ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

กา้ ว หนั มาจบั แขนของเหออนั โหรวไว้ กดนางลงกบั พืน
ทว่ งทา่ วอ่ งไวทาํ ใหเ้ หออนั โหรวรบั มือไมท่ นั และไมอ่ าจ
ลกุ ขนึ ได้

ลซู่ งิ หวั ลกุ จากโต๊ะอาหารเดนิ เขา้ มาหาเหออนั โหรวอยา่ ง
เชืองชา้ “แมน่ างเหอ ขา้ วา่ เวลานีเจา้ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ
สถานการณอ์ ยา่ งชดั เจน” ลซู่ ิงหวั นงั ยองๆ ขมวดควิ เลก็
นอ้ ยแลว้ ยืนมือไปประคองเหออนั โหรวช่วยนางปัดเสอื
ผา้ “เวลานีขา้ ชว่ ยชีวิตเจา้ ไว้ เจา้ ตอ้ งตอบแทนขา้ นีเป็น
สญั ญาของเราสองคน เจา้ คดิ จะละเมดิ สญั ญาตอนนี
เชียวหรอื ”

เหออนั โหรวถกู ยามรกั ษาการณท์ งั สองจบั แขนไวจ้ นดนิ
ไมไ่ ด้ นางนกึ ไมถ่ งึ วา่ แคย่ ามรกั ษาการณส์ องคนของ

98

จวนกย็ งั เกง่ กาจปานนีจงึ รูส้ กึ หดหขู่ นึ มาทนั ที ความจรงิ
แลว้ ตนช่างออ่ นแอจรงิ ๆ

99

ตอนที 9 ข่มขู่

“แมแ้ ตย่ ามรกั ษาการณใ์ นจวนเจา้ ยงั สไู้ มไ่ ด้ แลว้ ยงั จะ
ไปช่วยพอ่ แมอ่ ีก ขา้ วา่ เจา้ โงจ่ รงิ ๆ” ลซู่ งิ หวั โบกมือทาํ ทา่
ใหย้ ามรกั ษาการณป์ ลอ่ ยตวั เหออนั โหรว

เหออนั โหรวทงั โกรธทงั เศรา้ ใจอยแู่ ลว้ พอไดย้ ินลซู่ งิ หวั
พดู เชน่ นีก็ยงิ รูส้ กึ เสยี ใจ แตม่ นั เป็นเรอื งจรงิ ระดบั ของ
ตนเวลานีถา้ ออกไปคงถกู จบั พอถงึ ตอนนนั แมแ้ ตช่ ีวติ
ของตวั เองก็ยงั รกั ษาไมอ่ ยแู่ ลว้ ยงั จะพวั พนั ไปถงึ ครอบ

100

ครวั ดว้ ย

“ฟังนะ ถา้ เจา้ ยงั สรา้ งรา่ งใหข้ า้ ไมไ่ ด้ เจา้ จะไปจากขา้ ไม่
ได”้ ลซู่ งิ หวั สง่ เสียงหใึ นลาํ คอ ทนั ใดนนั ก็กดั นิวตวั เอง
เอานิวทีมีหยดเลือดวาดสญั ลกั ษณท์ ีคอของเหออนั โหร
ว “นีคือสญั ญา”

สมองของเหออนั โหรวมีเสยี งดงั วิง นางปลอ่ ยใหเ้ ขาทาํ
เช่นนีตงั แตเ่ มือไร นางกา้ วเขา้ ไปชกั กระบีจากยาม
รกั ษาการณท์ ีอยขู่ า้ งๆ ตวดั เขา้ ทีคอของลซู่ งิ หวั

กระบีสง่ เสยี งหวีดหวิวพงุ่ เขา้ ใสค่ อของลซู่ ิงหวั อยา่ ง
รุนแรง ลซู่ งิ หวั เลกิ ควิ เอียงตวั หลบ เหออนั โหรวพงุ่ ไปขา้ ง

101

หนา้ ตอ่ อยา่ งไมล่ ดละ กระบีในมือตวดั ขนึ นางขอบตา
แดงกาํ เมม้ ปากแนน่ เหมือนลกู แมวทีถกู ยวั ใหโ้ กรธ

ลซู่ ิงหวั หรตี าเลก็ นอ้ ย เรมิ แรกยงั รูส้ กึ สนกุ กบั การหลบ
หลีกการจ่โู จมของเหออนั โหรว แตพ่ อนานเขา้ ก็เรมิ
ราํ คาญจงึ ยืนนิวออกมาเสียงดงั ชิง ปลายกระบีถกู ดงึ เขา้
มาในมือ “เลน่ พอหรอื ยงั ”

“ปลอ่ ยขา้ ” เหออนั โหรวคาํ รามใสล่ ซู่ ิงหวั ขณะทีเตรยี ม
จะดงึ กระบีกลบั แลว้ แทงอีกครงั นกึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ ิงหวั จะสง่
สายตาเยือกเยน็ ออกแรงเพียงปลายนิวกม็ ีเสยี งดงั เพล้
ง กระบีหกั เป็นสองทอ่ นทนั ที!

102

ลซู่ งิ หวั มองเหออนั โหรวเบืองหนา้ ดว้ ยสายตาเยน็ ชา เขา
เดินรุกเขา้ มาทีละกา้ ว

เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ ขา้ งหนา้ เหมือนมีเขาลกู ใหญ่กดทบั
ลงมาอดรูส้ กึ กระวนกระวายใจไมไ่ ด้ แตพ่ อนกึ ถงึ ทา่ น
พอ่ ทา่ นแมท่ ีไมร่ ูอ้ ยไู่ หน นางกส็ ะกดความรูส้ กึ ไวบ้ งั คบั
ตวั เองใหจ้ อ้ งหนา้ ลซู่ ิงหวั

“เจา้ อยา่ ลืมสภาพของตวั เอง” ลซู่ ิงหวั พดู อยา่ งเยน็ ชา
“เจา้ ตวั คนเดียวไรท้ ีพงึ ถา้ ขา้ ไมช่ ่วยเจา้ ไว้ ป่านนีเจา้ คง
ตายโดยไมไ่ ดฝ้ ังไปนานแลว้ แลว้ ยงั บอกวา่ จะตามหา
ทา่ นพอ่ ทา่ นแมห่ รอื ตงั แตโ่ บราณบญุ คณุ ทีชว่ ยเหลือกบั
บญุ คณุ การเลยี งดยู งิ ใหญ่พอกนั เจา้ พดู แตว่ า่ เป็นหว่ ง
พอ่ แมแ่ ตไ่ มใ่ สใ่ จบญุ คณุ ทีขา้ ช่วยเจา้ เช่นนีแลว้ เจา้ มี

103

คณุ สมบตั ิอะไรทีจะบอกวา่ ตวั เองกตญั !ู ”

“ขา้ ...” เหออนั โหรวไมร่ ูจ้ ะตอบอยา่ งไร ในใจรูว้ า่ ลซู่ ิงหวั
พดู ไมผ่ ิด แตน่ างจะทอดทิงทา่ นพอ่ ทา่ นแมไ่ ดอ้ ยา่ งไร

“เจา้ อยา่ ลืมวา่ ในเมือขา้ ช่วยชีวิตเจา้ ไว้ ขา้ ยอ่ มเอาชีวติ
เจา้ คืนไดท้ กุ เมือ ถา้ เจา้ ยอมเชือฟัง ทาํ ตามขอ้ ตกลง
ระหวา่ งเรา ขา้ กจ็ ะคิดๆ ดเู รอื งชว่ ยเจา้ ตามหาพอ่ แม่ ถา้
เจา้ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจสภาพของตวั เอง เจา้ กไ็ มจ่ าํ เป็นตอ้ งอยู่
ตอ่ ไปเอาเจา้ ไปมอบใหแ้ มท่ พั เซียบางทีเขาอาจจะขอบ
ใจขา้ ”

ลซู่ ิงหวั พดู พลางโบกมือใหท้ หารรกั ษาการณท์ ียืนมือ

104

ออกมาขวางเหออนั โหรว ยามรกั ษาการณเ์ หน็ ก็ปลอ่ ย
ตวั นาง แลว้ กลบั ไปยืนตาํ แหนง่ เดมิ ไมม่ ีทีทา่ วา่ จะขวาง
ทางไว้

ลซู่ ิงหวั กลบั ไปนงั ยงั ตาํ แหน่งเดิมไมพ่ ดู อะไรอีก แตเ่ ห
ออนั โหรวรูด้ ีวา่ ถา้ ตนขืนไมเ่ ชือฟังเขา พอพน้ ประตใู หญ่
คงถกู คนของแมท่ พั เซียจบั ไปแน่ หลงั จากถกู ลอบสงั หาร
หลายครงั เหออนั โหรวกเ็ รมิ รูว้ า่ เวลานีตนตกอยใู่ นสภาพ
เช่นไร เหตกุ ารณเ์ มือครูย่ งิ ทาํ ใหน้ างเขา้ ใจชดั เจนขนึ วา่
เวลานีตนยงั ออ่ นแอมาก

ตอนนีหากตนพบทา่ นพอ่ ทา่ นแม่ แตจ่ ะชว่ ยออกมาได้
หรอื ...

105

ในใจของเหออนั โหรวรูส้ กึ สบั สน เวลาผา่ นไปเรอื ยๆ
ขณะทีลซู่ ิงหวั ลกุ จากเกา้ อีเตรยี มจะออกไป ในทีสดุ เห
ออนั โหรวก็กา้ วเขา้ ไปหา ยืนมือออกมาดงึ แขนเสอื ของลู่
ซงิ หวั ไว้

“ขา้ ไมไ่ ปแลว้ ”

ลซู่ ิงหวั กม้ หนา้ มองเหออนั โหรวตรงหนา้ เขาเหน็ ใบหนา้
เลก็ ๆ ของนางเผยความรูส้ กึ ผดิ ราวกบั วา่ ทาํ อะไรพลาด
ไป ทงั ยงั มีความเดด็ เดียว

“คิดดีแลว้ หรอื ” ลซู่ งิ หวั ถาม

106

เหออนั โหรวพยกั หนา้ อยา่ งแรง “เมือครูข่ า้ ใจรอ้ นไมไ่ ด้
คดิ ใหด้ ี เวลานีขา้ ยงั ไมม่ ีความสามารถตา้ นทานคนพวก
นนั เวน้ แตว่ า่ จะเอาพลงั ในตวั ออกมาได้ ขา้ ไมอ่ าจตาย
เปลา่ อยา่ งนี ขา้ ตอ้ งไปสาํ นกั ศกึ ษาทีเจา้ บอกทาํ ใหต้ วั
เองแขง็ แกรง่ จงึ จะชว่ ยพวกเขาได”้

ลซู่ งิ หวั ยกมมุ ปากยมิ บางๆ พดู ขนึ “ในเมือรูแ้ ลว้ วา่ ควร
จะทาํ อยา่ งไร กอ็ ยา่ เสยี ใจภายหลงั ถา้ ขืนทาํ เช่นนีอีก
ขา้ จะไมช่ ่วยเจา้ แลว้ คนทีทาํ ตามคาํ ขอรอ้ งของขา้ ไดม้ ี
มากมาย ไมใ่ ช่เฉพาะเจา้ คนเดียวแตถ่ า้ ขา้ ไมช่ ว่ ยเจา้ คง
ไมม่ ีโอกาสอีก”

107

เหออนั โหรวเมม้ ปาก “ขา้ รูแ้ ลว้ ”

เวลาผา่ นไปอยา่ งรวดเรว็ อีกหนงึ เดือนสาํ นกั ศกึ ษาชิง
เฟิงก็จะเปิดภาคเรยี น ลซู่ งิ หวั พาเหออนั โหรวออกไป
จากจวน

ครงั นีทงั สองไมใ่ หใ้ ครรู้ เลือกเวลาดกึ เดินทางอยา่ ง
เงียบๆ

ทา่ มกลางความมืดยามคาํ คืน เหออนั โหรวยอมใหล้ ซู่ ิ
งหวั โอบอยใู่ นวงแขนแตโ่ ดยดีแลว้ เหาะไปขา้ งหนา้ ภาพ
ทิวทศั นส์ องขา้ งเคลอื นถอยหลงั อยา่ งรวดเรว็ เหออนั โหร
วอดสงสยั ไมไ่ ดเ้ ขาจะพานางเหาะไปจนถงึ สาํ นกั ศกึ ษา

108

หรอื

จนกระทงั พน้ จากเมืองหลวงไปถงึ ชานเมือง ขณะเหออนั
โหรวกาํ ลงั เคลมิ หลบั จๆู่ ลซู่ งิ หวั กห็ ยดุ กะทนั หนั แลว้ รบี
รอ่ นลงบนยอดเขา

ลมหนาวพดั โชยมาวบู หนงึ เหออนั โหรวรูส้ กึ ตวั ตืนขนึ จงึ
มองไปรอบๆ

ตน้ ไมร้ กทบึ เป็นบรเิ วณกวา้ ง แตส่ ถานทีทีทงั สองยืนอยู่
กลบั เป็นพืนเปลา่

“ทาํ ไมหยดุ ตรงนี” เหออนั โหรวถามดว้ ยความสงสยั

109

ลซู่ ิงหวั ไมต่ อบ แตช่ ฝู ่ามือขนึ มีแสงนวลแผอ่ อกจากฝ่า
มือราวกบั แสงจนั ทร์ เหออนั โหรวตะลงึ มอง ขณะกาํ ลงั
จะคลาํ ทนั ใดนนั กร็ ูส้ กึ วา่ ลมพดั แรงขนึ

เหออนั โหรวรบี หดมือกลบั มากอดอกไวแ้ นน่ รูส้ กึ อยา่ ง
เลอื นรางวา่ ขา้ งหลงั มีอะไรบางอยา่ งเขา้ มาใกล้ พอหนั
ไปมองชวั ขณะนางกต็ กตะลงึ กบั สงิ ทีอยเู่ บืองหนา้ !

นนั คือนกยกั ษน์ ่าเกรงขาม เทา้ มีขนาดใหญ่เทา่ กบั เรอื
รูปลกั ษณภ์ ายนอกเหมือนนกอินทรี แตข่ นเป็นสขี าวลว้ น
ดวงตาเหมือนมีปัญญากาํ ลงั จอ้ งมองลซู่ ิงหวั

110

“ไปกนั เถอะ” ลซู่ ิงหวั วางมือลง โอบเหออนั โหรวไวแ้ ลว้
รอ่ นลงบนหลงั นกยกั ษอ์ ยา่ งมนั คง

พอทงั สองนงั เรยี บรอ้ ยแลว้ นกยกั ษก์ ก็ างปีกบินไปสดู่ นิ
แดนหา่ งไกล

นกยกั ษเ์ หาะดว้ ยความเรว็ สงู แตค่ นทีนงั บนหลงั นกแม้
จะหลบั ตากลบั รูส้ กึ ปลอดภยั นางนกึ ไมถ่ งึ วา่ เวลานีตน
อยกู่ ลางอากาศเป็นเวลานานถงึ เกา้ วนั

ตงั แตเ่ รมิ บนิ ลซู่ งิ หวั กย็ กมือขนึ สรา้ งวงอาคมไวแ้ ลว้ ดงั
นนั ไมว่ า่ นกยกั ษจ์ ะเหาะเรว็ เพียงไร ไมว่ า่ ลมขา้ งนอกวง
อาคมจะเหนบ็ หนาวเพียงไร เหออนั โหรวก็ไมร่ ูส้ กึ แมแ้ ต่

111

นอ้ ย

112

ตอนที 10 สตั วท์ พิ ย์

“นีนกอะไร ทาํ ไมจงึ ฉลาดเชน่ นี” เหออนั โหรวมองดนู ก
ยกั ษท์ ีตนนงั ดว้ ยความประหลาดใจ ยืนมือไปลบู ๆ ตบๆ
ขา้ งใตส้ ว่ นทีตนนงั อยู่ พอสมั ผสั ก็รูส้ กึ วา่ ไมใ่ ชข่ นนก แต่
เป็นเหมือนขนออ่ นละเอียด ชา่ งน่มุ มือเสยี จรงิ ตามทีรู้
กนั ทวั ไปขนออ่ นไมส่ ามารถบินได้

“นีเป็นสตั วท์ พิ ย”์ ลซู่ ิงหวั พดู เสียงราบเรยี บ

“สตั วท์ พิ ย?์ ” เหออนั โหรวตะลงึ

113

ลซู่ งิ หวั พยกั หนา้ “ทีไหนมีไอทพิ ยค์ นก็ฝึกพลงั ได้ สตั วก์ ็
ฝึกพลงั ไดเ้ ช่นกนั สตั วท์ ีผา่ นการฝึกพลงั จะเกิดการ
จาํ แลง โดยพืนฐานคือรูปรา่ งเปลยี นไป สามารถเขา้ ใจ
ภาษาคน มีสติปัญญา ถา้ แขง็ แกรง่ ขนึ อีกก็ถงึ ขนั
สามารถแปลงรา่ งเป็นคนพดู ภาษาคน สตั วท์ ีผา่ นการฝึก
พลงั สามารถใชพ้ ลงั ทิพย์ สตั วท์ ิพยต์ วั นีรา่ งเดิมจรงิ ๆ
เหาะไมไ่ ด้ ลกั ษณะทีเจา้ เหน็ เวลานีเกิดจากการจาํ แลง”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ แตก่ ไ็ มไ่ ดเ้ ขา้ ใจทงั หมด สงิ ตา่ งๆ
ในโลกยงั มีอะไรอีกมากทีนางไมเ่ คยเหน็ มากอ่ น

“สตั วท์ พิ ยม์ ีการแบง่ ระดบั หรอื ไม่ แบง่ ระดบั แบบเดียว

114

กบั คนทีผา่ นการฝึกพลงั หรอื ”

“ไม”่ ลซู่ งิ หวั ตอบ “สตั วท์ พิ ยม์ ีระดบั ความสามารถ
เฉพาะตวั ขนั ตาํ สดุ กค็ ือเป็ดไกว่ วั แพะทีเรากินกนั เป็น
สตั วธ์ รรมดา เมือผา่ นการฝึกพลงั จะเป็นสตั วท์ ิพย์ สตั ว์
ทพิ ยท์ กุ ตวั สามารถเขา้ ใจภาษาคน มีสตปิ ัญญา สตั ว์
ทิพยท์ ียกระดบั เป็นสตั วศ์ กั ดสิ ทิ ธิจะพดู ภาษาคนได้ หาก
ยกระดบั เป็นสตั วเ์ ทพจะแปลงรา่ งเป็นคนได”้

“เป็นอยา่ งนีเอง” เหออนั โหรวพยกั หนา้ ยืนมือไปลบู ขน
ออ่ นทีตนนงั อยู่ หรตี าถาม “สตั วต์ วั นีอยใู่ นระดบั ไหน”

“เวลานียงั เป็นสตั วท์ พิ ยธ์ รรมดา”

115

“เวลานี?” เหออนั โหรวจบั ใจความสาํ คญั ไวไ้ ด้ “แลว้ เมือ
ไรจงึ จะยกระดบั ตอ้ งฝึกพลงั ตอ่ ไปเรอื ยๆ ใชห่ รอื ไม”่

“ความเป็นสตั วท์ ิพยอ์ าศยั การสบื ทอดทางสายเลอื ดเป็น
หลกั สตั วเ์ ทพโบราณบางชนิดมีสายเลอื ดสงู สง่ และสบื
ทอดตอ่ ๆ กนั มา พอถงึ รุน่ หลงั ไมต่ อ้ งฝึกพลงั ก็เป็นสตั ว์
ทพิ ย์ แตส่ ตั วท์ พิ ยต์ วั นีมีพรฟา้ ประทานระดบั ทวั ไป หาก
ไมเ่ กิดปาฏิหารยิ ์ ตอ่ ไปอยา่ งมากก็เป็นเพียงสตั ว์
ศกั ดสิ ทิ ธิ แตย่ งั มีลกั ษณะทีดีคือเหาะไดเ้ รว็ แมแ้ ตส่ ตั ว์
ศกั ดสิ ทิ ธิทีฮอ่ งเตป้ ระทบั ก็ยงั เหาะไดไ้ มเ่ รว็ เทา่ ”

“ถา้ เชน่ นนั พญาหงสใ์ นตวั ขา้ ...” เหออนั โหรวคิดจะพดู
ออกมา แตจ่ ๆู่ ก็นกึ ถงึ คาํ เตือนของลซู่ ิงหวั จงึ กลนื คาํ พดู

116

ลงไป เปลยี นเป็น “ถา้ เชน่ นนั ตวั ทีอยใู่ นรา่ งขา้ ละ่ มีพร
ฟา้ ประทานระดบั ไหน”

ลซู่ งิ หวั มองนางแวบหนงึ มมุ ปากผดุ รอยยมิ แฝงนยั “ตวั
นนั หรอื ...อยา่ งนอ้ ยกเ็ ป็นสตั วเ์ ทพ”

“อยา่ งนอ้ ย? เป็นสตั วเ์ ทพโบราณอยา่ งนนั หรอื ” ดวงตา
ของเหออนั โหรวเป็นประกายขนึ มาทนั ที

มีสตั วเ์ ทพอยใู่ นรา่ งของนาง มินา่ จงึ มีพลงั แข็งแกรง่ ปาน
นี ถา้ นางสามารถควบคมุ พลงั ทงั หมด ตอ่ ไปคงไมต่ อ้ ง
กงั วลวา่ จะมีภยั อนั ตรายแลว้

117

ลซู่ งิ หวั เขา้ ใจความคดิ ของนาง จงึ พดู สกดั ความเพอ้ ฝัน
นนั “อยา่ คิดไปไกลขนาดนนั สตั วใ์ นรา่ งของเจา้ ไมใ่ ช่
ควบคมุ ไดง้ า่ ยๆ อีกอยา่ งหนงึ สตั วน์ นั เป็นเพียงดวงจิตที
ตกคา้ ง แมว้ า่ เจา้ ควบคมุ ได้ ก็ไมม่ ีประโยชนน์ กั ”

พอไดย้ นิ อยา่ งนี เหออนั โหรวกผ็ ิดหวงั ทนั ที

“อยากแขง็ แกรง่ ตอ้ งไมใ่ จรอ้ น การหาทางลดั การใชท้ กุ
วิถีทาง สดุ ทา้ ยจะเกิดปัญหาขนึ ควรกา้ วไปทีละกา้ ว
อยา่ งมนั คง ขา้ จะยินดีช่วยเจา้ ใหส้ าํ เรจ็ ตามทีเจา้
ปรารถนา” ลซู่ งิ หวั พดู จบกไ็ มค่ ยุ ตอ่ อีก ถงึ นงั อยเู่ ฉยๆ ก็
ไมม่ ีอะไรทาํ จงึ หลบั ตานงั สมาธิฝึกพลงั

118

เหออนั โหรวเหน็ เช่นนนั ก็หลบั ตาฝึกพลงั เชน่ กนั

เรมิ แรกเหออนั โหรวไมส่ ามารถทาํ ใจใหส้ งบได้ เรอื งราว
เกียวกบั สตั วท์ พิ ยก์ ระตนุ้ ความอยากรูอ้ ยากเหน็ ตอ่ โลก
จนอยากหาหนงั สือสารานกุ รมมาคน้ หาคาํ อธิบายเกียว
กบั โลกนีใหท้ ะลปุ รุโปรง่ แตก่ ร็ ูว้ า่ ไดแ้ ตค่ ิด รอใหต้ นไปถงึ
สาํ นกั ศกึ ษาก่อนกจ็ ะคอ่ ยๆ เรยี นรูไ้ ดก้ วา้ งขวางขนึ

เวลาผา่ นไปชา้ ๆ ในทีสดุ เหออนั โหรวกส็ งบใจได้ นาง
สามารถทมุ่ เทกายและจิตในการฝึกพลงั อยา่ งเตม็ ที

พลงั ทพิ ยใ์ นตวั ผา่ นไปไมก่ ีครงั กค็ อ่ ยๆ เกาะกลมุ่ กนั เป็น
จาํ นวนมาก เหออนั โหรวทดลองรวบรวมพลงั ในตวั คอ่ ยๆ

119

โคจรไปทวั รา่ งหนงึ รอบใหญ่ รูส้ กึ วา่ เนือตวั สบายขนึ มาก
โดยไมร่ ูต้ วั

พอลืมตาขนึ ก็เหน็ ลซู่ งิ หวั กาํ ลงั จอ้ งมองตนอยู่ เหออนั
โหรวสะดงุ้ โหยง “เจา้ ทาํ อะไร!”

“ไมม่ ีอะไร” ลซู่ งิ หวั ไมไ่ ดแ้ สดงอาการพิรุธเสไปมองทาง
อืน แตย่ อ้ นถามนางวา่ “เจา้ หวิ หรอื ไม”่

เหออนั โหรวทอ้ งรอ้ งขนึ มาทนั ที มองไปรอบๆ เหน็ วา่ ฟา้
มืดแลว้ แตก่ ร็ ูส้ กึ วา่ การเดินทางสาํ คญั กวา่ จงึ บอกลซู่ ิ
งหวั วา่ “ขา้ ไม.่ ..”

120

“ดทู า่ เจา้ คงหวิ แลว้ ” ลซู่ ิงหวั ไดย้ ินเสียงทอ้ งรอ้ งของนาง
จงึ พดู ตดั บท “เอาอยา่ งนี ขา้ งหนา้ มีตวั เมืองเลก็ ๆ มีจดุ
เดน่ คือไกด่ อกกยุ้ ฮวา เขา้ ไปนอนพกั สกั คืนคอ่ ยเดนิ ทาง
ตอ่ เถอะ”

เหออนั โหรวอา้ ปากจะพดู แตใ่ นทีสดุ กแ็ พแ้ กค่ าํ วา่ ไก่
ดอกกยุ้ ฮวา

พอลงจากนกยกั ษ์ เหออนั โหรวพบวา่ ตวั เมืองนีแมอ้ ยู่
หา่ งจากเมืองหลวงมาก แตก่ ็มีผคู้ นหนาแน่น ตามทอ้ ง
ถนนมีคนไปมาไมน่ อ้ ยกวา่ เมืองหลวง

“ไกด่ อกกยุ้ ฮวาทีวา่ มีขายทีไหนหรอื ” เหออนั โหรวดวงตา

121

เป็นประกายเดนิ ตามหลงั ลซู่ งิ หวั ตอนอยใู่ นจวนองค์
ชายกินแตข่ า้ วตม้ ทกุ วนั อาหารรสเลศิ แบบโบราณนาง
ไมเ่ คยลมิ รสมากอ่ น ลซู่ ิงหวั ไมส่ นใจนางยงั คงเดนิ ตอ่ ไป
ชดุ สีดาํ ทีสวมของเขากลมกลนื ไปกบั ความมืดยามคาํ คืน

เหออนั โหรวขยีตาราวกบั วา่ ลซู่ ิงหวั จะหายเขา้ ไปใน
ความมืดชวั พรบิ ตา นางจงึ พมึ พาํ ขนึ “ใสอ่ ะไรก็ไมใ่ ส่
ตอ้ งใสส่ ดี าํ มืดๆ เหมือนนกยกั ษต์ วั นนั ”

“เจา้ พดู อะไร” ลซู่ ิงหวั หยดุ เดนิ นาํ เสียงราบเรยี บตา่ งจาก
ปกติ พอเขาหยดุ กะทนั หนั เหออนั โหรวซงึ ตามหลงั มาจงึ
กระแทกถกู ไหลเ่ ขานางลบู จมกู สง่ เสยี งครวญ “เจบ็ นะ!
ทาํ ไมจๆู่ กห็ ยดุ เดินเลา่ ”

122

“ถงึ แลว้ ” ลซู่ ิงหวั เหน็ ทา่ ทางนางโกรธกย็ ิมนยั นต์ า

เหออนั โหรวเงยหนา้ เหน็ โรงเตียมเลก็ จงึ วิงเขา้ ไปทาํ ทา่
เหมือนชายแก่ตบโต๊ะ “เสยี วเออ้ ร์ ยกอาหารแนะนาํ ของ
รา้ นมาใหห้ มด!”

“ไดเ้ ลยนายทา่ น อาหารแนะนาํ ของรา้ นทีเลอื งลอื ไปทวั
แควน้ เหลียงอนั เกรยี งไกรก็คือไก่ดอกกยุ้ ฮวาขอรบั ”
เสยี วเออ้ รว์ ิงเขา้ ไปบอกในครวั อยา่ งเรง่ รบี

“กินเป็นแคไ่ ก่ดอกกยุ้ ฮวา” ลซู่ ิงหวั หยิบถว้ ยมารนิ ชาให้
ตวั เอง แตถ่ กู เหออนั โหรวแยง่ ไปดืมรวดเดียวหมด ลซู่ ิ

123

งหวั เปรยตาขนึ มองไมพ่ ดู ไมจ่ ารนิ ชาใหต้ วั เอง ทา่ ทาง
เหมือนเป็นคนรบั ใชเ้ หออนั โหรว

พออาหารยกมา ลซู่ ิงหวั กค็ ีบผกั กวางตงุ้ กินอยา่ งชา้ ๆ
พอจะคีบอีกคาํ หนงึ ก็พบวา่ เหลอื แตจ่ านเปลา่ ลซู่ งิ หวั
วางตะเกียบลงไดแ้ ตห่ ลบั ตาเขา้ สมาธิ เขาเหมือนไมเ่ คย
ไดย้ ินมากอ่ นวา่ คณุ หนใู หญ่สกลุ เหอจะกินเก่งปานนี

“คนฉงชิงอยา่ งขา้ สดุ ๆ คือเผด็ นอ้ ย แมไ้ ก่ดอกกยุ้ ฮวาไม่
เผด็ สกั นิด แตท่ ีเหนือกวา่ คือความอรอ่ ย” เหออนั โหร
วลบู ทอ้ ง นางกินจนอิมแปล้

124

ตอนที 11 สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง

“อาหารทีนีแพงนะ” ลซู่ งิ หวั บอกนาง
“ไมเ่ ป็นไร มีเจา้ ทงั คน” เหออนั โหรวไมใ่ สใ่ จ
“ขา้ บอกหรอื วา่ จะเป็นคนจ่าย” ลซู่ ิงหวั พดู เสียงราบเรยี บ
แตเ่ หออนั โหรวฟังแลว้ เหมือนโดนระเบิด
“อะไรนะ เจา้ บอกเองวา่ จะกินไก่ดอกกยุ้ ฮวา” เหออนั

1

โหรวตะโกนขนึ

“ขา้ ไดก้ ินหรอื ” ลซู่ งิ หวั พดู จบกล็ กุ ไปหาเถา้ แก่โรงเตียม
เหออนั โหรวนกึ วา่ เมือครูเ่ ขาพดู เลน่ และเวลานีกไ็ ปจ่าย
เงินแลว้ จงึ นงั รอทา่ ทางเหมือนเดก็ นา่ รกั

นกึ ไมถ่ งึ วา่ พอลซู่ งิ หวั จา่ ยเงินใหเ้ ถา้ แกเ่ สรจ็ กเ็ ดินกลบั
มาบอกนางวา่ “ขา้ จา่ ยเงินคา่ หอ้ ง และบอกเถา้ แก่วา่
เงินคา่ อาหารเจา้ เป็นคนจา่ ย ถา้ เจา้ จา่ ยเรยี บรอ้ ยกไ็ ป
พกั ผอ่ นได”้ พดู จบกเ็ อากญุ แจใหน้ างพวงหนงึ สว่ นตน
เองขนึ ไปชนั บน

“ลซู่ ิงหวั เจา้ ไมไ่ ด.้ ..” เหออนั โหรวถลงึ ตาใสด่ ว้ ยความ

2

โกรธ แตพ่ อคิดอีกทีเขาเหมือนจะไมไ่ ดก้ ินเลย

วนั หลงั ใหเ้ ขาเป็นคนจา่ ยบา้ ง พอคดิ อยา่ งนีเหออนั โหร
วจงึ เอาเงินเกือบทงั หมดออกมาจา่ ย

กระทงั เหออนั โหรวขนึ ไปชนั บนมองดกู ญุ แจในมือ ไมร่ ู้
วา่ หอ้ งของตนอยไู่ หนจงึ ทาํ ใจกลา้ ตะโกนขนึ “ลซู่ งิ หวั !”

นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมีคนเดนิ ขนึ บนั ไดมาหลายคน ในนนั มี
ผหู้ ญิงคนหนงึ เกลา้ ผมสวยแตง่ หนา้ เขม้ สวมเสอื ผา้ ราคา
แพง พอเหน็ เหออนั โหรวกเ็ อามือปิดปากหวั เราะ “คน
บา้ นป่าก็หยาบคายเช่นนีแหละ ไมร่ ูต้ ะโกนโหวกเหวก
อะไร”

3

เหออนั โหรวไมร่ ูว้ า่ ผหู้ ญิงคนนีเป็นใคร ในสถานทีเลก็ ๆ
เหน็ คนแตง่ ตวั ฉดู ฉาดเช่นนี กร็ ูส้ กึ ตะลงึ อยบู่ า้ ง ขณะนนั
เองประตขู า้ งหนา้ กเ็ ปิดออก ใบหนา้ ของลซู่ งิ หวั อยตู่ รง
หนา้ นางพอดี

“อีกแลว้ หรอื ” ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ เขาเคยเหน็ ผหู้ ญิงแตง่ ตวั
ฉดู ฉาดคนนนั มากอ่ นแลว้ ทาํ สหี นา้ บดู บงึ

“ขา้ ไมร่ ูว้ า่ เจา้ ใหข้ า้ พกั หอ้ งไหน” เหออนั โหรวพดู จบก็กม้
หนา้ รูส้ กึ เหมือนนางกบั ลซู่ ิงหวั ลกั ลอบมาพบกนั

ลซู่ งิ หวั ดงึ นางเขา้ ไปแลว้ ปิดประตหู อ้ งบอกวา่ “หอ้ งนี

4

แหละ”

“เจา้ บอกวา่ สองหอ้ งไมใ่ ชห่ รอื ” จ่ๆู ก็อยใู่ กลก้ นั ทนั ทีเช่น
นี ทาํ ใหเ้ หออนั โหรวใจเตน้ จงึ ผลกั เขาออก

“ขา้ บอกเมือไรวา่ สองหอ้ ง”

ดเู หมือนวา่ จะใช่...แตว่ า่ “ทาํ ไมถงึ พกั แคห่ อ้ งเดียว!”

“ทีนีอยหู่ า่ งจากสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงไมม่ าก คนสว่ นใหญ่
จะมาพกั ทีนี” พดู จบเขากห็ ยดุ ครูห่ นงึ “เจา้ คิดวา่ คนทีจะ
ไปสาํ นกั ชิงเฟิงมีแตเ่ ราสองคนหรอื ”

5

“เอาละ แลว้ จะใหข้ า้ นอนไหน” เหออนั โหรวยอมรบั
สภาพการอยหู่ อ้ งเดียวกนั แตพ่ อมองไปรอบๆ กลบั เหน็
เตียงหลงั เดียว

“แนน่ อนวา่ เจา้ นอนพืน ขา้ นอนขา้ งบน” ลซู่ ิงหวั พดู
พลางถอดเสือนวมตวั นอกออกมาแขวนทีขา้ งเตียง

เหออนั โหรวคดิ ดว้ ยความโกรธ แตเ่ ขาเป็นคนจา่ ยคา่
หอ้ ง ชา่ งเขาเถอะ

“แตข่ า้ อยากรูจ้ รงิ ๆ เจา้ เอาเงินจากไหนมาจา่ ยคา่
อาหาร” ลซู่ งิ หวั ปรายตามองเหออนั โหรว

6

“ตอนอยจู่ วนองคช์ ายขา้ กินแตข่ า้ วตม้ เปลา่ โดยไมห่ วงั
อะไรเลยหรอื ” เหออนั โหรวพดู จบกร็ ูส้ กึ วา่ ไมเ่ หมาะจงึ
รบี พดู เสรมิ “เออ่ ขา้ หมายความวา่ เวลานนั ขา้ กินขา้ วตม้
เปลา่ เพือประหยดั เงินไว”้

ลซู่ งิ หวั ไมพ่ ดู ไมจ่ า เดินเขา้ มาจบั เหออนั โหรวกดกบั บาน
ประตู เหออนั โหรวถกู เงาของลซู่ ิงหวั บงั ไว้ นางมองลซู่ ิ
งหวั ซงึ สงู กวา่ ตนหนงึ ชว่ งหวั

ลซู่ ิงหวั ยืนมือมาทีกระเป๋ าเงินของนางแลว้ หนั หลงั กลบั ก็
เรยี บรอ้ ยอยา่ งงา่ ยดาย

เหออนั โหรวยืนตะลงึ อยกู่ บั ที “ทาํ อยา่ งนีไดห้ รอื ! ชิงเงิน

7

ขา้ กเ็ ทา่ กบั ฆา่ พอ่ แมข่ า้ ”

“ขา้ จะช่วยเจา้ ตามหาพอ่ กบั แม่ เอาละ นอนซะ ขืน
บน่ พรุง่ นีจะใหเ้ จา้ จา่ ยคา่ อาหารเหมือนเดิม” ลซู่ ิงหวั
นอนตะแคงบนเตียง หลบั ตาพดู

เหออนั โหรวมองไปรอบๆ จะใหน้ างนอนไหนมีแตท่ ีนงั
นางจงึ เอาโต๊ะเลก็ มาวางทีพืน แลว้ นอน ทนั ทีทีลม้ ตวั
นอนเหออนั โหรวกค็ ดิ ถงึ ชีวติ ในบา้ น คดิ ไปคิดมาก็
รอ้ งไห้ รอ้ งไหเ้ สรจ็ กร็ ูส้ กึ วา่ ขืนคิดเชน่ นีตอ่ ไปคงไมด่ ีแน่
จงึ รบี ปิดตาพยายามขม่ ตวั เองใหห้ ลบั

ในหอ้ งอีกหอ้ งหนงึ ผหู้ ญิงทีเหออนั โหรวเหน็ พดู กบั สาว

8

ใชใ้ กลช้ ิดวา่ “ซเู ยียน เมือครูข่ า้ เหน็ คนในหอ้ งนนั ไมถ่ นดั
ตา แตด่ คู ลา้ ยพีซงิ หวั ”

“ใตห้ ลา้ มีคนหนา้ ตาเหมือนกนั มากมาย องคช์ ายสามคง
ไมม่ ายงุ่ กบั ผหู้ ญิงบา้ นนอกหา่ งไกลเชน่ นี” สาวใชต้ อบ

“เจา้ พดู ถกู ขา้ คงคิดมากไปเอง”

รุง่ เชา้ พอเหออนั โหรวตืนขนึ มาก็รูส้ กึ วา่ มีผา้ หม่ คลมุ ตวั
อยู่ พอมองไปทีเตียงลซู่ งิ หวั ก็ไมอ่ ยแู่ ลว้

นางเอามือขยีตาใหห้ ายง่วง นกึ ไดว้ า่ ลซู่ ิงหวั คงไมท่ ิงนาง
แลว้ หนีไปจงึ จดั แจงตวั เองแลว้ ลงบนั ไดไป

9

ลซู่ งิ หวั ซงึ กินอาหารเชา้ อยพู่ อเหน็ นางลงมากท็ าํ ทา่ บอก
“ไมไ่ ดส้ งั อาหารใหเ้ จา้ ถา้ สงั กต็ อ้ งจา่ ยเงินเอง”

เหออนั โหรวมองดขู นมแปง้ ขา้ วโพดสองชินทีเหลอื บน
โต๊ะ และขา้ วตม้ เปลา่ ทีลซู่ งิ หวั ยงั ไมท่ นั กินชามหนงึ นาง
จงึ แยง่ มากิน

ผหู้ ญิงทีพบเมือวานมาเหน็ เหตกุ ารณน์ ีพอดี เพียงแตว่ า่
ลซู่ ิงหวั ไมไ่ ดห้ นั หนา้ มานางจงึ ไมท่ นั สงั เกตเขา

“ทา่ ทางหยาบคายเชน่ นี เหมือนไมไ่ ดก้ ินขา้ วมาหลาย
วนั ” ผหู้ ญิงคนนนั เดนิ หา่ งจากโต๊ะของเหออนั โหรวให้

10

มากทีสดุ

“คนป่าทงั นนั ” ซเู ยียนประคองนายหญิงเดนิ ไป

เหออนั โหรวงว่ นอยกู่ บั การกิน ไมไ่ ดย้ นิ ผหู้ ญิงสองคนคยุ
กนั

“ขา้ จะทาํ เป็นวา่ ไมร่ ูจ้ กั เจา้ ไดไ้ หม” ลซู่ ิงหวั กลบั รูส้ กึ ขาย
หนา้

“โทษขา้ ไดห้ รอื ขา้ หวิ จะตายอยแู่ ลว้ ” เหออนั โหรวกิน
ขนมแปง้ ขา้ วโพดหมดแลว้ กาํ ลงั กินขา้ วตม้ โจ๊กอยู่

11

ขณะออกจากประตโู รงเตียม จๆู่ เหออนั โหรวกบ็ อกลซู่ ิ
งหวั วา่ “ขอบใจ”

“ไมต่ อ้ งเกรงใจ” ลซู่ ิงหวั สีหนา้ แสดงความเอน็ ดู มมุ ปาก
คลา้ ยกบั มีรอยยมิ

ทงั สองเดนิ ไปถงึ นอกเมือง ลซู่ งิ หวั จงึ เรยี กนกยกั ษแ์ ลว้
โอบเหออนั โหรวนงั บนหลงั นก

ณ โรงเตียม “ซเู ยียน ขา้ เหน็ ชดั แลว้ คนนนั ก็คือพีซิงหวั !”

ขณะทีนกยกั ษเ์ หาะไป ทอ้ งฟา้ ตา่ งจากตอนทีออกมา
จากเมืองหลวง นอกจากเขากบั นางแลว้ ยงั มีสตั วเ์ ทพ

12

หลายชนิดปรากฏใหเ้ หน็ ไมข่ าดระยะ

เดนิ ทางครงึ วนั ก็มาถงึ นอกเมืองทีตงั สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง
เหออนั โหรวกระโดดลงมาจากหลงั นกยกั ษ์ หมนุ คอ ยืด
เหยียดตวั มองดผู คู้ นมากมายเดนิ เขา้ ไปในเมืองแลว้ อด
แปลกใจไมไ่ ด้ “คนมากขนาดนีเชียวหรอื ”

สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงไมเ่ หมือนสาํ นกั ศกึ ษาจิวโจว สาํ นกั
ศกึ ษาจิวโจวเป็นสาํ นกั ศกึ ษาหลวงสาํ หรบั เชือพระวงศ์
คนชนั สงู แตส่ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเป็นสาํ นกั ศกึ ษาทีใหญ่ที
สดุ ของแควน้ เหลยี งอนั เกรยี งไกร มีชือเสียงเลอื งลอื ดา้ น
การหลอมโอสถทพิ ยท์ ีสบื ทอดกนั มาแตโ่ บราณ แมม้ ีชือ
เสยี งเหมือนกนั แตส่ าํ นกั ศกึ ษาจิวโจวกเ็ ทียบสาํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิงไมไ่ ดเ้ ลย” ลซู่ งิ หวั พดู ชา้ ๆ

13

“มีชือเสียงขนาดนี...ถา้ อยา่ งนนั เราจะเขา้ ไดห้ รอื ” เห
ออนั โหรวรูส้ กึ กงั วล

“ขา้ เขา้ ได้ แตถ่ า้ เจา้ เขา้ ไมไ่ ด้ ขา้ จะไมด่ แู ลคา่ อาหารคา่
ทีพกั ใหเ้ จา้ ” ลซู่ งิ หวั กม้ หนา้ มองเหออนั โหรว

“แนน่ อนอยแู่ ลว้ เพราะเจา้ เป็นองคช์ ายสาม” เหออนั โหร
วมองหนา้ เขาอยา่ งดแู คลนแวบหนงึ

แตล่ ซู่ งิ หวั อธิบายอยา่ งใจเยน็ “สาํ นกั ศกึ ษาชิง
เฟิงรบั ศษิ ยโ์ ดยพจิ ารณาจากพรฟา้ ประทาน ศษิ ยใ์ นนนั
สว่ นใหญ่เป็นคนทีมีความสามารถพิเศษ ไมเ่ กียวขอ้ งกบั

14

ชาติกาํ เนิด”
“ถา้ เชน่ นนั เชือพระวงศท์ ีไมม่ ีพรฟา้ ประทานก็เขา้ สาํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิงไมไ่ ด!้ ” เหออนั โหรวอทุ านออกมาดว้ ยความ
ตกตะลงึ

15

ตอนที 12 คดั เลือกศษิ ย์

“ตรงกนั ขา้ ม เชือพระวงศท์ กุ คนมีพรฟา้ ประทานทีไม่
เหมือนใคร” ลซู่ งิ หวั สะบดั พดั ออก ทา่ ทางภมู ิใจ “สรุป
แลว้ ถา้ เจา้ ไมอ่ ยากเป็นคนเรร่ อ่ น ก็ตอ้ งเขา้ ใหไ้ ด”้
“ตกลง” เหออนั โหรวกดั ฟันรบั ปาก
ทงั สองพดู คยุ กนั จนเขา้ มาใกลส้ าํ นกั ศกึ ษา เวลานีจดุ รบั

16

สมคั รมีคนหอ้ มลอ้ มหลายชนั ลซู่ งิ หวั เหน็ เช่นนนั ก็ใหเ้ ห
ออนั โหรวอยรู่ อก่อน สว่ นเขาเขา้ ไปสมคั ร

พอไดใ้ บสมคั รสองใบแลว้ กแ็ หวกผคู้ นทีหอ้ มลอ้ มออก
มาอยา่ งยากลาํ บาก ลซู่ ิงหวั เงยหนา้ ขนึ มองไมเ่ หน็ เห
ออนั โหรวทาํ อดโมโหไมไ่ ด้ พอหนั ตวั ไป จๆู่ เหออนั โหร
วก็โผลม่ า ในมือมีพทุ ราจีนฉาบนาํ ตาลสองไม้ ดวงตา
เป็นประกาย “ขา้ เหน็ ทางโนน้ ขายพทุ ราจีนฉาบนาํ ตาล
รอเจา้ ตงั นานยงั ไมม่ าเลยไปซือสองไม้ เอา้ ให”้

ลซู่ งิ หวั ยืนมือรบั แลว้ กดั คาํ หนงึ รสชาตหิ วานอรอ่ ย
เหมือนทีเคยกินในวยั เดก็ ความโมโหลดลงไปมาก

17

“เหน็ บอกวา่ คนหนงึ หยิบไดใ้ บหนงึ ไมใ่ ชห่ รอื ทาํ ไมเจา้
หยิบไดส้ องใบ” เหออนั โหรวไมไ่ ดก้ ินชา้ ๆอยา่ งเขา พทุ รา
จีนฉาบนาํ ตาลไมน้ นั ของนางเลยเหลอื ไมถ่ งึ ครงึ

“คงเป็นเพราะขา้ เป็นองคช์ ายสาม” ลซู่ ิงหวั ถือพทุ ราจีน
ฉาบนาํ ตาลขา้ งหนงึ อีกขา้ งหนงึ ดงึ เหออนั โหรวไปยงั จดุ
ทดสอบของหอสมดุ

“เจา้ เคยบอกวา่ ...” เหออนั โหรวรูส้ กึ ไมพ่ อใจอยบู่ า้ ง แต่
เหน็ ทา่ ทางของลซู่ งิ หวั ยามถือพทุ ราจีนฉาบนาํ ตาลดนู ่า
รกั จงึ ไมพ่ ดู โวยวาย

“เพราะขา้ มีพรฟา้ ประทานไมเ่ หมือนใคร” ลซู่ งิ หวั

18

พยายามทาํ สหี นา้ ใหอ้ อ่ นโยน

เหออนั โหรวยงั ไมท่ นั เขา้ ใจคาํ พดู ของเขาทีวา่ “พรฟา้
ประทานไมเ่ หมือนใคร”

“เมือคืนเจา้ รอ้ งไห”้ ลซู่ ิงหวั ลบู ผมนาง

เวลานีปากของเหออนั โหรวเหมือนอมไข่ทงั ฟองเจา้ หดู ี
ปานนีเชียวหรอื

พอมาถงึ จดุ ทดสอบ ลซู่ ิงหวั กบ็ อกนางอีกครงั “สาํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิงมีกาํ หนดการคดั เลือกศษิ ยเ์ ป็นเวลาหนงึ
เดือน สามปีครงั หนงึ แตล่ ะครงั จะรบั ศิษยช์ ายสบิ หา้ คน

19

ศษิ ยห์ ญิงสบิ หา้ คน พอไดจ้ าํ นวนครบในหนงึ เดือนก็
หยดุ ช่วงคดั เลอื กสามารถทดสอบไดไ้ มจ่ าํ กดั จาํ นวน
ครงั แตช่ ายหญิงตอ้ งแยกกนั คนอืนมกั จะอยจู่ ดุ ทดสอบ
หลายวนั ไมเ่ หมือนเรา”

เหออนั โหรวมองเขาดว้ ยความงนุ งง แลว้ ถามวา่ “ทาํ ไม
ไมเ่ หมือนกนั อยา่ งไร”

“เราแคท่ ดสอบสามครงั ใชเ้ วลาถงึ บา่ ยแคน่ นั ” ลซู่ งิ หวั
ยืนใบสมคั รใหน้ าง “พอถงึ เวลาเยน็ ถา้ เจา้ สอบไมผ่ า่ นก็
ตอ้ งไปเรร่ อ่ น”

“เดียวนะ เจา้ ควรจะคมุ้ ครองขา้ ไมใ่ ชห่ รอื ”

20

“มีเงือนไขวา่ เจา้ ตอ้ งไดร้ บั การคดั เลือก” ลซู่ ิงหวั พดู ขณะ
เดนิ มาถงึ จดุ ทดสอบ พอกา้ วเขา้ ไปก็พดู เสรมิ ขนึ อีก “เรา
พบกนั ทีจดุ รายงานตวั ศิษยใ์ หม”่

เหออนั โหรวรบั ปากอยา่ งจาํ ใจ แลว้ ทาํ ใจกลา้ เขา้ ไปจดุ
ทดสอบ ในจดุ ทดสอบเป็นเหมือนอีกมิตหิ นงึ มีภเู ขาสงู
มีนาํ ตก มีแมก้ ระทงั เมฆและลม เหออนั โหรวรูด้ ีวา่ เป็น
ภาพนิรมิตจากพลงั

พอเขา้ ไปแลว้ เหออนั โหรวจงึ นกึ ออกวา่ นางยงั ไมไ่ ดถ้ าม
ลซู่ ิงหวั วา่ จะมีการทดสอบอะไร...

21

ขา้ งในมีคนจาํ นวนมากทวั บรเิ วณเตม็ ไปดว้ ยสมนุ ไพรทงั
ลอยกลางอากาศ ทงั งอกขนึ จากพืนดิน นางเหน็ ภาพคน
ทีมาคดั เลือกชลุ มนุ กบั การเก็บสมนุ ไพรตน้ หนงึ ปรากฏ
อยทู่ วั ไป

เหออนั โหรวดอู ยคู่ รูห่ นงึ จงึ พอรูว้ า่ ถา้ จะสอบผา่ นกต็ อ้ ง
เก็บสมนุ ไพรบางชนิดแลว้ เอาไปใหอ้ าจารยต์ รวจ และที
อาจารยม์ ีปา้ ยแขวนไวว้ า่ “ไมร่ บั ของราคาถกู ”

มนิ า่ คนพวกนนั จงึ พากนั ปีนเขาขนึ ไปหา แตส่ มนุ ไพรมี
ตงั มากมาย อะไรทีราคาแพงละ่ เหออนั โหรวใชพ้ ลงั
เหาะขนึ ไปบนเขาสงู พบวา่ สมนุ ไพรทีขนึ ทวั ไปตามพืนไม่
มีคนเก็บ ทกุ คนแยง่ กนั ปีนขนึ ไปเกบ็ เหด็ หลนิ จือพืช
ตา่ งๆ แตส่ มนุ ไพรทีมีทวั ไปใชไ้ มไ่ ดจ้ รงิ ๆ หรอื

22

เหออนั โหรวหลบั ตาใชพ้ ลงั สมั ผสั จดุ ทดสอบ พบวา่ เป็น
ไปตามคาด สถานทีแหง่ นีนิรมิตขนึ ดว้ ยพลงั สมนุ ไพร
บนภเู ขาสงู กเ็ ชน่ กนั สมนุ ไพรนิรมิตดว้ ยพลงั ลว้ นแตเ่ ป็น
ของปลอม สมนุ ไพรซงึ ขนึ ตามพืนทวั ไปตา่ งหากทีเป็น
ของจรงิ แมจ้ ะมีของปลอมปนอยบู่ างสว่ น

เหออนั โหรวเงยหนา้ ขนึ เหน็ อาจารยท์ ีจดุ ทดสอบมองตน
อยู่ ในใจรูส้ กึ ยินดีรบี เก็บสมนุ ไพรสามตน้ ไป คนรอบขา้ ง
พอเหน็ เหออนั โหรวเกบ็ สมนุ ไพรตามพืนกท็ าํ ทา่ ดแู คลน

“เมือครูข่ า้ ดเู จา้ อยู่ เจา้ ไมเ่ หมือนคนอืนจรงิ ๆ จาํ ไวน้ ะ
สมนุ ไพรทิพยน์ ีอยา่ ทิงเจา้ เขา้ ไปเถอะ” อาจารยจ์ ดุ

23