ອະຮິຍະສັຈຈາກພະໂອຖະ ພາກປາຍ

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໕໕

ມຄີ ວາມເສືອ່ ມໄປເປນັ ທັມມະດາ (ວະຢະທມັ ມາ) ມີຄວາມຈາງຄາຍເປນັ ທັມມະດາ
(ວຣິ າຄະທມັ ມາ) ມີຄວາມດັບໄປເປນັ ທມັ ມະດາ (ນໂິ ຣທະທັມມາ). ອຄັ ຄິເວສສະນະ !
ແມ່ນວ່າ ທກຸ ຂະເວທະນາ ກເໍ ປັນຂອງບໍທ່ ່ຽງ ເປັນຂອງປງຸ ແຕງ່ ເປນັ ຂອງອາໄສກນັ
ເກີດຂຶ້ນ ມຄີ ວາມດບັ ສິ້ນໄປເປນັ ທັມມະດາ ມີຄວາມເສ່ອື ມໄປເປນັ ທມັ ມະດາ ມີ
ຄວາມຈາງຄາຍໄປເປັນທມັ ມະດາ ມີຄວາມດັບໄປເປັນທັມມະດາ. ອັຄຄິເວສສະນະ !
ແມ່ນວ່າ ອະທກຸ ຂະມະສຂຸ ະເວທະນາ ກໍເປັນຂອງບໍ່ທ່ຽງ ເປນັ ຂອງປງຸ ແຕ່ງ ເປນັ ຂອງ
ອາໄສກັນເກີດຂ້ຶນ ມຄີ ວາມດັບສ້ິນໄປເປັນທມັ ມະດາ ມີຄວາມເສື່ອມໄປເປັນ
ທມັ ມະດາ ມຄີ ວາມຈາງຄາຍໄປເປັນທມັ ມະດາ ມຄີ ວາມດບັ ໄປເປັນທັມມະດາ.

ອັຄຄເິ ວສສະນະ ! ອະຣິຍະສາວກົ ຜ່ມີການສະດບັ ເມ່ອື ເຫນັ ຢ່ເຊນ່ັ ນ້ີ ຍອ່ ມເບ່ືອ
ໜາ່ ຍແມ່ນໃນສຂຸ ະເວທະນາ ແມ່ນໃນທຸກຂະເວທະນາ ແມ່ນໃນອະທຸກຂະມະສຂຸ ະ
ເວທະນາ ; ເມອ່ື ເບອ່ື ໜາ່ ຍຍອ່ ມຄາຍກໍາໜັດ ; ເພາະຄາຍກໍາໜດັ ຍອ່ ມຫດຸຼ ພ້ົນ ; ເມື່ອ
ຫຼຸດພ້ນົ ແລວູ້ ຍອ່ ມມຍີ ານຢງ່ັ ຮວູ້ ່າຫຸຼດພນ້ົ ແລູ້ວ. ອະຣຍິ ະສາວົກນ້ນັ ຍອ່ ມຮແູ້ ຈູ້ງວາ່
“ຊາຕດັບສ້ິນແລູ້ວ ພຣົມມະຈນັ ຣຍ໌ຢຈ່ ົບແລູ້ວ ກິຈຈທ໌ ່ຄີ ວນເຮັດໄດູ້ເຮັດສໍາເລດັ ແລູ້ວ
ກິຈຈຢ໌ ່າງອືນ່ ທ່ີຈະຕູ້ອງເຮດັ ເພື່ອຄວາມຫດຸຼ ພ້ນົ ແນວນບີ້ ໄໍ່ ດ້ມູ ີອີກ” ດງັ່ ນ.້ີ

ອຄັ ຄິເວສສະນະ ! ພກິ ຂຜຸ ມ່ ີຈຕິ ຫດຸຼ ພນົ້ ແລວູ້ ເຊນ່ັ ນແ້ີ ລ ຍອ່ ມບກໍ່ ່າວຄາໍ ປະຈບົ
ໃຜໆ ຍ່ອມບກໍ່ າ່ ວຄາໍ ຂດັ ແຍ້ງູ ໃຜໆ ແລະໂວຫາຣໃດທກີ່ າ່ ວກນັ ຢໃ່ ນໂລກ ເຂາົ ກໍ
ກ່າວໂດຍໂວຫາຣນນັ້ ບຢ່ໍ ດຼື ໝ້ນັ ຄວາມໝາຍໃດໆ ຢ.່

(ເມ່ອື ຈບົ ພຣະພດຸ ທະດໍາຣັດນ້ີ ພຣະສາຣີບຕຸ ຜ່ຖວາຍງານພດັ ຢ່ເບອື້ ງຫງັ ໄດູ້ບນັ ລພຸ ຣະອໍຣະຫນັ ຕ໌).
- ມ. ມ. ໑໓/໒໖໖ - ໒໖໗/໒໗໒ - ໒໗໓.

ສັມມາທິຕຖິໃນການຈະເຣນີ ທັມມະສາມ ເພ່ືອລະທັມມະສາມ

ພິກຂຸ ທ. ! ທັມ ໓ ຢາ່ ງ ເຫາົຼ່ ນີ້ ມຢີ ່. ສາມຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄຼື : ຣາຄະ
ໂທສະ ໂມຫະ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຫຼົ່ານ້ແີ ລ ທມັ ໓ ຢ່າງນນ້ັ .

໙໕໖ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພິກຂຸ ທ. ! ເພື່ອລະເສຍຊ່ຶງທັມສາມຢ່າງເຫາ່ົຼ ນີ້ ຄວນຈະເຣນີ ຊງຶ່ ທມັ ສາມຢ່າງ.
ທັມສາມຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄຼື :

ຈະເຣນີ ອະສພຸ ະ ເພື່ອລະເສຍຊຶ່ງ ຣາຄະ ;
ຈະເຣີນ ເມຕຕາ ເພອ່ື ລະເສຍຊຶ່ງ ໂທສະ ;
ຈະເຣີນ ປນັ ຍາ ເພ່ືອລະເສຍຊ່ຶງ ໂມຫະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ທັມ ໓ ຢ່າງ ເຫຼ່າົ ນີ້ ອັນບຸຄຄນົ ຄວນຈະເຣີນ ເພື່ອລະເສຍຊຶ່ງທມັ ສາມ
ຢາ່ ງເຫາຼົ່ ນ້ນັ ແລ.

- ສກັ ກ. ອງັ . ໒໒/໔໙໕/໓໗໘.

ສມັ ມາທິຕຖິໃນການຈະເຣນີ ທັມສາມ ເພອື່ ລະທມັ ສາມ

(ອກີ ໄນຍະໜຶ່ງ)

ພກິ ຂຸ ທ. ! ທມັ ໓ ຢາ່ ງ ເຫາົຼ່ ນມ້ີ ຢີ .່ ສາມຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄຼື : ກາມະ
ສັນຍາ ພະຢາປາທະສນັ ຍາ ວຫິ ງິ ສາສັນຍາ. ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຫຼ່ົານ້ີແລ ທັມ ໓ ຢາ່ ງນັນ້ .

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພອ່ື ລະເສຍຊ່ຶງທັມສາມຢ່າງເຫ່າົຼ ນ້ີ ຄວນຈະເຣນີ ຊຶ່ງທັມ ໓ ຢາ່ ງ. ທັມ
ສາມຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢ່າງຄຼື :

ຈະເຣນີ ເນກຂມັ ມະສນັ ຍາ ເພ່ືອລະຊຶ່ງ ກາມະສນັ ຍາ ;
ຈະເຣນີ
ຈະເຣີນ ອບັ ພະຢາປາທະສນັ ຍາ ເພອ່ື ລະຊ່ຶງ ພະຢາປາທະສນັ ຍາ ;

ອະວຫິ ງິ ສາສນັ ຍາ ເພ່ອື ລະຊຶ່ງ ວຫິ ິງສາສນັ ຍາ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ທັມ ໓ ຢ່າງ ເຫ່ຼົານີ້ ອນັ ບຸຄຄົນຄວນຈະເຣນີ ເພື່ອລະເສຍຊ່ຶງທັມສາມ
ຢ່າງເຫາຼ່ົ ນນັ້ ແລ.

- ສກັ ກ. ອງັ . ໒໒/໔໙໖/໓໘໑.

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໕໗

ສັມມາທິຕຖິໃນການຈະເຣນີ ທັມສາມ ເພ່ືອລະທັມສາມ

(ອກີ ໄນຍະໜຶ່ງ)

ພກິ ຂຸ ທ. ! ທັມ ໓ ຢ່າງ ເຫຼ່ົານີ້ ມີຢ່. ສາມຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄຼື : ກາມະ
ວຕິ ກົ ພະຢາປາທະວິຕກົ ວຫິ ິງສາວຕິ ກົ . ພິກຂຸ ທ. ! ເຫ່ົຼານີແ້ ລ ທັມ ໓ ຢາ່ ງນັ້ນ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເພື່ອລະເສຍຊຶ່ງທມັ ສາມຢ່າງເຫົ່າຼ ນ້ີ ຄວນຈະເຣີນທັມ ໓ ຢາ່ ງ. ທມັ ສາມ
ຢາ່ ງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢ່າງຄຼື :

ຈະເຣີນ ເນກຂມັ ມະວຕິ ກົ ເພື່ອລະຊຶ່ງ ກາມມະວຕິ ກົ ;
ຈະເຣນີ
ຈະເຣີນ ອບັ ພະຢາປາທະສນັ ຍາ ເພ່ືອລະຊຶ່ງ ພະຢາປາທະວຕິ ກົ ;

ອະວຫິ ງິ ສາວຕິ ກົ ເພືອ່ ລະຊ່ຶງ ວຫິ ິງສາວຕິ ກົ .

ພິກຂຸ ທ. ! ທມັ ໓ ຢາ່ ງ ເຫາ່ຼົ ນ້ີ ອນັ ບຸຄຄົນຄວນຈະເຣີນ ເພື່ອລະເສຍຊຶ່ງທັມສາມ
ຢາ່ ງ ເຫາົ່ຼ ນັນ້ ແລ.

- ສກັ ກ. ອງັ . ໒໒/໔໙໕/໓໘໐.

ສມັ ມາທິຕຖິໃນການຈະເຣນີ ທັມສາມ ເພອ່ື ລະທມັ ສາມ

(ອກີ ໄນຍະໜ່ຶງ)

ພກິ ຂຸ ທ. ! ທມັ ໓ ຢ່າງເຫ່າຼົ ນີ້ ມີຢ່. ສາມຢ່າງ ແນວໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄືຼ : ກາມະ
ທາຕຸ ພະຢາປາທະທາຕຸ ວິຫິງສາທາຕຸ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຫ່ຼົານ້ແີ ລ ທັມ ໓ ຢ່າງນນັ້ .

ພິກຂຸ ທ. ! ເພື່ອລະເສຍ ຊງ່ຶ ທມັ ສາມຢ່າງເຫ່າົຼ ນ້ີ ຄວນຈະເຣີນຊຶ່ງທມັ ໓ ຢ່າງ. ທມັ
ສາມຢ່າງ ເຫົຼ່າໃດໜໍ ? ສາມຢາ່ ງຄືຼ :-

໙໕໘ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຈະເຣນີ ເນກຂມັ ມະທາຕຸ ເພື່ອລະຊຶ່ງ ກາມມະທາຕຸ ;
ຈະເຣນີ ອບັ ພະຢາປາທະທາຕຸ ເພ່ືອລະຊ່ຶງ ພະຢາປາທະວຕິ ຸ ;
ຈະເຣີນ ອະວຫິ ງິ ສາທາຕຸ ເພືອ່ ລະຊ່ຶງ ວຫິ ງິ ສາທາຕ.ຸ

ພິກຂຸ ທ. ! ທມັ ໓ ຢາ່ ງ ເຫຼ່ົານີ້ ອັນບຄຸ ຄນົ ຄວນຈະເຣີນ ເພື່ອລະເສຍຊຶ່ງ ທັມສາມ
ຢາ່ ງ ເຫາ່ຼົ ນັ້ນແລ.

- ສກັ ກ. ອງັ . ໒໒/໔໙໖/໓໘໒.

ຂປ້ໍ ະຕບິ ຕັ ກຽ່ ວກບັ ທາຕຫາູ້

ຣາຫລຸ ະ ! ຮບ ຢາ່ ງໃດຢາ່ ງໜຶ່ງ ອນັ ເປນັ ພາຍໃນສະເພາະຕົນ ເປນັ ຂອງຫຍາບ ມີ
ລັກສະນະແຂູ້ນແຂງ ອັນອຸປາທານ (ຂອງຄົນ ຫືຼ ສັຕ) ເຂ້າົ ໄປຖືເຼ ອົາແລູວ້ . ໂຕຢ່າງເຊນ່ັ :
ຜມົ ຂົນ ເລບັ ແຂວູ້ ໜງັ ຊີນ້ ເອັນ ກະດກ ໄຂກະດກ ໄຕ ຫົວໃຈ ຕບັ ພງັ ຜດືຼ ມາູ້ ມ
ປອດ ລໍາໄສູ້ ລໍາໄສູ້ສຸດ ອາຫາຣໃນກະເພາະ ອຸຈຈາຣະ ຫຼື ຈະຍງັ ມີຮບອນັ ອ່ນື ອນັ
ເປນັ ພາຍໃນ ສະເພາະຕົນ ເປນັ ຂອງຫຍາບ ມີລັກສະນະແຂູ້ນແຂງ ອັນອປຸ າທານ
(ຂອງຄົນ ຫືຼ ສັຕ) ເຂາ້ົ ໄປຖເຼື ອົາແລວູ້ ແນວດຽວກນັ ນ.້ີ ຣາຫລຸ ະ ! ນີເ້ ອ້ີນວາ່ ປະຖະວີ
ທາຕ ອັນເປນັ ພາຍໃນ. ປະຖະວທີ າຕອັນເປັນພາຍໃນດູ້ວຍ ປະຖະວີທາຕອັນເປັນ
ພາຍນອກດູ້ວຍ ນ້ນັ ກເໍ ປນັ ສກັ ແຕວ່ າ່ ປະຖະວທີ າຕຸ ທກ່ໍ ນັ . ໃຜໆ ຄວນເຫນັ ປະຖະວີ
ທາຕນນັ້ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ ຖກືຼ ຕອູ້ ງຕາມເປນັ ຈງິ ດງ່ັ ນວ້ີ າ່ ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ຂອງເຮາົ ນນ້ັ ບ່ໍ
ແມນ່ ເປນັ ເຮາົ ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ; ເມ່ອື ເຫັນປະຖະວີທາຕນັ້ນ ດວູ້ ຍປນັ ຍາ
ອນັ ຖກືຼ ຕູອ້ ງຕາມເປັນຈງິ ເຊນັ່ ນແ້ີ ລູ້ວ ຈິຕຍອ່ ມເບ່ອື ໜາ່ ຍຕ່ໍປະຖະວີທາຕ ຍ່ອມຄາຍ
ກໍາໜດັ ຈາກປະຖະວີທາຕ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໕໙

ຣາຫລຸ ະ ! ເຈ້ົາຈງົ່ ອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ດືຼ ູ້າມດງ່ັ ແຜນ່ ດນິ (ປະຖະວ)ີ ເທນີ້ . ເມ່ືອເຈາ້ົ
ອົບຮມົ ຈິຕໃຫູ້ຄືຼດ້າູ ມດ່ັງແຜ່ນດິນຢ່, ຜັສສະທັງຫາຍທີໜ່ ູ້າພໍໃຈ ແລະ ບ່ໍໜາູ້ ພໍໃຈ ອັນ
ເກີດແລວູ້ ຈະບ່ໍປຸູ້ມລຸມຈິຕຕງັ້ ຢ່. ຣາຫຸລະ ! ປຽບເໝຼອື ນຄນົ ເຂາົ ຖິ້ມຂອງສະອາດແດ່
ບໍ່ສະອາດແດ່ ຖມ້ິ ຄຕແດ່ ຖ້ິມຍ່ຽວແດ່ ຖິ້ມນາ້ໍ ລາຍແດ່ ໜອງແດ່ ເລືຼອດແດ່ ລງົ ເທິງ
ແຜ່ນດນິ ແຜ່ນດິນກບໍ ໍ່ຮູ້ສກຶ ຄຽດແຄນູ້ ລງັ ກຽດດູ້ວຍສິ່ງເຫາົ່ຼ ນັນ້ ນ້ີເຊັ່ນໃດ ; ຣາຫລຸ ະ !
ເຈົ້າຈົງ່ ອບົ ຮົມຈິຕໃຫູ້ຄຼືດາູ້ ມດັງ່ ແຜນ່ ດນິ ເທນີ້ . ເມອ່ື ເຈ້ົາອົບຮມົ ຈິຕໃຫູຄ້ ດືຼ ູາ້ ມດັ່ງ
ແຜນ່ ດນິ ຢ,່ ຜສັ ສະທງັ ຫາຍທໜ່ີ ູ້າພໃໍ ຈ ແລະ ບໍ່ໜາູ້ ພໃໍ ຈອັນເກີດແລູ້ວ ຈະບ່ໍປຸູ້ມລຸມ
ຈິຕຕ້ງັ ຢ່ ເຊ່ັນນນ້ັ ເໝຼືອນກນັ .

ຣາຫຸລະ ! ອາໂປທາຕຸ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ອາໂປທາຕມີທັງທີ່ເປັນພາຍໃນ ແລະ
ເປນັ ພາຍນອກ. ຣາຫລຸ ະ ! ອາໂປທາຕທີ່ເປັນພາຍໃນ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ອາໂປທາຕ
ອນັ ໃດ ອນັ ເປນັ ພາຍໃນ ສະເພາະຕົນ ເປນັ ຂອງແຫວ ອນັ ອປຸ າທານ (ຂອງຄົນ ຫຼື ສັຕ)
ເຂາ້ົ ໄປຖເືຼ ອາົ ແລູວ້ ໂຕຢາ່ ງເຊ່ັນ : ນ້າໍ ບີ ຂ້ີເຖ່ີ ໜອງ ເລອືຼ ດ ເຫື່ອ ນ້ໍາມັນ ນ້ໍາຕາ ນ້ໍາ
ເຫຼອື ງ ນ້ໍາລາຍ ນາ້ໍ ເມອຼື ກ ນາ້ໍ ລ່ໍລຽູ້ ງໝື່ນຂໍ້ ນໍ້າຍ່ຽວ ນີ້ກດໍ ີ ; ຫຼື ຈະຍງັ ມີອາໂປທາຕ ອັນ
ເປນັ ພາຍໃນ ສະເພາະຕົນ ເປັນຂອງແຫວ ອນັ ອປຸ າທານເຂ້າົ ໄປຖເຼື ອາົ ແລູ້ວ ໃດໆ
ອນັ ອ່ືນນອກໄປຈາກນີ້ ອັນໃດກໍດ.ີ ຣາຫຸລະ ! ອາໂປທາຕທັງສອງປະເພດນີ້ ເອນ້ີ ວ່າ
ອາໂປທາຕ ອັນເປັນພາຍໃນ. ອາໂປທາຕອນັ ເປັນພາຍໃນດູ້ວຍ ອາໂປທາຕອນັ ເປັນ
ພາຍນອກດູ້ວຍ ນັນ້ ກເໍ ປນັ ສກັ ແຕວ່ າ່ ອາໂປທາຕຸ ທໍ່ນນັ້ . ໃຜໆ ຄວນເຫນັ ອາໂປທາຕ
ນນັ້ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ ຖກືຼ ຕອູ້ ງຕາມເປນັ ຈງິ ດງ່ັ ນວ້ີ າ່ ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ຂອງເຮາົ ນນ້ັ ບແໍ່ ມນ່
ເປນັ ເຮາົ ນນັ້ ບແ່ໍ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ; ເມອ່ື ເຫນັ ອາໂປທາຕນ້ນັ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ
ຖກືຼ ຕູ້ອງຕາມເປັນຈງິ ເຊ່ັນນ້ີແລວູ້ ຈິຕຍອ່ ມເບ່ອື ໜ່າຍຕໍ່ອາໂປທາຕ ຍອ່ ມຄາຍກໍາໜດັ
ຈາກອາໂປທາຕ.

໙໖໐ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຣາຫລຸ ະ ! ເຈົ້າຈງ່ົ ອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ດືຼ າູ້ ມດງັ່ ນາ້ໍ (ອາໂປ) ເທນີ້ . ເມືອ່ ເຈ້ົາອົບຮມົ ຈິຕ
ໃຫຄູ້ ດືຼ ູ້າມດ່ງັ ນາ້ໍ ຢ,່ ຜັສສະທງັ ຫາຍທ່ີໜູ້າພໃໍ ຈ ແລະ ບໜໍ່ ້າູ ພໍໃຈ ອັນເກດີ ຂນຶ້ ແລ້ວູ
ຈະບ່ໍປູຸ້ມລມຸ ຈິຕຕັ້ງຢ.່ [ຂຄໍ້ ວາມຕໄໍ່ ປຈາກນ້ີ ຕຣັດເຖິງການທນີ່ ້າໍ ບ່ໍອຶດອັດ ລັງກຽດຕ່ສໍ ງິ່ ປະຕິ

ກລ ແລະ ບໍ່ປະຕກິ ລນາໆຊະນິດ (ດັ່ງທ່ີກ່າວມາແລ້ວູ ໃນຕອນທ່ວີ າ່ ດູ້ວຍທາຕດິນ) ທເີ່ ຂາົ ລ້າູ ງລົງ
ໄປໃນນໍາ້ , ອັນເປນັ ອຸປະມາຂອງຈິຕ ທ່ີອບົ ຮົມແລ້ວູ ຄດືຼ ້າູ ມດງ່ັ ນາ້ໍ ເຊນ່ັ ໃດ ກໍເຊນັ່ ນັ້ນ].

ຣາຫລຸ ະ ! ເຕໂຊທາຕຸ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ເຕໂຊທາຕມີທັງເປັນພາຍໃນ ແລະ ເປັນ
ພາຍນອກ. ຣາຫລຸ ະ ! ເຕໂຊທາຕທ່ີເປັນພາຍໃນ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ເຕໂຊທາຕອັນ
ໃດ ອັນເປນັ ພາຍໃນສະເພາະຕົນ ເປັນຂອງເຜາົ ໄໝູ້ ອນັ ອປຸ າທານເຂາົ້ ໄປຖືເຼ ອົາ
ແລ້ວູ ໂຕຢ່າງເຊນັ່ : ໄຟທເ່ີ ຮດັ ໃຫູ້ກາຍອບົ ອນຸ່ ໄຟທ່ີເຮັດໃຫູ້ກາຍຊຸດໂຊມ ໄຟທເີ່ ຮັດ
ໃຫກູ້ າຍກະວນົ ກະວາຍ ແລະໄຟທ່ີເຜົາອາຫາຣອັນກນິ ແລູ້ວ ຫຍາ້ໍ ແລວູ້ ໃຫູແ້ ປປ່ຽນ
ໄປໂດຍຖືຼກຕອູ້ ງ ນກີ້ ດໍ ີ ; ຫືຈຼ ະຍັງມີເຕໂຊທາຕ ອນັ ເປນັ ພາຍໃນສະເພາະຕນົ ເປັນ
ຂອງເຜົາໄໝູ້ ອນັ ອປຸ າທານເຂາ້ົ ໄປຖືເຼ ອົາແລວູ້ ອັນອນ່ື ໆນອກໄປຈາກນີ້ ອັນໃດກດໍ ີ.
ຣາຫຸລະ ! ເຕໂຊທາຕທັງສອງປະເພດນີ້ ເອ້ີນວາ່ ເຕໂຊທາຕອັນເປັນພາຍໃນ. ເຕໂຊ
ທາຕອັນເປນັ ພາຍໃນດວູ້ ຍ ເຕໂຊທາຕອັນເປັນພາຍນອກດູ້ວຍ ນ້ັນກເໍ ປັນ ສກັ ແຕວ່ າ່
ເຕໂຊທາຕຸ ທໍ່ນ້ັນ. ໃຜໆ ຄວນເຫນັ ເຕໂຊທາຕນນ້ັ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ ຖກືຼ ຕອູ້ ງຕາມເປນັ
ຈິງ ດງັ່ ນວ້ີ າ່ ນນັ້ ບແ່ໍ ມນ່ ຂອງເຮາົ ນນ້ັ ບແໍ່ ມນ່ ເປນັ ເຮາົ ນນ້ັ ບແໍ່ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ;
ເມື່ອເຫນັ ເຕໂຊທາຕນັ້ນ ດູ້ວຍປັນຍາອັນຖຼກື ຕູອ້ ງຕາມເປນັ ຈງິ ເຊ່ນັ ນ້ແີ ລູ້ວ ຈິຕຍ່ອມ
ເບືອ່ ໜາ່ ຍຕໍ່ເຕໂຊທາຕ ຍ່ອມຄາຍກໍາໜດັ ຈາກເຕໂຊທາຕ.

ຣາຫຸລະ ! ເຈາົ້ ຈງ່ົ ອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ດຼື ້າູ ມດງ່ັ ໄຟ (ເຕໂຊ) ເທນີ້ . ເມອ່ື ເຈາ້ົ ອົບຮມົ ຈິຕ
ໃຫູ້ຄືຼດູ້າມດ່ງັ ໄຟຢ່, ຜັສສະທງັ ຫາຍທີໜ່ ູ້າພໃໍ ຈ ແລະ ບໜ່ໍ ້າູ ພໍໃຈ ອັນເກດີ ຂຶນ້ ແລູ້ວ
ຈະບໍ່ປູຸ້ມລມຸ ຈິຕຕັງ້ ຢ.່ [ຂໍຄ້ ວາມຕ່ໄໍ ປຈາກນີ້ ຕຣດັ ເຖງິ ການທໄີ່ ຟບໍ່ອຶດອັດ ລັງກຽດຕໍ່ສິງ່ ປະຕິ

ກລ ແລະ ບ່ໍປະຕກິ ລນາໆຊະນິດ (ດັ່ງທ່ີກາ່ ວມາແລູວ້ ໃນຕອນທີວ່ າ່ ດູ້ວຍທາຕດນິ ) ທ່ເີ ຂົາຖມ້ິ ລົງ
ໄປໃຫູ້ມັນໄໝ້,ູ ອນັ ເປັນອຸປະມາຂອງຈິຕ ທອ່ີ ບົ ຮມົ ແລູ້ວຄືດຼ ູ້າມດງັ່ ໄຟ ເຊນັ່ ໃດ ກເໍ ຊນ່ັ ນນ້ັ ].

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໖໑

ຣາຫລຸ ະ ! ວາໂຢທາຕຸ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ວາໂຢທາຕມີທັງທເີ່ ປັນພາຍໃນ ແລະ
ເປນັ ພາຍນອກ. ຣາຫລຸ ະ ! ວາໂຢທາຕທ່ີເປັນພາຍໃນ ເປັນແນວໃດໜໍ ? ວາໂຢທາຕ
ອັນໃດອັນເປັນພາຍໃນ ສະເພາະຕົນ ເປັນຂອງພັດໄປມາ ອັນອຸປາທານເຂົ້າໄປຖືຼ
ເອົາແລ້ວູ , ໂຕຢາ່ ງເຊນ່ັ : ລົມພດັ ຂນ້ຶ ເບອື້ ງເທງິ ລມົ ພັດລງົ ເບ້ືອງຕ່າໍ ລົມໃນທອູ້ ງ ລມົ
ໃນໄສູ້ ລມົ ແລ່ນໄປຕາມອະໄວຍະວະນູ້ອຍໃຫຍ່ ລົມຫາຍໃຈເຂ້ົາ ລມົ ຫາຍໃຈອອກ
ນີ້ກດໍ ີ ; ຫືຼ ຈະຍັງມີວາໂຢທາຕອັນເປັນພາຍໃນ ສະເພາະຕນົ ເປັນຂອງພັດໄປມາ ອນັ
ອປຸ າທານເຂາົ້ ໄປຖຼເື ອາົ ແລູວ້ ອັນອນ່ື ໆນອກໄປຈາກນີ້ ອນັ ໃດກໍດີ. ຣາຫຸລະ ! ວາໂຢ
ທາຕທງັ ສອງປະເພດນີ້ ເອ້ີນວ່າ ວາໂຢທາຕອນັ ເປັນພາຍໃນ. ວາໂຢທາຕອັນເປັນ
ພາຍໃນດວູ້ ຍ ວາໂຢທາຕອັນເປນັ ພາຍນອກດູ້ວຍ ນ້ັນກໍເປັນ ສກັ ແຕວ່ າ່ ວາໂຢທາຕຸ
ທໍ່ນນ້ັ . ໃຜໆ ຄວນເຫນັ ວາໂຢທາຕນນັ້ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ ຖກືຼ ຕອູ້ ງຕາມເປນັ ຈງິ ດງັ່ ນວ້ີ າ່
ນນັ້ ບແໍ່ ມນ່ ເຮາົ ນນັ້ ບແ່ໍ ມນ່ ເປນັ ເຮາົ ນນັ້ ບແ່ໍ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ; ເມອື່ ເຫນັ ວາໂຢ
ທາຕນ້ນັ ດູ້ວຍປັນຍາອນັ ຖຼືກຕູອ້ ງຕາມເປັນຈງິ ເຊັນ່ ນແ້ີ ລວູ້ ຈິຕຍ່ອມເບືອ່ ໜາ່ ຍຕ່ໍ
ວາໂຢທາຕ ຍອ່ ມຄາຍກາໍ ໜດັ ຈາກ ວາໂຢທາຕ.

ຣາຫຸລະ ! ເຈົ້າຈງ່ົ ອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ດຼື າູ້ ມດງ່ັ ລມົ (ວາໂຢ) ເທນີ້ . ເມື່ອອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫູ້ຄຼື
ດູ້າມດ່ງັ ລົມຢ່, ຜສັ ສະທງັ ຫາຍທ່ີໜາູ້ ພໍໃຈ ແລະ ບໜໍ່ ູ້າພໍໃຈ ອັນເກດີ ຂ້ນຶ ແລູ້ວ ຈະບ່ໍ
ປູຸ້ມລຸມຈິຕຕັ້ງຢ່. [ຂຄໍ້ ວາມຕໄ່ໍ ປຈາກນ້ີ ຕຣດັ ເຖິງການທ່ີລົມບ່ອໍ ດຶ ອັດ ລັງກຽດຕໍສ່ ງິ່ ປະຕິກລ

ແລະ ບປ່ໍ ະຕິກລນາໆຊະນິດ (ດ່ງັ ທ່ກີ າ່ ວມາແລວູ້ ໃນຕອນທ່ີວ່າດູວ້ ຍທາຕດິນ) ທີລ່ ົມພັດຜາ່ ນເຂ້ົາ
ໄປ, ອັນເປັນອຸປະມາຂອງຈິຕ ທອີ່ ົບຮມົ ແລວູ້ ຄດຼື າູ້ ມດັງ່ ລົມ ເຊນ່ັ ໃດກເໍ ຊນັ່ ນ້ັນ].

໙໖໒ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຣາຫຸລະ ! ອາກາສະທາຕຸ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ? ອາກາສທາຕມີທັງທີເ່ ປນັ ພາຍໃນ
ແລະ ເປນັ ພາຍນອກ. ຣາຫລຸ ະ ! ອາກາສທາຕທ່ເີ ປັນພາຍໃນ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ?
ອາກາສທາຕອັນໃດ ອນັ ເປນັ ພາຍໃນ ສະເພາະຕນົ ເປນັ ຂອງສະແດງລກັ ສະນະ
ແຫ່ງຄວາມຫວາ່ ງ ອັນອຸປາທານເຂົາ້ ໄປຖືຼເອົາແລູວ້ , ໂຕຢາ່ ງເຊ່ນັ ຊ່ອງຫ ຊອ່ ງດັງ
ຊອ່ ງປາກ ບອ່ ນຫວາ່ ງທີອ່ າຫາຣອນັ ກນິ ແລ້ວູ ດ່ືມແລູ້ວ ຫຍາ້ໍ ແລູ້ວ ຊີມແລູ້ວ ຜ່ານໄປ.
ບ່ອນຫວາ່ ງທ່ອີ າຫາຣອນັ ກິນແລູວ້ ດມື່ ແລູ້ວ ຫຍາໍ້ ແລວູ້ ຊີມແລູ້ວ ຕງັ້ ຢ່. ບອ່ ນຫວ່າງ
ທີອ່ າຫາຣອັນກິນແລູ້ວ ດມ່ື ແລວູ້ ຫຍໍ້າແລູ້ວ ຊີມແລວູ້ ອອກສເ່ ບ້ືອງລ່ມຸ ນ້ີກໍດີ ; ຫືຼ ຈະ
ຍັງມີອາກາສທາຕ ອັນເປັນພາຍໃນສະເພາະຕນົ ເປັນຂອງສະແດງລັກສະນະແຫງ່
ຄວາມຫວ່າງ ອັນອື່ນໆນອກໄປຈາກນ້ີ ຊ່ຶງບ່ໍຕັນ ມລີ ັກສະນະບຕ່ໍ ັນ ເປັນຂອງເປີດ
ໂລ່ງ ມລີ ັກສະນະເປີດໂລ່ງ ອນັ ຊ້ີນແລະເລອຼື ດ ບໍ່ເຂົ້າໄປບນັ ຈຸຢ່ ອນັ ເປນັ ພາຍໃນ ອັນ
ອຸປາທານເຂາ້ົ ໄປຖຼືເອົາແລວູ້ ອັນໃດກດໍ .ີ ຣາຫລຸ ະ ! ອາກາສທາຕທັງສອງປະເພດ ນ້ີ
ເອີນ້ ວ່າອາກາສທາຕອັນເປັນພາຍໃນ. ອາກາສທາຕອນັ ເປັນພາຍໃນດູວ້ ຍ ອາກາສ
ທາຕອນັ ເປນັ ພາຍນອກດູ້ວຍ ນັນ້ ກເໍ ປນັ ສກັ ແຕວ່ າ່ ອາກາສະທາຕຸ ທ່ໍນ້ັນ. ໃຜໆ ຄວນ
ເຫນັ ອາກາສທາຕນນັ້ ດວູ້ ຍປນັ ຍາອນັ ຖກືຼ ຕອູ້ ງຕາມເປນັ ຈງິ ດງ່ັ ນວີ້ າ່ ນນັ້ ບແ່ໍ ມນ່ ຂອງ
ເຮາົ ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ເປນັ ເຮາົ ນັ້ນບແ່ໍ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ; ເມອື່ ເຫັນອາກາສທາຕນັ້ນ
ດູ້ວຍປັນຍາອນັ ຖກືຼ ຕ້ອູ ງຕາມເປັນຈງິ ເຊນ່ັ ນ້ີແລູວ້ ຈິຕຍ່ອມເບອ່ື ໜ່າຍຕ່ໍອາກາສທາຕ,
ຍ່ອມຄາຍກໍາໜັດຈາກອາກາສທາຕ.

ຣາຫລຸ ະ ! ເຈາົ້ ຈງ່ົ ອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ດຼື າູ້ ມດງັ່ ອາກາສເທນີ້ . ເມືອ່ ເຈົ້າອບົ ຮມົ ຈິຕໃຫຄູ້ ືຼ
ດາູ້ ມດງັ່ ອາກາສຢ,່ ຜສັ ສະທັງຫາຍທ່ີໜູາ້ ພໍໃຈ ແລະ ບໜ່ໍ າູ້ ພໍໃຈ ອັນເກີດຂຶ້ນແລູ້ວ
ຈັກບ່ໍປູຸ້ມລຸມຈິຕຕັ້ງຢ່. ຣາຫລຸ ະ ! ປຽບເໝຼືອນອາກາສ ເປັນສິ່ງບໄໍ່ ດຕູ້ ້ງັ ຢສ່ ະເພາະໃນ
ບ່ອນໃດໆ ນ້ີເຊັ່ນໃດ ; ຣາຫລຸ ະ ! ເຈາົ້ ຈງົ່ ອົບຮມົ ຈິຕໃຫູ້ຄດຼື ູ້າມດັ່ງອາກາສເທ້ນີ . ເມື່ອ
ເຈ້າົ ອບົ ຮົມຈິຕໃຫູ້ຄືຼດູ້າມດັງ່ ອາກາສຢ່, ຜສັ ສະທງັ ຫາຍທີ່ໜາູ້ ພໃໍ ຈ ແລະ ບ່ໍໜ້າູ ພໃໍ ຈ
ອັນເກດີ ຂນ້ຶ ແລູວ້ ຈັກບ່ປໍ ູຸ້ມລຸມຈິຕຕງ້ັ ຢ່ ເຊ່ັນນນັ້ ເໝອືຼ ນກັນ.

- ມ. ມ. ໑໓/໑໓໕ - ໑໔໐/໑໓໕ + ໑໔໐,໑໓໖ + ໑໔໑,໑໓໗ + ໑໔໒,໑໓໘ + ໑໔໓,໑໓໙ + ໑໔໔.

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໖໓

ສມັ ມາທຕິ ຖິ ໃນອາເນນຊະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາ

ຂທ້ໍ ໜີ ງ່ຶ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ໃນຂທ້ໍ ່ກີ າມເປນັ ອັນຕະລາຍຕອໍ່ ະຣິຍະສາວກົ ຜ່ສກຶ ສາຢໃ່ ນທມັ ວນິ ັຍ
ນນີ້ ນັ້ ອະຣຍິ ະສາວກົ ຍ່ອມພຈິ າຣະນາເຫັນໂດຍແຈມ່ ແຈງູ້ ດ່ງັ ນ້ວີ າ່ “ກາມແລະກາມະ
ສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ (ພົບນີ້) ແລະເປນັ ໄປໃນສມັ ປະຣາຢະ (ພບົ ອືນ່ ) ທງັ
ສອງຢາ່ ງນນັ້ ເປນັ ບວູ້ ງມາຣ ເປນັ ວໄິ ສແຫງ່ ມາຣ ເປນັ ເຫຍອ່ື ແຫງ່ ມາຣ ເປນັ ບອ່ ນ
ທຽ່ ວແຫງ່ ມາຣ. ໃນບວູ້ ງແຫ່ງມາຣນ້ີ ບາບອະກສຸ ົລທາງໃຈເຫ່ົຼານີ້ ເປນັ ອະພິຊຊາແດ່
ເປນັ ພະຍາບາດແດ່ ເປນັ ສາຣມັ ພະ (ການແຂ່ງດ)ີ ແດ່ ຍອ່ ມເປນັ ໄປ ; ບາບອະກສຸ ົລ
ເຫາົຼ່ ນນ້ັ ຍອ່ ມມເີ ພອື່ ເປນັ ອນັ ຕະລາຍແກອ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ຜຕ່ າມສກຶ ສາຢໃ່ ນທມັ ວນິ ັຍ
ນ.ີ້ ຖາູ້ ຈງັ່ ໃດ ເຮາົ ຈງົ່ ມຈີ ຕິ ເປນັ ມະຫຄັ ຄະຕະອນັ ໄພບນ ອະທຖິ ານຈິຕ ຄອບງາໍ ໂລກ
ຢເ່ ທນີ້ ; ເມອ່ື ເຮາົ ມຈີ ິຕ ເປນັ ມະຫຄັ ຄະຕະອນັ ໄພບນ ອະທຖິ ານຈິຕຄອບງາໍ ໂລກຢ,່
ບາບອະກສຸ ລົ ທາງໃຈ ເປນັ ອະພິຊຊາແດ່ ເປນັ ພະຍາບາດແດ່ ເປນັ ສາຣມັ ພະ
ເຫາົ່ຼ ນນ້ັ ຈກັ ບມໍ່ ີ ; ເພາະລະບາບອະກສຸ ົລເຫາ່ົຼ ນນ້ັ ເສຍໄດູ້ ຈຕິ ຂອງເຮາົ ກຈໍ ກັ ເປນັ ຈຕິ
ມຄີ ນຸ ບເໍ່ ລກັ ນອູ້ ຍ ເປນັ ຈິຕບມ່ໍ ປີ ະມານ ເປນັ ຈຕິ ອນັ ອບົ ຮມົ ດແີ ລວູ້ ” ດງັ່ ນ.້ີ

ເມ່ືອອະຣຍິ ະສາວົກນນັ້ ປະຕິບຕັ ແລ້ວູ ຢ່າງດີ ເປັນຜ່ມາກດູ້ວຍການປະຕບິ ຕັ ແນວ
ນີ້ຢ,່ ຈິຕຍ່ອມເຫອື້ ມໃສໃນອາຍະຕະນະ໑ ເມ່ືອຈິຕເຫອື້ ມໃສໄພບນ ເຂາົ ກໍຈະເຂ້ົາ
ເຖງິ ອາເນນຊະ (ສະມາບັຕ) ໃນກາລນ້ັນ ຫຼື ນູອ້ ມໄປເພ່ອື ປັນຍາ.

໑. ຄາໍ ວາ່ ອາຍະຕະນະ ໃນບ່ອນນ້ີ ບໍໝ່ າຍເຖງິ ນິບພານ ອັນເປັນອາຍະຕະນະສງສຸດ ຊຶ່ງເປນັ ທ່ີຮູ້ຈັກກນັ ທົ່ວໄປ
ແຕ່ເປັນອາຍະຕະນະ ຄືຼ ພາວະແຫ່ງອະຣປະສັນຍາທງັ ສ່ີ ຄຼື : ອາກາສານັນຈາຢະຕະນະ ໆລໆ,
ເນວະສນັ ຍານາສັນຍາຢະຕະນະໂດຍສະເພາະ ຍອູ້ ນບມ່ໍ ີຮບຫຼືສັນຍາໃນຮບ ອັນເປັນທີ່ຕັງ້ ແຫ່ງຄວາມ
ຫວັ່ນໄຫວ, ແຕ່ບາງມະຕິໝາຍຕາ່ໍ ລງົ ມາເຖງິ ຈະຕຸຕຖະຊານ ອັນເປນັ ອາເນນຊະໃນຂນ້ັ ເລ່ີມຕນົ້ ຊງ່ຶ ຍງັ
ບສ່ໍ ົມບນ ເພາະຍັງອາໄສຊ່ຶງຮບຫືຣຼ ປະສັນຍາຢ.່ ເພາະຂ້ໍປະຕິບຕັ ດງ່ັ ກາ່ ວແລ້ວູ ຂູ້າງຕົ້ນ ເຮັດໃຫູງ້ າ່ ຍ ແລະ
ສະດວກແກກ່ ານບັນລຸເຖິງພບົ ປະເພດນີ້ ຈງຶ່ ໄດູ້ຊວ່ື ່າ ອາເນນຊະສັປປາຢະປະຕິປະທາ. ຂປ້ໍ ະຕບິ ັຕເຫ່ົຼານີ້
ເປນັ ຝ່າຍສະມະຖະ ຊຶ່ງເປັນປັຈຈັຍແກເ່ ຈໂຕວມິ ຸຕຕິໂດຍກງົ ແຕ່ກໍເປັນປຈັ ຈັຍແກ່ ວິປັສສະນາໄດູ້ດ້ວູ ຍ
ດັງ່ ນ້ນັ ທ່ານຈງຶ່ ກາ່ ວອານິສງົ ສ໌ຂອງຄໍານ້ວີ າ່ ເພື່ອເຂົາ້ ເຖິງອາເນນຊະ ຫືຼ ນອູ້ ມໄປເພືອ່ ປັນຍາກໄໍ ດູ້.

໙໖໔ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພາຍຫງັ ແຕ່ການຕາຍ ເພາະການທໍາລາຍແຫງ່ ກາຍ ຖານະທ່ີຍອ່ ມມີໄດກູ້ ໍຄຼື ວິນຍານ
ທີ່ເປັນໄປ ກໍຈກັ ເປັນວນິ ຍານ ທ່ີເຂ້ົາເຖງິ ຊ່ຶງພົບ ໃນລະດັບອາເນນຊະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນີ້ເຮາົ ກ່າວວາ່ ເປັນ ອາເນນຊະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂທ້ໍ ໜີ ງ່ຶ .

ຂທ້ໍ ີສອງ

ພິກຂຸ ທ. ! ຂອ້ໍ ື່ນຍັງມີອກີ ; ອະຣຍິ ະສາວົກ ຍອ່ ມພຈິ າຣະນາເຫນັ ໂທດໂດຍແຈ່ມ
ແຈູ້ງ ດ່ງັ ນ້ີວ່າ : “ກາມແລະກາມະສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະ ເປນັ ໄປໃນ
ສມັ ປະຣາຢະ ອນັ ເປນັ ຮບຢາ່ ງໃດຢາ່ ງໜງຶ່ ທງັ ໝດົ ນນັ້ ເປນັ ພຽງສກັ ແຕວ່ າ່ ຮບ ຄເືຼ ປນັ
ພຽງມະຫາພຕະຮບສ່ີ ແລະ ຮບອາໄສມະຫາພຕະຮບສນີ່ ນັ້ ຢ່ ທນ່ໍ ນ້ັ ” ດັງ່ ນີ້.

ເມືອ່ ອະຣິຍະສາວົກນັນ້ ປະຕບິ ຕັ ແລວູ້ ແນວນ້ີ ເປັນຜ່ມາກດ້ວູ ຍການປະຕບິ ັຕ
ແນວນ້ີຢ່, ຈິຕຍ່ອມເຫອ້ື ມໃສໃນອາຍະຕະນະ. ເມອື່ ມີຈິຕເຫື້ອມໃສສມົ ບນ ເຂົາກຈໍ ະ
ເຂົ້າເຖງິ ອາເນນຊະ (ສະມາບຕັ ) ໃນກາລນ້ນັ ຫືຼ ນູ້ອມໄປເພື່ອປັນຍາ. ພາຍຫັງແຕ່
ການຕາຍເພາະການທາໍ ລາຍແຫ່ງກາຍ ຖານະທ່ຄີ ວນມີໄດ້ກູ ຄໍ ຼື ວນິ ຍານທີ່ເປັນໄປ ກໍ
ຈກັ ເປນັ ວິນຍານ ທ່ີເຂ້າົ ເຖິງຊ່ຶງພບົ ໃນລະດບັ ອາເນນຊະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນີ້ເຮາົ ກາ່ ວວາ່ ເປັນ ອາເນນຊະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂທໍ້ ສີ ອງ.

ຂທໍ້ ສີ າມ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ຂໍອ້ ນື່ ຍງັ ມີອກີ ; ອະຣິຍະສາວົກ ຍອ່ ມພິຈາຣະນາເຫນັ ໂທດໂດຍແຈ່ມ
ແຈູ້ງ ດ່ັງນວ້ີ າ່ : “ກາມແລະກາມະສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະ ເປນັ ໄປໃນ
ສມັ ປະຣາຍະກດໍ ີ ຮບແລະຮບສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນສມັ ປະຣາຢະກດໍ ີ ທງັ ສອງຢາ່ ງ
ນນ້ັ ເປນັ ອະນຈິ ຈງັ ສງິ່ ໃດເປນັ ອະນຈິ ຈັງ ສງ່ິ ນນັ້ ບຄໍ່ ວນເພອ່ື ຈະເພດີ ເພນີ ພາໍ່
ສນັ ລະເສນີ ຫງົ ໄຫມວົ ເມາົ ” ດ່ງັ ນ້ີ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໖໕

ເມື່ອອະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ປະຕບິ ຕັ ດີແລູ້ວແນວນ້ີ ເປັນຜ່ມາກດູ້ວຍການປະຕບິ ຕັ
ແນວນ້ຢີ ່, ຈິຕຍ່ອມເຫອື້ ມໃສໃນອາຍະຕະນະ. ເມ່ອື ມີຈິຕເຫື້ອມໃສໄພບນ ເຂົາກໍຈະ
ເຂົາ້ ເຖງິ ອາເນນຊະ (ສະມາບັຕ) ໃນກາລນ້ນັ ຫຼື ນອູ້ ມໄປເພື່ອປັນຍາ. ພາຍຫງັ ແຕ່
ການຕາຍເພາະການທາໍ ລາຍແຫ່ງກາຍ ຖານະທຄີ່ ວນມໄີ ດູ້ກໍຄຼື ວິນຍານທີ່ເປນັ ໄປ ກໍ
ຈກັ ເປນັ ວິນຍານ ທີ່ເຂ້າົ ເຖງິ ຊຶ່ງພົບ ໃນລະດບັ ອາເນນຊະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນີ້ເຮາົ ກາ່ ວວາ່ ເປັນອາເນນຊະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂໍ້ທສີ າມ.

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໗໔ - ໗໕/໘໒ - ໘໔.

ສມັ ມາທິຕຖິ ໃນອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະສັປປາຢະປະຕປິ ະທາ

ຂທໍ້ ີໜງ່ຶ

ພິກຂຸ ທ. ! ຂໍ້ອ່ືນຍງັ ມອີ ກີ ; ອະຣຍິ ະສາວົກ ຍອ່ ມພຈິ າຣະນາເຫັນໂດຍແຈມ່ ແຈູ້ງ
ດງ່ັ ນ້ວີ າ່ : “ກາມແລະກາມະສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະ ເປນັ ໄປໃນ
ສມັ ປະຣາຢະ ກດໍ ີ ຮບແລະຮບສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະ ເປນັ ໄປໃນ
ສມັ ປະຣາຢະ ກດໍ ີ ອາເນນຊະສນັ ຍາ ກດໍ ີ ສນັ ຍາທງັ ໝດົ ນນັ້ ດບັ ບມໍ່ ສີ ວ່ ນເຫອືຼ ໃນ
ທມັ ໃດ ທມັ ນນັ້ ສະງບົ ທມັ ນນ້ັ ປະນຕີ ກາ່ ວຄືຼ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະ” ດັ່ງນີ້.

ເມື່ອອະຣິຍະສາວກົ ນ້ັນ ປະຕິບັຕແລວູ້ ແນວນ້ີ ເປນັ ຜ່ມາກດ້ວູ ຍການປະຕິບັຕ
ແນວນ້ີຢ,່ ຈິຕຍອ່ ມເຫື້ອມໃສໃນອາຍະຕະນະ, ເມອື່ ມຈີ ິຕເຫອື້ ມໃສສົມບນ ເຂົາກຈໍ ະ
ເຂ້າົ ເຖິງ ອາກນິ ຈັນຍາຢະຕະນະ (ສະມາບັຕ) ໃນກາລນັນ້ ຫຼື ນອູ້ ມໄປເພ່ອື ປນັ ຍາ.
ພາຍຫງັ ແຕ່ການຕາຍ ເພາະການທໍາລາຍແຫ່ງກາຍ ຖານະທ່ີຄວນມໄີ ດູ້ກໍຄືຼ ວິນຍານ
ທີເ່ ປັນໄປ ກຈໍ ັກເປັນວິນຍານທເ່ີ ຂ້າົ ເຖງິ ອາກນິ ຈັນຍາຢະຕະນະ.

ພິກຂຸ ທ. ! ນເີ້ ຮາົ ກ່າວວາ່ ເປັນ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂທ້ໍ ີ
ໜງຶ່ .

໙໖໖ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຂທໍ້ ີສອງ

ພິກຂຸ ທ. ! ຂໍອ້ ນ່ື ຍງັ ມີອກີ : ອະຣຍິ ະສາວກົ ໄປແລູວ້ ສປ່ ່າກຕໍ າມ ສ່ເຫງາ້ົ ໄມູກ້ ຕໍ າມ
ສເ່ ຮືຼອນຫວາ່ ງກຕໍ າມ ຍອ່ ມພິຈາຣະນາເຫັນໂດຍແຈມ່ ແຈູ້ງ ດ່ັງນີວ້ າ່ “ອາຍະຕະນະນີ້
ຫວາ່ ງຈາກອຕັ ຕາ ຫວ່າງຈາກອຕັ ຕະນຢິ າ” ດງ່ັ ນ.ີ້

ເມອ່ື ອະຣິຍະສາວົກນ້ນັ ປະຕິບັຕແລວູ້ ແນວນ້ີ ເປັນຜ່ມາກດູ້ວຍການປະຕິບຕັ
ແນວນຢ້ີ ່, ຈິຕຍອ່ ມເຫ້ືອມໃສໃນອາຍະຕະນະ, ເມອ່ື ມຈີ ິຕເຫື້ອມໃສສົມບນ ເຂົາກໍຈະ
ເຂາົ້ ເຖິງອາກິນຈນັ ຍາຢະຕະນະ (ສະມາບັຕ) ໃນກາລນ້ັນ ຫືຼ ນູ້ອມໄປເພ່ອື ປນັ ຍາ.
ພາຍຫັງແຕກ່ ານຕາຍເພາະການທາໍ ລາຍແຫງ່ ກາຍ ຖານະທ່ຄີ ວນມໄີ ດູ້ກໍຄືຼ ວິນຍານ
ທເ່ີ ປັນໄປ ກຈໍ ັກເປນັ ວິນຍານທເ່ີ ຂົ້າເຖງິ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນເ້ີ ຮາົ ກາ່ ວວາ່ ເປນັ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂທໍ້ ີ
ສອງ.

ຂທໍ້ ີສາມ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ຂໍ້ອນື່ ຍັງມີອກີ : ອະຣິຍະສາວກົ ໄປແລູ້ວສປ່ າ່ ກຕໍ າມ ສ່ເຫງ້າົ ໄມູ້ກຕໍ າມ
ສ່ເຮືອຼ ນຫວ່າງກໍຕາມ ຍອ່ ມພຈິ າຣະນາເຫັນໂດຍແຈມ່ ແຈງູ້ ດັງ່ ນ້ີວ່າ “ບມໍ່ ຫີ ຍງັ ທເ່ີ ປນັ
ໂຕເຮາົ , ຄວາມກງັ ວນົ ຕສໍ່ ງ່ິ ໃດ ຫໃຼື ນອນັ ໃດໆ ວາ່ ເປນັ ໂຕເຮາົ ກບໍ ມ່ໍ ີ ; ແລະ ບມ່ໍ ຫີ ຍງັ ທີ່
ເປນັ ຂອງເຮາົ , ຄາມກງັ ວນົ ໃນສງ່ິ ໃດໆ ວາ່ ເປນັ ຂອງເຮາົ ກບໍ ມໍ່ ີ” ດງ່ັ ນ.ີ້

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໖໗

ເມື່ອອະຣຍິ ະສາວົກນນ້ັ ປະຕິບຕັ ແລວູ້ ແນວນ້ີ ເປນັ ຜ່ມາກດວູ້ ຍການປະຕບິ ັຕ
ແນວນີ້ຢ່, ຈິຕຍ່ອມເຫ້ືອມໃສໃນອາຍະຕະນະ, ເມອື່ ມຈີ ິຕເຫືອ້ ມໃສສມົ ບນ ເຂາົ ກຈໍ ະ
ເຂາົ້ ເຖງິ ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ (ສະມາບຕັ ) ໃນການນັ້ນ ຫຼື ນູ້ອມໄປເພ່ອື ປັນຍາ.
ພາຍຫັງແຕກ່ ານຕາຍເພາະການທາໍ ລາຍແຫງ່ ກາຍ ຖານະທີຄ່ ວນມີໄດູກ້ ໍຄຼື ວິນຍານ
ທີເ່ ປນັ ໄປ ກຈໍ ກັ ເປັນວນິ ຍານທ່ເີ ຂ້ົາເຖງິ ອາກິນຈນັ ຍາຢະຕະນະ.

ພິກຂຸ ທ. ! ນເີ້ ຮົາກ່າວວ່າ ເປນັ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາຂທ້ໍ ີ
ສາມ.

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໗໖ - ໗໗/໘໕ - ໘໗.

[ຄໍາວາ່ ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ ຄາໍ ນີ້ ເປນັ ຄໍາທີແ່ ປກແລະກາໍ ກວມ ເຄີຍໃຊູ້ໃຫມູ້ ີຄວາມໝາຍເປັນນິບພານ
ມາແຕ່ກ່ອນພຸດທະສາສນາ ຫືນຼ ອກພຸດທະສາສນາ ເຊັນ່ : ໃນສາໍ ນັກຂອງພາວະຣີພຣາມ (ທ່ເີ ປນັ ຕ້ົນເຫຕໃຫູ້ເກີດ
ໂສລະສະປນັ ຫາ) ນ້ັນເຂົາຖືວຼ ່າເປນັ ນິບພານ ຈ່ງຶ ມາທນຂໃໍ ຫພູ້ ຣະອົງຊງົ ສະແດງ ອາກິນຈນັ ຍາຢະຕະນະ ຕາມ
ແບບຂອງພຣະອົງ ໃນຖານະທ່ີເປັນນິບພານ ດັ່ງນ້ັນໃນສຕນ້ີ ຈ່ິງມີບດົ ພຈິ າຣະນາໃນທາງດຽວກນັ ກັບນິບພານ
ເຊນັ່ ຄໍາວ່າ : ນັ້ນຫວາ່ ງຈາກອັຕຕາ ຫວາ່ ງຈາກອຕັ ຕະນິຢາ ຫຼື ວາ່ : ນັ້ນສະງົບ ນ້ັນປະນຕີ ດັງ່ ນ້ເີ ປັນຕນົ້ ຜ່ສຶກສາ
ຈະຕູ້ອງມີຄວາມເຂາົ້ ໃຈຢ່າງແຈ່ມແຈູງ້ ຢ່າໃຫູ້ປະປົນກັນເສຍ ຈະມີຄວາມເຂົ້າໃຈຜດິ ຢ່າງໃຫຍ່ຫວງ].

ສມັ ມາທຕິ ຖິ ໃນເນວະສນັ ຍານາສນັ ຍາຢະຕະນະ
ສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ຂອໍ້ ່ືນຍັງມີອກີ ; ອະຣິຍະສາວກົ ຍ່ອມພິຈາຣະນາເຫນັ ໂດຍແຈ່ມແຈງູ້
ດັ່ງນີ້ວ່າ “ກາມແລະກາມະສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະ ເປນັ ໄປໃນສມັ ປະ
ຣາຍະ ກດໍ ີ ຮບແລະຮບສນັ ຍາ ອນັ ເປນັ ໄປໃນທຕິ ຖະທມັ ແລະເປນັ ໄປໃນສມັ ປະ
ຣາຍະ ກດໍ ີ ອາເນນຊະສນັ ຍາ ກດໍ ີ ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະ ກດໍ ີ ສນັ ຍາທງັ ໝດົ ນນັ້ ດບັ
ບມໍ່ ສີ ວ່ ນເຫອືຼ ໃນທມັ ໃດ ທມັ ນ້ັນປະນຕີ ກາ່ ວຄຼື ເນວະສນັ ຍານາສນັ ຍາຢະຕະນະ”.

໙໖໘ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ເມື່ອອະຣຍິ ະສາວົກນັ້ນ ປະຕບິ ັຕແລວູ້ ແນວນ້ີ ເປັນຜ່ມາກດວູ້ ຍການປະຕບິ ັຕ
ແນວນຢີ້ ່, ຈິຕຍອ່ ມເຫອື້ ມໃສໃນອາຍະຕະນະ, ເມືອ່ ມຈີ ິຕເຫ້ືອມໃສສມົ ບນ ເຂົາກຈໍ ະ
ເຂາົ້ ເຖິງ ເນວະສນັ ຍານາສັນຍາຢະຕະນະ (ສະມາບຕັ ) ໃນກາລນັນ້ ຫືຼ ນ້ອູ ມໄປເພື່ອ
ປນັ ຍາ. ພາຍຫັງແຕກ່ ານຕາຍ ເພາະການທາໍ ລາຍແຫງ່ ກາຍ ຖານະທ່ີຄວນມີໄດູ້ກໍຄຼື
ວິນຍານທ່ເີ ປັນໄປ ກໍຈັກເປນັ ວນິ ຍານທີ່ເຂົ້າເຖງິ ເນວະສນັ ຍານາສັນຍາຢະຕະນະ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນີ້ເຮົາກາ່ ວວາ່ ເປນັ ເນວະສນັ ຍານາສນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະ
ປະຕປິ ະທາ.

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໗໗/໘໘.

ສມັ ມາທິຕຖິ ຕໂໍ່ ອຄະນຕິ ຖະຣະນະ

ອານົນທ໌ ! ພກິ ຂຸໃນກໍລະນີນ້ີ ເປັນຜ່ປະຕິບຕັ (ໃນປະຕປິ ະທາອັນເປນັ ທີສ່ ະບາຍ (ສັປ
ປາຍະປະຕິປະທາ) ແກ່ອາເນນຊະ ມາຕາມລະດັບໆ) ເຊ່ັນນ້ແີ ລູວ້ ຍ່ອມໄດູ້ສະເພາະຊ່ຶງອຸ
ເປກຂາ (ຄວາມເຂາົ້ ໄປເພັ່ງຢ)່ ວ່າ “ຖູ້າ (ປຈັ ຈຍັ ) ບເໍ່ ຄຍີ ມີ (ຜລົ ) ກຕໍ ອູ້ ງບມ່ໍ ຢີ ແ່ ກ່ເຮາົ ;
ຖາູ້ (ປຈັ ຈຍັ ເພອ່ື ອະນາຄຕົ ) ຈັກບມ່ໍ ຢີ ່ (ຜລົ ໃນອະນາຄຕົ ) ກຕໍ ອູ້ ງບມ່ໍ ແີ ກເ່ ຮາົ . ສງິ່ ໃດ
ມຢີ ່ ສງ່ິ ໃດເປນັ ແລວູ້ ເຮາົ ຍອ່ ມລະໄດູ້ຊຶ່ງສງິ່ ນນ້ັ ” ດງັ່ ນ້ີ. ພິກຂຸນັນ້ ຍ່ອມ
ບເ່ໍ ພີດເພີນ ບ່ໍພ່າໍ ສນັ ລະເສີນ ບ່ໍຫົງໄຫເມົາມວົ ຊ່ຶງອຸເປກຂານ້ັນ ດໍາຣົງຢ.່ ເມອື່ ພິກຂຸ
ນ້ັນບເໍ່ ພີດເພີນ ບພ່ໍ າໍ່ ສັນລະເສນີ ບໍ່ຫງົ ໄຫເມົາມວົ ຊຶ່ງອເຸ ປກຂານັນ້ ດໍາຣົງຢ່, ວິນຍານ
ນນັ້ ເປນັ ວນິ ຍານອັນຕນັ ຫາບໍ່ອາໄສແລູວ້ ນນັ້ ຄຼືພາວະບ່ໍມີອຸປາທານ. ອານນົ ທ໌ !
ພກິ ຂຜຸ ບ່ ມໍ່ ອີ ປຸ າທານ ຍອ່ ມປະຣນິ ບິ ພານ (ດບັ ເຢນັ ).

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໖໙

“ໜາູ້ ອັດສະຈນັ ຂູ້ານອູ້ ຍ ! ບເ່ໍ ຄີຍມີແລູ້ວ ຂ້າູ ນອູ້ ຍ ! ຂູ້າແຕພ່ ຣະອງົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ໄດູຮ້ ມູ້ າວາ່
ພຣະຜ່ມີພຣະພາຄຊົງອາໄສແລູວ້ (ຊງ່ຶ ປະຕິປະທາອັນຊງົ ສະແດງມາແລວູ້ ຕາມລາໍ ດບັ ) ຕຣດັ
ບອກຊງຶ່ ໂອຄະນຕິ ຖະຣະນະ (ການຖອນຕົນຂຶ້ນຈາກໂອຄະ) ແກຂ່ າູ້ ນູອ້ ຍທັງຫາຍແລວູ້ ”.

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໗໙/໙໑.

(ຄໍາວ່າ ໂອຄະນິຕຖະຣະນະ ໃນບ່ອນນີ້ ຄືຼ ການຖອນຕົນຂ້ຶນຈາກໂອຄະ (ຄວາມຕກົ ຈົມຢ່ໃນກິເລສ ແລະ
ຄວາມທຸກຂ໌ ດູ້ວຍກາມ - ທິຕຖິ - ພົບ - ອະວຊິ ຊາ) ເປນັ ສິງ່ ທມ່ີ ໄີ ດ້ໃູ ນພບົ ປັຈຈບຸ ັນ ກ່າວຄືຼ ບໍ່ຢຶດໝນ້ັ ຖຼືໝນັ້ ໃນສງ່ິ
ອນັ ເປັນທຕ່ີ ້ງັ ແຫງ່ ຄວາມຢຶດໝັນ້ ທັງຫາຍ ອນັ ມເີ ນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ເປນັ ສ່ງິ ສງສຸດ ສໍາລັບການຢຶດ
ໝັ້ນຖຼໝື ັນ້ ແລະ ບໍ່ຢຶດໝ້ັນຖຼໝື ້ັນ ແມ່ນແຕໃ່ ນການບັນລຸທັມຂອງຕົນ ; ເມ່ອື ບໍ່ຢຶດໝ້ັນຖືໝຼ ັ້ນກໍຄຼດື ັບເຢັນ ເປັນ
ປະຣິນິບພານ ນເ້ີ ອີ້ນວ່າ ໂອຄະນຕິ ຖະຣະນະ ຫຼື ອະຣຍິ ະວໂິ ມກຂະ ກໍເອີ້ນ (ເບງ່ິ ໄດໃູ້ ນຫວົ ຂໍ້ ຫຼື ເລ່ືອງຕໄ່ໍ ປ) ເປັນ
ສງ່ິ ທມີ່ ີໄດູ້ໃນພບົ ປັຈຈບຸ ັນ).

ອະຣຍິ ະວໂິ ມກຂ໌ ຫຼື ໂອຄະນຕິ ຖະຣະນະ

“ຂູ້າແຕ່ພຣະອົງຜ່ຈະເຣີນ! ອະຣິຍະວໂິ ມກຂະ(ການພນົ້ ພິເສດອັນປະເສີດ) ເປນັ ແນວໃດໜໍ ?”

ອານນົ ທ໌ ! ອະຣິຍະສາວກົ ໃນທມັ ວນິ ັຍນ້ີ ຍ່ອມພິຈາຣະນາເຫນັ ໂທດ ໂດຍແຈ່ມ
ແຈູ້ງດ່ັງນວີ້ າ່ “ກາມທງັ ຫາຍທີເ່ ປັນໄປໃນພົບປຈັ ຈບຸ ນັ ນີ້ ເຫ່ົຼາໃດດວູ້ ຍ, ກາມທັງຫາຍ
ທີ່ເປນັ ໄປໃນພົບເບອ້ື ງໜູ້າ ເຫ່ົາຼ ໃດດວູ້ ຍ, ກາມະສນັ ຍາທ່ເີ ປັນໄປໃນພົບປຈັ ຈຸບັນນີ້
ເຫ່ົຼາໃດດວູ້ ຍ, ກາມະສນັ ຍາທີ່ເປນັ ໄປໃນພບົ ເບືອ້ ງໜ້າູ ເຫຼົ່າໃດດູ້ວຍ, ຮບທງັ ຫາຍທ່ີ
ເປັນໄປໃນພົບປຈັ ຈຸບັນນີ້ ເຫ່ຼົາໃດດູວ້ ຍ, ຮບທງັ ຫາຍທ່ີເປນັ ໄປໃນພບົ ເບອ້ື ງໜາູ້ ເຫ່ົຼາ
ໃດດູ້ວຍ, ຮບສນັ ຍາທງັ ຫາຍທເ່ີ ປັນໄປໃນພົບປຈັ ຈບຸ ນັ ນ້ີ ເຫາົ່ຼ ໃດດ້ວູ ຍ, ຮບສນັ ຍາ
ທັງຫາຍທ່ີເປນັ ໄປໃນພົບເບອື້ ງໜູ້າ ເຫາ່ຼົ ໃດດວູ້ ຍ

໙໗໐ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ອາເນນຊະສນັ ຍາ ເຫາ່ຼົ ໃດດູວ້ ຍ, ອາກິນຈນັ ຍາຢະຕະນະສັນຍາ ເຫາ່ຼົ ໃດດວູ້ ຍ,
ເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ເຫາຼົ່ ໃດດວູ້ ຍ, ນ້ັນລ້ວູ ນແຕເ່ ປັນສັກກາຢະ ເປັນ
ພຽງສກັ ກາຢະ (ເປັນທ່ີຕງັ້ ແຫ່ງການຢຶດຖດຼື ູ້ວຍອຸປາທານ) ; ສວ່ ນອະມະຕະທມັ ນນັ້ ໄດູ້ແກ່
ວໂິ ມກຂແ໌ ຫງ່ ຈິຕ ເພາະບມໍ່ ີອຸປາທານໃນສກັ ກາຢະນັ້ນໆ ນເ້ີ ອງ”.

ອານນົ ທ໌ ! ດູ້ວຍເຫຕນແີ ຫະ ເປັນອນັ ວ່າ ອາເນນຊະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາ ເຮາົ
ໄດູສ້ ະແດງແລູ້ວ, ອາກນິ ຈນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາ ເຮາົ ກໄໍ ດສູ້ ະແດງ
ແລູວ້ , ເນວະສນັ ຍານາສນັ ຍາຢະຕະນະສປັ ປາຢະປະຕປິ ະທາ ເຮາົ ກໄໍ ດສູ້ ະແດງ
ແລວູ້ , ການອາໄສປະຕປິ ະທານ້ັນໆ ຕາມລໍາດັບໆ ແລ້ວູ ຂ້າູ ມໂອຄະເສຍໄດູ້ ເຮົາໄດູ້
ສະແດງແລູ້ວ, ນັນ້ ແຫະ ຄຼື ອະຣິຍະວໂິ ມກຂະ.

ອານົນທ໌ ! ກິຈຈ໌ອນັ ໃດ ທີ່ສາສດາຜ່ເອັນດ ສະແຫວງຫາປະໂຍຊນ໌ເກອ້ື ກນ
ອາໄສຄວາມເອັນດແລູວ້ ຈະຄວນເຮັດແກ່ສາວົກທັງຫາຍ, ກິຈຈ໌ອັນນ້ັນເຮາົ ໄດູ້ເຮັດ
ແລູວ້ ແກ່ພວກເຈາ້ົ ທັງຫາຍ.

ອານນົ ທ໌ ! ນັນ້ ເຫງາ້ົ ໄມູທ້ ັງຫາຍ, ນນ້ັ ເຮອຼື ນຫວາ່ ງທັງຫາຍ.

ອານົນທ໌ ! ພວກເຈົ້າທງັ ຫາຍຈ່ງົ ພຽນເຜາົ ກິເລສ, ຢ່າໄດູ້ປະມາດ. ພວກເຈ້ົາ
ທັງຫາຍ ຢ່າໄດ້ເູ ປນັ ຜ່ທີຕ່ ອູ້ ງຮອູ້ ນໃຈ ໃນພາຍຫັງເລຍີ .

ນແ້ີ ຫະ ເປັນວາຈາເຄອ່ື ງພ່າໍ ສອນແກ່ພວກເຈົ້າທັງຫາຍ ຂອງເຮາົ .

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໗໙/໙໐ - ໙໒.

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໗໑

ວິທີພິຈາຣະນາ ເພືອ່ “ໝດົ ປນັ ຫາ” ກຽ່ ວກບັ ອາຫາຣະ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ກະພະລກີ າຣາຫາຣ ເປນັ ສງ່ິ ທບ່ີ ຄຸ ຄນົ ຄວນເຫນັ ແນວໃດ ? ພກິ ຂຸ ທ. !
ປຽບເໝອືຼ ນພັນລະຍາສາມສີ ອງຄນົ ຖເຼື ອົາສະບຽງສໍາລບັ ເດີນທາງເລກັ ນອູ້ ຍ ຍ່າງ
ໄປສຫ່ ນົ ທາງອນັ ກນັ ດານ. ສອງພັນລະນາສາມນີ ນ້ັ ມີລກນູ້ອຍຜ່ດຽວ ຜ່ໜ້າູ ຮັກ
ໜູ້າເອັນດຢຄ່ ົນໜງ່ຶ . ເມ່ອື ຂະນະທເ່ີ ຂົາທັງສອງ ພວມຍາ່ ງໄປຕາມທາງອນັ ກັນດານຢ່
ນນ້ັ ສະບຽງສາໍ ລບັ ເດີນທາງ ທ່ີເຂົາມຢີ ່ພຽງເລັກນ້ອູ ຍນັນ້ ໄດໝູ້ ົດສຽູ້ ງໄປ ຫນົ ທາງອັນ
ກນັ ດານ ນ້ັນຍັງຫຼືອຢ່ ເຂາົ ທັງສອງນັ້ນ ຍັງບໍ່ທນັ ເດີນທາງຂູ້າມຫວດິ ຫນົ ທາງອັນ
ກນັ ດານນັນ້ ໄປໄດູ້. ຄງັ້ ນນ້ັ ແລ ສອງພັນລະຍາສາມີນນັ້ ໄດູ້ມາຄດິ ນໍາກນັ ວ່າ “ສະບຽງ
ສໍາລັບເດນີ ທາງຂອງເຮາົ ທັງສອງ ທ່ມີ ີຢ່ພຽງເລກັ ນູ້ອຍນີ້ ໄດ້ໝູ ົດສູ້ຽງລງົ ແລວູ້
ຫົນທາງອນັ ກັນດານນ້ີຍງັ ເຫືອຼ ຢ່ ທງັ ເຮາົ ກຍໍ ງັ ບ່ໍທັນເດນີ ທາງຂາູ້ ມຫວິດຫົນທາງອັນ
ກັນດານນີ້ໄປໄດູ້ ; ຢ່າລັງເລເລີຍ ເຮາົ ທັງສອງຄວນຂາູ້ ລກນູ້ອຍຄນົ ດຽວ ຜ່ໜ້າູ ຮັກ
ໜູາ້ ເອນັ ດນ້ເີ ສຍ ແລວູ້ ເຮັດໃຫເູ້ ປນັ ຊນ້ີ ເຄມັ ແລະ ຊ້ີນແຫູ້ງ ບຣໍ ໂິ ພຄຊີ້ນລກນແ້ີ ຫະ
ເດີນທາງຂູ້າມຫວິດຫນົ ທາງອນັ ກັນດານ ທ່ຍີ ັງເຫຼືອຢນ່ ້ີກັນເຖ້ິນ ເພາະຖາູ້ ບ່ເໍ ຮັດແນວ
ນນ້ັ ພວກເຮົາທັງສາມຄົນ ຈະຕູ້ອງພາກນັ ວິນາດໝດົ ແນ່ນອນ” ດັ່ງນ,ີ້ ຄັ້ງນັ້ນແລ ພັນ
ລະຍາສາມທີ ັງສອງນັນ້ ຈ່ຶງຂູາ້ ລກນູອ້ ຍຄນົ ດຽວ ຜ່ໜ້າູ ຮກັ ໜູ້າເອນັ ດນ້ັນ ແລູ້ວເຮັດ
ໃຫູເ້ ປນັ ຊນີ້ ເຄັມ ແລະ ຊ້ນີ ແຫູ້ງ ບໍຣິໂພຄຊ້ີນລກນ້ັນແລ ເດີນທາງຂ້າູ ມຫວດິ ຫົນທາງ
ອນັ ກັນດານທ່ີຍງັ ເຫຼືອຢນ່ ້ັນ. ສອງພນັ ລະຍາສາມນີ ັ້ນ ບໍຣິໂພຄຊ້ີນລກໄປນາໍ ພູ້ອມ
ກບັ ແໜູ້ນຫົວອົກໄປພູ້ອມ ລໍາພນັ ວ່າ “ລກນອູ້ ຍຄນົ ດຽວຂອງເຮົາໄປໃສແລູ້ວ
ລກນອູ້ ຍຄົນດຽວຂອງເຮົາໄປໃສແລວູ້ ” ດ່ັງນ.ີ້

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຈ້ົາຈະສໍາຄນັ ຄວາມຂ້ໍນ້ີວ່າແນວໃດ ; ສອງພນັ ລະຍາສາມີນນ້ັ ຈະ
ຍ່ອມບຣໍ ໂິ ພຄຊນີ້ ລກເປນັ ອາຫາຣ ເພືອ່ ຄວາມເພດີ ເພນີ ສະໜຸກສະໜານແດ່, ເພອ່ື
ຄວາມມົວເມາົ ແດ,່ ເພືອ່ ຄວາມປະດັບປະດາແດ່ ຫຼື ເພື່ອຕົກແຕງ່ (ຮາ່ ງກາຍ) ແດ່, ຫຼື
ບໍ່ໜໍ ? “ຂໍ້ນັ້ນຫາກເປນັ ເຊ່ນັ ນ້ນັ ກບໍ ໍ່ ຂາູ້ ນູ້ອຍ !”

໙໗໒ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຖາູ້ ເຊນ່ັ ນນ້ັ ສອງພັນລະຍາສາມີນ້ັນ ຈະຍ່ອມພລໍ ໂິ ພກຊນ້ີ ລກເປັນອາຫາຣພຽງເພອ່ື
(ອາໄສ) ເດນີ ທາງຂາູ້ ມຫົນທາງອັນກັນດານທໍ່ນ້ນັ ແມນ່ ບໍ່ ? “ແມ່ນ ຂູ້ານູ້ອຍ !” ພິກຂຸ ທ. !
ຂ້ນໍ ້ີມອີ ຸປະມາເຊັ່ນໃດ ; ເຮົາກ່າວວ່າ ກະພະລກີ າຣາຫາຣ ອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ຄວນ
ເຫນັ (ວາ່ ມອີ ປຸ ະມາຄຊືຼ ້ີນລກ) ເຊນ່ັ ນ້ນັ . ພິກຂຸ ທ. ! ເມ່ືອກະພະລກີ າຣາຫາຣ ອນັ
ອະຣຍິ ະສາວກົ ກາໍ ນດົ ຮູ້ໄດແູ້ ລວູ້ ; ຣາຄະ (ຄວາມກໍາໜັດ) ທມີ່ ີເບນັ ຈະກາມະຄຸນ
ເປັນແດນເກີດ ເປັນສິງ່ ທອ່ີ ະຣຍິ ະສາວົກນ້ນັ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ດວູ້ ຍ. ເມອື່ ຣາຄະ
ທ່ມີ ີເບັນຈະກາມະຄນຸ ເປນັ ແດນເກດີ ເປັນສງິ່ ທີອ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ກໍານດົ ຮໄູ້ ດູ້
ແລວູ້ , ສນັ ໂຍຊນ໌ຊະນດິ ທອ່ີ ະຣຍິ ະສາວກົ ປະກອບເຂາົ້ ແລວູ້ ຈະຍອ່ ມເປນັ ເຫຕ
ໃຫມູ້ າສໂ່ ລກນໄີ້ ດອູ້ ກີ ຍອ່ ມບມ່ໍ .ີ

ພິກຂຸ ທ. ! ຜສັ ສາຫາຣ ເປນັ ສງ່ິ ທບ່ີ ຄຸ ຄນົ ຄວນເຫນັ ແນວໃດ ? ພກິ ຂຸ ທ. ! ປຽບ
ເໝືຼອນແມງ່ ວົ ນົມທ່ີປາສະຈາກໜັງຫໍ່ຫຸູ້ມ ; ຖູາ້ ແມ່ງວົ ນມົ ນັ້ນຈະຢືຼນອີງຝາຢນ່ ້ັນ ມັນກໍ
ຈະຖືຼກສັຕທ່ອີ າໄສຝາຢ່ເຈາະກິນ ; ຖາູ້ ແມ່ງວົ ນົມນ້ັນຢຼືນອງີ ຕົ້ນໄມູຢ້ ່ນັນ້ ມັນກຈໍ ະຖືຼກ
ພວກສັຕຊະນດິ ອາໄສຕ້ນົ ໄມູ້ເຈາະກນິ ; ຖູ້າຫາກແມງ່ ົວນມົ ນ້ນັ ຈະລງົ ໄປແຊ່ນາ້ໍ ຢ່ນນັ້
ມນັ ກໍຈະຖຼກື ພວກສັຕທີອ່ າໄສນໍາ້ ຕອດກດັ ກິນ ; ຖາູ້ ຫາກແມ່ງົວນມົ ນ້ນັ ຈະຢຼນື ອາໄສ
ຢໃ່ ນບອ່ ນໂລ່ງແຈງູ້ ມນັ ກໍຈະຖຼກື ພວກສັຕທອ່ີ າໄສຢໃ່ ນອາກາສເກາະກດັ ຕອດກນິ .
ພກິ ຂຸ ທ. ! ແມ່ງົວນົມທປ່ີ າສະຈາກໜັງຫ່ໍຫ້ມູຸ ຈະໄປອາໄສຢສ່ ະຖານ ທີໃ່ ດໆກຕໍ າມ
ມນັ ກໍຈະຖກຼື ຈໍາພວກສັຕທ່ອີ າໄສຢໃ່ ນສະຖານທ່ນີ ້ັນໆ ກດັ ກິນຢ່ເລ້ອື ຍໄປ, ຂນໍ້ ີ້ມີ
ອປຸ ະມາເຊນັ່ ໃດ ; ພິກຂຸ ທ. ! ເຮາົ ຍອ່ ມກາ່ ວວາ່ ຜສັ ສາຫາຣອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ຄວນ
ເຫນັ (ວາ່ ມອີ ປຸ ະມາຄແືຼ ມງ່ ວົ ນມົ ທປ່ີ າສະຈາກໜງັ ຫຫໍ່ ມູຸ້ ) ເຊັ່ນນນັ້ . ພິກຂຸ ທ. ! ເມອື່ ຜສັ ສາ
ຫາຣອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ເວທະນາທງັ ສາມ ຍອ່ ມເປນັ ສ່ິງທອ່ີ ະຣຍິ ະ
ສາວກົ ນນ້ັ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ດວູ້ ຍ, ເມອ່ື ເວທະນາທງັ ສາມ ເປນັ ສງິ່ ທອ່ີ ະຣຍິ ະສາວກົ
ນນ້ັ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ເຮາົ ຍອ່ ມກາ່ ວວາ່ “ສ່ິງໃດໆທຄີ່ ວນເຮດັ ໃຫຍູ້ ງິ່ ຂນ້ຶ ໄປ (ກວາ່ ນ)ີ້
ຍອ່ ມບມ່ໍ ແີ ກອ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ” ດ່ງັ ນ້ີ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໗໓

ພກິ ຂຸ ທ. ! ມະໂນສນັ ເຈຕະນາຫາຣ ເປນັ ສິ່ງທບ່ີ ຄຸ ຄນົ ຄວນເຫນັ ແນວໃດ ?
ພກິ ຂຸ ທ. ! ປຽບເໝຼືອນຂຸມຖ່ານໄຟ ເລິກເກີນກວ່າຊວ່ົ ບຸຣສຸ ໜງຶ່ ເຕມັ ໄປດວູ້ ຍຖາ່ ນໄຟ
ທີປ່ າສະຈາກແປວ ແລະ ປາສະຈາກຄວນັ ມຢີ ່. ຄັ້ງນັນ ບຸຣສຸ ຜ່ໜງ່ຶ ຜ່ຕອູ້ ງການເປນັ ຢ່
ບຢ່ໍ າກຕາຍ ຮັກສຸຂ ໜ່າຍທກຸ ຂ໌ ມາສ່ບ່ອນນ້ນັ ແລະ ມີບຣຸ ຸສທ່ີມກີ າໍ ລັງເຂຼມັ້ ແຂງອກີ
ສອງຄນົ ຈັບບຸຣຸສນ້ັນທີ່ແຂນແຕລ່ ະເບືອ້ ງ ແລູ້ວດງຶ ລາກໄປຍັງຂຸມຖາ່ ນໄຟນ້ນັ . ພິກຂຸ
ທ. ! ຄັ້ງນນັ ແລ ບຸຣສຸ ນ້ັນມີຄວາມຄດິ , ຄວາມປາຖນາ, ຄວາມຕັ້ງໃຈ ທ່ີຈະໃຫູຫ້ າ່ ງໄກ
ຂມຸ ຖ່ານໄຟນັ້ນ. ຂໍນ້ ນ້ັ ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ຂ້ໍນັນ້ ເພາະເຫຕວ່າ ບຣຸ ສຸ ນ້ັນ
ຍ່ອມຮ້ວູ າ່ “ຖາູ້ ເຮົາຈະຕກົ ລົງໄປໃນຂຸມຖ່ານໄຟນ້ັນ ເຮາົ ກໍຕູ້ອງເຖງິ ແກຄ່ ວາມຕາຍ ຫືຼ
ໄດ້ຮູ ບັ ທກຸ ຂ໌ປານຕາຍ ເພາະຂນໍ້ ນັ້ ເປັນເຫຕ” ດັງ່ ນ,ີ້ ຂ້ນໍ ມ້ີ ີອປຸ ະມາເຊັ່ນໃດ ; ພກິ ຂຸ ທ. !
ເຮົາຍ່ອມກາ່ ວວາ່ ມະໂນສນັ ເຈຕະນາຫາຣ ອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ຄວນເຫນັ (ວາ່ ມີ
ອຸປະມາຄຂືຼ ມຸ ຖາ່ ນໄຟ) ເຊ່ັນນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ເມອ່ື ມະໂນສນັ ເຈຕະນາຫາຣ ອນັ ອະຣຍິ ະ
ສາວກົ ກໍານດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ , ຕນັ ຫາທງັ ສາມ ຍອ່ ມເປນັ ສງ່ິ ທອ່ີ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ກາໍ ນດົ ຮູ້
ໄດແູ້ ລວູ້ ດວູ້ ຍ ; ເມອື່ ຕນັ ຫາທງັ ສາມ ເປນັ ສງ່ິ ທອີ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ,
ເຮາົ ຍອ່ ມກາ່ ວວາ່ “ສງິ່ ໃດໆທຄ່ີ ວນເຮດັ ໃຫຍູ້ ງ່ິ ຂນ້ຶ ໄປ (ກວາ່ ນ)ີ້ ຍອ່ ມບມໍ່ ແີ ກອ່ ະຣຍິ ະ
ສາວກົ ນນ້ັ ” ດ່ງັ ນ.້ີ

ພິກຂຸ ທ. ! ວນິ ຍານາຫາຣ ເປນັ ສງິ່ ທບ່ີ ຄຸ ຄນົ ຄວນເຫນັ ແນວໃດ ? ພກິ ຂຸ ທ. ! ປຽບ
ເໝອືຼ ນພວກເຈ້າົ ໜູາ້ ທ່ີ ຈັບໂຈຣຜ່ປະພຕຶ ຊົ່ວຮູ້າຍໄດູ້ແລວູ້ ສະແດງແກ່ພຣະຣາຊາວ່າ
“ຂູ້າແຕສ່ ມົ ມຕຸ ຕິເທບ ! ບຸຣສຸ ນເ້ີ ປນັ ໂຈຣ ປະພຕຶ ຊວົ່ ຮູ້າຍຕ່ໍພະຍາເຈາ້ົ ຂໍໃຫູ້ພພໍ່ ະຍາ
ຈ່ງົ ໂຜດໃຫລູ້ ງົ ໂທດໂຈຣຜ່ນີ້ ຕາມປະສົງເທີ້ນ ຂາູ້ ນູ້ອຍ !” ພຣະຣາຊາມີພຣະດາໍ ລັດ
ສັງ່ ດງ່ັ ນວີ້ ່າ “ທ່ານຜ່ຈະເຣີນທັງຫາຍ ! ທ່ານທງັ ຫາຍຈ່ົງໄປປະຫານບຣຸ ສຸ ນັນ້ ດູ້ວຍ
ຫອກຮູອ້ ຍເຫ້ຼັມໃນເວລາເຊ້ົານີ້” ເຈ້ົາໜູ້າທ່ເີ ຫາຼ່ົ ນັ້ນ ຈງຶ່ ປະຫານນັກໂທດນນັ້ ດວູ້ ຍ
ຫອກຮອູ້ ຍເຫຼ້ມັ ໃນເວລາເຊາົ້ . ຕໍ່ມາໃນເວລາທ່ຽງວນັ ພຣະຣາຊາຊົງຊັກຖາມພວກ
ເຈ້າົ ໜ້າູ ທີ່ນັ້ນວ່າ

໙໗໔ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

“ທາ່ ນຜ່ຈະເຣນີ ທງັ ຫາຍ ! ບຣຸ ຸສນັ້ນເປນັ ແນວໃດແລູ້ວ ?”. ພວກເຂົາຂາບທນວ່າ “ຂູ້າ
ແຕສ່ ົມມຸຕຕິເທບ ! ນກັ ໂທດນນັ້ ຍັງມີຊີວິຕຢ່ ຂູ້ານູອ້ ຍ !”. ພຣະຣາຊາຊົງມີພຣະດາໍ
ລັດສ່ງັ ດັ່ງນ້ີວ່າ “ທ່ານຜ່ຈະເຣນີ ທງັ ຫາຍ ! ທາ່ ນທັງຫາຍຈ່ົງໄປປະຫານບຣຸ ຸສນນ້ັ
ດວູ້ ຍຫອກຮ້ອູ ຍເຫັຼມ້ ໃນເວລາທຽ່ ງ”. ພວກເຈົາ້ ໜູ້າທີ່ເຫາຼົ່ ນັ້ນ ຈງ່ຶ ປະຫານນກັ ໂທດ
ນັ້ນ ດູ້ວຍຫອກຮູອ້ ຍເຫ້ມຼັ ໃນເວລາທ່ຽງ. ຕໍມ່ າໃນເວລາແລງ ພຣະຣາຊາຊົງຊກັ ຖາມ
ພວກເຈົາ້ ໜູາ້ ທນີ່ ້ັນອກີ ວາ່ “ທ່ານຜ່ຈະເຣນີ ທງັ ຫາຍ ! ບຣຸ ສຸ ນັ້ນເປນັ ແນວໃດແລູວ້ ?”.
ພວກເຂົາຂາບທນວ່າ “ຍັງມີຊວີ ຕິ ຢ່ ຂູ້ານ້ອູ ຍ !”. ພຣະຣາຊາຊົງມີພຣະດາໍ ລັດສ່ງັ ອີກ
ວ່າ “ທ່ານຜ່ຈະເຣີນທັງຫາຍ ! ທາ່ ນທັງຫາຍຈງົ່ ໄປປະຫານບຸຣຸສນັ້ນ ດວູ້ ຍຫອກຮ້ອູ ຍ
ເຫມ້ັຼ ໃນເວລາແລງ”. ດ່ງັ ນ້.ີ ພວກເຈາ້ົ ໜູ້າທ່ເີ ຫ່ົຼານນັ້ ຈງຶ່ ປະຫານນັກໂທດນ້ນັ ດວູ້ ຍ
ຫອກຮູອ້ ຍເຫັຼມ້ ໃນເວລາແລງ.

ພິກຂຸ ທ. ! ພວກເຈ້າົ ຈະສໍາຄນັ ຄວາມຂໍ້ນ້ີວ່າແນວໃດ ; ບຸຣຸສນກັ ໂທດນ້ນັ ຖືກຼ ເຈ້ົາ
ໜ້າູ ທ່ປີ ະຫານຢ່ ດູ້ວຍຫອກຮອູ້ ຍເຫຼມ້ັ ຕະຫອດວນັ ເຂົາຍ່ອມຈະສະເຫວີຍທຸກຂະ
ໂທມະນສັ ສະ ທມ່ີ ຂີ ໍ້ນ້ັນເປນັ ເຫຕ ແມ່ນຫືຼບໍ່ ? ພິກຂຸ ທ. ! ບຸຣຸສນກັ ໂທດນນ້ັ ຖຼືກພວກ
ເຈາ້ົ ໜ້າູ ທປ່ີ ະຫານ ດູ້ວຍຫອກພຽງເຫ້ຼັມດຽວ ກໍຍອ່ ມຈະສະເຫວຍີ ທກຸ ຂະ ໂທມະນສັ
ສະ ທມ່ີ ີຂ້ໍນນ້ັ ເປນັ ເຫຕ (ຫາຍຢ່ແລູວ້ ) ກຈໍ ະກາ່ ວໄປຫຍງັ ເຖງິ ການທ່ີບຣຸ ຸສນກັ ໂທດນ້ນັ
ຖກືຼ ປະຫານດູ້ວຍຫອກສາມຮູອ້ ຍເຫັ້ຼມໜ,ໍ ຂ້ໍນມ້ີ ອີ ຸປະມາເຊັ່ນໃດ ; ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຮົາ
ຍ່ອມກາ່ ວວາ່ ວນິ ຍານາຫາຣ ອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ເຫນັ (ວາ່ ມອີ ປຸ ະມາ ຄນືຼ ັກໂທດຖກືຼ
ປະຫານນນັ້ ) ເຊນ່ັ ນນັ້ . ພກິ ຂຸ ທ. ! ເມອ່ື ວນິ ຍານາຫາຣ ອນັ ອະຣຍິ ະສາວກົ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດູ້
ແລວູ້ , ນາມຮບຍອ່ ມເປນັ ສ່ິງທອີ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ ດວູ້ ຍ ; ເມອ່ື ນາມ
ຮບເປນັ ສງ່ິ ທອີ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ກາໍ ນດົ ຮໄູ້ ດແູ້ ລວູ້ , ເຮາົ ຍອ່ ມກາ່ ວວາ່ “ສງິ່ ໃດໆ ທຄີ່ ວນ
ເຮດັ ໃຫຍູ້ ງ່ິ ຂນ້ຶ ໄປ (ກວາ່ ນ)ີ້ ຍອ່ ມບມໍ່ ແີ ກອ່ ະຣຍິ ະສາວກົ ນນ້ັ ”, ດງ່ັ ນແ້ີ ລ.

- ນທິ ານ. ສງັ . ໑໖/໑໑໙-໑໒໑/໒໔໑ - ໒໔໔.

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໗໕

(ຄາໍ ເຂ້າົ ເອີ້ນວ່າ : ອາຫາຣະ ຍູ້ອນລລ່ໍ ູຽ້ ງຮ່າງກາຍ ; ຜັສສະ ເອີ້ນວ່າ : ອາຫາຣະ ຍູ້ອນເຮດັ ໃຫູ້ເກີດເວທະນາ ;
ມະໂນສນັ ເຈຕະນາ ເອ້ີນວ່າ : ອາຫາຣະ ຍູ້ອນເຮດັ ໃຫູ້ເກດີ ກັມ ; ວນິ ຍານ ເອນ້ີ ວາ່ : ອາຫາຣະ ຍູ້ອນເຮດັ ໃຫ້ເູ ກີດ
ນາມຮບ. ຖາູ້ ບຄຸ ຄົນພິຈາຣະນາເຫັນໂທດແຫ່ງອາຫາຣແຕລ່ ະຢ່າງໆ ດັ່ງທຕ່ີ ຣັດໄວໂູ້ ດຍອຸປະມາ ໃນຂໍຄ້ ວາມ
ຂູ້າງເທິງນແີ້ ລ້ວູ ກໍຈະສາມາດຄວບຄມຸ ສງ່ິ ທີເ່ ອ້ີນວາ່ ອາຫາຣ ບໃ່ໍ ຫູເ້ ປນັ ອາຫາຣໂດຍຄວາມໝາຍນ້ັນໆໄດ,ູ້ ຈະ
ດັບທຸກຂໄ໌ ດູ້ຈົນເຖງິ ຂ້ັນເປັນພຣະອຣໍ ະຫນັ ຕ໌.).

ວທິ ພີ ິຈາຣະນາໃນພາຍໃນ ເພອ່ື ຄວາມດບັ ສນ້ິ ທກຸ ຂ໌

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຈ້າົ ທັງຫາຍພິຈາຣະນາກັນແດ່ຫຼບື ່ໍ ຊະນິດທເ່ີ ປັນການພຈິ າຣະນາໃນ
ພາຍໃນ ?

ພິກຂຸອົງໜງຶ່ ຂາບທນວ່າ : “ຂ້າູ ນູ້ອຍ ຍ່ອມພິຈາຣະນາຊະນດິ ທເ່ີ ປນັ ການພຈິ າຣະນາໃນພາຍໃນ
ຢ່ ຂາູ້ ນູອ້ ຍ !”.

ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຍອ່ ມພຈິ າຣະນາ ຊະນິດທເີ່ ປັນການພິຈາຣະນາໃນພາຍໃນຢ່
ແນວໃດໜໍ ?

(ພກິ ຂນຸ ນ້ັ ຂາບທນໃຫູ້ຊົງຊາບແລ້ວູ ກໍບ່ໍຊງົ ພພໍ ຣະໄທ ພຣະອານນົ ທຈ໌ ຶ່ງທນຂໍຮູອ້ ງໃຫ້ພູ ຣະ
ອງົ ຊົງສະແດງ ພກິ ຂຸໄດູ້ຟັງແລ້ວູ ຈະຊົງຈາໍ ໄວ,ູ້ ຕຣັດໃຫພູ້ ິກຂທຸ ັງຫາຍຕ້ັງໃຈຟັງ ແລ້ວູ ຕຣັດວາ່ :)

ພິກຂຸ ທ. ! ໃນກລໍ ະນີນ້ີ ພິກຂເຸ ມື່ອພິຈາຣະນາ ຍອ່ ມ ພິຈາຣະນາຊະນດິ ທເີ່ ປນັ
ການພຈິ າຣະນາໃນພາຍໃນ ວາ່ : “ທກຸ ຂ໌ມີຢ່າງບໍ່ແມນ່ ໜອູ້ ຍ ນານາປະການ ຍອ່ ມ
ເກີດຂຶ້ນໃນໂລກ ກ່າວຄືຼ ຊະຣາມໍຣະນະ ໃດແລ ; ທຸກຂນ໌ ໜີ້ ໍ ມີອນັ ໃດເປັນເຫຕໃຫູ້
ເກດີ ມີອັນໃດເປນັ ເຄ່ອື ງກ່ໃໍ ຫູ້ເກດີ ມີອັນໃດເປັນເຄອ່ື ງກໍາເນີດ ມີອນັ ໃດເປນັ ແດນ
ເກດີ ? ເພາະອັນໃດມີ ຊະຣາມໍຣະນະຈຶງ່ ມີ ?” ດັ່ງນ້.ີ ພິກຂຸນ້ັນ ພິຈາຣະນາຢ່ ຍອ່ ມຮູ້
ແນວນ້ີວາ່ : “ທຸກຂ໌ມີຢ່າງບ່ແໍ ມນ່ ໜູອ້ ຍ ນານາປະການ, ຍ່ອມເກີດຂຶນ້ ໃນໂລກ ກ່າວຄຼື
ຊະຣາມໍຣະນະໃດແລ ; ທຸກຂນ໌ ໜ້ີ ໍ ມອີ ປຸ ະທເິ ປນັ ເຫຕໃຫູ້ເກດີ ມີອຸປະທິເປັນເຄື່ອງ
ກ່ໃໍ ຫູ້ເກີດ ມອີ ປຸ ະທິເປນັ ເຄື່ອງກໍາເນີດ ມີອຸປະທິເປັນແດນເກີດ ;

໙໗໖ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ເພາະອຸປະທິມີ ຊະຣາມໍຣະນະຈງ່ຶ ມີ ເພາະອຸປະທິບມໍ່ ີ ຊະຣາມໍຣະນະຈຶງ່ ບໍ່ມີ ;” ດງ່ັ ນີ້.
ພິກຂຸນັນ້ ຍອ່ ມຮແູ້ ຈງູ້ ຊງຶ່ ຊະຣາມໍຣະນະດວູ້ ຍ ຊຶ່ງຂ້ໍປະຕບິ ຕັ ເຄື່ອງເຮັດໃຫ້ສູ ັຕບນັ ລຸ
ເຖງິ ຊງຶ່ ທັມ ອນັ ສມົ ຄວນແກ່ຄວາມດັບບເ່ໍ ຫຼືອ ແຫ່ງຊະຣາມໍຣະນະດູວ້ ຍ ແລະ ເປັນຜ່
ປະຕບິ ຕັ ແລວູ້ ຢາ່ ງສົມຄວນແກທ່ ັມດ້ວູ ຍ. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ເຮົາເອນ້ີ ວ່າ ເປນັ ຜ່
ປະຕບິ ຕັ ເພອື່ ຄວາມດບັ ສນິ້ ທກຸ ຂໂ໌ ດຍຖກຼື ຕອູ້ ງ ກາ່ ວຄຼື ເພອ່ື ຄວາມດບັ ບເ່ໍ ຫອຼື ແຫງ່
ຊະຣາມໍຣະນະ ໂດຍປະການທງັ ປວງ.

ພິກຂຸ ທ. ! ຂອ້ໍ ນື່ ຍັງມອິ ກີ : ພິກຂຸເມ່ືອພິຈາຣະນາ ຍ່ອມ ພິຈາຣະນາ ຊະນດິ ທເີ່ ປນັ
ການພິຈາຣະນາພາຍໃນ ວ່າ : “ກໍອປຸ ະທນິ ້ີມີອັນໃດເປັນເຫຕໃຫ້ເູ ກດີ ມີອນັ ໃດເປັນ
ເຄື່ອງກໃ່ໍ ຫ້ເູ ກີດ ມີອັນໃດເປນັ ເຄ່ອື ງກໍາເນດີ ມີອນັ ໃດເປັນແດນເກີດ ? ເພາະອັນໃດ
ມີ ອຸປະທິຈງ່ຶ ມີ ເພາະອັນໃດບມ່ໍ ີ ອຸປະທຈິ ງຶ່ ບມ່ໍ ີ ?” ດ່ັງນ້ີ. ພິກຂນຸ ້ັນ ພິຈາຣະນາຢ່ ຍອ່ ມ
ຮູ້ ແນວນີ້ວາ່ “ອປຸ ະທນິ ້ີ ມຕີ ນັ ຫາເປນັ ເຫຕໃຫເູ້ ກດີ ມຕີ ັນຫາເປັນເຄື່ອງກໍ່ໃຫູ້ເກດີ ມີ
ຕັນຫາເປັນເຄ່ອື ງກາໍ ເນດີ ມີຕັນຫາເປນັ ແດນເກີດ ; ເມ່ືອຕັນຫາມີອປຸ ະທິຈ່ຶງມີ ເມື່ອ
ຕັນຫາບມ່ໍ ີ ອຸປະທິຈ່ງຶ ບ່ມໍ ີ ;” ດັ່ງນ.້ີ ພກິ ຂຸນນັ້ ຍອ່ ມຮແູ້ ຈງູ້ ຊຶງ່ ອຸປະທິດ້ວູ ຍ ຊຶ່ງເຫຕໃຫູ້
ຂນ້ຶ ແຫງ່ ອຸປະທດິ ູວ້ ຍ ຊຶ່ງຄວາມດັບບໍເ່ ຫຼືອແຫງ່ ອຸປະທດິ ້ວູ ຍ ຊຶ່ງຂໍ້ປະຕະບດັ ເຄອ່ື ງ
ເຮັດໃຫສູ້ ັຕບັນລຸເຖິງຊຶ່ງທມັ ອັນສົມຄວນແກຄ່ ວາມດັບບໍ່ເຫຼືອ ແຫ່ງອປຸ ະທິດວູ້ ຍ
ແລະ ເປັນຜ່ປະຕບິ ຕັ ແລູ້ວ ຢ່າງສມົ ຄວນແກທ່ ັມດ້ວູ ຍ. ພິກຂຸ ທ. ! ພກິ ຂຸນເ້ີ ຮົາເອ້ນີ ວ່າ
ເປນັ ຜປ່ ະຕບິ ຕັ ເພອື່ ຄວາມດບັ ສນິ້ ທກຸ ຂ໌ ໂດຍຖກຼື ຕອູ້ ງ ກ່າວຄືຼ ເພອ່ື ຄວາມດບັ ບເ່ໍ ຫອືຼ
ແຫງ່ ອປຸ ະທິ ໂດຍປະການທງັ ປວງ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ຂໍອ້ ່ືນຍັງມອີ ີກ ; ພິກຂເຸ ມ່ືອພິຈາຣະນາ ຍອ່ ມ ພຈິ າຣະນາຊະນດິ ທເີ່ ປນັ
ການພິຈາຣະນາໃນພາຍໃນວ່າ “ກຕໍ ນັ ຫານີ້ ເມອ່ື ຈະເກີດຍອ່ ມເກດີ ຂນ້ຶ ຢບ່ ອ່ ນໃດ ?
ເມືອ່ ຈະເຂົ້າໄປຕງັ້ ຢ່ ຍອ່ ມເຂົາ້ ໄປຕ້ັງຢບ່ ອ່ ນໃດ ?” ດ່ງັ ນີ.້

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໗໗

ພິກຂຸນ້ັນ ພຈິ າຣະນາຢ່ ຍອ່ ມຮູ້ ແນວນວ້ີ າ່ ສງິ່ ໃດມພີ າວະເປັນທຮ່ີ ັກ ເປັນທີ່ຍິນດີ
(ປີຢະຮບສາຕະຮບ) ໃນໂລກ ; ຕັນຫານີ້ ເມື່ອຈະເກີດຍອ່ ມເກີດຂ້ຶນໃນສິງ່ ນັ້ນ, ເມອື່ ຈະ
ເຂາ້ົ ໄປຕງ້ັ ຢ່ ຍອ່ ມເຂ້າົ ໄປຕ້ັງຢ່ໃນສ່ິງນ້ນັ . ກໍສ່ິງໃດມພີ າວະເປນັ ທີ່ຮັກ ເປັນທ່ີຍນິ ດີ
ໃນໂລກ ? ຈກັ ຂຸ ມພີ າວະເປັນທີ່ຮກັ ເປນັ ທີຍ່ ິນດີໃນໂລກ. ໂສຕະ ... ຄານະ ... ຊວິ ຫາ
... ກາຢະ ... ມະນະ ມີພາວະເປັນທີ່ຮກັ ເປນັ ທຍີ່ ິນດີໃນໂລກ. ຕນັ ຫານເີ້ ມອື່ ຈະເກດີ
ຂນຶ້ ຍອ່ ມເກດີ ຂນ້ຶ ໃນທມັ ມພີ າວະໜາູ້ ຮກັ ໜາູ້ ຍນິ ດເີ ຫາົຼ່ ນ,້ີ ເມອື່ ຈະເຂາ້ົ ໄປຕງ້ັ ຢ່ ຍອ່ ມ
ເຂ້າົ ໄປຕງ້ັ ຢໃ່ ນທມັ ມພີ າວະໜາູ້ ຮກັ ໜາູ້ ຍນິ ດເີ ຫາຼ່ົ ນ.ີ້

(ຕ່ຈໍ າກນີ້ ໄດູ້ຕຣັດເຖິງບຸຄຄນົ ບາງພວກໃນອະດີຕ ອະນາຄົຕ ແລະ ປັຈຈບຸ ັນ ເຫັນປີຍະຮບສາຕະຮບ ໂດຍ
ຄວາມເປັນຂອງທ່ຽງ ຂອງສຸຂເປັນຕ້ົນ ແລວູ້ ເຮັດໃຫູ້ຕັນຫາຈະເຣີນ ເຮດັ ໃຫູ້ອຸປະທິຈະເຣນີ ທກ່ໍ ັບເຮັດໃຫ້ທູ ຸກຂ໌
ຈະເຣີນ ບພໍ່ ້ົນຈາກທຸກຂໄ໌ ປໄດູ້ ; ແລະ ໄດ້ຕູ ຣັດຝາ່ ຍກົງກັນຂູ້າມ ໂດຍປະຕິປກັ ຂະນັຍໄວເູ້ ປນັ ຄ່ກັນ.

ສໍາລັບ ປີຍະຮບສາຕະຮບນ້ັນ ໃນບອ່ ນອືນ່ ກາ່ ວໄວູ້ເປນັ ສິບໝວດ ຕາມໄນຍະແຫງ່ ມະຫາສະຕິປັຕຖານະສຕ
ລວມກນັ ເປນັ ໖໐ ຢາ່ ງ ; ໃນບອ່ ນນກ້ີ ່າວໄວູ້ພຽງ ໖ ຢ່າງ ຕາມຈໍານວນແຫງ່ ອາຍະຕະນະພາຍໃນ, ເຖງິ ແນວນັ້ນກໍ
ອາດຈະຂະຫຍາຍອອກໄປໄດູ້ເປັນ ໖໐ ຢ່າງເຊ່ັນດຽວກນັ ; ຜ່ສນົ ໃຈຈງ່ົ ຫາອາ່ ນເບິ່ງໄດູ້ ຈາກມະຫາສະຕິ
ປຕັ ຖານະສຕ ເປັນຕ້ນົ ເອງເທ້ນີ ).

- ນທິ ານ. ສງັ . ໑໖/໑໓໐ - ໑໓໕/໒໕໔ - ໒໖໒.

ການພຈິ າຣະນາເພອ່ື ຄວາມດບັ ສນິ້ ແຫງ່ ແດນເກດີ
ຂອງທກຸ ຂະສະມທຸ ັຍ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ພິກຂຄຸ ວນພິຈາຣະນາໄຄຄ່ ວນ ໂດຍປະການທີ່ ເມອື່ ພຈິ າຣະນາ
ໄຄ່ຄວນຢ່ ວິນຍານ (ຈິຕ) ຂອງເຂົາ ອັນເປນັ ວິນຍານຊຶ່ງບ່ໍຟຸູ້ງໄປ ບ່ຊໍ ູ້ານໄປໃນ
ພາຍນອກ ແລະ ໄປຕງ້ັ ຈົມຕິດຢໃ່ ນພາຍໃນແລ້ວູ ກໍຈະບໍ່ຕົກໃຈຕືນ່ ເພາະບໍ່ມີທມັ
ເປັນບ່ອນຢດຶ ໝັ້ນ.

໙໗໘ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພິກຂຸ ທ. ! ເມ່ືອວິນຍານບໍ່ຟງຸູ້ ໄປ ບ່ໍຊູ້ານໄປໃນພາຍນອກ ແລະ ບໍ່ຕ້ັງຈມົ ຕດິ ຢ່ໃນ
ພາຍໃນ ເປນັ ວິນຍານບ່ໍຕກົ ໃຈຕນ່ື ຍອູ້ ນບມໍ່ ທີ ັມເປັນບອ່ ນຢດຶ ໝ້ັນຢ່ ດງ່ັ ນີ້ແລູ້ວ, ທມັ
ເປນັ ແດນເກດີ ແຫງ່ ທກຸ ຂ໌ ກາ່ ວຄຼື ຊາຕ ຊະຣາມຣໍ ະນະ ຍອ່ ມບມ່ໍ ອີ ກີ ຕ່ໍໄປ.

(ເມ່ືອຕຣດັ ແຕໂ່ ດຍຫຍ້ໍດ່ັງນີ້ແລວູ້ ສະເດັດເຂົາ້ ໄປໃນວິຫາຣ ພກິ ຂຸບເ່ໍ ຂາ້ົ ໃຈເນ້ືອໃນໃຈຄວາມ
ນນັ້ ໂດຍພສິ ະດານ ໄດູ້ເຂາ້ົ ໄປຂໍຄາໍ ອະທບິ າຍນາໍ ພຣະມະຫາກຈັ ຈາຢະນະ ທາ່ ນໄດູອ້ ະທິບາຍ
ໃນຂ້ໍທີວ່ ່າ ວິນຍານຟູຸ້ງໄປໃນພາຍນອກຄອຼື ນັ ໃດ ຕັ້ງຈມົ ຕິດຢ່ໃນພາຍໃນຄຼອື ນັ ໃດ ຕົກໃຈຕນ່ື ນ້ນັ
ແມ່ນແນວໃດ ດ່ງັ ນີເ້ ປັນຕນ້ົ ; ຫາເບ່ິງລາຍລະອຽດໄດູ້ຈາກໜັງສືຼ ປະຕຈິ ຈ. ໂອ. ໜູ້າ ໒໙໕ -
໓໐໕).

- ອປຸ ຣ.ິ ມ. ໑໔/໔໑໑ - ໔໒໒/໖໓໙ - ໖໕໒.

ໝວດ ຈ. ວາ່ ດວູ້ ຍອານສິ ງົ ສຂ໌ ອງສມັ ມາທຕິ ຖິ

ການເຫນັ ຊະນດິ ທລີ່ ະມຈິ ສາທຕິ ຖໄິ ດູ້

“ຂ້າູ ແຕ່ພຣະອງົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ເມືອ່ ບຸຄຄນົ ຮຢູ້ ແ່ ນວໃດ ເຫນັ ຢ່ແນວໃດ ມຈິ ສາທຕິ ຖິຍອ່ ມລະໄປ
ຂູ້ານູອ້ ຍ ?”

ພິກຂຸ ! ເມອື່ ບຸຄຄນົ ຮຢູ້ ່ ເຫນັ ຢ່ ຊງຶ່ ຈກັ ຂຸ ໂດຍຄວາມເປນັ ຂອງບ່ໍທຽ່ ງ ມິຈສາທຕິ ຖິ
ຍອ່ ມລະໄປ. ເມ່ືອບຄຸ ຄນົ ຮຢູ້ ່ ເຫັນຢ່ ຊ່ຶງ ຮບ ທ. ໂດຍຄວາມເປນັ ຂອງບ່ທໍ ່ຽງ
ມິຈສາທຕິ ຖິຍ່ອມລະໄປ. ເມ່ືອບຄຸ ຄນົ ຮູຢ້ ່ ເຫັນຢ່ ຊຶ່ງ ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ໂດຍຄວາມເປັນ
ຂອງບໍທ່ ່ຽງ ມຈິ ສາທິຕຖຍິ ່ອມລະໄປ. ເມື່ອບຸຄຄົນຮູຢ້ ່ ເຫັນຢ່ ຊຶ່ງ ຈັກຂສຸ ມັ ຜສັ ໂດຍ
ຄວາມເປນັ ຂອງບໍ່ທ່ຽງ ມຈິ ສາທິຕຖຍິ ອ່ ມລະໄປ.

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໗໙

ເມອື່ ບຸຄຄົນຮຢູ້ ່ ເຫນັ ຢ່ ຊ່ຶງ ເວທະນາ ອນັ ເປນັ ສຸຂກໍຕາມ ອນັ ເປັນທກຸ ຂ໌ກໍຕາມ ອັນ
ເປັນອະທກຸ ຂະມະສຸຂະກຕໍ າມ ທ່ີເກດີ ຂ້ຶນເພາະຈກັ ຂຸສມັ ຜັສເປັນປຈັ ຈັຍ ໂດຍຄວາມ
ເປນັ ຂອງບໍທ່ ຽ່ ງ ມຈິ ສາທິຕຖຍິ ອ່ ມລະໄປ.

(ໃນກໍລະນແີ ຫ່ງ ອາຍະຕະນິກະທມັ ອກີ ໕ ໝວດຮຽງຕດິ ໄປ ຄຼື : ໝວດໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ
ກາຢະ ແລະ ມະນະ ກມໍ ຂີ ຄ້ໍ ວາມທຕ່ີ ຣດັ ໄວູ້ ດວູ້ ຍຂຄ້ໍ ວາມດງ່ັ ດຽວກັນກບັ ຂ້າູ ງເທງິ ນ້ີ ຕາ່ ງແຕ່ຊ່ື
ທມັ ທີຕ່ ູອ້ ງປ່ຽນໄປຕາມໝວດນັ້ນໆ ທນໍ່ ນ້ັ ; ລວມເປນັ ທັມທຖ່ີ ືກຼ ຮູ້ເຫັນ ໂດຍຄວາມເປັນອະນຈິ ຈງັ
ທັງໝດົ ໓໐ ຢາ່ ງ).

ພກິ ຂຸ ! ເມ່ືອບຄຸ ຄົນ ຮູ້ຢແ່ ນວນີ້ ເຫນັ ຢ່ເຊນັ່ ນ້ແີ ລ ມິຈສາທິຕຖິຍ່ອມລະໄປ.

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໘໕/໒໕໔.

ການເຫນັ ຊະນດິ ທລີ່ ະສກັ ກາຢະທຕິ ຖໄິ ດູ້

“ຂູ້າແຕພ່ ຣະອົງຜ່ຈະເຣີນ ! ເມ່ອື ບຄຸ ຄນົ ຮູ້ຢ່ແນວໃດ ເຫັນຢແ່ ນວໃດ ສກັ ກາຢະທິຕຖຍິ ່ອມ
ລະໄປ ຂູາ້ ນອູ້ ຍ ?”.

ພກິ ຂຸ ! ເມອື່ ບຄຸ ຄນົ ຮຢູ້ ່ ເຫນັ ຢ່ ຊຶ່ງ ຈັກຂຸ ໂດຍຄວາມເປນັ ທກຸ ຂ໌ ສກັ ກາຢະທຕິ ຖິ
ຍອ່ ມລະໄປ, ເມອື່ ບຄຸ ຄົນຮູຢ້ ເ່ ຫັນຢ່ ຊ່ຶງ ຮບ ທ. ໂດຍຄວາມເປັນທກຸ ຂ໌ ສກັ ກາຢະ
ທິຕຖຍິ ອ່ ມລະໄປ, ເມື່ອບຸຄຄນົ ຮູ້ຢ່ ເຫັນຢ່ ຊຶ່ງ ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ໂດຍຄວາມເປັນທຸກຂ໌
ສັກກາຢະທິຕຖຍິ ່ອມລະໄປ, ເມ່ອື ບຸຄຄນົ ຮ້ຢູ ່ ເຫັນຢ່ ຊ່ຶງ ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ໂດຍຄວາມ
ເປັນທກຸ ຂ໌ ສັກກາຢະທິຕຖິຍອ່ ມລະໄປ, ເມອ່ື ບຄຸ ຄົນຮູຢ້ ່ ເຫັນຢ່ ຊຶ່ງ ເວທະນາ ໂດຍ
ຄວາມເປນັ ສຸຂກຕໍ າມ ອນັ ເປນັ ທຸກຂ໌ກໍຕາມ ອັນເປັນອະທກຸ ຂະມະສຸຂະກຕໍ າມ ທ່ີ
ເກີດຂຶ້ນເພາະຈກັ ຂສຸ ັມຜສັ ເປັນປຈັ ຈຍັ ໂດຍຄວາມເປັນທກຸ ຂ໌ ສກັ ກາຢະທິຕຖິຍ່ອມ
ລະໄປ.

ພິກຂຸ ! ເມ່ືອບຸຄຄົນ ຮຢູ້ ແ່ ນວນີ້ ເຫນັ ຢເ່ ຊ່ັນນແ້ີ ລ ສກັ ກາຢະທຕິ ຖຍິ ອ່ ມລະໄປ.

໙໘໐ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

(ໃນກລໍ ະນແີ ຫ່ງ ອາຍະຕະນິກະທມັ ໕ ໝວດຮຽງຕໍໄ່ ປ ຄຼື : ໝວດໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ ກາຢະ
ແລະ ມະນະ ກມໍ ຂີ ້ໍຄວາມດັ່ງດຽວກັນກບັ ຂູ້າງເທິງນີ້ ຕາ່ ງແຕຊ່ ່ືທັມ ທ່ີຕອູ້ ງປຽ່ ນໄປຕາມໝວດ
ນນັ້ ໆ ທນໍ່ ັນ ; ລວມເປນັ ທມັ ທີ່ຖືກຼ ຮູ້ເຫັນ ໂດຍຄວາມເປັນທຸກຂັງ ທັງໝດົ ໓໐ ຢາ່ ງ).

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໘໕/໒໕໔.

ການເຫນັ ຊະນດິ ລະອັຕຕານທຸ ຕິ ຖໄິ ດູ້

“ຂາູ້ ແຕພ່ ຣະອົງຜ່ຈະເຣີນ ! ເມອື່ ບຸຄຄນົ ຮ້ຢູ ແ່ ນວໃດ ເຫັນຢ່ແນວໃດ ອັຕຕານຸທຕິ ຖິຍອ່ ມ
ລະໄປ ຂູ້ານອູ້ ຍ ?”.

ພກິ ຂຸ ! ເມອ່ື ບຄຸ ຄນົ ຮຢູ້ ເ່ ຫນັ ຢຊ່ ງ່ຶ ຈກັ ຂຸ ໂດຍຄວາມເປນັ ອະນຕັ ຕາ ອຕັ ຕານທຸ ຕິ ຖິ
ຍອ່ ມລະໄປ. ເມອື່ ບຄຸ ຄນົ ຮຢູ້ ເ່ ຫນັ ຢ່ຊຶ່ງ ຮບ ທ. ໂດຍຄວາມເປັນອະນັຕຕາ ອັຕຕາ
ນທຸ ຕິ ຖຍິ ່ອມລະໄປ. ເມອ່ື ບຄຸ ຄນົ ຮຢູ້ ່ເຫັນຢ່ຊຶ່ງ ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ໂດຍຄວາມເປນັ
ອະນຕັ ຕາ ອຕັ ຕານຸທິຕຖຍິ ່ອມລະໄປ. ເມ່ືອບຄຸ ຄົນຮຢູ້ ່ເຫນັ ຢຊ່ ຶ່ງ ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ໂດຍ
ຄວາມເປນັ ອະນັຕຕາ ອຕັ ຕານຸທິຕຖິຍອ່ ມລະໄປ. ເມ່ືອບຄຸ ຄົນຮູ້ຢເ່ ຫນັ ຢຊ່ ຶ່ງ
ເວທະນາ ອັນເປນັ ສຸຂກຕໍ າມ ອນັ ເປັນທຸກຂ໌ກໍຕາມ ອນັ ເປັນອະທກຸ ຂະມະສຸຂະກໍ
ຕາມ ທີ່ເກີດຂຶນ້ ເພາະຈັກຂສຸ ມັ ຜສັ ເປັນປັຈຈຍັ ໂດຍຄວາມເປັນອະນັຕຕາ ອຕັ ຕາ
ນຸທຕິ ຖິຍ່ອມລະໄປ.

(ໃນກໍລະນີແຫງ່ ອາຍະຕະນກິ ະທມັ ໕ ໝວດ ຮຽງຕໄ່ໍ ປ ຄືຼ : ໝວດໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ ກາຢະ
ແລະ ມະນະ ກໍມີຂ້ຄໍ ວາມດັ່ງດຽວກນັ ກບັ ຂາູ້ ງເທິງນີ້ ຕາ່ ງແຕ່ຊ່ທື ມັ ທ່ຕີ ູອ້ ງປຽ່ ນໄປຕາມໝວດ
ນັ້ນໆ ທນ່ໍ ັນ ; ລວມເປັນທັມທຖີ່ ືກຼ ຮ້ເູ ຫນັ ໂດຍຄວາມເປັນອະນຕັ ຕາ ທັງໝດົ ໓໐ ຢ່າງ).

ພິກຂຸ ! ເມືອ່ ບຸຄຄົນ ຮູຢ້ ແ່ ນວນີ້ ເຫັນຢເ່ ຊນ່ັ ນ້ແີ ລ ອຕັ ຕານທຸ ິຕຖຍິ ອ່ ມລະໄປ.

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໘໖/໒໕໖.

(ການພຈິ າຣະນາເຫນັ ອາຢະຕະນິກະທມັ ໂດຍລັກສະນະທງັ ສາມ ຄືຼ ອະນິຈຈັງ ທຸກຂັງ ອະນັຕຕາ ດັງ່ ກ່າວ
ມາໃນ ໓ ຫວົ ຂ້ເໍ ທງິ ນີ້ ກໍຈັດເປັນສັມມາທິຕຖິແບບໜຶງ່ ຈ່ຶງນໍາເອົາມາໃສ່ໄວໃູ້ ນໝວດນ)ີ້ .

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໘໑

ການເຫນັ ຊະນດິ ທລ່ີ ະມິຈສາທຕິ ຖິ ທປີ່ າຣບົ ອັຕຕາແລະໂລກ

“ຂູ້າແຕພ່ ຣະອງົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ບັນດາທຕິ ຖທິ ີປ່ ະກອບດູ້ວຍວາທະວ່າ ຕົນ ຫຼປື ະກອບດູວ້ ຍ
ວາທະວາ່ ໂລກ ເກີດຂນ້ຶ ຢໃ່ ນໂລກມຢີ .່ ຂູ້າແຕ່ພຣະອງົ ຜ່ຈະເຣີນ ! ພກິ ຂຸ ຈະຕງ້ັ ຕ້ົນເຮດັ ໃນໃຈ
ແນວໃດ ຈຶ່ງຈະລະທິຕຖເິ ຫຼ່ົານັ້ນໄດູ້ ຈຶງ່ ຈະສະຫດັ ຄືຼນທຕິ ຖເິ ຫາ່ຼົ ນັ້ນໄດູ້ ຂູ້ານ້ອູ ຍ ?”.

ຈຸນທະ ! ບນັ ດາທິຕຖທິ ່ປີ ະກອບດ້ວູ ຍວາທະວາ່ ຕົນ ຫຼື ປະກອບດ້ວູ ຍວາທະວາ່
ໂລກ ເກີດຂ້ນຶ ໃນໂລກມີຢ່ ມນັ ເກດີ ຂຶນ້ ໃນອາຣມົ ໃດ ນອນຕາມຢໃ່ ນອາຣມົ ໃດ
ຮຽກຮູ້ອງຢໃ່ ນອາຣມົ ໃດ, ເມອ່ື ພກິ ຂເຸ ຫນັ ຢດ່ ວູ້ ຍປນັ ຍາໂດຍຖກຼື ຕອູ້ ງ ຕາມເປນັ ຈງິ
ຊ່ຶງອາຣມົ ເຫາຼ່ົ ນນ້ັ ແນວນວີ້ າ່ “ນ້ນັ ບໍແ່ ມນ່ ຂອງເຮົາ ນ້ນັ ບແໍ່ ມນ່ ເປັນເຮາົ ນັນ້ ບໍແ່ ມ່ນ
ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ” ດ່ັງນ,້ີ ການລະຊງຶ່ ທຕິ ຖເິ ຫາ່ົຼ ນນ້ັ ການສະລດັ ຄນຼື ຊຶ່ງທຕິ ຖເິ ຫາຼົ່ ນນ້ັ
ທ່ເີ ກດີ ຂນຶ້ ແລວູ້ ແນວນ້ີ ກຍໍ ອ່ ມມີ.

- ມ. ມ. ໑໒/໗໒/໑໐໐-໑໐໑.

ການເຫນັ ໄຕຣລກັ ເປນັ ທາງແຫງ່ ຄວາມຫດຸຼ ພນົ້

ກ. ຕາມໄນຍະແຫງ່ ອະນັຕຕະລກັ ຂະນະສຕ

ພິກຂຸ ທ. ! ຮບ ... ເວທະນາ ... ສັນຍາ ... ສັງຂາຣ ... ວິນຍານ ຢາ່ ງໃດຢ່າງໜງຶ່
ອນັ ເປນັ ອະດີຕ ອະນາຄົຕ ຫືຼ ປັຈຈຸບນັ ມໃີ ນພາຍໃນ ຫຼື ພາຍນອກກໍຕາມ ຫຍາບ ຫຼື
ລະອຽດກຕໍ າມ ຕໍາ່ ຊາມ ຫຼື ປະນີຕກໍຕາມ ມໃີ ນບ່ອນໄກ ຫືຼ ບອ່ ນໃກູ້ກໍຕາມ ;

໙໘໒ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຮບ ... ເວທະນາ ... ສັນຍາ ... ສັງຂາຣ ... ວນິ ຍານ ນນ້ັ ທັງໝົດ ບຸຄຄນົ ຕູອ້ ງເຫັນ
ດູ້ວຍ ຢະຖາພຕະສັມມັບປນັ ຍາ ແນວນວີ້ າ່ : “ນັ້ນບແໍ່ ມນ່ ຂອງເຮາົ , ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ເປນັ
ເຮາົ , ນນ້ັ ບແ່ໍ ມນ່ ໂຕຕນົ ຂອງເຮາົ ” ດັ່ງນ.ີ້

ພກິ ຂຸ ທ. ! ອະຣິຍະສາວົກຜ່ມກີ ານສະດັບ ເມ່ອື ເຫັນຢແ່ ນວນີ້ ຍ່ອມເບ່ືອໜາ່ ຍທັງ
ໃນຮບ ... ເວທະນາ ... ສັນຍາ ... ສງັ ຂາຣ ...ວນິ ຍານ ; ເມອ່ື ເບື່ອໜ່າຍ ຍອ່ ມຄາຍ
ກໍາໜດັ ; ເພາະຄາຍກາໍ ໜດັ ຍ່ອມຫຼດຸ ພນ້ົ ; ເມືອ່ ຫດຸຼ ພົ້ນແລູ້ວ ຍອ່ ມມຍີ ານຮູ້ວາ່ ຫດຼຸ
ພນົ້ ແລວູ້ . ອະຣຍິ ະສາວົກນ້ນັ ຍ່ອມຮ້ແູ ຈູ້ງວ່າ : “ຊາຕດບັ ສິ້ນແລູ້ວ ພຣມົ ມະຈັນຣຍ໌ຢ່
ຈບົ ແລວູ້ . ກຈິ ຈ໌ທຄ່ີ ວນເຮດັ ໄດູ້ເຮດັ ສາໍ ເລັດແລູ້ວ ກິຈຈອ໌ ືນ່ ເພື່ອຄວາມຫຸຼດພົ້ນແນວນ້ີ
ບໄໍ່ ດູ້ມອີ ກີ ” ດງັ່ ນ້ີ.

- ຂນັ ທ. ສງັ . ໑໗/໘໒ - ໘໔/໑໒໗ - ໑໓໐.

ຂ. ຕາມໄນຍະແຫງ່ ບາລອີ ະນິຈຈະວັຄຄະ ສະລາຢະຕະນະສງັ ຄະຢຕຸ ະ

(ພຣະບາລນີ ້ີ ແທນທ່ີຈະສະແດງວຕັ ຖຸແຫງ່ ການພິຈາຣະນາ ໂດຍໄນຍະແຫງ່ ຂັນທຫ໌ າູ້ ແຕ່
ສະແດງໂດຍ ອາຍະຕະນະພາຍໃນຫກົ ອາຍະຕະນະພາຍນອກຫກົ ມຫີ ັກແຫ່ງວິທພີ ຈິ າຣະນາ
ແນວດຽວກັບໄນຍະບາລີອະນັຕຕະລັກຂະນາສຕຂູາ້ ງເທິງ. - ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑-໓ /໑-໖).

ຄ. ຕາມໄນຍະແຫງ່ ທມັ ມະປະດະບາລີ

ເມອື່ ໃດບຄຸ ຄນົ ເຫນັ ດວູ້ ຍປນັ ຍາວາ່ : “ສງັ ຂາຣທັງປວງ ບທໍ່ ່ຽງ” ;
ເມອື່ ນນ້ັ ເຂາົ ຍອ່ ມເບອື່ ໜາ່ ຍໃນສງິ່ ທເ່ີ ປນັ ທກຸ ຂທ໌ ຕ່ີ ນົ ຫງົ ; ນນ້ັ ແຫະ
ເປນັ ຫນົ ທາງແຫງ່ ພຣະນິບພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ໝດົ ຈດົ .

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໘໓

ເມອື່ ໃດບຄຸ ຄນົ ເຫນັ ດວູ້ ຍປນັ ຍາວາ່ : “ສງັ ຂາຣທັງປວງ ເປນັ ທຸກຂ”໌ ;
ເມອ່ື ນນ້ັ ເຂາົ ຍອ່ ມເບອ່ື ໜາ່ ຍໃນສງ່ິ ທເ່ີ ປນັ ທກຸ ຂທ໌ ຕີ່ ນົ ຫງົ ; ນນັ້ ແຫະ
ເປນັ ຫນົ ທາງແຫງ່ ພຣະນິບພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ໝດົ ຈດົ .

ເມອ່ື ໃດບຄຸ ຄນົ ເຫນັ ດວູ້ ຍປນັ ຍາວາ່ : “ທມັ ທງັ ປວງ ເປນັ ອະນັຕຕາ” ;
ເມອ່ື ນນັ້ ເຂາົ ຍອ່ ມເບອ່ື ໜາ່ ຍໃນສງິ່ ທເີ່ ປນັ ທກຸ ຂທ໌ ຕ່ີ ນົ ຫງົ ; ນນັ້ ແຫະ
ເປນັ ຫນົ ທາງແຫງ່ ພຣະນິບພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ໝດົ ຈດົ .

- ທ. ຂ.ຸ ໒໕/໕໑/໓໐.

ຄວາມສະດວກສະບາຍແກກ່ ານດບັ ຂອງກເິ ລສ (ນບິ ພານ)

ພິກຂຸ ທ. ! ເຮາົ ຈະສະແດງ ປະຕປິ ະທາເປນັ ທສ່ີ ະບາຍແກ່ການບນັ ລຸ
ນບິ ພານ ແກພ່ ວກເຈົ້າ. ພວກເຈົາ້ ຈງົ່ ຟັງ ຈ່ົງຕງັ້ ໃນໃຈໃຫດູ້ ີ ເຮົາຈະກາ່ ວ. ພິກຂຸ ທ. !
ປະຕປິ ະທາເປັນທີ່ສະບາຍແກ່ການບັນລຸນິບພານນນັ້ ເປນັ ແນວໃດໜໍ ?

ພິກຂຸ ທ. ! ພກິ ຂຸໃນກລໍ ະນີນີ້ ຍ່ອມ ເຫນັ ຊງ່ຶ ຈກັ ຂຸ ວາ່ ບທໍ່ ຽ່ ງ ; ຍ່ອມເຫັນຊ່ຶງ ຮບ
ທງັ ຫາຍ ວ່າ ບທ່ໍ ຽ່ ງ ; ຍ່ອມເຫັນຊຶ່ງ ຈັກຂວຸ ນິ ຍານ ວາ່ ບທໍ່ ຽ່ ງ ; ຍອ່ ມເຫັນຊຶ່ງ ຈັກຂຸ
ສມັ ຜສັ ວ່າ ບທ່ໍ ຽ່ ງ ; ຍ່ອມເຫນັ ຊ່ຶງ ເວທະນາ ອັນເປັນສຸຂ ເປນັ ທຸກຂ໌ ຫຼື ເປນັ ອະທຸກຂະ
ມະສຸຂະ ທີເ່ ກດີ ຂຶ້ນເພາະຈັກຂສຸ ັມຜສັ ເປັນປຈັ ຈັຍ ວ່າ ບໍທ່ ຽ່ ງ.

(ກລໍ ະນແີ ຫ່ງ ໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ ກາຢະ ແລະ ມະນະ ກໍໄດຕູ້ ຣດັ ຕ່ໄໍ ປດູ້ວຍຂໍ້ຄວາມເຊນ່ັ
ດຽວກນັ ທກຸ ໂຕອກັ ສອນ ຕາ່ ງກັນແຕ່ຊທ່ື ນໍ່ ັ້ນ).

ພິກຂຸ ທ. ! ນີແ້ ລ ຄືຼປະຕິປະທາເປັນທີ່ສະບາຍແກ່ການບັນລຸນິບພານ ນັນ້ .

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໖໗/໒໓໒.

໙໘໔ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

(ອີກໄນຍະໜຶງ່ )

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຮາົ ຈະສະແດງ ປະຕິປະທາເປັນທີ່ສະບາຍແກກ່ ານບນັ ລຸ
ນບິ ພານ ແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົາ້ ຈ່ົງຟັງ ຈົງ່ ຕັງ້ ໃນໃຈໃຫູດ້ ີ ເຮົາຈະກ່າວ. ພິກຂຸ ທ. !
ປະຕປິ ະທາເປນັ ທສ່ີ ະບາຍແກ່ການບັນລຸນິບພານນ້ນັ ເປັນແນວໃດໜໍ ?

ພກິ ຂຸ ທ. ! ພິກຂໃຸ ນກໍລະນນີ ້ີ ຍ່ອມເຫນັ ຊຶ່ງຈກັ ຂວຸ າ່ ເປນັ ທກຸ ຂ໌ ; ຍ່ອມເຫັນຊງ່ຶ ຮບ
ທງັ ຫາຍ ວາ່ ເປນັ ທກຸ ຂ໌ ; ຍອ່ ມເຫນັ ຊ່ຶງ ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ວ່າ ເປັນທຸກຂ໌ ; ຍ່ອມເຫນັ ຊຶ່ງ
ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ວ່າ ເປັນທກຸ ຂ໌ ; ຍອ່ ມເຫັນຊ່ຶງ ເວທະນາ ອັນເປນັ ສຸຂ ເປັນທກຸ ຂ໌ ຫືຼ ເປັນ
ອະທກຸ ຂະມະສຸຂະ ທ່ີເກດີ ຂຶນ້ ເພາະຈກັ ຂຸສັມຜັສ ເປນັ ປັຈຈັຍ ວ່າ ເປນັ ທກຸ ຂ.໌

(ກໍລະນີແຫ່ງ ໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ ກາຢະ ແລະ ມະນະ ກໄໍ ດຕູ້ ຣດັ ຕ່ໍໄປດູວ້ ຍຂ້ຄໍ ວາມແນວ
ດຽວກັນທກຸ ໂຕອກັ ສອນ ຕາ່ ງກັນຕຊ່ ່ືທນ່ໍ ້ັນ).

ພິກຂຸ ທ. ! ນແ້ີ ລ ຄືຼປະຕິປະທາເປນັ ທ່ີສະບາຍແກກ່ ານບັນລຸນິບພານ ນນັ້ .

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໖໘/໒໓໓.

(ອີກໄນຍະໜງ່ຶ )

ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາຈະສະແດງ ປະຕປິ ະທາເປນັ ທສ່ີ ະບາຍແກ່ການບນັ ລນຸ ິບພານ
ແກ່ພວກເຈ້ົາ. ພວກເຈ້ົາຈງ່ົ ຟັງ ຈ່ງົ ຕັ້ງໃນໃຈໃຫ້ດູ ີ ເຮົາຈະກາ່ ວ. ພິກຂຸ ທ. !
ປະຕິປະທາເປນັ ທ່ີສະບາຍແກກ່ ານບັນລຸນິບພານນນັ້ ເປັນແນວໃດໜໍ ?

ພກິ ຂຸ ທ. ! ພິກຂໃຸ ນກໍລະນນີ ີ້ ຍ່ອມ ເຫນັ ຊງຶ່ ຈກັ ຂວຸ າ່ ເປນັ ອະນັຕຕາ ; ຍອ່ ມເຫນັ ຊງຶ່
ຮບ ທງັ ຫາຍ ວາ່ ເປນັ ອະນັຕຕາ ; ຍ່ອມເຫັນຊ່ຶງ ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ວ່າເປນັ ອະນັຕຕາ ;
ຍອ່ ມເຫນັ ຊງ່ຶ ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ວ່າເປັນເປັນອະນັຕຕາ ; ຍ່ອມເຫນັ ຊຶ່ງ ເວທະນາ ອນັ ເປນັ
ສຸຂ ເປນັ ທກຸ ຂ໌ ຫຼື ເປັນອະທຸກຂະມະສຸຂະ ທ່ເີ ກດີ ຂນຶ້ ເພາະຈັກຂສຸ ມັ ຜັສ ເປນັ ປັຈຈັຍ
ວ່າ ເປນັ ເປັນອະນຕັ ຕາ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໘໕

(ກລໍ ະນີແຫງ່ ໂສຕະ ຄານະ ຊວິ ຫາ ກາຢະ ແລະ ມະນະ ກໍໄດູ້ຕຣດັ ຕໄໍ່ ປດູ້ວຍຂຄໍ້ ວາມແນວ
ດຽວກັນທຸກໂຕອກັ ສອນ ຕ່າງກັນຕ່ຊ່ືທນ່ໍ ້ນັ ).

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນ້ີແລ ຄືຼປະຕປິ ະທາເປນັ ທ່ີສະບາຍແກ່ການບນັ ລນຸ ິບພານ ນນັ້ .

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໖໘/໒໓໔.

(ອກີ ໄນຍະໜຶ່ງ)

ພິກຂຸ ທ. ! ເຮາົ ຈະສະແດງ ປະຕິປະທາເປນັ ທສ່ີ ະບາຍແກກ່ ານບັນລຸນິບພານ
ແກ່ພວກເຈ້າົ . ພວກເຈົ້າຈົງ່ ຟັງ ຈງົ່ ຕັ້ງໃນໃຈໃຫູດ້ ີ ເຮາົ ຈະກາ່ ວ. ພິກຂຸ ທ. !
ປະຕິປະທາເປັນທີສ່ ະບາຍແກ່ການບນັ ລນຸ ິບພານນ້ນັ ເປັນແນວໃດໜໍ ? ນ້ນັ ເປັນ
ແນວນ້ີ ຄືຼ :

ພິກຂຸ ທ. ! ພວກເຈົ້າຈະສາໍ ຄັນຄວາມຂ້ໍນີວ້ າ່ ແນວໃດ ; ຈັກຂຸ ທ່ຽງ ຫືຼ ບໍ່ທຽ່ ງ ?
“ບ່ໍທຽ່ ງ ຂ້າູ ນ້ອູ ຍ !” ສງິ່ ໃດບທ່ໍ ່ຽງ, ສິ່ງນັ້ນເປັນທຸກຂ໌ ຫືຼ ສຸຂໜໍ ? “ເປນັ ທຸກຂ໌ ຂາູ້ ນູ້ອຍ !”
ສິງ່ ໃດບ່ທໍ ່ຽງເປັນທກຸ ຂ໌ ມີຄວາມແປປ່ຽນເປັນທມັ ມະດາ, ຄວນຫທຼື ່ຈີ ະຕາມເຫນັ ສິ່ງ
ນນ້ັ ວ່າ “ນນ້ັ ຂອງເຮົາ, ນ້ນັ ເປນັ ເຮາົ , ນ້ັນເປນັ ອັຕຕາຂອງເຮົາ” ດ່ັງນີ້ ? “ບໍ່ຄວນຕາມ

ເຫັນເຊນັ່ ນັນ້ ຂູ້ານອູ້ ຍ !”.

(ຕ່ໍໄປ ໄດູ້ຕຣັດຖາມ ແລະ ພິກຂຕຸ ອບ ກຽ່ ວກັບ ຮບ ... ຈກັ ຂວຸ ນິ ຍານ ... ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ... ຈກັ ຂຸ
ສມັ ຜສັ ສະຊາເວທະນາ, ຊຶ່ງມຂີ ໍຄ້ ວາມແນວດຽວກັນກບັ ໃນກລໍ ະນີແຫງ່ ຈັກຂຸນນັ້ ທຸກປະການ
ຕາ່ ງກນັ ແຕ່ຊທ່ື ນໍ່ ັ້ນ.

ເມອ່ື ຕຣັດຂຄໍ້ ວາມ ໃນກລໍ ະນີແຫງ່ ອາຢະຕະນິກະທັມໝວດຈັກຂຸ ຈບົ ລົງດງັ່ ນ້ີແລູ້ວ ໄດ້ຕູ ຣັດ
ຂໍຄ້ ວາມ ໃນກໍລະນແີ ຫງ່ ອາຢະຕະນກິ ະທມັ ໝວດໂສຕະ ໝວດຄານະ ໝວດຊວິ ຫາ ໝວດກາຢະ
ແລະ ໝວດມະນະ ຕໄໍ່ ປອກີ , ຊ່ຶງມຂີ ໍ້ຄວາມທ່ີຕຣດັ ແນວດຽວກນັ ກັບ ໃນກລໍ ະນີແຫງ່ ອາຢະຕະນິ
ກະທັມ ໝວດຈກັ ຂຸນ້ັນທກຸ ປະການ ຕ່າງກັນແຕ່ພຽງຊື່ທນໍ່ ັ້ນ, ຜ່ສຶກສາຍ່ອມທຽບຄຽງໄດູ້ເອງ).

໙໘໖ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພິກຂຸ ທ. ! ອະຣິຍະສາວົກຜ່ມີການສະດບັ ເມື່ອເຫນັ ຢ່ແນວນີ້ ຍອ່ ມ ເບອ່ື ໜາ່ ຍ
ແມນ່ ແຕໃ່ ນຈກັ ຂຸ ຍອ່ ມເບືອ່ ໜາ່ ຍແມ່ນແຕໃ່ ນ ຮບ ຍ່ອມເບອ່ື ໜາ່ ຍແມ່ນແຕ່ໃນ ຈກັ ຂຸ
ວນິ ຍານ ຍ່ອມເບ່ືອໜາ່ ຍແມ່ນແຕ່ໃນ ຈກັ ຂສຸ ມັ ຜສັ ຍ່ອມເບອ່ື ໜາ່ ຍແມ່ນແຕ່ໃນ
ເວທະນາ ອັນເປັນສຂຸ ເປນັ ທກຸ ຂ໌ ຫືຼ ເປັນອະທກຸ ຂະມະສຸຂະ ທ່ເີ ກດີ ຂຶນ້ ເພາະຈັກຂຸ
ສມັ ຜສັ ເປັນປັຈຈັຍ ; (ໃນກໍລະນີແຫງ່ ອາຢະຕະນິກະທມັ ໝວດ ໂສຕະ - ຄານະ - ຊວິ ຫາ -

ກາຢະ - ມະນະ ກໄໍ ດູ້ຕຣັດຕໍ່ໄປອີກ ໂດຍໄນຍະແນວດຽວກນັ ກບັ ກລໍ ະນີ ແຫ່ງອາຢະຕະນກິ ະທັມ

ໝວດຈັກຂຸນີ)້ ; ເມອື່ ເບ່ືອໜາ່ ຍ ຍອ່ ມ ຄາຍກາໍ ໜດັ ; ຍອູ້ ນຄາຍກໍາໜດັ ຍອ່ ມ ຫຼດຸ ພນົ້ ;
ເມື່ອຫຸດຼ ພົ້ນແລ້ວູ ຍ່ອມມີ ຍານຢງ່ັ ຮູ້ ວາ່ ຫດຼຸ ພົ້ນແລວູ້ . ອະຣຍິ ະສາວົກນນ້ັ ຍ່ອມ
ຮແູ້ ຈງູ້ ວາ່ : “ຊາຕດັບສິ້ນແລ້ວູ ພຣມົ ມະຈນັ ຣຍ໌ຢຈ່ ບົ ແລູ້ວ ກິຈຈ໌ທຄີ່ ວນເຮັດໄດູ້
ເຮດັ ສໍາເລດັ ແລວູ້ ກຈິ ຈ໌ອື່ນທີ່ຈະຕູ້ອງເຮັດເພື່ອການຫດຼຸ ພນ້ົ ແນວນີ້ ບໄ່ໍ ດມູ້ ີອີກ”.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ນ້ີແລ ຄຼືປະຕປິ ະທາເປນັ ທີ່ສະບາຍແກ່ການບນັ ລຸນິບພານນ້ນັ .

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໑໖໙/໒໓໕.

ການຮ້ຈູ ກັ ສະແຫວງຫາຂອງມະນຸສ

ກ. ການສະແຫວງຫາທ່ບີ ່ປໍ ະເສີດ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ການສະແຫວງຫາທບ່ີ ປ່ໍ ະເສດີ (ອະນະຣິຢະປະຣເິ ຢສະນາ) ເປນັ
ແນວໃດໜໍ ?

ພກິ ຂຸ ທ. ! ບຄຸ ຄົນບາງຄົນໃນກລໍ ະນນີ ີ້ ຕົນເອງ ມຄີ ວາມເກດີ ເປັນທັມມະດາຢ່
ແລ້ວູ ກຍໍ ງັ ມວົ ຫງົ ສະແຫວງຫາສ່ງິ ທມ່ີ ີຄວາມເກດີ ເປັນທມັ ມະດາຢ່ນນັ້ ເອງ. ຕນົ ເອງ
ມຄີ ວາມແກ່ ເປັນທມັ ມະດາຢ່ແລູ້ວ ກໍຍງັ ມວົ ຫົງສະແຫວງຫາສງິ່ ທມີ່ ຄີ ວາມແກ່ ເປນັ
ທມັ ມະດາຢນ່ ນ້ັ ເອງ,

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໘໗

ຕນົ ເອງ ມຄີ ວາມເຈບັ ໄຂູ້ ເປັນທມັ ມະດາຢແ່ ລວູ້ ກຍໍ ັງ ມວົ ຫງົ ສະແຫວງຫາສງິ່ ທມ່ີ ີ
ຄວາມເຈບັ ໄຂູ້ ເປັນທັມມະດາຢນ່ ັ້ນເອງ, ຕົນເອງ ມຄີ ວາມຕາຍ ເປນັ ທັມມະດາຢ່
ແລວູ້ ກຍໍ ັງ ມົວຫງົ ສະແຫວງຫາສິງ່ ທມ່ີ ຄີ ວາມຕາຍ ເປັນທມັ ມະດາຢ່ນນັ້ ເອງ, ຕນົ ເອງ
ມຄີ ວາມໂສກ ເປັນທມັ ມະດາຢແ່ ລູ້ວ ກໍຍງັ ມວົ ຫງົ ສະແຫວງຫາສງ່ິ ທມ່ີ ຄີ ວາມໂສກ
ເປັນທມັ ມະດາຢ່ນນັ້ ເອງ, ຕົນເອງ ມຄີ ວາມເສ້ົາໝອງໂດຍຮອບດາູ້ ນ ເປນັ ທມັ ມະດາ
ຢ່ແລູ້ວ ກຍໍ ງັ ມວົ ຫງົ ສະແຫວງຫາສງ່ິ ທມີ່ ຄີ ວາມເສາົ້ ໝອງໂດຍຮອບດາູ້ ນ ເປນັ
ທັມມະດາຢນ່ ນ້ັ ເອງ.

ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊງ່ຶ ອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມເກດີ ເປນັ ທມັ ມະດາ ? ພກິ ຂຸ ທ. !
ຄວນຈະກ່າວຊ່ຶງບຕຸ ພັນລະຍາ ທາສຍງິ ທາສຊາຍ ແບູ້ ແກະ ໄກ່ ໝ ຊາູ້ ງ ງົວ ມາູ້ ລາ
ຄາໍ ເງນິ ວາ່ ມີຄວາມເກດີ ເປັນທັມມະດາ. ພິກຂຸ ທ. ! ສິງ່ ທ່ມີ ີຄວາມເກີດເປນັ ທມັ ມະດາ
ເຫົຼ່ານັ້ນ ເປັນຂອງໜກັ (ອຸປະທ)ິ ; ບຸຄຄນົ ໃນໂລກນີ້ ພາກັນຈມົ ຕດິ ຢ່ ພາກນັ ມົວເມົາຢ່
ພາກນັ ໝົກມຸູນ້ ຢ່ ໃນຂອງໜກັ ເຫາົ່ຼ ນັ້ນ ຈ່ງຶ ເຮັດໃຫູ້ຕນົ ທັງທີ່ມີຄວາມເກດີ ເປັນ
ທັມມະດາຢເ່ ອງແລ້ວູ ກໍຍັງມວົ ຫງົ ສະແຫວງຫາ ສງ່ິ ທີມ່ ີຄວາມເກີດເປັນທມັ ມະດາ
ຢ່ນ້ນັ ເອງອີກ.

ພກິ ຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊ່ຶງອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມແກເ່ ປນັ ທມັ ມະດາ ? ພກິ ຂຸ ທ. !
ຄວນຈະກາ່ ວຊຶ່ງບຕຸ ພັນລະຍາ ທາສຍິງ ທາສຊາຍ ແບູ້ ແກະ ໄກ່ ໝ ຊາູ້ ງ ງົວ ມ້າູ ລາ
ຄໍາ ເງນິ ວ່າມີຄວາມແກ່ເປັນທມັ ມະດາ. ພິກຂຸ ທ. ! ສງິ່ ທີມ່ ຄີ ວາມແກ່ເປັນທມັ ມະດາ
ເຫ່ຼົານັນ້ ເປນັ ຂອງໜັກ ; ບຸຄຄົນໃນໂລກນີ້ ພາກນັ ຈມົ ຕດິ ຢ່ ພາກນັ ມົວເມົາຢ່ ພາກັນ
ໝກົ ມນຸູ້ ຢ່ ໃນຂອງໜກັ ເຫາົ່ຼ ນນ້ັ ຈຶ່ງເຮັດໃຫູຕ້ ນົ ທງັ ທ່ີມຄີ ວາມແກ່ເປັນທັມມະດາຢ່
ເອງແລູ້ວ ກຍໍ ັງມວົ ຫົງສະແຫວງຫາສິງ່ ທ່ີມີຄວາມແກ່ເປນັ ທມັ ມະດາ ຢ່ນ້ັນເອງອີກ.

໙໘໘ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊຶ່ງອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມເຈບັ ໄຂເູ້ ປນັ ທມັ ມະດາ ?
ພກິ ຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກ່າວຊ່ຶງບຕຸ ພັນລະຍາ ທາສຍງິ ທາສຊາຍ ແບູ້ ແກະ ໄກ່ ໝ ຊູ້າງ
ງົວ ມູາ້ ລາ ຄໍາ ເງນິ ວ່າມຄີ ວາມເຈບັ ໄຂູເ້ ປັນທັມມະດາ. ພິກຂຸ ທ. ! ສິງ່ ທີ່ມີຄວາມ
ເຈັບໄຂູ້ເປນັ ທັມມະດາເຫາຼ່ົ ນ້ນັ ເປັນຂອງໜັກ ; ບຸຄຄົນໃນໂລກນີ້ ພາກນັ ຈມົ ຕດິ ຢ່
ພາກັນມວົ ເມາົ ຢ່ ພາກນັ ໝົກມນຸູ້ ຢ່ ໃນຂອງໜັກເຫ່ຼາົ ນັ້ນ ຈ່ຶງເຮດັ ໃຫຕູ້ ົນ ທັງທ່ີມີ
ຄວາມເຈບັ ໄຂ້ເູ ປັນທັມມະດາຢເ່ ອງແລວູ້ ກຍໍ ງັ ມວົ ຫົງສະແຫວງຫາສິ່ງ ທ່ີມີ
ຄວາມເຈບັ ໄຂູເ້ ປນັ ທັມມະດາ ຢນ່ ້ັນເອງອີກ.

ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊງຶ່ ອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມຕາຍເປນັ ທມັ ມະດາ ? ພກິ ຂຸ ທ. !
ຄວນຈະກ່າວຊຶ່ງບຕຸ ພນັ ລະຍາ ທາສຍງິ ທາສຊາຍ ແບູ້ ແກະ ໄກ່ ໝ ຊ້າູ ງ ງົວ ມູ້າ ລາ
ຄໍາ ເງິນ ວາ່ ມຄີ ວາມຕາຍເປັນທມັ ມະດາ. ພິກຂຸ ທ. ! ສ່ງິ ທີ່ມຄີ ວາມຕາຍເປັນທມັ ມະດາ
ເຫ່ົຼານັນ້ ເປັນຂອງໜັກ ; ບຸຄຄນົ ໃນໂລກນີ້ ພາກັນຈົມຕິດຢ່ ພາກັນມົວເມາົ ຢ່ ພາກັນ
ໝົກມຸູນ້ ຢ່ ໃນຂອງໜັກເຫ່ຼົານນັ້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຕູ ນົ ທັງທມີ່ ີຄວາມຕາຍເປັນທັມມະດາຢ່
ເອງແລູວ້ ກຍໍ ງັ ມວົ ຫົງສະແຫວງຫາ ສິ່ງທີ່ມີຄວາມຕາຍເປັນທັມມະດາ ຢນ່ ັນ້ ເອງອີກ.

ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊງ່ຶ ອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມໂສກເປນັ ທມັ ມະດາ ? ພກິ ຂຸ ທ. !
ຄວນຈະກ່າວຊຶ່ງບຕຸ ພັນລະຍາ ທາດຍງິ ທາດຊາຍ ແບູ້ ແກະ ໄກ່ ໝ ຊາູ້ ງ ງົວ ມູ້າ ລາ
ຄໍາ ເງນິ ວ່າມຄີ ວາມໂສກເປນັ ທມັ ມະດາ. ພິກຂຸ ທ. ! ສ່ິງທ່ມີ ີຄວາມໂສກເປັນທມັ ມະດາ
ເຫ່ຼົານນ້ັ ເປນັ ຂອງໜັກ ; ບຄຸ ຄນົ ໃນໂລກນີ້ ພາກນັ ຈົມຕິດຢ່ ພາກັນມົວເມົາຢ່ ພາກັນ
ໝົກມຸູ້ນຢ່ ໃນຂອງໜັກເຫາຼ່ົ ນນັ້ ຈງ່ຶ ເຮດັ ໃຫຕູ້ ນົ ທັງທີມ່ ຄີ ວາມໂສກເປັນທັມມະດາຢ່
ເອງແລວູ້ ກຍໍ ງັ ມົວຫົງສະແຫວງຫາ ສ່ິງທ່ີມຄີ ວາມໂສກເປນັ ທັມມະດາ ຢນ່ ນ້ັ ເອງອີກ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໘໙

ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກາ່ ວຊ່ຶງອຫິ ຍງັ ໜໍ ວາ່ ມຄີ ວາມເສາົ້ ໝອງໂດຍຮອບດາູ້ ນເປນັ
ທມັ ມະດາ ?ພິກຂຸ ທ. ! ຄວນຈະກ່າວຊງຶ່ ບຕຸ ພນັ ລະຍາ ທາສຍິງ ທາສຊາຍ ແບູ້ ແກະ
ໄກ່ ໝ ຊູ້າງ ງົວ ມາູ້ ລາ ຄໍາ ເງນິ ວ່າມີຄວາມເສ້ົາໝອງໂດຍຮອບດາູ້ ນເປນັ ທມັ ມະດາ.
ພກິ ຂຸ ທ. ! ສງິ່ ທ່ີມີຄວາມເສາ້ົ ໝອງໂດຍຮອບດາູ້ ນເປນັ ທັມມະດາ ເຫາົຼ່ ນ້ັນ ເປນັ ຂອງ
ໜັກ ; ບຸຄຄົນໃນໂລກນ້ີ ພາກັນຈົມຕິດຢ່ ພາກັນມົວເມົາຢ່ ພາກນັ ໝກົ ມູຸ້ນຢ່ ໃນຂອງ
ໜັກເຫາຼ່ົ ນ້ນັ ຈຶງ່ ເຮັດໃຫູຕ້ ົນ ທງັ ທມ່ີ ີຄວາມເສາົ້ ໝອງໂດຍຮອບດູ້ານເປນັ ທັມມະດາຢ່
ເອງແລວູ້ ກຍໍ ັງມົວຫົງສະແຫວງຫາ ສ່ິງທ່ີມີຄວາມເສົາ້ ໝອງເປນັ ທມັ ມະດາ ຢ່ນັ້ນ
ເອງອີກ.

ພິກຂຸ ທ. ! ນີ້ຄືຼ ການສະແຫວງຫາທບ່ີ ່ໍປະເສດີ .

ຂ. ການສະແຫວງຫາທປ່ີ ະເສດີ

ພິກຂຸ ທ. ! ການສະແຫວງຫາທປ່ີ ະເສດີ (ອະຣຢິ ະປະຣເິ ຢສະນາ) ເປັນແນວໃດໜໍ ?
ພກິ ຂຸ ທ. ! ບຸຄຄົນບາງຄົນໃນກໍລະນີນີ້ ຕົນເອງມີຄວາມເກີດເປນັ ທມັ ມະດາ ກຮໍ ູ້ຈັກ
ໂທດໃນສ່ງິ ທ່ມີ ີຄວາມເກດີ ເປັນທັມມະດາ ແລູ້ວ ສະແຫວງຫານບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ
ບເໍ່ ກດີ (ອະຊາຕະ) ເປນັ ທັມກະເສມຈາກໂຢຄະ ບ່ມໍ ທີ ມັ ອ່ືນຍ່ິງກວ່າ, ຕົນເອງມີຄວາມ
ແກ່ເປັນທມັ ມະດາ ກໍຮ້ຈູ ັກໂທດໃນສ່ິງທ່ມີ ີຄວາມແກເ່ ປັນທັມມະດາ ແລູ້ວ ສະແຫວງ
ຫານບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ບແ່ໍ ກ່ (ອະຊະຣະ) ເປັນທມັ ກະເສມຈາກໂຢຄະ ບໍມ່ ີທັມອນ່ື
ຍງິ່ ກວ່າ, ຕົນເອງມີການຄວາມເຈັບໄຂເູ້ ປັນທມັ ມະດາ ກໍຮູຈ້ ັກໂທດໃນສງິ່ ທມີ່ ີຄວາມ
ເຈບັ ໄຂ້ເູ ປັນທມັ ມະດາ ແລູ້ວ ສະແຫວງຫານບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ບເໍ່ ຈບັ ໄຂູ້
(ອບັ ພະຢາດ)ິ ເປນັ ທັມກະເສມຈາກໂຢຄະ ບ່ມໍ ີທມັ ອື່ນຍງ່ິ ກວ່າ, ຕົນເອງມີຄວາມຕາຍ
ເປັນທມັ ມະດາ ກໍຮູ້ຈັກໂທດໃນສິ່ງທີມ່ ຄີ ວາມຕາຍເປນັ ທັມມະດາ ແລູ້ວ ສະແຫວງຫາ
ນບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ບຕ່ໍ າຍ (ອະມະຕະ) ເປນັ ທມັ ກະເສມຈາກໂຢຄະ ບໍ່ມີທັມອ່ືນ
ຍິ່ງກວ່າ, ຕນົ ເອງມີຄວາມໂສກເປນັ ທັມມະດາ ກໍຮູຈ້ ັກໂທດໃນສງ່ິ ທີ່ມຄີ ວາມໂສກ
ເປັນທມັ ມະດາ ແລູວ້ ສະແຫວງຫານບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ບໂໍ່ ສກ (ອະໂສກະ) ເປັນທມັ
ກະເສມຈາກໂຢຄະ ບ່ໍມທີ ັມອ່ືນຍ່ິງກວ່າ,

໙໙໐ ອະຣຍິ ະສັຈຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຕນົ ເອງມຄີ ວາມເສາ້ົ ໝອງໂດຍຮອບເປັນທັມມະດາ ກຮໍ ້ຈູ ກັ ໂທດໃນສງິ່ ທີມ່ ຄີ ວາມ
ເສົ້າໝອງໂດຍຮອບເປັນທັມມະດາ ແລວູ້ ສະແຫວງຫານບິ ພານ ອນັ ເປນັ ທມັ ບ່ໍເສາ້ົ
ໝອງໂດຍຮອບ (ອະສັງກລິ ຕິ ຖະ) ເປັນທມັ ກະເສມຈາກໂຢຄະ ບມ່ໍ ທີ ມັ ອນື່ ຍິ່ງກວ່າ.

ພິກຂຸ ທ. ! ນີ້ຄືຼ ການສະແຫວງຫາທີ່ປະເສດີ .

- ມ. ມ. ໑໒/໓໑໖/໓໑໕.

ອບຸ າຍເຄອ່ື ງດບັ ສນ້ິ ຕນັ ຫາໂດຍສງັ ເຂບ

“ຂາູ້ ແຕພ່ ຣະອງົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ວາ່ ໂດຍສງັ ເຂບ, ດ້ວູ ຍຂໍ້ປະຕິບັຕພຽງທໃໍ່ ດ ພິກຂຈຸ ່ຶງເປນັ ຜ່
ພນ້ົ ວິເສດແລ້ວູ ເພາະຄວາມດັບສິ້ນໄປແຫ່ງຕນັ ຫາ ມຄີ ວາມສາໍ ເລັດເຖງິ ທ່ສີ ດຸ ຍິ່ງ ກະເສມຈາກ
ໂຢຄະເຖິງທີສ່ ຸດຍິງ່ ມີພຣົມມະຈັນຣຍ໌ເຖິງທີ່ສຸດຍ່ງິ ຈບົ ກຈິ ຈ໌ເຖິງທີສ່ ດຸ ຍງ່ິ ເປນັ ຜ່ປະເສີດກວ່າ
ເທບ ແລະ ມະນຸສສ໌ທງັ ຫາຍ ?”.

ທາ່ ນຜ່ຈອບເທບ ! ຫກັ ທັມອນັ ພິກຂໃຸ ນທັມວນິ ັຍນີ້ ໄດູ້ສະດບັ ແລູວ້ ຍ່ອມມີຢ່ວາ່
“ສ່ິງທງັ ປວງອນັ ໃຜໆ ບຄ່ໍ ວນເຂາົ້ ໄປຢດຶ ໝນັ້ ຖໝືຼ ນັ້ (ວ່າເປນັ ໂຕເຮາົ -ຂອງເຮາົ )” ດ່ັງນີ.້
ເມອ່ື ເຂາົ ໄດສູ້ ະດບັ ດັ່ງນ້ີແລູ້ວ ຍ່ອມ ຮຍູ້ ງິ່ ຊ່ຶງທມັ ທງັ ປວງ, ຄັນຮູ້ຍິ່ງແລູ້ວ ກໍ ຮອບຮຊູ້ ຶ່ງ
ທມັ ທງັ ປວງ, ຄັນຮອບຮູແ້ ລວູ້ ໄດຮູ້ ສູ້ ກຶ ຄວາມຮອູ້ ນັ ໃດອນັ ໜງ່ຶ ຈັກເປນັ ສຂຸ ຫຼື ທກຸ ຂ໌ ຫຼື
ບໍ່ທຸກຂບ໌ ່ໍສຸຂກຕໍ າມ ເຂົາຍອ່ ມ ມອງເຫນັ ຄວາມບ່ໍທຽ່ ງແທໃູ້ ນຄວາມຮສູ້ ກຶ (ເວທະນາ)
ທງັ ຫາຍເຫຼາົ່ ນນັ້ ມອງເຫນັ ຄວາມຄາຍກາໍ ໜດັ ມອງເຫນັ ຄວາມດບັ ບເ່ໍ ຫອືຼ ມອງເຫນັ
ຄວາມສະລດັ ຄນືຼ ຢ່ ເມືອ່ ເຂົາມອງເຫນັ ຄວາມບໍທ່ ່ຽງແທູ້ ໃນເວທະນາທັງຫາຍ
ເຫ່ຼົານັ້ນ ມອງເຫັນ (ຄຼືຮູສ້ ກຶ ) ຄວາມຄາຍກາໍ ໜດັ ມອງເຫັນຄວາມດບັ ບ່ໍເຫຼອື ມອງເຫັນ
ຄວາມສະລັດຄຼືນ (ຂອງຕົນ) ຢເ່ ນ່ືອງນດິ ກໍບຢໍ່ ດຶ ຖດືຼ ວູ້ ຍໃຈ ຊງ່ຶ ອັນໃດໃນໂລກ, ເມ່ືອ
ບໍຢ່ ຶດ ກບໍ ່ໍຕື່ນຕກົ ໃຈ, ເມື່ອບໍ່ຕນ່ື ຕົກໃຈ ຊື່ວາ່ ດັບສນ້ິ ຮອບໃນພາຍໃນ ນນັ້ ແລ,

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໙໑

ເຂົາຍອ່ ມຮສູ້ ຶກຕົນແຈ່ມແຈູ້ງວ່າ “ຊາຕດັບສິ້ນແລວູ້ ພຣົມມະຈນັ ຣຍ໌ໄດູ້ຢ່ຈບົ ແລວູ້
ກິຈຈທ໌ ີຄ່ ວນເຮດັ ກໄໍ ດູ້ເຮດັ ສາໍ ເລັດແລວູ້ ກິຈຈອ໌ ່ືນທຈ່ີ ະຕູ້ອງເຮັດເພອ່ື ຄວາມເປັນ
ແນວນີ້ ບໄ່ໍ ດູມ້ ີອກີ ” ດັ່ງນ.ີ້

ທາ່ ນຜ່ຈອບເທບ ! ວ່າໂດຍສງັ ເຂບ, ດວູ້ ຍຂ້ໍປະຕິບຕັ ພຽງທ່ໍນແີ້ ລ ພິກຂຸຊ່ືວ່າພ້ົນ
ວເິ ສດແລວູ້ ເພາະຄວາມດບັ ສິ້ນຕັນຫາ ມຄີ ວາມສໍາເລດັ ເຖິງທ່ີສດຸ ຍ່ງິ ກະເສມຈາກ
ໂຢຄະເຖງິ ທີ່ສດຸ ຍ່ງິ ມີພຣມົ ມະຈັນຣຍ໌ເຖງິ ທສ່ີ ຸດຍ່ງິ ຈບົ ກິຈຈ໌ເຖິງທສີ່ ດຸ ຍ່ິງ ເປັນຜ່
ປະເສີດກວ່າເທບ ແລະ ມະນຸສສ໌ທງັ ຫາຍ .

- ມ. ມ. ໑໒/໔໖໔/໔໓໔.

ຄວາມຖກຼື ຕອູ້ ງ ກຽ່ ວກບັ ຄວາມຮສູ້ ກຶ ວາ່ ປະຕກິ ລ ຫືຼ ບປ່ໍ ະຕກິ ລ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ໑. ພິກຂຸ ເປນັ ຜ່ ມີສນັ ຍາວາ່ ປະຕກິ ລ ໃນສງິ່ ທບ່ີ ປ່ໍ ະຕກິ ລ ຕາມກາລອັນ
ຄວນຢ່ ເປັນຄວາມຖືຼກຕອູ້ ງ. ໒. ພິກຂຸ ເປັນຜ່ ມສີ ນັ ຍາວາ່ ບ່ໍປະຕກິ ລ ໃນສງິ່ ປະຕກິ ລ
ຕາມກາລອນັ ຄວນຢ່ ເປັນຄວາມຖກືຼ ຕອູ້ ງ. ໓. ພິກຂຸ ເປັນຜ່ ມສີ ນັ ຍາວາ່ ປະຕກິ ລ ທງັ
ໃນສງ່ິ ທີບ່ ປ່ໍ ະຕກິ ລແລະສງິ່ ປະຕກິ ລ ຕາມກາລອນັ ຄວນຢ່ ກເໍ ປັນຄວາມຖຼກື ຕ້ອູ ງ. ໔.
ພິກຂຸ ເປັນຜ່ ມສີ ນັ ຍາວາ່ ບ່ໍປະຕກິ ລ ທັງໃນສງ່ິ ປະຕກິ ລແລະ ບປ່ໍ ະຕກິ ລ ຕາມກາລ
ອນັ ຄວນຢ່ ກເໍ ປນັ ຄວາມຖກຼື ຕູອ້ ງ. ໕. ພິກຂຸ ເວນ້ັຼ ຂາດຈາກຄວາມຮສູ້ ກຶ ວາ່ ສງິ່ ບ່ໍປະຕິ
ກລ ແລະສງິ່ ປະຕກິ ລເສຍທງັ ສອງຢາ່ ງ ເປນັ ຜຢ່ ອ່ ເຸ ປກຂາ ມສີ ະຕສິ ມັ ປະຊນັ ຍະ ຕາມ
ກາລອັນຄວນຢ່ ກໍເປນັ ຄວາມຖກຼື ຕ້ອູ ງ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອາໍ ນາດປະໂຍຊນ໌ອັນໃດໜໍ ພິກຂຈຸ ່ຶງ ເປນັ ຜມ່ ສີ ນັ ຍາວາ່
ປະຕກິ ລໃນສງ່ິ ບປ່ໍ ະຕກິ ລຢ່ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອາໍ ນາດປະໂຍຊນ໌ຂ້ນໍ ີວ້ ່າ
“ຣາຄະຢາ່ ບັງເກີດຂ້ຶນແກເ່ ຮາົ ໃນທມັ ເປັນທຕີ່ ງັ້ ແຫ່ງຣາຄະ” ດ່ັງນີ້ ພິກຂຸ ຈງ່ຶ ເປັນຜ່ມີ
ສນັ ຍາວາ່ ປະຕກິ ລ ໃນສິ່ງບໍ່ປະຕິກລຢ່.

໙໙໒ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອາໍ ນາດປະໂຍຊນ໌ອັນໃດໜໍ ພິກຂຈຸ ່ຶງ ເປນັ ຜມ່ ສີ ນັ ຍາວາ່
ບປ່ໍ ະຕກິ ລ ໃນສງິ່ ປະຕກິ ລຢ່ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດປະໂຍຊນ໌ຂນໍ້ ້ີວ່າ
“ໂທສະຢ່າບງັ ເກີດຂຶ້ນແກເ່ ຮາົ ໃນທັມເປນັ ທຕ່ີ ງັ້ ແຫ່ງໂທສະ” ດັງ່ ນ້ີ ພິກຂຸຈງຶ່ ເປນັ ຜ່ມີ
ສນັ ຍາວາ່ ບປ່ໍ ະຕກິ ລ ໃນສິງ່ ປະຕກິ ລຢ່.

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອາໍ ນາດປະໂຍຊນ໌ອນັ ໃດໜໍ ພິກຂຈຸ ຶ່ງ ເປນັ ຜມ່ ສີ ນັ ຍາວາ່
ປະຕກິ ລ ທງັ ໃນສງິ່ ບປ່ໍ ະຕກິ ລ ແລະ ສງິ່ ປະຕກິ ລຢ່ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດ
ປະໂຍຊນ໌ຂໍນ້ ້ວີ າ່ “ຣາຄະຢາ່ ບງັ ເກີດຂນຶ້ ແກເ່ ຮົາ ໃນທັມເປນັ ທ່ີຕັງ້ ແຫ່ງຣາຄະ. ໂທສະ
ຢາ່ ບງັ ເກດີ ຂຶນ້ ແກ່ເຮົາ ໃນທັມເປນັ ທຕີ່ ັ້ງແຫ່ງໂທສະ” ດງ່ັ ນ້ີ ພິກຂຸຈ່ຶງເປັນຜ່ມີສັນຍາ
ວ່າປະຕິກລ ໃນສ່ິງບໍ່ປະຕກິ ລແລະສິງ່ ປະຕິກລຢ.່

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດປະໂຍຊນ໌ອັນໃດໜໍ ພກິ ຂຈຸ ່ຶງ ເປນັ ຜມ່ ສີ ນັ ຍາວາ່ ບໍ່
ປະຕກິ ລ ທງັ ໃນສິງ່ ປະຕກິ ລ ແລະ ສງິ່ ບປ່ໍ ະຕກິ ລຢ່ ? ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດ
ປະໂຍຊນ໌ຂ້ນໍ ້ວີ ່າ “ໂທສະຢາ່ ບງັ ເກີດຂ້ນຶ ແກ່ເຮົາ ໃນທມັ ເປັນທຕ່ີ ງ້ັ ແຫງ່ ໂທສະ. ຣາຄະ
ກໍຢ່າບງັ ເກດີ ຂຶ້ນແກ່ເຮົາ ໃນທມັ ເປັນທ່ຕີ ້ງັ ແຫງ່ ຣາຄະ” ດ່ັງນ້ີ ພິກຂຸ ຈງຶ່ ເປັນຜ່ມີສນັ ຍາ
ວ່າບປໍ່ ະຕິກລ ໃນສງ່ິ ປະຕິກລ ແລະສງ່ິ ບ່ໍປະຕກິ ລຢ.່

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດປະໂຍຊນ໌ອັນໃດໜໍ ພກິ ຂຸຈ່ຶງ ເວນັ້ຼ ຂາດຈາກ
ຄວາມຮສູ້ ກຶ ວາ່ ສິ່ງບປໍ່ ະຕກິ ລ ແລະສງິ່ ປະຕກິ ລເສຍທງັ ສອງຢາ່ ງ ເປນັ ຜຢ່ ອ່ ເຸ ປກຂາ
ມສີ ະຕສິ ມັ ປະຊນັ ຍະຢ່ ? ພກິ ຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສອໍານາດປະໂຍຊນ໌ຂໍນ້ ້ວີ ່າ “ຣາຄະ
ຢ່າບັງເກດີ ຂນຶ້ ແກເ່ ຮົາ ໃນທມັ ເປນັ ທຕີ່ ງັ້ ແຫງ່ ຣາຄະ ໃນສ່ວນໃດໆ ໃນບອ່ ນໃດໆ
ຊະນິດໃດໆ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໙໓

ໂທສະກຢໍ ່າບງັ ເກີດຂ້ຶນແກເ່ ຮົາ ໃນທັມເປັນທຕີ່ ັ້ງແຫງ່ ໂທສະ ໃນສ່ວນໃດໆ ໃນບອ່ ນ
ໃດໆ ຊະນິດໃດໆ. ໂມຫະກໍຢາ່ ບງັ ເກດີ ຂ້ຶນແກ່ເຮາົ ໃນທັມເປັນທຕີ່ ້ງັ ແຫງ່ ໂມຫະ ໃນ
ສວ່ ນໃດໆ ໃນບອ່ ນໃດໆ ຊະນິດໃດໆ” ດັງ່ ນ້ີ ພິກຂຸຈຶ່ງເວຼັນ້ ຂາດຈາກຄວາມຮ້ສູ ກຶ ວາ່
ສິ່ງບໍ່ປະຕກິ ລ ແລະສ່ິງປະຕກິ ລເສຍທັງສອງຢາ່ ງ ເປນັ ຜ່ຢອ່ ເຸ ປກຂາ ມີສະຕິ
ສມັ ປະຊນັ ຍະຢ່, ດງັ່ ນີແ້ ລ.

- ປນັ ຈກ. ອງັ . ໒໒/໑໘໙/໑໔໔.

ພກິ ຂຸ ບໄ່ໍ ດູ້ຈະເຣີນພາວະນາເພອື່ ໃຫູໄ້ ດູ້ຮບທິບ ສຽງທິບ

(ເມ່ອື ພຣະຜມ່ ພີ ຣະພາຄ ໄດ້ຕູ ຣັດຄໍາຊກັ ຖາມໄລ່ລຽງ ຂອງມະຫາລຈິ ສະວີບຕຸ ກ່ຽວກບັ
ສະມາທພິ າວະນາ ເພອ່ື ການເຫັນຮບທບິ ແລະ ການຟງັ ສຽງທບິ ຈົນເປນັ ທເ່ີ ຂາ້ົ ໃຈແຈມ່ ແຈງູ້ ທກຸ
ແງທ່ ກຸ ມມຸ ແລູ້ວ, ມະຫາລິຈສະວີບຕຸ ໄດຂູ້ າບທນຖາມວ່າ ພິກຂໃຸ ນທັມວນິ ັຍນີ້ ປະພຶຕພຣົມມະ
ຈັນຣຍ໌ກັນ ເພ່ືອເຮດັ ໃຫ້ແູ ຈູ້ງຊຶ່ງສະມາທພິ າວະນາເຫົາ່ຼ ນນັ້ ຫບຼື ,່ໍ ໄດູ້ຕຣດັ ຕອບວ່າ :)

ມະຫາລິ ! ພິກຂທຸ ງັ ຫາຍ ຈະປະພຕຶ ພຣມົ ມະຈນັ ຣຍ໌ໃນເຮາົ ເພອ່ື ການເຮດັ ໃຫູ້
ແຈງູ້ ຊງ່ຶ ສະມາທພິ າວະນາເຫ່ົຼານນັ້ ກບໍ ແໍ່ ມນ່ . ມະຫາລິ ! ທັມເຫາຼ່ົ ອນ່ື ອັນຍິ່ງກວ່າ
ອັນປະນຕີ ກວ່າ ທີ່ພິກຂພຸ າກັນປະພຕຶ ພຣົມມະຈັນຣຍ໌ໃນເຮົາ ເພືອ່ ການເຮດັ
ໃຫູແ້ ຈງູ້ ທມັ ເຫ່ຼາົ ນນ້ັ ກມໍ ຢີ ່.

“ທັມເຫົາຼ່ ອື່ນນ້ນັ ເປັນແນວໃດໜໍ ຂາູ້ ນູ້ອຍ !”

ມະຫາລິ ! ໃນກລໍ ະນນີ ີ້ ພິກຂຸ ເພາະຄວາມດບັ ສິ້ນໄປແຫງ່ ສນັ ໂຍຊນ໌ສາມ ເປັນ
ໂສດາບັນ ມີອນັ ບຕ່ໍ ົກຕ່ໍາເປັນທມັ ມະດາ ເປນັ ຜ່ທ່ຽງແທູ້ຕໍ່ພຣະນິບພານ ມກີ ານ
ຕຣສັ ຮູ້ພອູ້ ມໃນເບື້ອງໜາູ້ . ມະຫາລິ ! ນ້ີແລ ທັມອັນຍິງ່ ກວ່າ ປະນຕີ ກວ່າ ທີພ່ ິກຂຸ
ພາກນັ ປະພຕຶ ພຣມົ ມະຈນັ ຣຍ໌ໃນເຮົາ ເພ່ືອການເຮດັ ໃຫູ້ແຈູ້ງ.

໙໙໔ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ມະຫາລິ ! ຂ້ໍອ່ືນຍັງມອີ ີກ : ເພາະຄວາມດບັ ສິ້ນໄປແຫ່ງສັນໂຍຊນ໌ສາມ ແລະ
ເພາະຄວາມທຣ່ີ າຄະ ໂທສະ ໂມຫະ ເບາົ ບາງ ເປນັ ສະກະທາຄາມີ ມາສໂ່ ລກນພີ້ ຽງ
ຄັ້ງດຽວ ແລ້ວູ ຈກັ ເຮັດທີ່ສດຸ ແຫງ່ ທກຸ ຂ໌ໄດູ້. ມະຫາລິ ! ແມ່ນວາ່ ນແີ້ ລ ກໍເປັນທັມອັນຍງ່ິ
ກວ່າ ປະນີຕກວ່າ ທພ່ີ ິກຂຸພາກນັ ປະພຶຕພຣມົ ມະຈນັ ຣຍ໌ໃນເຮົາ ເພອື່ ການເຮັດໃຫູ້
ແຈງູ້ .

ມະຫາລິ ! ຂອ້ໍ ່ນື ຍັງມີອີກ : ພິກຂຸ ເພາະຄວາມດບັ ສິ້ນໄປແຫງ່ ສັນໂຍຊນ໌ເບອ້ື ງຕາໍ່
ທງັ ຫູ້າ ເປັນ ໂອປະປາຕກິ ະ (ອະນາຄາມ)ີ ມີການປະຣນິ ິບພານໃນພບົ ນັນ້ ບໍວ່ ຽນກັບ
ຈາກໂລກນັ້ນເປັນທັມມະດາ. ມະຫາລິ ! ແມ່ນວ່ານີ້ແລ ກເໍ ປນັ ທັມອນັ ຍງ່ິ ກວ່າ ປະນີຕ
ກວ່າ ທ່ີພກິ ຂຸພາກນັ ປະພຕຶ ພຣົມມະຈັນຣຍ໌ໃນເຮົາ ເພອ່ື ການເຮດັ ໃຫ້ແູ ຈູ້ງ.

ມະຫາລິ ! ຂອ້ໍ ນ່ື ຍັງມີອີກ : ພິກຂຸ ເຮັດໃຫແູ້ ຈ້ງູ ຊຶ່ງ ເຈໂຕວິມຕຸ ຕິ-ປັນຍາວມິ ຕຸ ຕິ
ອັນຫາອາສະວະບໄ່ໍ ດູ້ ເພາະຄວາມດບັ ສ້ິນໄປແຫງ່ ອາສະວະທັງຫາຍ ດູວ້ ຍປນັ ຍາ
ອນັ ຍງ່ິ ເອງໃນທິຕຖະທັມນີ້ ເຂົາ້ ເຖງິ ແລູວ້ ແລຢ່. ມະຫາລິ ! ແມ່ນວ່ານແ້ີ ລ ກໍເປັນທັມ
ອນັ ຍ່ງິ ກວ່າ ປະນຕີ ກວ່າ ທພີ່ ກິ ຂພຸ າກນັ ປະພຕຶ ພຣົມມະຈນັ ຣຍ໌ໃນເຮາົ ເພ່ອື ການເຮັດ
ໃຫແູ້ ຈູ້ງ.

ມະຫາລິ ! ເຫ່ຼາົ ນແ້ີ ລ ທມັ ທັງຫາຍອັນຍງິ່ ກວ່າ ປະນຕີ ກວ່າ ທ່ີພິກຂພຸ າກນັ ປະ
ພຶຕພຣົມມະຈນັ ຣຍໃ໌ ນເຮົາ ເພືອ່ ການເຮັດໃຫ້ແູ ຈ້ງູ .

- ສ.ີ ທ.ີ ໙/໑໙໙-໒໐໐/໒໕໐-໒໕໓.

(ຜ່ສຶກສາຈ່ງົ ສັງເກດໃຫ້ເູ ຫັນວ່າ ພກິ ຂຜຸ ່ຕງ້ັ ຢໃ່ ນສມັ ມາທຕິ ຖິ ຍອ່ ມບໍ່ປະພຕຶ ພຣມົ ມະຈນັ ຣຍ໌
ເພອ່ື ສະມາທພິ າວະນາ ອັນນາໍ ມາຊ່ຶງການໄດເູ້ ຫນັ ຮບທບິ ຟງັ ສຽງທບິ ຈຶງ່ ເປນັ ສາວົກທແີ່ ທຈູ້ ງິ
ຂອງພຣະຜ່ມພີ ຣະພາຄເຈົ້າ).

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣິຢະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໙໕

ການເຫນັ ປະຕກິ ລແຫງ່ ຍສົ - ອາຫາຣ - ຄວາມຮກັ -
ສພຸ ະ - ຜສັ ສະ - ອປຸ າທານ

ນາຄິຕະ ! ເຮາົ ຢາ່ ຕອູ້ ງກ່ຽວຂອູ້ ງກບັ ຍສົ ເລຍີ ; ຍສົ ກຢໍ າ່ ມາກຽ່ ວຂອູ້ ງກບັ ເຮາົ ເລຍີ .
ນາຄິຕະ ! ຜ່ໃດເປນັ ຜ່ບ່ໍໄດູ້ຕາມປາຖນາ ບ່ໍໄດ້ໂູ ດຍງາ່ ຍ ບໍໄ່ ດູໂ້ ດຍສະດວກຊຶ່ງ
ເນກຂມັ ມະສຂຸ ປະວິເວກະສຂຸ ອປຸ ະສະມະສຂຸ ສມັ ໂພທສິ ຂຸ ເໝຼອື ນດງ່ັ ທີ່ເຮົາໄດູ້ຢ່
ຕາມປາຖນາ ໄດູໂ້ ດຍງ່າຍ ໄດູ້ໂດຍສະດວກ ແລູ້ວ ເຂົາຜ່ນນັ້ ກໍຈະຍອ່ ມຍິນດີຢກ່ ບັ
ມລິ າຫະສຂຸ ະ໑ ມຕິ ດະສຂຸ ະ໒ ແລະ ສຂຸ ອນັ ເກດີ ຈາກລາບສກັ ກາຣະ ແລະ ສຽງ
ສນັ ລະເສນີ .

ນາຄິຕະ ! ອຸຈຈາຣະ ປສັ ສາວະ ເປນັ ຜລົ ຂອງສງິ່ ທບ່ີ ຄຸ ຄນົ ກນິ ແລວູ້ ດ່ືມແລ້ວູ ຫຍາ້ໍ
ແລູ້ວ ຊີມແລູວ້ ; ນັ້ນແລ ຄຼືຜລົ ໄຫອອກຂອງສິ່ງນ້ນັ .

ນາຄິຕະ ! ໂສກະປະຣເິ ທວະ ທກຸ ຂະ ໂທມະນສັ ສະອປຸ າຢະສະ ຍອ່ ມເກີດຂຶ້ນ
ຈາກ ຄວາມແປປຽ່ ນເປນັ ຢາ່ ງອນື່ ຂອງສງ່ິ ອນັ ເປນັ ທຮ່ີ ກັ ; ນ້ັນແຫະຜົລໄຫອອກຂອງ
ສິ່ງນັ້ນ.

ນາຄິຕະ ! ຄວາມເປນັ ຂອງປະຕກິ ລ໓ ໃນນມິ ຕິ ອນັ ສວຍງາມ ຍ່ອມປາກດົ ຂຶ້ນແກ່
ບຸຄຄນົ ຜ່ຕາມປະກອບຊ່ຶງ ຄວາມພຽນໃນອະສພຸ ະນມິ ຕິ ; ນ້ັນແຫະຜົລໄຫອອກແຫງ່
ການເຮັດເຊ່ນັ ນັ້ນ.

໑. ຄຼື ສຂຸ ອາໄສທ່ໍປັສສາວະ.
໒. ຄຼື ສຂຸ ຂອງຄົນນອນຈົມໃນສ່ິງ ອະສຸຈິປະຕກິ ລ
໓. ຄາໍ ວ່າ ປະຕິກລ ທັງສາມຄາໍ ນີ້ ເປນັ ພາສາທມັ ໝາຍເຖງິ ພາວະແຫງ່ ຄວາມໜາູ້ ກຽດໜ້າູ ຊັງ ທີຈ່ ະຕ້ອູ ງເບິ່ງ

ດວູ້ ຍສະຕິປັນຍາ ບໍ່ແມນ່ ເບິ່ງດູ້ວຍຕາແບບພາວະປະຕກິ ລໃນພາສາຄົນ.

໙໙໖ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ນາຄິຕະ ! ຄວາມເປນັ ຂອງປະຕກິ ລໃນຜສັ ສະ ຍ່ອມປາກດົ ຂຶ້ນແກ່ບຄຸ ຄນົ ຜ່ຕາມ
ເຫັນຢຊ່ ງຶ່ ຄວາມບທໍ່ ່ຽງໃນຜສັ ສາຢະຕະນະຫກົ ; ນັ້ນແຫະເປັນຜົລແຫງ່ ການ
ເຮດັ ເຊັ່ນນນ້ັ .

ນາຄິຕະ ! ຄວາມເປນັ ປະຕກິ ລໃນອປຸ າທານ ຍອ່ ມປາກດົ ຂຶນ້ ແກ່ບຄຸ ຄນົ ຜ່ຕາມ
ເຫນັ ຢ່ຊງ່ຶ ຄວາມເກດີ ຂນຶ້ ແລະ ຄວາມເສອື່ ມໄປ ໃນອປຸ າທານຂນັ ທ໌ ທງັ ຫາູ້ ຢ່ ; ນັ້ນ
ແຫະເປນັ ຜລົ ແຫ່ງການເຮດັ ເຊ່ັນນັ້ນ.

- ປນັ ຈກ. ອງັ . ໒໒/໓໒/໓໐.

ໂລກຕຸ ຕະຣະຜົລ ມໄີ ດຈູ້ າກການຕງ້ັ ຈິຕໄວຖູ້ ກຼື

ພິກຂຸ ທ. ! ປຽບເໝຼືອນເດຼືອຍເມັດເຂາ້ົ ສາລີ ຫຼື ເດືອຼ ຍເມດັ ເຂ້າົ ຢະວະ ທີ່ມັນຕ້ັງຢ່
ໃນລັກສະນະຜດິ ປົກກະຕິ ຖຼກື ຢໍ່າເຕກັ ດວູ້ ຍມຼື ຫຕືຼ ີນແລູວ້ ຈະປັກມຼື ຫືຼຕນີ ທ່ີຢໍາ່ ເຕັກ
ລົງໄປ ຫຼື ຈກັ ເຮັດໃຫ້ຊູ ໍາ້ ເລຼອື ດຂຶນ້ ມາໄດູ້ ນີບ້ ເ່ໍ ປັນຖານະທ່ີມໄີ ດ.ູ້ ຍູອ້ ນຫຍັງໜໍ ?
ຍອູ້ ນວາ່ ເດືຼອຍແຫງ່ ເມດັ ເຂົາ້ ສາລນີ ັນ້ ຕັ້ງຢ່ຜດິ ລັກສະນະ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຊ່ັນໃດກໍເຊັ່ນ
ນນ້ັ ; ພິກຂຸມຈີ ິຕຕ້ັງໄວຜູ້ ດິ ຈກັ ທາໍ ລາຍອະວິຊຊາ ຈັກເຮດັ ໃຫູ້ວຊິ ຊານນັ້ ເກີດຂຶນ້ ຫືຼ
ຈັກເຮດັ ນບິ ພານໃຫແູ້ ຈູ້ງໄດູ້ ນ້ັນບໍເ່ ປັນຖານະທ່ມີ ໄີ ດ້.ູ ຍູ້ອນຫຍັງໜໍ ? ຍ້ອູ ນວ່າຄວາມ
ທີຕ່ ງ້ັ ຈຕິ ໄວູ້ຜິດແລ.

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໙໗

ພກິ ຂຸ ທ. ! ປຽບເໝືຼອນເດອືຼ ຍເມດັ ເຂ້າົ ສາລີ ຫຼື ເດືອຼ ຍເມັດເຂົາ້ ຢະວະ ທີ່ມັນຕັ້ງຢ່
ຖກຼື ລັກສະນະ ຖືຼກຢ່ໍາເຕັກດວູ້ ຍມຼື ຫຕຼື ນີ ແລ້ວູ ຈະປກັ ມືຼ ຫືຼຕນີ ທີ່ເຕກັ ລງົ ໄປ ຫຼື ຈກັ ເຮັດ
ໃຫູ້ຊ້າໍ ເລອຼື ດຂຶ້ນມາໄດູ້ ນເ້ີ ປັນຖານະທ່ີມີໄດູ້ ຍູອ້ ນຫຍັງໜໍ ? ຍູ້ອນວາ່ : ເດອຼື ຍແຫ່ງ
ເມດັ ເຂ້າົ ສາລີນນ້ັ ຕງັ້ ຢຖ່ ຼືກລກັ ສະນະ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຊ່ັນໃດກໍເຊ່ັນນ້ັນ ; ພິກຂມຸ ຈີ ຕິ
ຕງ້ັ ໄວຖູ້ ກືຼ ຈກັ ທາໍ ລາຍອະວຊິ ຊາ ຈກັ ເຮດັ ວິຊຊາໃຫເູ້ ກດີ ຂນ້ຶ ຫຼື ຈກັ ເຮດັ ນບິ ພານໃຫູ້
ແຈ້ງູ ໄດູ້ ນນ້ັ ເປນັ ຖານະທມ່ີ ໄີ ດ.ູ້ ຍູອ້ ນຫຍງັ ໜໍ ? ຍູ້ອນວາ່ ຄວາມທຈີ່ ິຕຕງ້ັ ໄວຖູ້ ຼກື ແລ.

- ເອກ. ອງັ . ໒໐/໙/໔໒ - ໔໓.

ຄວາມແນໃ່ ຈຫງັ ຈາກປະຕບິ ຕັ ເປນັ ເຄອື່ ງຕດັ ສນິ ຄວາມຜດິ -ຖກືຼ

(ນາຍບ້າູ ນຊື່ ປາຕະລິຢະ ແຫງ່ ໂກລີຢະນິຄົມ ຊື່ ອຸຕຕະຣະ ມາເຝົ້າພຣະຜ່ມພີ ຣະພາຄເຈາົ້
ຂາບທນເລອື່ ງທ່ີເຂົາໄດູ້ຟັງສະມະນະພຣາມ ສາສດາຕາ່ ງໆ ໔ ພວກ : ຈໍາພວກທີ ໑ ສະແດງທຕິ ຖິ
ວ່າການໃຫູ້ບມ່ໍ ີຜລົ ການບຊາບໍ່ມີຜລົ ກມັ ດີກັມຊ່ວົ ບ່ມໍ ີຜລົ ໂລກນໂ້ີ ລກອື່ນບໍ່ມີ ບດິ າມານດາບມໍ່ ີ
ໂອປະປາຕກິ ະສຕັ ບມໍ່ ີ ສະມະນະພຣາມຜ່ປະຕບິ ັຕຖກືຼ ຕູອ້ ງ ຮແູ້ ຈູງ້ ໂລກນ້ີໂລກອື່ນ ແລູວ້ ປະກາສ
ກບໍ ມ່ໍ ີ ; ສະມະນະພຣາມ ສາສດາພວກທີ ໒ ສະແດງທິຕຖຢິ າ່ ງກງົ ກນັ ຂ້າູ ມວາ່ : ສິ່ງເຫົ່າຼ ນ້ລີ ວູ້ ນແຕ່
ມີ ; ສະມະນະພຣາມພວກທີ ໓ ສະແດງທຕິ ຖິວ່າ : ການເຮັດທັງຫາຍບເ່ໍ ປັນອນັ ເຮັດ ແມ່ນວາ່ ຈກັ
ເຮັດບາບ ເຊັ່ນ : ຂູ້າສັຕມຊີ ນີ້ ກອງເຕມັ ແຜ່ນດິນ ກໍບ່ໍມີບາບ, ເຮດັ ບຸນຍ໌ເຕັມຝັງ່ ແມນ່ ໍາ້ ຄງົ ຄາ ກໍບ່ໍ
ມີບນຸ ຍ໌ ; ສ່ວນສະມະນະພຣາມສາສດາພວກທີ ໔ ສະແດງທຕິ ຖຢິ ່າງກົງກນັ ຂ້າູ ມກັບພວກທສີ າມ
ຄືຼ ການເຮດັ ເປນັ ອັນເຮດັ ຄືຼ : ເຮັດບາບມຜີ ລົ ບາບ, ເຮດັ ບຸນຍ໌ມີຜລົ ບຸນຍ໌ ; ແລວູ້ ຂາບທນພຣະຜ່
ມພີ ຣະພາຄເຈົ້າຕ່ໄໍ ປວາ່ :)

“ຂ້າູ ແຕ່ພຣະອງົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ກງັ ຂາ ແລະ ວຈິ ິກຈິ ສາ ໄດເູ້ ກີດຂນຶ້ ແກ່ຂາູ້ ນອູ້ ຍວາ່ ໃນບັນດາ
ສະມະນະພຣາມເຫົາ່ຼ ນນ້ັ ສະມະນະພຣາມພວກໃດເວາົ້ ແທູ້ ພວກໃດກ່າວມສຸ າ”.

ຄາມະນິ ! ຄວນແລວູ້ ທ່ທີ ່ານຈະມກີ ງັ ຂາ ແລະ ວິຈິກິຈສາ ວຈິ ິກິຈສາໄດ້ເູ ກດີ ຂ້ຶນ
ແລ້ວູ ໃນຖານະທຄີ່ ວນກັງຂາ

໙໙໘ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

“ຂາູ້ ແຕພ່ ຣະອົງຜ່ຈະເຣີນ ! ຂາູ້ ນອູ້ ຍເຫອື້ ມໃສແລູ້ວ ໃນພຣະຜ່ມພີ ຣະພາຄດງັ່ ນວີ້ ່າ ພຣະ
ຜ່ມີພຣະພາຄສາມາດທຈີ່ ະສະແດງທມັ ເພື່ອຂ້າູ ນູ້ອຍຈະລະທັມ ເປນັ ທີ່ກັງຂານນ້ັ ເສຍໄດ”ູ້ .

ຄາມະນິ ! ທັມມະສະມາທິ ມີຢ່ ຖາູ້ ທ່ານໄດຈູ້ ິຕຕະສະມາທິ ໃນທມັ ມະສະມາທິ
ນນັ້ ແລວູ້ ທາ່ ນກຈໍ ະລະທມັ ເປນັ ທກ່ີ ງັ ຂານນັ້ ເສຍໄດູ້. ຄາມະນິ ! ທັມມະສະມາທນິ ນັ້
ເປນັ ແນວໃດໜໍ ?

ຄາມະນິ ! ທັມມະສະມາທິ ໃນກໍລະນນີ ີ້ຄືຼ ອະຣຍິ ະສາວກົ ລະຂາດ ເວັ້ຼນຂາດ
ຈາກປານາຕບິ າຕ ລະຂາດເວຼນ້ັ ຂາດຈາກອະທິນນາທານ ລະຂາດ ເວນຼ້ັ ຂາດຈາກ
ກາເມສຸມິຈສາຈາຣ ລະຂາດ ເວຼນັ້ ຂາດຈາກມຸສາວາດ ລະຂາດ ເວັຼ້ນຂາດຈາກປິສນຸ ະ
ວາດ ລະຂາດ ເວຼນັ້ ຂາດຈາກຜະຣຸສະວາດ ລະຂາດ ເວ້ຼັນຂາດຈາກສັມຜປັ ປະລາປະ
ວາດ ລະອະພິຊຊາແລ້ວູ ເປນັ ຜ່ບມໍ່ ີອະພິຊຊາ ລະໂທດຄຼືພະຍາບາດແລູວ້ ເປນັ ຜ່ມີ
ຈິຕບໍ່ພະຍາບາດ ລະມິຈສາທິຕຖແິ ລ້ວູ ເປັນຜ່ມີສັມມາທິຕຖ.ິ

ຄາມະນິ ! ອະຣິຍະສາວົກນນ້ັ ປາສະຈາກອະພິຊຊາ ປາສະຈາກພະຍາບາດ ເປັນ
ຜ່ບ່ຫໍ ງົ ມີສມັ ປະຊນັ ຍະ ມີສະຕິ ເຊນ່ັ ນີແ້ ລູ້ວ ມຈີ ິຕສະຫະຣະຄະຕະດູວ້ ຍ ເມຕຕາ ແຜ່
ໄປສ່ທສິ ທີໜງ່ຶ ແລູ້ວແລຢ່, ໃນທິສທີສອງກໍເຊັ່ນດຽວກນັ , ໃນທສິ ທສີ າມກໍເຊ່ັນດຽວ
ກັນ, ທິສທີສ່ີກໍເຊນ່ັ ດຽວກັນ ; ຄືມຼ ີຈິຕສະຫະຣະຄະຕະດູ້ວຍເມຕຕາ ເປັນຈິຕອັນ
ໄພບນ ເປັນມະຫຄັ ຄະຕະຈິຕ ບ່ມໍ ປີ ະມານ ບມໍ່ ເີ ວຣ ບໍ່ມພີ ະຍາບາດ ແຜ່ໄປແລ້ວູ ສ່
ໂລກມີທີສ່ ຸດໃນທສິ ທັງປວງ ເພາະການແຜໄ່ ປສທ່ ທ່ີ ັງປວງໃນທິສທງັ ປວງ ທງັ ໂດຍ
ເບອື້ ງເທິງ ເບ້ອື ງຕໍ່າ ເບື້ອງຂວາງ ແລ້ວູ ແລຢ່. (ໃນຕອນທີ່ກາ່ ວເຖິງການແຜ່ຈິຕອນັ

ສະຫະຣະຄະຕະດວູ້ ຍ ກະຣນຸ າ ມທຸ ຕິ າ ແລະ ອເຸ ປກຂາ ໃນຕອນຕໍ່ໄປກໄໍ ດ້ຕູ ຣດັ ໂດຍຂ້ໍຄວາມ

ແນວດຽວກັນນ້ີ) ອະຣິຍະສາວົກນນ້ັ ຍອ່ ມພິຈາຣະນາເຫັນຢ່ວາ່ :

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໙໙໙

“ແມ່ນວ່າຈະມີສາສດາຜ່ມວີ າທະມທີ ິຕຖິ ວ່າ ‘ທານທໃີ່ ຫແູ້ ລວູ້ ບມໍ່ ີ (ຜລົ ), ຍນັ ທບ່ີ ຊາ
ແລວູ້ ບມໍ່ ີ (ຜລົ ), ການບຊາທບ່ີ ຊາແລວູ້ ບມໍ່ ີ (ຜລົ ), ຜລົ ວບິ າກແຫງ່ ກມັ ທສ່ີ ຕັ ເຮດັ ດີ
ເຮດັ ຊວ່ົ ບມ່ໍ ,ີ ໂລກນີ້ ບມໍ່ ,ີ ໂລກອນື່ ບມ່ໍ ,ີ ມານດາ ບມໍ່ ,ີ ບດິ າ ບມໍ່ ີ : ໂອປະປາຕກິ ະສຕັ
ບມໍ່ ,ີ ສະມະນະພຣາມທ່ໄີ ປແລວູ້ ປະຕບິ ຕັ ແລວູ້ ໂດຍຖກືຼ ຕອູ້ ງ ກບໍ ມ່ໍ ’ີ ດງ່ັ ນຢ້ີ ່ກຕໍ າມ ;
ແມ່ນວ່າຄາໍ ຂອງສາສດານນ້ັ ເປນັ ຄໍາຈິງ ຄວາມຜິດກໍບໍ່ໄດມູ້ ແີ ກ່ເຮາົ (ຜ່ປະຕບິ ັຕຢ່ເຊ່ັນ
ນີ)້ ຜ່ບໄ່ໍ ດູ້ບຽດບຽນໃຜໆ ທງັ ທີ່ເປັນສັຕຕົກໃຈຕ່ືນຫວນັ່ ໄຫວ ແລະ ສັຕທໝີ່ ນັ້ ຄົງ
ບ່ຕໍ ກົ ໃຈຕ່ືນຫວນັ່ ໄຫວ ແລະເຮາົ ເປນັ ຜ່ຖືຼເອົາໄດູ້ ຊຶ່ງຄວາມສໍາເລດັ ປະໂຍຊນ໌ທັງ
ສອງຝາ່ ຍ ໃນກໍລະນີນີຄ້ ຼື ເປນັ ຜ່ສັງລວມແລູວ້ ດູ້ວຍກາຍ ດວູ້ ຍວາຈາດວູ້ ຍໃຈ ແລະ
ຈະເຂ້າົ ເຖງິ ສຸຄະຕິໂລກສະຫວນັ ເບືອ້ ງໜາູ້ ແຕກ່ ານຕາຍ ເພາະການທໍາລາຍແຫ່ງ
ກາຍດວູ້ ຍ” ດ່ງັ ນ້ີ. (ເມອື່ ພຈິ າຣະນາເຫນັ ແນວນ້ແີ ລູວ້ ) ຄວາມປາໂມທຍ໌ຍ່ອມເກີດແກ່
ອະຣິຍະສາວົກນ້ນັ ປີຕິຍອ່ ມເກດີ ແກ່ຜ່ປາໂມທຍ໌ແລູ້ວ ກາຍຂອງຜ່ມໃີ ຈປີຕຍິ ່ອມ
ລະງບັ ຜ່ມີກາຍສະງົບລະງັບແລູ້ວ ຍ່ອມສະເຫວີຍສຸຂ ຈິຕຂອງຜ່ມີສຸຂຍອ່ ມຕ້ັງໝ້ນັ .
ຄາມະນິເອີຍ ! ນ້ີແຫະ ຄທຼື ມັ ມະສະມາທິ ແລ. ຖູ້າທ່ານໄດຈູ້ ິຕຕະສະມາທິ ໃນ
ທມັ ມະສາມະທິນັ້ນແລູ້ວ ທ່ານກຈໍ ະລະເສຍໄດູ້ ຊຶ່ງທມັ ເປນັ ທກ່ີ ັງຂານ້ັນ.

(ຕໄໍ່ ປນີ້ ໄດຕູ້ ຣດັ ຜາຣບົ ທິຕຖິ ຂອງສະມະນະພຣາມ ສາສດາຈາໍ ພວກທສີ ອງ ຊຶງ່ ກາ່ ວອຕັ ຖິກະ
ທຕິ ຖິ ແລະ ຜາຣົບສາສດາຈໍາພວກທສີ າມ ຊງ່ຶ ກາ່ ວອະກຣິ ິຢະທຕິ ຖິ, ແລູວ້ ຕຣດັ ຜາຣບົ ສາສດາ
ຈາໍ ພວກທີສ່ີ ຊງ່ຶ ກາ່ ວກຣິ ິຢະທຕິ ຖິ, ໂດຍຂຄ້ໍ ວາມແນວດຽວກັນທງັ ສ່ພີ ວກ ; ໝາຍຄວາມວາ່
ສາສດານັ້ນໆ ຈະກາ່ ວແນວໃດກຕໍ າມໃຈ ອະຣຍິ ະສາວົກນີ້ຍງັ ຄົງມທີ ມັ ມະສະມາທິ ບມ່ໍ ີຄວາມຜດິ
ໃດໆກຽ່ ວກບັ ທຕິ ຖິເຫຼາົ່ ນນັ້ ແຖມຍັງໄດຮູ້ ັບຄວາມສໍາເລດັ ປະໂຍຊນທ໌ ັງສອງຝ່າຍ ທງັ ໃນໂລກນີ້
ແລະໂລກອື່ນ ດງ່ັ ທ່ີກ່າວແລວູ້ ເບອ້ື ງຕນົ້ . ນ້ີສະແດງວ່າ ອະຣຍິ ະສາວກົ ນ້ັນ ຮູ້ຄວາມຜິດ-ຖືກຼ
ຂອງທຕິ ຖິນັ້ນໆ ໄດູ້ດູວ້ ຍຕົນເອງ ຫງັ ຈາກທ່ໄີ ດູ້ປະຕິບຕັ ທມັ ມະສະມາທິ ຈົນໄດຮູ້ ບັ ຜົລປາກດົ ແກ່
ໃຈຂອງຕົນ ; ເຮາົ ຈງ່ຶ ຖວືຼ ່າ ຄວາມແນໃ່ ຈຫງັ ຈາກການໄດຮູ້ ບັ ຜລົ ແຫງ່ ການປະຕບິ ຕັ ເປນັ ເຄ່ືອງ
ຕດັ ສນິ ຄວາມຜິດ-ຖກືຼ ຂອງທມັ ອນັ ເປນັ ເຄ່ືອງກັງຂາທັງປວງໄດູ້.

໑໐໐໐ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ຕ່ຈໍ າກນີ້ ໄດູຕ້ ຣັດຂ້ໍຄວາມທີ່ຜາຣບົ ການແຜຈ່ ຕິ ອນັ ສະຫະຣະຄະຕະດວູ້ ຍກະຣນຸ າ ດວູ້ ຍ
ມທຸ ຕິ າ ດວູ້ ຍອເຸ ປກຂາ ໂດຍແນວດຽວກນັ ກບັ ໃນກໍລະນແີ ຫງ່ ເມຕຕາ ຈນົ ຄບົ ຖູ້ວນທງັ ສີ່ພຣມົ ມະ
ວຫິ າຣະທມັ ໃນທີ່ສຸດແຫງ່ ເທສນາ ນາຍບາູ້ ນຊ່ື ປາຕະລຢິ ະ ໄດູ້ສັນລະເສນີ ພຣະທັມມະເທສນາ
ແລະ ປະກາສຕົນເປັນອຸປາສົກໃນພຣະພຸດທະສາສນາ).

- ສລາ. ສງັ . ໑໘/໔໒໗ - ໔໒໙/໖໖໔ - ໖໗໓.

(ສັມມາທຕິ ຖແິ ຫ່ງພຣະບາລີນີ້ ເປັນສມັ ມາທຕິ ຖິຊະນິດເປນັ ສັນທິຕຖິໂກ ຄືຼເຫນັ ໄດູ້ດູ້ວຍຕົນ
ເອງ ເປັນຢາ່ ງຍິ່ງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫູ້ຕດັ ສນິ ຄວາມຜດິ -ຖືກຼ ໄດູ້ດູວ້ ຍຕົນເອງ).

ສະຫບຸຼ ອານສິ ງົ ສ໌ຂອງສມັ ມາທິຕຖິ

ພກິ ຂຸ ທ. ! ເຮົາບໍເ່ ຫນັ ທັມອືນ່ ແມ່ນແຕ່ຢາ່ ງໜງ່ຶ ທ່ີເປນັ ເຫຕໃຫ້ກູ ສຸ ົລທມັ ທຍ່ີ ັງ
ບ່ເໍ ກດີ ເກີດຂນ້ຶ ຫຼືກຸສົລທັມທີ່ເກດີ ຢ່ແລ້ວູ ຍອ່ ມເປັນໄປເພ່ືອຄວາມຈະເຣນີ ໄພບນ
ໂດຍຍິງ່ ເໝອືຼ ນດ່ັງ ສມັ ມາທຕິ ຖນິ .ີ້ ພກິ ຂຸ ທ. ! ເມອ່ື ບຸຄຄນົ ມສີ ມັ ມາທິຕຖິແລວູ້
ກຸສົລທັມທຍ່ີ ັງບເໍ່ ກດີ ກເໍ ກດີ ຂ້ນຶ ແລະກສຸ ົລທມັ ທເີ່ ກີດຢແ່ ລວູ້ ກໍເປນັ ໄປເພອື່
ຄວາມຈະເຣີນໄພບນໂດຍຍງິ່ .

- ເອກ. ອງັ . ໒໐/໔໐/໑໘໒.

(ໃນສຕອ່ືນສະແດງອານິສງົ ສແ໌ ຫ່ງສັມມາທິຕຖິ ວ່າເຮດັ ໃຫູ້ ອະກສຸ ົລທມັ ທຍ່ີ ງັ ບເໍ່ ກດີ ບເໍ່ ກດີ ຂ້ຶນ ອະກຸສລົ ທມັ
ທເີ່ ກີດຢແ່ ລວູ້ ເສອື່ ມສນິ້ ໄປ. - ໒໐/໔໑/໑໘໔.

ໃນສຕອ່ືນຊງົ ສະແດງວາ່ ເປນັ ເຫຕເຮດັ ໃຫູ້ຜ່ທສີ່ ະມາທານປະພຶຕບໍຣບິ ນ ມກີ າຢະກມັ ວະຈີກມັ ມະໂນກມັ
ເຈຕະນາ ປັຕຖະນາ ປະນທິ ິ ແລະ ສງັ ຂາຣ ທລີ່ ວູ້ ນແຕ່ເປັນໄປເພ່ອື ປະໂຍຊນເ໌ ກອ້ື ກນ ແລະ ຄວາມສຸຂທໜີ່ າູ້
ປາຖນາຮກັ ໃຄ່ພໃໍ ຈ. - ໒໐/໔໓/໑໙໐.

ໃນສຕອ່ືນຊງົ ສະແດງວ່າ ເປນັ ເຫຕໃຫູ້ຫດຼຸ ພນ້ົ ຈາກທກຸ ຂທ໌ ງັ ປວງ. - ໒໑/໖໘/໔໙.)

ພາກ ໔ - ມຄັ ຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໑໐໐໑

ໝວດ ສ. ວາ່ ດວູ້ ຍ ໂທດຂອງການຂາດສມັ ມາທິຕຖິ

ໂທດທເີ່ ກດີ ຈາກມຈິ ສາທຕິ ຖໃິ ນການເວາົ້

ໂລຫຕິ ຈະ ! ຜ່ໃດກ່າວວ່າ “ໂລຫຕິ ຈະພຣາມ ປົກຄອງບູ້ານສາລະວະຕິກະຄາມ
ຜລົ ປະໂຍຊນ໌ໃດເກີດຂ້ຶນ ທະວຂີ ຶ້ນໃນບ້າູ ນສາລະວະຕິກະຄາມ ໂລຫຕິ ຈະພຣາມຜ່
ດຽວຄວນບຣໍ ິໂພຄຜົລປະໂຍຊນ໌ນນ້ັ ບ່ໍຄວນໃຫູ້ແກຊ່ ນົ ເຫາົ່ຼ ອ່ືນເລີຍ” ດງັ່ ນີ້. ຜ່ກ່າວຢ່
ເຊັ່ນນ້ີນັ້ນ ຊວື່ ່າເປນັ ຜ່ເຮັດອນັ ຕະລາຍແກ່ໝຊ່ ນົ ທີອ່ າໄສໂລຫຕິ ຈະພຣາມນນັ້ ເປັນຢ່
(ຄືຼທໍາລາຍສິດທິອນັ ຊອບທັມ ທປ່ີ ະຊາຊນົ ເຫາຼ່ົ ນ້ັນຄວນຈະໄດຮູ້ ບັ ) ; ເມ່ອື ເປນັ ຜ່ເຮັດ
ອັນຕະລາຍຢ່ ຊື່ວ່າເປນັ ຜ່ບໍ່ເອນັ ດດູ້ວຍປະໂຍຊນ໌ເກືອ້ ກນ ຊວ່ື ່າເຂົ້າໄປຕງ້ັ ໄວຊູ້ ງຶ່ ຈິຕ
ອັນເປນັ ຂູ້າເສິກ ; ເມື່ອເຂ້ົາໄປຕງ້ັ ໄວູ້ຊງຶ່ ຈິຕອນັ ເປນັ ຂາູ້ ເສກິ ຊວ່ື າ່ ເປັນຜ່ມມີ ຈິ ສາ
ທິຕຖິ ; ນເ້ີ ຊັ່ນໃດ ;

ໂລຫິຕຈະ ! ຂໍ້ນ້ີກເໍ ປັນເຊນ່ັ ນັ້ນ ຄຼື ຜ່ໃດກາ່ ວວ່າ “ສະມະນະ ຫຼື ພຣາມ ໃນໂລກນ້ີ
ເຖງິ ທບັ ຊງຶ່ ທມັ ອນັ ເປນັ ກຸສລົ ເມອ່ື ເຖງິ ທບັ ຊຶ່ງທມັ ອນັ ເປນັ ກສຸ ົລແລວູ້ ບຄ່ໍ ວນບອກແກ່
ຜອ່ ນ່ື ຍອູ້ ນໃຜອນ່ື ຈກັ ເຮດັ ອນັ ໃດແກຜ່ ໃ່ ດໄດ,ູ້ ປຽບເໝອືຼ ນບຣຸ ສຸ ຕດັ ເຄອື່ ງຜກມດັ ອນັ
ເກຼາົ່ ແລວູ້ ບຄໍ່ ວນເຮດັ ເຄອ່ື ງຜກມດັ ອນັ ອນ່ື ຂນຶ້ ມາໃໝ.່ ຂາູ້ ພະເຈາົ້ ກາ່ ວສມັ ປະທາ
ແນວນ້ີ ນ້ີ ວາ່ ເປນັ ກມັ ອນັ ລາມກົ ຄສຼື ງິ່ ທີ່ເຮດັ ດວູ້ ຍຄວາມໂລບ, ເພາະໃຜອນ່ື ຈກັ ເຮດັ
ອນັ ໃດໃຫແູ້ ກຜ່ ່ໃດໄດ”ູ້ ດງ່ັ ນ.້ີ (ຂນ້ໍ ້ີຜ່ກາ່ ວໝາຍຄວາມວ່າ ເປນັ ການກະແດະໄປເຮັດສ່ງິ ນອກ
ໜ້າູ ທ່ີດູວ້ ຍຄວາມໂລບ ແລວູ້ ເຮັດຄວາມຜກມດັ ໃໝໃ່ ຫູແ້ ກ່ຕົນ). ບຄຸ ຄນົ ຜ່ກາ່ ວຢ່ເຊນັ່ ນນ້ີ ັ້ນ
ຊວື່ າ່ ເປັນຜ່ເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ບນັ ດາກລຸ ະບຕຸ ຜ່ອາໄສທມັ ວິນັຍ ອນັ ຕະຖາຄົຕປະ
ກາສໄວູ້ແລ້ວູ ເຖງິ ທັບຊ່ຶງຄຸນວິເສດອນັ ໂອລານ ມແີ ນວນເ້ີ ປນັ ຮບ, ຄກືຼ ານເຮດັ ໃຫູ້
ແຈງູ້ ຊຶ່ງໂສຕາປັຕຕຜິ ົລແດ່, ເຮັດໃຫ້ແູ ຈູ້ງຊຶ່ງສະກະທາຄາມິຜົລແດ,່ ເຮດັ ໃຫູ້ແຈູ້ງຊຶ່ງ
ອະນາຄາມິຜລົ ແດ່, ເຮດັ ໃຫູແ້ ຈູງ້ ຊຶ່ງອະຣະຫັຕຕະຜົລແດ່ ລວມຈນົ ເຖງິ ຄນົ ຈາໍ ພວກທີ່
ສະສົມທມັ ເພ່ືອຄັນອັນເປນັ ທບິ

໑໐໐໒ ອະຣຍິ ະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ເພື່ອບັງເກີດໃນພົບອັນເປັນທິບທງັ ຫາຍ ເຂົາ້ ໄປດູ້ວຍກັນ. ເມືອ່ ເປນັ ຜ່ເຮັດ
ອນັ ຕະລາຍ ຢ່ ຊ່ືວ່າເປັນຜ່ບ່ໍເອນັ ດດູ້ວຍປະໂຍຊນ໌ເກືອ້ ກນ ; ເມອື່ ບເ່ໍ ອັນດດູວ້ ຍ
ປະໂຍຊນ໌ເກື້ອກນ ຊ່ວື ່າເຂົາ້ ໄປຕງ້ັ ໄວູ້ຊຶ່ງຈິຕອນັ ເປັນຂູ້າເສກິ ; ເມື່ອເຂາົ້ ໄປຕັ້ງໄວູ້
ຊ່ຶງຈຕິ ອັນເປນັ ຂາູ້ ເສິກ ຊ່ວື າ່ ເປັນຜ່ມມີ ຈິ ສາທິຕຖິ.

ໂລຫຕິ ຈະເອີຍ ! ເຮາົ ກາ່ ວຄະຕຢິ ່າງໜງ່ຶ ໃນບນັ ດາຄະຕສິ ອງຢາ່ ງຄຼື : ນະຣກົ ຫືຼ
ກໍາເນີດເດຣດັ ສານ ວາ່ ເປນັ ຄະຕສິ າໍ ລບັ ບຄຸ ຄນົ ຜມ່ ມີ ິຈສາທຕິ ຖນິ ນ້ັ .໑

- ສ.ີ ທ.ີ ໙/໒໘໙/໓໕໘.

ທຕິ ຖຊິ ງ່ຶ ເປນັ ທຕ່ີ ງັ້ ແຫງ່ ການຜດິ ຖຽງ

(ສາມຈໍາພວກ)

“ຂູ້າແຕ່ພຣະອົງຜ່ຈະເຣີນ ! ຂູ້າພະເຈ້າົ ມວີ າທະ ມີຄວາມເຫນັ ແນວນ້ວີ າ່ ສິ່ງທງັ ປວງບຄໍ່ ວນແກ່
ຂາູ້ ພະເຈາົ້ ”.

ອຄັ ຄເິ ວສສະນະ ! (ຖາູ້ ເຊັນ່ ນນ້ັ ) ຄວາມເຫັນຂອງທ່ານເອງທ່ວີ າ່ “ສິ່ງທງັ ປວງບໍ່
ຄວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາ້ົ ” ດງັ່ ນີ້ ນ້ັນກໍຕູ້ອງບຄ່ໍ ວນແກທ່ າ່ ນ (ດູວ້ ຍເໝືອຼ ນກນັ ).

“ຂູ້າແຕພ່ ຣະໂຄດມົ ຜ່ຈະເຣນີ ! ຄວາມເຫັນແມ່ນວາ່ ນນ້ັ ຂອງຂູາ້ ພະເຈົ້າ ຕູ້ອງຄວນແກ່
ຂ້າູ ພະເຈົ້າ ວາ່ ຄວາມເຫັນຂອງຂ້າູ ພະເຈົາ້ ນນັ້ ເປນັ ເຊັນ່ ນ້ນັ ແລ, ຄວາມເຫັນຂອງຂ້າູ ພະເຈົ້ານັ້ນ
ເປັນເຊ່ັນນ້ນັ ແລ (ຄືຖຼ ກຼື ຕູ້ອງ) ດັ່ງນີ້”.

໑. ຂ້ໍນໝີ້ າຍຄວາມວາ່ ພຣະຜມ່ ີພຣະພາຄເຈົາ້ ສາມາດສູ້າງປະໂຍຊນໃ໌ ຫ້ແູ ກ່ບຄຸ ຄົນອື່ນ ຈນົ ໄດູ້ບັນລຸມັຄຄຜ໌ ົລ
ຫຼເື ຂົ້າສໂ່ ລກອັນເປັນທບິ ໄດູ້ ເປັນຫຍງັ ຈຶງ່ ມີມຈິ ສາທິຕຖກິ ່າວວ່າ ໃຜອ່ນື ຈັກເຮດັ ຫຍັງໃຫແູ້ ກ່ຜ່ໃດໄດູ້ ;
ຜ່ກ່າວແນວນ້ັນ ຈຶງ່ ຖຼວື ່າເປັນຜເ່ ຮດັ ອັນຕະລາຍຕ່ໍບຸຄຄົນອື່ນ ຈຶ່ງຈັດວາ່ ເປັນມຈິ ສາທຕິ ຖິ ຄວນແກ່ຄະຕິ
ຢ່າງໃດຢາ່ ງໜຶງ່ ໃນບັນດາຄະຕິທງັ ສອງ, ນເ້ີ ອນ້ີ ວາ່ ໂທດທເ່ີ ກດີ ຈາກມິຈສາທິຕຖໃິ ນການເວາ້ົ .

ພາກ ໔ - ມັຄຄະອະຣຢິ ະສຈັ ຈະ : ຕອນສມັ ມາທຕິ ຖິ ໑໐໐໓

ອຄັ ຄເິ ວສສະນະເອຍີ ! ມັນມຫີ າຍໆ ກວ່ານີ້ຍ່ິງແທູ້ ໃນໂລກນ້ີ ຄືພຼ ວກທີກ່ າ່ ວຢ່ວ່າ
“ຄວາມເຫັນຂອງຂາູ້ ພະເຈ້າົ ນັ້ນ ເປັນເຊັ່ນນ້ນັ ແລ ຄວາມເຫັນຂອງຂາູ້ ພະເຈ້ົານນັ້
ເປັນເຊ່ັນນ້ັນແລ (ຄຼືຖືຼກຕູ້ອງ)” ແລ້ວູ ເຂາົ ບລ່ໍ ະຄວາມເຫນັ ນນ້ັ ເສຍ ແຕ່ໄປສາູ້ ງຄວາມ
ເຫນັ ອືນ່ ໃຫເູ້ ກດີ ຂຶ້ນອີກ. ອຄັ ຄິເວສສະນະເອີຍ ! ມນັ ມີໜູ້ອຍໆ ກວ່ານີ້ຍ່ງິ ແທູ້ ໃນ
ໂລກນ້ີ ຄຼພື ວກທີກ່ ່າວຢ່ວາ່ “ຄວາມເຫັນຂອງຂາູ້ ພະເຈາ້ົ ນັນ້ ເປັນເຊ່ັນນນັ້ ແລ ຄວາມ
ເຫັນຂອງຂູ້າພະເຈາົ້ ນນັ້ ເປນັ ເຊັ່ນນັນ້ ແລ (ຄຼືຖກືຼ ຕູ້ອງ)” ແລ້ວູ ເຂົາລະຄວາມເຫັນນ້ັນ
ເສຍໄດູ້ ແລະ ບສໍ່ ້າູ ງຄວາມເຫນັ ອ່ນື ໃຫເູ້ ກີດຂຶນ້ ອີກ.

ອຄັ ຄິເວສສະນະ ! ມີສະມະນະພຣາມພວກໜ່ງຶ ມີວາທະ ມີຄວາມເຫັນເຊັ່ນນວີ້ ່າ
“ສິ່ງທງັ ປວງ ຄວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາ້ົ ” ດງ່ັ ນກ້ີ ມໍ ີ. ມສີ ະມະນະພຣາມພວກໜ່ງຶ ມວີ າທະ ມີ
ຄວາມເຫນັ ເຊນ່ັ ນວີ້ ່າ “ສງ່ິ ທງັ ປວງ ບຄໍ່ ວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາ້ົ ” ດງັ່ ນກີ້ ມໍ .ີ ມີສະມະນະ
ພຣາມພວກໜງ່ຶ ມີວາທະ ມີຄວາມເຫັນເຊັນ່ ນ້ີວ່າ “ສງິ່ ບາງສງິ່ ຄວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາົ້
ສງ່ິ ບາງສງ່ິ ບຄໍ່ ວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາ້ົ ” ດັ່ງນກ້ີ ມໍ ີ.

ອັຄຄເິ ວສສະນະ ! ໃນບນັ ດາສະມະນະພຣາມສາມພວກນ້ນັ ທິຕຖຂິ ອງ
ສະມະນະພຣາມພວກທມ່ີ ວີ າທະ ມຄີ ວາມເຫັນວ່າ “ສງິ່ ທງັ ປວງຄວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາົ້ ”
ດ່ງັ ນີ້ນັ້ນ ເປນັ ທິຕຖິທ່ີວອງໄປໃນທາງມີຄວາມກາໍ ໜດັ ຍູ້ອມໃຈ ວອງໄປໃນທາງ
ປະກອບຕນົ (ຢໃ່ ນພົບ) ວອງໄປໃນທາງເພີດເພນີ (ຕສ່ໍ ິງ່ ເປນັ ທ່ີຕງ້ັ ແຫງ່ ຄວາມເພີນ) ວອງ
ໄປໃນທາງຫງົ ໄຫມວົ ເມາົ ແລະ ວອງໄປໃນທາງເຂົ້າໄປຢຶດໝັ້ນຖືໝຼ ້ນັ .

ອັຄຄິເວສສະນະ ! ໃນບັນດາສະມະນະພຣາມສາມພວກນ້ນັ ທິຕຖຂິ ອງສະມະນະ
ພຣາມພວກທມີ່ ີວາທະ ມຄີ ວາມເຫັນວາ່ “ສງິ່ ທງັ ປວງບຄ່ໍ ວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາົ້ ” ດັງ່ ນ້ີນນັ້
ເປັນທຕິ ຖທິ ວ່ີ ອງໄປໃນທາງບໍມ່ ີຄວາມກາໍ ໜັດຍູ້ອມໃຈ ວອງໄປໃນທາງບໍ່ປະກອບ
ຕນົ (ຢໃ່ ນພບົ ) ວອງໄປໃນທາງບໍເ່ ພດີ ເພນີ (ຕ່ສໍ ່ງິ ເປນັ ທຕີ່ ງັ້ ແຫ່ງຄວາມເພີນ) ວອງໄປໃນ
ທາງບ່ໍຫງົ ໄຫມວົ ເມາົ ແລະ ວອງໄປໃນທາງບໍເ່ ຂ້ົາໄປຢຶດໝັນ້ ຖືໝຼ ນ້ັ .

໑໐໐໔ ອະຣິຍະສຈັ ຈຈ໌ າກພຣະໂອຖະ

ເມ່ອື ພຣະຜມ່ ີພຣະພາຄ ຕຣັດດ່ງັ ນ້ີທນ່ໍ ້ນັ ທີຄະນະຂະປະຣິບພາຊກົ ໄດ້ຮູ ູ້ອງຂຶ້ນສະເພາະ

ພຣະພັກພຣະຜ່ມພີ ຣະພາຄວາ່ “ພຣະໂຄດົມສະໜັບສະໜນຄວາມເຫນັ ຂອງຂູາ້ ພະເຈ້ົາ.

ພຣະໂຄດົມເຊີດຊູຄວາມເຫັນຂອງຂ້າູ ພະເຈົ້າ”.

ອັຄຄເິ ວສສະນະ ! ໃນບນັ ດາສະມະນະພຣາມສາມພວກນນັ້ ທິຕຖຂິ ອງ
ສະມະນະພຣາມພວກທ່ມີ ີວາທະ ມີຄວາມເຫັນວ່າ “ບາງສງ່ິ ຄວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາ້ົ ບາງ
ສງິ່ ບຄໍ່ ວນແກຂ່ າູ້ ພະເຈາົ້ ” ດ່ງັ ນີ້ນັ້ນ ທິຕຖໃິ ດທວ່ີ າ່ ບາງຢາ່ ງຄວນແກ່ເຂາົ ເຫາຼ່ົ ນນ້ັ
ທິຕຖນິ ້ນັ ວອງໄປໃນທາງມຄີ ວາມກໍາໜດັ ຍູ້ອມໃຈ ວອງໄປໃນທາງປະກອບຕົນ (ຢ່
ໃນພົບ) ວອງໄປໃນທາງເພີດເພີນ (ຕໍ່ສິ່ງເປັນທີຕ່ ້ັງແຫ່ງຄວາມເພີນ) ວອງໄປໃນທາງ
ຫງົ ໄຫມົວເມົາ ແລະ ວອງໄປໃນທາງເຂາົ້ ໄປຢຶດໝັນ້ ຖືຼໝ້ນັ . ທິຕຖິໃດທ່ີວາ່ ບາງຢາ່ ງ
ບຄໍ່ ວນແກ່ເຂາົ ເຫາົຼ່ ນນ້ັ ທິຕຖນິ ັ້ນກໍວອງໄປໃນທາງບໍ່ມຄີ ວາມກາໍ ໜດັ ຍ້ອູ ມໃຈ ວອງ
ໄປໃນທາງບປ່ໍ ະກອບຕົນ (ຢ່ໃນພບົ ) ວອງໄປໃນທາງບເ່ໍ ພີດເພີນ (ຕໍ່ສິງ່ ເປນັ ທ່ີຕງ້ັ ແຫ່ງ
ຄວາມເພີນ) ວອງໄປໃນທາງບ່ໍຫງົ ໄຫມົວມາົ ແລະ ວອງໄປໃນທາງບເ່ໍ ຂົ້າໄປຢດຶ
ໝັນ້ ຖໝຼື ້ັນ.

ອຄັ ຄເິ ວສສະນະ ! ໃນບັນດາສະມະນະພຣາມສາມພວກນ້ນັ ທິຕຖິຂອງ
ສະມະນະພຣາມພວກທ່ີມີວາທະ ມີຄວາມເຫັນວາ່ ‘ສງິ່ ທງັ ປວງຄວນແກເ່ ຮາົ ’ ດງ່ັ ນ້ີ ມີ
ຢ.່ ໃນສະມະນະພຣາມພວກນນ້ັ ບຸຣສຸ ຜ່ວິນຍຊນົ ຍ່ອມພິຈາຣະນາເຫນັ ເຊ່ນັ ນີ້ວ່າ
ຖາູ້ ເຮາົ ຖເຼື ອາົ ທຕິ ຖຂິ ອງພວກທຖີ່ ວືຼ ່າ ສງ່ິ ທັງປວງຄວນແກ່ເຮາົ ’ ດງ່ັ ນ້ີ ມາກາ່ ວຢນຼື ຢັນ
ຢ່ຢ່າງເຂັມ້ຼ ແຂງວ່າ ‘ນທ້ີ ນໍ່ ນ້ັ ຈງິ ແທູ້ ແນວອນື່ ເປຼາົ່ ’ ດັ່ງນແ້ີ ລວູ້ ການຖືເຼ ອາົ ຢາ່ ງຂັດແຍງູ້
ຕໍ່ສະມະນະພຣາມອີກສອງພວກ ກຈໍ ະມີແກເ່ ຮາົ ຄຼຂື ັດແຍ້ງູ ກັບພວກທ່ີມວີ າທະ ມີ
ຄວາມເຫັນວາ່ ‘ສງິ່ ທງັ ປວງບຄໍ່ ວນແກເ່ ຮາົ ’