ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

ไปเป็นของผอู้ าวโุ สโม่ ศษิ ยไ์ มบ่ งั อาจตดั สนิ จงึ มารบกวน
ผอู้ าวโุ สทกุ ทา่ น...”

“ออ้ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ ทีหายไปเป็นของเจา้ โมเ่ องหรอื ” ผู้
อาวโุ สหหู วั เราะรา่ “เจา้ โมก่ เ็ กินไป ขา้ วของของตวั เอง
แทๆ้ ไมร่ ูจ้ กั วางใหด้ ี”

เฉินซียืนอยา่ งนอบนอ้ มไมก่ ลา้ ตอบคาํ อารมณข์ นึ ๆ ลงๆ
ของผอู้ าวโุ สหู ทาํ ใหค้ นอืนตกใจจนแทบไมก่ ลา้ หายใจ

เหออนั โหรวกม้ หนา้ คาดเดาฐานะของผอู้ าวโุ สหู นาง
เคยเหน็ ผอู้ าวโุ สโมม่ ากอ่ น นางเป็นหญิงสาวอายุ
สามสบิ กวา่ ดลู กั ษณะเป็นคนเขม้ งวด ไดย้ นิ วา่ นางมี

107

ตาํ แหน่งสงู มากในสาํ นกั ใน ผอู้ าวโุ สหเู รยี กผอู้ าวโุ สโมว่ า่
เจา้ โม่ แสดงวา่ มีตาํ แหน่งสงู กวา่ ผอู้ าวโุ สโมใ่ ช่หรอื ไม่
คนนิสยั เชน่ เขา ไมร่ ูว้ า่ จะใหค้ วามยตุ ิธรรมตอ่ ตนไดห้ รอื
ไม.่ ..

108

ตอนที 39 ตาํ แหน่งสงู ยอ่ มมีทีมา

ขณะนนั เอง ผอู้ าวโุ สคนอืนๆ ก็ทยอยเขา้ มา เฉินซีรบี นาํ
ฝงู ชนคารวะผอู้ าวโุ ส

เหออนั โหรวสงั เกตเหน็ วา่ หนงึ ในนนั มีผอู้ าวโุ สโม่ และดู
ออกวา่ นางอายนุ อ้ ยกวา่ ผอู้ าวโุ สคนอืนมาก มิน่าผู้
อาวโุ สหจู งึ เรยี กนางวา่ เจา้ โม่ ผอู้ าวโุ สทกุ คนในหอผู้
อาวโุ สลว้ นแตแ่ กเ่ ฒา่ ผมขาวแซม ยกเวน้ ผอู้ าวโุ สโม่ “มี
อะไรอีกงนั หรอื เฉินซี?” ผอู้ าวโุ สคนหนงึ ถาม

109

“เรยี นผอู้ าวโุ สฮวา สมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ หนงึ ในหอ้ งหลอม
โอสถทพิ ยห์ ายไป ขา้ ไมอ่ าจตดั สนิ ไดจ้ งึ มารบกวนผู้
อาวโุ สทกุ ทา่ น” เฉินซีเรมิ ผอ่ นคลายเมืออยตู่ อ่ หนา้
บรรดาผอู้ าวโุ ส ไมไ่ ดเ้ ครยี ดเหมือนตอนอยตู่ อ่ หนา้ ผู้
อาวโุ สหู

“จะตดั สนิ ไมไ่ ดไ้ ดอ้ ยา่ งไร ผใู้ ดขโมยตอ้ งถกู ไลอ่ อกจาก
สาํ นกั ศกึ ษา เจา้ รูก้ ฎขอ้ นีดีไมใ่ ชห่ รอื !” ผอู้ าวโุ สคนหนงึ
ตอบอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“ใช่ บงั อาจขโมยสว่ นประกอบโอสถทิพยข์ องสาํ นกั
ศกึ ษา คนอยา่ งนีถา้ แคไ่ ลอ่ อกจากสาํ นกั ศกึ ษายงั นอ้ ย
ไป ตอ้ งหา้ มหลอมโอสถทิพยด์ ว้ ย!” ผอู้ าวโุ สอีกคนหนงึ
โกรธจดั นกั หลอมโอสถทพิ ยจ์ ะหลอมโอสถทพิ ยช์ ่วย

110

ชีวิตคนกไ็ ด้ สงั หารคนก็ได้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงจงึ ให้
ความสาํ คญั ตอ่ การอบรมคณุ ธรรมความประพฤตขิ อง
นกั หลอมโอสถทิพยม์ าตลอด ปอ้ งกนั ไมใ่ หศ้ ิษยก์ ลาย
เป็นมารรา้ ยทาํ ลายผคู้ น จงึ รงั เกียจนกั หลอมโอสถทพิ ย์
ทีประพฤตติ นเป็นคนเลว ถา้ ตอนนีก็ก่อเรอื งลกั ขโมย พอ
สาํ เรจ็ การศกึ ษาแลว้ จะใชไ้ ดห้ รอื

เหออนั โหรวรูส้ กึ หนกั ใจอยา่ งยิง เวลานีนางจะมีโอกาส
แกต้ า่ งใหต้ นเองหรอื

เจิงเหวินมือสนั ครูห่ นงึ แตแ่ ลว้ ก็สงบลงอยา่ งรวดเรว็

เฉินซีพอไดย้ ินคาํ พดู ของผอู้ าวโุ สทงั สอง เกรงวา่ เรอื งนี

111

จะถกู ตดั สนิ ทนั ทีจงึ รบี อธิบาย “ไมใ่ ชเ่ ช่นนนั ศิษย์
ละอายใจจรงิ ๆ เพราะไมร่ ูว้ า่ ใครเป็นคนขโมยจงึ ไดม้ าหา
ผอู้ าวโุ ส”

“ออ้ ?” ผอู้ าวโุ สหทู าํ ทา่ อยากรู้ “เรอื งราวเป็นอยา่ งไร”

“ขา้ พบหญา้ ดงึ หงสท์ ีเตาหลอมโอสถทพิ ยข์ องศิษยน์ อ้ ง
ผนู้ ี แตศ่ ิษยน์ อ้ งกลบั บอกวา่ เป็นของทีศษิ ยพ์ ีอีกคนมอบ
ให้ ศิษยไ์ มอ่ าจตดั สนิ ได้ เกรงวา่ จะตดั สนิ ผดิ จงึ ขอใหผ้ ู้
อาวโุ สทกุ ทา่ นโปรดพิจารณา” เฉินซีบอกเลา่ จนจบ แม้
เขาทาํ เพือชว่ ยเหออนั โหรว แตก่ ไ็ มไ่ ดพ้ ดู เขา้ ขา้ งนางแต่
อยา่ งใด เพียงพดู ถงึ เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ

112

เหออนั โหรวรูส้ กึ ซาบซงึ ความจรงิ แลว้ เฉินซีไมจ่ าํ เป็น
ตอ้ งรายงานเรอื งนีใหห้ อผอู้ าวโุ ส เพราะถา้ เรอื งเลก็ นอ้ ย
แคน่ ียงั จดั การไมไ่ ด้ จะทาํ ใหบ้ รรดาผอู้ าวโุ สรูส้ กึ วา่ เฉินซี
ไรค้ วามสามารถ และเหออนั โหรวกไ็ มม่ ีหลกั ฐานพิสจู น์
ความบรสิ ทุ ธิของตน เหตกุ ารณเ์ ชน่ นีเฉินซีสามารถ
ตดั สนิ เองได้ คือไลน่ างออกจากสาํ นกั ศกึ ษา

“สมนุ ไพรทิพยน์ นั หายไปเมือไร” ผอู้ าวโุ สฮวาถาม

“เชา้ ตรูน่ ีศษิ ยน์ อ้ งคนหนงึ ซงึ ไปตรวจโอสถทิพยพ์ บวา่ มนั
หายไป แตเ่ ขากลวั จงึ ไมไ่ ดร้ ายงาน พวกขา้ เพิงรูเ้ มือครู่
จงึ พาคนจากหอ้ งหลอมโอสถทิพยไ์ ปตรวจคน้ เดมิ ทีคดิ
วา่ คน้ หอ้ งหลอมโอสถทพิ ยก์ ่อนแลว้ คอ่ ยคน้ ทวั สาํ นกั
ศกึ ษา แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ จะพบอยขู่ า้ งเตาหลอมโอสถทพิ ย์

113

ของศษิ ยน์ อ้ งเหอ...” เฉินซีรบี เลา่ เหตกุ ารณต์ อนตอ่ มา
ครา่ วๆ

บรรดาผอู้ าวโุ สจอ้ งมองเหออนั โหรวกบั เจิงเหวนิ อยู่
ตลอด แลว้ หนั มาพดู คยุ ซบุ ซบิ กนั

เจิงเหวินโบกพดั ยมิ แลว้ พดู “ผอู้ าวโุ สทกุ ทา่ นอยา่ เชือคาํ
พดู ไรส้ าระของผหู้ ญิงไรค้ ณุ ธรรมคนนีเลย บดิ าของขา้
คือเจิงเทียนเฉิง ดว้ ยเรอื งแคน่ ีขา้ จาํ เป็นตอ้ งขโมย
สมนุ ไพรทพิ ยใ์ นสาํ นกั ศกึ ษาหรอื ”

“เจา้ ขโมยเพือใสร่ า้ ยขา้ !” เหออนั โหรวพอไดย้ นิ กเ็ รมิ
โมโห นางไมร่ ูว้ า่ เจิงเทียนเฉิงคนนีเป็นใคร แตฟ่ ังจากนาํ

114

เสียงของเจิงเหวินคงเป็นคนใหญ่คนโตแน่ นางจงึ พดู
ความจรงิ ดว้ ยความโกรธ

“แมน่ างเหอพดู เหลวไหลจรงิ ๆ ขา้ กบั แมน่ างเหอไมม่ ี
ความแคน้ กนั ในอดีต ไมม่ ีความพยาบาทในปัจจบุ นั
แลว้ ทาํ ไมขา้ ตอ้ งใสร่ า้ ยแมน่ าง เช่นนนั ขา้ บา้ ไปแลว้
หรอื ” เจิงเหวนิ โบกพดั พลางพดู อยา่ งขบขนั

พอเจิงเหวนิ พดู อยา่ งนี บรรดาผอู้ าวโุ สกเ็ งียบลงทนั ที
ราวกบั กาํ ลงั พิจารณาอยู่ เหออนั โหรวกดั รมิ ฝีปากแนน่
ไมร่ ูจ้ ะทาํ อยา่ งไรดี

ขณะนนั เอง จๆู่ ผอู้ าวโุ สคนหนงึ ก็พดู ขนึ “ศิษยห์ ญิงคนนี

115

ขา้ เคยสอน ขา้ เหน็ นางเป็นคนมีคณุ ธรรมใชไ้ ด้ คงไมท่ าํ
เรอื งอยา่ งนีแน่ มีเรอื งเขา้ ใจผิดอะไรหรอื ไม”่

เหออนั โหรวเงยหนา้ ขนึ มอง ถงึ ไดเ้ หน็ วา่ มีอาวโุ สทา่ น
หนงึ ทีนางรูจ้ กั ทา่ นอาจารยเ์ ซียวอนู๋ นั เอง

“คณุ ชายเจิงคงไมก่ อ่ เรอื งลกั ขโมยแน่ เหออนั โหรวกไ็ ม่
ใช่คนเช่นนี ขา้ เกรงวา่ จะเป็นความเขา้ ใจผดิ ! คณุ ชาย
เจิงวา่ อยา่ งไร” เหตกุ ารณม์ าถงึ ขนั นีแลว้ บรรดาผอู้ าวโุ ส
รูท้ นั ทีวา่ เจิงเหวินใสร่ า้ ยเหออนั โหรว แตด่ ว้ ยฐานะของ
เจิงเหวินทาํ ใหพ้ วกเขาไมอ่ าจทาํ โทษเขาได้ จงึ นิงเงียบ
แลว้ เปรยี บเทียบผลดีผลเสยี ทีจะเกิดขนึ แตเ่ ซียวอชู๋ ืนชม
พรฟา้ ประทานในการหลอมโอสถทิพยข์ องเหออนั โหร
วมาก จงึ อยากไกลเ่ กลียเรอื งนี แตข่ ณะพดู ก็มองหนา้

116

เจิงเหวินอยา่ งออ่ นโยน หวงั ใหป้ ลอ่ ยเหออนั โหรว

พอถงึ ตอนนีเหออนั โหรวจงึ รูว้ า่ สถานะของเจิงเหวินสงู
สง่ อยา่ งมีทีมาแน่ เซียวอแู๋ มอ้ ยากปกปอ้ งนางก็ยงั ตอ้ ง
ขอความเหน็ จากเจิงเหวิน มนิ ่าเจิงเหวินจงึ ไดบ้ งั อาจก่อ
เรอื งใหญ่ขนาดนี เอาสมนุ ไพรทพิ ยใ์ นหอ้ งหลอมโอสถ
ทพิ ยม์ าใสร่ า้ ยนาง

เหออนั โหรวขมวดควิ มองผอู้ าวโุ สโมด่ ว้ ยสีหนา้ ซบั ซอ้ น
หญา้ ดงึ หงสน์ ีเป็นของผอู้ าวโุ สโม่ นางเองกอ็ าจจะมีสว่ น
รว่ ม...

บอกตามตรง เหออนั โหรวชืนชมผอู้ าวโุ สโมม่ าก ถา้ ผู้

117

อาวโุ สโมม่ ีสว่ นรว่ มในเหตกุ ารณค์ รงั นี เหออนั โหรวก็รูส้ กึ
วา่ ตนไมอ่ าจเคารพผอู้ าวโุ สโมใ่ นฐานะอาจารยไ์ ดต้ อ่ ไป

ขณะนนั เองผอู้ าวโุ สโมก่ ล็ กุ ขนึ พดู นาํ เสยี งราบเรยี บ
“พวกเจา้ เขา้ ใจผิดแลว้ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นนั ไมใ่ ช่ของขา้ ”

ทกุ คนพอไดย้ นิ กต็ ะลงึ ตา่ งมองผอู้ าวโุ สโมซ่ งึ ทาํ สีหนา้ ไร้
ความรูส้ กึ เหออนั โหรวเองกต็ ะลงึ นางรูด้ ีวา่ เจิงเหวิ
นตอ้ งการใสค่ วาม คงไมเ่ อาของปลอมมาแน่ คาํ พดู ของ
ผอู้ าวโุ สโมห่ มายความวา่ อยา่ งไร หรอื วา่ นาง...

ผอู้ าวโุ สโมร่ อ่ นจากชนั สองลงมายืนขา้ งหนา้ เฉินซี หยบิ
หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นนั มาดแู ลว้ พดู ขนึ “เหมือนตน้ ทีขา้ มีอยู่

118

มาก แตเ่ มือเชา้ ขา้ หยิบเอาไปแลว้ ตน้ นีจงึ ไมใ่ ช่ของขา้ ”
ผอู้ าวโุ สโมม่ องหนา้ เฉินซีเขมง็ พลางพดู ขนึ “ไมใ่ ช่อยา่ ง
ทีพวกเจา้ วา่ เป็นความผดิ ขา้ เอง ขออภยั ทีทาํ ใหเ้ กิด
ความเขา้ ใจผิด”

เจิงเหวินตะลงึ งนั จากนนั กต็ ะโกนลนั ดว้ ยความโมโห
“เป็นไปไดอ้ ยา่ งไร ทงั ๆ ที...”

“หืม?” ผอู้ าวโุ สโมห่ นั มามองเจิงเหวินอยา่ งเยน็ ชาแวบ
หนงึ

เจิงเหวินหยดุ พดู ทนั ที แมเ้ ขามีสถานะของเขาสงู สง่ แตก่ ็
ไมก่ ลา้ ยอมรบั ตอ่ หนา้ ผคู้ นวา่ เขาขโมยของ จงึ ไดแ้ ตเ่ กบ็

119

คาํ พดู ไวพ้ มึ พาํ ออกมา “ทงั ๆ ทีเหมือนขนาดนี...”

“ใช่เหมือนมาก” ผอู้ าวโุ สโมถ่ อนสายตากลบั หนั ไปพดู
กบั เฉินซี “เจา้ วา่ ไง”

ความจรงิ แลว้ เวลานีเฉินซีเครยี ดกวา่ ใครทกุ คน ในฐานะ
ผดู้ แู ลหอ้ งหลอมโอสถทิพย์ เฉินซีมองแวบเดียวกร็ ูว้ า่
สมนุ ไพรทิพยต์ น้ ไหนมีตราประทบั ของหอ้ งหลอมโอสถ
ทพิ ย์ ดงั นนั ทนั ทีทีเขาเหน็ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นี จงึ มนั ใจวา่
เป็นตน้ ทีหายไป แตเ่ วลานีรอยประทบั นนั หายไป...

“ศิษยส์ ะเพรา่ ไปเอง สมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ นีไมใ่ ช่ของผู้
อาวโุ สโมจ่ รงิ ๆ ขอผอู้ าวโุ สโมโ่ ปรดลงโทษศษิ ย”์ เฉินซีรูด้ ี

120

วา่ ตราประทบั ถกู ผอู้ าวโุ สโมล่ บไป แตเ่ ขาก็รูว้ า่ ตอ้ งเออ
ออตามผอู้ าวโุ สโม่

ตอนที 40 ไข่มกุ นางเงือก

121

“ไมเ่ ป็นไร เป็นเพราะขา้ ไมไ่ ดบ้ อกเจา้ กอ่ นวา่ ขา้ เอาหญา้
ดงึ หงสไ์ ป เจา้ จงึ เขา้ ใจวา่ หญา้ ดงึ หงสห์ าย จงึ รอ้ นใจดู
ผิดไป” ผอู้ าวโุ สโมค่ ืนหญา้ ดงึ หงสใ์ หเ้ หออนั โหรว จาก
นนั จงึ กลบั ไปยงั ชนั สอง

“ฮ่าๆๆ ทีแทก้ แ็ คเ่ รอื งเลก็ นอ้ ย”

“แกป้ ัญหาไดก้ ็ดีแลว้ ถา้ งนั พวกขา้ ไปละ”

บรรดาผอู้ าวโุ สรบี หาขอ้ อา้ งแลว้ จากไป ไมอ่ ยากอยตู่ อ่

122

แมว้ นิ าทีเดียว

ผอู้ าวโุ สโมก่ อ็ อกไปพรอ้ มกบั คนอืน พอผอู้ าวโุ สทงั หมด
ไปแลว้ เฉินซีจงึ ถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก แตส่ ีหนา้ ของ
เจิงเหวินบดู บงึ ทาํ ไมเขานกึ ไมถ่ งึ วา่ เหตกุ ารณจ์ ะกลาย
เป็นอยา่ งนี

“ห!ึ ” เจิงเหวินแคน่ หวั เราะใสเ่ หออนั โหรวแลว้ ออกไป
จากหอผอู้ าวโุ ส

เฉินซีเองก็ตะลงึ ทาํ ไมเขานกึ ไมถ่ งึ วา่ ผอู้ าวโุ สโมจ่ ะหา
ทางออกใหเ้ หออนั โหรว หรอื วา่ นางก็มีสถานะสงู สง่

123

เฉินซีสะบดั หวั ไมอ่ ยากคดิ ตอ่ จงึ พดู กบั เหออนั โหรว “ใน
เมือแกป้ ัญหาไดแ้ ลว้ หวงั วา่ ศษิ ยน์ อ้ งจะชว่ ยสง่ หญา้ ดงึ
หงสท์ ีคลา้ ยกบั ของผอู้ าวโุ สโมต่ น้ นี ไปใหผ้ อู้ าวโุ สโมด่ อู ีก
ครงั ”

เหออนั โหรวเขา้ ใจทนั ที ความจรงิ แลว้ หญา้ ดงึ หงสต์ น้ นี
เป็นของผอู้ าวโุ สโม่ นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผอู้ าวโุ สโมจ่ ะชว่ ยนาง...

“ผอู้ าวโุ สโมช่ ่วยเจา้ หวงั วา่ เจา้ จะตอบแทนผอู้ าวโุ สโม่
ดว้ ย” เฉินซีคดิ ครูห่ นงึ แลว้ พดู ออกมา นีเป็นครงั แรกที
เขาเหน็ คนเขม้ งวดอยา่ งผอู้ าวโุ สโม่ พดู เทจ็ เพือช่วยเห
ออนั โหรว เขาดอู อกวา่ ผอู้ าวโุ สโมช่ ืนชมเหออนั โหรวมาก

124

“ขา้ เขา้ ใจ เหตกุ ารณว์ นั นีตอ้ งขอบใจศษิ ยพ์ ีมาก” เห
ออนั โหรวพดู อยา่ งซาบซงึ

เฉินซีสา่ ยหนา้ พดู วา่ “ไมต่ อ้ งขอบใจขา้ อยากขอบใจก็
ไปขอบใจผอู้ าวโุ สโม่ ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะนาง วนั นีเจา้ คงถกู
ไลอ่ อกจากสาํ นกั ใน ขา้ กลบั ไมไ่ ดช้ ว่ ยอะไรเจา้ ไมอ่ าจ
รบั คาํ ขอบใจจากเจา้ ได”้

เหออนั โหรวยิมพดู ขนึ “ไดอ้ ยา่ งไรกนั วนั นีศิษยพ์ ีช่วยขา้
มากจรงิ ๆ! ถา้ ไมไ่ ดศ้ ิษยพ์ ีพาขา้ มาทีหอผอู้ าวโุ ส ขา้ คง
จะไมไ่ ดพ้ บผอู้ าวโุ สโมแ่ ละคงไมไ่ ดร้ บั ความช่วยเหลอื
จากนาง”

125

หลงั จากลาํ ลาเฉินซีแลว้ เหออนั โหรวกไ็ มม่ ีใจจะหลอม
โอสถทิพยต์ อ่ และเหตกุ ารณว์ นั นีเป็นบทเรยี นสาํ หรบั
นางวา่ เวลานีนางโดดเดน่ เกินไป จงึ มีคนอิจฉาจาํ นวน
มากหาทางกลนั แกลง้ วนั หลงั หากเจอพวกนีมาปรกึ ษา
หารอื หรอื ทา้ แขง่ อีก ตอ้ งระวงั ใหม้ ากอยา่ หลงกลเดด็
ขาด

เหออนั โหรวแอบถอนหายใจ เรอื งสาํ คญั ทีสดุ เวลานีก็คือ
จะเอาหญา้ ดงึ หงสไ์ ปคืนใหผ้ อู้ าวโุ สโมอ่ ยา่ งไร แมผ้ ู้
อาวโุ สโมไ่ มไ่ ดบ้ อกวา่ จะเอาคืน แตใ่ นเมือนางช่วยเหลอื
ตนอยา่ งนี ตนจะเอาสมนุ ไพรทิพยท์ ีมีความสาํ คญั ตอ่
นางอยา่ งมากมาเป็นของตนไดอ้ ยา่ งไร!

·ถงึ อยา่ งไรกต็ อ้ งเอาสมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ นีไปคืน แตจ่ ะถือ

126

ไปอยา่ งนีไมไ่ ด้ ตอ้ งเตรยี มของกาํ นลั เลก็ นอ้ ยไปดว้ ยถงึ
จะดี

เหออนั โหรวกลบั หอ้ ง คน้ หาตามตตู้ าม**บครูห่ นงึ กลบั
ไมพ่ บของทีพอจะเอาไปเป็นของกาํ นลั ไดเ้ ลย เหออนั โหร
วปวดหวั จนทงึ ผมทรุดนงั กบั พืนดว้ ยความกลดั กลมุ้

“เจา้ ทาํ อะไร”

จๆู่ ลซู่ ิงหวั กย็ ืนหนา้ ประตหู อ้ งเหออนั โหรวขมวดควิ พดู
ขนึ “เจา้ ทาํ เสยี งดงั มากจนขา้ ไมม่ ีสมาธิฝึกพลงั ”

ลซู่ ิงหวั ขมวดควิ มองดหู อ้ งทีเหออนั โหรวรอื จนรกเกลอื น

127

กลาด มองมาทางเหออนั โหรวดว้ ยความรูส้ กึ รงั เกียจ
ทนั ที

“ขา้ หาของ” เหออนั โหรวทาํ เป็นมองไมเ่ หน็ สหี นา้ รงั เกียจ
ของลซู่ ิงหวั พดู เหมือนไมม่ ีอะไรเกิดขนึ “ขา้ วของขา้ ไม่
ไดจ้ ดั นานแลว้ บางอยา่ งไมร่ ูเ้ อาไปวางไวไ้ หนก็เลยจดั
เสยี หนอ่ ย”

เหออนั โหรวมองลซู่ งิ หวั แวบหนงึ ทนั ใดนนั ในหวั ก็เกิด
แสงแวบหนงึ นางไมม่ ีของอะไรพอจะใชไ้ ด้ แตล่ ซู่ ิงหวั
เป็นถงึ องคช์ ายสามแหง่ แควน้ เหลยี งอนั เกรยี งไกรตอ้ งมี
แน่! หรอื นางจะขอยืมไปเป็นของกาํ นลั ใหผ้ อู้ าวโุ สโมด่ ี

128

“เวลาจดั หอ้ งเบาหนอ่ ย เรอื นนีไมใ่ ชม่ ีเจา้ อยคู่ นเดียว” ลู่
ซงิ หวั มองหอ้ งรกๆ ของเหออนั โหรวอยา่ งรงั เกียจอีกครงั
แลว้ หนั หลงั จากไปอยา่ งไมล่ งั เล

“รอเดียว ลซู่ ิงหวั !” เหออนั โหรวเหน็ เขาจะไปกร็ อ้ งเรยี ก
ดว้ ยความรอ้ นใจ

ลซู่ ิงหวั หนั กลบั มามองเหออนั โหรว นางยืนจอ้ งหนา้ ลซู่ ิ
งหวั ไมพ่ ดู ไมจ่ าไมร่ ูว้ า่ คิดอะไรอยู่

เหออนั โหรวเรมิ รูส้ กึ ลาํ บากใจขนึ มา อกึ อกั อยนู่ านจงึ พดู
ขนึ “เจา้ มีของมีคา่ อะไรพอใหข้ า้ ยืมกอ่ นไดไ้ หม วนั หลงั
พอขา้ มีเงินหรอื มีของมีคา่ อืนคอ่ ยใชค้ ืนเจา้ ”

129

ลซู่ งิ หวั หลบุ ตาครุน่ คิดครูใ่ หญ่จงึ ตอบ “มีไขม่ กุ นางเงือก
จากทะเลใตเ้ มด็ หนงึ วา่ กนั วา่ ถา้ มีตดิ ตวั จะชว่ ยทาํ ให้
สมองแจม่ ใสจิตใจผอ่ นคลาย รูส้ กึ เหมือนอยกู่ ลางทะเล
ทาํ ใหส้ ดชืนอยเู่ สมอ ขจดั ความออ่ นเพลยี ”

เหออนั โหรวพอไดย้ นิ ก็พอใจ ดีจรงิ ๆ คคู่ วรกบั นกั หลอม
โอสถทิพยม์ าก เอามกุ นางเงือกไปมอบใหผ้ อู้ าวโุ สโม่
เหมาะสมแลว้ !

“ขอบพระทยั องคช์ าย!” เหออนั โหรวคารวะดว้ ยความ
ตืนเตน้ มองไขม่ กุ นางเงือกดว้ ยดวงตาเป็นประกาย

130

ลซู่ งิ หวั เหน็ ทา่ ทางของเหออนั โหรวก็ยิมอยา่ งไมใ่ สใ่ จ
“เจา้ ชอบก็ดีแลว้ ”

ไมเ่ สียทีทีเขาทมุ่ เทความคิดไปคน้ หาไข่มกุ นางเงือก เมือ
กอ่ นเขาไมร่ ูจ้ ะมอบใหน้ างดว้ ยเหตผุ ลอะไร เวลานีไม่
ตอ้ งเสียเวลาแลว้

เหออนั โหรวตะลงึ ปกตลิ ซู่ งิ หวั ก็จะยิมแตย่ มิ ของเขามกั
จะเป็นเพียงรอยยมิ จางๆ ไมไ่ ปถงึ ดวงตา แตว่ นั นีรูส้ กึ วา่
เขายิมเหมือนออกมาจากหวั ใจ

ลซู่ ิงหวั พอเหน็ เหออนั โหรวตกตะลงึ ก็รบี ปรบั สหี นา้ เยน็
ชาตามปกติ เขาพดู วา่ “ไขม่ กุ นางเงือกนีแมไ้ มม่ ี

131

ประโยชนต์ อ่ ขา้ นกั แตเ่ ผา่ นางเงือกในตาํ นานสาบสญู ไป
แลว้ จงึ มีเหลืออยไู่ มก่ ีเมด็ ของทีเจา้ จะชดใชว้ นั หลงั ทาง
ทีดีตอ้ งไมด่ อ้ ยกวา่ ไข่มกุ นางเงือก”

เหออนั โหรวมือสนั ลซู่ ิงหวั เรมิ เยน็ ชาตามปกตแิ ลว้ แต่
ไขม่ กุ นางเงือกก็ลาํ คา่ เกินไป! วนั หลงั นางจะเอาอะไรมา
ชดใชล้ ซู่ งิ หวั ...

เหออนั โหรวอดวติ กไมไ่ ด้

ลซู่ งิ หวั กลบั ไมไ่ ดค้ ิดอะไร มอบไขม่ กุ นางเงือกใหเ้ หออนั
โหรวทนั ที “ใหเ้ จา้ ”

132

“อือ ขอบใจนะ!” เหออนั โหรวรบั ไข่มกุ นางเงือกดว้ ย
ความตืนเตน้ ไมไ่ ดน้ กึ ใหด้ ีวา่ คาํ พดู ของลซู่ งิ หวั มีความ
หมายอะไรแฝงอยู่

“ยงั มีอะไรอีกไหม” ลซู่ งิ หวั ยมิ บางๆ ทา่ ทางอารมณด์ ี
เป็นพเิ ศษ

เหออนั โหรวคดิ แลว้ นกึ ขนึ ไดว้ า่ ตนไมร่ ูว้ า่ ผอู้ าวโุ สโมอ่ ยู่
ทีไหนจงึ พดู อยา่ งหนกั ใจ “เจา้ รูไ้ หมวา่ ผอู้ าวโุ สโมอ่ ยทู่ ี
ไหน พาขา้ ไปไดห้ รอื ไม”่

เหออนั โหรวเพงิ มาสาํ นกั ในไมน่ าน ไมค่ นุ้ เคยกบั สาํ นกั
ในเลย นางเกรงวา่ ตนจะเดินหาจนหลง จงึ อยากใหล้ ซู่ ิ

133

งหวั ช่วยพาไป แตป่ กตลิ ซู่ ิงหวั มกั จะง่วนอยกู่ บั การฝึก
พลงั เกรงวา่ เขาคงไมย่ อมพานางไปหรอก
แตผ่ ดิ คาดลซู่ งิ หวั รบั ปาก เหออนั โหรวเอามือลบู คางรูส้ กึ
วา่ ลซู่ งิ หวั ดอู ารมณด์ ี? พอนางขอรอ้ งอะไรก็ตอบตกลง
ถา้ เป็นปกตินางขอรอ้ งมากอยา่ งนีเขาคงโกรธ...

134

ตอนที 41 ลกู ชายเจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง

เหออนั โหรวเดนิ ตามหลงั ลซู่ งิ หวั จๆู่ นางรูส้ กึ วา่ เป็น
อยา่ งนีก็ดี ลซู่ ิงหวั ผเู้ ยอ่ หยิงมาตลอด เวลานีกลบั เชือฟัง
นาง แตเ่ สยี ดายวา่ ลซู่ งิ หวั อารมณด์ ีเฉพาะวนั นี วนั หลงั
คงจะเยน็ ชาเหมือนเดมิ

เหออนั โหรวเดินตามหลงั เขาคดิ อะไรเรอื ยเปือย ครูห่ นงึ ก็
ไดย้ นิ เสียงลซู่ ิงหวั พดู ขนึ “ถงึ แลว้ ”

เหออนั โหรวยงั ไมท่ นั ตงั สตกิ ก็ ระแทกถกู หลงั ของลซู่ ิงหวั

1

เจ็บจนนาํ ตาเลด็

“เจ็บจรงิ ๆ...” เหออนั โหรวเอามือลบู จมกู ซงึ โดนชน พดู
นาํ ตาไหลพราก

ลซู่ งิ หวั จนใจ “เวลาเดนิ มองทางไมไ่ ดห้ รอื ”

เหออนั โหรวเช็ดนาํ ตาทีหางตา มองดเู รอื นขา้ งหนา้ แลว้
ถาม “หลงั นีหรอื ”

“อืม”

เหออนั โหรวพอไดย้ นิ ก็สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เอากลอ่ งใส่

2

ไขม่ กุ นางเงือกมาถือไว้

ลซู่ ิงหวั ดกู ารกระทาํ ของเหออนั โหรวก็เดาได้ เขาหายใจ
หอบ “เจา้ จะเอาไข่มกุ นางเงือกเมด็ นีใหผ้ อู้ าวโุ สโมห่ รอื ”

“ใช่!” เหออนั โหรวพดู เหมือนเป็นเรอื งธรรมดา

ลซู่ งิ หวั มีสีหนา้ ทมงึ ทงึ ทนั ที แลว้ พดู ดว้ ยนาํ เสยี งเยน็ ชา
“ขา้ เอาของใหเ้ จา้ เจา้ กลบั เอามาใหค้ นอืนอยา่ งนีหรอื ”

เหออนั โหรวตวั เกรง็ แมน้ างตงั ใจจะมอบไข่มกุ นางเงือก
ใหผ้ อู้ าวโุ สโมแ่ ตค่ วามรูส้ กึ ลกึ ๆ บอกนางวา่ เวลานีจะ
ตอบอยา่ งนีไมไ่ ด!้

3

“ขา้ ...ของทีเจา้ ใหข้ า้ ก็เป็นของขา้ ...” เหออนั โหรวฝืนพดู
“ผอู้ าวโุ สโมไ่ ดช้ ่วยขา้ ไว้ ขา้ ก็ตอ้ งเอาของมีคา่ มาเป็นของ
กาํ นลั มาขอบคณุ นาง...”

“ออ้ ? ผอู้ าวโุ สโมช่ ่วยเจา้ เรอื งอะไร ทาํ ไมขา้ ไมร่ ู”้ ลซู่ งิ หวั
มองเหออนั โหรวดว้ ยสายตาเยน็ ชา เดิมทีเขานกึ วา่ เห
ออนั โหรวจะใชไ้ ขม่ กุ นางเงือกเมด็ นีมาชว่ ยในการหลอม
โอสถทพิ ย์ นกึ ไมถ่ งึ วา่ นางกลบั เอามาเป็นของกาํ นลั ใหผ้ ู้
อาวโุ ส!

·เหออนั โหรวเหน็ สหี นา้ ของลซู่ ิงหวั บงึ ตงึ มากขนึ เรอื ยๆ
จงึ รูว้ า่ ไมด่ ีแน่ แตน่ างก็ไมอ่ ยากเลา่ เหตกุ ารณท์ ีเกิดขนึ
ในหอ้ งหลอมโอสถทพิ ยว์ นั นีใหล้ ซู่ ิงหวั ฟัง เพราะเขาคอย

4

เตือนนางแทบตลอดเวลาวา่ อยา่ เชือใครงา่ ยๆ ผล
ปรากฏวา่ นางก็ยงั พลาดถกู เจิงเหวนิ หลอก

ลซู่ ิงหวั เหน็ เหออนั โหรวหลบสายตา กย็ งิ รูว้ า่ การคาดเดา
ของตนถกู ตอ้ งจงึ อดยมิ หยนั ไมไ่ ด้ “กไ็ ด้ เดียวนีเจา้ รูจ้ กั
หาทางลดั แลว้ มีเวลาไมร่ ูจ้ กั เอามาใชพ้ ฒั นาความ
สามารถ แตเ่ อามาใชก้ บั เรอื งอยา่ งนี!”

เหออนั โหรวพดู ไมอ่ อกไมร่ ูจ้ ะแกต้ วั อยา่ งไรจรงิ ๆ นางไม่
อยากเสียหนา้ ถา้ ใหล้ ซู่ ิงหวั รูเ้ รอื งราวทีเกิดขนึ ในวนั นี
คาดวา่ วนั หลงั เขาคงเอามาพดู อีก...เป็นเพราะนางไม่
เชือฟังเขา ไมไ่ ดร้ ะมดั ระวงั คนอืนใหด้ ี กลบั หลงเชือวา่
เจิงเหวินมีเจตนาดี เอาหญา้ ดงึ หงสม์ าใหต้ นกเ็ พือความ
ยตุ ธิ รรมในการหารอื ...

5

เหออนั โหรวเมม้ รมิ ฝีปากไมไ่ ดอ้ ธิบาย

ลซู่ ิงหวั หวั เราะเสยี งเยน็ พดู อยา่ งไมพ่ อใจ “ขา้ ไมย่ งุ่ กบั
เจา้ แลว้ อยากทาํ อะไรกต็ ามใจ!”

พดู จบลซู่ ิงหวั ก็โคจรพลงั เหาะขนึ กลางอากาศไปจาก
ตรงนี

เหออนั โหรวกม้ หนา้ รูส้ กึ ปวดใจ นางไมอ่ ยากใหล้ ซู่ งิ หวั ดู
แคลนจงึ ตอ้ งทาํ เช่นนี

เหออนั โหรวยืนอยคู่ รูห่ นงึ สงบสตอิ ารมณแ์ ลว้ จงึ ไปเคาะ

6

ประตเู รอื นผอู้ าวโุ สโม่ ถงึ อยา่ งไรก็ตอ้ งจดั การเรอื งผู้
อาวโุ สโมใ่ หเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ น!

สว่ นลซู่ ิงหวั เรอื งนีคอ่ ยอธิบายใหช้ ดั เจนวนั หลงั เวลานี
ไมเ่ รง่ ดว่ น

“ผอู้ าวโุ สโม่ ศิษยเ์ หออนั โหรวขอเขา้ พบ!” เหออนั โหร
วเคาะประตู แตไ่ มม่ ีเสยี งตอบนางจงึ ไดแ้ ตต่ ะโกนเรยี ก
ขา้ งนอก

ในเรอื นเงียบไปครูห่ นงึ ขณะทีเหออนั โหรวกาํ ลงั จะ
ตะโกนอีกครงั จ่ๆู ประตเู รอื นเลก็ ก็เปิดออก เดก็ รบั ใชค้ น
หนงึ โผลห่ นา้ ออกมาถาม “ศิษยพ์ ีเหอใช่ไหม ผอู้ าวโุ สโม่

7

รอนานแลว้ ”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ รบี เขา้ ไปในตวั เรอื น

“ศษิ ยพ์ ี เชิญทางนี”

เหออนั โหรวเดนิ ตามหลงั เดก็ รบั ใช้ มองไปรอบๆ ดว้ ย
ความอยากรู้ เรอื นหลงั นีมองจากภายนอกรูส้ กึ วา่ เลก็
มาก แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ ภายในจะตกแตง่ อยา่ งสวยงาม เห
ออนั โหรวเดนิ ตามเดก็ รบั ใชอ้ ยนู่ านจงึ พบผอู้ าวโุ สโม่
นางไมป่ ระหลาดใจทีเมือครู่ เคาะประตเู รยี กตงั นานก็ไม่
มีคนมาเปิดให้ ดแู ลว้ การจะเขา้ พบผอู้ าวโุ สโมต่ อ้ ง
ตะโกนเทา่ นนั !

8

ตงั แตเ่ หออนั โหรวเขา้ มาจนถงึ เวลานี ทวั บรเิ วณเหน็ แต่
เดก็ รบั ใชก้ บั ผอู้ าวโุ สโม่ รูส้ กึ วา่ นอกจากคนทงั สองแลว้
เรอื นเลก็ หลงั นีก็ไมม่ ีคนอืนอีก...

เหออนั โหรวมองไปทางผอู้ าวโุ สโม่ ซงึ กาํ ลงั จดั การกบั
สมนุ ไพรทิพย์ เหน็ นางกาํ ลงั คลใี บไมอ้ ยา่ งระมดั ระวงั
เอาแมลงทีหลบอยใู่ ตใ้ บออก เหออนั โหรวอดประหลาด
ใจไมไ่ ด้ เดมิ ทีนางคดิ วา่ คนระดบั ผอู้ าวโุ สโมค่ งไมท่ าํ งาน
นีดว้ ยตวั เอง นกึ ไมถ่ งึ วา่ ผอู้ าวโุ สโมก่ ลบั ลงมือทาํ เอง...

ผอู้ าวโุ สโมว่ างสมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ นนั ลง ใชน้ าํ ทีอยใู่ กลๆ้
ลา้ งมือ มองมาทางเหออนั โหรวแลว้ พดู ขนึ “การปลกู
สมนุ ไพรทพิ ยร์ ะดบั สงู สกั ตน้ เป็นเรอื งยาก แตก่ ารจะ

9

ทาํ ลายสมนุ ไพรทพิ ยล์ าํ คา่ สกั ตน้ เป็นเรอื งง่าย แคแ่ มลง
ตวั เลก็ ๆ ก็ทาํ ลายสมนุ ไพรทพิ ยต์ น้ นีได”้

เหออนั โหรวกม้ หนา้ ฟัง เวลานีนางไมร่ ูว้ า่ ผอู้ าวโุ สโมค่ ิด
อะไรอยู่ จงึ ไดแ้ ตค่ อยสงั เกต

“เขา้ ใจไหม” ผอู้ าวโุ สโมถ่ ามเสยี งราบเรยี บ

“ศิษยเ์ ขา้ ใจ การปลกู สมนุ ไพรทพิ ยต์ อ้ งอาศยั ความอด
ทน ละเอียดออ่ น จงึ จะ...” เหออนั โหรวตอบอยา่ งระมดั
ระวงั แตผ่ อู้ าวโุ สโมก่ ลบั พดู แทรกขนึ

“ไม่ เจา้ ไมเ่ ขา้ ใจ” ผอู้ าวโุ สโมส่ า่ ยหนา้ แลว้ พดู ตอ่ “ใน

10

สายตาของขา้ เจา้ ก็คือสมนุ ไพรทิพยล์ าํ คา่ ตน้ นนั แต่
ขา้ งตวั เจา้ มีแมลงฝงู หนงึ แฝงตวั จะกาํ จดั เจา้ เจา้ จะกา้ ว
ไปตามทางของตนเองไดห้ รอื ไม่ จงึ ขนึ อยกู่ บั เจา้ เอง”

นางพดู พลางถอนหายใจเบาๆ “เจา้ เป็นนกั หลอมโอสถ
ทพิ ยท์ ีมีพรฟา้ ประทานสงู ทีสดุ เทา่ ทีขา้ เคยพบ ขา้ ไม่
อยากใหเ้ จา้ ถกู แมลงฝงู นีทาํ ลาย หวงั วา่ เจา้ จะไมล่ ืม
ความตงั ใจเดมิ ไมเ่ ป็นอยา่ งแมลงพวกนนั ...”

เหออนั โหรวฉกุ คิดขนึ ได้ นางเขา้ ใจทนั ทีวา่ ผอู้ าวโุ สโม่
อธิบายเหตผุ ลทีช่วยนาง ดแู ลว้ ผอู้ าวโุ สโมต่ อ้ งการช่วย
นางอยา่ งจรงิ ใจ เพราะนางสามารถหลอมโอสถทิพยเ์ สวี
ยนหนิงตานระดบั เทียบยอดฟา้ ไดใ้ ชห่ รอื ไม่

11

พอคดิ ถงึ ตรงนี เหออนั โหรวกร็ บี พดู กบั ผอู้ าวโุ สโมด่ ว้ ย
ความรูส้ กึ ผิด “ผอู้ าวโุ สโม่ ทีขา้ สามารถหลอมโอสถทิพย์
เสวียนหนิงตานระดบั เทียบยอดฟา้ ไดก้ ็เพราะโชคช่วย
เทียบไมไ่ ดก้ บั ศษิ ยพ์ ีในสาํ นกั ศกึ ษา”

เหออนั โหรวเอาหญา้ ดงึ หงสก์ บั ไขม่ กุ นางเงือกออกมา
พลางพดู อยา่ งนอบนอ้ ม “ขอบคณุ ผอู้ าวโุ สโมท่ ีชว่ ยศิษย์
ใหพ้ น้ จากอนั ตราย ไข่มกุ นางเงือกเมด็ นีเป็นนาํ ใจเลก็
นอ้ ยจากศิษย์ ผอู้ าวโุ สโมโ่ ปรดรบั ไว”้

ผอู้ าวโุ สโมไ่ มย่ อมรบั ไขม่ กุ นางเงือก รวมทงั หญา้ ดงึ หงส์
นางหนั หลงั เดนิ ไปยงั สวนดอกไมพ้ ลางพดู ขนึ “เจา้ รูไ้ หม

12

วา่ เจิงเหวินเป็นใคร”

เหออนั โหรวถือหญา้ ดงึ หงสก์ บั ไข่มกุ นางเงือกเดินตาม
หลงั ผอู้ าวโุ สโม่ รูส้ กึ ประหลาดใจทีไดย้ นิ ผอู้ าวโุ สโมถ่ าม
เรอื งนีแตก่ ย็ งั ตอบอยา่ งนอบนอ้ ม “ศษิ ยไ์ มท่ ราบ”

“เขาเป็นลกู ชายของเจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง วนั นีแมผ้ ู้
อาวโุ สสว่ นใหญ่ดอู อกวา่ เขาจงใจกลนั แกลง้ เจา้ แต่
เพราะไมม่ ีหลกั ฐานชดั เจนจงึ ไมม่ ีใครกลา้ แตะตอ้ งเขา”
ผอู้ าวโุ สโมพ่ ดู พลางถอนหายใจ “พวกขา้ แมเ้ ป็นผอู้ าวโุ ส
ของสาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิงแตพ่ ดู ตามความจรงิ แลว้ ไมไ่ ดม้ ี
อาํ นาจอะไรมาก”

13

ตอนที 42 คารวะอาจารย์

14

เหออนั โหรวกม้ หนา้ ไมพ่ ดู ไมจ่ า นางนกึ ไมถ่ งึ วา่ ผอู้ าวโุ ส
ตา่ งกด็ อู อกวา่ เป็นแผนการของเจิงเหวิน แตเ่ นืองจาก
เขาเป็นลกู ชายของเจา้ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง จงึ ไมก่ ลา้
จดั การเขา ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะผอู้ าวโุ สโมก่ หู้ นา้ ให้ ตนคงถกู
ไลอ่ อกจากสาํ นกั ศกึ ษาแลว้

ผอู้ าวโุ สโมเ่ หน็ สีหนา้ ของเหออนั โหรว ก็รูด้ ีวา่ เหออนั โหร
วคิดอะไร จงึ ถอนหายใจแลว้ พดู ขนึ “เหตกุ ารณว์ นั นี ขา้
ขอโทษเจา้ แทนบรรดาผอู้ าวโุ สดว้ ย แตเ่ จา้ ตอ้ งเขา้ ใจ ที
นีเป็นโลกทีเชิดชอู าํ นาจ เพียงเจา้ เขม้ แข็ง คนอืนถงึ ไม่
กลา้ รงั แกเจา้ ”

“ศิษยเ์ ขา้ ใจ” เหออนั โหรวคารวะดว้ ยความซาบซงึ นางรู้

15

ดีวา่ โดยฐานะตาํ แหนง่ ของผอู้ าวโุ สแลว้ ไมม่ ีความจาํ
เป็นตอ้ งขอโทษนาง ผอู้ าวโุ สโมจ่ งึ แคไ่ วห้ นา้ นาง ไม่
อยากใหน้ างโกรธบรรดาผอู้ าวโุ ส ไมเ่ ชน่ นนั แลว้ ดว้ ย
พลงั ของบรรดาผอู้ าวโุ ส นางไรพ้ ลงั จะตา้ นทาน

เชิดชอู าํ นาจ...เหออนั โหรวทอ่ งประโยคนีในใจหลายรอบ
นางรูม้ านานแลว้ วา่ โลกนีเชิดชอู าํ นาจ แตเ่ พิงเขา้ ใจ
อยา่ งลกึ ซงึ ในวนั นี

“เหตกุ ารณท์ งั หมดเป็นเรอื งเลก็ นอ้ ย เจา้ อยา่ ทาํ ใหเ้ รอื ง
เลก็ เป็นเรอื งใหญ่ เพราะความรูส้ กึ เกลยี ดชงั วิธีการของ
บรรดาผอู้ าวโุ ส ทาํ ใหเ้ จา้ มีอคติตอ่ สาํ นกั ศกึ ษาชิงเฟิง
เป็นเชน่ นีการฝึกฝนของเจา้ กร็ งั แตจ่ ะลา่ ชา้ ถา้ เจา้ มีอคติ
ตอ่ สาํ นกั ศกึ ษา เจา้ กจ็ ะเรยี นรูแ้ ตส่ งิ ทีไรค้ วามหมายใน

16

สาํ นกั ไมไ่ ดค้ วามรูอ้ ยา่ งลกึ ซงึ ” ผอู้ าวโุ สโมเ่ ดินไปถงึ ดา้ น
หลงั ของสวนดอกไม้ หามา้ หินแลว้ นงั ลงแลว้ พดู กบั เห
ออนั โหรว “นงั ส”ิ

“ไมต่ อ้ ง ศษิ ยย์ ืนได”้ เหออนั โหรวยิมนอ้ ยๆ ยืนอยหู่ นา้ ผู้
อาวโุ สโมอ่ ยา่ งนอบนอ้ ม

ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ พดู ตอ่ “ไมเ่ ป็นไร วนั นีถือวา่ เราสองคน
เป็นเพือนนงั คยุ กนั ”

เหออนั โหรวตะลงึ เดมิ ทีนางคดิ วา่ ผอู้ าวโุ สโมเ่ ป็นคนเขม้
งวดมาก นกึ ไมถ่ งึ วา่ ความจรงิ แลว้ กลบั เป็นกนั เองมาก
ขนาดนี แตเ่ หออนั โหรวกไ็ มไ่ ดน้ งั ถงึ อยา่ งไรอายนุ างกบั

17

ทา่ นผอู้ าวโุ สโมก่ ต็ า่ งกนั มาก

ผอู้ าวโุ สโมไ่ มไ่ ดบ้ งั คบั เพียงแตพ่ ดู เสียงราบเรยี บ “ขา้ ก็
อยากชมเจา้ เจา้ เป็นคนเก่ง ขา้ จงึ ตดั สนิ ใจใหเ้ จา้ อยตู่ อ่
ไป ขา้ ใหเ้ จา้ อยตู่ อ่ เป็นความตอ้ งการสว่ นตวั เจา้ อยา่
คิดวา่ ขา้ เป็นคนดีอะไรมาก”

เหออนั โหรวมองผอู้ าวโุ สโมอ่ ยา่ งงนุ งง ถามขนึ “ไมท่ ราบ
วา่ มีอะไรทีพอจะใหศ้ ษิ ยร์ บั ใชผ้ อู้ าวโุ สโมไ่ ด้ โปรดบอก
ขา้ ไดเ้ ลย”

ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ มีนยั ไมไ่ ดต้ อบเหออนั โหรว แตเ่ สไปพดู
เรอื งอืน “เจา้ รูไ้ หมวา่ ทาํ ไมขา้ จงึ เอาหญา้ ดงึ หงสไ์ ปไวใ้ น

18

หอ้ งหลอมโอสถทิพย”์

เหออนั โหรวตะลงึ เมือกอ่ นนางเคยคิดวา่ ผอู้ าวโุ สโมต่ อ้ ง
มีเรอื นพกั ของตนในสาํ นกั ศกึ ษาแน่ แตท่ าํ ไมจงึ เอาหญา้
ดงึ หงสไ์ ปเก็บไวท้ ีหอ้ งหลอมโอสถทิพยล์ ะ่

ผอู้ าวโุ สโมไ่ มร่ อใหเ้ หออนั โหรวตอบ นางอธิบายวา่ “ไมก่ ี
ปีก่อนอาจารยข์ องขา้ เคยใหข้ า้ รบั ศิษยค์ นหนงึ แตข่ า้
ง่วนอยกู่ บั การหลอมโอสถทพิ ยจ์ นไมม่ ีเวลา แตอ่ าจารย์
ก็เรง่ รดั ตลอด ขา้ จงึ เอาหญา้ ดงึ หงสไ์ ปไวย้ งั หอ้ งหลอม
โอสถทพิ ย์ บอกอาจารยว์ า่ วนั หลงั ถา้ ใครไดห้ ญา้ ดงึ หงส์
ตน้ นี ขา้ จะรบั คนนนั เป็นศษิ ย”์

19

ผอู้ าวโุ สโมพ่ ดู พลางสา่ ยหนา้ อยา่ งขาํ ๆ “แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่
เป็นเพราะขา้ เอาไปวางไว้ จงึ ราํ ลือกนั วา่ เป็นของลาํ คา่
ของขา้ ทาํ ใหห้ ลายปีมานีไมม่ ีใครกลา้ แตะตอ้ งสมนุ ไพร
ทพิ ยต์ น้ นนั จนถงึ เดียวนีขา้ ยงั ไมไ่ ดร้ บั ศิษยส์ กั คน”

เหออนั โหรวรูส้ กึ ซาบซงึ หรอื วา่ ผอู้ าวโุ สโมอ่ ยากรบั นาง
เป็นศษิ ย์

“อยา่ คิดเรอื ยเปือย ในเมือหญา้ ดงึ หงสต์ น้ นีอยใู่ นมือเจา้
ถา้ เชน่ นนั เจา้ บอกมา เจา้ ยนิ ดีเป็นศิษยข์ า้ โมห่ วา่ นคนนี
จะคารวะขา้ เป็นอาจารยห์ รอื ไม”่ ผอู้ าวโุ สโมน่ งั บนมา้ นงั
หิน ถามดว้ ยนาํ เสียงจรงิ จงั

20

เหออนั โหรวรูส้ กึ ซาบซงึ มาก รบี คกุ เข่าลงทนั ที โขกศีรษะ
ใหผ้ อู้ าวโุ สโมส่ ามครงั พดู เสียงกงั วานวา่ “ศิษยเ์ หออนั
โหรวคารวะอาจารย!์ ”

“ลกุ ขนึ เถอะ” ผอู้ าวโุ สโมย่ มิ อยา่ งยินดี ดงึ เหออนั โหร
วขนึ พลางพดู วา่ “ขา้ เองกไ็ มม่ ีอะไรจะใหเ้ จา้ ขอมอบ
ขวดหยกชนั เยียมชดุ นีใหเ้ จา้ เจา้ เอากลอ่ งไมเ้ ลก็ ๆ ใส่
โอสถทิพยท์ วั ไปก็พอได้ เพียงแตโ่ อสถทพิ ยร์ ะดบั สงู ควร
ใสใ่ นภาชนะหยก เชน่ นีกลนิ หอมของโอสถทิพยจ์ ะไดไ้ ม่
กระจายออกไป ทาํ ใหค้ ณุ ภาพของโอสถทพิ ยล์ ดลง

“ขอบคณุ อาจารยจ์ รงิ ๆ!” เหออนั โหรวตืนเตน้ เลก็ นอ้ ย
ในบรรดาอาจารยผ์ อู้ าวโุ ส เหออนั โหรวนบั ถือผอู้ าวโุ สโม่
มาตลอด อายยุ งั นอ้ ยกเ็ ป็นผอู้ าวโุ สประจาํ หอ้ งหลอม

21

โอสถทพิ ยแ์ ลว้ ทาํ ใหน้ างเลอื มใสมาก ยงิ วนั นีไดเ้ หน็ การ
จดั การปัญหาของบรรดาผอู้ าวโุ สแลว้ ในใจยิงเทดิ ทนู ผู้
อาวโุ สโม่ นกึ ไมถ่ งึ วา่ นางจะไดเ้ ป็นศษิ ยข์ องผอู้ าวโุ สโม่
จรงิ ๆ!

เหออนั โหรวมอบไขม่ กุ นางเงือกดว้ ยความเนือเตน้ พดู
อยา่ งนอบนอ้ มวา่ “ศษิ ยข์ อมอบสงิ นีเป็นการคารวะ
อาจารย์ อาจารยโ์ ปรดรบั ไว!้ ”

โมห่ วา่ นสนั ศีรษะ พดู ขนึ “ไข่มกุ นางเงือกไมต่ อ้ งเอาให้
ขา้ แลว้ เจา้ คิดวา่ ขา้ มีพลงั มากขนาดนี ยงั จาํ เป็นตอ้ งใช้
หรอื เจา้ กบั ผชู้ ายคนนนั ตอนเพิงมาถงึ ทีนีขา้ กร็ ูส้ กึ ได้
แลว้ เจา้ นีช่างเหลอื เกินจรงิ ๆ ทาํ ไมเอาของบอกรกั ทีเขา
มอบใหเ้ จา้ มาใหค้ นอืน นีเจา้ ตงั ใจยวั ใหเ้ ขาโกรธหรอื ”

22