º··èÕ 30 ¶×Í¡Óà¹Ô´»ÃÐÁØ¢ÁÒÃ!
ทอี่ วหี๋ วนั่ บอกวา่ กลบั บา้ นเป็นเรอ่ื งจรงิ จงั พาโจวจิ่
นกลับไปกจ็ รงิ จังเชน่ กัน หลังจากโจวจิน่ มาท่ีดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรา่ งกายของเขากเ็ รมิ่
ถูกปลุก ยามท่ีเขาอยูใ่ นประเทศมรกตหรอื เผา่ พอ่ มด
ต่างก็ดีมาก เธอเช่ือวา่ ตราบใดท่ีกลับไปที่นั่น การ
เปลยี่ นแปลงของโจวจนิ่ กจ็ ะสนิ้ สดุ ลง
อวหี๋ วนั่ เลา่ สงิ่ ทเ่ี ธอคดิ ใหเ้ ยย่ี นจวิ่ เฉาฟงั
เยย่ี นจวิ่ เฉาสง่ เสยี งอมื เหน็ ดว้ ย
สยุ่ เยวช่ งิ กลบั ไมม่ คี วามสขุ “พวกเจา้ จะพาเขาไปไม่
ได”้
“แลว้ เกย่ี วอะไรกบั เจา้ ?” เยยี่ นจวิ่ เฉาเอย่ เบาๆ
สุย่ เยวช่ งิ รูว้ า่ ตนพดู กบั บรุ ุษทอี่ า้ งวา่ เป็นปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉาผนู้ ี้ไมไ่ ด้ เขาสงสยั วา่ อกี ฝา่ ยสตไิ มด่ เี ลก็ น้อย
เขาหันไปมองอวีห๋ วัน่ ด้วยความหวัง “โปรดฟังข้า
กอ่ น…… “
ไหนเลยจะรูว้ า่ เขาพดู ไดเ้ พยี งครง่ึ หน่ึง กถ็ กู อวหี๋ วนั่
ขดั จงั หวะ
อวหี๋ วนั่ กล่าววา่ “เจ้าเป็นใคร? เหตุใดข้าต้องฟัง
เจา้ ?”
สยุ่ เยวช่ งิ สําลกั เหตใุ ดเม่อื ครรู่ สู้ กึ วา่ สตรผี นู้ ี้ดพู ง่ึ พา
ได?้ ทําใหค้ นสําลกั ไดไ้ มต่ า่ งไปจากปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่
เฉาสกั นิด!
“ขา้ จะไปเกบ็ ของ ดวู า่ มอี ะไรทนี่ ําไปไดบ้ า้ ง” อวหี๋ วนั่
หนั หลังกลับเขา้ หอ้ ง พวกเขารบี รอ้ นออกมา ไมไ่ ดน้ ํา
ของใชป้ ระจําวนั มาดว้ ย โชคดที แ่ี มว้ า่ บา้ นในชนบทจะ
วา่ งเปลา่ ทวา่ ชดุ และผา้ กย็ งั สะอาด
หลงั บา้ นยงั มผี กั ปา่ เธอจะไปขดุ มาสกั หน่อย
ทนั ทที อ่ี วหี๋ วนั่ ออกจากหอ้ งมาพรอ้ มตะกรา้ สุย่ เยว่
ชงิ กเ็ ขา้ มาขวางไว้ สุย่ เยวช่ งิ มองเธอและเยย่ี นจวิ่ เฉาท่ี
ไมร่ รู้ อ้ นรหู้ นาวอยใู่ นหอ้ งโถง ขมวดควิ้ เอย่ วา่ “ทกุ สงิ่ ที่
ขา้ พดู เปน็ ความจรงิ ! เขาคอื ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขาเปน็
ของนิกายศักดิส์ ิทธิ์ เขาอยูท่ ี่น่ี! การปกป้องดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ ความรบั ผดิ ชอบของเขา! ไมเ่ ชน่ นัน้ เจา้ คดิ
วา่ เขาทงิ้ เสย้ี ววญิ ญาณไวแ้ ตแ่ รก เพราะยดึ ตดิ ในโลกยี ์
จรงิ ๆ หรอื ? เพราะเขารวู้ า่ จติ วญิ ญาณของประมขุ มาร
ยงั เหลือรอด จึงใชก้ ําลังทัง้ หมดท่ีมีดึงเส้ียววญิ ญาณ
ของตนออกมาผ่านวชิ าต้องหา้ ม มีเพยี งเขาเท่านั้นที่
สามารถจดั การกบั ประมขุ มารได!้ ”
อวหี๋ วนั่ กล่าวอยา่ งเฉยเมย “น่ีเป็นเรอ่ื งของนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ ไมเ่ กยี่ วกบั โจวจนิ่ ”
สุ่ยเยวช่ งิ กัดฟันเอย่ “ดี ดี! ต่อใหพ้ วกเจ้าคิดวา่
ทงั้ หมดนี้ไมเ่ กย่ี วขอ้ งกบั เขา แตพ่ วกเจา้ คดิ วา่ จะออกไป
ไดต้ ามอาํ เภอใจจรงิ ๆ หรอื ? เจา้ ถอื วา่ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
เปน็ สวนผกั หรอื อยา่ งไร? คดิ จะมากม็ า? คดิ จะไปกไ็ ป?
ยามที่พวกเจ้าเขา้ มายงั ดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ ไม่รูห้ รอื วา่
ทางใหก้ ลบั ไมม่ อี กี แลว้ ? ไมว่ า่ พวกเจา้ จะเดนิ อยา่ งไร กม็ ี
เพยี งทางออกเดยี ว คอื ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
แมว้ า่ ในยามนั้นยอดฝมี อื แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะสญู
เสียไปกับการแยกมติ ขิ องดนิ แดนศักดสิ์ ิทธิ์ ทวา่ บดั นี้
รอยแยกนัน้ ไดป้ ดิ ลงแลว้ ทนั ทที ผ่ี ถู้ กู ลขิ ติ ทล่ี งุ เหมยซอื
เฝา้ รอมาถงึ รอยแยกทงั้ หมดกถ็ กู ปดิ ลง
น่ีคอื รปู แบบทอี่ าจารยป์ วู่ างไว้ เพ่อื ไมใ่ หป้ ระมขุ มาร
มโี อกาสหลบหนีอกี ครงั้
สยุ่ เยวช่ งิ กลา่ วตอ่ “อาจารยป์ ไู่ ดร้ บั บาดเจบ็ จากการ
ดบู ญั ญตั สิ วรรค์ เดมิ ทไี มส่ ามารถใชร้ ปู แบบทแี่ ขง็ แกรง่
เชน่ นี้ได้ เขาใชอ้ าวธุ ของประมุขศักดสิ์ ทิ ธสิ์ รา้ งดวงตา
หากพวกเจา้ อยากกลบั ไป กต็ อ้ งทําลายดวงตานั่นกอ่ น
แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้อย่าง นั่นคืออาวุธของประมุข
ศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงประมุขศักดิ์สิทธเิ์ ท่านั้นท่ีสามารถ
ทําลายมนั ได้ ยงิ่ กวา่ นัน้ ไมใ่ ชป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นยามน้ี
แตเ่ ปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ตี่ ่นื ขน้ึ อยา่ งสมบรู ณ์”
อวหี๋ วนั่ ลบู คาง “พดู ไปพดู มา โจวจนิ่ ตอ้ งถกู ปลกุ ให้
ต่นื จงึ จะสามารถเปดิ เสน้ ทางใหเ้ รากลบั ไปได้ แตห่ ากโจ
วจนิ่ ต่นื ข้นึ เขากจ็ ะไมใ่ ชโ่ จวจนิ่ อกี ตอ่ ไปและจะไมเ่ ปิด
ทางใหเ้ รา ไมว่ า่ จะมองอยา่ งไร ไอห้ นอู ยา่ งเจา้ กก็ ําลงั
หลอกพวกเรา!”
ไอ้ ไอห้ น?ู
แมว้ า่ เขาจะอายแุ คย่ สี่ บิ ตน้ ๆ แตด่ อู ยา่ งไรเขากแ็ ก่
กวา่ ?
ทวา่ ทเ่ี ธอเอย่ กไ็ มผ่ ดิ นี่เปน็ คําถามทไ่ี มม่ คี ําตอบ
หากพวกเขาตอ้ งการแยกมติ กิ ลบั ไป กต็ อ้ งปลกุ โจว
จนิ่ และเม่อื โจวจนิ่ ต่นื ขน้ึ กจ็ ะไมอ่ ยากกลบั ไปกบั พวก
เขาอกี
“เรอ่ื งของพวกเรา พวกเราหาทางเอง” เยย่ี นจวิ่ เฉา
ลกุ ขน้ึ หยบิ ตะกรา้ ในมอื อวหี๋ วนั่ และเหลอื บมองสุย่ เยว่
ชงิ “ไม่อนญุ าตใหเ้ ขา้ ใกล้โจวจิน่ แม้แต่ก้าวเดียว ไม่
อนญุ าตใหค้ ยุ กบั เขา”
“เจา้ มสี ทิ ธอิ์ ะ…”
ปงั !
ก่อนท่ีสุ่ยเยวช่ ิงจะเอ่ยจบ ประตูห้องด้านในก็ถูก
เยย่ี นจวิ่ เฉาปดิ ดว้ ยกําลงั ภายใน
คหู่ น่มุ สาวไปขดุ ผกั ปา่ ทส่ี วนหลงั บา้ น
แน่นอน สยุ่ เยวช่ งิ ไมม่ ที างเชอ่ื ฟงั
เม่อื เหน็ ทงั้ สองเดนิ ไกลออกไปเรอ่ื ยๆ เขากแ็ อบยอ่ ง
มาทปี่ ระตเู งยี บๆ และแงม้ ประตเู บาๆ เขาพยายามมอง
ผา่ นรอยแงม้ ทป่ี ระตู แตก่ ต็ อ้ งแปลกใจเม่อื เหน็ ดวงตาสี
ดํากลมโตสามคู่ เขาตกใจกระโดดถอยหลัง กน้ เกอื บ
กระแทกพ้นื !
รอยแงม้ ของประตถู กู ไขน่ ้อยทงั้ สามขยายออก หวั
กลมเลก็ ทงั้ สามโผลอ่ อกมา
ทงั้ สามหนา้ ตานา่ รกั ทงั้ แววตาและทา่ ทาง ดอู ยา่ งไร
กไ็ มเ่ หมอื นเดก็ นา่ โมโหทช่ี ายชราบอก
สุย่ เยวช่ งิ รูส้ กึ วา่ ตนอาจเรมิ่ ตน้ ลงมอื จากพวกเขาได้
อยา่ งไรเดก็ ๆ กเ็ กลย้ี กลอ่ มงา่ ยกวา่ จรงิ หรอื ไม?่
“อะแฮม่ !” สยุ่ เยวช่ งิ กระแอม เดนิ ไปแลว้ คกุ เขา่ มอง
พวกเขา “ขา้ ช่อื สุ่ยเยวช่ งิ พวกเจ้าใหข้ า้ เขา้ ไปคุยกับ
ทา่ น…เอย่ โจวจนิ่ หน่อยไดห้ รอื ไม?่ ”
ทงั้ สามครนุ่ คดิ อยคู่ รหู่ น่ึง
เสยี่ วเปา่ กลา่ ววา่ “เจา้ มขี นมไหมละ?”
“หอื ?” สยุ่ เยวช่ งิ ผงะไป “เดยี๋ วขา้ ลองหาด”ู
เขาปลดกระเป๋าเฉียนคุนรอบเอว ด้านในมีขนม
น้าํ ตาลกลอ่ งหน่ึง มนั ไมใ่ ชข่ องเขา มศี ษิ ยห์ ญงิ คนหน่ึง
ขอใหเ้ ขาซ้อื ใหจ้ ากตลาดตอนลงจากเขา เขาใหพ้ วกนาง
ไมท่ นั บดั น้ีไดใ้ ชป้ ระโยชน์แลว้
“นี่” เขายน่ื กลอ่ งน้าํ ตาลใหเ้ สย่ี วเปา่
“ของขา้ ละ?” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
สยุ่ เยวช่ งิ ผงะอกี ครงั้ อยากเอย่ วา่ น้าํ ตาลกลอ่ งใหญ่
เชน่ นัน้ พวกเจา้ กแ็ บง่ กนั กนิ ส!ิ แตส่ หี นา้ แววตาของไข่
ดําน้อยไมไ่ ดค้ ดิ เชน่ นัน้ เขาคน้ เจอขนมกหุ ลาบอกี กลอ่ ง
หน่ึง ซ่ึงเขาตัง้ ใจจะนําไปมอบให้อาจารย์แม่ “ขนม
น้าํ ตาลหมดแลว้ ขนมกหุ ลาบกอ็ รอ่ ยเหมอื นกนั ”
“ยังมีต้าเป่าด้วย” เอ้อรเ์ ป่าเอ่ยหลังจากรบั ขนม
กหุ ลาบไป
เดก็ อะไร โลภมากเชน่ น้ี? ของวา่ งของอาจารยแ์ มก่ ็
ใหไ้ ปแลว้ !
แตเ่ พ่อื ใหไ้ ดค้ ยุ กบั ทา่ นผสู้ งู สง่ เขากดั ฟนั ทมุ่ สดุ ตวั
เขาหยิบขนมต่างๆ ท่ีซ้ือมาให้ศิษย์รุ่นน้ องครู
เดียวกันอันท่ีเป็นที่รกั ของเขาย่ืนให้ไข่ดําคนสุดท้าย
“เอา้ ”
ตา้ เปา่ ไมต่ อบ หยบิ ปากกาและกระดาษออกมาแลว้
ขดี เขยี นสองสามคําวา่ ‘ขา้ จะเอากระเปา๋ เจา้ ’
กระเป๋าใบน้ีดเู ลก็ แตก่ ลับจขุ องไดม้ ากมาย ตา้ เป่า
ชอบมาก
สยุ่ เยวช่ งิ ตกตะลงึ เหตใุ ดอยากไดก้ ระเปา๋ เฉียนคนุ ข
องเขา? กระเปา๋ ใบน้ีไมใ่ ชก่ ระเปา๋ ธรรมดา นอกจากสงิ่ มี
ชวี ติ ลว้ นใสข่ องไดท้ กุ อยา่ ง ทงั้ ยงั จไุ ดม้ าก ไมม่ ขี ายตาม
ทอ้ งตลาด มเี พยี งศษิ ยค์ นสําคญั ยงิ่ แหง่ สํานักเทา่ นัน้ ที่
จะมกี ระเปา๋ เฉียนคนุ
แน่นอน สุย่ เยวช่ งิ ไมเ่ ตม็ ใจใหก้ ระเป๋าฉียนคนุ ของ
ตน แตเ่ ขากไ็ มอ่ ยากพลาดโอกาสเกลย้ี กลอ่ มโจวจนิ่ ขอ
เพยี งเขาไดบ้ อกโจวจนิ่ ตอ่ หนา้ วา่ มเี พยี งการปลกุ พลงั
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งสมบรู ณ์ จงึ จะสามารถสง่ พวกเขา
กลบั ไปได้ เขาเชอ่ื วา่ โจวจนิ่ จะตอบตกลง
แมว้ า่ เขากบั โจวจนิ่ จะอยดู่ ว้ ยกนั ไมน่ าน แตก่ ไ็ มย่ าก
ทจี่ ะดอู อกวา่ โจวจนิ่ เปน็ คนทเ่ี ขา้ ใกลไ้ ดย้ ากยงิ่ คนใดท่ี
สามารถเขา้ ใกล้เขาได้ ก็คือคนท่ีเขาไม่อาจละทิง้ และ
ทํารา้ ยไดล้ ง
ขา้ แค่ต้องบอกโจวจิน่ วา่ ตราบใดท่ีเจ้าอยูท่ ี่น่ีก็จะ
สามารถสง่ พวกเขาทงั้ หมดกลบั บา้ นได้ แน่นอนวา่ หาก
เจา้ ยนื ยนั ทจ่ี ะจากไป เรากจ็ ะไมร่ งั้ ไว้ อยา่ งไรทา้ ยทส่ี ดุ
เจ้าก็จะกลายเป็นประมุขศักดิส์ ิทธทิ์ ี่แท้จรงิ พวกเขา
อยากหยดุ กห็ ยดุ ไมไ่ ด้
เขาเชอ่ื วา่ การพดู เชน่ น้ีลอ่ ใจไดม้ าก
หลังจากคิดทบทวนสามตลบ ในท่ีสุดสุ่ยเยวช่ ิงก็
มอบกระเปา๋ เฉียนคนุ ให้
ตา้ เปา่ หยบิ กระเปา๋ เฉียนคนุ ไป แน่นอนวา่ ไมล่ มื หยบิ
กลอ่ งขนมนานาชนิดไปดว้ ย
สยุ่ เยวช่ งิ “…”
เจา้ ชา่ งโลภมากยงิ่ นัก?
“เขา้ มาส”ิ เสยี่ วเปา่ เปดิ ประตู
ไขน่ ้อยทงั้ สามเปดิ ทางใหโ้ ดยดี
แมจ้ ะโลภไปบา้ ง แตก่ ย็ งั รกั ษาสญั ญา ไมไ่ ดเ้ กนิ จรงิ
อยา่ งทล่ี งุ เหมยซอื วา่ ออกจะเปน็ เดก็ นา่ รกั นา่ ชงั ใชห่ รอื
ไม?่
สยุ่ เยวช่ งิ เขา้ มาในหอ้ งดว้ ยอารมณ์สดชน่ื แตแ่ ลว้ ก็
ตอ้ งตกตะลงึ
เขาเหน็ โจวจนิ่ แตโ่ จวจนิ่ หลบั ไปแลว้ !
เสย่ี วเปา่ ถอดหมวกทไี่ ดไ้ มม่ อี ยบู่ นหวั และทําทา่ ทาง
สภุ าพบรุ ษุ “เอาละ เจา้ คยุ กบั พโี่ จวจนิ่ ไดเ้ ลย! แตเ่ ขา
อาจจะตอบเจา้ ไมไ่ ดน้ ะ!”
สยุ่ เยว่ ชงิ ที่ โกรธ จน ตวั สนั่ “……!!”
หลงั จากอวหี๋ วนั่ และเยย่ี นจวิ่ เฉากลบั มาจากการขดุ
ผกั ป่า อาหารทจี่ งิ้ อโู๋ จว้ เตรยี มไวก้ เ็ สรจ็ แลว้ สว่ นผสม
ทัง้ หมดมาจากกระเป๋าเฉียนคนุ ของโจวจนิ่ ทัง้ สะอาด
และสดใหม่ ทสี่ ําคญั ทส่ี ุดคอื ทกั ษะการทําอาหารของจิ้
งอโู๋ จว้ ไวว้ างใจไดม้ ากกวา่ ทกุ คนมากทเี ดยี ว
อวหี๋ วนั่ ทงิ้ โจวจนิ่ และหลวั ชา่ น้อยไวต้ ามลําพงั พวก
เขาทงั้ สองอยทู่ นี่ ่ีมานาน คนุ้ เคยกบั กจิ วตั รทน่ี ี่แลว้ ไมไ่ ด้
นอนมาทงั้ คนื อาจจะต่นื ตอนบา่ ย
คนทเ่ี หลอื กนิ ขา้ วจนอมิ่
สยุ่ เยวช่ งิ ไมก่ นิ กอ็ มิ่ แลว้ โกรธจนอมิ่
ระหวา่ งนั้นเยยี่ นเส่ียวซ่ือต่ืนข้นึ มานานกวา่ สองชวั่
ยาม เลน่ กบั บดิ ามารดาอยา่ งสนกุ สนาน
ตอนบา่ ย นางและบรรดาพช่ี ายกผ็ ลอ็ ยหลบั ไป แตโ่ จ
วจนิ่ กบั หลวั ชา่ น้อยกลบั ทยอยต่นื ขน้ึ
เยย่ี นจวิ่ เฉาเอย่ กบั โจวจนิ่ “ออกเดนิ ทางกนั เถอะ”
โจวจนิ่ กลบั เอย่ วา่ “ขา้ ยงั มบี างเรอ่ื ง อยากออกไปสกั
หน่อย จะกลบั มาตอนเยน็ ”
คนตดิ ตามของเขายงั อยใู่ นวงั มาร เขาไมอ่ าจปลอ่ ย
ไปเชน่ น้ี แต่เขากไ็ มอ่ ยากใหเ้ ยย่ี นจิว่ เฉากับอวหี๋ วนั่ ไป
เผชญิ อนั ตรายกบั เขา
“หากเจ้าจะไปช่วยคนท่ีวงั มาร เกรงวา่ จะสายไป
แลว้ ” เยยี่ นจวิ่ เฉาเอย่ พรอ้ มกบั ผลกั ประตอู อก
โจวจนิ่ รบี เดนิ ออกไปกลางท่ีโล่งดา้ นนอก เงยหน้า
ข้ึนมองไปทางวงั มาร ก็เหน็ ท้องฟ้าท่ีเดิมทีไรเ้ มฆถูก
ปกคลมุ ไปดว้ ยหมอกดําขนาดใหญม่ หมึ า กลางหมอกดํา
มสี ายฟา้ แลบและฟา้ รอ้ งราวกบั เสยี งมงั กรรา้ ยคําราม
โจวจนิ่ ขมวดควิ้ “นี่คอื …”
สุย่ เยวช่ งิ เดนิ เขา้ มาดว้ ยความตกตะลงึ “เมลด็ มาร
สมบรู ณ์…ประมขุ มารกลบั มาแลว้ !”
º··Õè 31 »ÃÐÁØ¢ÁÒÃ
การเพาะเมลด็ มารสําเรจ็ หมายความวา่ คนหน่ึงพนั
คนทถี่ กู จบั ไปถกู ดงึ วญิ ญาณออกมาแลว้ ความเป็นไป
ไดท้ ค่ี นตดิ ตามผนู้ ัน้ จะมชี วี ติ รอดแทบจะเปน็ ศนู ย์
โจวจนิ่ รสู้ กึ หายใจไมอ่ อกลกึ ๆ
คนตดิ ตามคอื คนแรกทปี่ รารถนาดตี อ่ เขา หลงั จาก
เขามาทดี่ นิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ‘เขา’ ซง่ึ หมายถงึ เขาทเ่ี ปน็ โจว
จนิ่ มใิ ชป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ หง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ครงั้ แรกที่เขาพยายามจะหนีจากนิกายศักดิ์สิทธิ์
เขาซอ่ นตวั อยใู่ นบา้ นไมห้ ลงั หน่ึง และบงั เอญิ พบทาสใบ้
ท่ีทํางานในเรอื นด้านนอกกลับมาพอดี ทาสใบต้ ้มโจ๊ก
รอ้ นใหเ้ ขาชามหน่ึง
หลงั จากนัน้ แน่นอนวา่ เขาถกู สยุ่ เยวช่ งิ และคนอน่ื ๆ
ตามจนพบ เขาขอใหท้ าสใบอ้ ยขู่ า้ งกาย หลงั จากทาสใบร้ ู้
วา่ เขาเปน็ ใคร คราแรกกป็ ระหมา่ อยบู่ า้ ง แตห่ ลงั จากอยู่
ดว้ ยกนั ไดส้ กั พกั กค็ อ่ ยๆ ยอมรบั หนา้ ทใ่ี หมข่ องตน
เขายงั คงทํางานปดั กวาดเชด็ ถู แตไ่ มต่ อ้ งพบเจอกบั
สายตาเยน็ ชาจากผคู้ นอกี แลว้ เขาดแู ลเรอื นของโจวจนิ่
ไดต้ ามตอ้ งการ
ในนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมม่ ผี ใู้ ดเหน็ ทาสใบท้ ไ่ี รค้ ณุ สมบตั ิ
บาํ เพ็ญคนหน่ึงในสายตา แต่หากทาสใบ้ผู้นี้เป็นคน
เดยี วทโี่ จวจนิ่ ใหอ้ ยขู่ า้ งกาย เชน่ นั้นสถานะของเขากส็ งู
ขน้ึ เชน่ กนั
คนไมน่ ้อยพยายามซ้อื ตวั ทาสใบ้ อยากใหท้ าสใบโ้ น้ม
นา้ วโจวจนิ่ หรอื หากโจวจนิ่ หนีอกี ครงั้ กใ็ หร้ ายงานพวก
เขา แตท่ าสใบไ้ มย่ อมรบั การบบี บงั คบั หรอื สงิ่ ลอ่ ใจใดๆ
เขาตงั้ ใจทําหนา้ ทขี่ องตนและตงั้ ใจภกั ดตี อ่ โจวจนิ่
ในสายตาทกุ คน เขาเปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ หง่ นิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มเี พยี งเวลาทเี่ ขาอยกู่ บั ทาสใบเ้ ทา่ นัน้ ทเี่ ขาจะ
รสู้ กึ วา่ ตนยงั เปน็ โจวจนิ่ แหง่ เผา่ พอ่ มด
ดังนั้นครงั้ สุดท้ายท่ีเขาหนีออกจากนิกายศักดิส์ ิทธิ์
โจวจนิ่ จงึ พาทาสใบไ้ ปกบั เขา
แต่โจวจิน่ ไมไ่ ด้คิดวา่ อกี ฝ่ายต้องมาจบชวี ติ ลงด้วย
เหตนุ ี้
“ขา้ ทําใหเ้ ขาตาย…” ดวงตาของโจวจนิ่ เปลยี่ นเปน็ สี
แดง
สยุ่ เยวช่ งิ ไมใ่ ชค่ นเลอื ดเยน็ อยา่ งไรอกี ฝา่ ยกเ็ ปน็ คน
ของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ตอ้ งมาตายดว้ ยน้าํ มอื เผา่ มารเชน่ นี้
เขาเองกค็ บั แคน้ เตม็ อก ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ เขาไมใ่ ชค่ นเดยี ว
ทถี่ กู สงั หารอยา่ งทารณุ
“พวกเรายงั สไู้ มด่ พี อหรอื ?”
เสยี งออ่ นเยาวห์ น่ึงดงั มาจากดา้ นหลงั
สุย่ เยวช่ งิ หนั ไปกเ็ หน็ ไขด่ ําน้อยทงั้ สามนั่งอยบู่ นขอบ
หนา้ ตา่ ง ดว้ ยใบหนา้ เศรา้ สรอ้ ย
แม้จะโกรธเด็กเหล่านี้จนเจ็บปวดใจ แต่เม่ือเหน็
สหี นา้ ของทงั้ สาม ความกลา้ หาญยามเผชญิ หนา้ กบั เผา่
มารของพวกเขากผ็ ดุ ขน้ึ มา สยุ่ เยวช่ งิ สา่ ยหนา้ “ไมเ่ ลย
พวกเจา้ ตอ่ สไู้ ดด้ มี าก แตเ่ รามาชา้ ไป”
ยามที่หลัวชา่ น้อยกับโจวจิ่นออกจากสุสาน เหล่า
เครอ่ื งสงั เวยกต็ ายไปแลว้ ครง่ึ หน่ึง กวา่ พวกสยุ่ เยวช่ งิ จะ
มาถงึ วงั มารกไ็ มม่ ชี วี ติ ใดเหลอื รอดแลว้ เพยี งแตก่ ารดบั
และสกัดวญิ ญาณออกมาต้องใช้เวลา และยามนี้มัน
หลอมรวมสําเรจ็ แลว้ จติ วญิ ญาณของประมขุ มารกลนื
กินมัน กลายเป็นเมล็ดมารใหม่ ซ่ึงเรยี กได้ว่าทํา
วญิ ญาณมารสําเรจ็ แลว้
“มีวญิ ญาณของประมุขมารแล้ว เช่นนั้นรา่ งกาย
ละ?”
“พวกเขาสรา้ งรา่ งใหม่ไวน้ านแล้ว ขาดเพียงตัน
ภายในระดบั สงู สดุ เทา่ นัน้ ” ขณะทสี่ ยุ่ เยวช่ งิ เอย่ เชน่ น้ี ก็
ไมล่ มื ทจี่ ะเหลอื บมองไปในหอ้ ง “เดมิ ทเี ผา่ มารตอ้ งการ
ใชต้ นั ภายในระดบั สูงของผบู้ าํ เพญ็ มาร ผใู้ ดจะคาดคดิ
วา่ หลังจากนั้นจะได้พบรา่ งรวมเผ่าศักดิ์สิทธแิ์ ละมาร
ตันภายในประเภทน้ีแข็งแกรง่ กว่าตันภายในของผู้
บําเพญ็ มารมาก ไมเ่ พยี งแตส่ ามารถปรบั ใหเ้ ขา้ กบั ชมี่ าร
แต่ยังปรบั ใหเ้ ข้ากับหลิงชี่ของดินแดนศักดิ์สิทธไิ์ ด้อีก
ด้วย ทันทีที่ขา้ รูเ้ รอ่ื งจึงต้องแยง่ สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยนั่น
ออกมา”
“เขามชี อ่ื เรยี กวา่ เสย่ี วเจา” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
สยุ่ เยวช่ งิ ตะลงึ ไปพกั หน่ึง อยดู่ ว้ ยกนั มาทงั้ เชา้ เขา
จะไม่รูไ้ ด้อยา่ งไรวา่ แท้จรงิ เส่ียวเจาไม่ใชบ่ ุตรของพวก
เขา เปน็ ไขน่ ้อยทงั้ สามกบั ทารกหญงิ ตา่ งหาก แตพ่ วก
เขาตงั้ ชอ่ื ใหส้ งิ่ ชวั่ รา้ ย บา้ บอชะมดั
สยุ่ เยวช่ งิ ไมไ่ ดต้ ดิ กบั ปญั หานี้นานนัก สําหรบั เขา สงิ่
สําคัญท่ีสุดในยามนี้คือการต่อสู้กับเผา่ มาร “พวกเจ้า
อยา่ เพงิ่ มคี วามสุขเรว็ ไป แมป้ ระมุขมารจะยงั ไมไ่ ดต้ นั
ภายในรา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร แตก่ ย็ งั แขง็ แกรง่
มากพอ”
“เขาแขง็ แกรง่ เหตใุ ดไมอ่ อกมาเลา่ ?” เยย่ี นจวิ่ เฉา
ถาม
สยุ่ เยวช่ งิ เอย่ เสยี งขรมึ “นัน่ เปน็ เพราะวญิ ญาณมาร
ยงั ตอ้ งหลอมรวมกบั รา่ งกายใหม”่
“ออ้ ” เยย่ี นจวิ่ เฉาเลกิ ควิ้ หนั หลงั กลบั เขา้ หอ้ งไป
“เจา้ จะทําอะไร?” สยุ่ เยวช่ งิ เอย่ ทกั
เยี่ยนจิ่วเฉารอ้ งอ้อแล้วเอ่ยวา่ “รบี หนีในตอนท่ี
ประมขุ มารยงั ไมม่ เี วลามาทําลายโลก รบี กลบั ไปทที่ จ่ี าก
มา”
สยุ่ เยวช่ งิ หายใจไมอ่ อก “เจา้ ไปเชน่ น้ี ใจเจา้ ไมร่ สู้ กึ
ละอายสกั นิดหรอื ? หากเม่อื คนื เจา้ ไมส่ รา้ งปัญหา ขา้
อาจทําลายวงั มารและขดั ขวางการเพาะเมลด็ มารสําเรจ็
ไปแลว้ !”
เยยี่ นจวิ่ เฉาหนั กลบั มามองสยุ่ เยวช่ งิ เนิ่นนาน
สยุ่ เยวช่ งิ ถกู จอ้ งมองจนรสู้ กึ ชาหวั “เจา้ มองอะไร?”
“ดวู า่ หนา้ เจา้ หนาเพยี งใด” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
“เจา้ …” สยุ่ เยวช่ งิ สําลกั
เยย่ี นจิว่ เฉาเอย่ อยา่ งราบเรยี บ “ขา้ ไมใ่ ชค่ นนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ ภารกจิ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวก
เจา้ ไมเ่ กย่ี วกบั ขา้ เม่อื คนื ขา้ กไ็ มไ่ ดเ้ รยี กใหเ้ จา้ ไปทค่ี า่ ย
ทหารเผา่ มาร เปน็ เจา้ ทป่ี วดหวั ตามมาเอง แลว้ บดั น้ีมา
โทษขา้ พวกเจา้ คนนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไรย้ างอายเชน่ น้ีทกุ
คนหรอื ?”
สยุ่ เยวช่ งิ แทบกระอกั เลอื ด
เจา้ เอย่ เชน่ น้ีออกมาไดอ้ ยา่ งไร? ดสู งิ่ ทเี่ ราสองคนทํา
ผใู้ ดกนั แน่ทห่ี นา้ ดา้ นกวา่ ?
เยี่ยนจิ่วเฉาเกิดและตายเพ่ือคนของต้าโจวได้
เพราะเขาเปน็ ทา่ นออ๋ งแหง่ ตา้ โจว เปน็ หนา้ ทข่ี องเขาท่ี
จะปกปอ้ งตา้ โจว แตเ่ ขาตอ้ งมาเกยี่ วขอ้ งกบั ทป่ี ระหลาด
แหง่ นี้ จากนัน้ จๆู่ ใครบางคนกด็ งึ ใหเ้ ขาไปชว่ ยคน
ตอ้ งโทษทคี่ ณุ ธรรมของเขาไมส่ งู สง่ เชน่ นัน้
สุ่ยเยวช่ ิงมองด้านหลังของเขาและเอ่ยอย่างเด็ด
ขาดวา่ “เจา้ ไปได้ แตท่ งิ้ โจวจนิ่ ไว!้ ”
สยุ่ เยวช่ งิ คดิ วา่ เขาจะเอย่ วา่ ‘หากเจา้ กลา้ กล็ องด!ู ’
แตส่ ดุ ทา้ ยเขากลบั พยกั หนา้ ตกลง “ได”้
สุย่ เยวช่ งิ เบกิ ตากวา้ งอยา่ งไมเ่ ช่อื สายตา สงสยั วา่
ตนหฝู าดไป
วนิ าทีถัดมาเยย่ี นจิว่ เฉาเขา้ ไปในหอ้ ง หยบิ ปากกา
และกระดาษของตา้ เปา่ เขยี นขอ้ ความสง่ ใหส้ ยุ่ เยวช่ งิ
สุ่ยเยว่ชิงมองอักษรสองคําท่ีงดงามดั่งหงส์รอ่ น
มงั กรราํ บนกระดาษขาว ‘โจวจนิ่ ’ ทนั ใดนั้นเขากแ็ ทบ
ทรดุ
หลงั จากเยยี่ นจวิ่ เฉาและอวหี๋ วนั่ เกบ็ ขา้ วของแลว้ ก็
ใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ บกไขน่ ้อยทงั้ สาม หน่ึงในสองคน
อมุ้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื อกี คนหน่ึงอมุ้ หลวั ชา่ น้อย จงิ้ อโู๋ จว้ ยงั
คงแบกโจวจนิ่ ไวบ้ นหลงั
“ทที่ เ่ี จา้ มา…ปลอดภยั จรงิ ๆ หรอื ?” เขารอู้ ยแู่ ลว้ วา่
ปรมาจารยเ์ ซียนจิว่ เฉาไม่ใชค่ นจากดินแดนศักดิส์ ิทธิ์
ทวา่ เปน็ ทใี่ ดเขาไมร่ ู้ แตเ่ ขาคดิ วา่ มนั คงไมเ่ ลวรา้ ยไปกวา่
ดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ จะต้องเป็นดินแดนโชคดีที่มีหลิงช่ี
อดุ มสมบรู ณ์กวา่ ทน่ี ่ีเปน็ แน่!
อวหี๋ วนั่ ครนุ่ คดิ แลว้ เอย่ วา่ “ปลอดภยั กวา่ ทนี่ ่ี”
ต้าโจวไม่มีเผ่ามาร และไม่มีสัตวป์ ระหลาดอย่าง
เถาวลั ยป์ ศี าจดว้ ย
“เชน่ นั้นขา้ จะไปกบั พวกเจา้ !” จงิ้ อโู๋ จว้ เอย่ พลางตบ
หนา้ อก
เวลาน้ีจงิ้ อโู๋ จว้ ไมร่ ูว้ า่ ตนกําลังจะไปยงั ทท่ี ไ่ี มม่ หี ลิงช่ี
โดยสนิ้ เชงิ เขายงั จนิ ตนาการวา่ หลงั จากตนไปถงึ สรวง
สวรรคข์ องปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาแลว้ ระดบั พลงั ของ
เขาจะยงิ่ สงู ขน้ึ ไปอกี ขนั้ !
โจวจิน่ กับเดก็ ๆ ผล็อยหลับไปทีละคน ตลอดทาง
เงยี บสงบ
สยุ่ เยวช่ งิ มองเงาหลงั กลมุ่ คนทจี่ ากไป ในมอื กําดาบ
แน่น
ชายชราทอดถอนใจ “เจา้ อยจู่ ดั การกบั เผา่ มารเถอะ”
ยนั ตช์ ว่ ยชวี ติ ของอาจารยป์ มู่ เี พยี งผนื เดยี ว หลงั จาก
การต่อสู้ครงั้ นี้ ดาบเล่มน้ีก็จะไม่ต่างอะไรจากดาบ
ธรรมดา แมพ้ วกเขาไมใ่ ชค่ นของตน แตก่ ไ็ มใ่ ชศ่ ตั รู ใช้
กบั พวกเขา มากทส่ี ดุ กแ็ คร่ ะบายความโกรธ
สยุ่ เยวช่ งิ เอย่ ดว้ ยน้าํ เสยี งเยน็ ชา “ขา้ รู้ ขา้ จะไปเผา่
มาร ใชโ้ อกาสทป่ี ระมขุ มารยงั ไมส่ ามารถปรบั ตวั เขา้ กบั
รา่ งกายใหมโ่ ดยสมบรู ณ์ ใชด้ าบสงั หารเขา!”
ชายชรากะพรบิ ตา “เจา้ ไปกอ่ น ขา้ จะตามไปทหี ลงั ”
สยุ่ เยวช่ งิ จากไป
ทวา่ ประมุขมารแข็งแกรง่ กวา่ ท่ีเขาคิดไวม้ าก ยัง
ไมท่ นั เขา้ ใกลว้ งั มาร กถ็ กู พลงั ทแ่ี ขง็ แกรง่ ของวญิ ญาณ
มารผลกั กระเดน็ ไปไกล
เขาตกลงกบั พ้นื กระอกั เลอื ดอยา่ งรนุ แรง!
เวลานี้ประมุขมารยงั ไม่หลอมรวมกับรา่ งใหม่ แต่
กลบั แขง็ แกรง่ จนไมอ่ าจเขา้ ไปสงั หารได้
พลังกดดันวญิ ญาณมารที่แข็งแกรง่ พุ่งเข้าหาเขา
สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ วา่ ทงั้ รา่ งกายถกู ควบคมุ ระดบั สงู เชน่ เขา
ไมก่ ลวั ไอมารกล่าํ กราย ทวา่ นี่ไมใ่ ชไ่ อมารธรรมดา แต่
เป็นไอมารท่ีถูกวญิ ญาณมารเปลี่ยนใหเ้ ขม้ ขน้ กวา่ เดิม
สบิ เทา่ รอ้ ยเทา่
ไอมารแทรกซึมเข้าไปในรา่ งกายของเขาทุกอณู
เข้าไปในเส้นเลือดของเขา ราวกับมีเขม็ ถ่ีนับหม่ืนทิ่ม
แทง เจบ็ ปวดจนกรดี รอ้ งทรมานอยบู่ นพ้นื
ดเู หมอื นวญิ ญาณมารไดต้ ดั สนิ ใจกําจดั ศษิ ยท์ ปี่ ลอ่ ย
พลังของนิกายศักดิ์สิทธผิ์ ู้นี้ สติของสุ่ยเยวช่ ิงค่อยๆ
เลือนรางลงเร่อื ยๆ เขากําลังจะสูญเสียพละกําลัง
ทงั้ หมดทม่ี ี
ทวา่ เวลาน้ี จๆู่ เขากก็ ระชบั ดา้ มดาบในมอื และชกั
ดาบออกมา บาดนวิ้ ตนจนเลอื ดไหล ปลกุ จติ วญิ ญาณ
ของอาจารยป์ ทู่ ย่ี งั หลงเหลอื ในดาบใหต้ ่นื ขน้ึ
ดาบเปลง่ แสงสวา่ งวาบ พลงั ปราณดาบชนั้ เกา้ เสยี ง
มงั กรคํารามดงั รอบทศิ ราวกบั หลงิ ชท่ี รงพลงั ดจุ มงั กร
พงุ่ เขา้ กดั วญิ ญาณมารอยา่ งดเุ ดอื ด
วิญญาณมารได้รับบาดเจ็บ ส่งเสียงกรีดร้อง
โหยหวน หลดุ ออกจากรา่ งใหมใ่ นทนั ที
“ประมุขมาร!” เหล่ายอดฝีมือเผ่ามารต่างสีหน้า
เปลย่ี น
มังกรวญิ ญาณที่แปรเปล่ียนมาจากจิตวญิ ญาณ
อาจารยป์ ู่ กลนื กนิ รา่ งใหมห่ ายวบั ไปในคําเดยี ว!
นัน่ เปน็ รา่ งหายาก หน่ึงในหม่นื ทพ่ี วกเขาเตรยี มไวใ้ ห้
ประมขุ มาร กลบั พงั ยบั เยนิ เชน่ น้ี!
มังกรวิญญาณไม่ได้หยุดแค่น้ี แต่ยังคงไล่ตาม
วิญญาณมาร หมายจะใช้โอกาสที่ช่ีของเขายังไม่
สมบรู ณ์กดั เขาใหต้ าย
วญิ ญาณมารหนั ตวั หนี
และทศิ ทเี่ ขาหนีไป กค็ อื ทศิ ทเี่ ยยี่ นจวิ่ เฉากบั อวหี๋ วนั่
จากไป
º··Õè 32 ¡Å×¹¡Ô¹ÇÔÒ³ÁÒÃ!
àÂÕè¹àÊèÕÂÇ«×è͵×è¹!
หลังจากอัญเชิญดาบเล่มนั้นด้วยโลหิตและพละ
กําลงั ทงั้ หมด สยุ่ เยวช่ งิ กห็ มดแรงลม้ ฟบุ เขารบั รไู้ ดถ้ งึ
พลังงานมหาศาลที่อยู่ในจิตวญิ ญาณของอาจารย์ปู่
เพยี งแตพ่ ลงั งานนั้น มใิ ชใ่ ชไ้ ดไ้ มม่ วี นั หมด มนั มเี วลา
จํากดั หวงั เพยี งกอ่ นหมดเวลาทก่ี ําหนด วญิ ญาณมารท่ี
ยงั คงอยใู่ นชว่ งโกลาหลจะถกู กําจดั สนิ้ ซาก
“ดเู หมอื นตอ่ สกู้ นั ดเุ ดอื ดมากทเี ดยี ว สดุ ทา้ ยผใู้ ดจะ
เปน็ ฝา่ ยชนะ?” อวหี๋ วนั่ ถาม
ระหว่างทางกลับ อวีห๋ วัน่ และคนอ่ืนๆ ได้เดิน
ทางออกมาไกลพอแล้ว แต่พวกเขายงั คงได้ยนิ เสียง
เคล่อื นไหวดงั สนัน่ จากดา้ นหลงั
“ยากจะบอกได”้ คนทต่ี อบเปน็ จงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ ยกโจวจนิ่ ที่อยบู่ นหลังข้นึ พลางเอย่ กับอวี๋
หวนั่ และเยี่ยนจิ่วเฉาต่อวา่ “พวกเจ้าเคยได้ยินเสียง
มงั กรเม่อื ครนู่ ัน่ หรอื ไม?่ หากขา้ เดาไมผ่ ดิ คงมาจากจติ
วญิ ญาณบางส่วนของอาจารย์ปู่แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
ยามท่ีสุ่ยเยวช่ งิ ตัดสินใจจะต่อสู้กับปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่
เฉา ข้าก็สัมผัสได้แล้ว แม้การเอ่ยเช่นนี้อาจทําให้
ปรมาจารย์เซียนไม่พอใจ แต่อาจารย์ปู่แห่งนิกาย
ศักดิส์ ิทธเิ์ ป็นยอดฝีมืออนั ดับหน่ึงแหง่ นิกายศักดิส์ ิทธิ์
รองจากประมุขศักดิ์สิทธผิ์ ู้เดียว อานภุ าพของเขายงิ่
ใหญม่ หาศาล”
อวหี๋ วนั่ ถามดว้ ยความประหลาดใจ “ฟงั น้าํ เสยี งของ
เจา้ ดเู หมอื นนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะชนะ ทวา่ เขามเี พยี งเสยี้ ว
ของจติ วญิ ญาณ เชน่ น้ีจะเพยี งพอสงั หารประมขุ มารได้
หรอื ?”
จงิ้ อโู๋ จว้ สา่ ยหวั “ประมขุ มารยงั หลอมรวมกบั รา่ งใหม่
ไม่ได้ แม้แต่วญิ ญาณมารของเขาก็ยงั อยูใ่ นสภาพไม่
สมบูรณ์ ไม่สามารถใช้พลังดั้งเดิมท่ีเคยมีได้ หาก
อาจารย์ปู่ลงมือด้วยตนเอง ก็เป็นไปได้มากว่าจะ
สามารถฆ่าเขาได้ แต่ลําพังเพียงเศษเสี้ ยวจิต
วญิ ญาณ…เออ่ บอกไดย้ าก บอกไดย้ ากจรงิ ๆ”
อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้ ดเู หมอื นสถานการณ์ของโจวจนิ่ จะ
ดีกวา่ ประมุขมารมาก ตอนน้ีเธอเช่ือแล้ววา่ เวลานั้น
ประมุขศักดิ์สิทธไิ์ ด้จัดการประมุขมารสาหัสสากรรจ์
เพยี งใด จติ วญิ ญาณไดร้ บั ความเสยี หายอยา่ งรนุ แรง ไม่
สามารถแมแ้ ตจ่ ะกลบั ชาตมิ าเกดิ ไดแ้ ตว่ นเวยี นอยอู่ กี
โลกราวกบั วญิ ญาณทโี่ ดดเดยี่ ว สุดทา้ ยไดก้ ลบั มาในท่ี
ของตน กลับยงั ต้องซอ่ มแซมวญิ ญาณท่ีเสียหายและ
หลอมรวมกบั รา่ งกายใหม่ มองอยา่ งไรกเ็ ปน็ งานใหญท่ ี
เดยี ว
อวหี๋ วนั่ เหลอื บมองเยย่ี นจวิ่ เฉา พบวา่ เขาเงยี บงนั ไม่
เอย่ สงิ่ ใด เธอจงึ ถามวา่ “เปน็ อะไรไป?”
“ขา้ รสู้ กึ วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกต”ิ เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว
“อะไรผดิ ปกตหิ รอื ?” อวหี๋ วนั่ ถาม
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื นอนหลบั สบายในออ้ มแขนบดิ า เยย่ี น
จวิ่ เฉาชมู อื ขา้ งหน่ึงออกมา เหน็ กลุ่มควนั หน่ึงพวยพงุ่
จากกลางฝา่ มอื
อวหี๋ วนั่ ขมวดควิ้ “น่ีคอื …”
เยยี่ นจวิ่ เฉาชะงกั และเอย่ วา่ “วชิ าอายวุ ฒั นะ เรมิ่
ทํางานดว้ ยตวั มนั เองอกี ครงั้ แลว้ ”
เหตผุ ลทบ่ี อกวา่ อกี ครงั้ เพราะเหตกุ ารณ์ทคี่ ลา้ ยกนั
เคยเกดิ ขน้ึ มากอ่ น เยยี่ นจวิ่ เฉาไมไ่ ดท้ ําอะไร แตว่ ชิ าอายุ
วฒั นะกลบั ต่นื ขน้ึ มาดว้ ยตวั เอง
“มอี นั ตราย” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
ทนั ทที สี่ นิ้ เสยี ง กําลงั ภายในของวชิ าอายวุ ฒั นะกพ็ งุ่
ไปดา้ นหลงั พวกเขาราวกบั ลกู ธนู
สงิ่ ทพ่ี งุ่ ออกไปพรอ้ มกบั วชิ าอายวุ ฒั นะ คอื สตั วพ์ ษิ
ตวั น้อยทอี่ ยใู่ นแขนเส้อื ของอวหี๋ วนั่
อวหี๋ วนั่ ประหลาดใจ “น่ี เจา้ จะรบี รอ้ นไปทําอะไร?”
สัตวพ์ ิษตัวน้อยข่ีลูกธนูท่ีมองไม่เห็นจากวชิ าอายุ
วฒั นะ ราวกบั นัง่ จรวด พงุ่ ออกไปจนลบั สายตา!
ทัง้ สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยและวชิ าอายวุ ฒั นะตา่ งสมั ผสั ได้
ถึงไอมารทรงพลังไรเ้ ทียมทาน จึงพุ่งออกไปจัดการ
พรอ้ มกนั โดยไมน่ ัดหมาย ทวา่ คราวนี้ไมใ่ ชไ่ อมารหมอก
ดําธรรมดา แตเ่ ปน็ วญิ ญาณมารทแี่ ทจ้ รงิ
วญิ ญาณมารบดขยกี้ ําลงั ภายในของวชิ าอายวุ ฒั นะ
จนแหลกสลาย
เม่อื สัตวพ์ ษิ ตัวน้อยเหน็ จรวดน้อยของตนแตกเป็น
เสย่ี งๆ พลนั ต่นื ตระหนกวงิ่ หนีเตลดิ !
อวหี๋ วนั่ เหน็ ธานอสน้อยจอมเผดจ็ การองอาจหนีมา
อยใู่ นออ้ มแขนเธอดว้ ยอาการต่นื ตกใจ
สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยตวั สนั่ ระรกิ
อวหี๋ วนั่ กดั ฟนั “เจา้ ไปกนิ อะไรทไ่ี มค่ วรกนิ อกี แลว้ ใช่
หรอื ไม?่ ”
ยามทอี่ ยหู่ มงิ ซานกเ็ ปน็ เชน่ น้ี เปน็ แคท่ ารกสตั วพ์ ษิ
ตวั เลก็ ๆ กลบั กลา้ วงิ่ ไปกนิ ราชนั หม่นื สตั วพ์ ษิ ไมด่ กู ําลงั
ตน สดุ ทา้ ยกถ็ กู ไลฆ่ า่ มาอยา่ งอเนจอนาถ
ขณะทอ่ี วหี๋ วนั่ กําลงั สงสยั วา่ คราวน้ีเกดิ อะไรขน้ึ อกี ก็
ถกู เยยี่ นจวิ่ เฉาควา้ มอื ถอยหลงั ไปหลายกา้ ว
อวหี๋ วนั่ ไดส้ ตกิ ลบั มา ตงั้ ใจมองดๆี กเ็ หน็ กอ้ นสดี ํา
ขนาดราวๆ ลกู บอลบนิ ตรงมาทางพวกเขา รอบๆ กอ้ นสี
ดํานัน้ ลกุ โชนดว้ ยเปลวไฟสดี ํา ทวา่ ไมใ่ ชเ่ ปลวไฟของจรงิ
แตเ่ ปน็ พลงั งานของวญิ ญาณมาร
“นัน่ อะไร?” เธอถามดว้ ยความสงสยั
“วญิ ญาณมาร” เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว
แมเ้ ขาจะไมเ่ คยเหน็ มากอ่ น แตส่ งิ่ ทที่ ําใหว้ ชิ าอายุ
วฒั นะต่นื ตวั พรอ้ มรบเชน่ น้ี คําตอบกม็ อี ยไู่ มม่ ากนัก
“เปน็ วญิ ญาณมารไมผ่ ดิ แน่! แปลกจรงิ วญิ ญาณ
มารมไิ ดห้ ลอมรวมกบั รา่ งใหมห่ รอกหรอื ? เหตใุ ดออกมา
เดย่ี วๆ?” จงิ้ อโู๋ จว้ ไมร่ วู้ า่ ทงั้ หมดน้ีเกดิ อะไรขน้ึ หรอื วา่ มี
บางอยา่ งผดิ ปกตกิ บั รา่ งกายใหม่ ทําใหว้ ญิ ญาณมารไม่
สามารถหลอมรวมกบั มนั ได?้
แตว่ ญิ ญาณมารมาทนี่ ่ีดว้ ยเหตใุ ด?
หลังจากวญิ ญาณมารผา่ นไปไมน่ าน จิตวญิ ญาณ
ของอาจารยป์ กู่ ไ็ ลต่ ามมา
พวกเขาเหน็ มังกรวญิ ญาณโปรง่ แสงขนาดมหึมา
กดั กอ้ นสดี ําขนาดใหญน่ ัน้ ในคําเดยี ว
ก้อนสีดําขนาดใหญ่ระเบิดเสียงกรดี รอ้ งน่าสะพรงึ
กลวั
อวหี๋ วนั่ รูส้ ึกวา่ แก้วหตู นจะรบั ไมไ่ หว เสียงน้ี…ชา่ ง
แสบแกว้ หยู งิ่ นัก!
กอ้ นสดี ําขนาดใหญพ่ ยายามดนิ้ ใหห้ ลดุ พน้ จากปาก
ของมงั กรวญิ ญาณ บนิ หา่ งออกไปหลายสบิ กา้ ว กอ่ นจะ
หนั หวั กระแทกเขา้ กบั มงั กรวญิ ญาณ
บัดน้ี มังกรวิญญาณมาถึงช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว
วญิ ญาณมารเองกร็ บั รไู้ ดเ้ ชน่ กนั เขาจงึ เลอื กทจี่ ะสกู้ ลบั
ผลเป็นดังที่คาดไว้ การปะทะกันครงั้ นี้ทําให้มังกร
วญิ ญาณสลายไป
“จบเหแ่ ลว้ จบเหแ่ ลว้ จติ วญิ ญาณของอาจารยป์ ู่
สลายไปแลว้ พวกเราตายแน่…” ขาของจงิ้ อโู๋ จว้ ออ่ น
แรง เหงอ่ื เยน็ ไหลเผาะๆ
ดเู หมอื นวญิ ญาณมารจะมงุ่ ตรงมาทโ่ี จวจนิ่ ทอี่ ยบู่ น
หลงั เขา แตค่ ดิ แลว้ กไ็ มแ่ ปลก แมว้ ญิ ญาณมารจะยงั ไม่
ฟ้ ืนคืนสติ แต่ความเกลียดชังระหวา่ งเขากับประมุข
ศั ก ดิ์ สิ ท ธิ์ ไ ด้ ส ลั ก เ ข้ า ไ ป ใ น จิ ต วิ ญ ญ า ณ แ ล้ ว
สญั ชาตญาณของเขาตอ้ งการกําจดั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์
“จะ จะ จะ…จะทําอยา่ งไรด?ี ” จงิ้ อโู๋ จว้ จะรอ้ งไห้
เยย่ี นจิว่ เฉาเหาะข้ึนไป ยนื ขวางด้านหน้าจิง้ อูโ๋ จ้ว
โบกมอื ปลอ่ ยกําลงั ภายในวชิ าอายวุ ฒั นะออกไป
สิ่งที่เย่ียนจิ่วเฉาไม่รูค้ ือ หลังจากเข้าสู่ดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ลว้ สงิ่ ทว่ี ชิ าอายวุ ฒั นะปลอ่ ยออกไปไมไ่ ดม้ ี
เพียงกําลังภายในเท่านั้น แต่ยังมีรอ่ งรอยของพลัง
วญิ ญาณบรสิ ทุ ธอิ์ กี ดว้ ย
ทวา่ วชิ าอายวุ ฒั นะทช่ี าํ ระไอมารในรา่ งกายไดอ้ ยา่ ง
งา่ ยดายในวงั มาร คราวนี้กลบั ไมอ่ าจชาํ ระวญิ ญาณมาร
ใหบ้ รสิ ทุ ธไิ์ ด้
ควนั ดํารอบวญิ ญาณมารพลวิ้ ไหว ราวกบั ถกู ลมพดั
สลายพลงั งานไปเลก็ น้อย แตก่ ไ็ มม่ ากนัก
เยย่ี นจิว่ เฉาใชว้ ชิ าอกี สองสามครงั้ อยา่ งไมอ่ อมมอื
แตก่ ลบั สรา้ งความเสยี หายตอ่ วญิ ญาณมารไดเ้ พยี งเลก็
น้อยจนแทบจะนับไมไ่ ด้
ดวงตาของเขาทอประกายเยอื กเยน็ สะบดั แขนเส้อื
มอื ไพลไ่ ปดา้ นหลงั “ดเู หมอื นจะฆา่ ไมต่ าย”
ในเม่อื ฆา่ ไมต่ าย เชน่ นัน้ กก็ นิ ไปใหส้ นิ้ เรอ่ื ง!
เยยี่ นจวิ่ เฉารมู้ านานแลว้ วา่ รา่ งกายของเขาแตกตา่ ง
จากคนทวั่ ไป หากบอกวา่ การกลนื กนิ ออ๋ งเผา่ ปศี าจเปน็
เรอ่ื งบงั เอญิ เชน่ นั้นการกลนื กนิ หลวั ชา่ วญิ ญาณคงไม่
อาจอธบิ ายไดว้ า่ เปน็ เพยี งเรอ่ื งบงั เอญิ
แมพ้ ลงั ของวญิ ญาณมารจะแตกตา่ งจากทเ่ี คยกลนื
กนิ อยา่ งสนิ้ เชงิ ทวา่ ยามน้ีกไ็ มม่ วี ธิ ใี ดทด่ี ไี ปกวา่ นี้แลว้
เย่ียนจิ่วเฉาส่งบุตรใี ห้อวหี๋ วนั่ อุ้ม และเหาะไปหา
วญิ ญาณมารทนั ที
จงิ้ อโู๋ จว้ สะดงุ้ อยา่ งแรง “ปะ…ปรมาจารยเ์ ซยี นจะ
ทําอะไรน่ะ?”
“เขาอยากกลนื กนิ วญิ ญาณมาร” อวหี๋ วนั่ กลา่ ว
“อะไรนะ? เขา…จะกลนื กนิ …วญิ ญาณมาร?”
กลบั กนั แลว้ กระมงั ?
ตอ้ งเปน็ วญิ ญาณมารกลนื กนิ เขาถงึ จะถกู กระมงั ?
ทวา่ วญิ ญาณมารไมอ่ าจหลอมรวมกบั รา่ งกายของผู้
บําเพญ็ สายตรงได้ ไมเ่ ชน่ นั้น เหลา่ ผบู้ าํ เพญ็ พรตแหง่
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ งถกู เผา่ มารจบั ไปจนหมดเกลย้ี งแลว้
เยย่ี นจวิ่ เฉาจบั วญิ ญาณมารไวใ้ นฝา่ มอื และรวมเขา้
กบั รา่ งภายในของตน
วญิ ญาณมารก็ดูเหมอื นตัง้ ใจจะยดึ ครองรา่ งกายนี้
จงึ ยอมไหลตามพลงั ของเยยี่ นจวิ่ เฉา เขา้ สูร่ า่ งกายแต่
โดยดี
ต่อไปก็ถึงเวลาท่ีวญิ ญาณในรา่ งและวญิ ญาณมาร
ของเยย่ี นจวิ่ เฉาจะตอ่ สเู้ พ่อื ครอบครองรา่ งกายนี้
แตแ่ ลว้ เรอ่ื งไมค่ าดคดิ กเ็ กดิ ขน้ึ
วญิ ญาณมารถกู วชิ าอายวุ ฒั นะเตะออกมา!
วญิ ญาณมาร “…”
เยยี่ นจวิ่ เฉา “…”
วิชาอายุวัฒนะลุกโหมกระพืออย่างบ้าคลั่งในรา่
งกายเยยี่ นจวิ่ เฉา ราวกบั กําลงั สบถคําดา่ รนุ แรง ขา้ ฆา่
เจา้ ไมไ่ ด้ แตข่ า้ กไ็ มม่ ที างใหพ้ ้นื ทกี่ บั เจา้ ! อาณาเขตของ
ขา้ ขา้ เปน็ ใหญ!่
เยยี่ นจวิ่ เฉายงั คงอยากกลนื กนิ วญิ ญาณมาร ดว้ ย
รา่ งกายเช่นนี้ หากไม่ใช้กลืนกินวิญญาณมารคงน่า
เสียดายแย่ อกี อยา่ งวญิ ญาณมารแขง็ แกรง่ มากมใิ ช่
หรอื ? หากมพี ลงั วญิ ญาณมาร ขา้ กจ็ ะสามารถฉีกมติ ิ
กลบั บา้ นไดใ้ ชห่ รอื ไม?่
เม่อื คดิ เชน่ นี้ เยย่ี นจวิ่ เฉาจงึ ลมื ไปวา่ เขาตอ้ งเสย่ี งที่
จะถกู ครอบงาํ และหลอมรวมวญิ ญาณมารเขา้ สรู่ า่ งกาย
อกี ครงั้
วญิ ญาณมารใหค้ วามรว่ มมอื ดกี วา่ ครงั้ กอ่ น
เยยี่ นจวิ่ เฉายกนวิ้ ใหว้ ญิ ญาณมาร
วญิ ญาณมารใชพ้ ลงั กอ่ เปน็ รา่ งยกนวิ้ ใหเ้ ยยี่ นจวิ่ เฉา
กลบั เชน่ กนั
จงิ้ อโู๋ จว้ อา้ํ อง้ึ พดู ไมอ่ อก น่ีขา้ ตาฝาดหรอื วา่ เจา้ สอง
คนบา้ ไปแลว้ ? มชี วี ติ อยมู่ านาน เปน็ ครงั้ แรกทเ่ี หน็ การ
ตอ่ สกู้ ลายเปน็ เชน่ นี้? ตอ้ งมอบสรุ าสองไหใหพ้ วกเจา้ นัง่
ด่มื กนั ดว้ ยหรอื ไมล่ ะ่ !
ปงึ !
วญิ ญาณมารถกู วชิ าอายวุ ฒั นะขบั ไลอ่ อกมาอกี ครงั้ !
เยยี่ นจวิ่ เฉาปวดฟนั “สหาย เจา้ เลกิ เอาแตใ่ จเชน่ นี้
ไดห้ รอื ไม?่ ”
วญิ ญาณมารพยกั หนา้
ใชๆ่ เลกิ เอาแตใ่ จเชน่ นี้ไดห้ รอื ไม?่
วชิ าอายวุ ฒั นะ : ฮ!ึ
วชิ าอายวุ ฒั นะใชพ้ ลังวญิ ญาณก่อรา่ งเป็นนิว้ กลาง
ใหเ้ ยย่ี นจวิ่ เฉาและวญิ ญาณมารกลางอากาศ
เยยี่ นจวิ่ เฉา “…”
วญิ ญาณมาร “…”
หลังจากเยย่ี นจวิ่ เฉารูว้ า่ ตนไมม่ โี อกาสทจี่ ะกลืนกนิ
วญิ ญาณมาร และวญิ ญาณมารกร็ แู้ ลว้ วา่ ตนไมม่ โี อกาส
รวมเขา้ กบั รา่ งกายนี้ มติ รภาพเลก็ ๆ ทเ่ี กดิ ขน้ึ กพ็ งั ทลาย
ลง
วญิ ญาณมารกอ่ พายหุ มนุ พงุ่ โจมตเี ยย่ี นจวิ่ เฉา
เยย่ี นจวิ่ เฉาถกู ไลล่ า่ อยา่ งนา่ สงั เวช
เยยี่ นจวิ่ เฉากดั ฟนั อยา่ งขมข่นื “เพราะเจา้ แทๆ้ แค่
ใหข้ า้ กลนื เขาเขา้ มากจ็ บแลว้ มใิ ชร่ !ึ ”
เดิมทีวชิ าอายุวฒั นะมีความสามารถหลอมรวมได้
อยา่ งทรงพลงั หลอมรวมพลงั ไดเ้ กอื บทกุ ชนิด แมแ้ ต่
หลัวชา่ วญิ ญาณ ทวา่ นั่นก็เพราะพลังอ่นื ไมอ่ าจสู้วชิ า
อายวุ ฒั นะได้ วชิ าอายวุ ฒั นะจงึ ยอมรบั พวกเขา เหมอื น
เชน่ การรบั ลกู น้อง เขาไมม่ ปี ญั หาแน่นอน
ทวา่ วญิ ญาณมารแขง็ แกรง่ เกนิ ไป วชิ าอายวุ ฒั นะท่ี
คนอ่นื ฝกึ ฝนเปน็ อยา่ งไร เยยี่ นจวิ่ เฉาไมร่ ู้ แตข่ องเขา
เจา้ ขง้ี อนตวั น้อยนี้ไมย่ อมใหพ้ ลังใดมาอยเู่ หนือมนั เดด็
ขาด!
ไมเ่ ชน่ นัน้ ชว่ งทพี่ ระจนั ทรเ์ ตม็ ดวง วชิ ายทุ ธท์ งั้ หมด
คงไมห่ ยดุ งานไปพรอ้ มกบั มนั หรอก!
เม่อื เอย่ ถงึ คนื พระจนั ทรเ์ ตม็ ดวง ลางรา้ ยกผ็ ดุ ขน้ึ ใน
ใจของเยย่ี นจวิ่ เฉา
“ใกลค้ นื พระจนั ทรเ์ ตม็ ดวงแลว้ เจา้ …เจา้ ตอ้ งหยดุ
งานอกี มใิ ชห่ รอื ?”
วชิ าอายวุ ฒั นะไมไ่ หวตงิ
เยย่ี นจวิ่ เฉา รสู้ กึ วา่ มนั รอ้ นตวั อยา่ งอธบิ ายไมถ่ กู !
“เจา้ …เจา้ กําลงั จะหยดุ งานอยแู่ ลว้ ยงั ไมย่ อมใหข้ า้
กลนื กนิ วญิ ญาณมาร เจา้ อยากใหข้ า้ ตายหรอื ?”
ตอ่ ใหย้ ามน้ีเปลย่ี นใจไปกลนื กนิ วญิ ญาณมาร ทวา่
วญิ ญาณมารกไ็ มใ่ หค้ วามรว่ มมอื เหมอื นเดมิ อกี แลว้ เจา้
วชิ ายทุ ธบ์ า้ นี่หาเรอ่ื งใหเ้ ขาตายจรงิ ๆ!
วญิ ญาณมารพงุ่ ชนเยย่ี นจวิ่ เฉาลม้ ลงอยา่ งแรง
สงิ่ ทเี่ รยี กวา่ มนษุ ยย์ กั ษ์ลม้ กเ็ ปน็ เชน่ น้ีแหละ
º··Õè 33 àÂèÕ¹àÊÕèÂÇ«×èÍ¡Å×¹ÁÒÃ!
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือลืมตาข้ึนพบว่าตนอยู่ในอ้อมแขน
มารดา จงึ ยดื คอมองหาบดิ า
“อวู า้ ”
ทา่ นพอ่ ละ?
เยย่ี นจวิ่ เฉาถกู วญิ ญาณมารถไู ปกบั พ้นื สภาพยาก
จะอธบิ ายได้
เพยี งแตม่ หี ญา้ บงั ไว้ น้อยคนนักทจี่ ะมองเหน็
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตามหาบดิ าอยา่ งรอ้ นใจ สายลมหน่ึง
พดั มา พาใหใ้ บหญา้ เลก็ ๆ ลอยเขา้ จมกู ของเยย่ี นเสย่ี ว
ซ่อื เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ตวั สนั่ สะดงุ้ “ฮดั ชวิ่ !”
พ้นื หญา้ ถกู พลงั มหาศาลน้ีกดลงราบเรยี บไปกบั พ้นื
วญิ ญาณมารทไ่ี มท่ นั ตงั้ ตวั ถกู พดั กระเดน็
วญิ ญาณมารตกตะลงึ
เกดิ อะไรขน้ึ ?
เหตใุ ดตนถงึ ลอยละลวิ่ เชน่ นี้?
เขาบนิ ไดอ้ ยา่ งไร? ทงั้ ยงั บนิ มาไกลถงึ ขา้ งกายสยุ่ เยว่
ชงิ
เม่อื สุย่ เยวช่ งิ เหน็ กอ้ นสดี ําขนาดใหญท่ จ่ี ๆู่ กต็ กลง
จากทอ้ งฟา้ มาอยขู่ า้ งกายตน ใบหนา้ กพ็ ลนั ซดี เผอื ด ไอ
มารน่าเกรงขามเช่นน้ี หรอื น่ีจะเป็น…วญิ ญาณมาร
กระมงั ? แตต่ นกไ็ มม่ เี รย่ี วแรงจะสอู้ กี แลว้ …
ขณะทสี่ ยุ่ เยวช่ งิ คดิ วา่ ตนตอ้ งตายเปน็ แน่ วญิ ญาณ
มารกไ็ มส่ นใจเขาและบนิ กลบั ไปในทศิ ทจี่ ากมา
สําหรบั วญิ ญาณมาร คู่ต่อสู้อยา่ งสุ่ยเยวช่ งิ ไมใ่ ชค่ ู่
ปรบั ของเขา แตเ่ ปน็ คนทจี่ ามแลว้ ทําใหเ้ ขาลอยมาถงึ น่ี
ตา่ งหาก
วญิ ญาณมารถกู ปลกุ จติ วญิ ญาณการตอ่ สูอ้ นั ไมม่ ที ่ี
สนิ้ สดุ รบี พงุ่ ไปหาเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ทนั ที
หญ้าท่ีน่ีสกปรก จมูกของเยยี่ นเส่ียวซ่ือคันยุบยบิ
นางจามออกมาอกี ครงั้
วญิ ญาณมาร “…”
บา้ เอย๊ ?
แบบน้ีกไ็ ดด้ ว้ ยหรอื ?
วญิ ญาณมารกลงิ้ ไปบนพ้นื เจด็ สบิ แปดสบิ ตลบ ใน
ทสี่ ดุ กต็ งั้ ตวั ได้
หากตอนน้ีเขามสี หี น้ากค็ งขมวดควิ้ ครุน่ คดิ เขาใช้
เปลวไฟสีดําเสกมือข้างหน่ึ งมารองใต้คางของตน…
เออ่ …ลกู ทรงกลม แลว้ ครนุ่ คดิ ในใจ
ตอ้ งเปน็ เพราะวธิ ที ต่ี นเปดิ ไมถ่ กู ตอ้ งเปน็ แน่ ไมเ่ ชน่
นั้นเหตุใดถึงถูกเดก็ น้อยท่ีปากยงั ไมส่ ิน้ กลิน่ น้ํานมจาม
ใสจ่ นปลวิ ได?้
วญิ ญาณมารใชค้ วามคดิ เปลย่ี นรูปทรงกลมเป็นก
ลอ่ งสเี่ หลย่ี มขนาดใหญ่ วงิ่ ไปหาเยยี่ นเสย่ี วซ่อื
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื “ฮดั ชวิ่ !”
วญิ ญาณมาร “…”
วญิ ญาณมารเปล่ียนรา่ งเป็นมดี ดาบ และแมแ้ ต่
เขม็ เงนิ เลก็ ๆ นับไมถ่ ว้ น แตท่ งั้ หมดกลบั ตอ้ งพา่ ยแพต้ อ่
การจามของเสย่ี วซ่อื
“เหตใุ ดถงึ จามตลอดเวลา? เปน็ ไขห้ รอื ?” อวหี๋ วนั่
แตะหนา้ ผากของบตุ รี แลว้ สง่ หลวั ชา่ น้อยในออ้ มแขนให้
จงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ ใชผ้ า้ ผกู โจวจนิ่ ไวก้ บั หลงั จงึ ยกมอื มาอมุ้ เดก็
ได้
แตท่ นั ทเี่ ขาอมุ้ หลวั ชา่ น้อยกต็ ่นื ขน้ึ
หลวั ชา่ น้อยจอ้ งมองเขาอยา่ งดรุ า้ ย จนจงิ้ อโู๋ จว้ รสู้ กึ
ชาศรี ษะ
เดก็ คนน้ีเปน็ สงิ่ ชวั่ รา้ ยอะไรกนั แน่?
จรงิ สิ หลัวช่าโลหิต เขาคงไม่ได้จะดูดเลือดตน
กระมงั ?
หลัวช่าน้อยรบั รูถ้ ึงพลังปราณที่อันตราย พลัน
กระโดดออกจากออ้ มแขนจงิ้ อโู๋ จว้ จอ้ งมองไปทางทิศ
ของวญิ ญาณมารอยา่ งเยน็ ชา หลงั จากนัน้ ไมน่ าน เขาก็
ยกหมดั เลก็ ๆ บนิ ไปหาวญิ ญาณมารดว้ ยความเรว็ เตม็
กําลงั
“เสย่ี วเจา!” อวหี๋ วนั่ พยายามหยดุ เขา แตเ่ ขาหายตวั
ไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอยเสยี แลว้
วญิ ญาณมารดงึ ตวั เองออกจากหนิ และฟ้ นื ฟรู ูปรา่ ง
กลบั เปน็ ทรงกลมทส่ี บายทส่ี ดุ
หมดั เลก็ ๆ ฟาดลงมาจากฟา้ วญิ ญาณมารเบยี่ งตวั
หลบ
หมัดของหลัวช่าน้อยกระแทกกับหิน หินทัง้ ก้อน
แตกออก ทําใหเ้ หน็ น้าํ หนักของหมดั เลก็ ๆ นัน้
ทา่ ไมต้ ายของหลวั ชา่ น้อยคอื การดดู เลอื ดมนษุ ย์ แต่
พลงั นั้นไมอ่ าจใชไ้ ดใ้ นการตอ่ สูก้ บั วญิ ญาณมาร เพราะ
อกี ฝา่ ยคอื รา่ งวญิ ญาณ ไมม่ เี ลอื ดเน้ือ
แตห่ ลวั ชา่ น้อยกย็ งั มกี ําลงั ภายในอนั นา่ ทง่ึ ทเ่ี กดิ จาก
วชิ าอายวุ ฒั นะ
แน่นอนวา่ วชิ าอายุวฒั นะของเขายังแตกต่างจาก
วชิ าอายวุ ฒั นะของเยยี่ นจวิ่ เฉา วชิ าอายวุ ฒั นะของเขามี
ผลกบั พลงั กายมากกวา่ สว่ นการชาํ ระลา้ งไอมารยงั ไมด่ ี
เชน่ นัน้
ยามที่เยย่ี นจิ่วเฉาอยูใ่ นวงั มาร วชิ าอายุวฒั นะใน
รา่ งกายชาํ ระลา้ งไอมารทอี่ ยใู่ กลเ้ ขาตลอดเวลา ขณะที่
วชิ าอายวุ ฒั นะของหลวั ชา่ น้อยเลอื กทจ่ี ะไมส่ นใจไอมาร
ปลอ่ ยใหต้ นั โลหติ อกี ครง่ึ หน่ึงจดั การ
ตนั โลหติ เปน็ รา่ งมาร สามารถรบั ไอมารไดเ้ ปน็ อยา่ ง
ดี
ซ่งึ กห็ มายความวา่ หลัวชา่ น้อยมคี วามสามารถใน
การปรบั ตวั ทแ่ี ขง็ แกรง่ กวา่ เยยี่ นจวิ่ เฉา
ไมช่ า้ วญิ ญาณมารกพ็ บวา่ เจา้ ตวั เลก็ นี้สามารถใชไ้ อ
มารของเขาเปลยี่ นใหต้ นแขง็ แกรง่ แตก่ ไ็ มแ่ ปลก เขา
เปน็ ประมขุ มารทงั้ หลาย พลงั งานทเ่ี ขาแผอ่ อกมานัน้ มี
ต้นกําเนิดเดียวกับพลังท่ีเหล่าผู้บาํ เพ็ญมารต้องการ
เพยี งแตล่ ะเอยี ดยงิ่ กวา่
ทวา่ ทกุ อยา่ งเป็นดาบสองคม หลวั ชา่ น้อยสามารถ
ต้านทานไอมารของประมุขมารได้ ก็หมายความวา่
ประมขุ มารสามารถยดึ รา่ งของเขาไดอ้ ยา่ งงา่ ยดายเชน่
กนั
รา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมารเปน็ สงิ่ ลอ่ ใจทรี่ า้ ยแรง
ตอ่ ผบู้ าํ เพญ็ มารทกุ คน
วญิ ญาณมารใช้พลังก่อรา่ งลิ้นสีดําเล็กๆ เลียรมิ
ฝปี ากทไี่ มม่ อี ยจู่ รงิ
รา่ งกายน้ีเหมาะกบั เขายงิ่ กวา่ รา่ งกายใหมท่ ถ่ี กู มงั กร
วญิ ญาณนัน่ ทําลายไป
เพยี งแตต่ วั เลก็ ไปหน่อย
ทวา่ ยามน้ีเลอื กไมไ่ ดแ้ ลว้
อวหี๋ วนั่ รออยนู่ าน แตก่ ไ็ มเ่ หน็ เสย่ี วเจากลบั มา และ
ไมไ่ ดย้ นิ การเคล่อื นไหวของเยยี่ นจวิ่ เฉาดว้ ยเชน่ กนั เธอ
รูส้ กึ วา่ มบี างอยา่ งผดิ ปกติ กําลงั จะใหจ้ งิ้ อโู๋ จว้ ไปดดู า้ น
หนา้ กเ็ หน็ แสงสดี ําหน่ึงบนิ ตรงมาหาเธอ…
แสงสดี ํานัน้ รวดเรว็ จนเธอหลบไมท่ นั
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถบี ขาไปมา อา้ ปากเลก็ ๆ กลนื แสงสดี ํา
ลงไปในคําเดยี ว!
อวหี๋ วนั่ “…”
วญิ ญาณมาร “…”
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
เดมิ ทีวญิ ญาณมารจะยดึ รา่ งหลัวชา่ น้อย ทวา่ เกดิ
ความผดิ พลาด มาผดิ ทาง อยา่ วา่ แตอ่ วหี๋ วนั่ หลบไมท่ นั
วญิ ญาณมารก็หยุดตนเองไม่ทันเช่นกัน จึงถูกเยี่ยน
เสย่ี วซ่อื กลนื ลงทอ้ งเชน่ น้ี…
หลงั จากเยยี่ นจวิ่ เฉากลบั มาและไดร้ เู้ รอ่ื งน้ี ใบหนา้ ก็
ปรากฏรอ่ งรอยของความเยน็ ยะเยอื ก
ใบหนา้ อวหี๋ วนั่ เองกด็ ไู มไ่ ดเ้ ชน่ กนั
จงิ้ อโู๋ จว้ คดิ ตาม วญิ ญาณมารเขา้ สรู่ า่ งกาย หากเขา
เปน็ บดิ ามารดาของบตุ ร กค็ งอบั จนหนทางเชน่ กนั
“ทน่ี างกลนื ลงไปคอื สงิ่ ใด?” อวหี๋ วนั่ ถาม
“วญิ ญาณมาร” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
“กนิ ไปจะไมป่ วดทอ้ งหรอื ?” อวหี๋ วนั่ ถามตอ่
“ไมร่ สู้ ิ กด็ สู กปรกนิดหน่อย ยงั ไมไ่ ดล้ า้ ง” เยย่ี นจวิ่
เฉารสู้ กึ สะอดิ สะเอยี นเลก็ น้อย
จงิ้ อโู๋ จว้ แทบทรดุ เขา่ บตุ รสาวเจา้ กลนื วญิ ญาณมาร
นะ? แตพ่ วกเจา้ กลบั กลวั วา่ นางจะปวดทอ้ งหรอื ไม่ กนิ
ของสะอาดหรอื ไมส่ ะอาด? ไมส่ งสยั เลยหรอื วา่ นางอาจ
ตายไดต้ ลอดเวลา?
เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว “วนั นี้ยงั ไมต่ อ้ งรบี พกั ผอ่ นกอ่ น
สกั คนื ดสู ถานการณ์ไปกอ่ นคอ่ ยวา่ กนั ”
พวกเขาหาทโี่ ลง่ กอ่ กองไฟ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ น็ อน
อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพรอ้ มกับไข่น้อยทัง้ สามที่นอนอยู่บน
หลงั
หลวั ชา่ น้อยอมุ้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื นัง่ ขดั สมาธขิ า้ งกองไฟ
โจวจิน่ กน็ ั่งทําสมาธฝิ ่ งั ตรงขา้ ม ระงบั พลังประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรา่ งกาย
จงิ้ อโู๋ จว้ ยา่ งกระตา่ ยสองตวั
ยงั ไมท่ นั กนิ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กเ็ รมิ่ ปวดทอ้ ง
“อแู ว~้ ” นางเบะปากดว้ ยความเจบ็ ปวด ดวงตาสอง
ขา้ งมนี ้าํ ใสไหลคลอ
ตั้งแต่เด็กจนโต นางไม่เคยป่วย บัดน้ีปวดท้อง
กะทนั หนั ทําใหน้ างรสู้ กึ ไมส่ บาย
อวหี๋ วนั่ อมุ้ นางขน้ึ มาจบั ชพี จรกไ็ มพ่ บสงิ่ ใด แตน่ าง
ยงั ปวดอยู่
“ทา่ นอมุ้ นางสกั หน่อยส”ิ อวหี๋ วนั่ สง่ บตุ รใี หเ้ ยย่ี นจวิ่
เฉา
เยย่ี นจิ่วเฉาอุม้ ก็ไม่ได้ผล เยยี่ นเส่ียวซ่ือปวดท้อง
รสู้ กึ ไมส่ บายจนน้าํ ตาหยดเผาะๆ
“อะแฮม่ ” จงิ้ อโู๋ จว้ กระแอมในลําคอ “อาจเปน็ ฝมี อื
ของวญิ ญาณมารหรอื ไม?่ ”
แมเ้ ขาจะไมร่ ูว้ า่ เดก็ ผูน้ ั้นกลืนวญิ ญาณมารแล้วยงั
ไมต่ ายไดอ้ ยา่ งไร มเี พยี งอาการปวดทอ้ งเลก็ น้อย แต่
เขามัน่ ใจเต็มรอ้ ยวา่ วญิ ญาณมารไม่ได้กลืนกินอย่าง
งา่ ยดายเชน่ นี้
เยยี่ นจิว่ เฉามองบุตรที ่ีกําลังรอ้ งไหด้ ้วยแววตาเยน็
เยยี บ “ไปนําตวั สยุ่ เยวช่ งิ มา!”
จงิ้ อโู๋ จว้ ขนี่ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ป
คนหน่ึงคนนกหน่ึงตัวพบสุ่ยเยวช่ งิ ที่กําลังรกั ษาตัว
อยใู่ กลก้ บั วงั มาร พรอ้ มทงั้ ชายชราทอ่ี ยคู่ มุ้ กนั สยุ่ เยวช่ งิ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ําตวั ทงั้ สองมา
ระหวา่ งทางมาทน่ี ่ี จงิ้ อโู๋ จว้ ไดเ้ ลา่ เหตกุ ารณ์ทงั้ หมด
ใหฟ้ งั แลว้ ดงั นัน้ เรอ่ื งทนี่ า่ ตกใจกต็ กใจไปแลว้ เม่อื พวก
เขามาถงึ สหี นา้ คนทงั้ สองกไ็ ดส้ งบลง
ทั้ ง ส อ ง ต ร ว จ ดู อ า ก า ร ข อ ง เ ย่ี ย น เ สี่ ย ว ซ่ื อ อ ย่ า ง
ละเอยี ด
จิง้ อูโ๋ จ้วถามด้วยความกังวล “หรอื วา่ …วญิ ญาณ
มารกําลังฟ้ ืนฟ?ู หากวญิ ญาณมารไมถ่ ูกขบั ใหอ้ อกมา
โดยเรว็ ทสี่ ดุ นางกจ็ ะตวั แตกตาย?”
ยามท่ีวญิ ญาณมารถูกกลืนลงท้องจะมีพลังไม่ถึง
หน่ึงในสบิ สว่ น แตเ่ ม่อื เวลาผา่ นไป มนั กจ็ ะแขง็ แกรง่ ขน้ึ
ยิง่ นานยิง่ ยากจะแบกรบั รา่ งกายธรรมดาไม่อาจรบั
พลงั งานของมนั ได้
“ไมใ่ ช”่ สยุ่ เยวช่ งิ สา่ ยหนา้
สหี น้าจงิ้ อโู๋ จว้ ยงิ่ เครง่ ขรมึ กวา่ เดมิ “หรอื …นางจะ
ถกู วญิ ญาณมารยดึ ครองรา่ ง?”
พลังวญิ ญาณของวญิ ญาณมารนั้นทรงพลังมาก
ไมใ่ ชส่ งิ่ ทเ่ี ดก็ คนหน่ึงจะตา้ นทานได้ หากวญิ ญาณมาร
ไมไ่ ดค้ ดิ จะทําลายรา่ งกายน้ี เชน่ นัน้ กต็ อ้ งยดึ รา่ งเปน็ แน่
“นัน่ กไ็ มใ่ ช”่ สยุ่ เยวช่ งิ สา่ ยหวั “นางจะทอ้ งเสยี ”
ทกุ คน “…”
ทแ่ี ทก้ ท็ อ้ งเสยี อวหี๋ วนั่ ทอดถอนใจดว้ ยความโลง่ อก
แตย่ งั ไมท่ นั จะหายใจสดุ สยุ่ เยวช่ งิ กเ็ อย่ ตอ่ “วญิ ญาณ
มารมไิ ดก้ ลนื กนิ งา่ ยดายเชน่ นัน้ อาจตอ้ งใชเ้ วลานาน”
“นานเพยี งใด?” เยย่ี นจวิ่ เฉาถาม
สุย่ เยวช่ งิ เอย่ เสยี งขรมึ “จากสภาพของนาง อยา่ ง
น้อยกย็ สี่ บิ สามสบิ ปี อยา่ งมากกร็ อ้ ยแปดสบิ ปี จนกวา่
นางจะยอ่ ยพลังของวญิ ญาณมารจนหมด นางจะตอ้ ง
ทนทกุ ขท์ รมานจากความเจบ็ ปวดตอ่ ไป”
ประมุขมารเป็นเจ้าในโลกฝ่ งั น้ี การกลืนวญิ ญาณ
ของเขาเข้าไปแล้วไม่ตายก็นับเป็นปาฏิหารยิ ์แล้ว ใช้
เวลายอ่ ยเพยี งรอ้ ยแปดสบิ ปี เปน็ เรอ่ื งทย่ี อดฝมี อื ระดบั
สงู หลายคนกย็ งั ทําไมไ่ ด้
เม่ืออวหี๋ วนั่ ได้ยินวา่ บุตรขี องเธอต้องเจ็บปวดเป็น
เวลานานเช่นนั้น เธอก็เรมิ่ รูส้ ึกไม่สู้ดีนัก “มีวิธีขับ
วญิ ญาณมารออกมาหรอื ไม?่ ”
“ม”ี สุย่ เยวช่ งิ เหลอื บมองโจวจนิ่ ทนี่ ั่งอยขู่ า้ งกองไฟ
ความหมายนัน้ ไมม่ ที างชดั เจนไปกวา่ นี้ แมแ้ ตค่ นโงย่ งั รู้
วา่ เขาหมายถึงการใหป้ ระมุขศักดสิ์ ิทธกิ์ ลับมา “น่ีเป็น
เรอ่ื งของพวกเจา้ อยากใหเ้ ขาทําอยา่ งไร พวกเจา้ กพ็ ดู
เองแลว้ กนั ”
º··Õè 34 »ÃÐÁØ¢ÁÒä¹ãËÁè
สยุ่ เยวช่ งิ มเี จตนาของตนหรอื ไม?่ แน่นอนวา่ มี
ตอนแรกเยย่ี นจวิ่ เฉาเอาแตก่ ลา่ ววา่ ‘นี่เปน็ เรอ่ื งของ
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ ไมเ่ กย่ี วกบั เรา และไม่
เกยี่ วกบั โจวจนิ่ ขอเพยี งโจวจนิ่ ตอ้ งการจะไป ขา้ กจ็ ะพา
เขาไป’ คําพดู เดมิ เปน็ เชน่ น้ีหรอื ไม่ สยุ่ เยวช่ งิ กจ็ ําไมไ่ ด้
แลว้ แตค่ วามหมายไมต่ า่ งกนั มากนัก
สุย่ เยวช่ งิ กําลงั คดิ วา่ คราวน้ีคงเกยี่ วกบั พวกเจา้ แลว้
กระมงั ? บตุ รแี ทๆ้ กลนื วญิ ญาณมาร ตอ้ งยอ่ ยเปน็ เวลา
รอ้ ยแปดสบิ ปี ตอ้ งทนเจบ็ ปวดทรมานเชน่ นี้ทกุ ปี ไมไ่ ดม้ ี
ชวี ติ เชน่ คนธรรมดา พวกเจา้ คงทกุ ขใ์ จแลว้ กระมงั ? ตอ่
ใหโ้ จวจนิ่ สําคญั เพยี งใด จะสําคญั ไปกวา่ บตุ รแี ทๆ้ หรอื ?
เอย่ ตรงๆ คือสุ่ยเยวช่ งิ เพยี งแค่อยากเหน็ เยย่ี นจวิ่
เฉากบั อวหี๋ วนั่ กลนื น้าํ ลายตนเอง
เอ่ยเป็นมัน่ เหมาะวา่ ไม่บังคับโจวจิ่น แต่ในยาม
วกิ ฤตกิ ย็ งั ตอ้ งใชโ้ จวจนิ่
และโจวจนิ่ จะทําอยา่ งไร ไมต่ อ้ งคดิ กร็ คู้ ําตอบ เขาจะ
ชว่ ยเยยี่ นเสย่ี วซ่อื เป็นมติ รภาพหน่ึงในการอยรู่ ว่ มกนั
แตท่ า้ ยทส่ี ดุ กจ็ ะหลงเหลอื เพยี งความเยน็ ชา เขาจะไมม่ ี
ความรสู้ กึ ใดๆ กบั ตวั ตนทางโลกอกี
โจวจนิ่ ทก่ี ําลงั นัง่ สมาธอิ ยขู่ า้ งๆ ลมื ตามองสยุ่ เยวช่ งิ
ที่คุยกับเยยี่ นจิว่ เฉาและอวหี๋ วนั่ เสรจ็ แล้ว สุ่ยเยวช่ งิ ก็
เหลอื บมองเขาเชน่ กนั เหน็ เพยี งสหี นา้ สงสยั ของเขาแต่
ไมไ่ ดเ้ อย่ สงิ่ ใด
โจวจนิ่ มองเยย่ี นจวิ่ เฉากบั อวหี๋ วนั่
อวหี๋ วนั่ ยมิ้ ใหเ้ ขา “ไมม่ อี ะไร เจา้ ฝกึ พลงั ไปกอ่ นเถอะ”
โจวจนิ่ พยกั หนา้ หลบั ตาลงแลว้ ฝกึ พลงั ตอ่ ไป
“น้าํ หมดแลว้ ไปตกั น้าํ ทนี่ ัน่ กนั ” อวหี๋ วนั่ ถอื ถงั ไมม้ า
ถงั หน่ึง เอย่ กบั เยยี่ นจวิ่ เฉา
เยยี่ นจวิ่ เฉาเขา้ ใจความหมายของเธอ สง่ เสยี งอมื
หยบิ ถงั ไมม้ าแลว้ ไปทลี่ ําธารกบั เธอ
จงิ้ อโู๋ จว้ มองดา้ นหลงั ของคนทงั้ สอง พลางเขยบิ เขา้
ใกลโ้ จวจนิ่ เงยี บๆ พวกเขาไมส่ ะดวกพดู เชน่ นัน้ เขาพดู
แทนกจ็ บแลว้ มใิ ชห่ รอื ?
ไมค่ าดคดิ วา่ ยงั ไมท่ นั อา้ ปาก เยยี่ นจวิ่ เฉากเ็ อย่ ข้นึ
“จงิ้ อโู๋ จว้ เจา้ ไปทําอาหาร!”
ฉิบหาย!
ดา้ นหลงั ศรี ษะของเจา้ มตี าหรอื อยา่ งไร?
แลว้ ใหท้ ําอาหารมนั เรอ่ื งใด? ยา่ งกระตา่ ยสองตวั ยงั
ไมพ่ อ? เจา้ อยากกนิ อะไรอกี ? ทําอาหาร? มขี า้ วหรอื ไง?!
ตบุ !
ถงุ ขา้ วตกลงมาจากทอ้ งฟา้ มาอยตู่ รงหนา้ จงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
หลงั จากโยนถงุ ขา้ วใหจ้ งิ้ อโู๋ จว้ เยย่ี นจวิ่ เฉากพ็ าอวี๋
หวนั่ ไปทล่ี ําธาร
“ทา่ นอยากพดู อะไร?” อวหี๋ วนั่ มองไปทเี่ ยยี่ นจวิ่ เฉา
ทงั้ สองไมไ่ ดโ้ ง่ หลังจากเป็นสามภี รรยากนั มานาน
จนมลี กู สค่ี นแลว้ เหตใุ ดแคน่ ี้จะไมร่ ใู้ จกนั ?
“ไมใ่ ชเ่ จา้ มสี งิ่ ใดอยากพดู ร?ึ ” เยยี่ นจวิ่ เฉายอ้ นถาม
อวหี๋ วนั่ ทอดถอนใจ “ใช่ ขา้ มเี รอ่ื งอยากพดู กบั ทา่ น
แมโ้ จวจนิ่ จะไมใ่ ชล่ กู ของเรา แตข่ า้ ปฏบิ ตั ติ อ่ เขาเชน่ ลกู
ของขา้ มาตลอด ยามทไี่ ปเผา่ พอ่ มด หากบอกวา่ ไมไ่ ดค้ ดิ
จะใชเ้ ขากค็ งโกหก แตน่ ัน่ กไ็ ดผ้ า่ นไปอยา่ งชา้ ๆ หวั ใจผู้
ใดบา้ งไมใ่ ชเ่ ลอื ดเน้ือ? ขา้ เหน็ เขา…เขาปกปอ้ งขา้ กบั ลกู
ในครรภ์ด้วยชวี ติ …ข้าไม่อาจผลักเขาเข้ากองไฟได้อกี
แลว้ …”
“ดังนั้นเจ้าเลยคิดว่าข้าจะผลักเขาเข้ากองไฟได้
หรอื ?”
อวหี๋ วนั่ อ้งึ ไปครูห่ น่ึง การท่ีเยยี่ นจวิ่ เฉาเอย่ เชน่ น้ีก็
หมายความวา่ เขาไมไ่ ดต้ ดั สนิ ใจจะทําเชน่ นั้น หากบอก
วา่ ไมต่ กใจคงโกหก แตก่ ไ็ มไ่ ดต้ กใจเกนิ ไป เขากเ็ ปน็ คน
เช่นน้ี ภายนอกดูเหมือนไรห้ ัวใจ ทว่ามีน้ําใจและ
คณุ ธรรมยงิ่ กวา่ ใคร
เขาสนใจบตุ รสาวได้ แลว้ เหตใุ ดจะไมส่ นใจโจวจนิ่ ?
อวหี๋ วนั่ รูส้ ึกวา่ ตนกังวลมากเกินไป จนอดก้มหน้า
ดว้ ยความรสู้ กึ ผดิ ไมไ่ ด้
เยยี่ นจวิ่ เฉาฮดึ ฮดั เยน็ ชา “อวอี๋ าหวนั่ วนั นี้เจา้ ตอ้ ง
บอกขา้ ใหช้ ดั เจน เหตใุ ดเจา้ ถงึ คดิ วา่ ขา้ จะละทงิ้ โจวจนิ่ ?”
“ขา้ …” อวหี๋ วนั่ ขบเมม้ รมิ ฝปี าก “นัน่ ไมใ่ ชเ่ พราะยาม
ที่เส่ียวซ่อื เพงิ่ เกิด ท่านไมอ่ ยากใหผ้ ูใ้ ดใชเ้ ขม็ แทงนาง
หรอกหรอื แมแ้ ตย่ ารกั ษากไ็ มส่ นใจ ทา่ นอมุ้ นางไปซอ่ น
หากไม่ใช่เพราะนางทํามือตนเลือดออก เย่ียนจิ่วเฉา
บดั นี้ทา่ นกค็ งไมอ่ ยแู่ ลว้ !”
ทา่ นเปน็ บดิ าหลงบตุ รสาว!
ประโยคสดุ ทา้ ยเปน็ เสยี งในใจของอวหี๋ วนั่
เ ยี่ย น จิ่ว เ ฉ า ส อ ง ต า ม อ ง ฟ้ า ไ ม่ อ ย า ก นึ ก ถึ ง
ประวตั ศิ าสตรอ์ นั มดื มนของตน คนหน่ึงรสู้ กึ ผดิ อกี คนก็
ทําอะไรไมถ่ กู แตก่ ไ็ มใ่ ชเ่ วลามากลา่ วโทษกนั
“แต”่ เยย่ี นจวิ่ เฉาเอย่ ดว้ ยสหี นา้ จรงิ จงั “เจา้ คดิ ใหด้ ี
นะ หากโจวจนิ่ ยงั ไมต่ ่นื ขน้ึ โดยสมบรู ณ์ เสย่ี วซ่อื กต็ อ้ ง
ทกุ ขท์ รมานไปตลอดชวี ติ ”
ไมใ่ ชโ่ รครา้ ยแรงถงึ ชวี ติ แตก่ ท็ ําใหท้ รมานทงั้ วนั ทงั้
คนื ทําใหเ้ จา้ กนิ ไมไ่ ดน้ อนไมห่ ลบั จติ ใจกระสบั กระสา่ ย
หากเปน็ ไปได้ เยยี่ นจวิ่ เฉายนิ ดแี บกรบั แทนบตุ รี แต่
ไอว้ ชิ าอายวุ ฒั นะเฮงซวยในรา่ งกายเขา!
เม่อื เอย่ ถงึ เรอ่ื งน้ี เยยี่ นจวิ่ เฉากอ็ ยากทําลายตนั เถยี
นของตน!
วชิ าอายวุ ฒั นะ…สนั่ ระรกิ เบาๆ
“เราตอ้ งหาทางแกไ้ ขไดแ้ น่ จรงิ หรอื ไม?่ ” อวหี๋ วนั่ จบั
มอื เยยี่ นจวิ่ เฉา มองเขาเนือยนิ่ง
เยยี่ นจวิ่ เฉาสูดหายใจลึก จบั ปลายนิว้ เยน็ ของเธอ
“อม้ื เราจะหาทางแกไ้ ขได”้
บดิ ามารดาไปตกั น้าํ ไขน่ ้อยทงั้ สามกด็ แู ลน้องสาว
น้องสาวไมส่ บายหนัก
ตา้ เป่าหยบิ ขวดนมออกมา ใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ ช้
ปกี หอ่ หมุ้ ตนกบั น้องสาวไว้ แลว้ เอาขวดนมยดั ใสใ่ นออ้ ม
แขนเพ่อื ปอ้ นน้องสาว แตเ่ พราะไมส่ บาย น้องสาวจงึ กนิ
ไมล่ ง
น้องสาวชอบกนิ ทสี่ ดุ ขอเพยี งมคี นปอ้ น นางกก็ นิ ได้
ไมเ่ บ่อื กระทัง่ คนผูน้ ั้นสิน้ เน้ือประดาตัวได้เลยทีเดียว
ทว่ายามนี้ น้ องสาวกลั บไม่แม้แต่จะแตะต้องจุกนม
ใบหนา้ เลก็ ยยู่ ่ี ทา่ ทางทกุ ขท์ รมานเชน่ น้ีปวดใจตา้ เปา่ ยงิ่
นัก
“ตา้ เป่า เจา้ แอบป้อนนมน้องอกี แลว้ หรอื ?” เสยี่ ว
เปา่ ถามจากดา้ นนอกปกี ของเขา
“หบุ ปากเลย!” ตา้ เปา่ กลา่ ว
“ตา้ เปา่ พดู อกี แลว้ !” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
“เขาไมไ่ ดพ้ ดู กอ่ นหนา้ นี้แลว้ หรอื ?” เสย่ี วเปา่ กลา่ ว
“ขา้ ถงึ บอกวา่ อกี แลว้ ไง! เจา้ น่ีโงจ่ รงิ ๆ!” เออ้ รเ์ ปา่ เทา้
เอว
“เจา้ นัน่ แหละโง!่ ” เสย่ี วเปา่ กระทบื เทา้
ไขน่ ้อยทงั้ สองทะเลาะกนั อกี ครงั้
โจวจิ่นเรยี กสุ่ยเยวช่ ิงไปหลังต้นไม้ “พูดมาเถอะ
พวกเจา้ ปดิ บงั อะไรขา้ ?”
“ไมม่ อี ะไร” สยุ่ เยวช่ งิ แกลง้ ไมร่ ไู้ มช่ ้ี
“เชน่ นัน้ หรอื ?” หากเปน็ คนอน่ื คงจถี้ ามสยุ่ เยวช่ งิ วา่
เชน่ นั้นเม่อื ครูเ่ จ้าเอย่ สิง่ ใดกับพวกพหี่ วนั่ เหตุใดหลัง
จากคยุ กนั พวกเจา้ สามคนถงึ มสี หี นา้ แปลกๆ? แตโ่ จว
จนิ่ ไมใ่ ชค่ นทวั่ ไป ครงั้ แรกถามแลว้ ไมบ่ อก ครงั้ ทส่ี องเขา
กจ็ ะไมใ่ หโ้ อกาสปฏเิ สธอกี
โจวจนิ่ มองเขา้ ไปในดวงตาของเขา
พลังเวททรงพลังปกคลุมทัว่ ทัง้ รา่ งของสุ่ยเยวช่ ิง
เขารสู้ กึ วา่ รา่ งกายไมส่ ามารถขยบั ได้ แมแ้ ตส่ ายตากเ็ รมิ่
พรา่ มวั
สยุ่ เยวช่ งิ เองกเ็ ปน็ ยอดฝมี อื ระดบั ไทซ่ วคี นหน่ึง การ
ควบคุมบุรุษท่ีแขง็ แกรง่ เชน่ น้ีต้องใชพ้ ลังเวทมหาศาล
เกนิ กวา่ จะนับได้ เม่อื โจวจนิ่ ไดข้ อ้ มลู ทตี่ อ้ งการ กร็ สู้ กึ วา่
พลงั เวทภายในรา่ งกายเหลอื อยไู่ มม่ ากแลว้
กด็ ี อยา่ งไรเสยี ตอ่ ไปกไ็ มไ่ ดใ้ ชอ้ กี แลว้
โจวจนิ่ เดนิ ไปทางนกหลวนศักดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ยใบหน้าซดี
เผอื ด
เม่อื ไขน่ ้อยทงั้ สองทก่ี ําลงั โตเ้ ถยี งกนั เหน็ เขา กห็ ยดุ
ชะงกั และจอ้ งมองอยา่ งงงงวย
“พโ่ี จวจนิ่ เปน็ อะไรไป?” เสย่ี วเปา่ เอย่
“ไมส่ บายตรงไหนหรอื ไม?่ ” เออ้ รเ์ ปา่ ถาม
ทงั้ สองรสู้ กึ วา่ โจวจนิ่ แปลกไป ราวกบั วา่ มบี างอยา่ ง
ในใจ แต…่ หนักหนากวา่ นั้น พวกเขายงั เดก็ ไมอ่ าจ
เขา้ ใจไดท้ กุ อยา่ ง