ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

เหออนั โหรวสา่ ยหนา้ แลว้ ยมิ “ศษิ ยพ์ ีอีดหู มนิ เดก็ ผหู้ ญิง
กบั นกั หลอมโอสถทิพยเ์ กินไปแลว้ คาํ นีศิษยพ์ ีกลา้ พดู
กบั ผอู้ าวโุ สโมห่ รอื ไม่ พวกเราก็เกง่ นะ!” เหออนั โหรวกะ
พรบิ ตาอยา่ งซกุ ซน พดู ยมิ ๆ “อีกอยา่ งหนงึ ถงึ แมจ้ ะเป็น
ทีใหศ้ ิษยฝ์ ึกฝน แตก่ ม็ ีอาจารยด์ แู ลตอ้ งไมม่ ีปัญหาแน่!”

“จะวา่ อยา่ งนนั ก็ได”้ อีซา่ นยมิ แลว้ บอกลาเหออนั โหร
ว ขณะหนั หลงั จากไปเขาพมึ พาํ กบั ตวั เองเบาๆ “ขา้ คง
วิตกเกินไป...”

เหออนั โหรวไดย้ ินคาํ พดู นีกอ็ ดสงสยั ไมไ่ ด้ ศษิ ยพ์ ีอีวติ ก
เรอื งอะไร

73

แตเ่ หออนั โหรวไมส่ ะดวกจะถาม ไดแ้ ตเ่ กบ็ ขอ้ สงสยั ไวใ้ น
ใจ คิดวา่ สกั วนั หนงึ คอ่ ยถาม เวลานีไปหาผอู้ าวโุ สโมด่ ี
กวา่ !

เหออนั โหรวมาทีเรอื นเลก็ ของผอู้ าวโุ สโมอ่ ยา่ งรา่ เรงิ พอ
เขา้ ไปกเ็ หน็ เงาของลซู่ งิ หวั เหน็ ผอู้ าวโุ สโมก่ บั ลซู่ ิงหวั
กาํ ลงั ยืนอยทู่ ีลาน ไมร่ ูพ้ ดู คยุ อะไรกนั พอทงั สองไดย้ นิ
เสยี งเหออนั โหรวเปิดประตู ตา่ งกห็ นั มาดู

เหออนั โหรวทกั ทายอยา่ งอดึ อดั “สวสั ดีอาจารย.์ ..” จาก
นนั กช็ ายตามองลซู่ ิงหวั ทนั ใด ไมร่ ูจ้ ะทกั ทายเขาอยา่ งไร
ไดแ้ ตย่ ืนทาํ ตวั ไมถ่ กู อยขู่ า้ งๆ รอผอู้ าวโุ สโมพ่ ดู อยา่ ง

74

นอบนอ้ ม

“ถา้ งนั ขา้ ขอลากอ่ น ผอู้ าวโุ สโมไ่ มต่ อ้ งไปสง่ ” ลซู่ งิ หวั
มองเหออนั โหรวแวบหนงึ ไมพ่ ดู อะไร จากนนั คารวะผู้
อาวโุ สโมแ่ ลว้ ออกไปจากเรอื นเลก็

สายตาของผอู้ าวโุ สโมม่ องเหออนั โหรวกบั ลซู่ ิงหวั สลบั ไป
มากย็ มิ แยม้ “เอาละ เขาไปแลว้ รบี เขา้ มา วนั นียงั ไมไ่ ด้
เรมิ เรยี น”

“อาจารย”์ เหออนั โหรวรบี เขา้ มาหา พดู ยมิ ๆ “ศษิ ยม์ ี
เรอื งจะขอรอ้ ง”

75

ผอู้ าวโุ สโมเ่ ลกิ ควิ มอง เหออนั โหรวรูท้ นั รบี ถามขนึ
“อาจารยร์ ูเ้ รอื งการเปิดแดนฟา้ เนรมิตหรอื ไม่ ขา้ อยากไป
ฝึกฝนทีนนั อาจารยช์ ่วยฝากฝังขา้ ไดห้ รอื ไม”่

ผอู้ าวโุ สโมส่ า่ ยหนา้ ยมิ ๆ พดู อยา่ งจนใจ “ทาํ ไมดว้ ยเรอื ง
นีเจา้ สองคน...เป็นคกู่ นั นีเอง!”

“เอ?๋ อะไรหรอื ” เหออนั โหรวสหี นา้ งนุ งง รูส้ กึ ไมเ่ ขา้ ใจทีผู้
อาวโุ สโมพ่ ดู ใครดว้ ยเรอื งนี ลซู่ ิงหวั ? เป็นคกู่ นั จรงิ ๆ นนั
หมายถงึ อะไร

เหออนั โหรวมมุ ปากกระตกุ ลซู่ ิงหวั ถกู กาํ หนดไวแ้ ลว้ วา่
ไปฝึกฝนแดนฟา้ เนรมิตได้ ไมน่ า่ จะเป็นเขา คนทีผอู้ าวโุ ส

76

โมพ่ ดู ถงึ คือใคร และเขาคนนนั กบั นางเป็นคกู่ นั อีกอยา่ ง
ผอู้ าวโุ สโมบ่ อกวา่ นางเป็นคกู่ บั คนนนั เมือไร ทาํ ไมนาง
ไมร่ ู้

ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ ไมพ่ ดู เรอื งนีตอ่ แตบ่ อกวา่ “เจา้ อยากไป
แดนฟา้ เนรมิตไมใ่ ชว่ า่ ไมไ่ ดห้ รอก แค.่ ..”

เหออนั โหรวรบี ยืดตวั ตรง โยนขอ้ ขอ้ งใจเมือครูท่ ิงหมด
แลว้ ฟังผอู้ าวโุ สโมพ่ ดู อยา่ งตงั ใจ

ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ อยา่ งพอใจ เอย่ วา่ “แคก่ อ่ นไปแดนฟา้
เนรมิตเจา้ ตอ้ งเรยี นวธิ ีหลอมโอสถทพิ ยท์ งั หมด ไมอ่ ยา่ ง
นนั ก็อยา่ ไปเลย”

77

เหออนั โหรวประหลาดใจ มองผอู้ าวโุ สโมอ่ ยา่ งไมอ่ ยาก
จะเชือ ฝึกวิธีหลอมโอสถทพิ ยท์ งั หมด รวมทงั หมดตงั
รอ้ ยหา้ วิธี! และตอนนีมีเวลาเพียงเจด็ วนั กจ็ ะเดินทางไป
แดนฟา้ เนรมติ นางจะเรยี นใหจ้ บไดอ้ ยา่ งไร!

“อาจารย์ ไมม่ ากเกินไปหรอื ...” เหออนั โหรวทาํ สหี นา้ ขม
ขืน พดู เหมือนจะรอ้ งไหแ้ ตไ่ มม่ ีนาํ ตา

“ถา้ ยงั เรยี นวธิ ีหลอมโอสถทิพยไ์ มค่ รบ อยา่ หวงั วา่ จะได้
ไป” ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ อยา่ งพอใจ นางไดย้ นิ ลซู่ ิงหวั บอกวา่
ตอนแขง่ หลอมโอสถทพิ ย์ เหออนั โหรวเพียงแตด่ หู ลาน
จงถิงหลอมก็ทาํ ได้ และยงั นาํ มาดดั แปลงอีก คนทีมีพร
ฟา้ ประทานระดบั นีจะใหส้ ญู เปลา่ ไดอ้ ยา่ งไร ดงั นนั นาง

78

ตอ้ งสอนวธิ ีหลอมโอสถทพิ ยท์ งั หมดใหเ้ หออนั โหรวภาย
ในเจด็ วนั !

79

ตอนที 47 ไดข้ องลาํ คา่ จรงิ ๆ

“กไ็ ด.้ ..” เหออนั โหรวรูว้ า่ ผอู้ าวโุ สโมพ่ ดู คาํ ไหนคาํ นนั จงึ
ไดแ้ ตต่ งั สติ เขา้ ไปในหอ้ งหลอมโอสถทิพยข์ องผอู้ าวโุ ส
โม่

เวลาหลงั จากนนั เหออนั โหรวกไ็ ปหาผอู้ าวโุ สโม่ เรมิ ตน้
เรยี นอยา่ งหนกั และไมใ่ ช่เพียงแตจ่ ดจาํ ผอู้ าวโุ สโมย่ งั ให้
นางปฏิบตั ิ พอหลอมโอสถทพิ ยว์ ธิ ีหนงึ คลอ่ งแลว้ จงึ เรมิ
เรยี นวิธีตอ่ ไป

80

ภายในเวลาไมก่ ีวนั เหออนั โหรวก็เรมิ ซมึ ซบั วธิ ีหลอม
โอสถทพิ ย์ และรูส้ กึ สนกุ มากขนึ เรอื ยๆ จงึ ทมุ่ เทคน้ ควา้
อยา่ งจรงิ จงั จนแทบลืมกินลมื นอน

ผอู้ าวโุ สโมเ่ หน็ เหออนั โหรวตงั ใจเรยี นเช่นนีกด็ ีใจมาก

ในทีสดุ นางกร็ บี เรยี นวธิ ีหลอมโอสถทิพยท์ งั หมดจน
สาํ เรจ็ กอ่ นทีจะเดินทางไปแดนฟา้ เนรมิต ผลการเรยี น
ของเหออนั โหรวทาํ ใหผ้ อู้ าวโุ สโมป่ ระหลาดใจมาก เดิมที
นางเพียงแตข่ เู่ หออนั โหรว เพราะรูด้ ีวา่ การเรยี นวิธีหลอม
โอสถทิพยเ์ ป็นเรอื งยากจรงิ ๆ นางพดู เชน่ นีเพือกระตนุ้ เห
ออนั โหรวเทา่ นนั พอถงึ เวลาไมว่ า่ เหออนั โหรวเรยี นได้
เทา่ ไร นางก็จะใหเ้ หออนั โหรวเขา้ รว่ มฝึกฝน ในเมือนาง
รบั ปากใครบางคนไวแ้ ลว้

81

แตผ่ อู้ าวโุ สโมน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ตนประเมนิ พรฟา้ ประทานของ
เหออนั โหรวตาํ ไป นางสามารถเรยี นรูว้ ธิ ีหลอมโอสถ
ทิพยท์ งั หมดไดจ้ รงิ ๆ!

ผอู้ าวโุ สโมต่ ืนเตน้ มาก ยงิ เหน็ เหออนั โหรวเกง่ ขนึ นางก็
ยงิ ดีใจมากขนึ เรอื ยๆ...นางไดข้ องลาํ คา่ จรงิ ๆ!

“เอาละ วนั นีเจา้ กลบั ไปพกั ก่อน พรุง่ นีเชา้ ไปรวมตวั ที
สนาม จะมีอาจารยพ์ าพวกเจา้ ไป” ผอู้ าวโุ สโมโ่ บกมือ
อยา่ งพอใจ ปลอ่ ยใหเ้ หออนั โหรวกลบั

เหออนั โหรวพยกั หนา้ เวลานีนางรูส้ กึ เหนือยลา้ ประโยค

82

เดียวยงั ไมอ่ ยากพดู เดนิ ทางกลบั ไปยงั หอ้ งพกั อยา่ ง
สะลมึ สะลอื แลว้ ลม้ ตวั ลงนอนทนั ที

ผอู้ าวโุ สโมเ่ หน็ เหออนั โหรวหาวอยา่ งตอ่ เนืองขณะเดนิ
ออกไป ก็อดขาํ ไมไ่ ด้ จากนนั จงึ กลบั ไปทีหอ้ งหนงั สอื ทนั
ใด เปิดลนิ ชกั หยิบกลอ่ งหนงึ ออกมา นกึ ถงึ คนทีมอบของ
สงิ นี แลว้ สา่ ยหนา้ ถอนหายใจ “หลงรกั ปานนี...”

ผอู้ าวโุ สโมถ่ ือกลอ่ ง สายตาเตม็ ไปดว้ ยความเศรา้ โศก
ราวกบั นกึ ถงึ เหตกุ ารณใ์ นอดีต...

รุง่ ขนึ เหออนั โหรวลมื ตาขนึ มาอยา่ งงวั เงีย นอนเงียบๆ
ครูห่ นงึ จงึ ไดส้ ติ รบี ลกุ จากเตียง นกึ ขนึ ไดว้ า่ เมือคืนตน

83

นอนโดยไมไ่ ดเ้ ปลยี นเสอื ผา้ แมแ้ ตผ่ า้ หม่ กไ็ มไ่ ดค้ ลมุ

แตท่ าํ ไมพอตืนขนึ มากลบั มีผา้ หม่ คลมุ ตวั นางอด
ประหลาดใจไมไ่ ด้ คดิ ไดท้ นั ใดวา่ เมือคืนตนอาจจะรูส้ กึ
หนาว จงึ ควานหาผา้ หม่ มาคลมุ เอง แลว้ นางกไ็ มไ่ ดใ้ สใ่ จ
อีก

หลงั จากลา้ งหนา้ เสรจ็ เหออนั โหรวนกึ ขนึ ไดว้ า่ วนั นีจะ
ออกเดนิ ทางไปฝึกฝนแลว้ จงึ รบี เกบ็ ขา้ วของ หลายวนั ที
ผา่ นมานางไปอยกู่ บั ผอู้ าวโุ สโมจ่ งึ ไมไ่ ดจ้ ดั ของ

นางรอื หาขา้ วของอยนู่ าน จๆู่ กม็ ีไข่มกุ เมด็ หนงึ ตกลงมา
จากลนิ ชกั ไข่มกุ นางเงือกนนั เอง

84

เหออนั โหรวหยบิ ไขม่ กุ นางเงือกขนึ มา กอ่ นหนา้ นีนางไม่
ไดใ้ สใ่ จนกั ตอนนีพอมาคดิ อีกที ขณะทีนางขอยืมของมี
คา่ จากลซู่ งิ หวั นนั เขากเ็ อาไข่มกุ นางเงือกมาให้ พอนกึ
ถงึ สรรพคณุ ของไขม่ กุ นางเงือก เหออนั โหรวก็อดซาบซงึ
ไมไ่ ด้ ไขม่ กุ นางเงือกนีลซู่ งิ หวั คงเตรยี มไวใ้ หต้ นโดย
เฉพาะ!

แตเ่ วลานนั ตนไมไ่ ดน้ กึ ถงึ เรอื งนี ยงั เอาไปใหค้ นอืนอยา่ ง
โง่เขลา โชคดีทีผอู้ าวโุ สโมไ่ มร่ บั ไมอ่ ยา่ งนนั นางก็ไมร่ ูว้ า่
จะปรบั ความเขา้ ใจกบั ลซู่ งิ หวั อยา่ งไร

เหออนั โหรวคดิ แลว้ จงึ เอาไขม่ กุ นางเงือกไปใชย้ งั แดนฟา้
เนรมติ เมือหลายวนั กอ่ นอีซา่ นทาํ ทา่ แปลกๆ ก็ไมแ่ ปลก

85

ทีเขาจะคดิ มาก ใครจะรูว้ า่ พอไปถงึ แดนฟา้ เนรมติ
แลว้ จะพบกบั อะไร ทางทีดีควรเอาของทีจะใชป้ ระโยชน์
ติดตวั ไปดว้ ย จะชว่ ยลดอนั ตรายใหเ้ หลือนอ้ ยทีสดุ

หลงั จากเก็บขา้ วของเสรจ็ เหออนั โหรวก็รบี ไปยงั สนาม
ยงั ดีทีนางไมไ่ ดไ้ ปสาย เหน็ ตรงสนามมีคนหลายสบิ กวา่
คนยืนกนั ตามสบาย จงึ มองไปรอบๆ ไมเ่ หน็ ลซู่ ิงหวั แต่
เหน็ คนทีรูจ้ กั อยสู่ องคนคืออีซา่ นและไป๋ หลวั ม.ู่ ..นอก
จากนียงั มีหลานจงถิง ลชู่ หู นาน เจิงเหวนิ กบั พวก และ
คนอืนซงึ เหออนั โหรวไมร่ ูจ้ กั

เจิงเหวนิ พกั ฟื นไมก่ ีวนั อาการบาดเจบ็ กห็ ายแลว้ อยา่ ง
นอ้ ยดจู ากภายนอก คนไมร่ ูเ้ รอื งกด็ ไู มอ่ อกวา่ เขาเคยถกู
ทาํ รา้ ย

86

เวลานีเจิงเหวนิ ยืนอยกู่ บั ลชู่ หู นาน หลานจงถิง คนเหลา่
นีพอเหน็ เหออนั โหรวมาสนาม สีหนา้ กบ็ งึ ตงึ ทนั ที เจิงเห
วินกดั ฟัน จอ้ งหนา้ เหออนั โหรวอยา่ งดดุ นั

ลชู่ หู นานสหี นา้ เยน็ ชา กดั ฟันเอย่ วา่ “อยา่ ใหเ้ ป็นเรอื ง
เป็นราวขนึ มา อยา่ งนอ้ ยเวลาอยใู่ นสาํ นกั ศกึ ษาอยา่ เพิง
ลงมือ รอใหไ้ ปถงึ แดนฟา้ เนรมติ ก่อน ไดเ้ หน็ ดีกนั แน่!”

ในใจของลชู่ หู นานโกรธจดั นกึ ไมถ่ งึ วา่ เหออนั โหรวมีผู้
เยียมยทุ ธห์ นนุ หลงั จนเจิงเหวนิ โดนทาํ รา้ ย สว่ นนางก็
ตอ้ งรามือ ทนกลาํ กลนื ความไมพ่ อใจไว้ แตไ่ มเ่ ป็นไร
นางไมเ่ ชือวา่ พอไปถงึ แดนฟา้ เนรมิต คนหนนุ หลงั เห
ออนั โหรวจะดแู ลนางไดต้ ลอดไหม พอไปถงึ สถานที

87

อนั ตรายเช่นนนั เหออนั โหรวตายทีนนั ก็ไมม่ ีใครแปลกใจ

ลชู่ หู นานยิมอยา่ งเยือกเยน็ นางวางแผนไวแ้ ลว้ วา่ ทาํ
อยา่ งไร จงึ จะใหค้ นทีทาํ ใหน้ างไมพ่ อใจตายอยา่ ง
ทรมาน...

เหออนั โหรวเหน็ ลชู่ หู นานยิมอยา่ งมีแผนการ กไ็ มไ่ ดใ้ ส่
ใจ

“อนั โหรว” ไป๋ หลวั มเู่ ดินเขา้ มาหา ยมิ เอย่ วา่ “ขา้ รูว้ า่ จะ
ตอ้ งมีเจา้ ”

เหออนั โหรวหวั เราะ ถามอยา่ งแปลกใจ “เจา้ มา ทาํ ไม

88

เยียนสีไมม่ า”

“ขา้ เป็นศิษยส์ าํ นกั นอก รูจ้ กั อาจารยผ์ อู้ าวโุ สคนเดียวคือ
อาจารยเ์ ซียวอ”ู๋ ไป๋ หลวั มสู่ า่ ยหนา้ “ไมเ่ หมือนศิษย์
สาํ นกั ในอยา่ งเจา้ มีชือเขา้ มาไดง้ า่ ยๆ”

เหออนั โหรวเอามือลบู จมกู ยมิ “ขา้ เองก็ไมไ่ ดเ้ ขา้ มา
งา่ ยๆ ตอ้ งทมุ่ เทมากจงึ จะทาํ ใหผ้ อู้ าวโุ สโมร่ บั ปากใหข้ า้
มา หลายวนั มานีขา้ ยงุ่ จนไมม่ ีเวลานอน”

“พดู อยา่ งนี แสดงวา่ อาจารยเ์ ซียวอฝู๋ ากฝังเจา้ ใช่หรอื ไม”่
เหออนั โหรวไมอ่ ยากพดู ถงึ เรอื งของตวั เอง จงึ รบี เสไปคยุ
เรอื งอืน “เจา้ เกง่ นี เหนือกวา่ ศษิ ยส์ าํ นกั นอกตงั มาก

89

มาย!”

ไป๋ หลวั มยู่ มิ พดู อยา่ งถ่อมตวั “แคโ่ ชคดีเทา่ นนั ”

ทงั สองมองหนา้ กนั แลว้ ยมิ ไมไ่ ดพ้ ดู คยุ เรอื งนีอีก ขณะ
นนั เองอาจารยท์ ีรบั หนา้ ทีนาํ กลมุ่ กม็ าถงึ อาจารยค์ นนี
นบั วา่ เป็นคนคนุ้ เคยกบั เหออนั โหรว เฉินซีผดู้ แู ลหอ้ ง
หลอมโอสถทพิ ยน์ นั เอง ลซู่ งิ หวั กย็ ืนอยขู่ า้ งหลงั เฉินซี

“พวกเจา้ ทงั หลาย!” เสยี งของเฉินซีไมด่ งั นกั แตด่ ว้ ยพลงั
ทาํ ใหศ้ ษิ ยท์ วั สนามไดย้ ิน “ขา้ เป็นอาจารยน์ าํ กลมุ่ ฝึกฝน
ครงั นี ขา้ เพิงเรยี นจบไมน่ าน อยภู่ าควชิ าหลอมโอสถ
ทิพยใ์ นสาํ นกั ศกึ ษามาตลอด ไมถ่ ือเป็นอาจารยอ์ ะไร ขอ

90

ใหท้ กุ คนถือวา่ ขา้ เป็นศิษยพ์ ี! เรยี กขา้ วา่ ศษิ ยพ์ ีเฉินก็ได้
ทกุ คนคงรูว้ า่ การฝึกฝนครงั นีจะไปทีใด ขา้ ไมพ่ ดู มาก ใน
เมือทกุ คนมาครบแลว้ ก็ออกเดินทาง!”
พอเฉินซีพดู จบ กม็ ีเสียงนกหวีดดงั กงั วานขนึ ทีหนงึ จาก
นนั ก็มีเสียงนกรอ้ งกกึ กอ้ งสะทา้ นฟา้ ดงั มาแตไ่ กลทนั ที
อสรู สะทา้ นเมฆา ลาํ ตวั ประมาณครงึ หนงึ ของทะเลสาบ
ทะยานเขา้ มา ทกุ คนตา่ งตะลงึ งนั

91

ตอนที 48 แบง่ กลมุ่

“โห สาํ นกั ศกึ ษามีอสรู สะทา้ นเมฆา! เลา่ กนั วา่ เป็น
พาหนะบนิ ไดท้ ีมีขนาดใหญ่ทีสดุ สามารถบรรทกุ คนได้
เกือบครงึ เมือง...” บางคนถงึ กบั กรดี รอ้ ง ทกุ คนพอไดย้ ิน
ตา่ งตืนเตน้ รูส้ กึ เป็นจอมยทุ ธข์ นึ มาทนั ที...เดียวก็จะได้
นงั อสรู สะทา้ นเมฆาแลว้ !

92

เหออนั โหรวก็รูส้ กึ ตืนเตน้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงชา่ งมงั คงั
จรงิ ๆ ไมร่ ูว้ า่ เลยี งอสรู สะทา้ นเมฆา ขนาดใหญ่ขนาดนี
กินอาหารแตล่ ะมือเทา่ ไร...

อสรู สะทา้ นเมฆา บนิ ตาํ ลงมาวนรอบสนามอยา่ งชา้ ๆ
ลาํ ตวั เป็นเหมือนเงายกั ษค์ ลมุ ผคู้ นไว้ ทาํ ใหร้ ูส้ กึ หายใจ
ตดิ ขดั หนา้ อกกระเพือมขนึ ลงอยา่ งรวดเรว็ โดยไมร่ ูต้ วั

“เอาละ ทกุ คน!” เฉินซีหวั เราะรา่ เรยี กทกุ คนมารวมกนั
“อสรู สะทา้ นเมฆา มีขนาดใหญ่มาก ไมส่ ามารถรอ่ นลง
ในสาํ นกั ศกึ ษาได้ พวกเราเหาะขนึ ไปเถอะ!”

93

พดู จบเฉินซีกเ็ หาะนาํ หนา้ ขนึ ไปหาอสรู สะทา้ นเมฆา คน
อืนตา่ งสง่ เสียงฮือฮา รบี เหาะตาม แลว้ ทยอยรอ่ นลงบน
หลงั อสรู สะทา้ นเมฆา

เหออนั โหรวกบั ไป๋ หลวั มกู่ ร็ บี ตามไป แลว้ รอ่ นลงบนอสรู
สะทา้ นเมฆา ลซู่ ิงหวั ขนึ ไปเป็นคนสดุ ทา้ ย ไมร่ ูว้ า่ เหออนั
โหรวตาฝาดหรอื ไม่ รูส้ กึ วา่ ขณะลซู่ งิ หวั ขนึ มานนั เขาชาย
ตามองนางแวบหนงึ

พอลซู่ งิ หวั ลงไปนงั เฉินซีก็รบี เป่านกหวีด อสรู สะทา้ น
เมฆา กบ็ ินมงุ่ หนา้ ไปทางตะวนั ออกของสาํ นกั ศกึ ษา

ทกุ คนนงั บนอสรู สะทา้ นเมฆาอยา่ งตืนเตน้ อยคู่ รูห่ นงึ

94

จากนนั จงึ นงั ขดั สมาธิ เรมิ ตน้ ฝึกพลงั สว่ นเหออนั โหร
วกบั ไป๋ หลวั มนู่ งั ดว้ ยกนั พดู คยุ กนั เบาๆ อยมู่ มุ หนงึ

เหออนั โหรวถือโอกาสตอนทีกาํ ลงั พดู คยุ มองไปยงั อี
ซา่ นเป็นระยะๆ ไป๋ หลวั มเู่ หน็ นางผดิ สงั เกต จงึ ถามดว้ ย
ความประหลาดใจ “เป็นอะไรไปหรอื อนั โหรว? ชอบคณุ
ชายอีหรอื ”

“จะเป็นไปไดอ้ ยา่ งไร!” เหออนั โหรวสะดงุ้ โหยง ผดุ ลกุ ขนึ
รอ้ งออกมาดว้ ยความตกใจ

นางมองอีซา่ น เพราะวนั นนั เขาทาํ ทา่ ประหลาดมาก จงึ
อยากสงั เกตดเู ขา

95

แตเ่ สียงของเหออนั โหรวทาํ ไมจงึ กลายเป็นเสียงดงั ลนั
บนหลงั อสรู สะทา้ นเมฆา ทีทกุ คนกาํ ลงั ฝึกพลงั ชวั พรบิ
ตาทกุ คนกเ็ งยหนา้ ขนึ มองนาง อีซา่ นเองกม็ องมาดว้ ย
ความประหลาดใจ เหออนั โหรวรูส้ กึ กระอกั กระอว่ นมาก
จงึ รบี นงั ลงพลางพดู ขอโทษขอโพยอยา่ งตอ่ เนือง “ขอ
โทษทกุ คน ฝึกตอ่ ฝึกตอ่ ...”

พอไดย้ นิ ดงั นนั ก็ไมม่ ีใครใสใ่ จ มงุ่ หนา้ ฝึกพลงั ตอ่ เหออนั
โหรวถอนหายใจ อดกลอกตาใสไ่ ป๋ หลวั มไู่ มไ่ ด้ นางพดู
อยา่ งไมพ่ อใจ “อยา่ พดู เรอื ยเปือย ไป๋ หลวั มู่ ระวงั จะโดน
ขา้ ซอ้ มจนแมจ่ าํ ไมไ่ ด”้

เหออนั โหรวพดู พลางกวดั แกวง่ หมดั ไป๋ หลวั มขู่ าํ “แตแ่ ม่

96

ขา้ ตายตงั แตข่ า้ ยงั เลก็ นะ!”

“หา!” เหออนั โหรวตกใจ ไมร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไร “ขอโทษ ขา้
ไมร่ ูว้ า่ เจา้ ...”

“ไมเ่ ป็นไร” ไป๋ หลวั มยู่ มิ “ผา่ นไปนานหลายปีแลว้ ขา้ ทาํ
ใจไดน้ านแลว้ ”

“ขอโทษ...” เหออนั โหรวยงั คงขอโทษดว้ ยความรูส้ กึ ผิด
เวลานีนางยงั ตามหาทา่ นพอ่ ทา่ นแมไ่ มเ่ จอ นางจงึ เขา้ ใจ
ความเจบ็ ปวดของไป๋ หลวั มทู่ ีสญู เสียแมไ่ ป

เหออนั โหรววนุ่ กบั การขอโทษไป๋ หลวั มู่ จงึ ไมเ่ หน็ สายตา

97

ของลซู่ ิงหวั ซงึ มองมาทางนางกบั ไป๋ หลวั มู่ แลว้ มองไป
ทางอีซา่ น เขาขมวดควิ แนน่ พลงั ทีเขามีอยู่ ทาํ ให้
สามารถไดย้ ินคาํ สนทนาของเหออนั โหรวกบั ไป๋ หลวั มู่
สายตาของเขามองไปทางอีซา่ นอยา่ งคน้ หา และสายตา
ทีมองไป๋ หลวั มกู่ ลบั ทาํ ใหค้ นคาดเดาไมอ่ อกอยบู่ า้ ง

ไมน่ าน หลงั จากอสรู สะทา้ นเมฆา บินไปหนงึ วนั ก็มาถงึ
หบุ เขาทีตงั ของแดนฟา้ เนรมติ หบุ เขาแหง่ นีมีผคู้ นมาก
มายออกนั อยกู่ ่อนแลว้ แตพ่ อเหน็ อสรู สะทา้ นเมฆา ซงึ มี
สญั ลกั ษณข์ องสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงปรากฏขนึ ตา่ งก็หลีก
ทางใหเ้ ป็นบรเิ วณกวา้ ง

เฉินซีรอ่ นลงก่อน แลว้ ไปคารวะขอบใจผคู้ นรอบๆ

98

บรรดาศษิ ยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงทยอยรอ่ นลงไป ทกุ คน
ตา่ งมองดหู บุ เขาดว้ ยความประหลาดใจ

เหออนั โหรวมองลซู่ งิ หวั แวบหนงึ เหน็ เขากบั เฉินซี
ปรกึ ษากนั อยู่ เฉินซีมองไปทางศิษย์ บางครงั สา่ ยหนา้
บางครงั พยกั หนา้ สหี นา้ บางครงั ตืนเตน้ บางครงั กงั วล ดู
สนกุ ดี

ลซู่ งิ หวั กบั เฉินซีปรกึ ษากนั ครูห่ นงึ เฉินซีจงึ เขา้ มาพดู คยุ
กบั บรรดาศิษยท์ ีรว่ มฝึกฝน “ฮา่ ๆ ศษิ ยน์ อ้ งทกุ คน เมือครู่
ขา้ กบั ลซู่ งิ หวั นกึ ถงึ เรอื งนา่ สนใจเรอื งหนงึ ไมร่ ูว้ า่ ทกุ คน
อยากทดสอบหรอื ไม.่ ..”

99

“เรอื งอะไรหรอื ! ศิษยพ์ ีเฉิน?”

“ทา่ นวา่ มา!”

ทกุ คนอดประหลาดใจไมไ่ ด้ เมือครูต่ อนเฉินซีกบั ลซู่ งิ หวั
พดู คยุ กนั ทกุ คนเหน็ กนั หมด จงึ อยากรูว้ า่ ทงั สองปรกึ ษา
กนั เรอื งอะไร

เฉินซีมองดปู ฏิกิรยิ าของศิษยน์ อ้ งทงั หมดดว้ ยความพอ
ใจ แลว้ พดู ขนึ ชา้ ๆ “ความจรงิ แลว้ เป็นการทดสอบเลก็ ๆ
นอ้ ยๆ ทกุ คนในทีนีลว้ นแตเ่ ป็นคนเกง่ ในสาํ นกั ศกึ ษา
โอกาสทีจะมาอยรู่ ว่ มกนั มีไมม่ าก เราลองมาแข่งกนั

100

เลน่ ๆ แดนฟา้ เนรมติ แหง่ นีรอ้ ยปีเปิดหนหนงึ แตล่ ะครงั
สาํ นกั ศกึ ษาจะสง่ คนมา จงึ รูจ้ กั สถานที จดุ ทีเป็น
อนั ตรายของแดนฟา้ เนรมิตอยบู่ รเิ วณทีมีของลาํ คา่ ซอ่ น
ไว้ แตถ่ า้ ทกุ คนรว่ มแรงรว่ มใจกนั อนั ตรายก็จะลดลง ขา้
กบั ศษิ ยน์ อ้ งลซู่ ิงหวั จงึ ปรกึ ษากนั ขา้ สองคนตา่ งนาํ กลมุ่
ตวั เอง ดวู า่ กลมุ่ ไหนจะพบของมีคา่ มากกวา่ กนั ทกุ คนมี
ความเหน็ อยา่ งไร”

แตล่ ะคนพอไดย้ นิ ก็ตาวาว ทกุ คนลว้ นเป็นหน่มุ สาว
ปกตกิ ็ชอบแขง่ ขนั อยแู่ ลว้ พอไดย้ ินวธิ ีฝึกฝนอยา่ งนี ทกุ
คนกอ็ ยากลอง

เฉินซีพยกั หนา้ อยา่ งพอใจ พดู ยมิ ๆ “ดีมาก เอาละขา้ กบั
ศษิ ยน์ อ้ งลจู่ ะเลือกคน มีใครมีความเหน็ อะไรบา้ ง”

101

“ขา้ เอง ศษิ ยพ์ ีเฉินถือเป็นอาจารยค์ นหนงึ แตล่ ซู่ ิงหวั เป็น
เพียงลกู ศิษย์ ถา้ ใหเ้ ขานาํ กลมุ่ จะเหมือนเดก็ เลน่ ขาย
ของหรอื ไม”่ มีคนพดู อยา่ งไมเ่ ชือมนั ทนั ที

“ใช่! ทาํ ไมใหเ้ ขาเป็นคนเลอื ก ทาํ ไมไมใ่ หพ้ วกขา้ เลอื ก”

“คงกลวั วา่ ไมม่ ีใครเลอื กเขา ก็เลยขอเลอื กเองสทิ า่ !”

“เออ่ ...” พอถงึ ตอนนีเฉินซีไมร่ ูจ้ ะตอบอยา่ งไร

มีหลายคนแยง้ ขนึ “ศิษยพ์ ีลเู่ ป็นคนเก่งทีสดุ ในบรรดา
ศษิ ยท์ งั หมดเวลานี! ใหเ้ ขาเป็นผนู้ าํ กลมุ่ แลว้ อยา่ งไร! ขา้

102

เลือกอยกู่ ลมุ่ ศษิ ยพ์ ีล!ู่ ”

“ใช่ ศษิ ยพ์ ีลเู่ ป็นอจั ฉรยิ ะอายสุ บิ สองกม็ ีชือเสยี งเลอื งลอื
ทวั แผน่ ดนิ ใหญ่ ไมเ่ หมือนบางคน คงไมม่ ีคนรูว้ า่ เป็นใคร
หรอก!”

คนทีไรค้ วามเชือมนั ถกู ตอ่ ตา้ นทนั ที จนหมดความมนั ใจ
ไดแ้ ตย่ ืนอยใู่ นแถวเออออตาม

เหออนั โหรวมองดอู ยา่ งตะลงึ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ งิ หวั จะเป็น
ทีรูจ้ กั ของบรรดาศิษยอ์ ยา่ งมาก และไดร้ บั การปกปอ้ ง
ขนาดนี!

103

คนปกปอ้ งลซู่ งิ หวั ยงั คงสง่ เสยี งโวยวาย ลซู่ งิ หวั ยกมือขนึ
ทาํ ทา่ บอกใหเ้ งียบ พวกเขาเงียบทนั ที
ลซู่ งิ หวั ยมิ พลางมองไปยงั คนทีมีขอ้ กงั ขาในตวั เขาเมือ
ครู่ ทนั ใดนนั กป็ ลอ่ ยลมปราณออกมา ซงึ มาจากระดบั
พลงั ทียงิ ใหญ่กดดนั จนคนเหลา่ นนั ขยบั ตวั ไมไ่ ด้

104

ตอนที 49 สตั วท์ พิ ยม์ ายา

รอยยมิ ของเฉินซีเรมิ เกรง็ เพราะถกู พลงั นีกดทบั ชวั ขณะ
หนงึ หวั ใจของเขาเกือบจะระเบดิ ออกมา...คนทีมีพลงั
แกรง่ กลา้ ปานนีเป็นศิษยจ์ รงิ หรอื ! แกรง่ กลา้ กวา่ เขาซงึ
เป็นอาจารย!์ แลว้ เขาจะเอาหนา้ ไปไวท้ ีไหน ในเมือลซู่ ิ
งหวั แกรง่ กลา้ อยา่ งนี ทงั ยงั ตอ้ งแข่งกบั เขาอีก เป็นการ
รนหาทีตายหรอื ไม่

105

แตก่ ารแข่งขนั ครงั นีเป็นการทดสอบความสามารถใน
การรว่ มมือกนั ของกลมุ่ ลซู่ งิ หวั แกรง่ กลา้ กจ็ รงิ แตค่ นที
เขาเลอื กไมแ่ นว่ า่ จะรูใ้ จกนั ได้ ตนยงั มีโอกาสชนะ! เฉินซี
ใหก้ าํ ลงั ใจตวั เองอยา่ งเงียบๆ ไมเ่ ชน่ นนั เขาก็ไมแ่ น่ใจวา่
ตนจะชนะหรอื ไม.่ ..

ลซู่ ิงหวั รบี สะกดลมปราณทนั ที ถามยมิ ๆ “ขา้ มีสทิ ธิเลือก
คนแลว้ หรอื ยงั ”

พอทกุ คนคลายจากการกดดนั แลว้ ตา่ งหอบหายใจแรง
เสอื ผา้ เปียกโชกดว้ ยเหงือ พวกเขารูส้ กึ เหมือนผา่ นการ
ตอ่ สอู้ ยา่ งเอาเป็นเอาตาย จนไมม่ ีแรงพดู

106

เหออนั โหรวมองไปรอบๆ ดว้ ยสีหนา้ งนุ งง รูส้ กึ เหมือน
เหน็ คนเหลา่ นีเพิงงมขนึ มาจากนาํ นางอดแปลกใจไมไ่ ด้
เมือครูต่ อนลซู่ งิ หวั สง่ ลมปราณออกมานนั นางไมร่ ูส้ กึ กด
ดนั แมแ้ ตน่ อ้ ย นีมนั อะไรกนั

แมจ้ ะรูส้ กึ ประหลาดมาก แตเ่ พือไมใ่ หเ้ ป็นจดุ สนใจ เห
ออนั โหรวจงึ เลอื กจะนิงเงียบ

ลซู่ ิงหวั มองไปรอบๆ ไมม่ ีเสียงขานรบั กย็ มิ เยน็ พดู ดว้ ยสี
หนา้ ไรค้ วามรูส้ กึ “ถา้ งนั เอาอยา่ งนี ศิษยพ์ ีเฉินเลอื กก่อน
ดีหรอื ไม”่

“ไมเ่ ป็นไร เจา้ เป็นศษิ ยน์ อ้ ง เจา้ เลือกกอ่ นเถิด!” เฉินซี

107

บอกปัด แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ งิ หวั จะเลือกกอ่ นจรงิ ๆ...เดมิ ที
เขาคิดวา่ จะบอกปัดพอเป็นพิธี จากนนั ลซู่ งิ หวั กข็ อรอ้ ง
อีกครงั เขาจะบอกปัดอีก ลซู่ ิงหวั ยอมใหอ้ ีก เขาจงึ เลอื ก
คนอยา่ งเสยี ไมไ่ ด้ แต.่ ..ตอนนีทาํ ไมจงึ ผดิ แผนเชน่ นี
เดมิ ทีเขาไมไ่ ดค้ ิดแผนชนะมากนกั เวลานีใหล้ ซู่ งิ หวั
เลือกคนอีก แลว้ จะแขง่ อะไรไดอ้ ีก

เฉินซีเสยี ดายมาก แตก่ ช็ า้ ไปแลว้ เวลานีเขาไดแ้ ต่
ภาวนาวา่ อยา่ ใหล้ ซู่ งิ หวั เลอื กคนเกง่ ไปหมดเสยี กอ่ น...

ลซู่ งิ หวั มองไปรอบๆ แลว้ ยมิ ใหอ้ ีซา่ นทนั ที “คณุ ชายอี”

อีซา่ นตะลงึ แลว้ ประสานมือคารวะ “ขอบพระทยั องค์

108

ชายสามทีเหน็ ความสามารถขา้ เป็นเกียรตขิ า้ แซอ่ ียงิ ”

ลซู่ ิงหวั พยกั หนา้ แลว้ ขานชืออีกหลายคน จากนนั กห็ นั มา
มองเหออนั โหรว นางใจเตน้ โครมครามขนึ มาทนั ที จดุ
หมายของนางในการมาฝึกฝนครงั นี นอกจากเพือฝึก
พลงั แลว้ ยงั อยากจะทาํ อยา่ งทีเยียนสบี อก คือปรบั
ความเขา้ ใจกบั ลซู่ ิงหวั ดงั นนั นางควรอยกู่ ลมุ่ เดียวกบั ลซู่ ิ
งหวั แบบนีถงึ สะดวกเลก็ นอ้ ย...

ลซู่ ิงหวั มองเหออนั โหรวแวบหนงึ มองอีซา่ นแวบหนงึ
แลว้ ขมวดควิ ในสมองนกึ ถงึ คาํ พดู ทีไดย้ นิ ตอนอยบู่ น
หลงั อสรู สะทา้ นเมฆา อดรูส้ กึ กระวนกระวายไมไ่ ด้ แตก่ ็
ยงั พดู นาํ เสียงเยน็ ชาวา่ “เหออนั โหรว”

109

“ขา้ เอง!” เหออนั โหรวเหน็ ทา่ ทางของลซู่ งิ หวั ก็กลวั วา่ ลซู่ ิ
งหวั จะเปลยี นใจ จงึ รบี ขานรบั ขณะเดียวกนั ก็ถอน
หายใจอยา่ งโลง่ อก

ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ แนน่ ขนึ อีก

“ศษิ ยพ์ ีเฉิน คนทีเหลอื ใหท้ า่ น” ลซู่ ิงหวั พยกั หนา้ ใหเ้ ฉินซี
เขาเลือกเพียงสบิ สองคน เวลานีเหลอื สบิ สามคน...
“ทา่ นเป็นศิษยพ์ ี คนมากเช่นนียกใหท้ า่ น”

เฉินซียมิ อยา่ งขมขืน ลซู่ งิ หวั คดั เลือกคนเก่งทีสดุ ไป
หลายคน ทีเหลือแมจ้ ะเป็นคนทีโดดเดน่ อยบู่ า้ ง แตก่ ย็ งั

110

ดอ้ ยกวา่ ระดบั หนงึ ดแู ลว้ การแขง่ ขนั ครงั นี กลมุ่ ของตน
เองนา่ เป็นหว่ งทีเดียว...

ลซู่ ิงหวั เหลอื ไป๋ หลวั มู่ ลชู่ หู นาน หลานจงถิง เจิงเหวนิ ให้
อยใู่ นกลมุ่ ของเฉินซี

ขณะลซู่ ิงหวั กบั เฉินซีแบง่ กลมุ่ เสรจ็ กม็ ีคลนื สะทอ้ นออก
จากหบุ เขา แดนฟา้ เนรมติ เปิดแลว้ !

ทกุ คนในหบุ เขาสง่ เสียงฮือฮาขนึ เฉินซีกบั ลซู่ ิงหวั มอง
หนา้ กนั แลว้ รบี พากลมุ่ ของตนเหาะไปยงั ทางเขา้ แดน
ฟา้ เนรมติ คนอืนพอเหน็ เช่นนี ก็ตามบรรดาศิษยส์ าํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิงเหาะไปยงั ทางเขา้ แดนฟา้ เนรมติ

111

ชวั พรบิ ตา ทกุ คนก็เขา้ ไปในแดนฟา้ เนรมติ หมด ไมม่ ีคน
อยหู่ บุ เขาเลย

ครูใ่ หญ่ ขณะทางเขา้ แดนฟา้ เนรมติ กาํ ลงั จะปิด มีเงาดาํ
ของคนหลายสบิ คนเหาะเขา้ มาในแดนฟา้ เนรมิต...

เหตกุ ารณน์ ี ผคู้ นซงึ อยใู่ นแดนฟา้ เนรมิตไมม่ ีใครรู้

เหออนั โหรวตามหลงั ลซู่ งิ หวั เขา้ ไป เหน็ ทวั บรเิ วณเตม็ ไป
ดว้ ยดอกไมส้ ง่ กลนิ หอมรญั จวน ไดย้ นิ เสียงนกรอ้ งระงม
ไปทวั สงบราวกบั สวรรคบ์ นดิน นางก็ตะลงึ มอง

112

“ตงั สติใหด้ ี!” มีเสียงเยน็ เยียบดงั ขา้ งหเู หออนั โหรว นาง
จงึ ไดส้ ติ ไมเ่ หน็ ภาพสวรรคบ์ นดินใดๆ เหน็ แตส่ ตั วท์ พิ ย์
หนา้ ตาน่าเกลียดนาํ ลายไหลยืดกาํ ลงั จอ้ งมองพวก
นางอยู่

เสียงนีทาํ ใหผ้ คู้ นรอบขา้ งไดส้ ตเิ ช่นกนั พอเหน็ สตั วท์ ิพย์
ขา้ งหนา้ ชดั เจน ทกุ คนก็หนา้ ซีด มองลซู่ ิงหวั ดว้ ยสายตา
ซาบซงึ

เหออนั โหรวกม้ หวั พดู กบั คนขา้ งๆ เบาๆ “ขอบใจ”

ลซู่ ิงหวั ก็กม้ หวั มองเหออนั โหรวแวบหนงึ พดู เสยี งเยน็ ชา
“ในเมือเขา้ มาฝึกทีนี ควรเขา้ ใจไวว้ า่ ตอ้ งเผชิญอนั ตราย

113

มากมาย ตอ้ งระวงั ตวั ตลอดเวลา”

“เขา้ ใจแลว้ ” เหออนั โหรวเอามือลบู จมกู รูส้ กึ อดึ อดั ในใจ
เลก็ ๆ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ทนั ทีทีเขา้ มาในแดนฟา้ เนรมติ ก็ตอ้ งให้
ลซู่ งิ หวั ชว่ ยแลว้ สภาพของตนเวลานีจะช่วยลซู่ ิงหวั ได้
หรอื

ลซู่ งิ หวั ไมไ่ ดพ้ ดู ตอ่ แตเ่ ฉินซีซงึ อยขู่ า้ งๆ รบี อธิบายใหท้ กุ
คนฟัง “นีคือสตั วท์ ิพยม์ ายา ชอบเคียวกระดกู คน มนั เก่ง
ในการดงึ คนเขา้ สภู่ าพมายา ทาํ ใหค้ นหลงใหลอยใู่ น
ภาพมายา คิดวา่ เป็นภาพจรงิ ในภาพมายาจิตตนอยไู่ ด้
นาน แตใ่ นความจรงิ รา่ งกายเนา่ เปือยแลว้ และสตั ว์
ทพิ ยม์ ายาจะแฝงตวั อยรู่ อบๆ รอใหร้ า่ งกายเนา่ เปือยจน
เหลือแตก่ ระดกู และกลายเป็นอาหารของมนั ”

114

เมือทกุ คนไดย้ นิ ตา่ งประหลาดใจ มองไปยงั สตั วท์ ิพย์
หนา้ ตาน่าเกลียดนาํ ลายไหลยืดเบืองหนา้ ในใจกส็ นั
สะทา้ น

ลชู่ หู นานหนา้ ซีดมองดสู ตั วท์ พิ ยม์ ายา รอ้ งลนั “ใครก็ได้
รบี ฆา่ มนั เรว็ !”

เจิงเหวินพอไดย้ นิ กพ็ งุ่ ไปขา้ งหนา้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ยงั ไมท่ นั
เขา้ ไปใกล้ สตั วท์ ิพยม์ ายากก็ ลายเป็นไอหมอกจางหาย
ไป

เฉินซียมิ เจือนๆ เอย่ วา่ “นีคือเหตผุ ลวา่ ทาํ ไมมนั จงึ ชือ

115

สตั วท์ พิ ยม์ ายา เราไมม่ ีวธิ ีใดจดั การกบั สตั วท์ พิ ยม์ ายา
พวกนีไดเ้ ลย ยงั ดีทีมนั อยใู่ นแดนฟา้ เนรมติ เทา่ นนั ไม่
เช่นนนั คงมีคนถกู ทาํ รา้ ยตายไมร่ ูเ้ ทา่ ไร”

“ความจรงิ แลว้ เวลาเจอสตั วท์ ิพยม์ ายา เพียงอยใู่ กลค้ น
มีพลงั แกรง่ กลา้ เวลาทีกาํ ลงั หลงอยใู่ นภาพมายาก็จะ
ปลกุ ใหต้ ืน ไมเ่ กิดปัญหาใดๆ” เฉินซีพดู ปลอบใจ “เอาละ
เวลานีเขา้ สแู่ ดนฟา้ เนรมติ แลว้ เรมิ แขง่ กนั เถอะ! ขา้ กบั
ศิษยน์ อ้ งลแู่ ยกยา้ ยกนั ไปสองทาง สดุ ทา้ ยไปพบกนั ที
ทางออกแดนฟา้ เนรมิต ดวู า่ ฝ่ายไหนคน้ พบของลาํ คา่
มากกวา่ !”

ลซู่ ิงหวั พยกั หนา้ เฉินซีรบี พาคนในกลมุ่ ออกไปกอ่ น

116

คนรอบขา้ งแยกยา้ ยไป สดุ ทา้ ยเหลือแตล่ ซู่ งิ หวั กบั คนใน
กลมุ่ รวมสบิ สามคน ลซู่ ิงหวั มองหนา้ ทกุ คน แลว้ พดู ขนึ
“ในเมือพวกเจา้ ติดตามขา้ ขา้ ก็หวงั วา่ พวกเจา้ จะเชือฟัง
คาํ พดู ของขา้ ไมอ่ ยา่ งนนั ก็รบี ถอนตวั ไปซะ”

117

ตอนที 50 สกู้ บั พยคั ฆร์ า้ ยเขียวมงั กร

ไมม่ ีใครพดู อะไรออกมา ไมม่ ีใครรูจ้ กั แดนฟา้ เนรมิต และ
เวลานีก็เหลอื แตพ่ วกเขาสบิ สามคนเทา่ นนั แมไ้ มพ่ อใจ
การตดั สนิ ใจของลซู่ ิงหวั แตใ่ ครจะกลา้ พดู ขนึ มาเวลานี!

พอเหน็ วา่ ทกุ คนยอมรบั ความเหน็ ของตน ลซู่ ิงหวั กพ็ ยกั
หนา้ “ดีมาก เอาละจากนีเราจะไปทางทิศตะวนั ออกของ
แดนฟา้ เนรมิต!”

ลซู่ ิงหวั พดู ชา้ ๆ “ทางโนน้ มีวงั ใตด้ ิน เป็นสถานทีทีสาํ นกั

118

ศกึ ษาชิงเฟิงคน้ พบตอนเปิดแดนฟา้ เนรมติ ครงั ก่อน ยงั
ไมม่ ีใครสาํ รวจมาก่อน เนืองจากเวลานนั แดนฟา้ เนรมิต
ใกลป้ ิด ทางสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงจงึ ไดแ้ ตท่ าํ เครอื งหมาย
บอกเสน้ ทางไวค้ รา่ วๆ”

ทกุ คนสีหนา้ ดีใจ รบี ขานรบั ทนั ที

ลซู่ งิ หวั เตือนไวก้ อ่ น “สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเพียงแตร่ ูเ้ สน้
ทางครา่ วๆ พวกเราตอ้ งไปคน้ หารายละเอียดเอง”

คาํ พดู นีไมไ่ ดท้ าํ ใหท้ กุ คนหมดความกระตือรอื รน้ ตา่ ง
เหน็ ดว้ ยกบั การไปทางฟากตะวนั ออกของแดนฟา้ เนรมติ

119

ดงั นนั คนกลมุ่ นีจงึ ทะยานไปยงั ฟากตะวนั ออกของแดน
ฟา้ เนรมิต เหออนั โหรวมองดทู ิวทศั นใ์ นแดนฟา้ เนรมิต
ดว้ ยความตืนเตน้ คิดไมถ่ งึ วา่ แดนฟา้ เนรมติ แหง่ นีจะ
กวา้ งขวางปานนี มินา่ แมแ้ ดนฟา้ เนรมติ จะอยมู่ านาน
แตข่ องลาํ คา่ ในนนั ยงั ถกู ขดุ ออกมาไมห่ มด

ไมร่ ูว้ า่ แดนฟา้ เนรมติ แหง่ นีมีความเป็นมาอยา่ งไร จงึ มี
ของลาํ คา่ มากมาย...

ทกุ คนเดนิ ทางขา้ มป่าลกึ สามแหง่ จงึ มาถงึ แมน่ าํ สาย
หนงึ ลซู่ ิงหวั พดู ขนึ “ตอนนนั ศษิ ยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเคย
พบทางเขา้ วงั ใตด้ นิ ทีแมน่ าํ สายนี ทกุ คนสรา้ งทีพกั กอ่ น
คืนนีเราจะนอนทีนี”

120

ลซู่ ิงหวั พดู จบก็หนั ไปไลส่ ตั วท์ ิพยร์ อบๆ ไมใ่ สใ่ จวา่ ทกุ คน
จะทาํ อยา่ งไร ความจรงิ แลว้ เขาอยากใหเ้ ป็นกลมุ่ ละสอง
คน แตเ่ ฉินซีในฐานะเป็นอาจารยน์ าํ ศิษยท์ งั หมด ตอ้ ง
รบั ผิดชอบตอ่ ความปลอดภยั ของศิษย์ ไมเ่ หน็ ดว้ ยกบั
วธิ ีเสยี งภยั อยา่ งนี เขาจงึ จาํ เป็นตอ้ งยอมรบั การแบง่ คน
ทงั ยีสบิ หา้ คนออกเป็นสองกลมุ่ แตเ่ วลานีเขาเรมิ ไม่
สบายใจ...

“ศษิ ยพ์ ีอี” เหออนั โหรวเหน็ ลซู่ ิงหวั ไปแลว้ รูว้ า่ ตอนนีไม่
ใช่เวลาปรบั ความเขา้ ใจกบั ลซู่ ิงหวั จงึ ตดั สนิ ใจลอบถาม
จากคาํ พดู ของอีซา่ น

“ศษิ ยพ์ ีอีเมือครูร่ ูส้ กึ ไหมวา่ องคช์ ายสามเกง่ กาจแคไ่ หน”

121

เวลาอยตู่ อ่ หนา้ คนอืน เหออนั โหรวไมก่ ลา้ เรยี กชือลซู่ ิ
งหวั โดยตรง แตเ่ รยี กองคช์ ายสามตามคนอืน

“เก่งกาจจรงิ ๆ! องคช์ ายสามสมกบั ชืออจั ฉรยิ ะ” อีซา่ น
อดอทุ านไมไ่ ด้

เหออนั โหรวขมวดควิ นีไมใ่ ชค่ าํ ตอบทีนางตอ้ งการ จงึ
ยมิ พดู ตอ่ “ตอนนีเจา้ คงไมต่ อ้ งเป็นหว่ งแลว้ ! มีองคช์ าย
สามทงั คน แดนฟา้ เนรมิตก็ไมม่ ีอะไรตอ้ งหว่ ง!”

อีซา่ นตะลงึ ราวกบั นกึ ไมถ่ งึ วา่ เหออนั โหรวยงั จาํ เรอื งนี
ได้ แตพ่ อไดย้ ินคาํ พดู ของเหออนั โหรว อีซา่ นก็ขมวดคิว

122