หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม ภาค 4 (จบบริบูรณ์)

ËÁÍË­Ô§¡ÑºÅÙ¡ÅÔ§·éѧÊÒÁ
ÀÒ¤ 4 µÍ¹·Õè 1-59.2

ËÁÍË­Ô§¡ÑºÅÙ¡ÅÔ§·Ñé§ÊÒÁ
ÀÒ¤ 4 µÍ¹·Õè 1-59.2
(¨ººÃÔºÙóì)

º··èÕ 1 àÂèÕ¹àÊèÕÂÇ«è×Íà¢éÒàÃÕ¹áÅéÇ!

เมอื งหลวงในเดอื นหา้ มวลบปุ ผาบานสะพรงั่ จวน
คณุ ชายอยทู่ า่ มกลางแสงสที องอรา่ ม

อนั ทจี่ รงิ จวนผสู้ ําเรจ็ ราชการนั้นสรา้ งเสรจ็ แลว้ ทงั้
หรูหราและใหญโ่ ต นา่ เสยี ดายทเี่ ยย่ี นจวิ่ เฉากบั อวหี๋ วนั่
ชอบสถานทเ่ี ดมิ ๆ มากกวา่ หลงั จากกลบั มาเมอื งหลวง
พวกเขากอ็ าศยั อยใู่ นจวนคณุ ชาย อยใู่ นหอ้ งหอของพวก
เขา ราวกบั วา่ พวกเขาเพงิ่ แตง่ งานกนั เม่อื วาน

เดก็ ทงั้ สามต่นื นอนแตเ่ ชา้
พวกเขาส่ีขวบแล้ว ถึงวยั เข้าเรยี น แม้วา่ ในจวน
คุณชายจะมีหลายสิ่งให้เรยี นรู้ แต่เยี่ยนอ๋องก็ยังยืน
กรานจะพาพวกเขาออกเดนิ ทางไปเรยี นรขู้ า้ งนอก เพ่อื
เปิดหเู ปิดตา หลงั จากทกี่ ารเดนิ ทางครงั้ แรกสนิ้ สุดลง
พวกเขาก็เข้าเรยี นในชั้นเรยี นสําหรบั เด็กในสํานั ก

บณั ฑติ

ชนั้ เรยี นสําหรบั เดก็ เรมิ่ สอนเดก็ ตงั้ แตอ่ ายสุ องขวบ
แตก่ ไ็ มม่ เี ดก็ คนใดอายนุ ้อยกวา่ ทงั้ สาม

เดก็ ทงั้ สามสวมเส้อื ผา้ ลา้ งหนา้ แปรงฟนั เรยี บรอ้ ย
กไ็ ปหาทา่ นพอ่ ทา่ นแมด่ ว้ ยความต่นื เตน้

ทกุ วนั นี้เยย่ี นจิว่ เฉาไมไ่ ด้ต่ืนเชา้ แล้ว ต่อใหเ้ ขาต่ืน
เชา้ กไ็ มไ่ ดน้ ัง่ รออวหี๋ วนั่ ในหอ้ งเหมอื นเม่อื กอ่ น เขาสวม
กอดอวหี๋ วนั่ จากดา้ นหลงั วางคางไวบ้ นไหลน่ ่มุ ของเธอ
แลว้ ดงึ เธอเขา้ มาในออ้ มอก

อวหี๋ วนั่ หลบั สนิท ลมหายใจสมา่ํ เสมอ

เดก็ ทัง้ สามเขา้ มาในหอ้ งเป็นปกติเฉกเชน่ เม่อื ก่อน
เพ่อื หอมแกม้ ทา่ นแม่ เสย่ี วเปา่ หอมกอ่ น ตามมาดว้ ยเอ้
อรเ์ ปา่ ทา่ นพอ่ ไมต่ อ้ งหอม เดก็ ทงั้ สองหอมแกม้ อวหี๋ วนั่
เสรจ็ แลว้ กอ็ อกไป ตา้ เปา่ เปน็ คนสดุ ทา้ ย

ขณะทต่ี า้ เปา่ กําลงั จะหอมอวหี๋ วนั่ นัน้ เอง เธอกล็ มื ตา
ขน้ึ

ตา้ เปา่ เขนิ จนหนา้ แดงก่าํ

อวหี๋ วนั่ จบั มอื อวบอว้ นของตา้ เปา่ แลว้ หรต่ี าเลก็ น้อย
“เรยี กแมก่ อ่ น”

ตา้ เปา่ เขนิ อาย ไมย่ อมเรยี ก

ตา้ เปา่ ละเมอเรยี กอวหี๋ วนั่ หลงั จากนัน้ เขากไ็ มย่ อม
พดู อกี ถา้ หากไมร่ จู้ กั นิสยั ของเยย่ี นออ๋ ง อวหี๋ วนั่ คงคดิ วา่
เยยี่ นออ๋ งหลอกเธอเลน่ แลว้

ตา้ เปา่ เขนิ จนหนีออกไป

ไมท่ นั ไรเขากห็ นั กลบั มา
เขายกพกู่ นั ขน้ึ มา คอ่ ยๆ เขยี นทลี ะตวั อกั ษรวา่ ‘ขา้
เรยี กทา่ นแม่ ทา่ นแมจ่ ะใหข้ า้ นอนดว้ ยไหม’

อวหี๋ วนั่ ยงั ไมท่ นั ตอบ เยย่ี นจวิ่ เฉาซง่ึ แสรง้ วา่ หลบั ก็
ลืมตาโพลงในทันใด เขาดึงอวหี๋ วนั่ เขา้ มาในออ้ มกอด
แลว้ ถลงึ ตาใสล่ กู ชาย “ไมไ่ ด!้ ”

ตา้ เปา่ เดนิ ออกไปดว้ ยสหี นา้ ถมงึ ทงึ

เดก็ ทัง้ สามกินอาหารเชา้ เสรจ็ ก็เตรยี มตัวข้นึ รถมา้
ไปเรยี นอยา่ งวา่ งา่ ย กอ่ นเดนิ ออกไป พวกเขาแอบเขา้ ไป
ในหอ้ งของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื คนหน่ึงดงึ ความสนใจของสาว
ใช้ อกี คนดงึ ความสนใจของแมน่ ม สว่ นอกี คนกอ็ มุ้ เยยี่ น
เสยี่ วซ่อื แลว้ จบั น้องเลก็ ใสล่ งไปในกระเปา๋ ทที่ า่ นแมเ่ ยบ็
ใหก้ บั มอื

เด็กทัง้ สามจะแบกเยย่ี นเสี่ยวซ่ืออายุแปดเดือนไป
เรยี นหนังสอื ดว้ ย!

ปนี ้ีเมอื งหลวงหนาวกวา่ ปที แ่ี ลว้ เดอื นหา้ แลว้ แตย่ งั

ไม่เหน็ วแี่ ววของฤดูรอ้ น เยย่ี นเส่ียวซ่ือจึงสวมเส้ือผ้า
หนาเพ่อื ใหค้ วามอบอนุ่

นางนั่งอยใู่ นกระเปา๋ หนังสอื อยา่ งวา่ งา่ ย จนตา้ เป่า
แบกนางลงจากรถมา้

นางเปดิ ฝากระเปา๋ ออก แลว้ โผลศ่ รี ษะออกมา

ลุงวนั่ คล้ายกบั จะสมั ผสั ไดถ้ ึงความผดิ ปกติ จงึ หนั
มามองเดก็ ทงั้ สาม

เออ้ รเ์ ปา่ รบี ปดิ กระเปา๋

ลงุ วนั่ เกาศรี ษะ แลว้ ขน้ึ รถมา้ กลบั จวนไปดว้ ยความ
แปลกใจ

สํานักบัณฑิตแบ่งสัดส่วนของชัน้ เรยี นสําหรบั เด็ก
และชนั้ เรยี นอน่ื ๆ เชน่ กว่ งเหวนิ ถงั ไวอ้ ยา่ งชดั เจน เพยี ง
เดนิ เขา้ ไปแลว้ เลยี้ วซา้ ย กจ็ ะเหน็ เพยี งนักเรยี นจากชนั้
เรยี นสําหรบั เดก็

เดมิ ทีชนั้ เรยี นสําหรบั เดก็ ไมไ่ ดม้ เี ดก็ มากมายเชน่ น้ี
แตต่ า้ โจวกบั เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ่ สกู้ นั ไมใ่ ชห่ รอื ? ซวิ หลวั ฟนั
น้ํานมกพ็ าพรรคพวกไปสังหารคนเผา่ ศักดิส์ ิทธทิ์ ่ีเหลือ
อยยู่ งั ไมพ่ อ ยงั ไลต่ ามไปถงึ เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ในตอนนัน้ เผา่
พอ่ มดและหนานจา้ วกบ็ กุ ไปทวงคนื ความยตุ ธิ รรมใหอ้ วี๋
หวนั่ เชน่ กนั

เผา่ ศักดิส์ ิทธแิ์ ขง็ แกรง่ เพยี งใด กไ็ มอ่ าจต้านทาน
การโจมตีจากหลายกลุ่มพรอ้ มกันได้ สุดท้ายเผ่า
ศักดิส์ ิทธติ์ ้องยอมจํานน เผ่าศักดิส์ ิทธแิ์ ละต้าโจวทํา
สญั ญาซง่ึ ไมย่ ตุ ธิ รรมฉบบั หน่ึง ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งทงั้
สองฝา่ ยจงึ สงบลงได้

ต้าโจวอนญุ าตใหค้ นเผา่ ศักดิส์ ิทธซิ์ ่งึ ก่อนหน้านี้ถูก
สง่ มา ตามหาทางเขา้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ่ ได้ แตเ่ ม่อื
ตามหาพบแลว้ ทกุ สงิ่ ลว้ นเปน็ ของตา้ โจว ทวา่ คนเผา่
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ส็ ามารถเขา้ มาพาํ นักในตา้ โจวได้

ลูกหลานของคนที่ถูกส่งมาเหล่านั้นเขา้ เรยี นในชนั้
เรยี นสําหรบั เดก็ ของสํานักบณั ฑติ

ในตอนนั้นเหลือเวลาเพียงครง่ึ ถ้วยชาก่อนจะถึง
เวลาเรยี น นักเรยี นในชนั้ เรยี นสําหรบั เดก็ ไมไ่ ดน้ ั่งเรยี น
อยา่ งวา่ งา่ ยอยา่ งนักเรยี นของก่วงเหวนิ ถังหรอื จงอถี้ ัง
พวกเขามกั จะออกไปวงิ่ เลน่ อยบู่ รเิ วณนัน้

เดก็ ชาวเมอื งหลวงและเดก็ จากเผา่ ศักดสิ์ ทิ ธนิ์ ั่งอยู่
ดว้ ยกนั ทภ่ี เู ขาจําลอง เปรยี บเทยี บสงิ่ ทต่ี นเองนํามาจาก
บา้ น

“นี่เป็นแมวท่ีพ่อข้าซ้ือมาจากดินแดนปัวซือ[1]!”
เด็กอว้ นอายุประมาณแปดขวบหยบิ แมวสีขาวสวยตัว
หน่ึงออกมาจากกระเปา๋ หนังสอื

“ไม่เห็นจะมีอะไร ก็แค่แมวตัวหน่ึง! ข้ามีเอ๋าเฉ
วยี่ น[2]!” คณุ ชายอายเุ กา้ ขวบคนหน่ึงอมุ้ ลกู เอา๋ เฉวยี่ น
ซ่งึ เพงิ่ คลอดได้ไมน่ านออกมาจากกระเป๋า เอา๋ เฉวยี่ น
เปน็ สตั วด์ รุ า้ ย วา่ กนั วา่ ทนั ทที คี่ ลอดออกมากจ็ ะถกู แม่
ทอดทงิ้ ใหอ้ ยใู่ นถ้าํ พวกมนั จะฆา่ กนั เอง เพยี งตวั เดยี วที่
เหลอื รอดจงึ นับวา่ เปน็ เอา๋ เฉวย่ี นทแ่ี ทจ้ รงิ

แตว่ า่ เอา๋ เฉวยี่ นทคี่ ณุ ชายอายเุ กา้ ขวบคนน้ีนํามา
ดว้ ยนัน้ ไมใ่ ชเ่ อา๋ เฉวยี่ นทดี่ รุ า้ ยทสี่ ดุ ความจรงิ แลว้ เอา๋ เฉ
วย่ี นคลอดลกู มาเปน็ ครอก ตวั น้ีเปน็ ตวั ทใ่ี จดที ส่ี ดุ

“หึ พ่ีชายข้าข้ึนไปล่าไห่ตงชิง[3]บนเขามาได้ตัง้
หลายตวั ! เขาใหข้ า้ มาตวั หน่ึงดว้ ยละ!” ตรงขา้ มพวกเขา
ทงั้ สอง คณุ ชายอายสุ บิ ขวบคนหน่ึงหยบิ กรงเหลก็ ออก
มา ในกรงเหลก็ นัน้ มลี กู นกเหยย่ี วดรุ า้ ยตวั หน่ึง

ทกุ คนลว้ นแตอ่ จิ ฉาเขา

ลกู นกเหยยี่ วกเ็ ปน็ นกเหยยี่ วนะ สงา่ งามเหมอื นกนั
นัน่ แหละ!

เม่อื เทยี บกนั เชน่ น้ี เหน็ ไดช้ ดั วา่ คณุ ชายอายสุ บิ ขวบ
ไมว่ า่ จะเปน็ แมวอว้ นสขี าวหรอื เอา๋ เฉวยี่ นใจดี กไ็ มเ่ ทเ่ ทา่
ไหต่ งชงิ หรอก

“เยยี่ นตา้ เปา่ เจา้ นําสงิ่ ใดมา” คณุ ชายอายสุ บิ ขวบ

เลกิ ควิ้ มองไปยงั แฝดสาม

เดก็ ทงั้ สามเงยี บไปครหู่ น่ึง แลว้ อมุ้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ
อยใู่ นกระเปา๋ ออกมา

เสย่ี วเปา่ “พวกขา้ นําน้องสาวมา!”
แมวปวั ซอื “…”
เอา๋ เฉวยี่ นน้อย “…”
คณุ ชายทงั้ หลาย “…”

ทท่ี กุ คนนําสตั วม์ าจากบา้ นมใิ ชไ่ มม่ เี หตผุ ล วนั น้ีชนั้
เรยี นสําหรบั เดก็ มวี ชิ าฝกึ สตั ว์ ชนั้ เรยี นสําหรบั เดก็ ในตา้
โจวไมม่ วี ชิ าเชน่ นี้ แตใ่ นเม่อื มคี นเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าเรยี น
ดว้ ย ทงั้ สองฝา่ ยยอ่ มตอ้ งสรา้ งสมั พนั ธก์ นั ไวไ้ มใ่ ชห่ รอื ?
เดก็ ๆ จากเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าเรยี นในตา้ โจว เพราะฉะนัน้
ยามทนี่ ักเรยี นในชนั้ แลกเปลย่ี นความคดิ กนั เดก็ ๆ จาก
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ เสนอวชิ าของเผา่ ตนเองดว้ ยความภาค
ภมู ใิ จ ยกตวั อยา่ งเชน่ …วชิ าฝกึ สตั ว์

หลังจากท่ีพวกเขาเหน็ วา่ กองทัพของเผา่ ศักดิส์ ิทธิ์
แขง็ แกรง่ เพยี งใด ตา้ โจวจงึ ไมไ่ ดท้ ระนงตนจนคดิ วา่ การ
เรยี นรูว้ ฒั นธรรมจากอกี ฝา่ ยนั้นไรค้ วามสําคญั ตา้ โจว
ชนะสงครามก็จรงิ แต่พวกเขาสู้ศึกอยู่ฝ่ายเดียวซะ
ที่ไหน ถ้าหากไมม่ หี งส์ดําและเยย่ี นจิว่ เฉาที่วรยทุ ธล์ ้ํา

เลิศ ไม่มีกองทัพซิวหลัว ไม่มีทหารหน่ึงแสนคนจาก
หนานจา้ ว พวกเขาจะชนะไดจ้ รงิ หรอื ?

เผ่าศักดิส์ ิทธแิ์ ขง็ แกรง่ เชน่ น้ี ยอ่ มมีสิง่ ที่พวกเขา
เรยี นรไู้ ด้

อาจารยส์ อนวชิ าฝกึ สตั วเ์ ปน็ คนเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ สตั วท์ ่ี
พวกเขาใชน้ ั้นนํามาจากเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เพ่อื แสดงใหเ้ หน็
วา่ อสูรของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ั้นแขง็ แกรง่ เพยี งใด อาจารย์
สอนวชิ าฝึกสัตวจ์ ะใหย้ อดฝีมอื ของต้าโจวต่อสู้กับสัตว์
ของพวกเขา

แน่นอนวา่ นัน่ ไมไ่ ดจ้ ํากดั เพยี งยอดฝมี อื ถา้ หากตา้
โจวยนิ ยอม กส็ ามารถสง่ สตั วท์ ต่ี นเองคดิ วา่ แขง็ แกรง่
ทสี่ ดุ ออกมาไดเ้ ชน่ กนั

“ใชว่ า่ ขา้ อยากจะโออ้ วด แตแ่ มวของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ของพวกข้าเก่งกวา่ เสือของต้าโจวเสียอีก!” ในลาน
ประลอง อาจารย์สอนฝึกสัตว์เผ่าศักดิ์สิทธิ์พูดกับ
องครกั ษ์และอาจารยช์ าวตา้ โจว

ทุกคนมองตามไปยงั ทิศทางท่ีเขาชี้ ก็เหน็ แมวตัว
หน่ึงอยใู่ นกรง แต่นั่นไมใ่ ชแ่ มวธรรมดา หากแต่เป็น
แมวดาวซ่ึ งอยู่ในป่ า แมวดาวป่ าจะดุ ร้ายตาม
สญั ชาตญาณ แมวดาวตวั นัน้ ไมธ่ รรมดา เกรงวา่ ราชา
พยคั ฆข์ องตา้ โจวกไ็ มใ่ ชค่ ตู่ อ่ สขู้ องมนั

หากมเี พยี งแมวดาวกว็ า่ ไปอยา่ ง แต่ด้านขา้ งยงั มี
เสอื ดาวและหมดี ําของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ กี

หมีดําตัวนั้นตัวใหญ่และกํายาํ รา่ งของมันมีกลิ่น
อายที่มิได้แข็งแกรง่ น้อยไปกวา่ ยอดฝีมือเลย ฝูงชน
สงสยั วา่ ถา้ หากยอดฝมี อื อยา่ งเซยี วเจนิ้ ถงิ มาทนี่ ี่ เขาจะ
ไดเ้ ปรยี บหมดี ําของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ วั นี้มากแคไ่ หน

แต่วา่ พวกเขาก็ไม่อาจเรยี กแม่ทัพใหญ่เซียวเจิน้ ถิ
งมาสกู้ บั หมดี ําตวั นี้ได!้

ในเม่ือเป็นชนั้ เรยี นของสํานักบัณฑิต เชน่ นั้นการ
ประลองครงั้ นี้กต็ อ้ งใชค้ นของสํานักบณั ฑติ

สํานักบัณฑิตเป็นสถานที่บ่มเพาะจ้วงหยวนฝ่ายบู๊
ไมว่ า่ อยา่ งไรพวกเขากไ็ มใ่ ชค่ ตู่ อ่ สขู้ องหมดี ํา

ทกุ คนก่นด่าในใจ จําเป็นต้องมชี นั้ เรยี นประเภทน้ี
จรงิ ๆ หรอื ? ทําใหต้ า้ โจวขายหนา้ ชดั ๆ

ถ้าหากคนล่วงรูอ้ อกไปวา่ จ้วงหยวนฝา่ ยบูต๊ ่อกรกับ
หมดี ําตวั หน่ึงไมไ่ ด้ เหอะๆๆ…

ผู้คนที่มามุงดูการประลองในครัง้ นี้ นอกจาก
นักเรยี นจากชนั้ เรยี นสําหรบั เดก็ แล้ว ยงั มบี ณั ฑติ จาก
สํานักบณั ฑติ อกี ดว้ ย

สตั วท์ ล่ี งสนามมาเปน็ ตวั แรกคอื แมวดาว มนั โจมตี

เสือของต้าโจวจนพ่ายแพ้ไปถึงสามตัวรวด คนเผ่า
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ รูส้ กึ ลําพองใจขน้ึ มา ตา้ โจวมอี ะไรนา่ กลวั ?
ท่ีเอาชนะพวกเขาได้กแ็ ค่เพราะโชคกับความชว่ ยเหลือ
จากดนิ แดนอน่ื

เม่ือวัดกันจากพลังแล้ว ต่อให้เป็นหนูของเผ่า
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กย็ งั เขมอื บแมวของตา้ โจวได!้

วชิ าฝึกสัตวข์ องชนั้ เรยี นสําหรบั เด็กจัดข้นึ ชว่ งบา่ ย
ชว่ งเชา้ ทกุ คนนัง่ ฟงั อาจารยบ์ รรยายอยใู่ นหอ้ ง

อาจารยก์ ําลงั สอนสนกุ จนไมม่ ผี ใู้ ดสงั เกตเหน็ วา่ เจา้
ตวั เลก็ กําลงั คลานออกไปจากหอ้ งเรยี น

เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รกั สวยรกั งาม เส้อื ผา้ ของนาง อวหี๋ วนั่
เปน็ คนทําใหก้ บั มอื เปน็ ชดุ เส้อื และกางเกงตอ่ กนั สขี าว
สะอาด เปน็ ปยุ น่มุ หมวกของนางมเี ขาแกะเลก็ ๆ สชี มพู
และโบวป์ ระดบั ไว้

เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คลานเตาะแตะเขา้ ไปในลานประลอง

หลังจากที่เสือตัวที่ส่ีถูกแมวดาวจัดการจนสลบ
เหมอื ดไป กไ็ มม่ สี ตั วต์ วั ใดกลา้ เขา้ ไปประลองอกี

ขณะทค่ี นตา้ โจวไมม่ หี นา้ จะดกู ารประลองตอ่ ไป กม็ ี
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือซ่ึงสวมชุดแกะคลานเข้าไปกลางลาน
ประลอง

º··èÕ 2 àÂÕè¹àÊÕèÂÇ«è×ÍÃÐàºÔ´ÍÒÃÁ³ì

ทกุ คนชะงกั ไป เกดิ อะไรขน้ึ ทําไมอยๆู่ …ถงึ ไดม้ …ี
แกะน้อยตวั หน่ึงมาอยบู่ นสนามได?้

แม้ว่าบัณฑิตซ่ึงมาดูเหตุการณ์ ก่อนหน้านี้ จะมี
จํานวนไม่น้อยท่ีเรยี นวรยุทธ์ แต่พวกเขาก็เป็นเพียง
บณั ฑติ ผอมแหง้ ไรแ้ มแ้ ตแ่ รงจะเชอื ดไก่ พวกเขามาที่
สนามประลองแหง่ น้ีเพยี งเพ่อื เพมิ่ พนู ความรู้ และพวก
เขานั่งอยู่ห่างจากสนามประลองหลายจัง้ เพ่ือความ
ปลอดภยั ของตนเอง

แตเ่ พ่อื ทจ่ี ะป้องกนั ไมใ่ หส้ ตั วร์ า้ ยเหลา่ นั้นวงิ่ ออกมา
โดยรอบของสนามประลองก็มตี าขา่ ยเหล็กสูงขงึ เอาไว้
ฝ่ งั ตะวนั ออกของตาขา่ ยเหล็กมชี อ่ งใชเ้ พ่อื เป็นทางเขา้
สําหรบั สตั วข์ องตา้ โจว ทวา่ สตั วข์ องเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลบั
ถกู ขงั อยใู่ นกรงตรงกลางทส่ี ดุ ของสนาม

อาจารยส์ อนวชิ าควบคมุ สตั วอ์ ยดู่ า้ นในตาขา่ ยเหลก็
อยใู่ กล้กับสนามประลองพอสมควร แต่ก็ไมน่ ับวา่ ใกล้
มาก

แตว่ า่ เม่อื เทยี บกบั เหลา่ เจยี้ นเซงิ ซ่งึ อยไู่ กลออกไป
แลว้ เขานับวา่ เหน็ เหตกุ ารณ์ไดช้ ดั เจนกวา่ มาก กระนัน้

แลว้ เขากย็ งั ไมเ่ ขา้ ใจ วา่ เจา้ แกะน้อยตวั นี้คลานเขา้ มาได้
อยา่ งไร

คนตา้ โจวคงไมไ่ ดเ้ หน็ วา่ ใชเ้ สอื สยู้ งั ไมช่ นะ จงึ ประชด
โดยการสง่ แกะมาบวงสรวงหรอกใชไ่ หม?

แกะตวั เลก็ เชน่ น้ี คงเปน็ ลกู แกะกระมงั แตเ่ หตใุ ด
เขาถงึ รสู้ กึ วา่ ลกู แกะตวั น้ีแปลกประหลาดเหลอื เกนิ

อาจารยส์ อนฝกึ สตั วก์ ะพรบิ ตาปรบิ ๆ

อนั ทจ่ี รงิ สายตาของเขาไมค่ อ่ ยดี มองระยะไกลคอ่ น
ขา้ งพรา่ มวั เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ แี กว้ ชนิดหน่ึง ไวใ้ ชส้ ําหรบั
ขยายภาพของสงิ่ ของ แตน่ า่ เสยี ดายทวี่ นั นี้เขาไมไ่ ดน้ ํา
ตดิ ตวั มาดว้ ย

สงิ่ เดยี วทเ่ี ขามใี นตอนน้ีคอื สายตาทอี่ อกจะย่าํ แยไ่ ป
สกั หน่อย ทงั้ ยงั มองจากระยะไกลไปบนสนามประลอง
เพราะฉะนัน้ ผา่ นไปพกั ใหญ่ กย็ งั ไมม่ ผี ใู้ ดมองออกวา่ นัน่
คอื ทารกทส่ี วม ‘ขนแกะ’

แตต่ อ่ ใหไ้ มร่ ูว้ า่ เป็นทารก อยา่ งน้อยพวกเขากร็ ูว้ า่
นั่นคอื ลกู แกะ ลกู แกะตอ่ สูก้ บั แมวดาวทด่ี รุ า้ ย จบกนั
จบสนิ้ แลว้

ผู้คนรอบสนามประลองต่างรูส้ ึกเหน็ ใจ เสือสู้กับ
แมวดาว นับเปน็ การตอ่ สรู้ ะหวา่ งผทู้ แ่ี ขง็ แกรง่ แตแ่ กะ

น้อยตอ่ สูก้ บั แมวดาว กไ็ มต่ า่ งอะไรกบั การย่นื กอ้ นเน้ือ
เขา้ ปากเสอื ผคู้ นลว้ นทนดไู มไ่ ด้ ในตอนนัน้ เอง แมวดาว
กเ็ หน็ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื

และเยยี่ นเสยี่ วซ่อื กเ็ หน็ แมวดาวเชน่ กนั !

อาจเปน็ เพราะไมไ่ ดเ้ หน็ เหยอ่ื ทเี่ น้ือน่มุุ นา่ ลมิ้ ลองเชน่
น้ีมานาน แมวดาวจงึ น้าํ ลายสอ

ทวา่ สงิ่ ทที่ ําใหแ้ มวดาวสบั สนกค็ อื เหตใุ ดเหย่อื ของ
มนั กน็ ้าํ ลายไหลเลา่ ?

“อวุ า้ วา้ !”

เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คลานเขา้ ไปหาแมวดาวดว้ ยความต่นื
เตน้

แมวดาวกระโดด อา้ ปากกวา้ งพรอ้ มขยา้ํ เยยี่ นเสยี่ ว
ซ่อื

ดา้ นนอกสนามประลอง ผคู้ นตา่ งหนา้ ซดี เผอื ด!

ขณะทที่ กุ คนคดิ วา่ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กําลังจะกลายเป็น
เหยอ่ื อนั โอชะของแมวดาวนัน้ เอง กพ็ บวา่ แมวดาวจอม
เหยี้ มโหดตวั น้ี ถกู เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ปดั กระเดน็ ไปแลว้ !

แมวดาว “…”
ทกุ คน “…”

เยย่ี นเสยี่ วซ่อื “…”
“แอ?้ ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื นัง่ อยทู่ พี่ ้นื เงยหนา้ ขน้ึ มองหา
แมวดาว

เม่อื ครมู่ แี มลงมาบนิ อยขู่ า้ งหู นางยกมอื ขน้ึ ปดั จาก
นัน้ กเ็ ผลอไปปดั แมวดาวจนลอยหายไปแลว้ !

“อแุ อ?๊ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื แบมอื ดว้ ยความตกใจ

เยยี่ นเสยี่ วซ่อื หนั หลงั ใหส้ นามประลอง จงึ ไมม่ ผี ใู้ ด
เหน็ หน้าของนาง แต่นั่นก็มไิ ด้มผี ลกระทบต่ออารมณ์
ของพวกเขา ทกุ คนลว้ นหายใจเขา้ เฮอื กหน่ึงดว้ ยความ
ตกใจ!

เม่อื ครเู่ กดิ อะไรขน้ึ กนั ?

แมวดาวตวั นั้นจดั การเสอื สามตวั ในคราวเดยี ว แต่
กลบั ถกู ลกู แกะตวั หน่ึงปดั จนกระเดน็ เนี่ยนะ?

“แตว่ า่ พวกเจา้ เหน็ ไหม นัน่ ไมใ่ ชล่ กู แกะ พวกเจา้
เคยเหน็ ลกู แกะคลานเชน่ นี้หรอื ?” เจยี้ นเซงิ คนหน่ึงพดู
สงิ่ ทต่ี นเองคดิ ออกมา

เจ้ียนเซิงซ่ึงอยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้น ก็รูส้ ึกว่ามี
เหตผุ ล นัน่ สนิ ะ ลกู แกะคลอดออกมากเ็ ดนิ ไดแ้ ลว้ พวก
มนั ยนื ได้ แตเ่ จา้ ลกู แกะบนเวทกี ลบั คลาน

“ขา้ ๆๆ…ขา้ คดิ วา่ มนั เหมอื นเดก็ ทารก” เจย้ี นเซงิ อกี

คนหน่ึงพดู
เดมิ ทผี คู้ นตา่ งคดิ วา่ ‘ลกู แกะคลาน’ นัน้ นา่ ขนั สนิ้ ดี

แตเ่ ม่อื ไดฟ้ งั คําพดู ของเขา กเ็ ขา้ ใจทนั ทวี า่ สงิ่ ทนี่ า่ ขนั นัน้
คอื อะไร

ทารกท่ีไหนกันจะปัดแมวดาวกระเด็นได้ในฝ่ามือ
เดยี ว เม่อื เทยี บกบั เรอ่ื งน้ี พวกเขายอมเชอ่ื วา่ บนโลกนี้มี
ลกู แกะทค่ี ลานแทนการเดนิ ยงั จะดเี สยี กวา่

เพยี งแตว่ า่ ทกุ คนลมื คดิ ไปวา่ ลกู แกะคลาน กย็ งั เปน็
แกะ แกะทไ่ี หนจะมพี ลงั แขง็ แกรง่ เชน่ นี้เลา่

ฝงู ชนตา่ งรสู้ กึ ราวกบั ถกู สะกดอยใู่ นมนตรเ์ สน่หข์ อง
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื

เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คลานตอ่ ไป กน้ อว้ นๆ ของนางดรู าวกบั
เปน็ หางของลกู แกะ เดนิ ไปขยบั ไปมาก นา่ รกั นา่ เอน็ ดจู น
หวั ใจแทบละลาย

“ไมไ่ หวแล้ว! น่ารกั เหลือเกิน!” เจ้ียนเซงิ คนหน่ึง
ยกมอื กมุ หนา้ อก เขาตดั สนิ ใจแลว้ วา่ จะไมก่ นิ ตงั้ แตน่ ี้ไป
ลกู แกะนา่ รกั อยา่ งนี้ จะกนิ ลงไดอ้ ยา่ งไร

หลงั จากนั้น ทกุ คนกเ็ หน็ วา่ ลกู แกะน้อยตวั น้ีคลาน
เข้าไปในกรงของเสือดาว และทําให้เสือดาวกลัวจน
กระโดดโหยง ขน้ึ ไปเกาะบนลกู กรงไมย่ อมลงมา จากนัน้

พวกเขากเ็ หน็ ลกู แกะน้อยคลานเขา้ ไปในกรงของหมดี ํา
จดั การหมดี ําซ่งึ ทําโบวข์ องนางพงั จนพอ่ หมแี มห่ มคี ง
จําลกู ของตวั เองไมไ่ ด้

“วา้ าา!”

หลงั จากกําราบเจา้ หมดี ําเรยี บรอ้ ย เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ก็
คํารามใสม่ นั ครงั้ หน่ึง แลว้ จงึ หยบิ โบวข์ องตนกลบั มา

ผชู้ มนอกสนามตวั แขง็ เปน็ หนิ ไปตามๆ กนั

ไม่รููว้ า่ เป็นเพราะสัมผัสได้วา่ มีสายตาของผู้คนจับ
จอ้ งหรอื เปล่า เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยกมอื ข้นึ ปิดหน้าในทนั ใด
นางคลานอยกู่ บั พ้นื กน้ เลก็ ๆ จงึ โกง่ ขน้ึ มา ดคู ลา้ ยกบั
นกกระจอกเทศซ่งึ มุดศีรษะลงไปบนพ้นื ทรายเพ่อื ไมใ่ ห้
ใครเหน็ แลว้ คอ่ ยๆ ขยบั ออกไปดา้ นนอก

เม่อื ครไู่ มใ่ ชน่ าง แตเ่ ปน็ ดรณุ ีน้อยคนหน่ึง

ดรณุ ีน้อย คอ่ ยๆ ยา่ งเยอ้ื งไปอยา่ งออ่ นชอ้ ย

ผคู้ นโดยรอบเหน็ ทา่ ทางเงอะงะดตู ลกขบขนั ของนาง
กร็ สู้ กึ เอน็ ดนู าง เจา้ เปน็ แกะดรุ า้ ยจรงิ หรอื ? เหตใุ ดแสรง้
ทําเป็นไรเ้ ดยี งสาไดแ้ นบเนียนเชน่ น้ี พวกเขาเอน็ ดจู น
แทบจะบา้ ตายอยแู่ ลว้ ไมร่ หู้ รอื อยา่ งไร

ถา้ หากคนซง่ึ กําลงั มองเหตกุ ารณ์อยดู่ า้ นนอกยงั ไมร่ ู้
ทมี่ าทไ่ี ปของแกะน้อยตวั น้ี เชน่ นั้นอาจารยว์ ชิ าฝกึ สตั ว์

ซ่ึงอยู่ใกล้กับสนามประลองมากกวา่ ก็มัน่ ใจแล้ววา่ อกี
ฝา่ ยเปน็ ทารกอายแุ ปดเกา้ เดอื น

เหตใุ ด…ทารกคนนี้ถงึ แขง็ แกรง่ เชน่ นี้

อาจารยว์ ชิ าฝึกสัตวถ์ ลึงตาจนตาแทบถลนออกมา
เขาคอ่ ยๆ ขยบั เขา้ ไปอยา่ งไรส้ มุ้ เสยี ง หมายจะจบั เดก็ มา
ตอนที่ทุกคนไมไ่ ด้ตัง้ ตัว ไหนเลยจะรูว้ า่ เยยี่ นเสี่ยวซ่ือ
หลบั ตาขยบั ไปเรอ่ื ยๆ จนไมร่ เู้ ลยวา่ ตนเองขยบั ไปจนถงึ
ขอบสนามแลว้

ทนั ทที อ่ี าจารยว์ ชิ าฝกึ สตั วย์ น่ื มอื ออกไป เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื กเ็ หยยี บลงไปกลางอากาศ แลว้ กลงิ้ หลน่ ลงมา

อาจารยว์ ชิ าฝกึ สตั วย์ ่นื มอื ออกไปควา้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
อกี ครงั้ ไหนเลยจะรูว้ า่ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื หล่นลงบนไมย้ าว
ทอ่ นหน่ึง อกี ดา้ นหน่ึงของไมก้ ระดกขน้ึ มา กระแทกเขา้
กบั เปา้ กางเกงของเขาเตม็ ๆ

ปา้ บ!

อาจารยส์ อนวชิ าฝกึ สตั วน์ ิ่งไป

เหน็ ได้ชัดวา่ บรรดาเจ้ียนเซิงซ่ึงมองอยู่นั้นอยู่ห่าง
ออกไป แต่กลับได้ยินเสียงราวกับไข่แตกดังมาจาก
สนามประลอง…

……

ต้าเป่าเลิกเรยี นแล้ว เม่ือเขาตรวจดูในกระเป๋า
หนังสือของตนเอง เยยี่ นเสี่ยวซ่ือก็คลานกลับมาแล้ว
มอื ทงั้ สองขา้ งถอื ขวดนมใบเลก็ ในปากคาบจกุ นมเอาไว้
เหน็ ไดช้ ดั วา่ กนิ ไปเพยี งครง่ึ เดยี วกผ็ ลอ็ ยหลบั ไป

“เม่อื ครูอ่ าจารยส์ อนวชิ าฝกึ สตั วเ์ กดิ เรอ่ื ง ชนั้ เรยี น
ภาคบา่ ยของพวกเราจึงต้องยกเลิก หากมีคนมารบั ก็
กลบั ไปกอ่ น ถา้ ไมม่ คี นมารบั กไ็ มเ่ ปน็ ไร นัง่ อา่ นหนังสอื
หรอื คดั ตวั อกั ษรไปกอ่ น” เจย้ี นเซงิ น้อยคนหน่ึงเอย่ ขน้ึ

เจี้ยนเซงิ น้อยในชนั้ เรยี นต่างกอ็ ดรูส้ ึกผดิ หวงั ไมไ่ ด้
อยา่ งไรเสยี พวกเขากเ็ ปน็ เดก็ พวกเขาตงั้ หนา้ ตงั้ ตารอ
วชิ าฝกึ สตั ว์ เม่อื เชา้ อาจารยว์ ชิ าฝกึ สตั วย์ งั ปกตดิ อี ยเู่ ลย
นี่ อยๆู่ กเ็ ปน็ อะไรไปละ

ตา้ เปา่ เปดิ กระเปา๋ กว็ า่ เหน็ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เพงิ่ ต่นื

เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กําลงั ด่มื นม ดวงตาบอ้ งแบว๊ จอ้ งมอง
พช่ี าย

ชว่ งบา่ ย หลังจากกินขา้ วเสรจ็ เดก็ ทัง้ สามกห็ ยบิ
กระเปา๋ เดนิ ออกมา

“พวกเราจะกลบั เลยไหม” เออ้ รเ์ ปา่ ถาม
“ยงั ไมก่ ลบั ส”ิ เสย่ี วเป่าบอก “พวกเจา้ ยงั จําถ้าํ บน
เขาทพ่ี วกเราเจอไดไ้ หม?”

“เจา้ หมายถงึ ถ้าํ นา่ กลวั นั่นน่ะหรอื ?” เออ้ รเ์ ป่าเอยี ง
คอถาม

สํานักบัณฑิตมีภูเขาและแม่น้ํา ย่อมต้องมีถ้ําบน
ภเู ขา ทจี่ รงิ แลว้ ถ้าํ น้ีคนสรา้ งขน้ึ แตด่ ไู มต่ า่ งจากถ้าํ ตาม
ธรรมชาตมิ ากนัก

เพยี งแตเ่ กรงวา่ คนของสํานักบณั ฑติ เองกย็ งั ไมร่ ูว้ า่
ถ้าํ ทแี่ รกเรมิ่ เดมิ ทพี วกเขาขดุ ไวส้ ามถ้าํ บดั นี้กลบั มเี พมิ่
มาอีกหน่ึงถ้ํา และนั่นก็คือถ้ําท่ีเด็กทัง้ สามไปพบเข้า
นัน่ เอง

“พวกเราเขา้ ไปดกู นั เถอะ!” เสยี่ วเปา่ บอก
“เออ่ …ขา้ กลวั ” เออ้ รเ์ ปา่ บอก
เสยี่ วเปา่ เบป้ าก “ขข้ี ลาด!”
“ข้าไม่ได้ข้ีขลาด! แต่ท่านแม่บอกว่าไม่ให้ไปไห
นมวั่ ซวั่ อยา่ ไปในทท่ี ไี่ มม่ คี นอย!ู่ ”
“พวกเราเขา้ ไป กม็ คี นแลว้ ไง” เสย่ี วเปา่ บอก

เออ้ รเ์ ปา่ ยงั คงลงั เล
เสยี่ วเปา้ จบั มอื ตา้ เปา่ “เชน่ นัน้ ขา้ กบั ตา้ เปา่ จะเขา้ ไป!
เจา้ รออยขู่ า้ งนอกกแ็ ลว้ กนั !”

เอ้อรเ์ ป่าชักจูงพี่ชายและน้องชายไม่ได้ จึงทําได้
เพยี งตามพวกเขาเขา้ ไป

อนั ทจ่ี รงิ ถ้าํ ของสํานักบณั ฑติ พวกเขาลว้ นเคยเขา้ ไป
แลว้ ถ้าํ นัน้ ไมล่ กึ แตก่ ลบั วา่ งเปลา่ ไมม่ สี งิ่ ใดอนั ตราย
ถ้าํ นี้คลา้ ยกบั จะเพงิ่ เกดิ ข้นึ ไมก่ วี่ นั กอ่ น พวกเขาคดิ วา่
ถ้ําไม่มีทางเกิดข้ึนเอง ต้องเป็นถ้ําที่สํานักบัณฑิตขุด
อยา่ งแน่นอน ในเม่อื ขดุ แลว้ กไ็ มม่ อี ะไรนา่ กลวั

ทงั้ สามมายงั หนา้ ถ้าํ
เออ้ รเ์ ป่าควา้ มอื ของตา้ เป่าและเสย่ี วเป่า “พวกเจา้
ไมค่ ดิ วา่ …ถ้าํ นี้หนาวกวา่ ครงั้ กอ่ นหรอื ?”

ทจ่ี รงิ เขาอยากพดู วา่ มดื ครม้ึ แตน่ า่ เสยี ดายทเ่ี ขายงั
ไมไ่ ดเ้ รยี นคํานี้

เสยี่ วเปา่ มองเขา้ ไปดา้ นใน “จรงิ หรอื ?”

ตา้ เปา่ พยกั หนา้

จรงิ
“อวุ า้ !” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื รอ้ งดว้ ยความต่นื เตน้
“น้องเลก็ อยากเขา้ ไป” เสย่ี วเปา่ บอก

เออ้ รเ์ ปา่ ปวดใจเหลอื เกนิ ทารกปกตเิ ม่อื เหน็ สถานท่ี
มืดเชน่ น้ี ก็ควรจะรอ้ งไหง้ อแงออกมาแล้วไม่ใชห่ รอื ?
น้องเลก็ ของพวกเขาเปน็ เดก็ ประเภทไหนกนั ไมก่ ลวั เลย
สกั นิด

สดุ ทา้ ยแลว้ เออ้ รเ์ ปา่ กเ็ ขา้ ไป เพราะทงั้ ตา้ เปา่ เสยี่ ว

เปา่ และน้องเลก็ ลว้ นเขา้ ไป เขาจะรสู้ กึ กลวั มากกวา่ หาก
ตอ้ งยนื อยขู่ า้ งนอกคนเดยี ว

º··Õè 3 ·Ò§à¢éҴԹᴹÈÑ¡´ÔìÊÔ·¸ìÔ

ในถ้าํ นัน้ มดื สนิท แตก่ ม็ ไิ ดท้ ําใหพ้ วกเขาลําบาก ตา้
เป่าหยบิ ศิลาสตรศี ักดิส์ ิทธอิ์ อกมาจากกระเป๋า “น้อง
เลก็ ”

เยยี่ นเสี่ยวซ่ือนั่งอยูใ่ นกระเป๋า นางโบกแขนเล็กๆ
ไปมา “วา้ !”

ศลิ าสตรศี กั ดสิ์ ทิ ธสิ์ วา่ งขน้ึ
“ขา้ กลวั ” เออ้ รเ์ ปา่ กระซบิ บอก
“ไมต่ อ้ งกลวั ขา้ จะปกปอ้ งเจา้ !” เสยี่ วเปา่ ตบอกของ
ตนเอง

เอ้อรเ์ ป่ามองไปยังน้องชายคนเล็ก ความลังเล
ปรากฏบนใบหนา้

“ออ้ื อวุ า้ วา้ !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื รอ้ งดว้ ยความต่นื เตน้

ต้าเป่าแบกน้องสาวเดินตามอยูด่ ้านหน้าสุด น้อง
ชายทัง้ สองจับมือกันเดินอยู่ด้านหลัง ไม่ใช่วา่ ต้าเป่า
อยากเดนิ

นําเป็นคนแรก ทจ่ี รงิ แล้วถ้าํ น้ีกวา้ งมาก พวกเขา
สามคนเดินด้วยกันก็ยังได้ แต่เย่ียนเส่ียวซ่ือต่ืนเต้น

หากตา้ เป่าเดนิ ชา้ สกั หน่อย นางกไ็ มส่ บอารมณ์ เกาะ
กระเปา๋ หนังสอื ลกุ ขน้ึ มาควา้ ใบหขู องตา้ เปา่

เฮอ้ น้องสาวคนเลก็ ของเขา จะงอแงอยา่ งไรกย็ งั นา่
เอน็ ดู

“วา้ วา้ !” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รอ้ ง มอื เลก็ พลางควา้ ใบหขู อง
ตา้ เปา่

“น้องเลก็ อยา่ รอ้ งส”ิ เออ้ รเ์ ปา่ บอก
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เงยหนา้ ไมร่ ไู้ มช่ ้ี “อวุ า้ อวุ า้ ๆๆๆๆ!”
เออ้ รเ์ ปา่ “…”

เดก็ ทงั้ สามมงุ่ หนา้ ตอ่ ไป

ไมน่ าน เดก็ ทัง้ สามกพ็ บวา่ ถ้ําน้ีกับถ้ําท่ีพวกเขาไป
สํารวจมาก่อนหน้าน้ีไม่เหมือนกันสักเท่าไร คล้ายกับ
วา่ …จะ

กวา้ ง…และยาวกวา่
“ทําไมยงั ไมเ่ จอทางออกอกี ละ พวกเราตอ้ งเดนิ ไป
อกี ไกลแคไ่ หน” เออ้ รเ์ ปา่ เอย่ ถามอยา่ งไรเ้ ดยี งสา
“ใกลแ้ ลว้ ๆ!” เสย่ี วเปา่ มองตรงไป

ในบรรดาเดก็ ทัง้ ส่ีคน นอกจากเยย่ี นเสี่ยวซ่อื แล้ว
คนทต่ี ่นื เตน้ ทส่ี ดุ เหน็ จะเปน็ เสยี่ วเปา่ เขาไมก่ ลวั ใครทงั้

สนิ้ และซกุ ซนกวา่ คนอน่ื แมจ้ ะบอกวา่ ตา้ เปา่ กบั เออ้ ร์
เปา่ กซ็ กุ ซน แตเ่ ม่อื เทยี บกนั แลว้ พวกเขาเรยี บรอ้ ยกวา่
มาก

เพราะฉะนั้น เออ้ รเ์ ป่าจงึ คดิ วา่ น้องสาวคนเลก็ ของ
พวกเขาถกู เสย่ี วเปา่ ตามใจจนเคยตวั !

เดก็ ทงั้ สามเดนิ ไปอกี สกั พกั อยๆู่ ทางเดนิ ดา้ นหนา้ ก็
กวา้ งขน้ึ ไมย่ กั เหมอื นกบั พวกเขาเขา้ มาในถ้าํ เลก็ แต่
เหมือนกับว่าพวกเขาเข้าไปในถ้ําอีกแห่งหน่ึ งเสีย
มากกวา่

ต้าเป่าหยิบศิลาสตรศี ักดิ์สิทธอิ์ อกมาอีกสองก้อน
ศลิ าสตรศี กั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ามกอ้ นใหแ้ สงสวา่ งเพยี งพอสําหรบั
ส่องไปทัว่ ถ้ํา เด็กทัง้ สามรูส้ ึกวา่ ถ้ําน้ีแปลกประหลาด
เหลอื เกนิ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ความสงู และขนาด แตผ่ นังทงั้ สี่
ดา้ นมชี อ่ งหนิ อยเู่ ตม็ ไปหมด ทกุ ๆ ชอ่ งหนิ มรี ปู สลกั หนิ
ขนาดใหญก่ วา่ พวกเขาอยดู่ า้ นใน

รูปสลักหนิ เหล่านี้ ไม่ยักเหมือนพระโพธสิ ัตวป์ าง
ต่างๆ ในวดั ที่พวกเขาไปกับซัง่ กวนเย่ียน พวกมันมี
ใบหนา้ เปน็ คน มรี า่ งเปน็ สตั ว์ บางตวั กม็ ใี บหนา้ เปน็ สตั ว์
มรี า่ งเปน็ คน แปลกประหลาดเหลอื เกนิ

หากเดก็ ทวั่ ไปเหน็ ภาพเหลา่ นี้ คงตอ้ งตกใจกลวั จน
รอ้ งไหไ้ ปแลว้ แตเ่ ดก็ ทงั้ สามกลบั ไมเ่ ปน็ เชน่ นัน้

แมแ้ ตเ่ ออ้ รเ์ ป่าซ่งึ ดขู ลาดกลวั ทส่ี ุดกไ็ มไ่ ดร้ น่ ถอยไป
ไหน

ทจ่ี รงิ แลว้ หากจะบอกวา่ ขขี้ ลาดหรอื ไมน่ ัน้ ขน้ึ อยกู่ บั
วา่ เปรยี บเทยี บกบั ใคร หากเทยี บกบั ตา้ เปา่ หรอื เสยี่ วเปา่
เขาไมไ่ ดใ้ จกลา้ บา้ บนิ่ ขนาดนั้นสกั หน่อย แตห่ ากเทยี บ
กับเด็กทั่วไป เขาก็อาจนับว่าเป็นเด็กที่ใจกล้าใช้ได้
นอกจากนั้นแล้ว ถึงเขาจะสู้เรอ่ื งความกล้าหาญไมไ่ ด้
แตเ่ ขาออ้ นเกง่ กวา่ นา่ รกั กวา่ สองคนนัน้

“อวุ า้ ๆ!” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เหน็ รปู สลกั หนิ เหลา่ นัน้ กร็ สู้ กึ
ต่นื เตน้ จนทําใหก้ ระเปา๋ หนังสอื ของตา้ เปา่ เละเทะ

“นั่นคอื อะไรหรอื ” เสย่ี วเป่าวงิ่ เตาะแตะเขา้ ไปตรง
หนา้ รูปสลกั หนิ เขาย่นื มอื ออกไปจบั แตร่ ูปสลกั หนิ สูง
เกนิ ไป เขาจบั ไมถ่ งึ

หมบั !
“อวุ า้ ! วา้ ๆๆๆ!” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ควา้ ใบหขู องตา้ เปา่ อกี

ตา้ เปา่ แบกน้องสาวเดนิ เขา้ ไป แลว้ อมุ้ น้องสาวออก
มาจากกระเปา๋ แลว้ ยกขน้ึ ไวเ้ หนือศรี ษะ

เยยี่ นเส่ียวซ่ือย่นื มืออวบอว้ นข้ึนมา แล้วเอ้อื มมือ
ออกไปจบั รปู สลกั หนิ

รปู สลกั หนิ นัน้ อยใู่ นชอ่ งหนิ ทําทว่ งทา่ คลา้ ยกบั กําลงั

จะโจมตี

เยยี่ นเสยี่ วซ่อื จบั ศรี ษะของรปู สลกั
ทนั ใดนัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี ง ‘แกรก็ ’ ศรี ษะหนิ ของรปู สลกั ก็
หลดุ ออก…

เยย่ี นเส่ียวซ่ือมองไปยงั ศีรษะของรูปป้ ันในมือด้วย
ความกระอกั กระอว่ นใจ แล้ววางกลับลงไปในชอ่ งหนิ
นางสาบานวา่ นางไมไ่ ดใ้ ชแ้ รง นางเปน็ เพยี งดรณุ ีน้อยผู้
ออ่ นหวาน…

ทวา่ ในตอนนัน้ เอง รปู สลกั หนิ กเ็ คล่อื นไหว
จะกล่าวให้ละเอียดก็คือ รูปสลักหินทั้งหมด…
เคล่อื นไหว!
“อา๊ าาาาก!” เออ้ รเ์ ปา่ กระโดดโหยง!

เขารบี ไปหลบดา้ นหลงั ตา้ เปา่ แลว้ มดุ ศรี ษะเลก็ ของ
ตนเขา้ ไปในกระเปา๋ หนังสอื ของตา้ เปา่

ตา้ เปา่ “…”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื “…”

ตา้ เป่ากอดน้องสาวเอาไว้ แลว้ ใชต้ นเองกําบงั น้อง
ชายทงั้ สอง จอ้ งมองรปู สลกั หนิ แปลกประหลาดเหลา่ นัน้
อยา่ งอาจหาญ รปู สลกั เหลา่ นัน้ นา่ กลวั จรงิ ๆ โดยเฉพาะ
ยามเคล่อื นไหว แตว่ า่ พวกมนั ดคู ลา้ ยกบั วา่ จะเคล่อื นไป

มาอยใู่ นชอ่ งหนิ ไมไ่ ดอ้ อกมาดา้ นนอก นัน่ กห็ มายความ
วา่ มนั จะออกมาทํารา้ ยพวกเขาไมไ่ ด้

ตา้ เปา่ มองรปู สลกั หนิ ดว้ ยสหี นา้ เยอื กเยน็

รปู สลกั เคล่อื นไปมาอยสู่ กั พกั สดุ ทา้ ยกห็ ยดุ ลง

กําแพงถ้าํ ทางขวามอื กม็ ปี ระตหู นิ ปรากฏขน้ึ มา พวก
เขาไมไ่ ดล้ งมอื ประตหู นิ กค็ อ่ ยๆ เคล่อื นทเี่ ปดิ ออก เผย
ใหเ้ หน็ หอ้ งลบั ดา้ นใน

“โอโ้ ห มบี า้ นดว้ ย!” เสย่ี วเปา่ พดู

ตา้ เปา่ โยนศลิ าสตรศี กั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ ไป

ศิลาสตรศี ักดิ์สิทธสิ์ ่องแสงสีทองแสบตาไปทัว่ ทัง้
หอ้ ง

แตท่ วา่ เดก็ ทงั้ สามยงั ไมท่ นั ไดเ้ ขา้ ไป กม็ เี สยี งแหบ
พรา่ ของคนแกด่ งั มาจากในหอ้ ง “อา้ ! ใครน่ะ! รบี เอา
ตะเกยี งออกไป! เอาออกไป!”

มคี นหรอื ?

เดก็ ทงั้ สามตกใจ
“วา้ วา้ า!” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื รอ้ งขน้ึ

ในหอ้ งหนิ นัน้ เสยี งแหบพรา่ ดงั ขน้ึ อกี ครงั้ น้าํ เสยี ง
ระคนความสงสยั “เอ?๋ ใครกนั ”

“อวุ า้ า!” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เทา้ เอว ขา้ คอื คนงามอยา่ งไร
ละ!

“เดก็ ทารกหรอื ?” เสยี งนั้นฟงั ดเู ป่ ียมไปดว้ ยความ
สงสยั

ในตอนนั้นเอง เดก็ ทงั้ สามกเ็ ขา้ ใจเหตกุ ารณ์ทเี่ กดิ
ข้นึ แล้ว ท่ีนี่เป็นบา้ นที่เก่าและทรุดโทรม ฝ่ งั ตรงขา้ ม
ประตเู ปน็ ชนั้ เหลก็ ชนั้ เหลก็ นั้นมโี ซค่ ลอ้ งไว้ อกี ปลาย
หน่ึงของโซเ่ หลก็ มชี ายชราผมสขี าวโพลน นา่ จะเปน็ ผทู้ ี่
พดู กบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื

“ทา่ นเปน็ ใครหรอื ” เสย่ี วเปา่ ถาม

ชายชรายกมอื ข้นึ มากําบงั แสง เขาอยใู่ นน้ีมานาน
คุ้นเคยกับความมืด ทันทีท่ีมีแสงสวา่ งจากศิลาสตรี
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขากแ็ สบตาจนรสู้ กึ วา่ ตาแทบบอด

เดิมทีคิดวา่ เขาเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนอยูใ่ นป่าหรอื
อะไรเทอื กนั้น ไมค่ ดิ เลยวา่ …พวกเขาจะเป็นเดก็ อายสุ ี่
ขวบ หน่ึงในนัน้ มเี ดก็ คนหน่ึงทอ่ี มุ้ …ลกู แกะ…ไมส่ ิ นัน่
มนั เดก็ ทารกสวมชดุ เหมอื นลกู แกะ

น่ีมนั เส้ือทรงประหลาดอะไรกัน แน่ใจหรอื วา่ พวก
เจา้ …ไมใ่ ชส่ มาคมคนแปลก?

เดก็ สามคนกบั เดก็ ทารกอกี หน่ึง?

สวรรคต์ อ้ งลอ้ เขาเลน่ แน่ๆ!!!
“ใครพาพวกเจ้ามา” ผู้เฒ่าผมขาวเอ่ยถามด้วย
ความนา่ เกรงขาม
“ขา้ ถามทา่ นกอ่ นนะ!” เสย่ี วเปา่ ยดื อก
“อวุ า้ !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื พดู อยา่ งดดุ นั

ผเู้ ฒา่ ผมขาวพดู ไมอ่ อก เขาขบคดิ อยพู่ กั ใหญก่ ย็ งั ไม่
เขา้ ใจวา่ เกดิ อะไรขน้ึ เขาถกู ขงั อยใู่ นสถานทเ่ี ฮงซวยน่ีมา
นาน รอคอยผทู้ ่ชี ะตากําหนดมาเปิดประตู เหตใุ ดคน
เหลา่ น้ีถงึ เปน็ เดก็ ตวั กะเป๊ ยี กกลมุ่ หน่ึงไดเ้ ลา่

“ทา่ นไมบ่ อกใชไ่ หม พวกเราไปกนั เถอะ” เสย่ี วเป่า
บอกตา้ เปา่

ตา้ เปา่ พยกั หนา้

เดก็ ทงั้ สามหนั หลงั เดนิ ออกไป
“นี่! อยา่ เพงิ่ ไปส!ิ ” ชายชราผมขาวรบี เรยี กพวกเขา
ไว้ แมว้ า่ ยากทจ่ี ะเชอ่ื แตท่ งั้ สกี่ เ็ ปน็ สงิ่ มชี วี ติ เพยี งกลมุ่
เดยี วทเี่ ขาไดพ้ บหลงั จากทอี่ อกมา หรอื วา่ …โอกาสของ
เขามาถงึ แลว้ จรงิ ๆ
“ขา้ พดู แลว้ !” ชายชราผมขาวกระแอม “ขา้ คอื อวคี้ นุ
หลนุ ”

ตา้ เป่าจบั น้องสาวใสเ่ ขา้ ไปในกระเป๋าหนังสอื แล้ว

หยบิ กระดาษกบั ปากกาออกมาเขยี นคําสามคําวา่ ‘ทา่ น
ไมใ่ ช’่

ชายชราชะงกั ไป “ขา้ จะไมใ่ ชไ่ ดอ้ ยา่ งไร”
ตา้ เปา่ เขยี นอกี วา่ ‘หนังสอื ผา่ นทางทเ่ี อวทา่ น’
ชายชรากม้ หนา้ มอง แยจ่ รงิ ! ลมื ไปเสยี สนิทวา่ มเี จา้
นี่อย!ู่
ชายชรารสู้ กึ ผดิ ปกติ “พวกเจา้ เหน็ หนังสอื ผา่ นทาง
ของขา้ แลว้ จะถามอกี ทําไมวา่ ขา้ ชอ่ื อะไร”
ตา้ เปา่ เขยี นตอบวา่ ‘ไมร่ จู้ กั สามคํานัน้ ’
ชายชรา “…”
ชายชรากลอกตา แลว้ บอกวา่ “ขา้ คอื ไหอ่ หู๋ ยา”
ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘ทา่ นไมใ่ ช’่

ชายชราเรมิ่ มโี ทสะ เวรเอย๊ ทําไมถงึ ไมใ่ ชอ่ กี เลา่
ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘อยา่ หลอกเดก็ ขา้ รคู้ ําวา่ ไห่ อู๋ แลว้ ก็
หยา่ ’
ชายชรา “…”

ชายชราพดู ออกมาอกี หลายช่อื แตต่ า้ เป่ากร็ ูจ้ กั ทกุ
คํา หรอื ไม่ก็ในช่อื นั้นมีคําท่ีต้าเป่ารูอ้ ยา่ งน้อยหน่ึงคํา
ชายชราสบั สน เจา้ รจู้ กั สามคําอน่ื แทบทงั้ หมด แตก่ ลบั

ไมร่ จู้ กั สามคําบนหนังสอื ผา่ นทาง?

ชายชราสรรหาแมแ้ ตค่ ํายากๆ อยา่ งคําวา่ คนุ เผงิ (鲲
鹏) [1]ออกมา

ท่ีจรงิ ต้าเป่าลืมไปแล้ววา่ คําวา่ คุนเผงิ เขยี นอยา่ งไร
จําไดเ้ พยี งเลอื นราง เขาจงึ ใชค้ ําพอ้ งเสยี งเขยี นวา่ ‘คนุ
เผงิ (昆朋)ต้องมปี ลา(⻥)กับนก(⻦) ท่านไมม่ นี ก(⻦)
[2]’

ชายชรา “…!!”

เจา้ …เจา้ น่ะสไิ มม่ นี ก!!!

ชายชราโมโหตา้ เปา่ จนควนั แทบออกหู เขาไมค่ ดิ มา
กอ่ นวา่ หลอกใครสกั คนจะยากเยน็ ถงึ เพยี งน้ี ทสี่ ําคญั คอื
เขาได้ช่อื วา่ เป็นผูท้ ี่โกหกเก่งท่ีสุดในยทุ ธภพ คนท่ีเขา
หลอกไดน้ ัน้ มมี ากกวา่ เมลด็ ขา้ วทก่ี นิ เขา้ ไปเสยี อกี !

ตอนนี้ เขาเสยี รเู้ ดก็ คนหน่ึงซะแลว้ !

“ไดๆ้ ๆๆๆ พวกเจา้ ชนะแลว้ ! ขา้ คอื ขนุ นางฝ่ งั ซา้ ยเหม
ยผพู้ ทิ กั ษ์ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ นามวา่ โยว่ ตนั นามเตม็ ของ
ขา้ คอื …”

เขายงั พดู ไมท่ นั จบ เสยี่ วเปา่ กต็ าลกุ วาว “อา๋ ? ทา่ น
ช่อื ไม่มีไข่[3]หรอื ? ท่านไม่มีนก! แล้วก็ยงั ไม่มีไข่อกี
หรอื !”

ชายชรา “…!!”

เขาคดิ วา่ เจา้ รปู สลกั พวกนี้ยงั ไมข่ งั เขาไวจ้ นตาย แต่
ไม่ช้าก็เรว็ เจ้าเด็กพวกน้ีต้องทําให้เขาโมโหจนเป็นบ้า
ตายแน่นอน!

…………………………………………………

[1] คุนเผิง(鲲鹏) เป็นชื่อเรยี กของสัตว์ในตาํ นานชนิดซึ่ง
ปรากฏในตําราของปรัชญาเต๋า ได้แก่ปลา (เรยี กว่า ‘คุน’) ซึ่ง
อาศัยอยู่ในทะเลตอนเหนือ สามารถกลายร่างเป็นนก (เรยี กว่า
‘เผิง’) ขนาดใหญ่ ปีกของมันสามารถปกคลุมท้องฟ้าได้

[2] นก(⻦) ในสมัยโบราณออกเสียงพ้องกับคําว่าอวัยวะ
เพศชาย การออกเสียงคําว่านกในภาษาจีนกลางปัจจุบันก็ออก
เสียงคล้ายกับคาํ ว่านก จึงใช้เป็นคําแสลงแทนคาํ ว่าอวัยวะเพศ
ชาย

[3] ไม่มีไข่ ในภาษาจีนคือ 没有蛋 ออกเสียงว่าเหมยโหย่
วตั้น ซึ่งคล้ายกับชื่อเหมยโย่วตัน

º··èÕ 4 µéÒà»èÒ¾Ù´áÅéÇ

อนั ทจี่ รงิ ชายชราผมขาวมนี ามวา่ เหมยฉีหลนิ เพยี ง
แตน่ ามรองของเขาคอื โยว่ ตนั

จะว่าไป ต้าเป่าไม่รูจ้ ักคํานี้ ก็ไม่แปลก คําว่าฉี
หลนิ (麒麟) [1]ยากจะตายไป ยงั ไมไ่ ดเ้ รยี นเลย!

ตา้ เป่ามองทงั้ สองคํา เขาเกอื บพดู ออกมาวา่ ลลู่ (ู่ ⿅
⿅) [2]แลว้ แตค่ ดิ ไปคดิ มา กวางเปน็ สตั วท์ นี่ า่ รกั คําวา่
กวางจะไปมตี วั อกั ษรยกึ ๆ ยอื ๆ ประกอบอยไู่ ดอ้ ยา่ งไรกนั

จากนัน้ เขากพ็ ดู วา่ “เหมยโหยว่ ตนั้ ” โอ้ เหมาะสม
จรงิ ๆ

ชายชราเหน็ วา่ ตา้ เปา่ และเสย่ี วเปา่ มสี หี นา้ เขา้ ใจ เขา
กแ็ ทบอยากกระอกั เลอื ก ช่อื ทเี่ ขาเพงิ่ พดู ไปฟงั ดแู ปลก
กวา่ ‘ไมม่ ไี ข’่ ร?ึ พวกเจา้ ถงึ ไมค่ ดิ วา่ เปน็ ชอ่ื นัน้ แตค่ ดิ วา่
เปน็ ชอ่ื น้ีมากกวา่

ในตอนนั้นชายชราคดิ วา่ เขายอมถกู ขงั ไวใ้ นน้ียงั จะดี
กวา่ มาเจอผทู้ ชี่ ะตากําหนดเชน่ น้ี! ไมร่ งไมร่ อมนั แลว้ !

‘ทําไมทา่ นถกู ขงั ไวท้ น่ี ่ี’

ตา้ เปา่ เขยี นบนกระดาษ

ชายชรางนุ งง เดก็ คนน้ีเปน็ ใบห้ รอื ? เขยี นอยา่ งเดยี ว
ไมย่ อมพดู

‘ขา้ ถามทา่ นอย’ู่

ตา้ เปา่ เขยี น
“ตา้ เปา่ ถามทา่ นน่ะ!” เสยี่ วเปา่ บอก
“ใชแ่ ลว้ ละ!” เออ้ รเ์ ปา่ บอก
“อวุ า้ อวุ า้ !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กบ็ อก

ชายชราผมขาวถูกตะโกนใส่เสียยกใหญ่ จะวา่ ไป
เม่อื เทยี บกบั เรอ่ื งทที่ ําไมเขาถงึ ถกู ขงั ไวท้ นี่ ี่ ควรจะเป็น
เขาทส่ี งสยั วา่ ทําไมเจา้ เดก็ ทะล่งึ พวกนี้ถงึ หาทางเขา้ ของ
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ บเสยี มากกวา่

สรปุ แลว้ ใครกนั ทแี่ ปลกประหลาดทส่ี ดุ
“น่ี เจา้ เดก็ ตวั แสบ พวกเจา้ เปน็ คนบา้ นไหน? ขา้ เพงิ่
ตอบคําถามพวกเจา้ ไป ตอนนี้ตาพวกเจา้ ตอบคําถามขา้
บา้ งแลว้ ผใู้ ดพาพวกเจา้ มา”

ตา้ เปา่ ตงั้ ใจเขยี นตวั หนังสอื

ชายชราเหน็ วา่ ตา้ เป่ายนิ ยอมตอบคําถามของตน ก็
พลนั รสู้ กึ กระหยมิ่ ยมิ้ ยอ่ งอยใู่ นใจ เขยี นยาวและละเอยี ด
ดจี รงิ ๆ

ปรากฏวา่ เม่อื ตา้ เป่าสง่ กระดาษใหเ้ ขา เขาถงึ กบั
ตะลงึ งนั

ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘พวกขา้ ไมไ่ ดช้ อ่ื เจา้ เดก็ ตวั แสบ พวก
ขา้ มชี ่อื แตท่ า่ นพอ่ กบั ทา่ นแมบ่ อกวา่ คนแปลกหนา้ คน
ใดกต็ ามทถี่ ามช่อื พวกขา้ โดยไมม่ เี หตผุ ลลว้ นแตเ่ ปน็ คน
ไมด่ ’ี

เม่อื อา่ นมาถงึ ตรงนี้ ชายชราแทบกระอกั เลอื ดออก
มา อะไรกนั น่ี ทําไมอยๆู่ เขากก็ ลายเปน็ คนไมด่ ไี ปได้ เจา้
เขยี นตงั้ มากมาย เพยี งเพ่อื พดู แคน่ ้ีเนี่ยนะ? ไมเ่ หน่ือย
หรอื อยา่ งไร

ตา้ เปา่ เขยี นตอ่ ไปวา่ ‘แตข่ า้ ไมค่ ดิ เชน่ นัน้ เม่อื ครนู่ ้อง
ชายขา้ ไมร่ ะวงั พดู ออกไปแลว้ แตท่ า่ นยงั ไมร่ วู้ า่ ขา้ ชอ่ื ตา้
เปา่ ทา่ นไมไ่ ดเ้ ปน็ คนไมด่ ี ทา่ นเปน็ คนทม่ึ ’

เออ้ รเ์ ป่า เส่ียวเป่า และเยย่ี นเส่ียวซ่ือส่งสายตา
รงั เกยี จใหเ้ ขา

ชายชรา “…!!”

สวรรคห์ นอสวรรค์ ปฐพหี นอปฐพี สรปุ แลว้ น่ีมนั เดก็
ทไี่ หนกนั ?

หลงั จากระบตุ วั ตนไดแ้ ลว้ วา่ อกี ฝา่ ยเป็นคนท่มึ ทงั้
สามกต็ ดั สนิ ใจไมถ่ ามอะไรจากเขาอกี ดงั นัน้ เดก็ ตวั แสบ

ทอ่ี ยากรอู้ ยากเหน็ เม่อื ครกู่ เ็ ดนิ ออกไปอยา่ งไรเ้ ยอ่ื ใย!
ไปงา่ ยๆ เชน่ น้ีเลยหรอื ?

พวกเจา้ ไมถ่ ามแลว้ หรอื วา่ ทําไมขา้ ถงึ ถกู ขงั ไวท้ นี่ ่ี
ขา้ ยงั ไมไ่ ดต้ อบเลย พวกเจา้ ไมอ่ ยากรแู้ ลว้ หรอื ?
เดก็ สมยั น้ี…หมดความสนใจตอ่ เรอ่ื งตา่ งๆ งา่ ยถงึ
เพยี งน้ีเชยี วหรอื ?

เขาถูกขงั มานานแค่ไหนกัน รูส้ ึกวา่ ตามโลกไมท่ ัน
แลว้ !

“พวกเจา้ หยดุ เดยี๋ วน้ีนะ!” ชายชราตะโกนลนั่

ครงั้ นั้นเขาทําความผิดใหญ่หลวง จึงถูกขังไวท้ ี่น่ี
อาจารยป์ เู่ คยบอกวา่ ใหเ้ ขาสํานึกผดิ อยทู่ นี่ ี่ วนั หน่ึงจะมี
ผูท้ ี่ชะตากําหนดมาปลดปล่อยเขาออกไป แต่สิง่ ท่ีเขา
ตอ้ งทํากค็ อื พาผทู้ ช่ี ะตากําหนดไปยงั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์

เจา้ เดก็ ตวั แสบพวกนี้คอื ผทู้ ชี่ ะตากําหนดหรอื ?

ในใจเขายงั คงไมย่ อมรบั
แตถ่ า้ หากเปน็ พวกเขาจรงิ ๆ เลา่ ?

หากปล่อยให้พวกเขาออกไปเช่นนี้ เขาก็จะหมด
โอกาสออกไปจากทนี่ ี่แลว้ !

“พวกเจา้ หยดุ กอ่ น!”

ชายชรามองเจา้ พวกเดก็ ตวั แสบกําลงั จะเดนิ ออกไป
จากหอ้ งลบั กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะเอย่ ปาก

ไหนเลยจะรวู้ า่ เดก็ ทงั้ สม่ี ไิ ดส้ นใจเขาแมแ้ ตน่ ้อย และ
เดนิ ออกจากหอ้ งไป

ครนื นน

เสยี งดงั คลา้ ยกบั กอ้ นหนิ กําลงั เสยี ดสกี นั ดงั ข้นึ จาก
ด้านนอก ชายชรารูด้ ีวา่ นั่นเป็นสัญญาณวา่ ประตูหนิ
กําลังจะปิดลงอกี ครงั้ และเม่อื ประตนู ี้ปิดลง เขากไ็ ม่
มนั่ ใจวา่ เดก็ ตวั แสบเหลา่ น้ีจะกลบั มาทนี่ ่ีอกี

เขารสู้ กึ รอ้ นรน
“พวกเจา้ …พวกเจา้ …” ทนั ใดนั้นเขากน็ ึกไดว้ า่ เดก็
คนทโ่ี ตทสี่ ดุ ชอ่ื วา่ ตา้ เปา่
“ตา้ เปา่ !” เขาเอย่ เรยี ก ครงั้ นี้น้าํ เสยี งของเขาดกี วา่
เดมิ มาก “ขา้ มเี รอ่ื งจะพดู กบั พวกเจา้ !”

เดก็ ทงั้ สามชะงกั ฝเี ทา้ พวกเขาหนั ขวบั มาดว้ ยสหี นา้
ไรอ้ ารมณ์

ตา้ เป่าเขยี นลงบนกระดาษวา่ ‘ทา่ นยงั มอี ะไรจะพดู
อกี ’

ชายชราชะงกั ไป

ตา้ เปา่ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรผดิ แตท่ ําไมฟงั ดแู ปลกๆ

ตา้ เปา่ เขยี นตอ่ วา่ ‘มอี ะไรกร็ บี พดู จะ…’
ตอนทตี่ า้ เปา่ กําลงั จะเขยี นวา่ ‘จะตดกร็ บี ตด’ นัน้ เอง
เขากห็ นั ไปมองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ซง่ึ อยดู่ า้ นหลงั เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื เกาะอยบู่ นไหลข่ องเขา กําลงั มองเขาเขยี นหนังสอื

เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยงั เดก็ ยงั ไมร่ ูห้ นังสอื แตต่ า้ เป่าไม่
อยากใหด้ วงตาของน้องสาวตอ้ งแปดเป้ อื น จงึ ขดี ฆา่ ตวั
อกั ษรทส่ี องไป

ชายชราหายใจเขา้ เฮอื กหน่ึงอยา่ งออ่ นแรง เจา้ เดก็
บา้ …คดิ จะสบถใสเ่ ขาหรอื อยา่ งไร

“อะแฮม่ ๆ!” ชายชรามไิ ดใ้ สใ่ จเรอ่ื งน้ีมากนัก เขามอง
ไปยงั เดก็ ตวั แสบเบ้อื งหนา้ เหน็ วา่ พวกเขาทา่ ทางไรเ้ ดยี ง
สาเชน่ น้ี แตท่ จี่ รงิ แลว้ ทกุ ครงั้ ทพ่ี วกเขาเลอื กตําแหน่งท่ี
ยนื กจ็ ะพจิ ารณากอ่ นทกุ ครงั้ และไมอ่ ยใู่ นรศั มขี องโซ่
เหลก็

นัน่ หมายความวา่ จะหลอกพวกเขานัน้ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งงา่ ย

แน่นอนว่าเขายังมีความสามารถอ่ืนอีก แต่น่า
เสยี ดายทพ่ี ลงั ของเขาถกู กดไว้ ไมอ่ าจสําแดงออกมาได้

‘ทา่ นกําลงั คดิ อะไร’

ตา้ เปา่ เขยี น

ชายชรานึกในใจวา่ ขา้ กําลงั คดิ วา่ ในบรรดาพวกเจา้

ทั้งส่ี คนไหนที่เป็นผู้ที่ชะตากําหนดของดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์

ชายชราคดิ วา่ ถา้ หากตนพาพวกเขาไป พวกเขาตอ้ ง
ไมย่ อมไปเปน็ แน่ ยงิ่ พาไปเพยี งคนเดยี ว พวกเขาตอ้ งไม่
ยอมอยา่ งแน่นอน

และถา้ ไมย่ อม กอ็ าจไมช่ ว่ ยปลดโซเ่ หลก็ ใหเ้ ขา

เม่อื คดิ เชน่ น้ี ชายชรากต็ ดั สนิ ใจหวา่ นล้อมใหพ้ วก
เขาชว่ ยตนออกมากอ่ นแลว้ คอ่ ยวา่ กนั

“แหะๆๆ” ชายชรายมิ้ กรมุ้ กรมิ่ “ตา้ เปา่ พวกเจา้ ดสู ิ
ขา้ ถูกโซล่ ่ามไวเ้ ชน่ น้ีทรมานเหลือเกนิ พวกเจา้ ชว่ ยขา้
แกะโซอ่ อกกอ่ นไดไ้ หม”

“ทําไมท่านถูกล่ามไวไ้ ดล้ ะ ท่านเป็นคนไมด่ หี รอื ?”
เสยี่ วเปา่ เอยี งคอถาม

“ไมๆ่ ๆ! ขา้ ไมไ่ ดเ้ ปน็ คนไมด่ !ี ” เจา้ เดก็ ตวั แสบ! ทําไม
ฉลาดขนาดนี้เน่ีย

“อะแฮม่ !” ชายชรามสี หี นา้ จรงิ จงั “ขา้ ถกู คนใสร่ า้ ย”
“ออ้ ” เสยี่ วเปา่ พดู “ขา้ ไมม่ กี ญุ แจ จะปลอ่ ยทา่ นออก
มาไดอ้ ยา่ งไร”
ชายชราคดิ ในใจวา่ เกนิ เยยี วยาจรงิ ๆ “พวกเจา้ …ดงึ
ออกไปกไ็ ดแ้ ลว้ !”

“ทา่ นดงึ ออกเองไมไ่ ดห้ รอื ?” เออ้ รเ์ ปา่ ถาม
ชายชราหวั เราะ ตอบวา่ “ถา้ ขา้ ดงึ ออกได้ ขา้ จะให้
พวกเจา้ ชว่ ยหรอื ?”
เออ้ รเ์ ปา่ จงึ พดู วา่ “ทา่ นเปน็ ผใู้ หญย่ งั ดงึ ไมอ่ อก แลว้
เดก็ อยา่ งพวกขา้ จะดงึ ออกหรอื ?”
ชายชรา “…”
ทเ่ี จา้ พดู กม็ เี หตผุ ล…

จะวา่ ไป เดก็ สขี่ วบมเี หตมุ ผี ลเชน่ นี้เชยี วหรอื
ตา้ เปา่ ยกปากกาขน้ึ มาเขยี นวา่ ‘ทา่ น บอกความจรงิ
มา ไมเ่ ชน่ นัน้ จะ…’
ตา้ เปา่ ปดิ ตาน้องสาว แลว้ เขยี นวา่ ‘ฆา่ ทา่ น!’
ชายชราใจกระตกุ วบู เจา้ เดก็ ตวั แสบ จะฆา่ เขาร!ึ

ชายชราเรมิ่ จะสงสยั ในในชวี ติ เสยี แลว้ สิ ตอ่ ใหเ้ ปน็
พญามารที่ยงิ่ ใหญท่ ่ีสุดในใตห้ ล้าซ่งึ สงั หารคนมานับไม่
ถว้ น…ตอนเดก็ กย็ งั คงไมบ่ า้ บนิ่ เชน่ น้ีกระมงั ? พวกเขา
คงไมใ่ ชเ่ ดก็ จากเผา่ มารกระไรเทอื กน้ีหรอกกระมงั ?

ขณะท่ีชายชรากําลังลังเลวา่ จะหวา่ นล้อมเด็กตัว
แสบเหลา่ น้ีอยา่ งไร เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กร็ อ้ งขน้ึ วา่ “อวุ า้ อวุ า้ !”

นางชไ้ี ปยงั กําแพง บนกําแพงมีดอกไม้ดอกเล็กสี

เหลอื งอยดู่ อกหน่ึง
“น้องเลก็ อยากไดด้ อกไมห้ รอื ?” เสย่ี วเปา่ เดนิ เขา้ ไป

เดด็ ดอกไมท้ บ่ี านสะพรงั่ ดมู ชี วี ติ ชวี าดอกนัน้ ออกมา

ชายชราหนา้ ถอดสใี นทนั ใด นัน่ ไมใ่ ชด่ อกไมจ้ รงิ ๆ แต่
เปน็ กลไกสําหรบั ปอ้ งกนั คนบกุ เขา้ มาโดยไมต่ งั้ ใจ ขณะ
ทท่ี างเขา้ ถกู เปิดเอาไว้ กลไกน้ีแมแ้ ตเ่ ขาเองกย็ งั ไมเ่ คย
ใช้

แตอ่ าจารยป์ บู่ อกไวว้ า่ หากไมจ่ วนตวั จรงิ ๆ กไ็ มค่ วร
ใชก้ ลไกนี้ มฉิ ะนัน้ อาจมอี นั ตรายถงึ ชวี ติ

ทวา่ กวา่ ชายชราจะนึกไดก้ ส็ ายไปเสยี แลว้ เสย่ี วเปา่
เดด็ ดอกไมอ้ อกมาแลว้

“น้องเลก็ เอา้ นี่”

เสยี่ วเปา่ เปน็ พช่ี ายทร่ี กั น้องเหมอื นกนั นะ

ขณะทเ่ี สย่ี วเป่ากําลงั จะสง่ ดอกไมใ้ หน้ ้องสาวนั้นเอง
ก็มลี ูกไฟพน่ ออกมาจากกําแพงซ่งึ ก่อนหน้านี้มดี อกไม้
ตดิ อยู่ มนั พงุ่ เขา้ ใสด่ า้ นหลงั ศรี ษะของเสยี่ วเปา่ !

“อวุ า้ าา” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รอ้ งลนั่ ดว้ ยความดดุ นั

นางยกมอื ขน้ึ ปดั ลกู ไฟกถ็ กู พลงั ของราชาศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ดนั กลบั ไปกระแทกกบั กําแพง ทําใหเ้ ปลวเพลงิ ลกุ ทว่ ม
กําแพง!

ชายชรามองภาพเหตกุ ารณ์ดว้ ยความตะลงึ งนั

ปลอ่ ยใหเ้ ขาสบั สนอยตู่ งั้ นาน ทแ่ี ทเ้ จา้ ทารกชดุ ลกู
แกะคนนี้หรอกหรอื ทมี่ พี ลงั แขง็ แกรง่ ?

ในภาพวาดบนกําแพง มลี กู ไฟเลก็ ๆ ปลอ่ ยออกมา
อกี หลายลกู แตก่ ถ็ กู ราชาศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยปดั กลบั ไปอกี

เยย่ี นเสี่ยวซ่อื ไมพ่ อใจที่พช่ี ายของตนถูกลอบโจมตี
นางไมเ่ พยี งปดั ลกู ไฟกลบั ไป แตย่ งั ใชพ้ ลงั ถลม่ ผนังลง
มา!

เดมิ ทคี ดิ วา่ เรอ่ื งทงั้ หมดจะจบลงเพยี งเทา่ นี้ อยา่ งไร
เสียลูกไฟเหล่านี้กร็ ุนแรงเหลือเกิน แต่ไหนเลยจะรูว้ า่
อยๆู่ ก็

มเี สยี งรอ้ งของนกดงั ขน้ึ จากดา้ นหลงั กําแพงซง่ึ ถลม่
ลงไป นกหลวน[3]ตวั ยกั ษ์ใหญต่ วั หน่ึงกบ็ นิ ข้นึ มาจาก
กองขเ้ี ถา้

นกหลวนนัน้ รวดเรว็ เขา้ มาคาบเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไป!
“น้องเลก็ !” เออ้ รเ์ ปา่ ตะโกนเรยี ก ยน่ื มอื ออกมาควา้
น้องสาว นกหลวนตัวนั้นบนิ ขา้ มศีรษะของพวกเขาไป
ดว้ ยความเรว็ เหลอื เชอ่ื
ชายชราตกใจ “นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ า้ ส!ี วา่ กนั วา่ นก
หลวนหา้ สมี สี ายเลอื ดของเฟ่ งิ หวง[4] เปน็ ลกู หลานของ

เฟ่ งิ หวง!”

ไมน่ า่ เลา่ อาจารยป์ จู่ งึ ระมดั ระวงั กลไกน้ีมาก นกหล
วนดรุ า้ ยมาก ไมแ่ บง่ แยกมติ รหรอื ศตั รู นอกจากนัน้ แลว้
พวกมนั กย็ งั นา่ สะพรงึ กลวั มาก แมแ้ ตใ่ นยคุ เฟ่ อื งฟขู อง
พวกเขา พวกเขายงั ไมก่ ลา้ คดิ เปน็ ปฏปิ กั ษ์กบั นกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลยดว้ ยซา้ํ

ชายชรากลา่ ววา่ “พวกเจา้ รบี หนีไปเรว็ น้องสาวของ
พวกเจ้าหนีไมร่ อดแล้ว หลังจากท่ีมนั กินน้องพวกเจ้า
แลว้ กจ็ ะกลบั มากนิ พวกเจา้ !”

“อวุ า้ อวุ า้ !” เสยี งของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ดงั กอ้ งอยใู่ นถ้าํ
คลา้ ยกบั กําลงั รอ้ งไห้

ใบหนา้ ของตา้ เปา่ เยน็ เยยี บ เขากําหมดั แน่น มองไป
ยงั ทิศทางที่นกหลวนออกไป เขาตะโกนพูดบางอยา่ ง
ออกมา

ไม่มีใครฟังออกว่าเขาพูดว่าอะไร แต่เร่ืองน่า
ประหลาดเกดิ ขน้ึ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ดี่ รุ า้ ยกค็ าบเยย่ี น
เสย่ี วซ่อื กลบั มา

นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระพอื ปีก มนั บนิ มาฝ่ งั ตรงขา้ ม
ของตา้ เปา่ มองไปยงั ตา้ เปา่ ดว้ ยความดดุ นั

ตา้ เปา่ พดู ดว้ ยสหี นา้ เยน็ เยยี บอกี ครงั้

เปน็ สงิ่ ทพ่ี วกเขาฟงั ไมอ่ อก

แตว่ า่ นกตวั นัน้ คอ่ ยๆ บนิ ลงมาหยดุ ตรงหนา้ ของตา้
เปา่ มนั คอ่ ยๆ วางเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ลงทพ่ี ้นื หลงั จากนัน้ มนั
กถ็ อยหลงั ออกไปสองกา้ ว แลว้ กม้ หนา้ ลง

ชายชราตะลงึ งนั กบั ภาพเหตกุ ารณ์ทเี่ กดิ ขน้ึ

นี่มนั อะไรกนั

นกหลวนซง่ึ คาบเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไป อยๆู่ กค็ าบเยยี่ น
เสย่ี วซ่อื กลบั มาคนื ใหต้ า้ เป่าอยา่ งวา่ งา่ ย ทงั้ ยงั กม้ หนา้
นิ่งราวกบั เปน็ ขนุ นางซง่ึ กําลงั เขา้ เฝา้ กษัตรยิ ์

ตา้ เปา่ ไมไ่ ดส้ นใจวา่ ชายชราจะตกใจเพยี งใด เขากา้ ว
เขา้ ไปขา้ งหนา้ แลว้ อมุ้ น้องสาวขน้ึ มา

เย่ียนเส่ียวซ่ือควา้ แขนเส้ือต้าเป่าด้วยสีหน้าเศรา้
สรอ้ ย แลว้ มดุ ศรี ษะเขา้ หาออ้ มอกของตา้ เปา่ “อวุ า้ อวุ า้ ”

นกยกั ษ์ นิสยั ไมด่ ี
ชายชรามองต้าเป่า หรอื วา่ …เขาจะเป็นผู้ท่ีชะตา
กําหนด?

เสยี่ วเป่าและเออ้ รเ์ ป่าวงิ่ เตาะแตะเขา้ มาจบั น้องสาว
สดุ ทร่ี กั ของเขา

เออ้ รเ์ ปา่ พดู วา่ “ตา้ เปา่ เม่อื กเี้ จา้ พดู วา่ อะไร มนั ถงึ
พาน้องเลก็ กลบั มา”

ทจี่ รงิ ตา้ เปา่ กไ็ มร่ เู้ หมอื นกนั

ในตอนนัน้ เอง สมองของเขากว็ า่ งเปลา่ ในใจของเขา
คลา้ ยกบั จะมเี สยี งนี้ดงั ขน้ึ และเปลง่ เสยี งนัน้ ออกมา

“ภาษาเฟ่ งิ ! ภาษาเฟ่ งิ !” ภาษาเฟ่ งิ หายสาบสญู ไป
หลายพนั ปแี ลว้ เม่อื มโี อกาสไดฟ้ งั ยามทมี่ ชี วี ติ อยู่ ชาย
ชราก็ตัวสัน่ เทิ้มด้วยความต่ืนเต้น “นกหลวนเป็นลูก
หลานของเผา่ เฟ่ งิ มเี พยี งภาษาของเผา่ เฟ่ งิ เทา่ นั้นทส่ี งั่
มันได้! เจ้าเด็กน้อย! ไม่สิ…ต้าเป่า พวก…พวกเจ้า
เกยี่ วขอ้ งอะไรกบั เผา่ เฟ่ งิ หรอื ”

ทเี่ ขาไมไ่ ดถ้ ามตา้ เป่าเพยี งคนเดยี ว กเ็ พราะเดก็ ทงั้
สามคนหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน เหน็ ได้ชัดวา่
พวกเขาเปน็ ฝาแฝดกนั ถา้ หากคนใดคนหน่ึงเกย่ี วขอ้ ง
กบั เผา่ เฟ่ งิ พวกเขาอกี สองคนกย็ อ่ มตอ้ งเกย่ี วขอ้ งดว้ ย

ไหนเลยจะรวู้ า่ ตา้ เปา่ ยงั ไมท่ นั ไดเ้ อย่ ปาก เสย่ี วเปา่ ก็
พดู ขน้ึ วา่ “เฟ่ งิ หวงไมใ่ ชน่ กหรอกหรอื ? ภาษาเฟ่ งิ กค็ อื
ภาษานกสนิ ะ ทต่ี า้ เปา่ ไมย่ อมพดู กเ็ พราะเจา้ พดู ภาษา
นกใชไ่ หมละ!”

ตา้ เปา่ “…”

เออ้ รเ์ ปา่ “…”

ชายชรา “…”

º··Õè 5 àÂÕè¹àÊÕèÂÇ«×èͨÍÁÇÒÂÃéÒÂ

ภาษาทเี่ กา่ แกแ่ ละศกั ดเิ์ ชน่ นี้ เหตใุ ดเจา้ เป๊ ียกนี่ถงึ
พดู ได้ พดู แลว้ ฟงั ดสู งู สง่ เหลอื เกนิ

ทันใดนั้นชายชรานึกถึงคําพูดวา่ ไมม่ นี กไมม่ ไี ขข่ อง
เจ้าเดก็ คนนี้ เขายงั คิดเสียอกี วา่ เจ้าเดก็ พวกนั้นจงใจ
แกลง้ ตน ไมค่ ดิ เลยวา่ แทจ้ รงิ แลว้ เขาเชยี่ วชาญดา้ นการ
พดู แทงใจดําไมเ่ ลอื กหนา้

ชายชรารสู้ กึ สงสารตา้ เปา่ ทม่ี นี ้องชายแบบน้ี

ตา้ เปา่ หนา้ ดําครา่ํ เครยี ดขน้ึ มาทนั ใด แตเ่ ขากส็ รรหา
คําพดู มาตอบโตไ้ มไ่ ด้ นา่ โมโหเหลอื เกนิ !

……
หลงั จากทถี่ กู เดก็ ทงั้ สามหอมแกม้ จนต่นื อวหี๋ วนั่ จงึ
ไมค่ ดิ จะนอนตอ่ เธอนอนอยใู่ นออ้ มอกของเยย่ี นจวิ่ เฉา
ด่ึมด่ํากับชว่ งเวลาของพวกเขาทัง้ สอง ทันใดนั้นก็นึก
เรอ่ื งหน่ึงขน้ึ มาได้ เธอจงึ ถามขน้ึ ดว้ ยความสงสยั วา่ “มี
ขา่ วจากเผา่ พอ่ มดบา้ งไหม?”
“เจา้ หมายถงึ โจวจนิ่ หรอื ? ไมม่ ”ี เยย่ี นจวิ่ เฉาสา่ ย
หนา้

เรอ่ื งน้ีจะวา่ ไปเกยี่ วขอ้ งกบั อวหี๋ วนั่ อยบู่ า้ ง กอ่ นหนา้

น้ีอวหี๋ วนั่ ถกู คนเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธลิ์ อบโจมตี รกั ษาไมห่ ายอยู่
พกั หน่ึง ซวิ หลวั ฟนั น้าํ นมโมโหจนพาพรรคพวกตามไป
ถงึ เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และหนานจา้ วกบั เผา่ พอ่ มดกย็ กทพั ไป
บกุ ทเ่ี ผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ชน่ กนั และไดร้ บั ชยั ชนะมา

กระนัน้ หลงั จากทสี่ งครามครงั้ น้ีจบลงไดไ้ มน่ าน โจว
จนิ่ กห็ ายตวั ไปแลว้

หายไปอย่างไรร้ อ่ งรอย แม้แต่คนสนิทของเขาก็
งนุ งงไปตามๆ กนั

“สรุปแลว้ เกดิ อะไรข้นึ ตอนทเี่ ขาหายไป ทา่ นเลา่ ให้
ขา้ ฟงั อกี ครงั้ ไดไ้ หม” อวหี๋ วนั่ หนั หนา้ ไปถามเยย่ี นจวิ่ เฉา

เยยี่ นจวิ่ เฉาพยกั หนา้ แลว้ เลา่ เรอ่ื งทโี่ จวจนิ่ หายตวั
ไปใหอ้ วหี๋ วนั่ ฟงั โดยละเอยี ด

เร่ืองนี้ เกิดข้ึนหลังจากท่ีพวกเขาเอาชนะเผ่า
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดแ้ ลว้ พวกเขากําลงั อยรู่ ะหวา่ งการเดนิ ทาง
กลับเผา่ พอ่ มดเป็นวนั ท่ีสาม เพงิ่ เดินทางออกมาจาก
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มงุ่ หนา้ ไปยงั เผา่ พอ่ มด ระหวา่ งทางพวก
เขาผา่ นปา่ แหง่ หน่ึง อยๆู่ โจวจนิ่ กบ็ อกใหร้ ถมา้ จอดลง

คนสนิทของเขาจงึ ทําตามคําสงั่

โจวจนิ่ ลงจากรถมา้ เดนิ เขา้ ไปในปา่

เขาไมไ่ ดส้ งั่ ใหค้ นสนิทตดิ ตามไป แตก่ ไ็ มไ่ ดห้ า้ มไมใ่ ห้

พวกเขาตามไป

คนสนิทจงึ รกั ษาระยะหา่ งจากเขาสองจงั้ ระยะหา่ ง
เชน่ นี้มไิ ดเ้ ปน็ การรบกวนโจวจนิ่ ทงั้ ยงั นับวา่ ใกลพ้ อทจี่ ะ
เขา้ ไปอารกั ขาเขาไดท้ นั ทว่ งทหี ากมอี นั ตรายเกดิ ขน้ึ

โจวจิน่ เดินมาใต้ต้นอถู งต้นหน่ึง ต้นอถู งต้นน้ีอายุ
มากแลว้ โจวจนิ่ ลบู ตน้ ไม้ ไมร่ วู้ า่ เขาพมึ พาํ อะไร จากนัน้
กอ็ อ้ มไปดา้ นหลงั ตน้ ไม้

เหล่าคนสนิทของเขาคิดวา่ เขาจะเดินอ้อมออกมา
แตร่ ออยพู่ กั ใหญก่ ย็ งั ไมเ่ หน็ เงาคน พวกเขาจงึ รบี เขา้ ไป
ดู กพ็ บวา่ โจวจนิ่ หายไปแลว้

พวกเขาไมไ่ ดย้ นิ เสยี งฝเี ทา้ วา่ โจวจนิ่ เดนิ ออกไปไกล
และไมพ่ บรอยเทา้ ของโจวจนิ่ แตโ่ จวจนิ่ กไ็ มไ่ ดอ้ ยใู่ นปา่
แหง่ น้ี

“ดว้ ยนิสยั ของโจวจนิ่ เขาไมม่ ที างหนีไปโดยไมบ่ อก
กลา่ ว” เยยี่ นจวิ่ เฉาบอก

อวหี๋ วนั่ พยกั หน้า “เชน่ นั้น…เป็นไปได้ไหมวา่ จะมี
ยอดฝมี อื มาลกั พาตวั เขาไป”

เยย่ี นจวิ่ เฉาตอบวา่ “เผา่ พอ่ มดกส็ งสยั วา่ เป็นเชน่
นั้น เพยี งแตว่ า่ ผตู้ ดิ ตามของโจวจนิ่ ในตอนนั้นเปน็ หลวั
ชา่ ทหารระดบั สูงสุด จะลักพาตวั โจวจนิ่ ไปยอ่ มไมอ่ าจ

เลด็ ลอดสายตาของพวกเขาไปไดง้ า่ ยๆ ไมไ่ ดห้ มายความ
วา่ จะสไู้ มไ่ ด้ แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไรพวกเขาตอ้ งรบั รบู้ า้ ง อยา่ ง
เชน่ จากกลนิ่ อาย จากพลงั ภายใน ของพวกนี้ปกปดิ หลวั
ชา่ ทหารไมไ่ ดห้ รอก”

อวหี๋ วนั่ พึมพาํ วา่ “ก็หมายความวา่ โจวจิ่นหายไป
อยา่ งไรร้ อ่ งรอยจรงิ ๆ?”

อวหี๋ วนั่ รูส้ กึ ผดิ อยบู่ า้ ง เรอ่ื งน้ีเกดิ ขน้ึ หลงั จากทโ่ี จว
จนิ่ ไปโจมตเี ผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ พ่อื ตนเอง ถา้ หากตอนนัน้ เธอ
ระวงั สกั

หน่อย ไมป่ ล่อยใหต้ นเองถูกคนเผา่ ศักดิส์ ิทธลิ์ อบ
เล่นงานเข้า โจวจิ่นก็คงไม่ต้องเดินทางไปยังเผ่า
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และเกดิ เรอ่ื งระหวา่ งทางกลบั เผา่ พอ่ มดเชน่ นี้

เยย่ี นจิว่ เฉาเหน็ สีหน้าเศรา้ สรอ้ ยของเธอ กป็ ลอบ
ประโลมวา่ “เจา้ อยา่ ไดโ้ ทษตวั เองเลย ขา้ คดิ วา่ เรอ่ื งนี้ไม่
น่าจะเก่ียวข้องกับเจ้ามากนัก โจวจิ่นไม่ใช่คนเดียวที่
หายตวั ไป”

“ยังมีคนอ่นื อกี หรอื ?” อวหี๋ วนั่ ทําตาโตด้วยความ
ประหลาดใจ

“อมื ” เยย่ี นจวิ่ เฉาลบู ผมของเธอ เขาใชพ้ ลงั ภายใน
เพยี งเลก็ น้อย จดหมายลบั บนโตะ๊ กพ็ งุ่ มาถงึ มอื พลงั