ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ทดสอบลกุ ขนึ ใชพ้ ลงั นิรมิตประตใู ห้

คนอืนซงึ อยขู่ า้ งๆ ไดแ้ ตม่ องเหออนั โหรวดว้ ยความอจิ ฉา
แตไ่ มร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไรดีในเมือตนไมม่ ีความสามารถพอจะ
แยกออกวา่ สมนุ ไพรตน้ ไหนเป็นของจรงิ ตน้ ไหนเป็นของ
ปลอม แมจ้ ะเก็บสมนุ ไพรตามพืนอยา่ งเหออนั โหรวก็คง
ไมไ่ ดผ้ ล

พอถงึ ตอนนีเหออนั โหรวจงึ รูว้ า่ นีเป็นสมนุ ไพรทิพย์ ไมใ่ ช่
สมนุ ไพรธรรมดาอยา่ งทีตนคดิ

ลซู่ ิงหวั บอกไวว้ า่ จดุ ทดสอบมีสามจดุ เหออนั โหรวมาถงึ
จดุ ทดสอบสองเหน็ โต๊ะตงั เรยี งกนั เป็นแถวมีคนกาํ ลงั

24

เขียนตวั หนงั สอื อยู่ คนรบั ใชพ้ านางไปยงั โต๊ะทีไมม่ ีคน
แลว้ มอบดนิ สอใหแ้ ทง่ หนงึ

หมายถงึ ใหน้ างเขียน...เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ ไมน่ า่ จะง่าย
เชน่ นี พอดใู หด้ ีทกุ คนกาํ ลงั ใชพ้ ลงั วาดรูป

ใชพ้ ลงั เขียนตวั หนงั สือไมใ่ ช่เรอื งแปลก ใครๆ กเ็ ขียนได้
อยา่ งสวยงาม แตก่ ารวาดรูปแตกตา่ งออกไป มนั เป็น
การทดสอบความสามารถในการใชพ้ ลงั และทดสอบ
ความรูใ้ นการแยกแยะ

เหออนั โหรวรบี หลบั ตาทาํ ใหต้ นเขา้ ไปอยใู่ นโลกนิรมติ
ไมเ่ อาดินสอทีคนรบั ใชใ้ หแ้ ตใ่ ชพ้ ลงั นิรมติ ดนิ สอขนึ มา

25

หลงั จากออกแบบภาพ จดั ความสมั พนั ธข์ องภาพ และ
ทาํ ใหเ้ หมือนจรงิ ... สองชวั ยามแลว้ เหออนั โหรวกว็ าด
ภาพออกมาไดส้ าํ เรจ็ การใชพ้ ลงั วาดภาพตา่ งจากการ
นิรมติ อยา่ งอืน พอปลายดนิ สอแตะถกู ตาํ แหน่งใดก็
ปรากฏสตี า่ งๆ ตามทีจินตนาการ

ภาพทีปรากฏเป็นสงิ ทีนางพบเหน็ ขณะนงั บนหลงั นก
ยกั ษก์ บั ลซู่ ิงหวั หลงั ออกจากเมืองหลวง ทงั แสงตะวนั
ยามเชา้ เหนือภเู ขา สรรพสงิ ซงึ อาบดว้ ยแสงอรุณ ไกล
ออกไปเป็นพระราชวงั อนั โออ่ า่ งดงาม ใกลเ้ ขา้ มาเป็นคน
สองคนบนหลงั นกยกั ษด์ แู ลว้ เหมือนไดเ้ ขา้ ไปอยใู่ น
บรรยากาศนนั จรงิ ๆ

26

ขณะคนรบั ใชเ้ อาภาพนีไปใหอ้ าจารยย์ งั จดุ ทดสอบ
อาจารยท์ กุ คนตา่ งพยกั หนา้ อาจารยผ์ นู้ งั ตาํ แหนง่
ประธานซงึ มีผมสเี งิน สวมเสอื นวมสีมว่ ง คาดเขม็ ขดั
ทอง พดู กบั เหออนั โหรววา่ “ภาพนีใชว้ ธิ ีวาดแบบใหม่ ผู้
เยาวเ์ หนือกวา่ ผอู้ าวโุ สจรงิ ๆ”

“อาจารยช์ มเกินไป” เหออนั โหรวคารวะอาจารย์

“ถา้ เจา้ ไดร้ บั คดั เลอื ก คงไดค้ ยุ กนั อีก เขา้ ไปได”้ อาจารย์
ทดสอบจดุ นีทาํ เหมือนคนก่อนหนา้ นีใชพ้ ลงั นิรมติ ประตู
ให้

จดุ ทดสอบสามตา่ งจากสองจดุ แรก ทวั บรเิ วณมีเตา

27

หลอมโอสถทพิ ยข์ นาดใหญ่ตงั อยู่ บรรดาศิษยท์ ีผา่ นการ
ทดสอบสองจดุ กาํ ลงั ใชเ้ ตาหลอมหลอมอะไรบางอยา่ ง
คนใชพ้ อเหน็ เหออนั โหรวเขา้ มากบ็ อกใหน้ างหาเตา
หลอมเอง แลว้ เอาสมนุ ไพรทิพยท์ ีไดม้ าจากจดุ ทดสอบ
แรกมาหลอมใหเ้ ป็นโอสถทพิ ย์ ถา้ โอสถระดบั สงู เทา่ ใด
อาจารยผ์ ทู้ ดสอบก็ยงิ ประทบั ใจมากเทา่ นนั หากผา่ น
การคดั เลือกแลว้ ก็จะเป็นศิษยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง

เตาหลอมทกุ เตามีคนอยแู่ ลว้ เหออนั โหรวจงึ ไดแ้ ตม่ อง
หาตามซอกมมุ ขณะมองหาอยกู่ เ็ หน็ ผหู้ ญิงซงึ พบในโรง
เตียมวนั กอ่ น นางยงั คงแตง่ ตวั ฉดู ฉาดไมไ่ ดใ้ สใ่ จเหออนั
โหรว แตต่ งั หนา้ ตงั ตาหลอมโอสถทพิ ย์

เหออนั โหรวพบเตาหลอมโอสถทิพยว์ า่ งตรงมมุ ขณะ

28

กาํ ลงั จะเอาสมนุ ไพรทิพยใ์ สเ่ ขา้ ไปในเตา คนขา้ งๆ กพ็ ดู
ขนึ “นี! ทาํ อะไรนนั ”

29

ตอนที 13 สอบผา่ น

“หลอมโอสถทิพย”์ เหออนั โหรวหนั ไปมองเดก็ สาวคนนนั
ทา่ ทางของนางดฉู ลาดปราดเปรยี ว

“เอาสมนุ ไพรทิพยใ์ สเ่ ขา้ ไปเช่นนี ในเตามีไฟลกุ โหม
สมนุ ไพรก็จะไหม้ ตอ้ งใชพ้ ลงั หอ่ หมุ้ ไวก้ อ่ น” เดก็ สาวพดู
ดว้ ยนาํ เสยี งไมไ่ ดด้ งั ใจ

“เชน่ นีหรอื ขา้ ไมร่ ูม้ ากอ่ น ขอบใจนะ!” เหออนั โหรวเขา้
ใจทนั ทีรบี โคจรพลงั มาหอ่ หมุ้ สมนุ ไพรทิพย์ แลว้ ใชพ้ ลงั

30

นาํ สมนุ ไพรทิพยใ์ สเ่ ขา้ ไปในเตาหลอมโอสถทพิ ย์

การใชพ้ ลงั ควบคมุ ไมใ่ หส้ มนุ ไพรทิพยไ์ หมไ้ มใ่ ช่เรอื งง่าย
เพียงครูเ่ ดียวหนา้ ผากของเหออนั โหรวกเ็ ตม็ ไปดว้ ยเหงือ
ขณะทีไฟในเตาลกุ โหมไมข่ าดระยะเดียวขนึ เดียวลง
นางซงึ ไมร่ ูว้ ิธีหลอมโอสถทพิ ยจ์ งึ ตอ้ งใชส้ ญั ชาตญาณ

สมนุ ไพรทพิ ยพ์ วกนนั พลกิ ตลบทา่ มกลางเปลวไฟ มีตน้
หนงึ เปลอื กเรมิ แตก มีของเหลวสีขาวไหลออกมา เหออนั
โหรวดีใจทาํ ตอ่ ไปตามขนั ตอนจนสกดั ของเหลวออกมา
จากสมนุ ไพรทพิ ยอ์ ีกสองตน้ ไดส้ าํ เรจ็

เหออนั โหรวรูว้ า่ สารพสิ ทุ ธิในสมนุ ไพรทพิ ยถ์ กู สกดั ออก

31

มาแลว้ ตอ้ งหลอมรวมเขา้ ดว้ ยกนั และทาํ ใหเ้ ป็นโอสถ
เหลว นางพลกิ ฝ่ามือไปมาควบคมุ สารพสิ ทุ ธิทงั หมด
เดก็ สาวขา้ งๆ บอกวา่

“การทาํ ใหเ้ ป็นโอสถเหลวเป็นขนั ตอนสาํ คญั ทีสดุ ถา้ ลม้
เหลวทีทาํ มาทงั หมดก็สญู เปลา่ ”

ทีทาํ มาทงั หมดสญู เปลา่ หมายถงึ ไมผ่ า่ นการทดสอบ ถา้
ไมผ่ า่ นหมายถงึ คืนนีนางตอ้ งออกไปรอ่ นเร่ พอนกึ ถงึ การ
รอ่ นเรพ่ เนจรเหออนั โหรวกก็ ดั ฟันเพิมพลงั เขา้ ไปอีก แสง
สที องพงุ่ ออกมาจากปลายนิวของนาง สารพิสทุ ธิของ
สมนุ ไพรทพิ ยห์ ลอมรวมเขา้ ดว้ ยกนั แลว้

32

โอสถเหลวมว้ นตลบอยใู่ นเตาเป็นระยะๆ นางรอเวลาที
จะสาํ เรจ็ ผล เหออนั โหรวใชพ้ ลงั สมั ผสั อณุ หภมู ิของเตา
หลอมโอสถทพิ ยแ์ ลว้ ปรบั ลดเปลวไฟ

พอถงึ ตอนนีนางกใ็ ชพ้ ลงั ขบั เคลอื นโอสถเหลวมว้ นตลบ
แลว้ เรมิ ขน้ ขนึ จนหลอมรวมเป็นเนือเดียว

สาํ เรจ็ แลว้ ! เหออนั โหรวมองดโู อสถทพิ ยเ์ มด็ หนงึ ทีลอย
ขนึ มาเหนือเตา นางเอามือปาดเหงือแลว้ ถอนหายใจ
อยา่ งโลง่ อก

โอสถทิพยต์ กลงมาอยา่ งชา้ ๆ เหออนั โหรวกระโดดขนึ ไป
ควา้ มาวางในกลอ่ งผา้ ดนิ ทีคนรบั ใชใ้ หไ้ ว้ “ยนิ ดีดว้ ย”

33

เวลานีเดก็ สาวคนนนั ก็หลอมโอสถทิพยไ์ ดส้ าํ เรจ็ เชน่ กนั
นางหนั มายมิ กวา้ งใหเ้ หออนั โหรว

“ไมร่ ูว้ า่ โอสถทิพยจ์ ะเป็นเช่นไร ดีมีเจา้ ไมเ่ ช่นนนั ขา้ ก็ไม่
รูว้ า่ จะหลอมอยา่ งไร” เหออนั โหรวพดู อยา่ งขดั เขิน

“ไมต่ อ้ งขอบใจ เตาทีเจา้ ใชเ้ ปลง่ แสงสเี ขียวแสดงวา่
คณุ ภาพดีมาก แตค่ ราวหลงั จาํ ไวต้ อ้ งระวงั ความสะอาด
อยา่ ใชม้ ือจบั โดยตรง!” พอพดู เชน่ นีนาํ เสยี งของเดก็ สาว
กด็ ขุ นึ มาทนั ที

“ขอบใจ ขอบใจ คราวหลงั จะระวงั ” พดู จบเหออนั โหร
วกบั เดก็ สาวก็พากนั ไปหาอาจารยท์ ดสอบ ระหวา่ งทาง

34

พวกนางผา่ นเตาหลอมของผหู้ ญิงแตง่ ตวั ฉดู ฉาดคนนนั
ซงึ เวลานีเหลอื แตเ่ ตา

“โอสถทพิ ยห์ นิงเซวียตานระดบั ตาํ ขนั สงู หนงึ เมด็ ”

“โอสถทิพยเ์ สวียนหวงตานระดบั กลางขนั ตาํ หนงึ เมด็ ”

อาจารยท์ ดสอบขานชือโอสถทพิ ยข์ องทงั สอง พดู ชมเชย
ครูห่ นงึ สดุ ทา้ ยจงึ บอกวา่ “บดั นี เจา้ ทงั สองเป็นศษิ ยใ์ หม่
ของสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงแลว้ ”

เหออนั โหรวคารวะอาจารยแ์ ลว้ เดนิ ไปยงั จดุ รายงานตวั
พรอ้ มกบั เดก็ สาว

35

“เจา้ ทา่ ทางใจรอ้ นแตก่ ลบั รูจ้ กั มารยาท ขา้ ชือเยียนสี เจา้
ชืออะไร พวกเราจะไดเ้ ป็นเพือนกนั ” เดก็ สาวชือเยียนสี
ยืนมือมาหาเหออนั โหรว

เหออนั โหรวจบั มือนางแลว้ พดู ขนึ “ขา้ ชือเหออนั โหรว”

“อนั โหรวชือหวานจรงิ ๆ เมือครูข่ า้ เหน็ ทา่ ทางเจา้ นี
หลอมโอสถทพิ ยเ์ ป็นครงั แรกใช่ไหม เก่งจรงิ ๆ ขา้ หลอม
ครงั แรกไมร่ ูด้ ว้ ยซาํ วา่ โอสถทพิ ยห์ นา้ ตาเป็นอยา่ งไร”
เยียนสตี บไหลเ่ หออนั โหรว

“ใช่ แตโ่ ชคดีทีเจา้ บอก เจา้ หลอมโอสถทิพยร์ ะดบั กลาง

36

ไดแ้ ลว้ เก่งจรงิ ๆ” เหออนั โหรวชอบเพือนใหมค่ นนีมาก

“บา้ นขา้ อยไู่ มไ่ กลจากนี เป็นตระกลู หลอมโอสถทิพยท์ ี
บา้ นยงั ขายขนมดว้ ย ตงั แตเ่ ลก็ ขา้ ก็ฝึกหลอมโอสถทพิ ย์
แตก่ ็ไดแ้ คน่ ีแหละ เจา้ มีพรฟา้ ประทานสงู กวา่ ขา้ มาก วนั
หลงั จะชวนเจา้ ไปชิม ‘ลวี ต์ านเกา’ ขนมพิเศษของตระกลู
ขา้ ” เยียนสหี วั เราะรา่

ทงั สองเดนิ พลางพดู คยุ พลางตามหลงั คนรบั ใชจ้ นมาถงึ
จดุ รายงานตวั เหออนั โหรวพดู คยุ กบั เยียนสีจนไมไ่ ด้
สนใจวา่ ตอนเขา้ ไปนนั ลซู่ งิ หวั กาํ ลงั จอ้ งนางอยู่

จนกระทงั ลซู่ งิ หวั ตงั ใจเขา้ มายืนขา้ งหนา้ นาง ก็ยงั ชน

37

โดนหนา้ อกเขาอยา่ งจงั

เหออนั โหรวรบี ผลกั ลซู่ ิงหวั ออก เอามือลบู จมกู พดู นาํ
เสยี งไมพ่ อใจ “เจา้ ทาํ อะไร!”

“เจา้ เป็นคนชนขา้ ”

เหออนั โหรวโกรธขนึ มาทนั ทีชกหนา้ อกลซู่ งิ หวั ทีหนงึ
“เหน็ อยแู่ ลว้ วา่ เจา้ เขา้ มาขวางหนา้ ขา้ กะทนั หนั ”

พอโดนชกลซู่ งิ หวั กส็ ง่ เสยี งอกั ออกมาแลว้ ยกพดั ขนึ เคาะ
หวั นาง “มือเยน็ วนั นี เจา้ จดั การเองก็แลว้ กนั ”

38

เยียนสีดอู ยขู่ า้ งๆ รูส้ กึ วา่ เหออนั โหรวถกู รงั แกจงึ ดงึ เห
ออนั โหรวไป

เหออนั โหรวทาํ หนา้ เศรา้ นกึ ถงึ วา่ เยน็ นีตนคงไมไ่ ดก้ ิน
ขา้ วแลว้ ยงั ตอ้ งฝืนพดู จาเอาใจลซู่ ิงหวั อีก

พอเหน็ เหออนั โหรวขดตวั อยู่ เยียนสีก็แอบบอกนางวา่
“อนั โหรว มือเยน็ วนั นีทางสาํ นกั จดั ให้ ไดย้ นิ วา่ เป็นการ
ตอ้ นรบั ศษิ ยใ์ หมท่ ีไดร้ บั คดั เลือก กาํ ชบั โรงครวั เป็นพเิ ศษ
ใหท้ าํ ของอรอ่ ยๆ”

พอไดย้ ินเชน่ นี เหออนั โหรวก็สบายใจขนึ มาก

39

เมือรายงานตวั แลว้ เหออนั โหรวจงึ รูว้ า่ ตนเป็นศษิ ยค์ นที
สบิ หา้ พอดี คนอนั ดบั ก่อนหนา้ นางคือเยียนสี จากนนั ก็มี
คนรบั ใชพ้ าแตล่ ะคนไปยงั หอ้ งพกั ของตนเองและบอกวา่
อีกครงึ ชวั ยามกไ็ ดเ้ วลาอาหารเยน็ ทีหอซือเหลียงเก๋
อแลว้

หอ้ งพกั ของเหออนั โหรวอยตู่ ิดกบั เยียนสี นางดีใจจนตวั
โยน เทา่ กบั วา่ ภายหนา้ นางจะไดไ้ ปเรยี นกบั เยียนสี
บอ่ ยๆ เยียนสยี มิ รบั ปาก

ตอนกินอาหารเยน็ เหออนั โหรวทาํ เป็นไมส่ นใจลซู่ ิงหวั
พอกินเสรจ็ ก็จงู มือเยียนสเี ดินออกไป

40

“พรุง่ นีเชา้ ตอ้ งเลือกวชิ าแลว้ อนั โหรวเจา้ จะเลอื กอะไร”
เยียนสีถาม

“เฮอ้ เลือกวิชาหรอื ขา้ ไมร่ ูเ้ หมือนกนั รอพรุง่ นีเชา้ ฟัง
อาจารยจ์ ะวา่ อยา่ งไร” เหออนั โหรวนวดขมบั การจะ
ตามหาทา่ นพอ่ ทา่ นแมต่ อ้ งพฒั นาความสามารถของตน
เอง และยงั ตอ้ งชว่ ยลซู่ ิงหวั สรา้ งรา่ ง...

เยียนสหี วั เราะบอกวา่ ตนไมม่ ีวนั เลอื กวิชาหลอมโอสถ
ทพิ ยต์ ามทีครอบครวั บอก เหออนั โหรวปรบมือกบั นาง
แสดงใหร้ ูว้ า่ ตนเองกจ็ ะคดิ ใหด้ ี

รุง่ ขนึ เหออนั โหรวตืนแตเ่ ชา้ ประจวบกบั สาวใชม้ าเคาะ

41

ประตพู อดีแลว้ พานางไปดสู ภาพแวดลอ้ มของสาํ นกั
ศกึ ษาใหค้ นุ้ เคย

เหออนั โหรวจงึ รูว้ า่ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงแบง่ เป็นสาํ นกั นอก
และสาํ นกั ใน สาํ นกั ในมีสถานทีฝึกพลงั ตา่ งหากและมี
ตาํ ราเรยี นลาํ คา่ ระดบั สงู ขนึ ไปอีก นอกจากนียงั มีโอกาส
เขา้ ไปฝึกพลงั ในหอซเู่ ก๋อ สว่ นนางซงึ เป็นศษิ ยใ์ หม่
ตอ้ งอยสู่ าํ นกั นอกใชส้ ถานทีฝึกรวมกนั หมดและตาํ รา
เรยี นกเ็ ป็นระดบั กลางขนั ตาํ ทวั ไป

เมือคนุ้ เคยกบั สาํ นกั ศกึ ษาแลว้ คนรบั ใชก้ ็พาไปรวมกลมุ่
ทีสนามไทจ่ ี เยียนสมี องเหน็ นางจากไกลๆ ก็กระโดดขนึ
มาทกั ทาย สว่ นลซู่ ิงหวั กก็ อดพดั ครุน่ คดิ อยขู่ า้ งๆ ไมร่ ูว้ า่
คดิ อะไรอยู่

42

หลงั จากศษิ ยใ์ หมม่ ารวมกนั ครบแลว้ อาจารยใ์ หญ่
สาํ นกั ศกึ ษาและบรรดาอาจารยจ์ งึ เขา้ มายงั สนาม

“สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเป็นเกียรตอิ ยา่ งยิงทีพวกเจา้ มา เชือ
วา่ หลงั จากผา่ นการศกึ ษาในสาํ นกั ศกึ ษาของเราแลว้ ทกุ
คนจะมีความสามารถเพิมขนึ กวา่ เดมิ หลายเทา่ จะมีคน
คนหนงึ มาเป็นผนู้ าํ ศิษยใ์ หม่ เขาคนนีมีความสามารถไม่
ธรรมดา ขา้ และผอู้ าวโุ ส รวมทงั อาจารยท์ กุ คน ขอแนะ
นาํ ประธานศษิ ยล์ ซู่ ิงหวั ”

43

ตอนที 14 เลอื กวิชา

อาจารยใ์ หญ่เซียวอเู๋ ฮ่อผมยาวประบา่ หนา้ ตาใจดี สง่
คาํ พดู ผา่ นพลงั กระจายเสียงออกไปไกล

44

เมือเซียวอพู๋ ดู สามพยางคส์ ดุ ทา้ ย “ลซู่ ิงหวั ” บรรดาศษิ ย์
ใหมต่ า่ งสง่ เสยี งเซง็ แซท่ นั ที

“ลซู่ งิ หวั ! หมายถงึ องคช์ ายสามลซู่ งิ หวั ในตาํ นานทีอายุ
สบิ สองกบ็ รรลถุ งึ ระดบั ราชนั ยฟ์ า้ ระดบั สงู ใชห่ รอื ไม”่

“ขา้ โชคดีทีไดฝ้ ึกกบั อจั ฉรยิ ะระดบั นี...”

เหออนั โหรวรูส้ กึ ปวดหวั ขนึ มาพกั หนงึ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะมี
คนหลงใหลลซู่ ิงหวั มากขนาดนี วนั หลงั นางตอ้ งอยหู่ า่ ง
เขาหน่อย ไมเ่ ชน่ นนั คงเกิดเรอื งยงุ่ ยากไมร่ ูจ้ กั จบสนิ พอ
คดิ เช่นนีจงึ ไดแ้ ตร่ อสรา้ งรา่ งใหเ้ ขา จะไดไ้ มย่ งุ่ เกียวกบั

45

เขาอีก

“อนั โหรว นกึ ไมถ่ งึ วา่ คนทีรงั แกเจา้ วนั ก่อนคือองคช์ าย
สาม เจา้ กบั เขามีความสมั พนั ธก์ นั อยา่ งไร!” เยียนสเี อา
มือจบั แขนเสอื ของเหออนั โหรว นาํ เสยี งเตม็ ไปดว้ ยความ
ตะลงึ

“กแ็ คเ่ ขาผา่ นมาชว่ ยขา้ ” เหออนั โหรวพดู อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ
แตพ่ อนกึ ถงึ คาํ พดู ของลซู่ งิ หวั วา่ สาํ นกั ศกึ ษานีไมค่ าํ นงึ
ถงึ ชาตกิ าํ เนิดของแตล่ ะคน นางก็รูส้ กึ ประหลาดใจใน
ความสามารถอนั โดดเดน่ ของเขา

ตอ่ มาก็เป็นการพดู พมึ พาํ ของผอู้ าวโุ สแตล่ ะคนทีมา

46

กลา่ วความเหน็ หลงั จากนนั จงึ เป็นการแนะนาํ วิชาทีจะ
เลือก วชิ าแรกคือการอญั เชิญ โดยใชพ้ ลงั อญั เชิญสตั ว์
ประหลาดในตาํ นาน อาจารยผ์ แู้ นะนาํ ไดส้ ง่ พลงั เขา้ ไป
ในมนตรอ์ ญั เชิญ ชวั พรบิ ตากม็ ีพยคั ฆข์ าวสามตาเดนิ
ออกมาตวั หนงึ

“นกั อญั เชิญมีความสาํ คญั ในบรรดาสายวรยทุ ธ์ นกั
อญั เชิญทีฝึกจนไดร้ ะดบั อศั วฟา้ สามารถอญั เชิญสตั ว์
ประหลาดในตาํ นานขนั E ไดต้ วั หนงึ หากถงึ ระดบั ครุฟา้
สามารถอญั เชิญสตั วป์ ระหลาดในตาํ นานขนั D ไดส้ อง
ตวั บางครงั สตั วป์ ระหลาดในตาํ นานขนั D ตวั หนงึ อาจ
ทาํ ใหก้ ารตอ่ สรู้ ะหวา่ งสองตระกลู เลวรา้ ยได้ อาจารย์
หลนิ เปียเซงิ ไดส้ าธิตการอญั เชิญ เขาสามารถอญั เชิญ
มงั กรตาทองขนั D ไดส้ ามตวั ศิษยใ์ หมส่ ว่ นใหญ่ไมเ่ คย

47

เหน็ มาก่อนตา่ งสง่ เสียงรอ้ งดว้ ยความตืนตะลงึ โดย
เฉพาะเยียนสี

มีสามคนทีไมแ่ สดงความรูส้ กึ ใดคือลซู่ ิงหวั เหออนั โหร
ว และผหู้ ญิงทีเหออนั โหรวพบในโรงเตียมเมือวนั ก่อน
การสง่ พลงั เขา้ ไปในมนตรอ์ ญั เชิญสามารถอญั เชิญสตั ว์
ประหลาดในตาํ นานได้ สตั วป์ ระหลาดดงั กลา่ วนิรมิตขนึ
ดว้ ยพลงั ของนกั อญั เชิญ เมือเทียบกบั ผหู้ ญิงคนนนั ซงึ
อาจจะเป็นผสู้ งู ศกั ดิ และลซู่ งิ หวั เป็นองคช์ ายสามกพ็ บ
เหน็ ภาพเชน่ นีจนชิน แตเ่ หออนั โหรวแตกตา่ งออกไป
เพราะในความทรงจาํ ของนาง แมท่ พั เหอเป็นนกั
อญั เชิญผมู้ ีพลงั ระดบั องคฟ์ า้ เรอื งนีจงึ ไมใ่ ชเ่ รอื งแปลก

“ขา้ จะเรยี นวชิ าอญั เชิญ! อนั โหรว พอ่ แมข่ า้ มกั จะคิด

48

เสมอวา่ นกั อญั เชิญเป็นนกั ตอ่ สวู้ วู่ าม ไมใ่ หข้ า้ เขา้ ใกล้
แตข่ า้ อยากฝึกวชิ าอญั เชิญปกปอ้ งคนทีขา้ รกั ใครกลา้
มารงั แกขา้ จะตอ่ ยมนั ใหย้ บั ” เยียนสคี วงหมดั ทาํ ทา่ วา่
วนั หลงั จะปกปอ้ งเหออนั โหรว

ปกปอ้ ง...หรอื เหออนั โหรวซาบซงึ มากแตก่ ็ตดั สนิ ใจแลว้
วา่ จะพฒั นาความสามารถใหม้ ากขนึ เพือจะตามหาพอ่
แมใ่ หเ้ จอ

จากนนั อาจารยผ์ สู้ อนวชิ าชบุ ชีวิตก็สาธิตความอศั จรรย์
ในการชบุ ชีวติ โดยหยบิ ดอกไมเ้ **◌่ยวเฉาออกมาดอก
หนงึ เมือโบกมือดอกไมก้ ็สดเหมือนเพิงแยม้ บาน “ใน
ทกุ ๆ ตระกลู ไมอ่ าจขาดนกั ชบุ ชีวติ ได้ สามารถทาํ ใหส้ งิ ที
ถกู ทาํ ลายฟื นขนึ มาใหมร่ วมทงั ผิวหนงั ของคน ถา้ ฝึกวิชา

49

ชบุ ชีวติ ถงึ ระดบั องคฟ์ า้ กส็ ามารถทาํ ใหค้ นฟื นชีวติ ”
อาจารยอ์ ินซเู่ ป็นหญิงงามซงึ ยงั ออ่ นเยาว์ นกั ชบุ ชีวติ
อาจจะไดเ้ ป็นชนชนั สงู หรอื ถงึ ขนั ไดเ้ ป็นแขกคนสาํ คญั
ของเชือพระวงศ์ นอกจากความสามารถทางการแพทย์
อนั สงู สง่ ใบหนา้ ยงั ไมม่ ีวนั แกด่ ว้ ย

“นกั ชบุ ชีวติ ...ช่วยชีวติ คนได”้ เหออนั โหรวถอนหายใจ

“แตก่ ารจะเป็นนกั ชบุ ชีวิตมีเงือนไขคือไมพ่ ลาด นกั ชบุ
ชีวิตไมใ่ ชอ่ าศยั พลงั แตอ่ าศยั ความคนุ้ เคยกบั สรรพสงิ ผู้
มีความคนุ้ เคยสงู สามารถฝึกเป็นนกั ชบุ ชีวติ ไดด้ ีกวา่ คน
ระดบั เดียวกนั เป็นเทา่ ตวั การจะเป็นนกั ชบุ ชีวิตจงึ เป็น
เรอื งของโชคชะตา และตาํ ราลบั ทีสอนก็มีนอ้ ยมาก
เพราะนกั ชบุ ชีวิตไมเ่ ปิดเผยตาํ ราลบั ของตน การฝึกจงึ

50

ชา้ กวา่ วชิ าอืนมาก” เยียนสเี ตือนเหออนั โหรว

เหออนั โหรวพอไดย้ นิ เยียนสีพดู เช่นนีจงึ ยกเลกิ ความคดิ
เวลานีนางตอ้ งรบี พฒั นาความสามารถใหเ้ รว็ ทีสดุ

“สดุ ทา้ ยนีขอแนะนาํ วิชาหลอมโอสถทพิ ย์ ซงึ เป็นหวั ใจ
ของสาํ นกั ศกึ ษาเรา” กหู้ ลเี ฉิงอาจารยส์ อนวิชาหลอม
โอสถทพิ ยห์ ยบิ โอสถทิพยเ์ มด็ หนงึ ออกมาจากกลอ่ ง
“เชือวา่ ทกุ คนคงเคยไดย้ นิ เรอื งราวเกียวกบั โอสถทพิ ยน์ ี
จากตระกลู ตงั แตเ่ ลก็ และตอนสอบคดั เลือกกไ็ ดท้ ดลอง
หลอมโอสถทพิ ยม์ าแลว้ เช่นนีขา้ จงึ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งพดู
เรอื งชือเสยี งและพรฟา้ ประทานทีจาํ เป็นของนกั หลอม
โอสถทิพยอ์ ีก พวกเจา้ เลอื กวิชาเถิด”

51

พอเหน็ คนรอบขา้ งตา่ งเครง่ เครยี ด เหออนั โหรวแมร้ ูว้ า่
ชือเสยี งของนกั หลอมโอสถทพิ ยเ์ หนือกวา่ ผฝู้ ึกวิชาอืน
มาก แตไ่ มร่ ูท้ าํ ไม ตามทีนางเขา้ ใจจากคนรบั ใชเ้ มือเชา้
ไดค้ วามวา่ ศิษยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงฝึกหลอมโอสถทพิ ย์
ไดท้ กุ คน ไมว่ า่ คนเรยี นวชิ าอญั เชิญหรอื วิชาชบุ ชีวิต
ศิษยท์ กุ คนทีจบแลว้ ลว้ นแตห่ ลอมโอสถทิพยเ์ ป็น นีคือ
เหตผุ ลหนงึ ซงึ ทาํ ใหส้ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงมีชือเสยี งเลอื งลือ
เยียนสีเขา้ ไปหาอาจารยส์ อนวชิ าอญั เชิญแลว้ สว่ นลซู่ ิ
งหวั ก็เดินไปคดิ ไป

เหออนั โหรวไมเ่ ขา้ ใจสถานการณเ์ ทา่ ใดนกั เมือนกึ ถงึ
เรอื งเรง่ ดว่ นเฉพาะหนา้ คือสรา้ งรา่ งใหล้ ซู่ ิงหวั เพือสลดั
เขาใหพ้ น้ ไปตามหาทา่ นพอ่ ทา่ นแมโ่ ดยเรว็

52

พอคิดไดเ้ ช่นนีนางจงึ ไปถามกหู้ ลีเฉิงอาจารยส์ อนวิชา
หลอมโอสถทพิ ย์

“อาจารย์ ศิษยม์ ีคาํ ถามขอ้ หนงึ ” เหออนั โหรวคารวะ
อาจารยอ์ ยา่ งนอบนอ้ มทาํ ใหก้ หู้ ลเี ฉิงพอใจ

“ศิษยใ์ หมท่ กุ คนมีคาํ ถามทงั นนั เจา้ พดู มาเถอะ” กหู้ ลี
เฉิงไมถ่ ือสา

“ในเมือวิชาอญั เชิญกบั วชิ าชบุ ชีวติ นา่ อศั จรรยป์ านนี
แลว้ จะมีคนเลือกวิชาหลอมโอสถทิพยห์ รอื ” เหออนั โหร
วเตม็ ไปดว้ ยความสงสยั

53

“ผฝู้ ึกพลงั แตล่ ะคนหากจะบรรลอุ ีกระดบั หนงึ นอกจาก
อาศยั พรฟา้ ประทานและการตอ่ สขู้ องตนแลว้ ยงั ตอ้ ง
อาศยั โอสถทพิ ย์ โอสถทิพยข์ องนกั หลอมโอสถทิพยจ์ ะ
ทาํ ใหผ้ ฝู้ ึกประสบผลอยา่ งคาดไมถ่ งึ และเพิมระดบั การ
ฝึกพลงั ทาํ ใหอ้ ายยุ ืนยาว นกั หลอมโอสถทิพยบ์ างคนซงึ
สรา้ งทางของตวั เองไดห้ ลอมโอสถทพิ ยท์ าํ ใหห้ นา้ ตาดีก็
มี เรอื งนีไมเ่ ป็นรองนกั ชบุ ชีวิต” กหู้ ลีเฉิงเงียบไปครูห่ นงึ
แลว้ พดู ตอ่ “ความสาํ คญั ของโอสถทิพยไ์ มเ่ ป็นรองตาํ รา
ลบั หากตระกลู ใดไดร้ บั การช่วยเหลอื จากนกั หลอม
โอสถทิพยร์ ะดบั องคฟ์ า้ ฐานะของตระกลู นีกพ็ อจะคาด
เดาได”้

“อาจารยพ์ ดู ถกู ตอ้ ง แตศ่ ษิ ยไ์ มต่ อ้ งการฝึกแคน่ ี” เหออนั

54

โหรวไดย้ ินอาจารยพ์ ดู ถงึ แตเ่ กียรติ จงึ รูว้ า่ อาจารยย์ งั พดู
ออกมาไมห่ มด

“นกึ ไมถ่ งึ วา่ เจา้ ยงั อายนุ อ้ ยแตม่ ีอดุ มการณเ์ หนือกวา่ คน
อืน ขา้ จะบอกใหถ้ า้ เจา้ ฝึกพลงั ถงึ ระดบั ปรมาจารยฟ์ า้
และมีพรฟา้ ประทานสงู สง่ อาจจะอาศยั สมนุ ไพรกบั ไอ
ทิพยม์ าฝึกสรา้ งรา่ งกค็ ือทาํ ใหม้ ีสองชีวติ อยใู่ นตวั น่า
เสียดายทีวชิ าลบั นีสญู หายไปหลงั จากคนรุน่ ก่อนเหาะ
ขนึ ไปบนสวรรค”์ กหู้ ลเี ฉิงสา่ ยหนา้ รูส้ กึ วา่ คนหนมุ่ สาว
ชา่ งเพอ้ เจอ้ คิดไกลใจทะนง

แตพ่ อเหออนั โหรวไดย้ นิ คาํ วา่ “ฝึกสรา้ งรา่ ง” กพ็ ดู ออก
มาทนั ที “ศษิ ยต์ อ้ งการฝึกวชิ าหลอมโอสถทิพย”์ แมเ้ สน้
ทางนียงั อีกยาวไกล แตเ่ รอื งทีนางรบั ปากไวต้ อ้ งทาํ ใหไ้ ด้

55

ใจคดิ เช่นนี แตพ่ อเขา้ สกู่ ารเรยี นจรงิ ๆ นางกร็ อ้ นใจขนึ
มาทนั ที ตาํ ราเรยี นบทแรกของวิชาหลอมโอสถทิพยค์ ือ
ไปเก็บสมนุ ไพรทิพยต์ รงทงุ่ กวา้ งนอกเมืองบนภเู ขาดา้ น
หลงั สาํ นกั ศกึ ษา เหออนั โหรวหวิ ตะกรา้ ใบเลก็ ถือพลวั ขดุ
ดนิ พลกิ หาไปทวั

“หญา้ หนิงเซวียเฉ่าหนงึ ตน้ ” หลงั จากขดุ หนิงเซวียเฉ่า
และรากขาดครงั แลว้ ครงั เลา่ ในทีสดุ เหออนั โหรวกข็ ดุ ได้
ตน้ ทีสมบรู ณ์ การขดุ สมนุ ไพรทพิ ยต์ อนทดสอบแตกตา่ ง
จากการขดุ จรงิ ๆ มาก ตอนทดสอบนนั สมนุ ไพรทิพยถ์ กู
สะกดไวใ้ นวงอาคมเตรยี มไวแ้ ลว้ เหออนั โหรวเพิงรูถ้ งึ
ความลาํ บากในการขดุ สมนุ ไพรทพิ ยต์ อนนีเอง

56

ตอนที 15 ฝึกวชิ าหลอมโอสถทพิ ย์

57

หญา้ หนิงเซวียเฉ่าและสมนุ ไพรอืนๆ หลอมไดโ้ อสถทพิ ย์
ระดบั ตาํ ปกติมีขายตามรา้ นขายทวั ไป แตอ่ าจารยก์ หู้ ลี
เฉิงบอกวา่ นกั หลอมโอสถทพิ ยต์ อ้ งเกบ็ สมนุ ไพรทิพย์
ดว้ ยตวั เองเป็นการฝึกฝน

“หญา้ แปะจีมีตงั มากมาย” บรเิ วณนีมีหญา้ แปะจีขนึ เป็น
บรเิ วณกวา้ งทาํ ใหเ้ หออนั โหรวดีใจรูส้ กึ เหมือนพบขมุ
ทรพั ย์ แตพ่ อดใู นตะกรา้ เหน็ สมนุ ไพรทพิ ยไ์ มก่ ีชนิดก็
ถอนหายใจทนั ที “ยงั ขาดหญา้ อาํ พนั เวหา สนั หลงั หยก
ไข่มกุ ดาํ ...”

58

กวา่ จะเก็บสมนุ ไพรทพิ ยบ์ นภเู ขาดา้ นหลงั เสรจ็ ฟา้ ก็มืด
แลว้ พอเหออนั โหรวยืนตะกรา้ ใหอ้ าจารยก์ หู้ ลีเฉิงแลว้ ก็
กลบั ไปหอ้ งพกั ดว้ ยความง่วงงนุ และเหน็ดเหนือยเมือย
ลา้

ชีวิตความเป็นอยขู่ องศษิ ยใ์ หมเ่ รยี บงา่ ย ในหอ้ งพกั มี
เตียง โต๊ะอยา่ งละตวั กบั ตงั สองสามตวั และชนั วางของ

เหออนั โหรวเหนือยจนไมอ่ ยากกินอาหาร พอลม้ ตวั ลง
นอนไมท่ นั หลบั ตา เยียนสกี เ็ ขา้ มาหารอ้ งบอก “อนั โหร
ว ดทู ีขา้ เรยี นวนั นี!”

59

เยียนสีไมไ่ ดว้ าดมือเพียงแตท่ อ่ งคาถาสง่ พลงั ขนึ ไปกลาง
อากาศ ชวั พรบิ ตาบรเิ วณกระแสพลงั กม็ ีกระตา่ ยตวั หนงึ
กระโดดออกมา เยียนสอี มุ้ กระตา่ ยไว้ พอหนั ไปดกู เ็ หน็
เหออนั โหรวหลบั ไปแลว้

รุง่ ขนึ เหออนั โหรวสะดงุ้ ตืนเพราะเสียงรอ้ งของนก นาง
พลกิ ตวั เอาหมอนปิดหแู ตย่ งั กนั เสยี งไมไ่ ด้ ราวกบั วา่ นก
ตวั นนั อยขู่ า้ งหู

นางจงึ ตอ้ งลกุ ขนึ พอเอียงหนา้ กเ็ หน็ รอยยมิ รา่ ของเยียนสี
พรอ้ มกบั นกในกรง

“เหนือยปานนีเชียวหรอื เมือวานขา้ ไดย้ ินเสียงเจา้ กลบั

60

หอ้ ง พอไปหาเจา้ ก็หลบั ไปแลว้ ” เยียนสีคยุ พลางเลน่ กบั
นกในกรงตลอดเวลา

“เมือวานขา้ ไปเก็บสมนุ ไพรทพิ ยบ์ นเขาดา้ นหลงั ตาก
แดดทงั วนั ทาํ เอาเหนือยสดุ ๆ” เหออนั โหรวใชม้ ือทบุ ตาม
ตวั

“ลาํ บากหน่อยนะ เอาละ ขา้ จะทาํ ใหเ้ จา้ รา่ เรงิ ขนึ ดนู ี”
นกในมือของเยียนสเี ปลยี นเสยี งรอ้ งเหมือนกาํ ลงั รอ้ ง
เพลง

เหออนั โหรวเรมิ รูส้ กึ สนใจขนึ มาบา้ งจงึ ถามเยียนสีวา่ ไป
เอามาจากไหน

61

“ขา้ อญั เชิญมาเอง” เยียนสีพดู พลางทอ่ งคาถาแลว้ เรยี ก
นกอีกตวั หนงึ เขา้ มาสง่ เสยี งจิบๆ เหออนั โหรวคลยี มิ นกึ
ไมถ่ งึ วา่ พอขยบั ตวั มากหนอ่ ยก็ปวดหลงั ปวดเอวจนรอ้ ง
โอย นางเอามือทบุ คอเอียงตวั ไปใหเ้ ยียนสีชว่ ยทบุ หลงั

บงั เอิญลซู่ งิ หวั เดนิ เขา้ มาจากนอกหอ้ ง พอเหน็ ทา่ ทาง
นางกข็ มวดคิวแลว้ เดินเขา้ มา เยียนสีพอเหน็ เขามาก็รูต้ วั
วา่ ตอ้ งหยดุ คยุ เพือเปิดโอกาสใหเ้ ขา

ลซู่ งิ หวั รวบรวมพลงั ไวใ้ นมือแลว้ หมุ้ หลงั ใหเ้ หออนั โหร
ว นางรูส้ กึ เนือตวั เบาทนั ทีสบายกวา่ ยามปกตเิ สยี อีกจงึ
พดู อยา่ งดีใจวา่ “เยียนสี วชิ าอญั เชิญอศั จรรยข์ นาดนี
เชียวหรอื รูส้ กึ สบายตวั มากกวา่ แตก่ อ่ นเสียอีก” พอหนั

62

มากลบั เหน็ เสยี วหนา้ ของลซู่ ิงหวั สว่ นเยียนสีหลกี ไปยืน
ทีอืน

เหออนั โหรวรูส้ กึ ตืนตระหนก

“วิชาอญั เชิญไมไ่ ดอ้ ศั จรรยข์ นาดนี นีเป็นวชิ าชบุ ชีวิต
การฝึกวิชาหลอมโอสถทิพยแ์ มจ้ ะเหนือยทีสดุ โหรวเออ๋ ร์
เจา้ กไ็ มค่ วรทาํ ใหต้ วั เองเหนือยเกินไป” ลซู่ ิงหวั พดู นาํ
เสยี งราบเรยี บ

“เจา้ เรยี นวิชาชบุ ชีวติ ...” เหออนั โหรวรูส้ กึ ผดิ คาด แตก่ ็
นกึ ขนึ ไดว้ า่ ลซู่ งิ หวั เป็นองคช์ ายสาม ยอ่ มไมข่ าดตาํ รา
ลบั เมือเทียบกบั คนทวั ไปจงึ ไมใ่ ชเ่ รอื งแปลก หากเขาจะ

63

ฝึกวิชาชบุ ชีวติ นางถามขนึ วา่ “เจา้ ออกไปไดห้ รอื ยงั ”

ความเยน็ ชาของเหออนั โหรวเป็นเรอื งทีเขาคาดไวแ้ ลว้ ลู่
ซิงหวั จงึ ไมร่ บกวนนางอีกเพียงแตพ่ ดู วา่ “เจา้ พกั ผอ่ น
เถอะ” แลว้ จากไป

เยียนสียืนอยขู่ า้ งๆ ไดย้ นิ ทงั สองคยุ กนั กร็ ูส้ กึ ประหลาด
ใจ รอใหล้ ซู่ ิงหวั ไปแลว้ จงึ ถามเหออนั โหรววา่ “อนั โหร
ว เจา้ เคยรบั ปากเขาเรอื งอะไร คนอยา่ งองคช์ ายสามมี
ผหู้ ญิงอยใู่ นจวนมากมาย เจา้ อยา่ จรงิ ใจกบั เขาเกินไป!”

เหออนั โหรวทาํ หนา้ พดู ไมอ่ อก นางผลกั เยียนสีแลว้ ลกุ
ขนึ “ขา้ เพียงแตร่ บั ปากเขาวา่ จะหลอมโอสถทพิ ยใ์ ห้ เจา้

64

ไมต่ อ้ งคดิ มาก”

เยียนสีพอไดย้ ินก็พยกั หนา้ “อยา่ งนนั กด็ ีแลว้ ”

“ไปเรยี นเถอะ คยุ จนไปไมท่ นั มือเชา้ แลว้ ” เหออนั โหร
วลบู ทอ้ ง

“อา้ ว แลว้ ทาํ เช่นไรดี คงตอ้ งรอกินมือกลางวนั แลว้ ละ”
เยียนสอี อกจากหอ้ งพรอ้ มกบั เหออนั โหรว รูส้ กึ อยากขอ
โทษนาง

“คงตอ้ งเป็นเช่นนนั ” เหออนั โหรวจนใจ

65

“รอปิดเรยี น ขา้ จะชวนเจา้ ไปกินขนมตานเกาทีบา้ นเป็น
การชดเชย!” เยียนสีตบไหลน่ างราวกบั เป็นพีใหญ่

ตลอดการเขา้ เรยี นทงั วนั วนั นีอาจารยก์ หู้ ลีเฉิงสอนการ
หลอมโอสถทพิ ย์ ไมไ่ ดใ้ หน้ างไปขดุ สมนุ ไพรทิพยอ์ ีก

“หลกั การหลอมโอสถทิพย์ กค็ ือการนาํ สมนุ ไพรทิพย์
มาสกดั เอาสารพิสทุ ธิ หลอมใหเ้ ป็นโอสถทพิ ย”์ ภายใน
หอ้ งเตาหลอมโอสถทพิ ย์ กหู้ ลีเฉิงอธิบายพรอ้ มกบั ตรวจ
ดเู ตาของศษิ ยท์ ีละคน

“การควบคมุ เปลวไฟในเตาหลอมโอสถทิพยเ์ ป็นเรอื ง
สาํ คญั ทีสดุ ถา้ เปลวไฟแรงเกินไปจะทาํ ใหส้ มนุ ไพรทพิ ย์

66

ไหม้ โอสถทิพยก์ เ็ สียหมด” อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงพดู พลาง
โคจรพลงั เขา้ ไปในเตาหลอมของศิษยค์ นหนงึ ซงึ มีเปลว
ไฟลกุ โหมอยา่ งแรง

“เปลวไฟเบาเกินไปโอสถทิพยก์ ็ใชไ้ มไ่ ด้ ขนาดเลก็ เกินไป
สกดั สารพิสทุ ธิไดไ้ มห่ มด” อาจารยพ์ ดู กบั หญิงสาวที
แตง่ ตวั หรูหราคนนนั แลว้ เติมพลงั เขา้ ไปในเตาหลอมของ
นาง ขณะเดนิ ผา่ นเหออนั โหรว อาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงเพียงแต่
พยกั หนา้ ให้

เหออนั โหรวมองผหู้ ญิงคนนนั โดยไมต่ งั ใจ นางกม็ อง
ตอบอยา่ งไมพ่ อใจ เหออนั โหรวตาซา้ ยกระตกุ คดิ ในใจ
วา่ ทาํ ไมจงึ เจอนางบอ่ ยๆ แตก่ ไ็ มไ่ ดส้ นใจตงั หนา้ ตงั ตา
หลอมโอสถทิพยใ์ นเตาตอ่ ไป

67

หลงั จากผา่ นไปหนงึ ชวั ยามเหออนั โหรวก็ปาดเหงือถอน
หายใจ นางใชพ้ ลงั สง่ โอสถทิพยใ์ หล้ อยขนึ มาถือกลอ่ ง
โอสถทพิ ยไ์ วใ้ นมือดีดนิวเปาะหนงึ โอสถทิพยห์ ลายเมด็ ก็
หลน่ เขา้ ไปในกลอ่ ง

พอนาํ กลอ่ งโอสถทพิ ยไ์ ปสง่ อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงแลว้ งาน
ตอนเชา้ ก็เสรจ็ อาจารยบ์ อกวา่ ใครหลอมเสรจ็ ไปกิน
อาหารได้ เหออนั โหรวเป็นคนแรกทีเดนิ ออกจากหอ้ ง
หลอมโอสถทพิ ย์ นางคดิ ในใจวา่ ในทีสดุ ก็จะไดก้ ินใหอ้ ิม
เสยี ที

นกึ ไมถ่ งึ วา่ ขณะนางเดนิ ออกจากประตหู อ้ ง ผหู้ ญิงซงึ

68

แตง่ ตวั หรูหรามองตามหลงั นางอยา่ งเกลียดชงั

หอ้ งอาหารของสถานทีฝึกแตล่ ะทีตา่ งกนั เหออนั โหร
วคนเดียวกินอาหารสบิ กวา่ สาํ รบั ในใจรูส้ กึ ผิดขนึ มาทนั ที
ไมก่ ลา้ ใชต้ ะเกียบคีบอาหารเขา้ ปากอีกจงึ กินอยา่ งไมม่ ี
รสชาติ

ขณะเดินกลบั ไปหอ้ งพกั กเ็ หน็ ลซู่ ิงหวั กาํ ลงั เดนิ มาหา
นางเงียบใสแ่ ตล่ ซู่ ิงหวั กลบั พดู ขนึ “วนั นีกินขา้ วอมิ ไหม”

นกึ ถงึ ตอนลซู่ ิงหวั เคยบอกวา่ ไมใ่ หน้ างกินขา้ ว เหออนั
โหรวรูส้ กึ วา่ เขากาํ ลงั แหย่ นางจงึ ตอบวา่ “ขา้ คนเดียวกิน
กบั ขา้ วตงั หลายสบิ อยา่ ง ไดก้ ินมือเยน็ ทกุ วนั องคช์ าย

69

สามไมต่ อ้ งใสใ่ จ”

ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ ตามนางคาด แตเ่ ขากลบั ไมถ่ ือสายงั คง
พดู กบั เหออนั โหรวดว้ ยนาํ เสียงราวกบั หว่ งใย “เจา้ ตอ้ ง
รกั ษาสขุ ภาพ เรยี นหนกั ก็อยา่ ใหเ้ หนือยจนไมส่ บาย” ลซู่ ิ
งหวั พดู จบก็เดนิ ไปเลย

เหออนั โหรวตอบไลห่ ลงั “ขอบพระทยั องคช์ ายสามทีเป็น
หว่ ง ขา้ นอ้ ยเกง่ เช่นนนั เลยหรอื เพคะ” นางทาํ เพือยวั
โมโหเขา

วนั ตอ่ มาหลงั จากนนั กเ็ ป็นการหาสมนุ ไพรทพิ ย์ หลอม
โอสถทิพย์ เมือการหลอมโอสถทพิ ยย์ กระดบั ขนึ จาํ นวน

70

การหลอมโอสถทพิ ยก์ ม็ ากขนึ แมแ้ ตเ่ หออนั โหรวซงึ มีพร
ฟา้ ประทานดา้ นนีกย็ งั รูส้ กึ เหนือยมากจนลม้ เหลวยงิ
มากขนึ เรอื ยๆ

71

ตอนที 16 ตลาดของเก่า

เหออนั โหรวคิดหาวิธีทีจะหลอมโอสถทิพยใ์ หส้ าํ เรจ็ ทกุ
ครงั

ดงั นนั แตล่ ะวนั นอกจากเวลานอนและกินแลว้ นางจะ
หลอมโอสถทิพยอ์ ยใู่ นหอ้ งหลอม สมนุ ไพรทพิ ยไ์ มพ่ อก็
ไปหาและใชเ้ วลาเก็บทงั วนั ทงั คืนจงึ ไมต่ อ้ งวติ กวา่ ไมม่ ี
สมนุ ไพรทพิ ยใ์ ช้

72

วนั นีเหออนั โหรวตืนแตเ่ ชา้ รบี ไปหอ้ งหลอมโอสถทพิ ย์
เหมือนเดิม ครงั นีนางตอ้ งการหลอมโอสถทพิ ยซ์ ยุ่ หวง
ตานระดบั กลางขนั กลาง เหออนั โหรวใชพ้ ลงั หอ่ หญา้
อาํ พนั เวหาสง่ เขา้ ไปในเตาหลอมโอสถทิพย์ กะเวลาให้
สารพิสทุ ธิของหญา้ อาํ พนั เวหาสกดั ออกมาแลว้ จงึ เติม
ไขม่ กุ ดาํ ลงไปสองเมด็ ไขม่ กุ ดาํ เมือสมั ผสั หญา้ อาํ พนั
เวหาสีดาํ ทีผิวก็ลอกออกเผยใหเ้ หน็ สขี าวขา้ งในเหมือน
หยก

ไข่มกุ ดาํ เวลานีควรเรยี กไขม่ กุ ขาวราวหยกคอ่ ยๆ โปรง่
แสงใตเ้ ปลวไฟในเตาหลอม จนกระทงั สารพิสทุ ธิของ
หญา้ อาํ พนั เวหาซมึ เขา้ ไปขา้ งในและกกั ไว้ เหออนั โหร
วจงึ เติมสมนุ ไพรทิพยห์ ลายชนิดเชน่ หนิงเซวียอู หญา้
แปะจี สดุ ทา้ ยจงึ เตมิ เหลยเซงิ ตา่ น การหลอมโอสถทพิ ย์

73