ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

“หา?” เหออนั โหรวตะลงึ จากนนั รบี ตอบกลบั อธิบาย
ทนั ที “อาจารยเ์ ขา้ ใจผิด ขา้ กบั เขาไมม่ ีอะไรกนั ”

พดู เป็นเลน่ ไป ไขม่ กุ นางเงือกเมด็ นนั นางขอยืมเขามา
ทาํ ไมจๆู่ ก็กลายเป็นของบอกรกั

โมห่ วา่ นสา่ ยหนา้ ดว้ ยความรูส้ กึ ขาํ เอย่ วา่ “เจา้ กลบั ไป
ก่อนเถอะ พรุง่ นีหลงั เรยี นเสรจ็ มาเรยี นกบั ขา้ ทีนี”

“เจา้ คะ? ศษิ ยข์ อตวั ” เหออนั โหรวคารวะ จากนนั เดก็ รบั
ใชก้ ็พานางออกจากเรอื นผอู้ าวโุ สโมท่ นั ที

23

พอกลบั มาถงึ หอ้ ง เหออนั โหรวยงั รูส้ กึ วา่ ไมจ่ รงิ อยบู่ า้ ง

นางนอนกลงิ บนเตียงดว้ ยความตืนเตน้ พอมีอาจารย์
แลว้ ปัญหาเกียวกบั การหลอมโอสถทพิ ยท์ ีเมือกอ่ นนาง
ไมเ่ ขา้ ใจ ในทีสดุ กจ็ ะไดค้ าํ ตอบแลว้ ! และอาจารยข์ อง
ตนคือผอู้ าวโุ สโมผ่ มู้ ีชือเสียงเลืองลือ เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่
ตนโชคดีจรงิ ๆ

นางยงั คงตืนเตน้ แตแ่ ลว้ จๆู่ ก็รูส้ กึ วา่ มีอะไรบางอยา่ งจิม
ทีขา เหออนั โหรวรบี ลกุ ขนึ มาดู เหน็ สตั วต์ วั เลก็ สีมว่ งรูป
รา่ งหนา้ ตาประหลาดกาํ ลงั หมอบอยขู่ า้ งเตียง และจิมขา
นางไมห่ ยดุ

24

เจา้ สตั วต์ วั นอ้ ยสมี ว่ งพอเหน็ นางมองมา ก็รบี กระดกิ
หางอยา่ งตืนเตน้ เหออนั โหรวชายตาเหน็ ขาหนา้ ของ
สตั วน์ อ้ ยมีกระดาษแผน่ หนงึ ผกู มาดว้ ย นางกอ็ มุ้ เจา้ สตั ว์
นอ้ ยดว้ ยความอยากรู้ หยบิ กระดาษมาเปิดอา่ นจงึ รูว้ า่
เป็นจดหมายจากเยียนสี

ขอ้ ความในจดหมายเขียนวา่ [รบี มาทีสาํ นกั นอก มีขา่ วดี
จะบอก...เยียนส]ี

เหออนั โหรวมองเจา้ สตั วน์ อ้ ยสมี ว่ งในออ้ มแขน นกึ ไมถ่ งึ
วา่ จะเป็นสตั วท์ ีเยียนสอี ญั เชิญมา

เหออนั โหรวมองทอ้ งฟา้ ขา้ งนอก หลงั จากยงุ่ ทงั วนั ตอน

25

นีพลบคาํ แลว้ ไมร่ ูว้ า่ เยียนสใี หน้ างไปหาตอนนีทาํ ไม
เหออนั โหรวคิดครูห่ นงึ แลว้ ตดั สนิ ใจออกไปทีสาํ นกั นอก
ถา้ เป็นยามปกติ นางคงไมม่ ีเวลาออกไปแน่
เหออนั โหรวอมุ้ สตั วน์ อ้ ยสมี ว่ งออกไปจากหอ้ ง ขณะเดนิ
ผา่ นหอ้ งของลซู่ ิงหวั นางลงั เลครูห่ นงึ ไมไ่ ดไ้ ปทกั ทาย
เขา แตเ่ ดนิ ออกไปจากเรอื นเลก็ เลย

26

ตอนที 43 งานประมลู ขายของ

พอออกจากสาํ นกั ใน เหออนั โหรวก็ไปทีหอ้ งพกั ของ
เยียนสีอยา่ งคนุ้ เคยทนั ที เยียนสมี องเหน็ นางแตไ่ กล รบี
ถลาเขา้ มาดว้ ยความตืนเตน้ “ในทีสดุ เจา้ ก็มา!”

เหออนั โหรวพดู ดว้ ยความรูส้ กึ ผิด “ตอ้ งขอโทษจรงิ ๆ เขา้

27

สาํ นกั ในแลว้ ขา้ กย็ งุ่ ตลอด ไมเ่ คยมาหาเจา้ เลย”

“ไมเ่ ป็นไร” เยียนสลี ากเหออนั โหรวเขา้ ไปในหอ้ ง บอกวา่
“เจา้ เพิงเขา้ สาํ นกั ใน ยงั ไงกต็ อ้ งใชเ้ วลาทาํ ความคนุ้ เคย
นี”

เยียนสยี มิ “เป็นอยา่ งไรบา้ ง อยสู่ าํ นกั ในดีไหม”

“อยา่ พดู ถงึ เลย...” พอพดู ถงึ เรอื งนี เหออนั โหรวอดถอน
หายใจไมไ่ ด้ “พอเขา้ สาํ นกั ใน แทบทกุ วนั จะมีคนมา
หารอื มาทา้ แขง่ กบั ขา้ เบือจะตายอยแู่ ลว้ ”

“จรงิ สิ เจา้ ใหข้ า้ ออกมาทาํ อะไรหรอื ” เหออนั โหรวเพงิ นกึ

28

ถงึ ขอ้ ความในจดหมายทีเยียนสีเขียนวา่ มีขา่ วดี ขา่ วดี
อะไรหรอื

“ฮิๆ...” เยียนสหี วั เราะ “กไ็ มม่ ีอะไรมาก คืนนีมีงาน
ประมลู ขายของ ขา้ เหน็ ทกุ วนั เจา้ ยงุ่ อยแู่ ตก่ บั สาํ นกั ใน
แทบตาย อยากพาเจา้ ออกมาผอ่ นคลายหนอ่ ย แลว้ ถือ
โอกาสดวู า่ มีของดีอะไรทีพอจะซือไดบ้ า้ ง”

“งานประมลู ขายของ?” เหออนั โหรวตาลกุ วาว พดู วา่
“ประมลู ขายอะไรหรอื มีโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานไหม
หรอื โอสถทพิ ยอ์ ืนทีมีสรรพคณุ ใกลเ้ คียงกนั ”

“ตอนนียงั ไมร่ ู!้ ” เยียนสีพดู ยมิ ๆ “ไปดกู ร็ ูเ้ องแหละ ไมแ่ น่

29

อาจจะเจอของดี ทวั ไปแลว้ งานประมลู ขายอยา่ งนีจะมี
ของลาํ คา่ ทีปกติหายากทงั นนั !”

“ไป!” เหออนั โหรวลกุ ขนึ อยา่ งตืนเตน้ นางอยากไดโ้ อสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตานสาํ รองไวใ้ นแหวนมติ ิใหม้ ากๆ แค่
เสยี ดายเสวียนหนิงตานเป็นของระดบั สงู ราคาแพง นาง
เองยงั ไมร่ ูจ้ กั วิธีหลอม จงึ ไดแ้ ตซ่ ือเอา แตม่ นั กห็ าซือยาก
นางหาตงั นานเพิงซือไดส้ องเมด็ และไมร่ ูว้ า่ งานประมลู
ครงั นีจะมีหรอื ไม่

“ขา้ รูว้ า่ เจา้ สนใจแน่!” เยียนสเี องก็ดีใจ ลากเหออนั โหร
วพลางพดู ขนึ “วนั นีถือวา่ เป็นวนั หยดุ ของเรา ไปผอ่ น
คลายกนั หนอ่ ยเถอะ”

30

เหออนั โหรวยิม ทงั สองออกจากหอ้ งของเยียนสี มงุ่ หนา้
ไปขา้ งนอก

“อา้ ว? เหออนั โหรว?”

ขณะทีเหออนั โหรวกาํ ลงั พดู คยุ กบั เยียนสี จ่ๆู ก็ไดย้ ิน
เสียงทีคนุ้ เคย นางแหงนหนา้ มองขนึ เอง จงึ เหน็ คนคนุ้
เคยยืนอยไู่ มไ่ กลนกั

“ไป๋ หลวั ม?ู่ ” เหออนั โหรวประหลาดใจ หลงั จากนางเขา้
สาํ นกั ใน ก็ไมไ่ ดเ้ จอไป๋ หลวั มอู่ ีก นกึ ไมถ่ งึ วา่ วนั นีจะเจอ
เขาทีนี

31

ไป๋ หลวั มเู่ ดนิ เขา้ มาหาดว้ ยความดีใจ พดู ลอ้ วา่ “ไมเ่ จอ
เจา้ ตงั นาน นกึ วา่ พอเจา้ เขา้ สาํ นกั ใน ก็ดถู กู พวกขา้
สาํ นกั นอก ไมม่ าหาพวกขา้ อีก!”

เหออนั โหรวรูส้ กึ ผดิ ขนึ มา หลงั จากเขา้ สาํ นกั ใน นางยงุ่
มากจงึ ไมม่ ีเวลามาสาํ นกั นอกเลย และพอคิดใหด้ ีอีกที
ตงั แตน่ างชนะเลศิ การแข่งขนั หลอมโอสถทพิ ยแ์ ลว้ กไ็ ม่
ไดพ้ ดู คยุ กบั ไป๋ หลวั มอู่ ีก

“ขอโทษดว้ ย ขา้ ยงุ่ มากจรงิ ๆ วนั นีขา้ มาหาพวกเจา้ แลว้
นะ!” เหออนั โหรวกะพรบิ ตาพลางพดู

32

ไป๋ หลวั มหู่ วั เราะรา่ บอกวา่ “พวกเจา้ จะไปไหนหรอื ”

“คืนนีมีงานประมลู ขายของ เจา้ ไปดไู หม” เหออนั โหร
วยงั ไมท่ นั ตอบ เยียนสีกช็ ิงถามกอ่ น

“พอดีเลย ขา้ เองก็จะไปงานประมลู ขายของเหมือนกนั
ไปดว้ ยกนั เถอะ” ไป๋ หลวั มพู่ ดู ยมิ ๆ “เจา้ สองคนอยากซือ
อะไร”

“ยงั ไมร่ ูเ้ ลย ตอนนีตอ้ งไปดกู อ่ นแลว้ คอ่ ยวา่ กนั ” เหออนั
โหรวเอย่ ยมิ นอ้ ยๆ

เยียนสกี ลบั หวั เราะคิกๆ ตอบวา่ “ขา้ จะไปดเู ลน่ สนกุ ๆ

33

ไมม่ ีอะไรอยากซือเป็นพเิ ศษ ไปดกู ่อนวา่ ทางนนั มีอะไร!”

ไป๋ หลวั มพู่ ยกั หนา้ พดู ขนึ “ขา้ ก็เหมือนกนั ของทีจะเอา
มาประมลู ขายยงั ไมไ่ ดป้ ระกาศ ขา้ นกึ วา่ อนั โหร
วเป็นศิษยส์ าํ นกั ใน คงไดข้ ่าวมาบา้ ง!”

เหออนั โหรวยิมเจือนๆ พดู วา่ “คดิ จะสืบข่าวสาํ นกั ใน
จากขา้ คดิ ผิดเสียแลว้ ขา้ งว่ นกบั การหลอมโอสถทิพยท์ งั
วนั จงึ ไมม่ ีเวลามาสนใจเรอื งพวกนี ถา้ ไมใ่ ช่เพราะเยียน
สบี อก ขา้ คงไมร่ ูว้ า่ คืนนีมีงานประมลู ขายของ!”

ไป๋ หลวั มพู่ อไดย้ นิ ก็สา่ ยหนา้ พดู ขนึ “ข่าวเกียวกบั งาน
ประมลู ครงั นีปิดเป็นความลบั อยา่ งมิดชิด เมือก่อนทางผู้

34

จดั งานจะประกาศใหร้ ูว้ า่ มีของอะไรประมลู บา้ ง ครงั นี
กลบั ปิดเป็นความลบั แตก่ ็ทาํ ใหค้ นจาํ นวนมากอยากรู้
คืนนีมีคนมาเยอะแน่” ไป๋ หลวั มหู่ วั เราะ “เจา้ สองคนเอา
เงินมาพอไหม อยา่ ใหพ้ อถงึ เวลาอยากไดอ้ ะไรขนึ มา แต่
มีเงินไมพ่ อ เลยถกู คนอืนประมลู เอาไปละ”

“วางใจเถอะ” เยียนสีพดู อยา่ งดีใจ จากนนั ก็หนั ไปถาม
เหออนั โหรว “เจา้ เอาเงินมาพอไหม”

เหออนั โหรวลงั เลครูห่ นงึ แลว้ จงึ พยกั หนา้ นางออกมา
อยา่ งเรง่ รบี อีกทงั เยียนสบี อกแคว่ า่ มีข่าวดีจะบอกนาง
ไมไ่ ดเ้ ขียนในจดหมายวา่ จะไปงานประมลู ขายของ นาง
จงึ ไมไ่ ดพ้ กเงินมากนกั แตเ่ งินเทา่ นีก็นา่ จะพอ

35

เยียนสีพอเหน็ ทา่ ทางของเหออนั โหรวกร็ บี ตอบทนั ที “ไม่
เป็นไร พอถงึ เวลาถา้ เงินเจา้ ไมพ่ อ ขา้ จะใหย้ ืม”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ แลว้ ยมิ “งนั ขอบใจลว่ งหนา้ ”

ทงั สามเดินพดู คยุ ยมิ หวั ไปจนถงึ งานประมลู ขายของ
เหน็ ผคู้ นมากมายมากนั กอ่ นแลว้ อีกทงั สว่ นใหญ่เป็น
ศษิ ยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง

โชคดีทีเยียนสีมีตวั เขา้ งาน ไดท้ ีนงั ชนั สองมองเหน็ ไดท้ วั
ไป๋ หลวั มยู่ มิ เขาชตู วั เขา้ งานในมือแลว้ บอกวา่ “งนั เรา
แยกกนั กอ่ น ทีนงั ขา้ อยชู่ นั หนงึ ”

36

ทงั สามจงึ แยกยา้ ยกนั ไป เหออนั โหรวนงั กบั เยียนสีทีชนั
สอง นางอดถามไมไ่ ด้ “เจา้ ทาํ ยงั ไงถงึ ไดต้ วั เขา้ งาน ขา้
ไดย้ ินวา่ ชนั สองมีแตค่ นราํ รวยสงู ศกั ดทิ งั นนั แมเ้ จา้ มา
จากตระกลู หลอมโอสถทพิ ย์ แตก่ ไ็ มน่ า่ ไดต้ วั เขา้ งานชนั
สองได้ และไดถ้ งึ สองใบ...”

เยียนสีเบือนหนา้ หนีพดู อกึ อกั อยนู่ าน แตท่ นตอ่ การ
รบเรา้ ของเหออนั โหรวไมไ่ หว จงึ ไดแ้ ตบ่ อกไปตามความ
จรงิ “เป็นของหลนิ เปียเซงิ เขาใหข้ า้ มาซือของให.้ ..”

“ตวั เขา้ งานสองใบ” เหออนั โหรวถามยาํ

37

เยียนสหี นา้ แดง พดู ตอ่ อยา่ งจาํ ยอมวา่ “แหม! ตอนแรก
เขาจะมา แตม่ ีเรอื งดว่ น...”

“เจา้ กเ็ ลยมาหาขา้ ? เจา้ มนั เหน็ คนรกั สาํ คญั กวา่ เพือน
จรงิ ๆ” เหออนั โหรวเลกิ ควิ นกึ ไมถ่ งึ วา่ เยียนสีกบั หลนิ เปีย
เซงิ ...

“อะไรเลา่ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนนั เขาเป็นอาจารยข์ องขา้ !” เยียน
สรี บี อธิบายดว้ ยหนา้ แดงเรอื

“ออ้ ออ...” เหออนั โหรวมองเยียนสีอยา่ งมีนยั ไมว่ า่ จะ
พดู อยา่ งไร เยียนสกี เ็ ป็นเพือนของนาง ในเมือเยียนสี
ชอบ นางก็ไดแ้ ตย่ นิ ดีกบั พวกเขาดว้ ย หวงั แคว่ า่ เยียนสี

38

จะมีความสขุ ...
ขณะทีทงั สองกาํ ลงั พดู คยุ กนั อยู่ เหออนั โหรวกไ็ ดย้ ิน
เสียงพดู แสดงความรงั เกียจดงั ขนึ
“นกึ วา่ ใคร ทีแทก้ ค็ ือขโมยทีใครๆ ในสาํ นกั ในตา่ งรูจ้ กั ดีนี
เอง!” ไมร่ ูว้ า่ เจิงเหวนิ มาอยทู่ ีทางขนึ บนั ไดชนั สองตงั แต่
เมือไร เขามองเหออนั โหรวอยา่ งเยย้ หยนั กลมุ่ ผตู้ ดิ ตาม
ขา้ งหลงั ตา่ งสง่ เสียงหวั เราะชอบใจทนั ที

39

ตอนที 44 อยา่ ไปแหยเ่ ขา

เหออนั โหรวขมวดควิ ไมท่ นั พดู อะไรออกมา กไ็ ดย้ ินเสยี ง
เยียนสพี ดู อยา่ งไมพ่ อใจอยขู่ า้ งๆ “เจา้ เป็นใครกนั ทาํ ไม
มาดถู กู เสยี วโหรวอยา่ งนี ขอบอกไวก้ ่อนใครขืนมารงั แก
เสยี วโหรวของขา้ ขา้ จะตอบโตใ้ หส้ าสม!”

40

เหออนั โหรวตกใจ รบี ดงึ แขนเสอื ของเยียนสีไวไ้ มใ่ หพ้ ดู
ตอ่ แมน้ างไมก่ ลวั สถานะของเจิงเหวนิ และยงั ดแู คลน
เจิงเหวินทีอาศยั ตระกลู มารงั แกคนอืน แตเ่ ยียนสีนนั ไม่
ได้ ขืนยงุ่ กบั เจิงเหวนิ แมจ้ ะมีหลนิ เปียเซงิ ปกปอ้ ง แตต่ อ่
ไปเยียนสจี ะอยทู่ ีสาํ นกั ศกึ ษาลาํ บาก

เยียนสีไมเ่ ขา้ ใจความหมายของเหออนั โหรว ขณะนาง
จะพดู จ่ๆู ก็เหลือบเหน็ ลซู่ ิงหวั เดนิ ขนึ ไป นางดีใจ ขณะ
กาํ ลงั คดิ จะเรยี กลซู่ งิ หวั มาช่วย กลบั ถกู เหออนั โหรวดงึ
แขนเสอื ไวแ้ น่น ไมใ่ หน้ างพดู

เยียนสตี ะลงึ หนั มามองเหออนั โหรวแวบหนงึ แลว้ มองลู่
ซิงหวั ทีมองเหออนั โหรวแตท่ าํ เหมือนไมเ่ หน็ เยียนสปี ิด
ปากฉบั

41

พอถงึ ตอนนีเหออนั โหรวจงึ ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก
เวลานีนางยงั ไมไ่ ดค้ ิดใหด้ ีวา่ จะปรบั ความสมั พนั ธก์ บั ลซู่ ิ
งหวั อยา่ งไร นางยงั ไมอ่ ยากรบกวนเขา และพอคิดใหด้ ี
แลว้ เรอื งนีตนเองเป็นคนผิด นางก็ไมไ่ ดบ้ อกใหช้ ดั เจน
ตงั แตแ่ รกวา่ ตอ้ งการเอาของไปใหค้ นอืน จงึ ทาํ ใหน้ าง
กบั เขาจากกนั อยา่ งไมพ่ อใจ

ลซู่ งิ หวั เดินผา่ นเหออนั โหรว เขา้ มาอยขู่ า้ งหนา้ เจิงเหวิ
นแลว้ พดู อยา่ งเยน็ ชา “หลีกไป”

เจิงเหวินหนา้ เกรง็ เดมิ ทีเขาคิดวา่ จะทกั ทายลซู่ งิ หวั นกึ
ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ งิ หวั กลบั ไมใ่ หเ้ กียรตเิ ขา อยา่ งนอ้ ยเขากเ็ ป็น

42

ลกู ชายของอาจารยใ์ หญ่สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงเชียวนะ!

ลซู่ ิงหวั เงยหนา้ มองเจิงเหวินแวบหนงึ อยา่ งเยน็ ชา เขา
ตกใจจนตวั เยน็ วาบ หลกี ทางใหโ้ ดยไมร่ ูต้ วั ลซู่ ิงหวั ยงั คง
เมนิ เฉยเดนิ ขนึ ไปชนั สาม

พอเจิงเหวนิ ไดส้ ติ สีหนา้ กบ็ งึ ตงึ ทนั ที เขาทาํ เสียงฮดึ ฮดั
แลว้ สะบดั แขนเสอื ขนึ ไปยงั ชนั สาม ไมว่ อแวเหออนั โหร
วอีก

เยียนสพี อเหน็ อยา่ งนีกแ็ อบยิม “อะไรกนั ทีแทก้ แ็ ค่
เสอื กระดาษ ขา้ ยงั นกึ วา่ เขาจะรา้ ยกาจจรงิ ๆ!”

43

เหออนั โหรวจนใจ เตือนขนึ “เขาเป็นลกู ชายเจา้ สาํ นกั
ศกึ ษาชิงเฟิง เจา้ ไมม่ ีอะไรก็อยา่ ไปแหยเ่ ขา ไมง่ นั จะ
ลาํ บาก”

“อะไรนะ!” เยียนสีตกใจจนหนา้ ซีด ถามขนึ “งนั ทาํ ไม
เจา้ ถงึ ไดไ้ ปแหยเ่ ขา เจา้ ไมโ่ ดนรงั แกใช่ไหม”

เหออนั โหรวรูส้ กึ อนุ่ ใจจงึ พดู ปลอบโยนวา่ “ไมเ่ ป็นไร แก้
ปัญหาไดแ้ ลว้ ...”

หลงั จากทงั สองไดท้ ีนงั เหออนั โหรวก็เลา่ เหตกุ ารณท์ ีเกิด
ขนึ ในวนั นีใหเ้ ยียนสีฟัง เยียนสีตกใจและโกรธขนึ มาทนั ที
พดู อยา่ งโมโห “คนแบบนีน่ารงั เกียจจรงิ ๆ! ขา้ อยากขนึ

44

ไปเลน่ งาน แกแ้ คน้ ใหเ้ จา้ !”

“อยา่ เลย เรายงั ตอ้ งเรยี นอยู่ อดทนไปก่อนเถอะ วนั หลงั
มีโอกาสเอาความอยตุ ธิ รรมทงั หมดในวนั นี...คืนเขาไป
แน่!” เหออนั โหรวสีหนา้ อาํ มหติ พดู เสียงเยน็ ชา

“ใช่ๆๆ ตอ้ งเลน่ งานจนพอ่ เขาจาํ ไมไ่ ด!้ ” เยียนสีกวดั
แกวง่ หมดั นอ้ ยๆ พดู อยา่ งโกรธแคน้

เหออนั โหรวกม้ หนา้ ยมิ ลอบมองขนึ ไปชนั สามรอบหนงึ
ชนั สามไมเ่ หมือนชนั หนงึ กบั ชนั สอง ทีนนั มีหอ้ งสว่ นตวั
เป็นหอ้ งๆ เพียงเจา้ มีเงินและอาํ นาจกน็ งั ชนั สามได้

45

เหออนั โหรวมองขนึ ไปรอบหนงึ ก็ยงั ดไู มอ่ อกวา่ ลซู่ งิ หวั
นงั หอ้ งไหน นางถอนหายใจในใจ เวลานียงั มีปัญหาทียงั
ไมไ่ ดแ้ ก้ ทาํ อยา่ งไรดีหนอ

เยียนสีดีอกดีใจอยคู่ นเดียวครูใ่ หญ่ จงึ นกึ ขนึ ได้ “เจา้ กบั
ลซู่ งิ หวั มีปัญหาอะไรกนั ทะเลาะกนั หรอื ”

เหออนั โหรวถอนหายใจพดู อยา่ งจนปัญญา “อยา่ พดู ถงึ
เลย เขา้ ใจผิดกนั นิดหนอ่ ย เวลานีขา้ ยงั ไมร่ ูว้ า่ จะปรบั
ความเขา้ ใจกบั เขาอยา่ งไร!”

เยียนสีแอบหวั เราะ กระซิบบอก “ง่ายนิดเดียว แคส่ รา้ ง
สถานการณแ์ ละบรรยากาศเหมาะๆ ทาํ ใหเ้ จา้ กบั เขา

46

เปิดใจพดู คยุ กนั ไดแ้ น่! แกค้ วามเขา้ ใจผิด มนั เป็นเรอื ง
ของความคิดน่ะ!”

เหออนั โหรวฉกุ คิดขนึ ได้ จงึ ถามดว้ ยความอยากรู้
“สถานการณแ์ บบไหน บรรยากาศแบบไหน”

เยียนสีพดู ดว้ ยความมนั ใจ “ตอ้ งเป็นสถานทีปิด!”

เหออนั โหรวตะลงึ “สถานทีปิดหรอื แลว้ จะออกไปได้
อยา่ งไร”

“โธ่ โง่จรงิ ๆ! ขา้ หมายถงึ สถานทีทีเจา้ กบั เขาสองคนออก
ไปไมไ่ ดช้ วั คราว สดุ ทา้ ยตอ้ งออกมาได้ ไมง่ นั ถา้ เขาไป

47

แลว้ เจา้ จะปรบั ความเขา้ ใจกบั เขาอยา่ งไร” เยียนสีเอา
มือดีดหวั เหออนั โหรวทีหนงึ พดู อยา่ งคนมีประสบการณ์

“มีเหตผุ ล” เหออนั โหรวพยกั หนา้

“แลว้ บรรยากาศละ่ ”

“ก็แคค่ าํ เดียว ‘เงียบ’ เงียบจนไดย้ นิ เสียงเสน้ ผมตกพืน
บรรยากาศแบบนี ตอ้ งมีใครสกั คนอดพดู ไมไ่ ด้ แลว้ เจา้
กบั เขากเ็ ปิดใจพดู คยุ กนั !” เยียนสพี ดู ยมิ ๆ

เหออนั โหรวพยกั หนา้ จากนนั กน็ กึ ถงึ ปัญหาอีกขอ้ หนงึ
“แตข่ า้ จะสรา้ งสถานทีและบรรยากาศอยา่ งนีไดอ้ ยา่ งไร”

48

เยียนสยี ืนหนา้ เขา้ มาใกลท้ า่ ทางมีลบั ลมคมใน “รูไ้ หม
แดนฟา้ เนรมิตกาํ ลงั จะเปิด พอถงึ ตอนนนั สาํ นกั ศกึ ษา
คงจะสง่ ศิษยจ์ าํ นวนมากไปหาประสบการณท์ ีนนั ความ
สามารถอยา่ งลซู่ งิ หวั คงไดไ้ ปแน่ เจา้ ตอ้ งหาทางไปดว้ ย
ในนนั มีถาํ มากมายใหเ้ จา้ เลอื กไดต้ ามสบาย”

เหออนั โหรวเขา้ ใจแลว้ พดู ยมิ ๆ “เขา้ ใจแลว้ ”

“สนิ คา้ ทีจะประมลู ตอ่ ไป...โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตาน!”

ทนั ใดนนั มีเสียงดงั กงั วานขนึ ทงั สองจงึ พบวา่ การ
ประมลู เรมิ ตงั แตเ่ มือไรไมร่ ู้ พวกนางพลาดไปเกือบครงึ

49

หนงึ ของทงั หมด

พอไดย้ ินคาํ วา่ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน เหออนั โหรวจงึ
ไดส้ ติพดู ขนึ “เออ่ อยา่ เพิงพดู นะ ใกลไ้ ดเ้ วลาประมลู
โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานแลว้ ”

พอถงึ ตอนนีเยียนสีจงึ ไดส้ ติ รบี นงั ตวั ตรง

เหออนั โหรวจอ้ งมองหอ้ งโถงชนั หนงึ เหน็ คนใชช้ กู ลอ่ ง
เคลือบขนาดฝ่ามือ ผดู้ าํ เนินการประมลู กบ็ รรยายทนั ที
“โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานแมเ้ ป็นโอสถทพิ ยร์ ะดบั สงู ขนั
สงู แตก่ ็มีสรรพคณุ พเิ ศษ คือช่วยฟื นฟพู ลงั ใหผ้ ฝู้ ึกพลงั
ระดบั มหาครุฟา้ ลงมา เรยี กวา่ ใชป้ กปอ้ งชีวิตยามคบั ขนั

50

เสยี ดายทีตาํ รบั โอสถทพิ ยน์ ีอยภู่ ายใตก้ ารครอบครอง
ของตระกลู เยแ่ หง่ อวินฉง และคนตระกลู เยก่ ็มีจาํ นวน
นอ้ ย ดงั นนั โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานจงึ มีจาํ นวนไม่
มาก...”

“แต.่ ..” ผดู้ าํ เนินการประมลู พดู วกกลบั มา “วนั นีทางเรา
โชคดีทีไดร้ บั โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานจาํ นวนหา้ เมด็
ดว้ ยความปรารถนาทีจะมอบสงิ ทีดีทีสดุ ใหพ้ วกทา่ น
ทางตลาดประมลู เสวียนเฟิงจงึ นาํ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิง
ตานทงั หา้ เมด็ ออกมาประมลู ขายทงั หมด หวงั วา่ ทกุ ทา่ น
คงมีโอกาสไดเ้ ป็นเจา้ ของ เอาละ...เรมิ การประมลู โอสถ
ทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน!”

ทนั ทีทีผดู้ าํ เนินการประมลู พดู จบ กม็ ีเสยี งเสนอราคา

51

แขง่ กนั ดงั ขนึ ระงม เหออนั โหรวขมวดควิ เลก็ นอ้ ย นาง
นกึ ไมถ่ งึ วา่ คนทีตอ้ งการโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานจะมี
มากมายเชน่ นี แตพ่ อคดิ อีกทีก็เขา้ ใจ คนทีนีสว่ นใหญ่
เป็นศษิ ยส์ าํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง ลว้ นแตอ่ ยใู่ นขา่ ยทีสมควร
ใชโ้ อสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน มิน่าจงึ มีคนจาํ นวนมาก
เสนอราคาแขง่ กนั

“ทาํ อยา่ งไรดี คนซือมีมากขนาดนี ขืนเป็นอยา่ งนีตอ่ ไป
เราสองคนเอาเงินรวมกนั กย็ งั ไมพ่ อซือแมแ้ ตเ่ มด็
เดียว...” เยียนสยี ืนหนา้ มาดว้ ยความเป็นหว่ งพดู อยา่ ง
ระมดั ระวงั

52

ตอนที 45 จดั การสงั สอน

53

เหออนั โหรวถอนหายใจ ตลาดนีชา่ งรูจ้ กั คา้ ขาย ปัน
ราคาโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานขนึ หลายสบิ เทา่ เงิน
สะสมทีนางมีอยเู่ วลานีไมส่ ามารถซือไดเ้ ลย ยงั ดีทีนางมี
อยสู่ องเมด็ ใชป้ ระหยดั หน่อยแลว้ กนั รอใหบ้ รรลพุ ลงั
ระดบั มหาครุฟา้ กส็ ามารถหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิง
ตานเองได้

พอคดิ ถงึ ตรงนี เหออนั โหรวก็สา่ ยหนา้ “ช่างเถอะ ไมซ่ ือ
แลว้ ...”

พดู ยงั ไมท่ นั จบ เหออนั โหรวก็ไดย้ ินเสยี งเยน็ ชาของลซู่ ิ
งหวั ดงั ขนึ “เมด็ ละสามแสน”

54

เหออนั โหรวตะลงึ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ลซู่ งิ หวั กอ็ ยากไดเ้ หมือน
กนั ...และยงั เสนอราคาสงู ลวิ โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตาน
แมเ้ ป็นของหายากราคาแพง แตใ่ ชก้ บั การฝึกระดบั มหา
ครุฟา้ ลงมาเทา่ นนั เมด็ ละสามแสนแพงเกินไปนะ

พอลซู่ ิงหวั ใหร้ าคานี ก็ไมม่ ีใครเสนอราคาอีก โอสถทพิ ย์
เสวียนหนิงตานทงั หา้ เมด็ จงึ ตกเป็นของลซู่ ิงหวั ทนั ที

พอไมม่ ีโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานแลว้ เหออนั โหรวก็
หมดความสนใจการประมลู แตเ่ ยียนสซี งึ ไดร้ บั มอบ
หมายจากหลนิ เปียเซงิ กลบั ซือของไดห้ ลายอยา่ งหลงั
จากนนั

55

งานประมลู ดาํ เนินไปสองชวั โมงจงึ จบลง พอเหออนั โหร
วกบั เยียนสอี อกมากเ็ จอลซู่ ิงหวั ทงั สามตา่ งตกตะลงึ
หยดุ เดนิ ทนั ที แตล่ ะคนยืนเงียบๆ ไมเ่ อย่ อะไร

เหออนั โหรวรูส้ กึ อดึ อดั เยียนสกี ลบั มองทงั สองดว้ ยสี
หนา้ ยมิ แยม้ สว่ นลซู่ ิงหวั นิงเงียบดไู มอ่ อกวา่ เขาคิดอะไร
อยู่

บรรยากาศทีน่าอดึ อดั ครอบงาํ คนทงั สาม ขณะนนั ไป๋
หลวั มกู่ ็ตะโกนเรยี กแตไ่ กล “อนั โหรว พวกเจา้ อยนู่ ีเอง”

พดู จบไป๋ หลวั มกู่ เ็ ดนิ เขา้ มา พอเหน็ ลซู่ ิงหวั เขากค็ ารวะ
ดว้ ยความประหลาดใจเลก็ นอ้ ย ทา่ ทางไมน่ อบนอ้ มไม่

56

เยอ่ หยิง “คารวะองคช์ ายสาม”

ลซู่ งิ หวั ขานรบั แลว้ หนั หลงั เดินจากไป กอ่ นไปเขาจอ้ ง
หนา้ เหออนั โหรวแวบหนงึ อยา่ งลกึ ซงึ เหออนั โหรวตกใจ
ยืดตวั ตรงโดยไมร่ ูต้ วั จากนนั จงึ ไดส้ ติทนั ที สา่ ยหนา้
อยา่ งขนั ๆ

“ดีใจอะไรขนดน ซือของทีตอ้ งการไดใ้ ชไ่ หม” ไป๋ หลวั มู่
เหน็ สีหนา้ ของนางแลว้ พดู ยมิ ๆ

เหออนั โหรวหนา้ หมองทนั ที ยมิ เจือนๆ “อยา่ พดู ถงึ เลย
ซือไมไ่ ดน้ ะ่ รอใหพ้ ลงั บรรลอุ ีกขนั หนงึ แลว้ คอ่ ยหลอมเอง
ดีกวา่ !”

57

“เอ?๋ เจา้ หมายถงึ โอสถทิพยห์ รอื ”

“ใช่!”

ทงั สามเดนิ ไปพดู คยุ ไปจนกระทงั กลบั มาถงึ สาํ นกั ศกึ ษา
โดยไมร่ ูต้ วั เหออนั โหรวจงึ ราํ ลาเยียนสีและไป๋ หลวั มู่ นดั
กนั วา่ วนั หลงั ถา้ มีเวลาจะมาพบกนั อีก แลว้ กลบั สาํ นกั ใน

สว่ นลซู่ ิงหวั พอออกจากงานประมลู แลว้ ก็รบี เดนิ ไปยงั
ตรอกเลก็ ๆ มืดสลวั ครูห่ นงึ มีเสยี งหนงึ พดู ขนึ อยา่ ง
นอบนอ้ มทา่ มกลางความมืด “นายทา่ น ฝ่ายนนั มงุ่ หนา้
ไปยงั ครู อบเมืองแลว้ แตว่ า่ ...”

58

เสยี งนนั ลงั เลอยคู่ รูห่ นงึ ไมร่ ูว้ า่ ควรจะพดู ตอ่ อยา่ งไร

ลซู่ ิงหวั แคน่ เสียง “วา่ ไง มีอะไรปิดบงั ขา้ หรอื ”

“ผนู้ อ้ ยมบิ งั อาจ!” คนชดุ ดาํ ปรากฏตวั ขนึ ทา่ มกลาง
ความมืด ทนั ทีทีออกมากค็ กุ เขา่ ลงกบั พืน พดู อยา่ ง
นอบนอ้ ม “สืบหาคนบงการไดแ้ ลว้ คนทีมาทา้ แขง่ กบั
คณุ หนเู หอไดร้ บั คาํ สงั มาอีกที แตค่ นทีบงการ นายทา่ น
รูจ้ กั ดี...”

คนชดุ ดาํ พดู เสยี งเบาลง ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ พดู อยา่ งไมพ่ อ
ใจ “บอกมา!”

59

“ป...เป็นนอ้ งสาวของทา่ นเอง องคห์ ญิงหา้ ลชู่ หู นาน!”
คนชดุ ดาํ พดู อยา่ งขลาดๆ แลว้ มองลซู่ ิงหวั อยา่ งเครง่
เครยี ด วนั นีตนทาํ ใหน้ ายทา่ นไมพ่ อใจ ไมร่ ูว้ า่ นายทา่ น
จะลงโทษตนอยา่ งไร...

“ดีมาก” ลซู่ ิงหวั ยมิ เ**◌ย้ ม แลว้ พดู ตอ่ “ไมม่ ีอะไรแลว้
เรอื งนีขา้ จดั การเอง!”

“ขอรบั !” คนชดุ ดาํ ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก พอเหน็ วา่ เจา้
นายปลอ่ ยตนแลว้ เขาจงึ ซอ่ นตวั ในความมืดตอ่ ไป

ลซู่ ิงหวั มีสหี นา้ บงึ ตงึ วนั นีถา้ ไมใ่ ช่เพราะเหน็ เหออนั โหร

60

วกบั เจิงเหวนิ เผชิญหนา้ กนั ทีงานประมลู และเขาสงสยั
จงึ ใหค้ นไปสืบ คงไมร่ ูว้ า่ เหออนั โหรวเกือบถกู ไลอ่ อกจาก
สาํ นกั ศกึ ษา!

เขารูส้ กึ เสมอวา่ การแขง่ ขนั กนั ระหวา่ งเหออนั โหร
วกบั ศษิ ยส์ าํ นกั ในทาํ อยา่ งเป็นมิตร ชว่ ยใหเ้ หออนั โหร
วพบขอ้ บกพรอ่ งของตนเองระหวา่ งแข่งขนั เป็นการยก
ระดบั การหลอมโอสถทพิ ยข์ องนาง จงึ ไมไ่ ดห้ า้ มปราม
และไมไ่ ดใ้ สใ่ จ นกึ ไมถ่ งึ วา่ จะเกิดเหตกุ ารณอ์ ยา่ งนีขนึ ...

ลซู่ งิ หวั เปลยี นเป็นชดุ ดาํ ทา่ มกลางความมืดอยา่ งรวดเรว็
จากนนั กโ็ คจรพลงั อยา่ งลบั ๆ ทะยานออกไปทางครู อบ
เมือง

61

ไมน่ าน ลซู่ งิ หวั ก็เหน็ เจิงเหวนิ กบั พวกแตไ่ กล เขาหยดุ ลง
ตรงหนา้ คนกลมุ่ นนั อยา่ งรวดเรว็ และพดู ดว้ ยนาํ เสียง
เยน็ ชา “กลบั ไปบอกลชู่ หู นาน ครงั นีเป็นการเตือน แตถ่ า้
นางยงั ขืนทาํ รา้ ยคนทีไมค่ วรอีก ครงั ตอ่ ไปคนทีจะไปหา
นางคือขา้ ไมใ่ ช่สวะอยา่ งพวกเจา้ ”

เจิงเหวินสีหนา้ โกรธเกรยี ว อยา่ งนอ้ ยเขากเ็ ป็นลกู ชาย
ของเจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง ทีผา่ นมาใครๆ ก็นอบนอ้ ม
เขา แมใ้ นใจไมช่ อบแตก่ ็ยงั ยมิ ให้ มาวนั นีเขากลบั ถกู ลซู่ ิ
งหวั เมินเฉย เวลานียงั ถกู คนชดุ ดาํ ทีไหนไมร่ ูม้ าวา่ เขา
เป็นสวะ ตอ่ ใหเ้ ขาอารมณเ์ ยน็ เพียงใดก็ยงั ควบคมุ ตวั เอง
ไมอ่ ยู่

62

“เจา้ มนั รนหาที!” เจิงเหวินชกั กระบีออกมาพงุ่ เขา้ ใสล่ ซู่ ิ
งหวั อยา่ งรวดเรว็

ลซู่ งิ หวั หวั เราะหยนั แลว้ พงุ่ พลงั ออกมากระแสหนงึ เจิง
เหวนิ ไมเ่ หน็ วา่ เขาขยบั ตวั อะไร แตก่ ระบีของเจิงเหวินหกั
ไปแลว้

บรรดาผตู้ ดิ ตามทีอยรู่ อบๆ เจิงเหวนิ พอเหน็ ก็หนา้ ซีด
คณุ ชายเจิงเป็นใคร เป็นถงึ ลกู ชายเจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง
เชียวนะ กระบีทีตดิ ตวั ตลอดเวลาเป็นกระบีชนั ดี แตถ่ กู
พลงั ของคนชดุ ดาํ ทาํ หกั ...

เจิงเหวนิ ตกใจยงิ กวา่ ผตู้ ดิ ตามเสียอีก กระบีนีเขาหยบิ ๆ

63

มาตอนออกจากบา้ น แมไ้ มใ่ ชก่ ระบีดีทีสดุ ทีเขามีอยู่ แต่
กเ็ ป็นของชนั ดี กลบั หกั ง่ายๆ อยา่ งนี อีกฝ่ายหนงึ มีพลงั
ระดบั ไหนกนั แน่

“แคม่ หาครุฟา้ ไมร่ ูจ้ กั เจียมตวั ” ลซู่ งิ หวั แคน่ หวั เราะ จาก
นนั กไ็ มย่ งั มือ ชวั พรบิ ตาเจิงเหวินก็หนา้ ตาบวมปดู จิง
มา่ ยหลายเสน้ ถกู ตดั ขาด ถา้ ไมใ่ ช่เพราะเขาเป็นลกู ชาย
เจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง และลซู่ งิ หวั กลวั วา่ หากเกิดเรอื ง
ใหญ่จะกระทบถงึ เหออนั โหรวเขา้ เขาทาํ ลายฐานการฝึก
พลงั ของเจิงเหวนิ ไมใ่ หฝ้ ึกพลงั ไดอ้ ีกนานแลว้ !

หลงั จากจดั การพอสมควรแลว้ ก็โยนเจิงเหวินไปใหผ้ ู้
ตดิ ตามทียงั ไมท่ นั ไดส้ ติ พลางยิมเ**◌ย้ ม “รูแ้ ลว้ ใชไ่ หม
วา่ จะเลา่ เหตกุ ารณว์ นั นีอยา่ งไร”

64

คนทีอยขู่ า้ งหนา้ ตกใจจนขนหวั ลกุ รบี พดู อยา่ งหวาด
ผวา “นายทา่ นวางใจ พวกขา้ จะนาํ คาํ พดู ของนายทา่ น
ไปบอกองคห์ ญิงหา้ !”

“ดีมาก” ลซู่ ิงหวั ยมิ อยา่ งพอใจ แลว้ รบี ทะยานออกไป
จากตรงนี

เหลอื แตค่ นกลมุ่ นนั และผตู้ ดิ ตามทีอมุ้ เจิงเหวนิ ซงึ หมด
สติอยู่ แตล่ ะคนยืนนิงอยกู่ บั ทีทาํ อะไรไมถ่ กู พวกเขาติด
ตามเจิงเหวินมาหลายปี ไมเ่ คยเจอเหตกุ ารณอ์ ยา่ งนีมา
กอ่ น มีแตเ่ จิงเหวินรงั แกคนอืน ไมเ่ คยมีเรอื งเจิงเหวนิ ถกู
คนอืนรงั แก และปกติเจิงเหวนิ มกั จะวางทา่ เป็นคณุ ชาย
ภมู ฐิ าน จงึ แทบไมเ่ คยมีการตอ่ สเู้ ลย แตถ่ า้ ตอ่ สขู้ นึ มา

65

คนทีชนะกค็ ือเจิงเหวิน...

ตอนที 46 แดนฟา้ เนรมติ

66

“มวั ตะลงึ อะไร! รบี สง่ คณุ ชายเจิงไปหานกั ชบุ ชีวติ ส!ิ ”
ผา่ นไปครูใ่ หญ่จงึ มีคนไดส้ ติตะโกนพดู ขนึ

ทงั หมดจงึ รูส้ กึ ตวั รบี พากนั แบกเจิงเหวินขนึ อยา่ งทาํ ตวั
ไมถ่ กู ออกไปจากทีนีอยา่ งรวดเรว็

เหตกุ ารณท์ งั หมดทีเกิดขนึ เหออนั โหรวไมร่ ูแ้ มแ้ ตน่ อ้ ย
ขณะลซู่ งิ หวั กาํ ลงั สงั สอนเจิงเหวนิ ดว้ ยการขม่ ขวญั เห
ออนั โหรวกก็ ลบั ถงึ หอ้ งแลว้ และครุน่ คิดวา่ ทาํ อยา่ งไรจงึ
จะไดร้ บั เลอื กเขา้ ไปฝึกพลงั ทีแดนฟา้ เนรมติ

67

ตามหลกั แลว้ เหออนั โหรวในฐานะผชู้ นะเลศิ การแข่งขนั
หลอมโอสถทิพย์ มีโอกาสไดร้ บั เลือก แตเ่ นืองจากผเู้ ขา้
รว่ มการแขง่ ขนั หลอมโอสถทิพยค์ รงั นนั สว่ นใหญ่เป็น
ศษิ ยส์ าํ นกั นอก สว่ นสาํ นกั ในยงั มีศิษยจ์ าํ นวนมากทีมี
พรฟา้ ประทานมาแตก่ าํ เนิด ในเมือสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงมี
ชือเสยี งดา้ นการหลอมโอสถทิพย์ หากบอกวา่ สาํ นกั ใน
ไมม่ ีใครเก่งสนู้ างได้ นางไมเ่ ชือแน่ คนทา้ แข่งกบั นางทกุ
วนั นีเป็นเพียงระดบั กลางสงู นกั หลอมโอสถทพิ ยท์ ีฝีมือ
ฉกาจจรงิ ไมม่ าใสใ่ จรงั แกศิษยใ์ หมอ่ ยา่ งนาง

หลายวนั ผา่ นไป ข่าวการเปิดแดนฟา้ เนรมิตรอ้ ยปีมีหนก็
กระจายมาถงึ สาํ นกั ศกึ ษาก็ประกาศข่าวนี และเรมิ ตน้
คดั เลอื กศิษยท์ ีจะไปฝึกฝน ลซู่ ิงหวั ไดร้ บั การคดั เลือก
เป็นคนแรก นอกจากลซู่ ิงหวั แลว้ ยงั ไมม่ ีการกาํ หนดตวั

68

ศษิ ยค์ นอืนแน่ชดั

เหออนั โหรวพอดปู ระกาศกถ็ อนหายใจ ลซู่ ิงหวั ไดเ้ ป็นคน
ทีไปฝึกตามคาด แดนฟา้ เนรมิตแหง่ นีไมใ่ ช่ทางสาํ นกั
ศกึ ษา พอถงึ ตอนนนั ตอ้ งมีหน่มุ สาวเกง่ ๆ จากสาํ นกั
ศกึ ษาอืนและจากสาํ นกั ประจาํ ตระกลู มารว่ มดว้ ยแน่
สาํ นกั ศกึ ษาตอ้ งสง่ ศิษยท์ ีเก่งทีสดุ ไปขม่ พวกไมร่ ูจ้ กั
ประมาณตนเหลา่ นนั

ไมร่ ูว้ า่ ทางสาํ นกั ศกึ ษาใชว้ ิธีใดในการคดั เลอื กคน เห
ออนั โหรวขมวดควิ หลายวนั มานีนางงว่ นกบั การเรยี น
กบั ผอู้ าวโุ สโม่ จงึ นกึ ไมอ่ อกวา่ จะใชว้ ธิ ีใดใหไ้ ดเ้ ขา้ รว่ ม
ฝึก หลงั จากมาเรยี นกบั ผอู้ าวโุ สโม่ เหออนั โหรวจงึ รูว้ า่
ความจรงิ แลว้ สาํ นกั ในยงั มีศษิ ยท์ ียอดเยียมอีกมาก

69

เพียงแตว่ า่ คนเหลา่ นีสว่ นใหญ่จะเป็นพวกเกบ็ ตวั บาง
คนไมส่ มาคมกบั ใครจงึ ไมค่ อ่ ยเหน็ พวกเขา

ชา่ งเถอะ ไปถามผอู้ าวโุ สโมด่ ีกวา่ !

เหออนั โหรวถอนสายตากลบั มา ขณะกาํ ลงั จะออกไป
จ่ๆู กเ็ หน็ อีซา่ นเดนิ เขา้ มา

“ศษิ ยพ์ ีอีซา่ นอรุณสวสั ดิ” เหออนั โหรวยิมทกั

อีซา่ นตะลงึ ทาํ เหมือนกบั วา่ เขาเพิงเหน็ นาง จากนนั กย็ มิ
“ศิษยน์ อ้ งเหอ เจา้ สนใจแดนฟา้ เนรมิตหรอื ”

70

“สนใจบา้ ง” เหออนั โหรวยิม แลว้ ถามขนึ “ศิษยพ์ ีอีซา่ นรู้
ไหมวา่ ทาํ อยา่ งไรจงึ จะไดร้ ว่ มฝึกครงั นี”

อีซา่ นลงั เลครูห่ นงึ พอเหน็ สายตาสงสยั ของเหออนั โหร
วกพ็ ดู ขนึ “รายชือคนทีจะรว่ มฝึกครงั นีอาจารยเ์ ป็นคน
กาํ หนด ถา้ เจา้ อยากไปกต็ อ้ งใหอ้ าจารยผ์ อู้ าวโุ สแนะ
นาํ ”

เหออนั โหรวตาเป็นประกาย ถา้ อยา่ งนี นางจะไปขอรอ้ ง
ผอู้ าวโุ สโม่ ใหผ้ อู้ าวโุ สโมช่ ว่ ยฝากฝังนาง

อีซา่ นเหน็ เหออนั โหรวตืนเตน้ ก็อยากจะบอกอะไร
บางอยา่ ง แตก่ ช็ ะงกั อยากพดู แตไ่ มร่ ูจ้ ะพดู อยา่ งไร สดุ

71

ทา้ ยกไ็ ดห้ วา่ นลอ้ มวา่ “การฝึกครงั นี ศษิ ยน์ อ้ งอยา่ ไปดี
กวา่ ...”

“ทาํ ไมหรอื ” เหออนั โหรวประหลาดใจเลก็ นอ้ ย

อีซา่ นทาํ ทา่ อดึ อดั ไดแ้ ตพ่ ดู อกึ อกั “คนทีไปแดนฟา้
เนรมติ ครงั นี สว่ นใหญ่จะมีจดุ หมายของตวั เอง และแดน
ฟา้ เนรมิตกอ็ นั ตราย เจา้ เป็นเดก็ ผหู้ ญิงและเป็นนกั ห
ลอมโอสถทิพย.์ ..”

เหออนั โหรวพอไดย้ ินกห็ วั เราะ “ศษิ ยพ์ ีอีวติ กเกินไป การ
ฝึกฝนเป็นเรอื งอนั ตรายอยแู่ ลว้ ถา้ กลวั แลว้ ไมไ่ ป ชาตินี
คงยาํ อยกู่ บั ทีไมอ่ าจพฒั นาได”้

72