ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ลซู่ งิ หวั เลน่ กลอ่ งโอสถทพิ ยใ์ นมือ พดู อยา่ งมีนยั ยะวา่
“ตอนนีเจา้ ยงั จะใหข้ า้ หรอื ไม”่

เหออนั โหรวรูส้ กึ ปวดใจขนึ มา นีเป็นโอสถทิพยเ์ ทียบยอด
ฟา้ เปลียนใจตอนนีจะทนั หรอื แตใ่ นเมือใหแ้ ลว้ ถา้ เอา
คืนคงถกู หวั เราะ...

“บอกวา่ ใหก้ ็ให้ ขา้ เป็นนกั หลอมโอสถทิพย์ อยากได้
โอสถทิพยอ์ ะไรกห็ ลอมไดไ้ มใ่ ช่หรอื ” เหออนั โหรวพดู
อยา่ ง ‘ใจกวา้ ง’

ลซู่ งิ หวั เกบ็ โอสถทพิ ยไ์ ว้ สา่ ยหนา้ ดว้ ยความรูส้ กึ ขาํ “เจา้

57

ไมอ่ ยากรูห้ รอื วา่ ทาํ ไมครุฟา้ อยา่ งเจา้ จงึ หลอมโอสถทิพย์
เทียบยอดฟา้ ได้ นอกจากผเู้ ฒา่ โมต่ ืนเตน้ แลว้ เจา้ กลบั
ไมน่ กึ สงสยั อยา่ งอืนเลยหรอื ”

“ทาํ ไม” พอลซู่ งิ หวั พดู สะกิด เหออนั โหรวจงึ รูส้ กึ มีอะไร
บางอยา่ งผิดปกติ

“ไปสืบเอง” ลซู่ งิ หวั เลกิ ควิ

เหออนั โหรวดทู า่ ทางของลซู่ งิ หวั แลว้ อดบน่ พมึ พาํ ไมไ่ ด้
“เจา้ รูอ้ ยแู่ ลว้ ทาํ ไมยงั ใหข้ า้ ไปสืบอีก บอกขา้ ตรงๆ ไมด่ ี
หรอื ...”

58

ลซู่ งิ หวั สายตาออ่ นโยนลงนาํ เสยี งกอ็ อ่ นโยนลงจนยาก
จะสงั เกต “ขา้ คอ่ นขา้ งยงุ่ เจา้ ไปคน้ ดสู ารานกุ รมโอสถ
ทิพยท์ ีหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยก์ แ็ ลว้ กนั ”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ ไมท่ นั สงั เกตนาํ เสียงอนั ออ่ นโยน
ของลซู่ ิงหวั นางพดู อยา่ งจาํ ยอม “งนั ขา้ ไปกอ่ นละ ขา้
เพิงเขา้ สาํ นกั ในไมน่ าน มีงานหลายอยา่ งทีตอ้ งทาํ ”

พดู จบ เหออนั โหรวก็รบี ผละออกไป เหลอื แตล่ ซู่ ิงหวั ยืน
มองตามหลงั นางอยา่ งเงียบๆ อยจู่ ดุ เดิม

เหออนั โหรวไมไ่ ดก้ ลบั หอ้ งพกั แตไ่ ปหอ้ งหลอมเพือหา
สารานกุ รมโอสถทพิ ยม์ าอา่ นตามทีลซู่ งิ หวั บอก นกึ ไมถ่ งึ

59

วา่ กลบั ไดพ้ บอีซา่ นทีนี

“แมน่ างเหอ” อีซา่ นพอเหน็ หนา้ นางก็ยิมอยา่ งเป็นมติ ร
“ไดข้ า่ ววา่ แมน่ างเพิงหลอมโอสถทพิ ยเ์ ทียบยอดฟา้ ได้
ขอผแู้ ซอ่ ีดไู ดห้ รอื ไม”่

ขา่ วกระจายเรว็ ปานนีเชียวหรอื เหออนั โหรวตกใจ นาง
เพิงแข่งเสรจ็ เมือครู่ คยุ กบั ลซู่ งิ หวั ครูห่ นงึ เรอื งนีก็
กระจายไปถงึ หอู ีซา่ นแลว้

พอเหน็ แววตาตกใจของเหออนั โหรว อีซา่ นกร็ บี อธิบาย
ใหเ้ หออนั โหรวฟัง “แมน่ างเหอไมต่ อ้ งคดิ มาก เป็นเพราะ
วา่ หลงั จากแข่งกบั แมน่ างครงั นนั ผแู้ ซอ่ ีชืนชมความ

60

สามารถของแมน่ างมาก จงึ ไดส้ นใจแมน่ างเป็นพิเศษ
แมน่ างโปรดใหอ้ ภยั ”

อีซา่ นพดู จบก็ทาํ สหี นา้ รูส้ กึ ผิด

“ไมเ่ ป็นไร” เหออนั โหรวโบกมือพลั วนั ยมิ “ขา้ เพียงแต่
แปลกใจ วา่ ทาํ ไมขา่ วจงึ กระจายไปเรว็ เชน่ นี ไมไ่ ดโ้ ทษ
คณุ ชายอีทีถามขา้ แตบ่ งั เอิญจรงิ ๆ โอสถทพิ ยเ์ มด็ นนั ขา้
เพิงใหค้ นไปเมือครู.่ ..”

เหออนั โหรวรูส้ กึ เสียใจ นางมีความรูส้ กึ ทีดีตอ่ อีซา่ น รูส้ กึ
เหมือนพบคตู่ อ่ สฝู้ ีมือทดั เทียม พออีซา่ นอยากดโู อสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตานเมด็ นนั นางจงึ อยากใหด้ ู แตเ่ มือให้

61

ลซู่ ิงหวั ไปแลว้ เมือครูจ่ ะขอคืนคงไมด่ ี

“งนั หรอื น่าเสียดายจรงิ ๆ” อีซา่ นรูส้ กึ ประหลาดใจ นกึ ไม่
ถงึ วา่ โอสถทิพยค์ ณุ ภาพระดบั เทียบยอดฟา้ เหออนั โหร
วกลบั ยกใหค้ นอืน

อีซา่ นไมส่ งสยั วา่ เหออนั โหรวโกหก หลงั จากแขง่ กบั นาง
คราวนนั เขากพ็ อจะรูจ้ กั นาง

เหออนั โหรวไมเ่ หน็ อีซา่ นประหลาดใจทีตนสามารถ
หลอมโอสถทพิ ยเ์ ทียบยอดฟา้ ได้ จงึ นกึ ขนึ ไดว้ า่ เขาเขา้
สาํ นกั ในกอ่ นนาง ไมแ่ น่เขาอาจจะรูเ้ รอื งโอสถทิพยเ์ สวี
ยนหนิงตาน ถา้ ถามเขานางกไ็ มต่ อ้ งไปเปิดดสู ารานกุ รม

62

โอสถทิพยอ์ ีก

“คณุ ชายอี บอกตามตรง ขา้ ไมเ่ ขา้ ใจโอสถทพิ ยเ์ สวียนห
นิงตานนกั รูส้ กึ แปลกใจวา่ ทาํ ไมตวั เองหลอมโอสถทพิ ย์
เทียบยอดฟา้ ออกมาได้ ไมท่ ราบวา่ คณุ ชายอีรูเ้ หตผุ ล
หรอื ไม่ บอกขา้ ไดห้ รอื ไม่ ตวั ขา้ รูส้ กึ ซาบซงึ ยงิ ” เหออนั
โหรวถือโอกาสรบี ถาม นางพดู พลางคารวะอีซา่ น

อีซา่ นรบี เขา้ ไปประคองเหออนั โหรวใหล้ กุ ขนึ แลว้ ยมิ
“เจา้ เขา้ สาํ นกั ในทีหลงั ขา้ ถงึ อยา่ งไรก็เป็นศิษยน์ อ้ ง การ
ไขขอ้ สงสยั ใหศ้ ิษยน์ อ้ งฟัง ศษิ ยพ์ ีอยา่ งขา้ สมควรทาํ เจา้
ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งมากพิธี”

63

เหออนั โหรวยิม “ถา้ เชน่ นนั กข็ อบใจคณุ ชายอีมาก วนั
หลงั ขา้ เรยี กเจา้ วา่ ศิษยพ์ ีอีไดไ้ หม”

“ได้ ศิษยน์ อ้ ง” อีซา่ นหวั เราะอยา่ งรา่ เรงิ แลว้ อธิบายใหเ้ ห
ออนั โหรวฟัง “ตาํ นานเลา่ วา่ โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานนี
ผคู้ ิดคน้ คือเผา่ พญาหงส์ เวลาหลอมไมต่ อ้ งใชพ้ ลงั มาก
นกั ความจรงิ ก็เป็นเช่นนี วา่ กนั วา่ คนธรรมดาซงึ ไมม่ ี
พลงั กห็ ลอมได้ ไมร่ ูว้ า่ เป็นความจรงิ หรอื ไม่ ไดย้ ินวา่ เมือ
หลายปีกอ่ นมีอศั วฟา้ คนหนงึ สามารถหลอมโอสถทพิ ย์
เสวียนหนิงตานยอดสดุ ขา้ คดิ วา่ เป็นเรอื งราํ ลอื ในตาํ รา
นกึ ไมถ่ งึ วา่ วนั นีศิษยน์ อ้ งเหอ ซงึ เป็นครุฟา้ กห็ ลอมโอสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตานเทียบยอดฟา้ ได้ ขา้ จงึ อยากขอด.ู ..”

พอพดู ถงึ ตรงนี อีซา่ นก็ถอนหายใจดว้ ยความเสียดาย

64

ไมร่ ูว้ า่ ศษิ ยน์ อ้ งมอบโอสถทิพยเ์ มด็ นนั ใหใ้ คร เสยี ดายที
เป็นเรอื งสว่ นตวั เขากไ็ มก่ ลา้ ถาม

“ขออภยั ศษิ ยพ์ ีอี โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานเมด็ นนั ขา้ ให้
คนอืนไปแลว้ ไมก่ ลา้ ขอคืน...” เหออนั โหรวยิงรูส้ กึ อยาก
ขอโทษอีซา่ น รูอ้ ยา่ งนีเอาใหอ้ ีซา่ นดแู ลว้ คอ่ ยใหล้ ซู่ งิ หวั ดี
กวา่ ...

“ศษิ ยน์ อ้ งเหอไมต่ อ้ งหรอก ไดร้ ูว้ า่ คณุ ภาพของโอสถ
ทิพยเ์ สวียนหนิงตาน ไมข่ นึ อยกู่ บั ระดบั พลงั ขา้ กพ็ อใจ
แลว้ ” อีซา่ นหวั เราะรา่ ไมใ่ สใ่ จ “ศิษยน์ อ้ งมีธุระก็ไปกอ่ น
เถอะ ขา้ อยากดวู า่ ตวั เองจะหลอมโอสถทิพยร์ ะดบั ยอด
ฟา้ ไดห้ รอื ไม!่ ”

65

“ลาก่อนศิษยพ์ ีอี” เหออนั โหรวสบายใจขนึ พอไดย้ นิ อี
ซา่ นอธิบายแลว้ นางกน็ กึ สงสยั วา่ ทีตนหลอมโอสถทิพย์
เสวียนหนิงตานเทียบยอดฟา้ ได้ จะเป็นเพราะในรา่ งของ
นางมีดวงจิตพญาหงส์

ถา้ อีซา่ นหลอมออกมาไมไ่ ด้ จะมีใครสงสยั ในความผิด
ปกติของนางหรอื ไม่ เพราะในสายตาของคนอืน อีซา่ น
กบั นางมีความสามารถทดั เทียมกนั ทาํ ไมนางหลอมได้
แตอ่ ีซา่ นหลอมไมไ่ ด้

66

ตอนที 36 เกบ็ ตวั

67

อีซา่ นไปไกลแลว้ เหออนั โหรวถงึ ไดถ้ อนหายใจ เวลานี
นางไดแ้ ตห่ วงั วา่ คงไมม่ ีใครเอาเรอื งเผา่ พญาหงสท์ ีคิด
คน้ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตาน คดิ โยงวา่ ในตวั นางมีดวง
จิตพญาหงส.์ ..

เหออนั โหรวสะบดั หวั เรอื งกะทนั หนั เช่นนียงั ไมต่ อ้ งวติ ก
เอาเรอื งพฒั นาความสามารถก่อน! ตอ้ งทาํ ใหต้ นแขง็
แกรง่ เทา่ นนั จงึ จะสามารถปกปอ้ งตวั เองและชว่ ยทา่ น
พอ่ ทา่ นแมไ่ ด้

พอคดิ ไดเ้ ชน่ นี เหออนั โหรวกร็ บี ถือเตาหลอมโอสถทิพย์
ไปหาหอ้ งฝึกหลอมโอสถทพิ ยท์ นั ที

68

เวลาผา่ นไปเชน่ นีวนั แลว้ วนั เลา่ เหออนั โหรวเคยคิดวา่
หลงั จากตนหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานเทียบยอด
ฟา้ แลว้ คงไมม่ ีใครมาทา้ แขง่ อีก แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ จะมีคน
มาทา้ แข่งมากขนึ เรอื ยๆ

“แมน่ างเหอ ไดข้ ่าววา่ เจา้ มีความรูใ้ นการหลอมโอสถ
ทิพยอ์ ยา่ งลกึ ซงึ เรามาแลกเปลยี นกนั ไหม”

เหออนั โหรวมองดผู ชู้ ายเบืองหนา้ ซงึ กาํ ลงั ยมิ ให้ นาง
รูส้ กึ จนใจมาก นีมนั คนทีสบิ แลว้ ขืนเป็นอยา่ งนีตอ่ ไป
นางจะเรยี นจะฝึกหลอมไดห้ รอื !

69

“คณุ ชายพดู เป็นเลน่ ไป ขา้ ไมไ่ ดเ้ ก่งอยา่ งทีทา่ นกลา่ ว
แลกเปลยี นความรูอ้ ะไรกบั คณุ ชายไมไ่ ดห้ รอก...” เห
ออนั โหรวขมวดควิ ปฏิเสธอยา่ งออ้ มๆ

“ฮ่าๆ แมน่ างเหอถ่อมตวั จรงิ ๆ ชว่ งนีเรอื งของแมน่ างราํ
ลือไปทวั ขา้ อยากรูจ้ รงิ ๆ วา่ แมน่ างเกง่ แคไ่ หน จงึ
สามารถหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานเทียบยอดฟา้
ได้ ในขณะทีอยรู่ ะดบั ครุฟา้ หวงั วา่ แมน่ างจะทาํ ใหค้ วาม
หวงั เลก็ ๆ นอ้ ยๆ ของขา้ แซเ่ จิงเป็นความจรงิ เรามาหารอื
กนั สกั ครงั เถิด” เจิงเหวนิ ตงั ใจทาํ ทา่ คารวะให้ และมนั ใจ
วา่ เหออนั โหรวคงไมป่ ฏิเสธเขาแน่

เหออนั โหรวมองบรรดาศษิ ยส์ าํ นกั ในรอบตวั ทีมามงุ ดู
นกึ ถอนหายใจ รูว้ า่ วนั นีคงเลียงไมพ่ น้ จงึ พดู ขนึ อยา่ งจาํ

70

ใจวา่ “ก็ได้ แตห่ วงั วา่ หลงั จากแข่งครงั นีแลว้ คณุ ชายคง
ไมม่ าหาขา้ อีก ขา้ มีเวลาไมม่ าก ทนกบั อะไรซาํ ซากไม่
ไหว”

“แมน่ างเหอพดู เป็นเลน่ ไป เราสองคนแคห่ ารอื กนั เทา่ นนั
ทาํ ไมจงึ วา่ เป็นการแขง่ ขนั เลา่ !” เจิงเหวนิ คลพี ดั เสียงดงั
ยมิ กวา้ งพรอ้ มกบั พดู ขนึ “แมน่ างเหอ เชิญ”

เหออนั โหรวขมวดควิ ไมพ่ ดู อะไร การหารอื หรอื แข่งขนั ใน
สายตานางนนั กเ็ หมือนกนั ถงึ อยา่ งไรอีกฝ่ายกอ็ ยาก
เปรยี บเทียบความสามารถกบั นาง

ความจรงิ แลว้ เหออนั โหรวเรมิ เบือพวกมาทา้ แขง่ บา้ ง

71

แลว้ แตเ่ หตผุ ลของแตล่ ะคนทีมาทา้ ทาํ ใหป้ ฏิเสธไมไ่ ด้

“แมน่ างเหอ ในเมือเป็นการหารอื ก็ไปหอ้ งหลอมโอสถ
ทพิ ยเ์ ถอะ ไมต่ อ้ งไปสนามแข่ง” เจิงเหวนิ โบกพดั ทา่ ทาง
เป็นคณุ ชายทาํ ใหเ้ กลียดไมล่ ง

“กไ็ ด้ ในเมือคณุ ชายเป็นคนขอหารอื กแ็ ลว้ แตค่ ณุ ชาย
จะจดั การ” เหออนั โหรวยิม ผชู้ ายคนนีพดู เก่งจรงิ ๆ ใบ
หนา้ กย็ มิ ตลอดเวลา โบราณวา่ มือทียืนออกไปไมต่ บ
หนา้ คนยมิ เหออนั โหรวไมอ่ าจขดั เขาได้ จงึ แลว้ แตเ่ ขา

ผคู้ นพากนั ไปยงั หอ้ งหลอมโอสถทิพย์ เจิงเหวนิ จ่ายคา่
ใชห้ อ้ ง แลว้ ผายมือเชิญเหออนั โหรว “แมน่ างเหอ เชิญ”

72

ขณะเหออนั โหรวกาํ ลงั จะกา้ วเขา้ ไป กไ็ ดย้ ินเสยี งคนุ้ หู
ดงั ขนึ

“โหรวเออ๋ ร”์ ไมร่ ูว้ า่ ลซู่ ิงหวั มาถงึ หอ้ งหลอมโอสถทพิ ย์
ตงั แตเ่ มือไร เขายืนหา่ งออกไปมองนางดว้ ยสีหนา้
เหมือนจะยมิ

เหออนั โหรวประหลาดใจ ไมร่ ูว้ า่ ทาํ ไมลซู่ งิ หวั จงึ มาทีนี
จงึ พดู กบั เจิงเหวนิ “คณุ ชายรอสกั ครู่ ขา้ มีธรุ ะตอ้ งสะสาง
จะรบี กลบั มา”

เจิงเหวินพยกั หนา้ รบั รูพ้ ดู อยา่ งใจกวา้ ง “แมน่ างไปเถอะ

73

เรอื งหารอื กนั ขา้ แซเ่ จิงรอได”้

เหออนั โหรวคารวะดว้ ยความซาบซงึ แลว้ รบี ออกไปหาลู่
ซิงหวั

“นนั ...องคช์ ายสามแหง่ แควน้ เหลียงไมใ่ ช่หรอื ” คนขา้ งๆ
เจิงเหวินพดู ขนึ อยา่ งไมแ่ นใ่ จ

เจิงเหวนิ ยงั คงยมิ พลางโบกพดั ไมต่ อบคาํ

เหออนั โหรวเดินเขา้ ไปใกล้ ถงึ ไดเ้ หน็ วา่ ลซู่ ิงหวั ผา่ ยผอม
ลง จงึ ถามดว้ ยความตกใจ “ทาํ ไมเจา้ ผอมลงขนาดนี”

74

“ออกไปทอ่ งโลกมาหลายวนั ” ลซู่ ิงหวั ยมิ พดู อาํ องึ “ไมไ่ ด้
กินอะไรประมาณสบิ กวา่ วนั แลว้ ...”

เหออนั โหรวตกใจ นางเจอลซู่ งิ หวั ครงั ก่อนก็ครงึ เดือน
กวา่ แลว้ แสดงวา่ ลซู่ ิงหวั ก็ออกนอกสาํ นกั ศกึ ษาตงั แต่
ตอนนนั แลว้ หรอื

“ดงั นนั ...จนถงึ ตอนนีเจา้ ก็ไมร่ ู้ วา่ ขา้ ไมอ่ ยใู่ นสาํ นกั
ศกึ ษางนั หรอื ” ลซู่ ิงหวั กา้ วไปหามองเหออนั โหรวอยา่ ง
คมุ เชิง

เหออนั โหรวอดรูส้ กึ ผดิ ไมไ่ ด้ ครงึ เดือนมานีนางงว่ นอยู่
กบั การเรยี น การฝึกหลอมโอสถทพิ ย์ ไมม่ ีเวลาใสใ่ จเรอื ง

75

อืนเลย อีกอยา่ งหนงึ นางกไ็ มอ่ ยากใหล้ ซู่ งิ หวั มายงุ่ อยู่
แลว้ จะไปสนใจเขาวา่ อยไู่ มอ่ ยไู่ ดอ้ ยา่ งไร

“ทมุ่ เทฝึกหลอมโอสถทิพย์ ก็ตอ้ งใสใ่ จเหตกุ ารณภ์ าย
นอกบา้ ง ไมเ่ ชน่ นนั คนทีเอาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาหลอมโอสถ
ทิพยอ์ ยา่ งเจา้ วนั ใดเกิดเรอื งใหญ่ขนึ เจา้ คงไมร่ ูเ้ รอื งรู้
ราว” ลซู่ งิ หวั พดู ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา

“ขา้ รูแ้ ลว้ ...” เหออนั โหรวกม้ หนา้ ลงดว้ ยความหวาดกลวั
ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทาํ ไมลซู่ ิงหวั จงึ ก็โกรธขนึ มากะทนั หนั แต่
นางกลบั ไมก่ ลา้ พดู อะไร เพราะทีเขาพดู เป็นความจรงิ
นางกม้ หนา้ กม้ ตาหลอมโอสถทิพยเ์ กินไป จนไมร่ ูเ้ รอื ง
ราวภายนอกเลย

76

ลซู่ งิ หวั นิงไปครูห่ นงึ เหน็ เหออนั โหรวทา่ ทางเป็นเดก็ ดี
เชือฟัง จงึ ถอนหายใจทนั ที แลว้ พดู อยา่ งรูส้ กึ ผิดวา่ “ขอ
โทษนะ ขา้ ใชน้ าํ เสยี งเขม้ ไปหน่อย”

“ไมเ่ ป็นไร ขา้ รูว้ า่ เจา้ หวงั ดีตอ่ ขา้ และขา้ เองกท็ าํ ไมถ่ กู
จรงิ ๆ” เหออนั โหรวสนั หวั

ลซู่ งิ หวั เองก็ไมร่ ูว้ า่ จะพดู อะไรอีก ไดแ้ ตห่ ยิบแหวนมติ วิ ง
หนงึ ใหเ้ หออนั โหรว

“อะไรหรอื ”

77

“คราวกอ่ นขา้ บอกวา่ จะมอบแหวนมิติใหเ้ จา้ ตอนขา้ ไป
ทอ่ งโลกครงึ เดือน ไดเ้ กบ็ สมนุ ไพรไวใ้ นแหวน เจา้ เอาไว้
ใชเ้ ถอะ” ลซู่ ิงหวั ยดั แหวนใสใ่ นมือเหออนั โหรว พดู เสียง
ราบเรยี บ “เป็นเงินทีไดจ้ ากการขายโอสถทิพยเ์ สวียนห
นิงตานเมด็ นนั ”

เหออนั โหรวคอ้ นในใจ โอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานเมด็ นนั
แพงกวา่ สมนุ ไพรพวกนีมากนะ

“แลว้ เมือครูเ่ จา้ จะทาํ อะไร” ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ มองไปทาง
เจิงเหวินอยา่ งเยน็ ชา เจิงเหวินพอประสานสายตาทีแขง็
กรา้ วของลซู่ ิงหวั กต็ กใจมือไมส้ นั ทนั ที พดั ในมือเกือบ
หลน่ ลงมา แตเ่ ขารบี สะกดความรูส้ กึ ไว้ แลว้ ฝืนโบกพดั
ตอ่ ไปเหมือนไมม่ ีอะไรเกิดขนึ

78

“ไมม่ ีอะไร แคห่ ารอื กบั ศษิ ยพ์ ีรว่ มวชิ าหลอมโอสถทิพย”์
พอถงึ ตอนนี เหออนั โหรวจงึ นกึ ขนึ ไดว้ า่ เจิงเหวนิ รอตน
อยู่ “ถา้ งนั ขา้ ไปกอ่ นนะ”

เหออนั โหรวเกบ็ แหวนมติ ทิ ีลซู่ ิงหวั มอบใหแ้ ลว้ รบี ออกไป

“แมน่ างเหอรา้ ยกาจจรงิ ๆ รูจ้ กั คนอยา่ งองคช์ ายสามเสยี
ดว้ ย ทงั ๆ ทีปกติเจา้ เป็นคนเกบ็ ตวั ” เจิงเหวนิ มองเงา
หลงั ทีเดินลบั หายไปแวบหนงึ แลว้ ลอบถามนาง

“ก.็ ..ไมเ่ รยี กวา่ รูจ้ กั เพียงแตข่ า้ ยงั หลอมโอสถทิพยใ์ หเ้ ขา
ไมค่ รบ เขามาเรง่ เทา่ นนั เอง” เหออนั โหรวบอก นางพดู

79

ความจรงิ นางยงั ไมไ่ ดส้ รา้ งรา่ งใหล้ ซู่ งิ หวั และทีลซู่ งิ หวั
ชว่ ยนางหาสมนุ ไพรก็เพือใหน้ างแขง็ แกรง่ จะไดส้ รา้ งรา่ ง
ได้
เจิงเหวนิ พยกั หนา้ เขา้ ใจทนั ที เขายมิ พรอ้ มเอย่ วา่ “ไม่
เป็นไร พวกเราเป็นนกั หลอมโอสถทิพย์ ไมน่ านก็หลอม
จนครบ เจา้ จะไดไ้ มต่ อ้ งวิตก”

80

ตอนที 37 ถกู ใสร่ า้ ย

เหออนั โหรวพยกั หนา้ นกึ ไมถ่ งึ วา่ เจิงเหวนิ จะดีตอ่ นาง
เพียงนี

จากนนั คนกลมุ่ นีก็เดนิ เขา้ ไปในหอ้ งหลอมโอสถทิพย์
ระดบั สงู เจิงเหวนิ ถือโอกาสตอนไมม่ ีใครสนใจ แอบดงึ

81

เหออนั โหรวไปดา้ นหนงึ แลว้ พดู เสียงเบา “ขา้ มีหญา้ ดงึ
หงสส์ องตน้ อีกหน่อยตอ้ งไดใ้ ช้ ขา้ อยากหารอื กบั เจา้
อยา่ งยตุ ิธรรม จงึ เอาหญา้ ดงึ หงสต์ น้ นีใหเ้ จา้ เป็นเช่นนี
เราจะไดห้ ารอื กนั อยา่ งยตุ ิธรรมจรงิ ๆ”

“อยา่ งนีตอ้ งขอบใจคณุ ชาย”

“ไมต่ อ้ งเกรงใจ ขา้ เพียงแตอ่ ยากหารอื กบั เจา้ อยา่ ง
ยตุ ธิ รรม” เจิงเหวินยิม

เหออนั โหรวก็ยิมรบั หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นนั มีคนกลมุ่ หนงึ
หยดุ ยืนอยหู่ อ้ งหลอมโอสถทพิ ย์ เจิงเหวนิ ยิมแลว้ พดู ขนึ
“ทกุ ทา่ น ขา้ กบั แมน่ างเหอจะหารอื กนั ทีนีขออภยั ทกุ

82

ทา่ น โปรดอยา่ สง่ เสยี งดงั เพราะการหลอมโอสถทิพย์
ตอ้ งการสมาธิ”

“ไดๆ้ พวกขา้ แคม่ าดู คณุ ชายเจิงวางใจได”้

“ใหเ้ กียรติคณุ ชายเจิงหนอ่ ย”

“โอกาสอยา่ งนีหายาก พวกขา้ ไมร่ บกวนความสนกุ ของ
ทกุ คน คณุ ชายวางใจแข่งเถอะ”

เจิงเหวินยิมเลก็ นอ้ ย พดู ขนึ “ถา้ เช่นนนั ขา้ แซเ่ จิงขอขอบ
ใจทกุ ทา่ น”

83

เหออนั โหรวไดย้ ินแตเ่ สยี งยกยอ่ งเจิงเหวนิ กข็ มวดคิว
รูส้ กึ ไมส่ บายใจอยลู่ กึ ๆ แตบ่ อกไมถ่ กู วา่ มีอะไรแปลก ก็
แคท่ กุ คนมาหลอมโอสถทิพย์ หารอื กนั เทา่ นนั และทีนีก็
เป็นหอ้ งหลอมโอสถทพิ ย์ ขา้ งนอกมีคนเดินไปมามาก
มาย ไมน่ า่ จะเกิดเหตอุ ะไร!

“ถา้ เช่นนนั กเ็ รมิ เลย” เจิงเหวินทาํ ทา่ ผายมือเชือเชิญแลว้
หยิบเตาหลอมโอสถทพิ ยข์ องตวั เองออกมา

เหออนั โหรวก็ไมเ่ หนียมอาย หยิบเตาหลอมโอสถทพิ ย์
ของตวั เองออกมาบา้ งพลางถาม “จะหารอื กนั อยา่ งไร”

“อยา่ งไรก็ได”้ เจิงเหวนิ ยิมมีนยั “หลอมโอสถทิพยท์ ีแต่

84

ละคนทาํ ไดด้ ีทีสดุ ดวู า่ ใครหลอมไดโ้ อสถทิพยร์ ะดบั สงู ก
วา่ ”

“ก็ได”้ เหออนั โหรวพยกั หนา้ นางคดิ วา่ ปกตติ นเองก็ฝึก
มาอยา่ งดีและลซู่ ิงหวั ก็เพิงเอาสมนุ ไพรทิพยใ์ หน้ างใน
แหวนมิติ ไมเ่ ช่นนนั นางคงมีสมนุ ไพรทิพยไ์ มพ่ อ

เหออนั โหรวครุน่ คิด ตดั สนิ ใจหลอมโอสถทพิ ยส์ ยุ่ หยวน
ตาน ถา้ หลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิงตานอาจจะไดร้ ะดบั
สงู กวา่ โอกาสชนะก็มากกวา่ แตเ่ พราะดวงจิตพญาหงส์
ทาํ ใหน้ างไมก่ ลา้ หลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานอยา่ ง
เปิดเผย

85

เจิงเหวินลงมือหลอมโอสถทพิ ยห์ ลงิ เซียงตานซงึ เขาทาํ
ไดด้ ีทีสดุ อยา่ งคลอ่ งแคลว่ ดทู า่ ทางเขามนั ใจเตม็ เปียม
เหออนั โหรวพอเหน็ กเ็ รมิ ลงั เล ถา้ ไมห่ ลอมโอสถทพิ ยเ์ สวี
ยนหนิงตาน กไ็ มอ่ าจประกนั ไดว้ า่ นางจะชนะ

แมเ้ จิงเหวนิ บอกวา่ เป็นการหารอื กนั เทา่ นนั แตน่ างกร็ ูด้ ี
ถา้ วนั นีนางแพ้ ชยั ชนะในการแขง่ ขนั ก่อนหนา้ นนั ก็ไร้
ความหมาย และตอ่ ไปนางจะถกู ใหอ้ อกจากสาํ นกั ในไม่
สามารถศกึ ษาไดเ้ ตม็ ที

เจิงเหวินยิมใหเ้ หออนั โหรว พลางพดู ขนึ “แมน่ างเหอไม่
ตอ้ งวติ ก วนั นีเป็นการหารอื ระหวา่ งเราสองคน เจา้ ก็แค่
หลอมโอสถทิพยท์ ีเจา้ ถนดั ทีสดุ ขา้ แซเ่ จิงแมแ้ พก้ ็จะไม่
วา่ อะไรเจา้ ”

86

เหออนั โหรวยิมพลางขานรบั แตแ่ อบถอนหายใจ นางจะ
หลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตานอีกไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด ไมแ่ น่
คนทีตามลา่ นางอาจจะรูว้ า่ โอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตาน
เกียวขอ้ งกบั เผา่ พญาหงส์ ถงึ ตอนนนั คนคนนีอาจจะ
ตามหานางเพราะเรอื งนี!

ถา้ เชน่ นนั ก็หลอมโอสถทิพยส์ ยุ่ หยวนตาน!

เหออนั โหรวหยิบสมนุ ไพรทพิ ยท์ ีเป็นสว่ นประกอบในการ
หลอมโอสถทิพยส์ ยุ่ หยวนตานออกมา สว่ นตน้ หญา้ ดงึ
หงสท์ ีเจิงเหวินให้ นางวางไวข้ า้ งๆ

87

ทงั สองเพิงเรมิ หลอมโอสถทิพยไ์ ดไ้ มน่ านก็มีเสยี งอกึ ทกึ
ดงั เขา้ มา เจิงเหวินขมวดควิ พดู กบั ผคู้ นทีมามงุ ดเู ขากบั
เหออนั โหรวหลอมโอสถทิพยว์ า่ “รบกวนคณุ ชายทา่ นใด
ก็ได้ ชว่ ยไปดขู า้ งนอกวา่ เกิดอะไรขนึ ขา้ กบั แมน่ างเห
อกาํ ลงั หลอมโอสถทพิ ยถ์ งึ ขนั ตอนสาํ คญั เสยี งขา้ งนอก
ทาํ ใหไ้ มม่ ีสมาธิ

เจิงเหวนิ พดู จบก็มองเหออนั โหรวเหมือนจะขออภยั “ให้
แมน่ างเหอหวั เราะแลว้ ปกตหิ อ้ งหลอมโอสถทพิ ยน์ ีหา้ ม
สง่ เสยี งดงั วนั นีไมร่ ูเ้ ป็นอยา่ งไร ถงึ มีเสยี งหนวกหเู ช่นนี
ถา้ รูอ้ ยา่ งนี เราน่าจะไปสนามแขง่ ...”

“ไมเ่ ป็นไร” ความไมส่ บายใจของเหออนั โหรวรุนแรงขนึ
นางจงึ จาํ เป็นตอ้ งหยดุ หลอมโอสถทพิ ย์ ยงั ดีทีนางเพิง

88

เรมิ ทาํ ไมน่ าน ถงึ หยดุ ตอนนีก็มีผลกระทบไมม่ าก

ขณะนนั คนยงั ไมท่ นั ไดอ้ อกไปตรวจสอบ ก็มีคนกลมุ่
หนงึ ในชดุ คลมุ ยาวประจาํ หอ้ งหลอมโอสถทิพย์ ผลกั
ประตเู ขา้ มา

“ขอรบกวนทกุ คน วนั นีหอ้ งหลอมโอสถทิพยม์ ีสมนุ ไพร
ทิพยล์ าํ คา่ ตน้ หนงึ หายไป สมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ นีมีความ
สาํ คญั ตอ่ ผอู้ าวโุ สคนหนงึ ในหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยม์ าก
ขอใหท้ กุ คนโปรดรว่ มมือใหพ้ วกขา้ ตรวจคน้ ” ชายกลาง
คนคารวะฝงู ชน นาํ เสียงเยน็ ชาไมย่ อมใหข้ ดั ขืน

เหออนั โหรวเครยี ดขนึ มาทนั ที เนือตวั เยน็ วาบเหมือนอยู่

89

ในถาํ นาํ แข็ง นกึ ไมถ่ งึ วา่ ทีนางรูส้ กึ ไมส่ บายใจอยลู่ กึ ๆ
กอ่ นหนา้ นีจะเป็นเรอื งนี ขณะชายกลางคนพดู เหออนั
โหรวกน็ กึ ถงึ หญา้ ดงึ หงสข์ นึ มาทนั ที สมนุ ไพรทิพยท์ ีหาย
ไปจากหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยต์ อ้ งเป็นสงิ นีแน่!

เหออนั โหรวขยบั ตวั โดยไมใ่ หม้ ีรอ่ งรอย ขณะคดิ จะเอา
สมนุ ไพรทิพยห์ ญา้ ดงึ หงสไ์ ปซอ่ น กม็ ีคนเหน็ เขา้ พอดี

“ศิษยพ์ ี หญา้ ดงึ หงสอ์ ยนู่ นั !” ชายคนนนั ชีมายงั เหออนั
โหรวพรอ้ มกบั ตะโกนขนึ พอถงึ ตอนนีทกุ คนกห็ นั มามอง
นางเป็นจดุ เดียว เจิงเหวนิ ยงั ทาํ ทา่ ตกอกตกใจ

เหออนั โหรวสีหนา้ ครุน่ คิด ยามนีแมน้ างโงก่ วา่ นี ก็ยงั รู้

90

วา่ นีเป็นแผนการของเจิงเหวิน จดุ ประสงคก์ ็เพือใสร่ า้ ย
นาง

บอกวา่ หารอื บอกวา่ ไปหอ้ งหลอมโอสถทิพยด์ ีกวา่
บอกวา่ เพือความยตุ ิธรรมเลยเอาหญา้ ดงึ หงสใ์ หน้ าง เจิง
เหวินคนนีหลอกนางตงั แตเ่ รมิ แรก หลอกนางมาทีหอ้ ง
หลอมโอสถทิพย์ ถา้ ตอนนนั ถงึ นางไมร่ บั หญา้ ดงึ หงส์
แตพ่ อนางมาถงึ หอ้ งหลอมโอสถทิพย์ สดุ ทา้ ยหญา้ ดงึ
หงสก์ ย็ งั จะปรากฏใกลต้ วั นางอยดู่ ี!

ศษิ ยค์ นนนั รบี กา้ วเขา้ มาแยง่ หญา้ ดงึ หงสบ์ นโต๊ะของเห
ออนั โหรว ไปมอบใหช้ ายกลางคนอยา่ งรวดเรว็

91

“ใช่ นีกค็ ือหญา้ ดงึ หงสท์ ีหายไปจากหอ้ งโอสถทพิ ย”์
ชายกลางคนสีหนา้ ปีติ พดู อยา่ งดีใจ “ในทีสดุ ก็พบแลว้ !”

เหออนั โหรวพยายามสะกดตวั เองใหส้ งบแลว้ ยมิ ออกมา
กลา่ ววา่ “ใตห้ ลา้ มีหญา้ ดงึ หงสต์ งั มากมาย ทาํ ไมศิษยผ์ ู้
พีคนนีจงึ ยืนยนั วา่ เป็นตน้ ทีเจา้ หา ศษิ ยพ์ ีจาํ ผดิ หรอื
เปลา่ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นีคณุ ชายเจิงเหวนิ เป็นคนมอบให้
ขา้ จะเป็นตน้ ทีหายไปไดอ้ ยา่ งไร!”

เหออนั โหรวไมไ่ ดค้ ิดมาก แมร้ ูว้ า่ เป็นแผนการของเจิงเหวิ
น นางคิดวา่ เรอื งนีตอ้ งมีคนอยเู่ บีองหลงั แน่ แตน่ างก็ไม่
ยอมแพ้ เมือก่อนมีคนมาหานางเพือแข่ง ทาํ ไมนางกลบั
นกึ ไมถ่ งึ วา่ เจิงเหวนิ ซงึ ทา่ ทางภมู ฐิ าน จะใสร่ า้ ยคนโดย
ไมค่ าํ นงึ ถงึ คณุ ธรรม

92

“เหตใุ ดแมน่ างเหอพดู เชน่ นี ขา้ ใหแ้ มน่ างเมือใด โปรด
อยา่ ปรกั ปราํ กนั !” เจิงเหวนิ พดู ดว้ ยใบหนา้ เศรา้ ใจ “ขา้
เคยไดย้ นิ มาวา่ แมน่ างเป็นคนสตั ยซ์ ือ พรอ้ มดว้ ยพรฟา้
ประทานการหลอมโอสถทิพยร์ ะดบั สงู ขา้ จงึ อยากหารอื
กบั แมน่ างสกั หน่อย แตข่ า้ แซเ่ จิงนกึ ไมถ่ งึ วา่ แมน่ างจะ
เป็นคนเช่นนี! จะทาํ เรอื งตาํ ชา้ เชน่ นีตอ่ หนา้ ทา่ นอาจารย์
ในสาํ นกั ศกึ ษาได!้ ”

เหออนั โหรวหายใจหอบ ครงั นีนางประมาทเกินไปจะ
โทษใครกไ็ มไ่ ด้ จงึ ไดแ้ ตบ่ อกชายกลางคนตามตรง
“ศิษยพ์ ี หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นีขา้ ไมไ่ ดเ้ อามา ขอใหศ้ ิษยพ์ ีสบื
สวนใหช้ ดั เจน คืนความยตุ ธิ รรมใหข้ า้ ศษิ ยน์ อ้ งดว้ ย!”

93

ตอนที 38 อาศยั ผอู้ าวโุ ส

94

เหออนั โหรวพดู พลางคารวะชายกลางคนทา่ ทางไม่
นอบนอ้ มไมเ่ ยอ่ หยิง

ชายกลางคนมองดเู หออนั โหรวเหน็ นางดวงตาใสซือก็ใจ
ออ่ น แตด่ ว้ ยฐานะของตนจงึ ไมส่ ามารถพดู ปกปอ้ งนาง
ไดแ้ ตบ่ อกวา่ “ทงั สว่ นประกอบ โอสถทพิ ย์ สมนุ ไพรทิพย์
ทีใชใ้ นหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยล์ ว้ นมีตราประทบั ของผู้
อาวโุ สประจาํ หอ้ งหลอมโอสถทพิ ย์ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นีจงึ
เป็นของหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยแ์ น่นอน เรอื งทีวา่ ใครเป็น
คนขโมยหญา้ ดงึ หงส์ ขา้ คิดวา่ ผอู้ าวโุ สประจาํ หอ้ งหลอม
โอสถทพิ ยย์ อ่ มตดั สนิ ได้ แมน่ างเหอ คณุ ชายเจิง ไปหาผู้
อาวโุ สเถอะ”

เจิงเหวนิ รอ้ นรน เขานกึ ไมถ่ งึ วา่ เรอื งราวจะลกุ ลามใหญ่

95

โตตอ้ งไปหาผอู้ าวโุ ส..

เจิงเหวินรบี พดู ขนึ “หญา้ ดงึ หงสน์ ีชดั เจนอยแู่ ลว้ วา่ เห
ออนั โหรวเป็นคนขโมย ทาํ ไมตอ้ งใหข้ า้ ไปหาผอู้ าวโุ ส
ดว้ ย”

“ใช่ ใช่ เหออนั โหรวขโมยแน!่ ”

“หญา้ ดงึ หงสเ์ ป็นสว่ นประกอบในการหลอมโอสถทิพย์
เสวียนหนิงตาน นางสามารถหลอมไดค้ ณุ ภาพสงู เพือ
ตอ้ งการหลอมโอสถทิพยเ์ สวียนหนิงตาน นางจงึ ไดท้ าํ
อยา่ งนีแน่!”

96

“ไดย้ ินมาวา่ เหออนั โหรวยากจนขดั สน แมแ้ ตก่ ลอ่ งใส่
โอสถทพิ ยก์ ็เป็นกลอ่ งไมไ้ ผ่ คงไมม่ ีเงินซือสว่ นประกอบ
ในการหลอมโอสถทพิ ยจ์ งึ มาขโมยเอา!”

“ถกู ตอ้ ง! เสวียนหนิงตานราคาแพงมาก นางหลอมไป
ขายเมด็ หนงึ ก็ไดเ้ งินมาใชต้ ลอดชาต!ิ ”

“ใช่ เมือกอ่ นขา้ กเ็ คยไดย้ ินวา่ เหออนั โหรวยากจนมาก
นางจงึ ละโมบ”

“ขา้ ยงั ไดย้ นิ มาวา่ นางแอบหลอมโอสถทพิ ยเ์ สวียนหนิง
ตานขาย...”

97

ชายกลางคนพอไดย้ ินผคู้ นสง่ เสียงอือองึ กลา่ วหาวา่ เห
ออนั โหรวเป็นคนขโมยหญา้ ดงึ หงส์ ก็รูส้ กึ ปวดหวั อยา่ ง
รุนแรง

เหออนั โหรวกดั รมิ ฝีปาก ไมพ่ ดู ไมจ่ า ไดแ้ ตจ่ อ้ งเจิงเหวิ
นเขมง็ นางอยากขยาํ ใหห้ ายแคน้

ถา้ ถกู ตดั สนิ วา่ ขโมยสมนุ ไพรทพิ ยจ์ ากหอ้ งหลอมโอสถ
ทพิ ย์ โทษเบากถ็ กู ไลอ่ อกจากสาํ นกั ใน โทษหนกั อาจจะ
ถงึ ขนั ไมไ่ ดร้ บั อนญุ าตใหห้ ลอมโอสถทพิ ยไ์ ปตลอดชีวิต

เจิงเหวนิ มองดทู า่ ทางโกรธแคน้ ของเหออนั โหรว มมุ ปาก
ของเขาเผยรอยยมิ พดู กบั เหออนั โหรวโดยไรเ้ สยี งวา่ “เจา้

98

เป็นคนหาเรอื งเอง”

เหออนั โหรวพอไดย้ นิ ก็ตะลงึ นางจาํ ไดว้ า่ ตนไมเ่ คยทาํ
อะไรใหเ้ จิงเหวนิ ไมพ่ อใจ ทาํ ไมจงึ บอกวา่ นางเป็นคนหา
เรอื งเอง

ชายกลางคนมองดผู คู้ นทีสนบั สนนุ เจิงเหวินแลว้ มองดเู ห
ออนั โหรวทีไรท้ างสู้ จงึ ตดั สนิ ใจทนั ที “ทกุ คนอยา่ สง่ เสียง
ดงั เรอื งนีตอ้ งใหผ้ อู้ าวโุ สตดั สนิ !”

“แมน่ างเหอ คณุ ชายเจิง เชิญไปหอผอู้ าวโุ สเถอะ!”
ชายกลางคนพดู พลางเปิดทางให้ บรรดาศษิ ยห์ อ้ งหลอม
โอสถทพิ ยใ์ นชดุ คลมุ ยาวยืนสองแถว ทา่ ทางเหมือนกบั

99

วา่ ถา้ เหออนั โหรวกบั เจิงเหวินไมไ่ ปกจ็ ะแบกไป

ชายกลางคนมองเหออนั โหรวอยา่ งจนใจเขาทาํ ไดแ้ คน่ ี
แหละ ถา้ แมน่ างเหอคนนีบรสิ ทุ ธิจรงิ หอผอู้ าวโุ สคงจะ
ใหค้ วามยตุ ธิ รรมแกน่ าง

เหออนั โหรวกจ็ นใจ เรอื งนีแมไ้ ปถงึ หอผอู้ าวโุ สกไ็ ม่
สามารถพดู ใหช้ ดั ได้ เจิงเหวนิ บอกแลว้ วา่ ตอ้ งการใสร่ า้ ย
นาง แลว้ เขาจะทิงหลกั ฐานไวห้ รอื ตอนทีเขาเอาหญา้ ดงึ
หงสใ์ หน้ าง กไ็ มม่ ีใครเหน็ เลย

คนทีระมดั ระวงั ตวั อยา่ งนี แมแ้ ตก่ ลมุ่ คนทีเขาพา
มาสรา้ งสถานการณ์ กค็ งไมม่ ีใครรูว้ า่ เจิงเหวินเป็นคน

100

เอาหญา้ ดงึ หงสใ์ หน้ างหรอก...

เหออนั โหรวมองดกู ลมุ่ คนทีสนกุ บนความทกุ ขข์ องผอู้ ืน
เช่นนี นางกน็ กึ สงสารพวกเขา อยกู่ บั คนอยา่ งเจิงเหวิ
น คงโดนเขาหลอกใชโ้ ดยไมร่ ูต้ วั แลว้ ยงั เทดิ ทนู เขาอีก

แตเ่ หออนั โหรวก็ไดแ้ ตท่ อดถอนใจ ตนเวลานีแมต้ วั เอง
ยงั ไมอ่ าจปกปอ้ งได้ ปกปอ้ งตวั เองก็ยงั ยาก! แลว้ จะปก
ปอ้ งคนอืนไดอ้ ยา่ งไร

“ไปเถอะ ไปหอผอู้ าวโุ ส” เจิงเหวินยิมเดนิ เขา้ มาบอก
ตอนแรกทีไดย้ ินวา่ จะไปหาผอู้ าวโุ ส เขาตกใจเลก็ นอ้ ย
แตพ่ อสงบใจนกึ ถงึ แผนการทีตนวางไวอ้ ยา่ งแยบยลแลว้

101

เขาก็มนั ใจเตม็ เปียม

ขณะเดนิ ผา่ นเหออนั โหรว เขาพดู เสยี งพอไดย้ นิ กนั สอง
คน “ถงึ ไปหอผอู้ าวโุ ส เจา้ ก็ยงั ถกู ตดั สนิ วา่ เป็นขโมย”

เหออนั โหรวขวางเจิงเหวินไว้ พดู ยมิ ๆ “คณุ ชายเจิง ปกติ
ขา้ กบั เจา้ มีความแคน้ ตอ่ กนั หรอื ทาํ ไมเจา้ จงึ ใสร่ า้ ยขา้
อยา่ งนี”

“ขา้ ไมไ่ ดม้ ีความแคน้ กบั แมน่ างเหอ ปกตขิ า้ เทดิ ทนู แม่
นางดว้ ยซาํ แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ...” เจิงเหวนิ สา่ ยหนา้ ถอน
หายใจ คาํ สดุ ทา้ ยแมเ้ ขาไมพ่ ดู ออกมาแตก่ ช็ ดั เจนอยู่
แลว้

102

เหออนั โหรวขมวดควิ เจิงเหวนิ คนนีพดู จาระมดั ระวงั
จากการพดู คยุ กบั เขาจนถงึ ตอนนี ไมพ่ บช่องโหวใ่ หจ้ บั
ผดิ เลย

“ไปเถอะ” ชายกลางคนเหน็ ทงั สองยงั อยทู่ ีเดมิ กพ็ ดู เรง่
ทนั ที

ทงั หมดเดินเรยี งกนั ไปยงั หอผอู้ าวโุ ส ซงึ อยทู่ างตะวนั ตก
ของหอ้ งหลอมโอสถทพิ ย์ ชายกลางคนไดแ้ จง้ บรรดาผู้
อาวโุ สลว่ งหนา้ ไวแ้ ลว้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงขนึ ชือดา้ นการ
หลอมโอสถทพิ ย์ ดงั นนั การขโมยสว่ นประกอบโอสถ
ทิพยจ์ ากหอ้ งหลอมโอสถทิพยจ์ งึ เป็นเรอื งทียอมไมไ่ ด!้

103

“เกิดอะไรขนึ อีก วนั ๆ พอมีเรอื งอะไร ไมว่ า่ เรอื งใหญ่เรอื ง
เลก็ กม็ าหาพวกขา้ พวกขา้ มีงานยงุ่ อยแู่ ลว้ นะ!” พอเหน็
ผคู้ นยืนนิง ผอู้ าวโุ สคนหนงึ กท็ ะยานขนึ ไปยงั ชนั สอง
มองดฝู งู ชนตรงหอ้ งโถงพลางบน่ ขนึ

หอผอู้ าวโุ สเป็นทีทาํ การของบรรดาผอู้ าวโุ ส เป็นตกึ สงู
สองชนั ตรงกลางเป็นโถงกวา้ ง และพืนทีชนั สองเป็นที
โลง่ มองลงมาเหน็ ชนั ลา่ งทงั หมด ชนั สองนีเป็นรูปวง
กลมลอ้ มรอบโถงกวา้ ง ดา้ นบนมีทีนงั ประจาํ ตวั ของผู้
อาวโุ สทกุ คน

“ผอู้ าวโุ สห”ู ชายกลางคนพอเหน็ ผอู้ าวโุ สเขา้ มา รบี

104

คารวะอยา่ งนอบนอ้ ม “ศษิ ยเ์ ฉินซีคารวะผอู้ าวโุ สห”ู

“ศษิ ยค์ ารวะผอู้ าวโุ สห”ู เหออนั โหรวและคนอืนรบี คารวะ
ตาม

“ออ้ เจา้ เองหรอื เจา้ ดแู ลหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยอ์ ยไู่ มใ่ ช่
หรอื ขา้ เหน็ เจา้ ดแู ลหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยไ์ ดด้ ีมาก เกิด
อะไรขนึ หรอื ” ผอู้ าวโุ สหหู าทีนงั ตวั เองเจอแลว้ ถามดว้ ย
ความใครร่ ู้

“ศิษยล์ ะอายใจนกั วนั นีหญา้ ดงึ หงสใ์ นหอ้ งหลอมโอสถ
ทพิ ยห์ ายไปตน้ หนงึ ...” เฉินซีปาดเหงือบนหนา้ ผากพดู
อยา่ งนอบนอ้ ม “ศิษยไ์ รค้ วามสามารถ ไมร่ ูว้ า่ ใครเป็นคน

105

ขโมย ขอใหผ้ อู้ าวโุ สสืบสวนใหช้ ดั เจน”

เหออนั โหรวมองดกู ารกระทาํ ขอเฉินซีอยา่ งงนุ งง ทาํ ไม
ถงึ รูส้ กึ วา่ เขายาํ เกรงผอู้ าวโุ สหคู นนีมาก

“บงั อาจ!” ผอู้ าวโุ สหตู บโต๊ะดว้ ยความโกรธทนั ทีแลว้
คาํ ราม “หญา้ ดงึ หงสเ์ รอื งเลก็ นอ้ ยแคน่ ี เจา้ บงั อาจ
มารบกวนผอู้ าวโุ สทงั หอใหช้ ่วยสบื หาคนขโมย? พวกเจา้
แตล่ ะวนั ทาํ อะไรกนั อยู่ เรอื งเลก็ นอ้ ยแคน่ ีก็มารบกวนผู้
อาวโุ ส จะมีพวกเจา้ ไวท้ าํ ไม!”

เฉินซีเหงือไหลซกรบี พดู วา่ “ผอู้ าวโุ สหเู ขา้ ใจผดิ แลว้ แม้
หญา้ ดงึ หงสไ์ มใ่ ช่สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีมีคา่ อะไร แตต่ น้ ทีหาย

106