั โหรวนาํ จีหยกไปคืนใหเ้ ซียอวีถิง แต่
เซียอวีถิงกลบั พดู กบั นางอยา่ งไมใ่ สใ่ จ ไมม่ ีหลกั ฐานพอ

22

จะพสิ จู นไ์ ดว้ า่ หลานจงถิงขโมยจีหยกจงึ ไมส่ ามารถลง
โทษหลานจงถิงได้

เมือจบปัญหาจงึ ไดร้ ูว้ า่ ถงึ เวลาบา่ ยแลว้ ตนกลบั ยงั ไมไ่ ด้
กินมือกลางวนั

เหออนั โหรวลบู ทอ้ งซงึ รอ้ งดว้ ยความหวิ นางรบี เดนิ
อยา่ งรวดเรว็ ไปยงั หอซือเหลยี งเก๋อ

พอไปถงึ หอซือเหลียงเกอ๋ กลบั ไมพ่ บศิษยแ์ มแ้ ตค่ นเดียว
และไมม่ ีอาหารใหก้ ินเลย นางไปดงึ คนรบั ใชซ้ งึ กาํ ลงั ทาํ
ความสะอาดมาถาม “ทาํ ไมไมม่ ีอาหารของขา้ ”

23

คนรบั ใชม้ องนางแวบหนงึ ดว้ ยความประหลาดใจตอบ
วา่ “หอ้ งครวั ทาํ อาหารตามจาํ นวนคน คนหนงึ กช็ ดุ หนงึ
อาหารมีคนยกไปหมดแลว้ ขา้ ไมร่ ูว้ า่ สว่ นของแมห่ นอู ยู่
ไหน”

เหออนั โหรวถอนหายใจดว้ ยความเศรา้ แตก่ ไ็ มอ่ ยาก
รบกวนคนรบั ใชใ้ หท้ าํ เพิมจงึ ไดแ้ ตก่ ลบั ไปหอ้ งของตน

ขณะนอนบนเตียงนางลบู ทอ้ งทียงั ไมไ่ ดก้ ินอาหาร ทนั ใด
นนั ก็นกึ ถงึ ขนมถวั เขียวของเยียนสใี หจ้ นหลบั ไป

พอถงึ มือเยน็ นางจงึ ทะยานออกจากหอ้ งโอสถทิพยเ์ ป็น
คนแรก วงิ ไปยงั หอซือเหลยี งเก๋อกลวั วา่ คนอืนจะเอา

24

สว่ นของตนไป

วนั รุง่ ขนึ เหออนั โหรวก็ไปหอซือเหลียงเก๋อแตเ่ ชา้ หลงั
จากกินอิมแลว้ ก็นกึ ไดว้ า่ วนั นีเขา้ เรยี นตอนบา่ ย จงึ ลกุ
ขนึ ตดั สนิ ใจไปเดินเลน่ ทวั สาํ นกั ในเพือทาํ ความคนุ้ เคย
กบั สถานที

พอพน้ ประตกู เ็ ป็นทางเดินวกวนปดู ว้ ยกรวดเมด็ เลก็
ขณะเดนิ ไปเหน็ ขา้ งทางเป็นป่าไผร่ กครมึ กลนิ หอมออ่ นๆ
รวยรนิ ทวั ทางเดนิ ทาํ ใหร้ า่ งกายและจิตใจผอ่ นคลาย

พอออกจากป่าไผก่ เ็ หน็ ทะเลสาบ รมิ ทะเลสาบมีคน
จาํ นวนมากนงั ขดั สมาธิอยู่ ราวกบั กาํ ลงั มงุ่ มนั ฝึกพลงั

25

เหออนั โหรวสงสยั เลก็ นอ้ ย นางสมั ผสั ไดถ้ งึ ไอทิพยเ์ ขม้
ขน้ เป็นพเิ ศษของทีแหง่ นีดงั คาด ซงึ สาํ นกั นอกไมม่ ีสถาน
ทีดีๆ เชน่ นี

26

ตอนที 31 ยุ

เหออนั โหรวนกึ ชืนชม สภาพแวดลอ้ มของสาํ นกั นอก
เทียบสาํ นกั ในไมไ่ ดเ้ ลย มีสภาพแวดลอ้ มฝึกพลงั เชน่ นี
นางตอ้ งรุดหนา้ เรว็ แน่

นางยา่ งเทา้ ไปขา้ งหนา้ ขณะกาํ ลงั จะมองหาทีฝึก จ่ๆู ก็
มีเสียงขดั จงั หวะดงั ขนึ

“ออ้ นีเหออนั โหรวผชู้ นะเลศิ การแข่งขนั หลอมโอสถทพิ ย์
รอบสดุ ทา้ ยไมใ่ ชห่ รอื ลมอะไรหอบคนอยา่ งเจา้ เขา้ มาที

1

นี”

เหออนั โหรวมองตามเสียง เหน็ เดก็ หนมุ่ ในเครอื งแตง่ ตวั
หรูหรา กาํ ลงั ยมิ มองมาทางนาง คนขโมยจีหยกวนั นนั
นนั เอง ใครกด็ อู อกวา่ มนั เสแสรง้

“ขา้ ชนะเพราะโชคชว่ ย ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะบรรลใุ นตอนสดุ
ทา้ ย อนั ดบั หนงึ คงไมใ่ ช่ขา้ ” เหออนั โหรวพดู เสยี งแข็ง
แมน้ างเป็นคนไมก่ ลวั อะไร แตใ่ นวนั นีนางยงั ใหมส่ าํ หรบั
สาํ นกั ใน อยา่ ใหเ้ กิดเรอื งดีกวา่

“อะไรนะ” เดก็ หน่มุ ไดย้ ินแลว้ รูส้ กึ ผดิ คาด “ขา้ นกึ วา่ เห
ออนั โหรวเป็นคนเยอ่ หยิงทะนงตน คาดไมถ่ งึ วา่ จะถอ่ ม

2

ตวั อยา่ งนี ขา้ อยากใหเ้ จา้ ชีแนะมานานแลว้ แตเ่ จา้ มีชือ
เสยี งโดง่ ดงั อยา่ งนี คงไมร่ บั คาํ ทา้ ของขา้ แน”่ นาํ เสยี ง
ของเดก็ หนมุ่ เปลยี นไปเป็นพดู ยุ

“ใช่ พวกขา้ ทงึ ในตวั เจา้ มากนะ ถา้ งนั เจา้ สองคนลอง
แข่งกนั พวกขา้ จะไดย้ อมรบั เจา้ ในฐานะผชู้ นะ” คนที
กาํ ลงั ฝึกพลงั อยขู่ า้ งๆ ตา่ งหยดุ ฝึกลกุ ขนึ พดู สนบั สนนุ

“วนั นนั ขา้ ก็ชนะอีซา่ นกบั คนอืนไปแลว้ ยงั ไมพ่ อจะ
พิสจู นฝ์ ีมือขา้ อีกหรอื ” เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ คนสาํ นกั ใน
พวกนีดือดา้ นจรงิ ๆ

“ใครจะไปรูว้ า่ อีซา่ นแสรง้ แพห้ รอื ไม่ ไมเ่ หน็ ความ

3

สามารถของผชู้ นะกบั ตา คงไมม่ ีใครยอมแน่” นาํ เสยี ง
ของหลานจงถิงลกึ ลาํ ไมร่ ูว้ า่ วางแผนอะไรอยู่

เมือเหน็ อยา่ งนี เหออนั โหรวจงึ รูท้ นั ทีวา่ หนีไมพ่ น้ นางได้
แตถ่ อนหายใจ “ก็ได้ ตอ่ ไปพวกเจา้ อยา่ มารบกวนขา้ อีก”

“แนน่ อนอยแู่ ลว้ ยงิ เป็นคนไมเ่ อาไหนคงไมม่ ีใครสนใจ”
หลานจงถิงพดู ยมิ เยย้

“ใครเป็นคนไมเ่ อาไหนยงั ไมร่ ู้ แตใ่ ครเป็นคนไรค้ ณุ ธรรมรู้
อยกู่ อ่ นแลว้ ” เหออนั โหรวหมายถงึ หลานจงถิงกบั คนอืน
ทีรวมหวั กนั ใสร่ า้ ยนางวา่ ขโมยจีหยกวนั นนั

4

หลานจงถิงพอไดย้ ินกส็ ีหนา้ เปลยี นทนั ที ยิมเ**◌ย้ ม “ไม่
มีหลกั ฐานอยา่ พดู เรอื ยเปือย ไมอ่ ยา่ งนนั สกั วนั หนงึ จะ
ตายโดยไมร่ ูต้ วั ”

“เอาละ! วนั นีมาแข่งกนั ใหท้ กุ คนทีสาํ นกั ในรูว้ า่ ผชู้ นะมี
ความสามารถสกั แคไ่ หน!” หลานจงถิงไมใ่ หโ้ อกาสเห
ออนั โหรวพดู กลบั เรยี กคนอืนใหไ้ ปสนามแขง่

คนรอบๆ จาํ นวนมากพอเหน็ อยา่ งนีกเ็ ดนิ ตามไปดเู รอื ง
สนกุ

เหออนั โหรวขมวดควิ แตแ่ ลว้ กค็ ลายออกทนั ที อยา่ งนีก็
ดี แมน้ างไมช่ อบทาํ ตวั เดน่ แตถ่ า้ พิสจู นฝ์ ีมือของตวั เอง

5

ตอ่ หนา้ คนจาํ นวนมากตอ่ ไปคงจะอยสู่ าํ นกั ในไดอ้ ยา่ ง
ราบรนื

“เรว็ เขา้ เจา้ คงไมก่ ลวั ใช่ไหม” หลายคนเหน็ เหออนั โหร
วยงั ยืนอยทู่ ีเดมิ กพ็ ากนั พดู “เจา้ คงไมใ่ ช่ผชู้ นะปลอมๆ
หรอกนะ ฮ่าๆๆ...”

เหออนั โหรวไมใ่ สใ่ จคาํ พดู ของคนพวกนนั จรงิ หรอื ปลอม
เดียวก็รู้ ทางทีดีถือโอกาสนี สงั สอนหลานจงถิงสกั หน่อย
ไมอ่ ยา่ งนนั คงโดนคนอยา่ งเขากอ่ กวนจนราํ คาญแน่

การรบั มือกบั คนอยา่ งนีตอ้ งใชฝ้ ีมือมากเป็นพิเศษ ทาํ ให้
พวกนนั เหน็ แลว้ ถอยไปเอง!

6