ลิขิตนางหงส์ เล่ม1

คาดไมถ่ งึ วา่ การแข่งขนั รอบแรกก็ยากขนาดนีแลว้ ไป๋
หลวั มขู่ มวดคิวแตเ่ ขาหนั มามองเหออนั โหรวเหน็ นางทา่
ทางผอ่ นคลายจงึ ถามดว้ ยความประหลาดใจ “เจา้ เคย
หลอมโอสถทิพยน์ ีบอ่ ยๆ หรอื ”

พอถกู ถามเชน่ นี เหออนั โหรวกง็ นุ งงรบี ตอบวา่ “ไมเ่ คย”

“ถา้ งนั ทาํ ไมเจา้ ดไู มก่ งั วลเลย” ไป๋ หลวั มคู่ ิดวา่ เหออนั โหร
วคงไมต่ า่ งจากเขา

“ไหนๆ กม็ าแลว้ ยงั จะกลวั อะไรอีก หวั ขอ้ ทีแข่งยากไมไ่ ด้
หมายความวา่ ตอ้ งแพ”้ เหออนั โหรวพดู แลว้ เตรยี มจะลกุ

124

ขนึ

“เจา้ คดิ ในแงด่ ีมิน่าถงึ พฒั นาไดเ้ รว็ มาก ขา้ คงไมไ่ หว
หลอมโอสถทิพยท์ ีไมเ่ คยทาํ มาก่อนขา้ มกั จะกงั วล” พอ
ไดย้ ินนางพดู เช่นนี ไป๋ หลวั มกู่ ็เรมิ รูส้ กึ ละอาย

“เจา้ เองกไ็ มไ่ ดด้ อ้ ย” เหออนั โหรวยิมใหเ้ ขา ขณะไป๋ หลวั
มกู่ าํ ลงั จะพดู ตอ่ อาจารยผ์ คู้ วบคมุ การแข่งขนั ก็ประกาศ
เรมิ หลอมโอสถทพิ ยไ์ ด้

เหออนั โหรวจงึ ลดความผอ่ นคลายลง แมจ้ ะพดู กบั คน
อืนเช่นนี แตก่ ารแขง่ ขนั ครงั นีตอ้ งทมุ่ เทอยา่ งเตม็ กาํ ลงั

125

หลงั จากเตรยี มเตาหลอมเรยี บรอ้ ย เหออนั โหรวก็นาํ
สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีจะใชม้ าวางบนฝ่ามือเพือเตรยี มสง่ เขา้ ไป
ในเตาไดท้ กุ เมือ การหลอมโอสถทพิ ยค์ รงั นีแตกตา่ งจาก
การหลอมโอสถทพิ ยอ์ ืน สมนุ ไพรทิพยท์ ีใชใ้ นการหลอม
คเู ฉ่าตานไมจ่ าํ เป็นตอ้ งใชพ้ ลงั หมุ้ สามารถสง่ เขา้ ไปโดย
ตรงเผาใหผ้ ิวเกรยี มตรงึ สารพสิ ทุ ธิไวข้ า้ งใน แตต่ อ้ งใช้
พลงั ควบคมุ ไมใ่ หเ้ ปลวไฟในเตาหลอมแรงเกินไป

เหออนั โหรวไมก่ ลา้ เหมอ่ พอไดเ้ วลากใ็ สส่ มนุ ไพรทพิ ย์
ลงไปพรอ้ มกนั หมดแมต้ อ้ งอาศยั ความแมน่ ยาํ มากกวา่
การหลอมโอสถทพิ ยช์ นิดอืน แตก่ ารหลอมโอสถทพิ ยค์ ู
เฉ่าตานกไ็ มย่ ากนกั เปลวไฟในเตาลามเลยี สมนุ ไพร
ทพิ ยม์ ีกลนิ ไหมก้ ระจายออกมาเป็นระยะๆ นางสง่ พลงั
เขา้ ไปตลอดเวลาจอ้ งมองสมนุ ไพรทพิ ยไ์ มว่ างตา ครู่

126

หนงึ หนา้ ผากกม็ ีเหงือเมด็ เลก็ ๆ ผดุ ออกมานางเรมิ
เครยี ดแลว้

สมนุ ไพรทิพยเ์ รมิ เกรยี มอยา่ งชา้ ๆ เนืองจากเหออนั โหร
วระวงั เกินไป เปลวไฟแรงไมพ่ อสารพิสทุ ธิสว่ นหนงึ จงึ ไม่
ซมึ ออกมา พอเหน็ เชน่ นีนางจงึ รบี สง่ พลงั เขา้ ไปอยา่ ง
รุนแรง ทาํ ใหม้ ีแสงสีทองเขม้ ปกคลมุ เตาหลอมไว้ นางใช้
พลงั หมุ้ สารพิสทุ ธิทีซมึ ออกมาแลว้ จดั แยกไวอ้ ีกขา้ งหนงึ
ของเตาเพือใหเ้ ปลวไฟคอ่ ยๆ ดดู ซมึ สารพสิ ทุ ธิเขา้ ไป

นีเป็นสมนุ ไพรทพิ ยส์ าํ หรบั ใชเ้ ป็นอาหารของสตั วท์ พิ ย์
หลอมยากกวา่ สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีใชห้ ลอมโอสถทพิ ยท์ วั ไป
เนืองจากเหออนั โหรวตอ้ งการปรบั สมดลุ ของเปลวไฟใน
เตาเลยไมไ่ ดเ้ รง่ ไฟใหแ้ รงขนึ สารพิสทุ ธิจงึ ไมส่ ลายเรว็

127

นกั ยงั คงตดิ อยใู่ นสมนุ ไพรทิพยท์ ีเกรยี ม

ไมว่ า่ เหออนั โหรวจะพยายามปอ้ งกนั อยา่ งไรก็เลยี งไม่
พน้ นางไดแ้ ตส่ า่ ยหนา้ จนปัญญาหรอื วา่ ควรเอา
สมนุ ไพรทพิ ยห์ ลอมรวมกบั สารพสิ ทุ ธิ? พอคดิ เชน่ นีเห
ออนั โหรวก็ยิงตงั สมาธิแน่วแน่ไมก่ ะพรบิ ตาแมแ้ ตน่ ิด
นางสง่ พลงั เขา้ ไปในเตาหลอมโอสถทพิ ย์ ไป๋ หลวั มซู่ งึ อยู่
ขา้ งๆ เหน็ เตาหลอมของเหออนั โหรวเตม็ ไปดว้ ยแสงสี
ทองเขม้ ของพลงั ก็สง่ สายตาแสดงความประหลาดใจ
เดิมทีเขาคดิ วา่ นางเป็นเพียงศษิ ยใ์ หมข่ องการฝึกวชิ า
หลอมโอสถทพิ ยท์ ีไมม่ ีใครรูจ้ กั พอถงึ ตอนนีเขาจงึ เรมิ
รูจ้ กั นางมากขนึ

พอคเู ฉ่าตานหลอมเสรจ็ ตามเวลากาํ หนด เหออนั โหรวก็

128

ถอนหายใจ โชคดีทีไมล่ ม้ เหลว นางนาํ โอสถทพิ ยใ์ สใ่ น
กลอ่ งผา้ ไหมมอบใหค้ นรบั ใช้ นางมองไปรอบๆ เหน็ คน
อืนยงั หลอมโอสถทพิ ยอ์ ยู่ เหออนั โหรวไดแ้ ตห่ วงั วา่ ตน
จะอยใู่ นรายชือของผผู้ า่ นการแข่งขนั

แตพ่ อประกาศผลการแข่งขนั เหออนั โหรวก็รูส้ กึ กลดั
กลมุ้ นางติดอนั ดบั สดุ ทา้ ยในรายชือผเู้ ขา้ แขง่ ขนั รอบตอ่
ไป สว่ นคนไดอ้ นั ดบั หนงึ คือไป๋ หลวั มู่ แตน่ างยงั รูส้ กึ วา่
ตนโชคดีทีไมต่ กตงั แตร่ อบแรก การแข่งขนั รอบสองจะ
จดั ขนึ เดือนหนา้ นางมีเวลาเตรยี มตวั เตม็ ที

ขณะเดินออกจากสนามแข่งเจอไป๋ หลวั มนู่ างยงั ถามเขา
วา่ “เจา้ บอกวา่ กลวั ตวั เองจะเครยี ดจนหลอมโอสถทิพย์
ไมส่ าํ เรจ็ ทาํ ไมถงึ ไดอ้ นั ดบั หนงึ ละ่ ”

129

คาํ ตอบของไป๋ หลวั มทู่ าํ ใหเ้ หออนั โหรวรูส้ กึ ประหลาดใจ
“ความจรงิ แลว้ ตอนหลอมไปครงึ หนงึ ขา้ กเ็ ตรยี มจะเลกิ
แตเ่ หน็ เจา้ ใชว้ ธิ ีหลอมโอสถทิพยค์ เู ฉ่าตานตามแบบของ
ตวั เองทาํ ใหข้ า้ คิดขนึ ได”้

“เจา้ เป็นครูพกั ลกั จาํ จากขา้ นีเองขา้ กน็ กึ ออกตอนนนั
แหละ แตไ่ มเ่ ขา้ ใจปรุโปรง่ ยกประโยชนใ์ หเ้ จา้ ” เหออนั
โหรวทบุ เขาทีหนงึ แสรง้ ทาํ เป็นโกรธ

ไป๋ หลวั มคู่ ดิ ครูห่ นงึ แลว้ พดู ขนึ “คณุ ภาพของโอสถทิพยค์ ู
เฉ่าตานทีเจา้ หลอมออกมาไมค่ อ่ ยดี คงเป็นเพราะความ
ผดิ พลาดตอนเรมิ ตน้ ”

130

พอถงึ ตอนนีเหออนั โหรวก็ประหลาดใจ ฟังเขาพดู ตอ่
“เจา้ เอาสมนุ ไพรทิพยใ์ สเ่ ขา้ ไปในเตาหลอมโดยตรงให้
เปลวไฟเผาจนไหมแ้ ลว้ คอ่ ยปรบั แตข่ า้ ไมไ่ ดท้ าํ อยา่ งนนั
ขา้ ใหพ้ ลงั รวมตวั เขา้ กบั เปลวไฟในเตาจนลกุ โหมถงึ ขีด
สดุ จงึ ใสส่ มนุ ไพรทิพยเ์ ขา้ ไป”

“อยา่ งนีเอง! มิน่าเปลวไฟในเตาของขา้ จงึ แรงไมพ่ อ
หลอม” เหออนั โหรวพบวธิ ีแกไ้ ขจงึ ตืนเตน้ ขนึ มาทนั ที
นางเอาอยา่ งเยียนสีตบไหลเ่ ขาอยา่ งแรงแลว้ รบี ไปยงั
ภเู ขาดา้ นหลงั สาํ นกั ศกึ ษา

นางรูว้ า่ ตนบกพรอ่ งตรงไหนแลว้ นางตอ้ งโทษตวั เองที
เอาแตก่ ม้ หนา้ กม้ ตาทาํ แมจ้ ะพบวิธีหลอมโอสถทิพย์

131

แบบแปลกใหม่ แตก่ ระทงั พืนฐานการเตรยี มเตาหลอม
โอสถทิพยก์ ็ยงั ผิดพลาดจงึ ไดแ้ ตถ่ อนหายใจในความไม่
รอบคอบของตน สมนุ ไพรทิพยส์ าํ หรบั ใชห้ ลอมโอสถ
ทิพยค์ เู ฉ่าตานแตกตา่ งจากทีใชห้ ลอมโอสถทพิ ยอ์ ืน
ตอ้ งเก็บรวบรวมสมนุ ไพรไวก้ ่อนแลว้ คอ่ ยนาํ มาแปรรูป
เหออนั โหรวรูว้ า่ อาจารยก์ หู้ ลีเฉิงคงไมย่ อมใหต้ นใช้
สมนุ ไพรทพิ ยน์ ีเป็นกรณีพิเศษ นางจงึ ตอ้ งไปเกบ็ รวบ
รวมและแปรรูปเอง

แตน่ างไมร่ ูว้ ิธีการแปรรูป...นางไมส่ นแลว้ ถงึ อยา่ งไรก็
ตอ้ งหาสมนุ ไพรทิพยใ์ หไ้ ดม้ ากพอก่อนแลว้ คอ่ ยวา่ ทีหลงั
ขณะเหออนั โหรวกาํ ลงั ขดุ พลางปาดเหงือบนหนา้ จๆู่ ก็
มีรองเทา้ ไหมลายงเู หลอื มปรากฏอยเู่ บืองหนา้ นางเงย
หนา้ ขนึ เป็นลซู่ งิ หวั นนั เอง

132

“โหรวเออ๋ ร์ ขา้ นกึ วา่ ช่วงนีเจา้ ไปไหน ทีแทม้ าขดุ สมนุ ไพร
ทพิ ยไ์ ปฝึกหลอมนีเอง” ลซู่ งิ หวั เอามือยนั คางจอ้ งหนา้ เห
ออนั โหรว

“อาจารยก์ หู้ ลเี ฉิงหา้ มเขา้ หอ้ งหลอมโอสถทพิ ยน์ อกเวลา
เรยี นไมใ่ ชห่ รอื ขา้ จงึ ตอ้ งแอบมาฝึกหลอมเองอยนู่ ี” จาก
นนั กบ็ น่ พมึ พาํ ไมว่ า่ จะไปไหนลซู่ ิงหวั กร็ ูห้ มด

ลซู่ งิ หวั ไมไ่ ดย้ ินคาํ พมึ พาํ ของนางจงึ ถามวา่ “การแข่งขนั
คราวนีเจา้ เป็นอยา่ งไร”

“อนั ดบั สดุ ทา้ ยยงั ดีไมต่ กรอบ แตอ่ นั ดบั หนงึ เป็นศษิ ย์

133

ใหมอ่ ีกคนหนงึ ” เหออนั โหรวยงั คงพดู ไปดว้ ยขดุ สมนุ ไพร
ทิพยไ์ ปดว้ ยโดยไมเ่ งยหนา้

“ขา้ ไมแ่ ปลกใจเรอื งอนั ดบั หนงึ กบั เรอื งเจา้ ไดอ้ นั ดบั สดุ
ทา้ ย แมอ้ นั ดบั หนงึ ในรอบแรกจะเป็นศิษยใ์ หมค่ นนนั ได้
ไปมนั เป็นเพียงการเรมิ ตน้ เทา่ นนั อีกอยา่ งศษิ ยส์ าํ นกั ใน
มีความสามารถเหนือกวา่ ศิษยใ์ หมไ่ มร่ ูก้ ีเทา่ สว่ นเจา้ ยงิ
ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ” ลซู่ ิงหวั พดู อยา่ งราบเรยี บ

“ถา้ งนั ขา้ คงไมม่ ีหวงั จะไดเ้ ตาหลอมโอสถทิพยใ์ ช่ไหม”
เหออนั โหรวขดุ ดนิ ไปเรอื ยๆ ไมเ่ หมือนขดุ หาสมนุ ไพร
ทพิ ยแ์ ตเ่ หมือนระบายอารมณม์ ากกวา่

134

“เป็นธรรมดาอยแู่ ลว้ แต.่ ..ขา้ ชว่ ยเจา้ ได”้
ลซู่ ิงหวั เขา้ มาหาอยา่ งชา้ ๆ พรอ้ มกบั พบั แขนเสอื ขนึ “ยงั
มีเสยี มไหม เอามาใหข้ า้ จะไดช้ ่วยขดุ แลว้ จะดวู า่
สมนุ ไพรทิพยแ์ ถวนีคณุ ภาพเป็นอยา่ งไร” ลซู่ งิ หวั มอง
ตะกรา้ สมนุ ไพรทิพยข์ า้ งหลงั ของนาง

135

ตอนที 21 หาสมนุ ไพรทพิ ย์

“ก่อนหนา้ นีเยียนสบี อกวา่ จะมาชว่ ย ขา้ จงึ เตรยี มไวใ้ ห้
นางอีกดา้ มหนงึ แตน่ างไมไ่ ดม้ า” เหออนั โหรวโยนเสยี ม
ใหเ้ ขา

“ขา้ บอกแลว้ ไงอยา่ ไวใ้ จใครทงั นนั ” พอเหออนั โหรวได้
ยินเช่นนีก็เงยหนา้ ขนึ มองเขาแวบหนงึ นางเหน็ ดวงตา
ลาํ ลกึ สดุ หยงั ของเขา

“เจา้ คิดวา่ เยียนสีมีเวลาวา่ งนกั หรอื ครงั กอ่ นตอนเตา

1

หลอมโอสถทพิ ยร์ ะเบิด นางก็หาเวลามาดแู ลขา้ ตอน
หลงั จงึ ตอ้ งเอาเวลาพกั ผอ่ นไปชดเชยและตอ้ งตอบแทน
อาจารยห์ ลนิ เปียเซงิ เวลาวา่ งเลยตอ้ งไปช่วยงาน
อาจารย”์ เหออนั โหรวพดู พลางมองหนา้ เขาดว้ ยสายตา
ดแู คลน

ลซู่ ิงหวั ไมพ่ ดู ตอ่ ไดแ้ ตห่ ยิบเสยี มไปขดุ สมนุ ไพรทิพย์
หา่ งออกไป ขณะทีเหออนั โหรวจะเอาสมนุ ไพรทิพยซ์ งึ
เตม็ ตะกรา้ ใสใ่ นแหวนมิติ ลซู่ งิ หวั ก็เหน็ พอดี

“เจา้ ซือแหวนมิตเิ องหรอื ” ลซู่ งิ หวั ชาํ เลืองมองแหวนมติ ิ
ในมือของนางแวบหนงึ

2

“ซือพรอ้ มกบั เตาหลอมโอสถทิพย์ เป็นของวเิ ศษทีทาํ ให้
ขา้ มีสมนุ ไพรทพิ ยจ์ าํ นวนมาก” เหออนั โหรวพอใจมาก

ลซู่ งิ หวั เหน็ นางพอใจงา่ ยๆ เชน่ นี ดวงตาจงึ ฉายแววออ่ น
โยนเป็นพิเศษ “วนั หลงั ขา้ จะเอาแหวนทีดีกวา่ นีใหเ้ จา้ ”

เหออนั โหรวไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ขนึ และไมไ่ ดถ้ ือเป็นเรอื งจรงิ จงั
กลบั คิดวา่ เขาพดู เลน่ เมือครูเ่ ขาพดู เองวา่ อยา่ ไวใ้ จใคร

ลซู่ งิ หวั ชสู มนุ ไพรทพิ ยใ์ นมือพลางขมวดควิ พดู ขนึ
“สมนุ ไพรทิพยบ์ นภเู ขาดา้ นหลงั คณุ ภาพไมค่ อ่ ยดี สง่ ผล
ตอ่ การหลอมโอสถทิพย์ มนิ ่าเจา้ มมุ านะขนาดนีกย็ งั ได้
แคอ่ นั ดบั สดุ ทา้ ย”

3

“นนั เป็น...อบุ ตั ิเหตเุ ขา้ ใจไหม!” แมเ้ คยไดย้ นิ บอ่ ยๆ วา่ ลู่
ซงิ หวั ชนะเลศิ การแข่งขนั ทกุ รายการ แตก่ ไ็ มย่ อมใหเ้ ขา
มาตอ่ วา่ นางซงึ หนา้ วา่ ความสามารถนอ้ ย ทงั ๆ ทีรูว้ า่ ไป๋
หลวั มแู่ อบเอาวิธีของนางไปใชจ้ งึ ไดอ้ นั ดบั หนงึ

“หวงั วา่ เจา้ คงไมเ่ กิดอบุ ตั ิเหตบุ อ่ ยเกินไป” ลซู่ ิงหวั ยมิ
เจือนๆ ครูห่ นงึ จงึ พดู ตอ่ “สมนุ ไพรทพิ ยใ์ นสาํ นกั คณุ ภาพ
ไมด่ ี ถา้ เช่นนนั เราไปหานอกสาํ นกั เถอะ พอดีคราวก่อน
ขา้ ชนะการแขง่ ขนั ไดใ้ บอนญุ าตสองใบ สามารถเขา้ ออก
สาํ นกั ศกึ ษาไดท้ กุ เมือ เจา้ ไปบอกอาจารยก์ หู้ ลีเฉิงวา่
ช่วงนีเจา้ เตรยี มตวั แข่ง ขออนญุ าตหยดุ เรยี น”

เหออนั โหรวตะลงึ นางเพียงแตอ่ ยากฝึกดว้ ยตนเองไม่

4

คิดจะขาดเรยี นจงึ ถามดว้ ยความตกใจ “ขา้ ไมเ่ ขา้ เรยี น
แลว้ ใครจะสอนขา้ หลอมโอสถทิพย”์

ลซู่ ิงหวั ไดย้ ินกเ็ ลกิ ควิ “ขา้ สอนไดไ้ มแ่ พเ้ ขาแน”่

ลซู่ ิงหวั พาเหออนั โหรวไปยงั ภเู ขาจงหนาน พกั อยตู่ รงถาํ
แหง่ หนงึ เกบ็ สมนุ ไพรทพิ ยท์ งั วนั นางนกึ ถงึ สหี นา้ บงึ ตงึ
ของอาจารยก์ หู้ ลีเฉิงตอนทีตนบอกขอหยดุ เรยี น จงึ ถาม
ลซู่ ิงหวั วา่ อาจารยเ์ คยทาํ กบั เขาเชน่ นีหรอื ไม่ ลซู่ งิ หวั
กลบั นกึ ถงึ ตาํ ราลบั กองใหญ่ซงึ อาจารยอ์ ินซยู่ กให้ เขา
จงึ พดู ดว้ ยรอยยมิ วา่ “ทกุ คนมีงานมากมายตอ้ งทาํ นกั
ชบุ ชีวติ ไมเ่ หมือนคนอืนแคต่ งั ใจฝึกฝนตามตาํ ราลบั ก็
พอ” ทา่ ทางขีเกียจของอาจารยอ์ ินซทู่ าํ ใหล้ ซู่ งิ หวั ไดแ้ ต่
สา่ ยหนา้ ทาํ อะไรไมถ่ กู แตก่ ไ็ มอ่ ยากพดู ใหเ้ หออนั โหร

5

วฟัง ไดแ้ ตบ่ อกวา่ เขาเองกเ็ จอเชน่ นี

เหออนั โหรวกลบั ปลอบใจเขาวา่ อาจารยท์ กุ คนในแผน่
ดนิ เหมือนกนั หมด

แมเ้ หออนั โหรจะเกบ็ สมนุ ไพรทิพยค์ ณุ ภาพใชไ้ ดด้ ีกวา่
ภเู ขาดา้ นหลงั สาํ นกั ศกึ ษา แตล่ ซู่ ิงหวั กย็ งั ไมพ่ อใจ
ขมวดคิวมองดสู มนุ ไพรทิพยท์ ีนางเกบ็ ผา่ นไปสองสาม
วนั เขากบ็ อกเหออนั โหรววา่ “นกั หลอมโอสถทพิ ยต์ อ้ งยก
ระดบั ความสามารถ สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีจะนาํ มาหลอมมี
ความสาํ คญั มาก แตส่ มนุ ไพรทพิ ยล์ าํ คา่ มกั จะหาซือไม่
ไดต้ อ้ งไปหาเอง”

6

เหออนั โหรวถามเขา “ไปหาทีไหน ตอ้ งพลกิ หาทวั ภเู ขา
หรอื ”

“ไมจ่ าํ เป็น สมนุ ไพรทพิ ยล์ าํ คา่ มกั อยใู่ นสถานทีซอ่ นเรน้
บางชนิดมีสตั วท์ พิ ยค์ มุ้ ครอง” ลซู่ ิงหวั นวดหวา่ งคิว การ
คน้ หาสมนุ ไพรทพิ ยด์ งั กลา่ วกเ็ ป็นเรอื งหนกั สมองสาํ หรบั
เขา

“จากทีนีมองออกไปจะเหน็ แตต่ น้ ไม้ รูส้ กึ วา่ ทกุ ทีเป็น
สถานทีซอ่ นเรน้ ” เหออนั โหรววางมือลง ภเู ขาจงหนาน
ประกอบดว้ ยหบุ เขามากมาย ทาํ ใหร้ ูส้ กึ เหมือนกบั วา่ ไร้
ขอบเขต

7

“เรมิ จากคน้ หาหญา้ กระดกู งซู งึ จาํ เป็นตอ้ งใชใ้ นการ
หลอมโอสถทพิ ยค์ เู ฉ่าตาน” ลซู่ งิ หวั พบั พดั เกบ็

“หญา้ กระดกู งเู ป็นอยา่ งไรหรอื ใชห้ ลอมโอสถทพิ ยค์ เู ฉ่า
ตานหรอื อยไู่ หนหรอื ” เหออนั โหรวเตม็ ไปดว้ ยคาํ ถาม

“เมืองทู พิ ยต์ าย บนกองกระดกู ทีไมม่ ีวนั ผจุ ะมีสมนุ ไพร
ทิพยง์ อกออกมา งทู พิ ยม์ กั จะตอ่ สเู้ พือรกั ษาอาณาเขต
หลงั จากตอ่ สจู้ ะมีตวั บาดเจบ็ ตาย ตวั ชนะจะปลอ่ ยใหต้ วั
ทีตายเนา่ เปือยเหลือแตก่ ระดกู เป็นการประกาศความ
สามารถของตน เราตอ้ งไปหาในถาํ งทู ีใหญ่หน่อย”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ แสดงใหเ้ หน็ วา่ ปัญหาสาํ คญั อยทู่ ี

8

วา่ จะคน้ หาถาํ งไู ดอ้ ยา่ งไร

ลซู่ งิ หวั หวั เราะเบาๆ “เรอื งนีเจา้ ไมต่ อ้ งหว่ ง” พดู จบก็
เรยี กนกยกั ษม์ าแลว้ พดู กบั นกยกั ษ์ เจา้ นกก็รอ้ งเสยี ง
ยาวทีหนงึ แลว้ เรมิ บินวนไปตามหบุ เขา

ผา่ นไปครูห่ นงึ นกยกั ษก์ บ็ ินกลบั มาหาลซู่ งิ หวั ทาํ ทา่
เหมือนกบั วา่ พบถาํ งแู ลว้ เหออนั โหรวเชือครงึ ไมเ่ ชือครงึ
นางถกู ลซู่ งิ หวั อมุ้ ขนึ หลงั นกยกั ษบ์ ินไปยงั หบุ เขาแหง่
หนงึ

ถาํ งทู ีนกยกั ษเ์ จอมีความสงู ประมาณครงึ ตวั คน พอมนั
ใจวา่ งใู นนนั ออกไปหาอาหารแลว้ เหออนั โหรวจงึ วางใจ

9

กลา้ นงั ยองๆ ยืนหวั เขา้ ไปดู ใตก้ องกระดกู งหู ลายกองมี
หญา้ กระดกู งขู นึ ไปทวั นางอยากเกบ็ ใหห้ มด

ลซู่ งิ หวั คดิ ไวแ้ ลว้ วา่ นางคงจะทาํ เช่นนีเขาจงึ ยืนพดู อยู่
ขา้ งหลงั “ไมต่ อ้ งเก็บมาก ยงั ตอ้ งไปหาอยา่ งอืนอีก”

เหออนั โหรวนกึ ถงึ พืนทีในแหวนมิติ ใช่สนิ ะ นางจงึ เดด็
หญา้ กระดกู งตู ิดมือมาสองกาํ ใสไ่ วใ้ นแหวนมิติ

จากนนั ลซู่ ิงหวั ก็พาเหออนั โหรวไปเก็บบวั ภเู ขาบน
หนา้ ผาสงู ชนั เหออนั โหรวเสียงชีวิตเกือบเหยียบพลาด
ตกลงไปแตส่ ดุ ทา้ ยก็เก็บบวั ภเู ขาได้ นางนอนลงบนพืน
หญา้ สดู หายใจเขา้ ลกึ ชีวติ กบั ความตายอยหู่ า่ งกนั แค่

10

ดา้ ยเสน้ เดียว นางตอ่ วา่ ลซู่ งิ หวั ทีใหน้ างเสยี งอนั ตราย
ขนาดนี

“เจา้ อาศยั ขา้ คนเดียวไมไ่ ด้ เจา้ เป็นคนอยากเพมิ ความ
สามารถทาํ ใหต้ วั เองแขง็ แกรง่ ” ลซู่ งิ หวั ขมวดควิ “ไมใ่ ช่
ขา้ ”

“เจา้ ไมอ่ ยากเป็นคนแข็งแกรง่ หรอื ” เหออนั โหรวรูต้ วั วา่
ไมม่ ีเหตผุ ลแตก่ ็ไมย่ อมแพ้

“ขา้ ไมอ่ ยากชนะเลศิ การแขง่ หลอมโอสถทิพย”์ พอลซู่ ิ
งหวั ตอบเช่นนี เหออนั โหรวก็พดู ไมอ่ อก

11

ผา่ นไปครูห่ นงึ เหออนั โหรวนอนหลบั ตาบนพืนหญา้ พดู
ขนึ “ขา้ อยากเป็นคนแข็งแกรง่ เรอื งแคน่ ีไมม่ ีปัญหาเป็น
หนทางทีขา้ ตอ้ งเดิน”

ความจรงิ แลว้ เหออนั โหรวไมร่ ูว้ า่ นกยกั ษซ์ งึ นางเขา้ ใจวา่
หายไปกลางอากาศรอรบั นางอยตู่ รงใตห้ นา้ ผาสงู ชนั
หากนางตกลงไปลซู่ ิงหวั จงึ ทาํ ทา่ เหมือนไมค่ ิดอะไรมาก

พอเก็บสมนุ ไพรทิพยส์ าํ หรบั ใชห้ ลอมโอสถทพิ ยค์ เู ฉ่า
ตานเรยี บรอ้ ย เหออนั โหรวก็กลบั ไปแปรรูปสมนุ ไพรทิพย์
ตรงถาํ บนเขา

นางคดั แยกสมนุ ไพรทิพยซ์ งึ มีหญา้ อืนปะปนอยู่ แลว้ เอา

12

สมนุ ไพรทพิ ยว์ างบนหินกอ้ นใหญ่หนา้ ถาํ เพือตากแดด
พอแหง้ ประมาณหา้ ถงึ เจด็ สว่ นจงึ ฉีกใหเ้ ป็นเสน้ ใชพ้ ลงั
อบจนบางเหมือนกระดาษ

“พลงั รบั สมั ผสั ของเจา้ ใชไ้ มไ่ ด”้ ลซู่ งิ หวั เดินเขา้ มาแลว้ สง่
พลงั ไปยงั สมนุ ไพรทพิ ยท์ ีกาํ ลงั อบใหแ้ หง้

จากนนั สมนุ ไพรทพิ ยก์ ็เหมือนกบั ถกู ยา่ งอีกครงั นาํ
ระเหยไปหมดสนิ นาํ มนั ระเหยก็ลดลง เหออนั โหรวคิดใน
ใจทาํ อยา่ งนีสตั วท์ พิ ยค์ งเคียวเพลนิ แน่

ขณะหลอมโอสถทิพยค์ เู ฉ่าตาน นางไมไ่ ดก้ ม้ หนา้ กม้ ตา
ทาํ อยา่ งแตก่ ่อน แตใ่ ชว้ ิธีทีไป๋ หลวั มบู่ อกไว้

13

นางไมร่ บี รอ้ นเอาสมนุ ไพรทิพยซ์ งึ ผา่ นการแปรรูปใสเ่ ขา้
ไป แตส่ ง่ พลงั เขา้ ไปรวมตวั กบั เปลวไฟในเตาหลอมโอสถ
ทพิ ยจ์ นเขา้ กนั เป็นหนงึ เดียวกอ่ นทาํ ใหเ้ ปลวไฟเป็นสี
ทอง จากนนั เหออนั โหรวจงึ ใสส่ มนุ ไพรทพิ ยเ์ ขา้ ไป

14

ตอนที 22 โอสถทพิ ยจ์ ิวจว่ นจินตาน

เปลวไฟซงึ หลอมรวมกบั พลงั ไดห้ อ่ หมุ้ สมนุ ไพรทพิ ยไ์ ว้
อยา่ งดี เปลือกของสมนุ ไพรทพิ ยไ์ มเ่ กรยี มแตก่ รา้ นขนึ
เรอื ยๆ

ขนั ตอนสาํ คญั อนั ดบั สดุ ทา้ ย เหออนั โหรวสง่ พลงั เขา้ ไป
ในเตาหลอมเรง่ เปลวไฟใหล้ กุ โหม ทาํ ใหส้ มนุ ไพรทพิ ย์
หดและหยาบจนหมด

15

พอหลอมเสรจ็ เหออนั โหรวก็เอาโอสถทพิ ยม์ ากาํ นาง
รูส้ กึ สากมือจงึ ถือไปหาลซู่ ิงหวั ใหเ้ ขาเรยี กนกยกั ษม์ าดู
วา่ มนั ชอบกินหรอื ไม่

พอนกยกั ษป์ รากฏตวั กเ็ ขา้ ไปหาเหออนั โหรว สายตาจอ้ ง
คเู ฉ่าตานในมือของเหออนั โหรว นางลบู นกยกั ษแ์ ลว้ วาง
คเู ฉ่าตานบนพืนใหม้ นั กินเอง

ลซู่ งิ หวั มองคเู ฉ่าตานแวบหนงึ แลว้ พดู ขนึ ลอยๆ “ระดบั
กลางบนใชไ้ ด”้

“เพราะไดส้ มนุ ไพรทิพยด์ ี!” เหออนั โหรวยกหวั แมม่ ือขนึ

16

พลางพดู ชม พอเปลยี นมาใชส้ มนุ ไพรทิพยค์ ณุ ภาพดีผล
งานก็พฒั นาขนึ มาก

“ถงึ แมจ้ ะไดร้ ะดบั กลางบนแตก่ ย็ งั เป็นขนั ตาํ ขา้ เคยเหน็
ศิษยส์ าํ นกั ในสามารถหลอมโอสถทิพยข์ นั สงู ได”้ ลซู่ งิ หวั
พดู นาํ เสยี งราบเรยี บ

“ยงั ตอ้ งพยายามอีกมาก” เหออนั โหรวพอไดย้ ินก็หนา้
เสยี แตอ่ ยตู่ อ่ หนา้ คนเกง่ ไมม่ ีอะไรทีทาํ ไมไ่ ด้

“ออ้ ลมื บอกเจา้ ใบประกาศยงั มีรางวลั ทีไมไ่ ดเ้ ขียนไว”้
ลซู่ งิ หวั ทาํ ทา่ เหมือนเพิงนกึ ออก “ผชู้ นะเลศิ นอกจากได้
เตาหลอมโอสถทพิ ยแ์ ลว้ ยงั ไดเ้ ขา้ ไปฝึกยงั สาํ นกั ใน

17

กลายเป็นศษิ ยส์ าํ นกั ในดว้ ย”

“รางวลั ซอ่ นเรน้ ทีใบประกาศไมไ่ ดเ้ ขียนทาํ ไมเจา้ รู”้ เห
ออนั โหรวรูส้ กึ วา่ นางไมค่ อ่ ยรูจ้ กั ลซู่ ิงหวั นกั

“เจา้ ลมื แลว้ หรอื ใครเป็นคนเขียนใบสมคั ร” ลซู่ ิงหวั พดู
ยืนยนั หนกั แน่น

อาจารยข์ องเขาคืออินซ.ู่ ..เหออนั โหรวเอามือแตะหนา้
ผากโดยไมร่ ูต้ วั แตค่ ิดครูห่ นงึ จงึ บอกลซู่ งิ หวั วา่ “ถา้ ขา้
ชนะเลศิ เจา้ เป็นศษิ ยส์ าํ นกั นอกสว่ นขา้ เป็นศิษยส์ าํ นกั
ในน่ะส!ิ ”

18

แตเ่ หออนั โหรวรูส้ กึ วา่ ตนเองไรเ้ ดียงสาจรงิ ๆ ไดแ้ ตฟ่ ังลซู่ ิ
งหวั อธิบายความจรงิ ใหร้ ู้ “ใครบอกเจา้ วา่ ขา้ เป็นศิษย์
สาํ นกั นอก เจา้ ไมร่ บั รูอ้ ะไรเลยถงึ ไดค้ ิดอยา่ งนี”

เหออนั โหรวควรจะรูน้ านแลว้ วา่ ทีลซู่ งิ หวั ชนะเลศิ การ
แขง่ ขนั และไดใ้ บอนญุ าตเขา้ ออกสาํ นกั ศกึ ษาได้ การที
เขาพดู อยา่ งมนั ใจวา่ ตนสอนไดไ้ มแ่ พอ้ าจารยก์ หู้ ลีเฉิง...
ทงั หมดนีบง่ บอกวา่ เขาเป็นศิษยส์ าํ นกั ใน

“เจา้ ไมเ่ คยบอกขา้ ” เหออนั โหรวไดแ้ ตต่ อบอยา่ งนี

“ถา้ เช่นนนั ตอนนีขา้ บอกเจา้ แลว้ จาํ ไวใ้ หด้ ี” ลซู่ ิงหวั ยมิ
มมุ ปากอยา่ งคลมุ เครอื

19

เหออนั โหรวพยกั หนา้ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรกบั เขาอีก มงุ่ หนา้ ไป
หลอมโอสถทิพยบ์ นถาํ ตอ่ นางหลอมโอสถทิพยค์ เู ฉ่า
ตานครงั ทีสองกท็ าํ ไดถ้ งึ ระดบั กลางบนแลว้ แสดงวา่ ยงั มี
โอกาสพฒั นาไดม้ าก

วนั เวลาผา่ นไปตงั แตเ่ ชา้ จรดคาํ เหออนั โหรวนาํ สมนุ ไพร
ทพิ ยท์ ีเก็บไดม้ าหลอมจนหมด โอสถทพิ ยค์ เู ฉ่าตานซงึ
หลอมไดอ้ ยใู่ นระดบั กลางบนขนั กลาง นกยกั ษก์ ินจนไม่
อยากจะมองแลว้ กองสมุ อยใู่ นถาํ และเพิงออกไปหา
สมนุ ไพรทพิ ยล์ าํ คา่ กบั ลซู่ ิงหวั

“ไมไ่ ดเ้ อาแตห่ ญา้ กระดกู งกู บั บวั ภเู ขามาหลอมโอสถ
ทพิ ยค์ เู ฉ่าตาน ถา้ เจอสมนุ ไพรทิพยอ์ ะไรดีๆ กเ็ กบ็ ใส่

20

แหวนมิตไิ ว้ รอเวลาหลอมโอสถทิพยข์ า้ จะอธิบายใหเ้ จา้
ฟังอยา่ งละเอียด” ลซู่ งิ หวั สงั ใหเ้ หออนั โหรวปีนขนึ ไปบน
ตน้ ไมส้ งู หลายเมตรไปเก็บกิงหลนิ จือใตล้ าํ ตน้ ขา้ งรงั นก
กระยาง

เหออนั โหรวยืนมือซา้ ยไปเกาะขา้ งหนา้ หมายจะเดด็
หลนิ จือกิงนนั แตจ่ บั ลาํ ตน้ ไวไ้ มแ่ นน่ พอ รา่ งจงึ ไถลลงไป
นางตกใจรบี ใชส้ องมือกอดลาํ ตน้ ไวแ้ นน่ มองลงไปเหน็ ลู่
ซงิ หวั ยงั คงยืนอยใู่ ตต้ น้ ไมห้ า่ งหลายเมตร นางกลืน
นาํ ลายบอกตวั เองวา่ จะตกลงไปไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด ถา้
กระแทกถกู ลซู่ งิ หวั ตายละ่ ตนตอ้ งอาศยั เขาในการ
หลอมโอสถทพิ ย์

คราวนีนางกอดลาํ ตน้ ไวแ้ ลว้ หมนุ ตวั หนงึ รอบ เปลยี นไป

21

ใชม้ ือขวาซงึ อยใู่ กลก้ วา่ เดด็ แทน นางแตะถกู กิงหลนิ จือ
พอดี เพียงออกแรงเดด็ กไ็ ดก้ ง่ หลนิ จือ เก็บมนั ไวใ้ น
แหวนมติ ิแลว้ กอดลาํ ตน้ ปีนลงไป

ขณะใกลถ้ งึ พืน เหออนั โหรวก็ปลอ่ ยมือจากลาํ ตน้
กระโดดลงมาเหน็ ลซู่ งิ หวั กาํ ลงั หลบั ตาฝึกพลงั พอเขาได้
ยนิ เสยี งนางกระโดดลงมากล็ มื ตาขนึ ถามวา่ “เกบ็ เสรจ็
แลว้ หรอื ”

เหออนั โหรวพยกั หนา้ ลซู่ งิ หวั จงึ ชีไปยงั ตน้ ไมอ้ ีกตน้ หนงึ
ซงึ อยหู่ า่ งออกไปไมไ่ กลนกั แลว้ บอกวา่ “เช่นนนั ตน้ ตอ่
ไป”

22

การมาหาสมนุ ไพรทพิ ยก์ บั ลซู่ ิงหวั ทาํ ใหน้ างรูส้ กึ ทรมาน
แสนสาหสั พอตกกลางคืนมองดดู วงจนั ทรล์ อยสงู ขนึ ไป
เหนือยอดเขาจงหนาน ขณะทีเหออนั โหรวนกึ ถงึ ฉากการ
ฝึกหลอมโอสถทิพยเ์ องบนภเู ขาดา้ นหลงั สาํ นกั ศกึ ษา ลู่
ซิงหวั ก็เดนิ เขา้ มาหาพอเหน็ เหออนั โหรวทา่ ทางเหมอ่ จงึ
ถามวา่ “โหรวเออ๋ ร์ คิดถงึ ใครอย”ู่

อยกู่ บั ลซู่ ิงหวั เป็นเวลาไมย่ าวไมส่ นั นกั แตเ่ หออนั โหร
วยงั คงรูส้ กึ หนาวสนั เมือไดย้ ินเขาเรยี ก “โหรวเออ๋ ร”์ จงึ
หนั ไปตอบ “ขา้ คิดถงึ ใครไมเ่ กียวกบั เจา้ ไมต่ อ้ งทาํ เป็นใส่
ใจขา้ ”

พอไดย้ ินเชน่ นี ลซู่ งิ หวั กถ็ อนหายใจบอกวา่ “เจา้ อยา่ คิด
วา่ วนั นีทีขา้ ใหเ้ จา้ ไปเกบ็ สมนุ ไพรทิพยเ์ ป็นการลงโทษ

23

เจา้ ทรมานเจา้ เพราะตอ่ ไปเจา้ ตอ้ งทาํ เองจะคอยแต่
อาศยั ขา้ ไมไ่ ด”้

“ขา้ อาศยั เจา้ ตอนไหน” ตอนแรกลซู่ งิ หวั มาปรากฏตวั
เบืองหนา้ นางเองแทๆ้ แตต่ อนนีเขากลบั พดู เหมือนกบั
วา่ นางขอรอ้ งเขา

“ตวั เจา้ เกรง็ เกินไป ตงั แตเ่ ลก็ เจา้ ไมเ่ คยใชพ้ ลงั พอตอนนี
เจา้ ไมส่ ามารถโคจรพลงั ไดค้ ลอ่ ง ขา้ จงึ ใหเ้ จา้ ทาํ เชน่ นี
ตอ่ ไปถา้ ขา้ ไมอ่ ยเู่ จา้ จะไดพ้ งึ ตวั เอง” ลซู่ งิ หวั ทาํ สหี นา้
เยน็ ชาแววตายากจะหยงั

เหออนั โหรวเอาหญา้ มาคาบไวใ้ นปากไมท่ นั ฟังลซู่ ิงหวั

24

พดู ใหจ้ บกเ็ ขา้ ถาํ ในถาํ มีหนงั เสือทีลซู่ งิ หวั เอามาปบู น
พืน เหออนั โหรวนงั ขดั สมาธิเรมิ ฝึกพลงั

การฝึกระยะนีทาํ ใหต้ วั นางมีพลงั เพิมขนึ เรอื ยๆ พลงั โลด
แลน่ รวดเรว็ กวา่ ปกติ โคจรไปตามเสน้ จิงมา่ ยและจดุ
ตา่ งๆ การหายใจคอ่ ยๆ สมาํ เสมอขนึ เหออนั โหรวรูส้ กึ
เยน็ สบายเป็นระยะๆ มนั คอ่ ยๆ ซมึ ซา่ นเขา้ สกู่ ระดกู
กลา้ มเนือสรา้ งความแข็งแรง

แมเ้ หออนั โหรวจะฝึกพลงั ในเวลากลางวนั แตพ่ ลงั ในตวั
กย็ งั ไมแ่ ผซ่ า่ นออกมา จงึ ไมส่ ามารถพฒั นาขนึ ไปจากขนั
ชาวฟา้ ครูใ่ หญ่นางจงึ ปลอ่ ยมือทงั สองขา้ งซงึ กวดั แกวง่
พลงั แลว้ ถอนหายใจใหส้ งบลง วนั นียงั ไมไ่ ด้ รออีกสอง
สามวนั คอ่ ยลองทาํ ใหบ้ รรลุ จากนนั กใ็ หต้ นเขา้ สภู่ วงั ค์

25

เพือเพิมพลงั จิตใหถ้ งึ จดุ สงู สดุ เวลานียงั เหลอื อีกครงึ
เดือนก็จะถงึ การแข่งขนั หลอมโอสถทพิ ย์

วนั ตอ่ มาหลงั จากเก็บสมนุ ไพรทพิ ยแ์ ลว้ ลซู่ ิงหวั กม็ อบ
ตารางรายชือโอสถทิพยร์ ะดบั กลางบนขนึ ไปใหเ้ หออนั
โหรว กาํ หนดหนา้ ทีของนางในแตล่ ะวนั นางจงึ อยกู่ บั
เตาหลอมโอสถทิพยท์ งั วนั

วนั นีลซู่ งิ หวั กาํ หนดใหห้ ลอมโอสถทพิ ยจ์ ิวจว่ นจินตาน
ระดบั กลางบนขนั สงู เหออนั โหรวหยบิ สวั กยุ ขนึ มาตน้
หนงึ แลว้ ใสเ่ ขา้ ไปในเตาหลอมโอสถทิพยเ์ บาๆ ผิวสเี งิน
ของสวั กยุ สะทอ้ นแสงสลวั ขณะถกู เปลวไฟแผดเผา นาง
ไมก่ ลา้ วอกแวกสายตาจดจอ้ งทีสวั กยุ ซงึ อยทู่ า่ มกลาง
เปลวไฟ นางควบคมุ ปลายนิวสง่ พลงั ออกไป เวลานีหาก

26

เปลวไฟลกุ โหมขนึ อีกแมเ้ พียงเลก็ นอ้ ยกจ็ ะทาํ ใหส้ วั
กยุ กลายเป็นขีเถา้

27

ตอนที 23 เสยี งอนั ตราย

พอใชพ้ ลงั ควบคมุ อณุ หภมู ขิ องไฟใหอ้ ยใู่ นขีดทีกาํ หนด
เปลือกของสวั กยุ กห็ ลดุ ออกหมดเผยใหเ้ หน็ ของเหลวสี
ฟา้ เหออนั โหรวสะบดั ปลายนิวเบาๆ เพือขบั ของเหลวสี
ฟา้ ออกมาจนหมด

รอจนสวั กยุ ถกู หลอมจนเหลือเทา่ ฝ่ามือ เหออนั โหรวจงึ
เตมิ โยวโยวกวั เขา้ ไป เมือโยวโยวกวั อยทู่ า่ มกลางเปลว
ไฟกก็ ลายเป็นของเหลวสีแดง นางหมุ้ สวั กยุ ไวด้ า้ นใน
เปลวไฟก็เกิดเสยี ง พอสวั กยุ ถกู หลอมรวมเป็นเนือเดียว

1

กนั หมด ของเหลวสีแดงกก็ ลายเป็นสีคราม ขณะทีไอสี
ขาวจางลอยคลงุ้ ขนึ มาโอสถทิพยก์ ป็ รากฏเป็นรูปรา่ ง

เหออนั โหรวเพมิ พลงั เขา้ ไปอีกใหพ้ ลงั หอ่ หมุ้ โอสถทิพย์
ในเตาไวอ้ ยา่ งแน่นหนา ขณะสง่ พลงั เขา้ ไปกเ็ กิดการ
พลกิ ผนั พลงั ไมไ่ ดห้ อ่ หมุ้ โอสถทิพยแ์ ตก่ ลบั พงุ่ สงู ขนึ ไป
บนเพดานเตาหลอมจากนนั เปลวไฟกล็ ดลงทนั ที สดุ
ทา้ ยเมือนาํ โอสถทพิ ยอ์ อกจากเตาก็ยงั คงหลอมไมส่ าํ เรจ็
เชน่ เดมิ มนั เกิดขนึ เป็นครงั ทีสามแลว้ เหออนั โหรวรูส้ กึ
ทอ้ ใจขนึ มาทนั ทีนางถือโอสถทิพยไ์ วแ้ ลว้ จอ้ งมองมนั

“ยงั ขาดเรอื งสภาพอากาศเลก็ นอ้ ย” ลซู่ ิงหวั เขา้ มา แตเ่ ห
ออนั โหรวไมร่ ู้

2

“พลงั ในตวั ขา้ มีเตม็ เปียมแทๆ้ แตท่ าํ ไมพอถงึ ขนั ตอน
สาํ คญั สดุ ทา้ ยพลงั ขา้ กลบั ควบคมุ ไมไ่ ด้ มนั พลงุ่ พลา่ น
ไปทวั เตาหลอมโอสถทิพย”์ เหออนั โหรวขมวดควิ แนน่

ลซู่ ิงหวั หยบิ โอสถทพิ ยม์ าดู “เพราะพลงั ของเจา้ ยงั ไมถ่ งึ
ขนั จงึ หลอมโอสถทพิ ยไ์ มส่ าํ เรจ็ ”

“แตพ่ ลงั ของขา้ มีมากกวา่ เดิมตงั หลายเทา่ ” เหออนั โหร
วสหี นา้ งนุ งง

“รา่ งกายเจา้ แข็งแรงขนึ จากการหาสมนุ ไพรทพิ ยแ์ ละ
การฝึกหลอมโอสถทพิ ยก์ ่อนหนา้ นี แตพ่ ลงั ของเจา้ ยงั ไม่

3

แขง็ แกรง่ ” ลซู่ ิงหวั พดู พลางสง่ พลงั สีทองเขม้ ออกมาคลมุ
ทีหลงั ของเหออนั โหรวเพือสาํ รวจภายในของนาง

ในรา่ งกายของเหออนั โหรวพลงั สว่ นใหญ่วนเวียนอยู่
บรเิ วณเสน้ จิงมา่ ย แตไ่ มไ่ ดร้ วมตวั กบั เสน้ จิงมา่ ยดงั คาด
หลงั จากสาํ รวจภายในของนางแลว้ ลซู่ ิงหวั กล็ ืมตาแลว้
เปิดเสอื นางออกทนั ที

จากประสบการณส์ องครงั แรกทีลซู่ ิงหวั รกั ษาอาการบาด
เจบ็ เหออนั โหรวจงึ สามารถสะกดความรูส้ กึ ใหอ้ ดทนตอ่
ความใจรอ้ นของเขา หนา้ อกนางรอ้ นวาบ พลงั ของลซู่ ิ
งหวั เขา้ สรู่ า่ งของนางรวมเป็นหนงึ เดียวกบั พลงั ในตวั นาง
จากนนั ลซู่ ิงหวั กก็ ดนางใหน้ งั บนหนงั เสอื ในถาํ พรอ้ ม
กระซิบเสยี งแหบขา้ งหนู าง “อยา่ ขยบั ”

4

จากนนั ลซู่ งิ หวั ก็นงั ขดั สมาธิอยขู่ า้ งหลงั เหออนั โหร
ว ทาบสองมือลงบนหลงั ของนาง ถ่ายทอดพลงั มหาศาล
สรู่ า่ งนาง พลงั ของลซู่ งิ หวั กบั พลงั ของนางสมั ผสั กนั แลว้
คอ่ ยๆ แผอ่ อกมาจากรา่ งของเหออนั โหรวเกาะตวั กนั เป็น
รูปเป็นรา่ งหมนุ วนรอบคนทงั สองเปลง่ แสงสที องออกมา
ตลอดเวลา

เหออนั โหรวรูส้ กึ วา่ เสน้ จิงมา่ ยของตนสามารถรบั แรงกด
ดนั มหาศาลได้ มนั ตา้ นทานพลงั จากภายนอกทีรุกเขา้
มาไมข่ าดสาย กระทงั พลงั นนั ซมึ ลกึ เขา้ ไปในกระดกู
กลา้ มเนือ หนงึ ชวั ยามผา่ นไปพลงั สายนนั จงึ คอ่ ยๆ ถอน
ออกไป พลงั ของนางจงึ กลบั มาควบคมุ รา่ งกายอีกครงั
หนงึ

5

หลงั จากพลงั ของลซู่ ิงหวั ถอนออกไปหมดแลว้ เหออนั
โหรวจงึ สดู ลมหายใจเฮือกใหญ่เหงือเยน็ ไหลโทรมกาย
เสอื ผา้ เปียกโชก พลงั ทีโคจรอยใู่ นรา่ งกายบรสิ ทุ ธิกวา่
เดิมและความสามารถในการรบั รูล้ มทิพยแ์ ละพลงั จิตก็
คลอ่ งแคลว่ กวา่ เดมิ

“ขา้ ทาํ ใหพ้ ลงั ของเจา้ แข็งแกรง่ ขนึ จะหลอมโอสถทิพยไ์ ด้
ง่ายขนึ ” ลซู่ ิงหวั เองกถ็ อนหายใจ การถ่ายทอดพลงั ให้
คนอืนเสยี งอนั ตรายมาก

เหออนั โหรวยิมใหเ้ ขา “ขอบใจเจา้ จรงิ ๆ”

6

“ไมต่ อ้ งเกรงใจ เจา้ ไปชาํ ระตวั ทีลาํ ธารกอ่ นเถอะ” ลซู่ ิ
งหวั มองนางแวบหนงึ ดว้ ยสายตาทียากจะคาดเดาแลว้
ลกุ ออกไปขา้ งนอก

พอเขาออกไปเหออนั โหรวจงึ รูส้ กึ ตวั วา่ ตนอยใู่ นสภาพ
เชน่ ไร เสอื ผา้ ยงุ่ เหยิงผมเผา้ เปียกเหงือนางจงึ รบี ลกุ ไป
อาบนาํ ทีลาํ ธารแลว้ เอาเสือผา้ ชดุ หนงึ ออกมาจากแหวน
มิติ

เมือพลงั แขง็ แกรง่ ขนึ ความสาํ เรจ็ ในการหลอมโอสถ
ทิพยจ์ ิวจ่วนจินตานกเ็ พมิ ขนึ มาก พอหลอมโอสถทิพย์
ระดบั กลางชนิดอืนก็ไมร่ ูส้ กึ ลาํ บากอยา่ งแตก่ ่อน การ
โคจรพลงั สาํ หรบั นางกลายเป็นเรอื งง่ายเหมือนกิน
อาหารดืมชา อีกสามวนั ก็จะถงึ เวลาการแขง่ ขนั หลอม

7

โอสถทพิ ย์ ลซู่ ิงหวั จงึ พานางเดนิ ทางยอ้ นกลบั ไปทางเดมิ

ขณะนงั บนหลงั นกยกั ษเ์ หออนั โหรวก็ถามขนึ วา่
“อาจารยอ์ นิ ซบู่ อกหรอื ไมว่ า่ การแขง่ ขนั รอบสองจะสอบ
เรอื งอะไร”

ลซู่ ิงหวั ยงั คงหลบั ตาฝึกพลงั ไมไ่ ดล้ มื ตาขนึ เขาเพียงแต่
บอกวา่ “เจา้ จะละเมิดกฎหรอื ”

“ละเมดิ กฎ?” คาํ นีทาํ ใหเ้ หออนั โหรวสะดงุ้ รบี สนั หวั แลว้
ตอบวา่ “ขา้ หรอื จะกลา้ ”

“ถา้ เช่นนนั เจา้ ถามขา้ ทาํ ไม คิดวา่ ขา้ รูอ้ ะไรทกุ อยา่ ง

8

หรอื ” ลซู่ งิ หวั พดู เสยี งราบเรยี บ

“ขา้ ดทู า่ ทางเจา้ เป็นคนเชือถือได”้ เหออนั โหรวบอก

“โลกนีผีหรอื คนยากจะจาํ แนก เปลอื กนอกลว้ นเป็นภาพ
ปลอม” เหออนั โหรวพอไดย้ ินกไ็ มพ่ ดู ตอ่

พอกลบั ถงึ สาํ นกั ศกึ ษา ขณะเหออนั โหรวกบั ลซู่ งิ หวั
กาํ ลงั จะแยกกนั กลบั หอ้ งพกั อยๆู่ ลซู่ ิงหวั ก็เรยี กใหห้ ยดุ
“ขนมกยุ้ ฮวาทีขา้ ใหเ้ จา้ เมือวนั ก่อนกินหรอื ยงั ”

ขนมกยุ้ ฮวาในหอ้ งวนั ก่อนเป็นของลซู่ งิ หวั นีเองนางนกึ
วา่ เป็นของเยียนสี เหออนั โหรวเบงิ ตากวา้ ง รูส้ กึ

9

ประหลาดใจทีลซู่ งิ หวั เอาขนมมาให้ พอเหน็ เหออนั โหร
วไมพ่ ดู ไมจ่ าลซู่ งิ หวั ก็พอจะคาดเดาได้

“กินแลว้ ” เหออนั โหรวพดู จบกว็ งิ กลบั ไปยงั หอ้ งพกั ทนั ที

สองวนั ตอ่ มากถ็ งึ กาํ หนดการแขง่ ขนั หลอมโอสถทิพย์
รอบสอง เหออนั โหรวเดนิ เรยี งแถวเขา้ สนามแข่งขนั เหน็
ไป๋ หลวั มอู่ ยขู่ า้ งหนา้ โบกมือใหน้ างกพ็ ยกั หนา้ ใหก้ าํ ลงั ใจ
เขา เนืองจากไป๋ หลวั มตู่ ดิ อนั ดบั หนงึ เหออนั โหรวติด
อนั ดบั สดุ ทา้ ยตาํ แหน่งการตอ่ แถวจงึ หา่ งกนั เหออนั โหร
วไดแ้ ตม่ องหลงั ของไป๋ หลวั มซู่ งึ อยไู่ กลลบิ

หวั ขอ้ การแขง่ ขนั คือหลอมโอสถทิพยส์ อื หตู านโดยใช้

10

สมนุ ไพรทพิ ยส์ ชี นิดคือเฮอ่ หงเฉ่า ถีอนั เซียน ตีก่ผู ี ถจู่ ิง
ซือ โอสถทิพยส์ อื หตู านไมม่ ีประโยชนต์ อ่ รา่ งกายและ
พลงั แตเ่ ป็นยาพษิ ทาํ ใหต้ ายได้ มีแตน่ กั ชบุ ชีวิตถงึ จะมี
โอกาสชว่ ยได้

การแข่งขนั หลอมโอสถทพิ ยพ์ ษิ ทาํ ใหห้ วั ใจของเหออนั
โหรวเตน้ โครมคราม แตจ่ าํ เป็นตอ้ งประทบั มือแสดงตวั
แลว้ เรมิ เตรยี มเตาหลอมโอสถทิพย์

พอเตาหลอมโอสถทิพยไ์ ดร้ บั พลงั เปลวไฟในเตากล็ กุ
โหมขนึ ทนั ที หลอมถ่จู ิงซือนนั ไมง่ ่าย ตอ้ งใชพ้ ลงั หมุ้ ก่อน
ใสเ่ ขา้ ไปในเตาใหเ้ ปลวไฟลามเลีย

11