ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ซยุ่ หวงตานจงึ สาํ เรจ็

ไข่มกุ ดาํ กกั สารพิสทุ ธิของสมนุ ไพรทพิ ยท์ กุ ชนิดทีเติมลง
ไป นางไดแ้ ตร่ อเหลยเซงิ ตา่ นมาทาํ ใหส้ ารพิสทุ ธิทงั หมด
รวมตวั เป็นเนือเดียวกนั จากนนั จงึ กวดั แกวง่ มือทงั สอง
ขา้ งใชพ้ ลงั สง่ เหลยเซิงตา่ นเขา้ ไป นกึ ไมถ่ งึ วา่ พอเห
ลยเซงิ ตา่ นเขา้ ไป เปลวไฟในเตากล็ กุ โหมรุนแรงราวกบั
ควบคมุ ไมไ่ ด้ พอเหน็ วา่ ไมด่ ีแน่เหออนั โหรวจงึ ใชพ้ ลงั
ควบคมุ แตเ่ ปลวไฟก็ยงั กระพือสงู ขนึ ไปถงึ เพดานของ
เตาหลอม

วนั นีเป็นวนั หยดุ แตเ่ หออนั โหรวไมอ่ ยากปลอ่ ยใหเ้ วลา
ผา่ นไปโดยเปลา่ ประโยชนจ์ งึ เขา้ ไปฝึกในหอ้ งหลอม
โอสถทิพยต์ งั แตเ่ ชา้ เวลานีหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยจ์ งึ มีแต่

74

นางคนเดียว เหออนั โหรวไมส่ นใจแลว้ วา่ โอสถทพิ ยจ์ ะ
เป็นอยา่ งไร ถา้ นางไมค่ ดิ หาวิธีเตาหลอมโอสถทิพยค์ ง
จะระเบิดแน่ เตาหลอมโอสถทพิ ยใ์ หญ่ขนาดนีถา้ ระเบิด
จะเป็นอยา่ งไรนางไมก่ ลา้ คิดจงึ ไดแ้ ตเ่ พิมพลงั เขา้ ไปอีก

แตพ่ ลงั กส็ ญู เสยี การควบคมุ ไมต่ า่ งจากเปลวไฟ เมือใส่
พลงั เขา้ ไปกแ็ ทบไมม่ ีผลอะไรเลย เหออนั โหรวเหงือไหล
โชก แลว้ อยๆู่ ก็นกึ ถงึ คาํ พดู ของกหู้ ลเี ฉิงทีเคยบอกวา่
ไขม่ กุ ดาํ มีลกั ษณะหนาวอาจจะช่วยควบคมุ เปลวไฟได้
จงึ ใชพ้ ลงั สง่ ไขม่ กุ ดาํ ลงไปเพิมอีกหลายเมด็

เป็นไปตามคาด เปลวไฟเมือสมั ผสั กบั ไขม่ กุ ดาํ ก็หอ่ หมุ้
ไขม่ กุ ดาํ ไวไ้ มล่ กุ โหมขนึ มาอีก พอเหน็ วา่ ไดผ้ ล เหออนั
โหรวจงึ ใชพ้ ลงั สง่ ไข่มกุ ดาํ ทงั หมดซงึ เก็บไดเ้ ขา้ ไปอีก

75

โชคดีทีก่อนหนา้ นีนางเก็บไข่มกุ ดาํ ไดไ้ มน่ อ้ ยจงึ สามารถ
ควบคมุ เปลวไฟไวไ้ ดช้ วั ขณะ

เมือเวลาผา่ นไป ไขม่ กุ ดาํ กค็ อ่ ยๆ ถกู เปลวไฟหลอม
ละลาย เหออนั โหรวเกรงวา่ หากหยดุ สง่ พลงั เขา้ ไปเปลว
ไฟกจ็ ะปะทอุ อกมา ทงั วนั หยดุ หอ้ งหลอมโอสถทิพยไ์ มม่ ี
ใครผา่ นมาเหออนั โหรวจงึ วิตก

เวลานีพลงั ในตวั ถกู ใชไ้ ปจนเกือบหมดแลว้ เหออนั โหร
วนาํ ตาไหล คาดไมถ่ งึ วา่ นางตอ้ งตายจากการระเบดิ ของ
เตาหลอมโอสถทิพย์ ขณะทีพลงั ในตวั ไมม่ ีเหลือแลว้ ก็มี
แสงสที องปรากฏขนึ เนืองจากช่วงนีนางพากเพียรฝึกฝน
จงึ ทาํ ใหน้ างบรรลจุ ากระดบั อศั วฟา้ ขนั กลางขนึ สอู่ ศั วฟา้
ขนั สงู แลว้

76

เหออนั โหรวดีใจขนึ มาทนั ที รูส้ กึ วา่ พลงั ในตวั ยงั มีอยเู่ ตม็
เปียมจงึ รวบรวมสมาธิสง่ พลงั เขา้ ไปยงั ไข่มกุ ดาํ ในเตา
หลอมโอสถทพิ ยค์ วบคมุ เปลวไฟไว้ เปลวไฟซงึ กาํ ลงั จะ
ดบั สนิท เตาหลอมโอสถทพิ ยก์ ็แตกกระจาย นางไมท่ นั
ถอยจงึ ถกู ชินสว่ นเตาหลอมทบั ตวั อยา่ งเจ็บปวดแสน
สาหสั จนสลบไป

เหออนั โหรวฟื นขนึ มาในหอ้ งทีไมเ่ คยเหน็ มาก่อน นาง
รูส้ กึ ปวดหวั อยา่ งรุนแรงจงึ นวดขมบั พลางสงั เกตรอบตวั
เวลานนั ประตหู อ้ งเปิดออกพอดี เยียนสีพอเหน็ นางฟื นก็
วิงปรเี ขา้ มาถามวา่ เป็นอยา่ งไรบา้ ง

เหออนั โหรวรูส้ กึ ปวดหวั เพราะถกู กระแทกตรงขมบั นอก

77

จากปวดหวั แลว้ เนือตวั นางกไ็ มม่ ีบาดแผลเลย โดย
เฉพาะแขน ทงั ๆ ทีถกู กระแทกจากชินสว่ นของเตาหลอม
ซงึ แตกกระจายกบั เปลวไฟแทๆ้ น่าจะมีรอยแผลแตก่ ลบั
ไมม่ ีเลย แมแ้ ตผ่ วิ ทีกอ่ นหนา้ นีถกู รมจากการหลอมโอสถ
ทิพยจ์ นซีดเหลอื งกก็ ลายเป็นขาวราวหมิ ะ เหออนั โหร
วงนุ งงจงึ ถามเยียนสี เยียนสีบอกวา่ ลซู่ งิ หวั รกั ษาอาการ
บาดเจบ็ ใหเ้ มือครูเ่ ขากม็ าอีกเยียนสเี ลยออกไปและเห
ออนั โหรวสลบไปสามวนั แลว้

เยียนสีรบี ยกโจ๊กเมด็ บวั ตม้ เยน็ ชืดจากหอ้ งครวั มาปอ้ น
เหออนั โหรว นางอยากกินเองแตเ่ ยียนสียืนกรานจะปอ้ น
ให้ เยียนสปี อ้ นเมด็ บวั ตม้ พลางถามวา่ ทาํ ไมเตาหลอม
โอสถทิพยร์ ะเบิด

78

“ขา้ เองก็ไมร่ ู้ ตอนนนั ขา้ หลอมโอสถทพิ ยซ์ ยุ่ หวงตาน
เหมือนเคย แตส่ ดุ ทา้ ยพอเตมิ เหลยเซิงตา่ นผลก็เป็นเชน่
นี ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะขา้ บรรลอุ ศั วฟา้ ขนั กลางเวลานนั พอดี
ตอนนีขา้ คงจะเหลอื แตร่ า่ งไรว้ ิญญาณนอนอยนู่ ี” เห
ออนั โหรวกลนื โจ๊กเมด็ บวั ลงไป

“ตอนอยบู่ า้ นขา้ ก็เคยหลอมโอสถทพิ ยซ์ ยุ่ หวงตาน ไม่
เคยเกิดเรอื งเช่นนี เหลยเซิงตา่ น...เจา้ แนใ่ จหรอื วา่ ทีเตมิ
ลงไปคือเหลยเซิงตา่ น” เยียนสรี ูส้ กึ วา่ มีอะไรบางอยา่ งไม่
ปกติ

“เป็นเหลยเซงิ ตา่ นจรงิ ๆ ขา้ เกบ็ มากบั มือเมือหลายวนั
กอ่ น” เหลยเซงิ ตา่ นเป็นสมนุ ไพรทพิ ยซ์ งึ เหมือนถงุ นาํ ดี
มกั พบอยใู่ ตต้ น้ ไมโ้ บราณ เหออนั โหรวเกบ็ มาเองแตน่ าง

79

ไมร่ ูส้ กึ วา่ เหลยเซิงตา่ นมีอะไรผิดปกติ

“จาํ ไดว้ า่ มีสมนุ ไพรทิพยต์ วั หนงึ คลา้ ยเหลยเซงิ ตา่ น แต่
นกึ ไมอ่ อกวา่ มีสรรพคณุ อยา่ งไร สรุปแลว้ วนั หลงั เวลา
หลอมโอสถทิพยอ์ ยา่ ประมาทเดด็ ขาด” เยียนสีทาํ หนา้
จรงิ จงั เหออนั โหรวรูว้ า่ นางเป็นหว่ งจงึ รบั ปากอยา่ งหนกั
แน่น

“อบุ ตั ิเหตคุ รงั นี พออาจารยก์ หู้ ลีเฉิงรูก้ ็โกรธมากมีคาํ สงั
วา่ นอกจากเวลาเรยี นแลว้ หา้ มเขา้ ไปในหอ้ งหลอมโอสถ
ทิพยโ์ ดยพลการและใหเ้ วลาเจา้ พกั แคส่ ามวนั อนั โหร
ว ความจรงิ เจา้ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งมมุ านะขนาดนนั แมค้ รงั นี
เจา้ โชคดีแลว้ ตอ่ ไปละ่ ” ครงั นีเหออนั โหรวรอดตายอยา่ ง
หวดุ หวิดและดวงแข็งจรงิ ๆ แตก่ ท็ าํ ใหเ้ ยียนสเี ป็นหว่ ง

80

มากอยดู่ ี

“ประสบการณใ์ นการหลอมโอสถทิพยข์ องขา้ ยงั นอ้ ยจงึ
ตอ้ งทาํ เชน่ นี เยียนสี ขา้ ใชเ้ ตาหลอมโอสถทพิ ยไ์ มไ่ ดจ้ ะ
ทาํ อยา่ งไร ถา้ ไมไ่ ปฝึกทีหอ้ งหลอมโอสถบอ่ ยๆ คงยก
ระดบั พลงั ใหเ้ รว็ ไมไ่ ด”้ คาํ สงั ของอาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงปิดหน
ทางในการพยายามฝึกใหบ้ รรลเุ รว็ ขนึ ของนาง

“ความจรงิ แลว้ เตาหลอมโอสถทิพยน์ อกจากมีแบบที
ตอ้ งใชห้ ลายคนเคลือนยา้ ยอยา่ งในสาํ นกั ศกึ ษา ยงั มี
เตาหลอมโอสถทิพยข์ นาดเลก็ ธรรมดาแมไ้ มส่ ามารถ
หลอมโอสถทิพยไ์ ดม้ ากนกั แตถ่ า้ มีความสามารถพอก็
หลอมไดแ้ ละสรรพคณุ ของโอสถทิพยก์ ็ไมต่ า่ งกนั เพียง
แตว่ า่ มีขายเฉพาะตลาดมืดเทา่ นนั พอดีอีกไมน่ านกจ็ ะ

81

เป็นวนั หยดุ ปลายเดือนเราออกไปดดู ว้ ยกนั ก็ได”้ เยียนสี
แนะนาํ

“ตลาดมืด...อยา่ งนีคงจะแพงมาก” เหออนั โหรววิตก
เรอื งคา่ ใชจ้ า่ ย ครงั ก่อนเงินทีไดจ้ ากจวนองคช์ ายกถ็ กู ลซู่ ิ
งหวั ยดึ ไปมากกวา่ ครงึ

เยียนสมี องดนู างดว้ ยความเหน็ ใจ ตบไหลน่ างเป็นการ
บอกใหร้ ูว้ า่ เขา้ ใจ “ถา้ อยา่ งนนั คงตอ้ งไปลองเสยี งแถว
ตลาดของเก่าดวู า่ มีคนเอามาขายหรอื ไม”่

เหออนั โหรวรบั ปาก

82

ช่วงเวลาสามวนั ในการพกั รกั ษาตวั นอกจากมีลซู่ งิ หวั มา
หาสองครงั แลว้ ยงั มีอาจารยข์ องสาํ นกั ศกึ ษามาสอบ
ถามอาการ และถามวา่ การระเบิดของเตาหลอมโอสถ
ทิพยเ์ ป็นเพียงอบุ ตั ิเหตจุ รงิ หรอื ไม่
เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ ตนเพิงมาอยสู่ าํ นกั ศกึ ษา และสาํ นกั
ศกึ ษากไ็ มไ่ ดใ้ หค้ วามสาํ คญั เรอื งชาตกิ าํ เนิดคงไมม่ ีใคร
คดิ รา้ ยตอ่ นางจงึ ตอบอาจารยว์ า่ คงเป็นอบุ ตั เิ หตุ

83

ตอนที 17 โอสถทิพยเ์ หยียนหรูตาน

หลงั จากฟื นตวั แลว้ เหออนั โหรวกร็ ะมดั ระวงั ในการ
หลอมมากขนึ จนกระทงั ถงึ วนั หยดุ ปลายเดือน วนั นี
เยียนสีกบั เหออนั โหรวออกไปแตเ่ ชา้ ทาํ ใหล้ ซู่ ิงหวั ไมพ่ บ
นาง

ขณะทีลซู่ งิ หวั ตามหานางไมพ่ บ เหออนั โหรวกบั เยียนสีก็

84

กาํ ลงั กินบะหมีอยรู่ า้ นเลก็ ๆ รมิ ทางในตลาดของเก่า

“ไดก้ ินบะหมีชามนี ชีวติ นีคมุ้ แลว้ ” เยียนสซี ดนาํ แกงคาํ
สดุ ทา้ ยเสรจ็ ก็พดู กบั เหออนั โหรว อยา่ งพออกพอใจ

“กอ็ รอ่ ยดี แตธ่ ุระของเราวนั นีไมไ่ ดอ้ ยทู่ ีเรอื งกิน” เหออนั
โหรวทา่ ทางจรงิ จงั ลกุ ขนึ มองไปรอบๆ ดวู า่ ตรงไหนน่าจะ
เป็นตลาดของเกา่

“ไปกนั เถอะ” เหออนั โหรวเดินผดิ ทางเยียนสีจงึ ดงึ มือพา
ไปยงั ทางเขา้ ตลาดของเกา่ จรงิ ๆ

ในตลาดของเก่ามีขายทกุ อยา่ ง ตงั แตอ่ าวธุ ลบั จนถงึ ของ

85

ใชใ้ นบา้ น วา่ วทีคนขีได้ แมวหลากสี... สรุปแลว้ มีของน่า
สนใจเตม็ ไปหมด

เหออนั โหรวเหน็ รา้ นหนงึ มีเคลด็ วชิ าหลอมโอสถทพิ ย์
ระดบั ตาํ ซงึ อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงไมไ่ ดส้ อน จงึ อยากซือไวใ้ ช้
ปรบั ปรุงการหลอมโอสถทิพยข์ องตน แตพ่ อดรู าคาก็
ตกใจรบี ถามเยียนสี “เคลด็ วิชาหลอมโอสถทิพยร์ ะดบั
ตาํ ยงั แพงขนาดนี เตาหลอมโอสถทพิ ยค์ งแพงลวิ แน่!”

เยียนสีรูแ้ ลว้ วา่ เหออนั โหรวคงไมม่ ีเงินพอซือเตาหลอม
โอสถทพิ ยเ์ ก่า จงึ คดิ ครูห่ นงึ แลว้ นกึ ขนึ ได้ “ปกตเิ จา้
หลอมโอสถทิพยห์ นิ เอามาขายไดน้ ะ”

86

เหออนั โหรวนกึ ไมถ่ งึ วา่ ตนจะขายโอสถทิพยไ์ ดจ้ งึ คน้ หา
โอสถทพิ ยท์ ีติดตวั มา นางมีแตโ่ อสถทพิ ยห์ นิงเซวียตาน
ระดบั สงู ขนั ตาํ หา้ เมด็ กบั เหยียนหรูตานระดบั กลางขนั
กลางสามเมด็ “แคน่ ีพอไหม ขา้ มีเทา่ นี ปกติหลอมโอสถ
ทิพยไ์ ดจ้ ะเกบ็ ไวห้ อ้ งหลอมโอสถทพิ ย์ ในนีเป็นโอสถ
ทิพยท์ ีขา้ ใสไ่ วใ้ นกระเป๋ าเมือวาน

เยียนสีหยิบโอสถทิพยส์ ขี าวจากมือของเหออนั โหรว เหน็
ความงามราวกบั ผิวพรรณของหญิงสาว จงึ พดู ดว้ ย
ความตกใจ “เหยียนหรูตาน อาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงใหเ้ จา้
หลอมหรอื โอสถทพิ ยน์ ีราคาไมส่ งู เทา่ โอสถทพิ ยเ์ สรมิ
พลงั แตม่ ีสรรพคณุ ทาํ ใหห้ นา้ ตางดงามผวิ พรรณดี ไมใ่ ช่
หลอมไดง้ า่ ยๆ โอสถทิพยน์ ีเป็นของแพงหาซือยากเอาไป
ขายใหค้ ณุ หนตู ระกลู สงู คงไดร้ าคาดี”

87

เหออนั โหรวดีใจรบี พาเยียนสีไปหาบรเิ วณทีไมม่ ีคนวาง
ของ แตพ่ อจะขายกค็ ิดขนึ ได้ ถา้ เอาโอสถทพิ ยว์ างไวใ้ น
มือคงขายไมอ่ อก ตอนหลอมเสรจ็ จะเกบ็ ใสก่ ลอ่ งไวใ้ น
หอ้ งหลอมโอสถทิพยจ์ งึ ดมู ีราคาแตเ่ วลานีไมใ่ ชอ่ ยา่ งนนั

เหออนั โหรวนกึ ถงึ ของเลน่ ทีเคยเหน็ ตอนเดก็ จงึ ใหเ้ ยียนสี
ถือโอสถทพิ ยร์ ออยทู่ ีเดิม สว่ นตนเองวิงไปยงั รา้ นขาย
ของเลน่ แมเ้ ป็นของเลน่ แตก่ ม็ ีของสวยๆ งามๆ อยา่ งปิน
ปักผมฝังมกุ สนี าํ เงิน ในนนั เตม็ ไปดว้ ยปินปักหงสห์ ยก
พวกกลอ่ งและหยกแกะสลกั ตา่ งๆ ซงึ ทาํ ดว้ ยเงิน ทอง
หยก...

แมแ้ ตก่ ลอ่ งกร็ าคาแพง คนขายบอกวา่ เป็นกลอ่ งทีทาํ

88

จากไหม เหออนั โหรวไมร่ ูว้ า่ จะตอบอยา่ งไร ไดแ้ ตค่ น้ หา
ตอ่

จ่ๆู ก็พบแผงขายของซงึ มีเดก็ อายสุ บิ กวา่ ขวบนงั ขายอยู่
มมุ หนงึ เหออนั โหรวเดนิ เขา้ ไปหาดว้ ยความสนใจบน
แผงมีกลอ่ งไมไ้ ผฉ่ ลฝุ ีมือประณีต เหออนั โหรวหยิบขนึ มา
ดกู ลอ่ งหนงึ มีการฉลลุ ายเป็นชอ่ งๆ ฝีมือน่าทงึ จรงิ ๆ เห
ออนั โหรวถามเดก็ วา่ ทาํ เองหรอื

พอเหน็ เหออนั โหรวหยิบกลอ่ งมาดู เดก็ ก็บอกวา่ “ทา่ น
ยายเป็นคนทาํ นางเอาตน้ ไผไ่ มม่ ีวนั ผจุ ากป่าไผบ่ นภเู ขา
จงหนานมาทาํ ”

89

“ยายเจา้ ฝีมือดีมาก” เหออนั โหรวชมดว้ ยความนบั ถือ
นางถามราคาดปู รากฏวา่ ราคาถกู มากจงึ เหมาหมด
สบิ กวา่ กลอ่ ง

เหออนั โหรวหิวกลอ่ งไมไ้ ผไ่ ปหาเยียนสีซงึ ถือโอสถทพิ ย์
อยู่ ระหวา่ งทางก็แวะถามราคาโอสถทพิ ยท์ ีคนอืนขาย
จะไดก้ าํ หนดราคาของตนเอง เยียนสเี หน็ นางซือกลอ่ งไม้
มามากมายกน็ กึ สงสยั

“ขา้ ชอบกลอ่ งไมอ้ ยา่ งนี เก็บไวเ้ ป็นของสะสมดว้ ย” เห
ออนั โหรวตอบ

พอเอาโอสถทิพยใ์ สใ่ นกลอ่ งอยา่ งละเมด็ แลว้ ปัญหาตอ่

90

มาคือไมม่ ีโต๊ะวางของ “ไมเ่ ป็นไร ดขู า้ นะ” เยียนสเี อามือ
ตบอกเพือเป็นการบอกกลายๆ วา่ เป็นหนา้ ทีขา้ เถอะ

เยียนสีกวดั แกวง่ ปลายนิวมือสง่ พลงั ออกมา มนั คอ่ ยๆ
ประกอบเป็นโต๊ะเปลง่ แสงสีทองแวววาวทา่ มกลางผคู้ น
ทีเดนิ ไปมาในตลาดของเก่า

“ตอนเดก็ เหน็ คนเอาพลงั มาตอ่ สกู้ นั แตข่ า้ ไมเ่ หมือนคน
อืน ขา้ เอาพลงั มาประกอบของเลน่ ” เยียนสดี วงตาเป็น
ประกายมองเหออนั โหรวดว้ ยสีหนา้ ยมิ แยม้

“เจา้ เนรมิตของแปลกๆ อยเู่ รอื ย” เหออนั โหรววา่ มนิ ่า
เยียนสีซงึ เกิดในตระกลู หลอมโอสถทิพยจ์ งึ เลอื กฝึกวชิ า

91

อญั เชิญ

เหออนั โหรววางกลอ่ งไมล้ งบนโต๊ะทีเยียนสีใชพ้ ลงั สรา้ ง
ขนึ มาและยงั หาผา้ มาปพู ืนรอง นงั รอคนมาซือกบั เยียนสี

โต๊ะทีประกอบขนึ จากพลงั ดโู ดดเดน่ ทา่ มกลางผคู้ นไม่
นานก็มีคนมาซือ อีกทงั เหออนั โหรวตงั ราคาคอ่ นขา้ งตาํ
โอสถทิพยห์ นิงเซวียตานจงึ ขายหมดอยา่ งรวดเรว็

แตโ่ อสถทิพยเ์ หยียนหรูตานไมม่ ีคนถามซือเลย เหออนั
โหรวรูส้ กึ กงั วลจงึ ถามเยียนสวี า่ ทาํ ไมจงึ ไมม่ ีใครสนใจ
ซือเหยียนหรูตาน

92

เยียนสีตอบวา่ “เหยียนหรูตานมีสรรพคณุ ทาํ ใหผ้ ิวพรรณ
ขาวผดุ ผอ่ ง ชะลอความแก่ มีแตผ่ หู้ ญิงรกั สวยรกั งามจงึ
จะซือ”

เหออนั โหรวขมวดควิ โอสถทพิ ยเ์ หยียนหรูตานมีแต่
ผหู้ ญิงตระกลู สงู เทา่ นนั ทีซือ แตห่ ญิงตระกลู สงู จะลดตวั
มาอยตู่ ลาดของเก่าไดอ้ ยา่ งไร “เยียนสี เจา้ วา่ ปกตหิ ญิง
ชนั สงู เอาโอสถทพิ ยน์ ีมาจากไหน”

“ทวั ไปในจวนของตระกลู จะมีนกั หลอมโอสถทิพย์ ไมไ่ ป
ซือหาทีอืน” เยียนสเี องก็วิตก

“ขา้ คิดวา่ หญิงตระกลู สงู คงอยากไดข้ องเลน่ ทีน่าสนใจ

93

แตไ่ มม่ าเองแน่” พอเหออนั โหรวคดิ ไดเ้ ชน่ นี เยียนสกี พ็ ดู
เสรมิ “ใหส้ าวใชค้ นสนิทมา!”

“ใช่แลว้ เยียนสี เราตอ้ งไปหาคนพวกนีแลว้ พดู โนม้ นา้ ว
ใหซ้ ือ” เหออนั โหรวพดู พลางลกุ ขนึ เตรยี มจะออกไปหา

“ใหข้ า้ ไปดีกวา่ สาวใชจ้ ะใสเ่ สอื ผา้ ทีมีตราประจาํ ตระกลู
ขา้ อยใู่ นเมืองนีตงั แตเ่ ลก็ รูจ้ กั คนชนั สงู ทีนีดี เจา้ รออยนู่ ี
เผือมีคนมาซือ” เยียนสกี ดเหออนั โหรวใหน้ งั ลง นางคิด
อีกทีก็รูส้ กึ วา่ ใช่จงึ พยกั หนา้ ใหเ้ ยียนสีไปอยา่ งสบายใจ

ไมน่ านเยียนสกี พ็ าสาวใชค้ นหนงึ มาซือเหยียนหรูตาน
นางยืนอยขู่ า้ งหลงั สาวใช้ หลวิ ตาใหเ้ หออนั โหรวทาํ ทา่

94

บอกใหเ้ รมิ ได้
“คณุ หนขู า้ บอกวา่ พวกเจา้ กินอยลู่ าํ บาก จงึ ใหข้ า้ มาซือ
ของแลว้ เอาเงินใหพ้ วกเจา้ มากหน่อย แตข่ า้ วา่ พวกเจา้
ไมไ่ ดล้ าํ บากอะไรดสู ขุ สบายดี” สาวใชก้ วาดซือเหยี
ยนหรูตานจนหมดแตว่ างทา่ หยงิ เหออนั โหรวหาได้
สนใจไม่ นางยงั ขอบใจคณุ หนทู ีใหร้ าคาสงู เช่นนี ใครจะ
ปฏิเสธเงินไดล้ ะ่

95

ตอนที 18 โอสถทพิ ยอ์ ีเสนิ ตาน

พอสาวใชค้ นนนั ไปแลว้ เยียนสกี ด็ า่ ดว้ ยความคบั แคน้
กบั เหออนั โหรววา่ “เป็นแคส่ าวใชจ้ วนขา้ หลวงตรวจ
การณ์ กลบั ไรม้ ารยาทปานนี พลอยทาํ ใหค้ ณุ หนเู จา้
บา้ นเสยี หายไปดว้ ย”

96

เป็นทีของเหออนั โหรวตบไหลเ่ ยียนสบี า้ ง “เงินมาหาถงึ
บา้ น เราไมเ่ อากไ็ มไ่ ด”้

เยียนสีแมอ้ ยากพดู ตอ่ แตก่ ็ไมต่ อ่ ความเกบ็ โต๊ะซงึ
ประกอบจากพลงั แลว้ ออกไปหาซือเตาหลอมโอสถทพิ ย์

ทงั สองเดนิ เกือบครงึ ตลาดก็ไมพ่ บ เยียนสจี งึ วา่ “ช่วงนี
ไมม่ ีคนเปลยี นเตาหลอมโอสถทพิ ยเ์ ลยหรอื ไง”

“เป็นไปไมไ่ ด้ แตเ่ ราหาเตาหลอมโอสถทิพยเ์ กา่ เกียว
อะไรกบั คนเปลยี นเตาหลอม” เหออนั โหรวมองดเู ยียนสี
ซงึ หยดุ เดนิ กะทนั หนั

97

“แลว้ ทาํ ไมถงึ ไมม่ ีใครขายเตาหลอมเกา่ ละ่ ” เยียนสเี อา
มือเทา้ สะเอวทา่ ทางวางกา้ ม เหออนั โหรวจะรอ้ งไหก้ ไ็ ม่
ไดห้ วั เราะกไ็ มอ่ อกไดแ้ ตบ่ อกวา่ ลองหาดตู อ่ ไป

แตห่ าไปหามาก็ไมพ่ บเตาหลอมโอสถทิพย์ เหออนั โหร
วเลยเสนอวา่ ตอ้ งตามหาใหท้ วั

อยๆู่ เยียนสกี ใ็ ชศ้ อกสะกิดเหออนั โหรวซงึ กาํ ลงั มองหา
อยู่ นางหนั มาถามวา่ “มีอะไรหรอื ”

เยียนสบี อกวา่ ตรงนนั มีคนชดุ ดาํ ทา่ ทางน่าสงสยั อาจจะ
มีของดี

98

เหออนั โหรวจงึ ตามนางไป ชายสวมเสอื คลมุ ไหลส่ ีดาํ
มองดหู ญิงสาวทงั สองแลว้ หลบั ตาพกั ตอ่

เหออนั โหรวเหน็ แผงของเขามีเตาหลอมโอสถทพิ ยข์ นาด
เลก็ นางดีใจจงึ ถามราคาแตค่ นขายกลบั บอกวา่ “พวก
เจา้ มีเงินพอซือหรอื ”

พอเหน็ ทา่ ทางเช่นนี เยียนสีก็ไมพ่ อใจ “เจา้ รูไ้ ดอ้ ยา่ งไร
วา่ พวกขา้ ไมม่ ีเงินพอซือ!”

“พวกเจา้ เป็นนกั หลอมโอสถทิพยห์ รอื ” จๆู่ เขาก็ถามขนึ

99

เหออนั โหรวนกึ สงสยั จงึ ถามกลบั “ขา้ เป็นนกั หลอมโอสถ
ทิพยห์ รอื ไมเ่ กียวอะไรกบั คนขายเตาหลอม เจา้
บอกราคามาเลย”

“ขา้ ไมค่ ิดจะขายใหน้ กั หลอมโอสถทิพย์ แตใ่ นเมือเจา้ พดู
เชน่ นีขา้ ก็ไมม่ ีเหตอุ นั ใดจะไมข่ าย ถือวา่ ขา้ กบั เจา้ มี
วาสนาตอ่ กนั ขายใหเ้ จา้ ก็ได”้ ชายผนู้ นั ขายถกู สดุ ๆ

เหออนั โหรวจา่ ยเงินรบั เตาหลอมเรยี บรอ้ ย ก่อนไปนาง
ยงั นกึ สงสยั จงึ ถามเขาวา่ ทาํ ไมไมข่ ายใหน้ กั หลอมโอสถ
ทพิ ย์

คนขายพอไดย้ ินกห็ วั เราะบอกวา่ “นกั หลอมโอสถทพิ ยด์ ู

100

เตาเป็น หลอกไมไ่ ด”้

เหออนั โหรวไมร่ ูจ้ ะพดู อยา่ งไร แตก่ ็โชคดีไดซ้ ือเตาหลอม
โอสถทิพยร์ าคาถกู เยียนสรี บั เตาหลอมในมือเหออนั โหร
วมาดแู ลว้ บอกวา่ “ไมไ่ ดด้ ีมาก แตอ่ ยา่ งนอ้ ยก็เอามา
หลอมโอสถทิพยไ์ ด้ เวลาจะหลอมพอสมั ผสั กบั พลงั มนั ก็
จะขยายใหญ่ตอ้ งหลอมในทีโลง่ ”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ บอกวา่ จะไปภเู ขาดา้ นหลงั ของ
สาํ นกั ศกึ ษา ทีนนั มีสมนุ ไพรทพิ ยแ์ ละไมม่ ีคนเขา้ ไป นาง
ยงั มีเงินเหลืออีกมากเพราะซือเตาในราคาถกู เยียนสจี งึ
พานางไปซือแหวนมิติ

101

“วนั หลงั ถา้ มีเงินคอ่ ยซือใหญ่กวา่ นี” เหออนั โหรวเอา
แหวนมติ มิ าสวม แหวนนีมีสองชอ่ งเลก็ ๆ แมไ้ มส่ ามารถ
เกบ็ ของขนาดใหญ่นกั แตก่ ็พอสาํ หรบั นางไวเ้ กบ็
สมนุ ไพรทิพย์

“เวลานีขา้ อยากรบี กลบั ไปสาํ นกั ศกึ ษาเอาเตาหลอมไป
ลองบนภเู ขาดา้ นหลงั ” เหออนั โหรวพดู ดว้ ยนาํ เสียง
ตืนเตน้

“เออ่ ...ช่างหลงใหลการหลอมโอสถทิพยเ์ สียจรงิ นานๆ
ไดอ้ อกนอกสาํ นกั ศกึ ษาขา้ ยงั อยากไปซือของตอ่ ” เยียน
สที าํ หนา้ เศรา้

102

“งนั เจา้ กไ็ ปซือเถอะ ขา้ กลบั สาํ นกั ศกึ ษากอ่ น” พอเห
ออนั โหรวบอกเชน่ นี เยียนสจี งึ ไดแ้ ตโ่ บกมือใหแ้ ลว้ จาก
ไป

พอเหออนั โหรวกลบั มาถงึ สาํ นกั ศกึ ษาก็รบี ไปภเู ขาดา้ น
หลงั ทนั ที นางตอ้ งเรง่ พฒั นาความสามารถใหเ้ รว็ ทีสดุ จะ
ไดไ้ ปตามหาพอ่ แมแ่ ละชว่ ยลซู่ งิ หวั สรา้ งรา่ ง

เป็นไปตามคาดภเู ขาดา้ นหลงั จะมีนกั หลอมโอสถทพิ ย์
มาหาสมนุ ไพรทิพยต์ ามเวลากาํ หนดเทา่ นนั และยงิ เวลา
นีเป็นวนั หยดุ ปลายเดือนกไ็ มม่ ีใครมา

เหออนั โหรวอยากลองหลอมโอสถทิพยจ์ ินอตู านระดบั

103

กลางขนั สงู จงึ คน้ หาถาํ ในภเู ขาดา้ นหลงั เอาเตา
หลอมออกจากแหวนมิติมาวางบนพืน

เตาหลอมเป็นอยา่ งเยียนสพี ดู จรงิ ๆ พอสมั ผสั พลงั ก็
ขยายใหญ่จนสงู เกือบหนงึ เมตร

เหออนั โหรวใชน้ ิวมือซา้ ยสองนิวสง่ พลงั เขา้ ไป หลงั จาก
เตรยี มเตาหลอมเรยี บรอ้ ย ขนั แรกนางใชพ้ ลงั หอ่ หญา้ จิ
นอเู ฉ่าแลว้ ใสล่ งไปในเตา

หญา้ จินอเู ฉ่าสดี าํ ถกู เปลวไฟเผาจนผิวนอกหลดุ ออกเผย
ใหเ้ นือในสีทองใตผ้ ิว พอเนือในสที องถกู หลอมกก็ ลาย
เป็นของเหลวพลงุ่ พลา่ นอยใู่ นเตา

104

ขณะทีเนือในสีทองถกู หลอมไปครงึ หนงึ ของเหลวจาก
การหลอมก็คลมุ เนือในสที องไว้ สารพสิ ทุ ธิของจินอเู ฉ่าก็
ถกู ทาํ ลายทนั ที

การหลอมโอสถทิพยจ์ ินอตู านขนั แรกลม้ เหลว เหออนั
โหรวก็ลองอีกหลายครงั แตผ่ ลก็เหมือนเดมิ

นางอดทอ้ ใจไมไ่ ดแ้ ตก่ ็รูว้ า่ เป็นเพราะเตาจงึ ไมไ่ ดห้ ลอม
โอสถทิพยจ์ ินอตู านอีก

หลงั จากลองหลอมโอสถทิพยร์ ะยะหนงึ สมนุ ไพรทิพยก์ ็
เหลอื ไมม่ ากแลว้ นางจงึ เกบ็ เตาหลอมไปขดุ หาสมนุ ไพร

105

ทิพยแ์ ทน

กวา่ จะขดุ สมนุ ไพรทพิ ยไ์ ดจ้ นเตม็ วงแหวนมิตกิ ็เป็นเวลา
คาํ แลว้ นางเลยกลบั หอ้ งพกั วนั หยดุ ยงั เหลอื อีกวนั พรุง่ นี
นางวา่ จะฝึกตอ่

แตพ่ อไปถงึ หอ้ งพกั เยียนสีก็รออยกู่ อ่ นแลว้ “อนั โหร
ว บา่ ยวนั นีขา้ ซือขนมถวั เขียวมาแบง่ ใหเ้ จา้ ชินหนงึ ”
เยียนสชี ีขนมหอ่ กระดาษไขซงึ วางบนโต๊ะ

“ขอบใจอาเยียน” เหออนั โหรวนงั พงิ หวั เตียงคยุ กบั เยียน
สจี นกระทงั หลบั ไป

106

เยียนสีเหน็ ทา่ ทางนางกส็ า่ ยหนา้ เขา้ ไปหม่ ผา้ ให้ ไมร่ ูว้ า่
ทาํ ไมนางจงึ มมุ านะปานนี ไมเ่ หลอื เวลาใหต้ วั เองพกั
ผอ่ นเลย

รุง่ ขนึ ขณะฟา้ ยงั สลวั ขณะเยียนสีหลบั สนิทเหออนั โหร
วก็เปิดประตอู อกไปแลว้

อาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงบอกวา่ แสงรุง่ อรุณเป็นช่วงเวลาเหมาะ
ทีสดุ ในการหลอมโอสถทพิ ย์ เป็นชว่ งเวลาทีไอทิพยข์ อง
ฟา้ ดินแข็งแกรง่ ทีสดุ และเป็นชว่ งเวลาทีพลงั สมั ผสั ของ
นกั หลอมโอสถทพิ ยส์ งู ทีสดุ

เหออนั โหรวเดินทางไปยงั ถาํ เช่นเคย หลงั จากจดั เตรยี ม

107

เตาหลอมเรยี บรอ้ ยจงึ เรมิ หลอม โอสถทพิ ยอ์ ีเสนิ ตานมี
สรรพคณุ ช่วยใหผ้ อ่ นคลายนอนหลบั และกระตนุ้ พลงั
จิตสาํ หรบั นกั อญั เชิญ สมนุ ไพรทิพยท์ ีใชใ้ นการหลอม
โอสถทิพยอ์ ีเสนิ ตานมีอีจิง ดอกจทู๋ ิง ไป๋ หลจี ือ ซวงฮวา
เฉ่า

ในบรรดาสมนุ ไพรไป๋ หลจี ือกบั ซวงฮวาเฉ่ามีความสาํ คญั
ทีสดุ สมนุ ไพรทพิ ยส์ ว่ นหนงึ มีพษิ เช่นดอกจทู๋ งิ ฮวา ดงั
นนั จงึ ใชไ้ ป๋ หลจี ือสลายพิษของดอกจทู๋ ิงและซวงฮวาเฉ่า
ทาํ ลายพษิ หากสกดั ไมถ่ กู วิธี โอสถทิพยอ์ ีเสนิ ตานที
หลอมไดจ้ ะไมม่ ีประโยชนแ์ ละกลายเป็นยาพษิ

อนั ดบั แรกตอ้ งหลอมดอกจทู๋ งิ ก่อน ดอกจ๋ทู งิ เมือถกู เปลว
ไฟในเตาจะพลงุ่ พลา่ นเชน่ เดียวกบั ตอนเกบ็ ตอ้ งใชเ้ วลา

108

นานและใชพ้ ลงั มากกวา่ จะหลอมกิงและใบทงั หมดให้
เป็นสารพิสทุ ธิ เมือเหลือแตด่ อกตมู เหออนั โหรวจงึ ใชม้ ือ
ขวาพดั แลว้ โยนไป๋ หลจี ือเขา้ ไป พษิ ของดอกจ๋ทู ิงทงั หมด
มารวมกนั ตรงดอกตมู จงึ ตอ้ งหลอมสว่ นกิงและใบกอ่ น

ไป๋ หลจี ือพอใสเ่ ขา้ ไปในเตากก็ ลายเป็นนาํ เพราะผิวนอก
ถกู ทาํ ลายในชวั พรบิ ตา เหลอื แตส่ ารพสิ ทุ ธิภายใน สาร
พสิ ทุ ธิของไป๋ หลจี ือหอ่ หมุ้ ดอกตมู ของดอกจ๋ทู ิงไว้ แลว้
คอ่ ยๆ ซมึ เขา้ ไปขา้ งในทีละนอ้ ย พอซมึ เขา้ ไปหมดดอก
ตมู ของจ๋ทู ิงก็เปลยี นจากสีแดงคลาํ เป็นสแี ดงออ่ น

109

ตอนที 19 สมคั รแข่งขนั

เหออนั โหรวรูว้ า่ โอกาสมาถงึ แลว้ จงึ ใสซ่ วงฮวาเฉ่าลงไป

110

ทนั ทีทีซวงฮวาเฉ่าสมั ผสั ถกู ดอกตมู ของดอกจทู๋ งิ ก็
เปลยี นสภาพเป็นเหมือนเกลด็ หมิ ะทาํ ใหด้ อกตมู กบั สาร
พสิ ทุ ธิของกิงและใบจทู๋ งิ รวมตวั กนั พอแขง็ ตวั แลว้ อีเสนิ
ตานในเตาหลอมกเ็ รมิ มีลกั ษณะของโอสถทพิ ยบ์ า้ งแลว้

สดุ ทา้ ยจงึ เตมิ อีจิงเพือกระตนุ้ ใหส้ ารพิสทุ ธิของซวงฮวา
เฉ่ารวมตวั กบั สารพิสทุ ธิอืนและแข็งตวั

ในทีสดุ กห็ ลอมโอสถทิพยอ์ ีเสนิ ตานไดส้ าํ เรจ็ ผวิ นอกเป็น
สชี มพอู อ่ นราวกบั กลีบดอกไม้ เหออนั โหรวนาํ โอสถทิพย์
เจด็ แปดเมด็ ใสไ่ วใ้ นขวดเคลือบวางแผนจะมอบเป็นของ
ขวญั ใหเ้ ยียนสี

111

แลว้ นางกห็ ลอมโอสถทิพยช์ นิดอืนอีก เหออนั โหรวใช้
เวลาในการหลอมโอสถทิพยร์ ะดบั ตาํ นอ้ ยลงเรอื ยๆ
ปรมิ าณทีหลอมไดก้ ท็ ยอยเพมิ มากขนึ ความสาํ เรจ็ ใน
การหลอมโอสถทพิ ยร์ ะดบั กลางก็เพิมขนึ เช่นกนั

พอไดเ้ วลาเลกิ หลอมโอสถทพิ ยเ์ ตรยี มกลบั ไปกินอาหาร
ก็เลยเวลาอาหารกลางวนั แลว้ แตน่ กึ ขนึ ไดว้ า่ มีขนมถวั
เขียวทีเยียนสเี อามาใหเ้ มือวานจงึ กลบั ไปหอ้ งพกั นางยงั
มีเวลาพกั ผอ่ นครูห่ นงึ พอถงึ ตอนบา่ ยจะไมเ่ หนือยลา้
เกินไป

เหออนั โหรวนงั บนตงั กินขนมถวั เขียวคาํ แลว้ คาํ เลา่ ติดๆ
กนั จนตดิ คอจงึ รบี เทชามาดืมพรอ้ มกบั เอามือทบุ อก

112

ขณะกินก็นกึ ขนึ ไดว้ า่ ลซู่ ิงหวั คงจะมาหา แตห่ ลายวนั มา
นีตนไมไ่ ดอ้ ยหู่ อ้ งพกั กลางคืนกวา่ จะกลบั กด็ กึ แลว้ นาง
สา่ ยหวั สลดั ความคดิ นีออกไป คิดในใจวา่ อยา่ เจอลซู่ ิ
งหวั เลยหนะดีแลว้ จะไดไ้ มย่ งุ่ ยากเพมิ ขนึ

ตอนเขา้ ไปในหอ้ งของเยียนสนี างก็ไมอ่ ยแู่ ลว้ คงจะออก
ไปเลน่ เหออนั โหรวจงึ เอาขวดโอสถทพิ ยอ์ ีเสนิ ตานวาง
บนโต๊ะใหเ้ ยียนสี เพราะไมเ่ ชน่ นนั กวา่ นางจะกลบั มา
เยียนสีคงหลบั ไปแลว้ รบกวนกลางดกึ คงไมด่ ีแน่

พอวางโอสถทพิ ยไ์ วแ้ ลว้ เหออนั โหรวกก็ ลบั ไปงีบทีเตียง
ในหอ้ งครูห่ นงึ จากนนั จงึ ไปหลอมโอสถทิพยบ์ นภเู ขา

113

ดา้ นหลงั อีก

ขณะกลบั ไปภเู ขาดา้ นหลงั เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ จิตใจของ
ตนหอ่ เ**◌่ยวตอ้ งการพกั ฟื นจงึ วางแผนจะหลอมโอสถ
ทพิ ยห์ ยวนหยางตานเพือกระตนุ้ จิต พรุง่ นีจะไดเ้ ขา้ เรยี น
อยา่ งกระฉบั กระเฉงชว่ ยลดความลม้ เหลวในการหลอม
โอสถทพิ ย์

หลงั จากเหนือยทงั วนั เหออนั โหรวกก็ ลบั หอ้ งเพือนอน
หลบั ใหเ้ ตม็ อิมแตพ่ บวา่ บนโต๊ะมีขนมหอ่ กระดาษไขอีก
หอ่ หนงึ วางอยู่ กลนิ หอมออ่ นๆ ของดอกกยุ้ ฮวาลอ่ งลอย
กลางอากาศ แตเ่ หออนั โหรวรูส้ กึ เพลียจนกินไมล่ งบอก
ขอบใจเยียนสีในใจแลว้ หลบั ไป

114

ความมมุ านะของเหออนั โหรว เป็นผลใหม้ ีพลงั โคจรอยู่
ในรา่ งยิงเตม็ เปียม เรมิ แรกหลอมโอสถทพิ ยท์ งั วนั จะ
รูส้ กึ เหนือยมาก พอนานเขา้ แมห้ ลอมโอสถทพิ ยท์ งั วนั ทงั
คืนกไ็ มเ่ หนือยเลย แมจ้ ะเป็นเช่นนีแตย่ งั มีอะไร
บางอยา่ งตดิ ขดั นางรูส้ กึ วา่ ตนสามารถกา้ วไปถงึ ระดบั
ครุฟา้ ไดแ้ ตย่ งั ไมม่ ีโอกาส

วนั หนงึ หลงั จากสง่ โอสถทิพยเ์ ป็นการบา้ นตามทีอาจารย์
กหู้ ลเี ฉิงมอบหมาย เหออนั โหรวก็ไปกินอาหารทีหอซือเห
ลียงเก๋อ นางไดย้ ินคนรอบขา้ งพดู ถงึ การแข่งขนั ในสาํ นกั
ศกึ ษา ลซู่ งิ หวั เคยชนะเลศิ มาแลว้ ทกุ รายการ

เหออนั โหรวตะลงึ ในความสามารถของลซู่ ิงหวั นางเป็น

115

คนเดียวในบรรดาศิษยใ์ หมว่ ิชาหลอมโอสถทพิ ยท์ ี
อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงยอมรบั เบืองหลงั คือความพยายามซงึ
มีแตต่ นเทา่ นนั ทีรู้ สว่ นลซู่ งิ หวั คงเป็นเพราะมีพรฟา้
ประทาน เหออนั โหรวยิมอยา่ งขมขืน คนเราทาํ ไมจงึ แตก
ตา่ งกนั มากมายปานนี

ไมร่ ูท้ าํ ไมวนั นีนกั ชบุ ชีวิตมากินอาหารชา้ เป็นพเิ ศษ เมือ
เหออนั โหรวเดินออกไปจากหอซือเหลียงเกอ๋ ก็เหน็ ลซู่ ิ
งหวั กาํ ลงั เดนิ เขา้ มา

ขณะกาํ ลงั คิดวา่ จะทาํ เป็นไมร่ ูจ้ กั เขาแลว้ เดินหลบไป ลซู่ ิ
งหวั ก็พดู ขนึ “โหรวเออ๋ ร์ ไมไ่ ดเ้ จอเจา้ หลายวนั แลว้ ไป
ไหนหรอื ”

116

“ขา้ ไมไ่ ดม้ ีพรฟา้ ประทานมากมายอยา่ งเจา้ ก็ตอ้ งซมุ่ ฝึก
ใหเ้ ตม็ ที” เหออนั โหรวตอบ

“ขา้ ไดย้ นิ เยียนสีบอกวา่ เจา้ ซือเตาหลอมโอสถทพิ ยผ์ ๆุ
มาฝึกเอง” ลซู่ งิ หวั ยืนขวางเหออนั โหรวซงึ กาํ ลงั จะออก
ไป

“ทาํ ไมเจา้ ตอ้ งเรยี กวา่ ผๆุ ...” เหออนั โหรวกดั ฟันไมย่ อม
ใหล้ ซู่ งิ หวั ดแู คลนของทีนางซือ

พอไดย้ นิ อยา่ งนี ลซู่ ิงหวั กห็ วั เราะ “สาํ นกั ศกึ ษาจดั การ
แขง่ ขนั บอ่ ยๆ ผชู้ นะเลศิ จะไดร้ างวลั ดีๆ ช่วงนีมีข่าววา่ จะ

117

จดั การแข่งขนั หลอมโอสถทพิ ย์ รางวลั ชนะเลศิ คือเตา
หลอมโอสถทพิ ยซ์ งึ อาจารยเ์ ซียวอสู๋ รา้ งเองกบั มือจะชว่ ย
ยกระดบั พลงั ไดด้ ีกวา่ เตาทีเจา้ ซือจากตลาดของเก่า
มาก”

“อยา่ งนนั หรอื ...ขอบใจทีบอกขา่ วดีใหข้ า้ รู”้ เหออนั โหร
วรูส้ กึ ประหลาดใจ ลซู่ ิงหวั เอาใจใสต่ นหรอื นี

“เวลานีเรอื งสาํ คญั สาํ หรบั เจา้ คือยกระดบั ความ
สามารถ” ลซู่ งิ หวั มองหนา้ นางดว้ ยแววตาออ่ นโยน แต่
เสียดายเหออนั โหรวไมท่ นั เหน็ ความออ่ นโยนในแววตา
ของเขาก็รบี วิงออกไปแลว้

118

ความจรงิ แลว้ สาํ นกั ศกึ ษาจดั ใหม้ ีการแข่งขนั เป็นประจาํ
นีเอง แตเ่ หออนั โหรวตอ้ งโทษตวั เองทีมงุ่ แตห่ ลอมโอสถ
ทิพย์ ไมไ่ ดแ้ บง่ ใจมาสนเรอื งราวอืนๆ ของสาํ นกั ศกึ ษา

พอคดิ ไดแ้ ลว้ เหออนั โหรวจงึ ไปดรู ายละเอียดบนปา้ ย
ประกาศของสาํ นกั ศกึ ษา การแขง่ ขนั หลอมโอสถทพิ ย์
ครงั นีเป็นการแข่งขนั ไมใ่ หญ่แตก่ ็ไมเ่ ลก็ โดยทางสาํ นกั
ศกึ ษาจดั ขนึ จะเรมิ ในอีกสบิ วนั ขา้ งหนา้ ตอ่ เนืองสาม
รอบแตล่ ะรอบคดั เลือกผแู้ ข่งขนั หนงึ ในสาม ผชู้ นะเลศิ
รอบสดุ ทา้ ยจะไดร้ บั เตาหลอมโอสถทิพยซ์ งึ อาจารยใ์ หญ่
เซียวอสู๋ รา้ งเองกบั มือ

เหออนั โหรวไปสมคั รตามสถานทีทีแจง้ ไว้ นางนกึ ไมถ่ งึ
วา่ คนรบั เรอื งคืออาจารยอ์ ินซู่ อาจารยอ์ ินซเู่ องก็ดู

119

ออกวา่ เหออนั โหรวนกึ สงสยั นางชกู ลอ้ งยาสบู ขนึ พลาง
หวั เราะเบาๆ “เฮอ้ วชิ าชบุ ชีวติ มีศษิ ยใ์ หมไ่ มก่ ีคน ขา้ อยู่
วา่ งๆ อาจารยใ์ หญ่เลยใชใ้ หม้ าทาํ งานนี” พดู จบกข็ ยิบ
ตาใหเ้ หออนั โหรว

เหออนั โหรวนกึ ถงึ อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงผเู้ ครง่ เครยี ดตลอด
เวลา นีคือความแตกตา่ งละ แตพ่ อเหน็ ทา่ ทางนา่ รกั ของ
อาจารยอ์ นิ ซู่ นางจงึ ยมิ ใหบ้ อกวา่ มาสมคั รแข่งหลอม
โอสถทิพย์

คดิ ไมถ่ งึ วา่ พออาจารยอ์ นิ ซไู่ ดย้ ินกล็ งั เลขนึ มาทนั ทีพดู
กบั เหออนั โหรววา่ “เจา้ แนใ่ จหรอื การแขง่ หลอมโอสถ
ทิพยค์ รงั นี ผสู้ มคั รไมใ่ ช่มีแตศ่ ษิ ยใ์ หม่ สว่ นใหญ่เป็น
ศิษยเ์ กา่ รวมทงั ศษิ ยส์ าํ นกั ใน โอกาสชนะมีนอ้ ยมาก”

120

“อาจารยไ์ มต่ อ้ งเป็นหว่ ง ไมเ่ ป็นไรเลย ตอ่ ไปนีขา้ จะ
เตรยี มตวั เตม็ ที” เหออนั โหรวก็เรมิ กงั วลเมือรูว้ า่ มีคนแขง่
ขนั จาํ นวนมาก แตพ่ อคิดอีกทีแมไ้ มไ่ ดเ้ ตาหลอมโอสถ
ทพิ ยเ์ ป็นรางวลั กถ็ ือวา่ เพิมประสบการณ์ ครงั นีไมไ่ ด้ ตอ่
ไปกจ็ ะมีโอกาสมากขนึ จงึ ตดั สนิ ใจเดด็ เดียว

“วนั นีเป็นวนั สดุ ทา้ ยของการเปิดรบั สมคั ร ศษิ ยใ์ หมม่ ี
เพียงสองคน ช่างเป็นโคนอ้ ยไมก่ ลวั พยคั ฆจ์ รงิ ๆ”
อาจารยอ์ นิ ซทู่ าํ ทา่ เหมือนไมร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไร

เหออนั โหรวกลบั ประหลาดใจทียงั มีศษิ ยใ์ หมอ่ ีกคนหนงึ
รว่ มแขง่ หลอมโอสถทพิ ยเ์ หมือนตน คงไมใ่ ช่ลซู่ งิ หวั ...

121

แตค่ วามจรงิ พิสจู นว์ า่ นางคิดมากไปเอง ลซู่ ิงหวั ไมไ่ ด้
รว่ มแข่ง วนั แขง่ ขนั รอบแรกมีการแบง่ ศิษยใ์ หมก่ บั ศษิ ย์
ใหมก่ ลมุ่ หนงึ ศษิ ยเ์ ก่ากบั ศิษยส์ าํ นกั ในอีกกลมุ่ หนงึ คน
ทีอยกู่ ลมุ่ เดียวกบั เหออนั โหรวเป็นผชู้ ายหลอมโอสถทพิ ย์
ซงึ อยเู่ ตาขา้ งๆ นางชือไป๋ หลวั มู่ นางรูว้ า่ ผชู้ ายคนนีมี
ความสามารถไมต่ า่ งกบั นางนกั จงึ ไมร่ ูส้ กึ แปลกใจ

การแขง่ ขนั รอบแรกเป็นการหลอมโอสถทพิ ยค์ เู ฉ่าตาน
ระดบั กลาง คเู ฉ่าตานเป็นอาหารใชเ้ ลยี งสตั วท์ ิพย์ แตก
ตา่ งจากการหลอมโอสถทิพยอ์ ืนซงึ ตอ้ งสกดั สารพสิ ทุ ธิ
จากสมนุ ไพรทพิ ย์ การหลอมโอสถทพิ ยค์ เู ฉ่าตานตอ้ งใช้
เปลวไฟหลอมสมนุ ไพรทพิ ยจ์ นเกือบไหมเ้ กรยี มแตย่ งั ไม่
ไหมเ้ พราะสตั วท์ พิ ยก์ ินแตอ่ าหารหยาบไมเ่ หมือนคนเรา

122

ตอนที 20 การแขง่ ขนั ครงั ทีหนงึ

123