ครงั้ เม่อื เขาอยใู่ นยมโลกแลว้ ออ่ นแอลง
ผู้บาํ เพ็ญมารมิได้กลัวว่าผู้เฒ่าจะตายไปเช่นนี้
อยา่ งไรเสยี ระดบั พลงั ของผเู้ ฒา่ กส็ งู สง่ ยงั คงทรุ นทรุ าย
รอไปไดอ้ กี นาน
สว่ นบรรดาลกู ศษิ ยข์ องนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ั้นไมค่ นุ้ ชนิ
กบั กลนิ่ อายยมโลก พวกเขาใกลจ้ ะไมไ่ หวแลว้
เขาต้องอาศัยโอกาสก่อนท่ีคนเหล่านั้นจะหมดลม
ดดู ซบั พลงั หยางของพวกเขาเสยี
ผบู้ ําเพญ็ มารหนั หลงั ไป และเดนิ มายงั หอ้ งทส่ี อง ลกู
ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ามคนลว้ นถกู ขงั อยใูู่ นนัน้
แกรก็ ประตหู อ้ งถกู เปิดออก ลําแสงสลวั เลด็ ลอด
เขา้ มา สอ่ งลงบนอาภรณ์สฟี า้ ออ่ นบนรา่ งของลกู ศษิ ย์
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ งั้ สาม พวกเขารา่ งกายออ่ นแอจนเปน็
ลมหมดสตไิ ป
ผบู้ าํ เพญ็ มารเดนิ มาตรงหนา้ ของทงั้ สาม นัง่ ยองลง
มอื ขา้ งหน่ึงบบี คอหน่ึงในลูกศิษยน์ ิกายศักดสิ์ ิทธขิ์ ้นึ มา
ขณะท่ีกําลังจะดูดพลังหยางจากในรา่ งของเขานั้นเอง
ขลุ่ยยาวสีทองเลาหน่ึงก็พุ่งเข้ามาจู่โจมผู้บาํ เพ็ญมาร
จากดา้ นหลงั
ผบู้ าํ เพญ็ มารถกู พลงั รุนแรงกระแทกจนกระดอนไป
บนพ้นื กลมุ่ ควนั ดําโขมงกพ็ วยพงุ่ ออกมาจากแผน่ หลงั
ของเขาประหน่ึงเกดิ การสนั ดาป
เขาขบกรามแน่น รบี หนั หนา้ กลบั ไปถลงึ ตาใสแ่ ขกไม่
ไดร้ บั เชญิ ทป่ี ากประตใู นทนั ใด
“ไอห้ ยา!” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ปดิ ตา “ทําไมถงึ อปั ลกั ษณ์
เชน่ นี้”
หนา้ เขยี วแยกเขยี้ วยงิ ฟนั แสนจะอปั ลกั ษณ์ นั่นคอื
สงิ่ ทอ่ี าจใชพ้ รรณนาบรุ ษุ ตรงหนา้ ผนู้ ี้ได้
ก่อนเข้ามา เย่ียนเส่ียวซ่ือลองจินตนาการรูปรา่ ง
หน้าตาของคนรา้ ยนับครงั้ ไมถ่ ว้ น บตุ รภตู ผิ ลี ว้ นแตน่ ่า
เกลยี ดนา่ กลวั (แมว้ า่ จะไมใ่ ชล่ กู ของมารดาภตู ผิ กี ต็ าม)
ทวา่ เรอ่ื งนี้ทําให้เย่ียนเสี่ยวซ่ือเรมิ่ จะสงสัยในรสนิยม
ของมารดาภูติผีแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่คิดจะนึกภาพ
คนรา้ ยทม่ี ารดาภตู ผิ คี อยปกปอ้ งอกี ตอ่ ไป
แต่ว่า…นางก็ยังดูเบารสนิ ยมมารดาภูติผีไปสัก
หน่อย
เยย่ี นเส่ียวซ่อื หลบอยหู่ ลังประมุขมาร กําแขนเส้ือ
ของเขาแน่น โผลศ่ รี ษะออกมา มองผบู้ าํ เพญ็ มารซง่ึ เพงิ่
จะหกคะเมนตลี งั กาอยทู่ พี่ ้นื ดว้ ยตาเพยี งขา้ งเดยี ว
ขลยุ่ นัน่ ทําใหเ้ ขาบาดเจบ็ หนักในชวั่ พรบิ ตาเดยี ว เขา
นอนหายใจรวยรนิ เหงอ่ื กาฬโซมกาย ทําใหห้ นา้ ตาของ
เขาดนู า่ สยดสยองเขา้ ไปอกี
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองไปยงั เขย้ี วซใี่ หญท่ งั้ สอง อดไมไ่ ดท้ ี่
จะยกมอื ข้นึ จับฟันของตนเอง “มคี นที่ฟันซี่ยาวเชน่ นี้
ดว้ ยหรอื ?”
“เปน็ เพราะเขาไมใ่ ชค่ น” ประมขุ มารมองผบู้ าํ เพญ็
มารทไี่ ดร้ บั บาดเจบ็ หวั จรดเทา้ พรอ้ มเอย่ ขน้ึ วา่ “จะพดู
ใหช้ ดั เจนกค็ อื ไมใ่ ชค่ นทยี่ งั มชี วี ติ ”
เม่อื ความลับถูกเปิดเผย ความหวาดกลัวกป็ รากฏ
วาบในดวงตาของผบู้ ําเพญ็ มาร กระนัน้ แลว้ ความหวาด
กลวั นัน้ ไมไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ เพยี งเพราะความลบั ถกู เปดิ เผย
“เสยี่ วเจา เหมอื นวา่ เขาจะกลวั เจา้ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
บอก
“อมื ” เขาเปน็ ประมขุ มาร ยอ่ มเปน็ ทย่ี าํ เกรงของผู้
บําเพญ็ มาร ไมแ่ ปลกทผ่ี บู้ ําเพญ็ มารคนน้ีจะกลวั เขา
เพยี งแต่วา่ ผูบ้ าํ เพญ็ มารจําเขาได้ตัง้ แต่ครงั้ แรกท่ี
พวกเขาประมอื กบั มารดาภตู ผิ แี ลว้
“เจ้าใจกล้านัก” ประมุขมารเดินเขา้ ไปเบ้อื งหน้าผู้
บําเพญ็ มารทลี ะกา้ วๆ ราวกบั เปน็ ผกู้ มุ ชะตาชวี ติ ของเขา
ผบู้ าํ เพญ็ มารตวั สนั่ เทมิ้ งอตวั โคง้ กม้ หนา้ ลง เพ่อื
กลบเกล่อื นความมพี ริ ธุ ในดวงตา
เขาคอ่ ยๆ ลว้ งเขา้ ไปในแขนเส้อื
เสยี ง ‘แกรก็ ’ ดงั ลนั่ ฝา่ เทา้ สงู ศกั ดขิ์ องประมขุ มาร
ยา่ํ ลงบนมอื ของเขาเตม็ แรง จนขอ้ มอื ของเขาหกั ในทนั ที
รองเทา้ ของประมขุ มารบดขยมี้ อื ทหี่ กั “กลา้ แมแ้ ต่
จะปองรา้ ยนาง ขา้ วา่ เจา้ ไมอ่ ยากมชี วี ติ อยจู่ รงิ ๆ แล้ว
กระมงั ”
ขลยุ่ เลานัน้ ไดผ้ า่ นการปลกุ เสกมา แมจ้ ะทรงพลงั ถงึ
ขนาดทําให้ผีสางวิญญาณท่ีแตะต้องโดนมันแหลก
สลายไป ทวา่ ผบู้ ําเพญ็ มารหาใชผ่ รี า้ ยแตอ่ ยา่ งใด ขลยุ่
ไมม่ ผี ลตอ่ เขามากนัก ทเี่ ขาตอ้ งแสรง้ ทําเปน็ ออ่ นแอเชน่
น้ี กเ็ พ่อื ใหป้ ระมขุ มารลดความหวาดระแวงลง จะไดง้ า่ ย
ตอ่ การฉกชงิ เดก็ ในตะกรา้ สะพายหลงั
ถึงแม้ประมุขมารจะมิได้สนใจความเป็นความตาย
ของประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ้อย แต่รา่ งเล็กนั่นคือรา่ งของ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
ผบู้ าํ เพญ็ มารจอ้ งเขมง็ ดว้ ยสายตาเกรย้ี วโกรธ แต่
กลบั ไมย่ อมสง่ เสยี งรอ้ งดว้ ยความทรุ นทรุ ายแมแ้ ตน่ ้อย
เม่ือเย่ียนเสี่ยวซ่ือคิดว่าเขาครา่ ชีวิตผู้บรสิ ุทธิไ์ ป
มากมาย จงึ ไมห่ ลงเหลอื ความเหน็ ใจใหเ้ ขาแมแ้ ตน่ ้อย
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เดนิ เขา้ ไป แลว้ ถามวา่ “เสยี่ วเจา เม่อื ครู่
เจา้ บอกเองไมใ่ ชห่ รอื วา่ เขาไมใ่ ชค่ นทม่ี ชี วี ติ ?”
ประมขุ มารตอบวา่ “เขาตายไปแลว้ ใชเ้ พยี งการดดู
ซบั พลงั หยางเพ่อื คงสภาพเชน่ น้ี”
“อา๋ ? น่ี…นี่คอื ศพหรอกหรอื …” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไมไ่ ด้
กลวั ศพ อนั ทจี่ รงิ นอกจากความอปั ลกั ษณ์แลว้ นางกไ็ ม่
ไดห้ วาดกลวั สงิ่ ใดอกี “เชน่ นัน้ ยงั นับวา่ เปน็ ผบู้ ําเพญ็ มาร
ไดอ้ กี หรอื ?”
ประมขุ มารพดู วา่ “เคยเปน็ ผบู้ ําเพญ็ มาร แตต่ อน
นี้…เปน็ ผบู้ ําเพญ็ มารทต่ี ายไปแลว้ ”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รอ้ ง ‘โอ’้ ออกมาคราหน่ึง “ขา้ เขา้ ใจ
แล้ว เขาตายไปแล้ว แต่ไม่อยากกลับไปสู่สังสารวฏั
เพราะฉะนั้นจึงกินพลังหยางของบุรุษหน่มุ เป็นอาหาร
เพ่อื ตอ่ ชวี ติ ใหต้ นเอง”
ประมขุ มารเสยี งเครง่ ขรมึ ทมุ้ ต่าํ ลง “ผบู้ ําเพญ็ มาร
ไมม่ สี งั สารวฏั ”
“หมื ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองเขาอยา่ งไมก่ ระจา่ งนัก
เขาพมึ พาํ วา่ “เม่อื ใดทกี่ า้ วเขา้ สลู่ ทั ธมิ าร กจ็ ะสญู สนิ้
โอกาสกลับเข้าไปในสังสารวฏั หลังจากตายไปแล้ว
วญิ ญาณกจ็ ะสลายไป ไมห่ ลงเหลอื อยใู่ นหกพภิ พอกี ”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ลบู ศรี ษะดว้ ยความฉงนใจ “เชน่ นั้นก็
หมายความวา่ …คนเผา่ มารมชี ะตากรรมทอี่ าภพั ? เหตุ
ใดยงั เขา้ ลทั ธมิ ารอกี เลา่ ”
ประมขุ มารเงยี บงนั ไปชวั่ ครูห่ น่ึง “เปน็ เพราะความ
แขง็ แกรง่ ในบรรดายอดฝมี อื ระดบั เดยี วกนั ผบู้ ําเพญ็
มารแขง็ แกรง่ กวา่ ผบู้ ําเพญ็ เพยี รฝา่ ยธรรมะ บางคนกม็ ี
จติ ใจใฝม่ าร แลว้ ก…็ ”
เขาชะงกั ไปครู่ ยงั ไมไ่ ดพ้ ดู วา่ แลว้ กอ็ ะไรอกี “สรุป
แลว้ มเี หตผุ ลหลายประการ”
“ออ้ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ อยา่ งเขา้ ใจ
ประมขุ มารมองไปยงั ผบู้ ําเพญ็ มารซง่ึ กําลงั กระเสอื ก
กระสนเอาชวี ติ รอด ความตายคบื คลานเขา้ ใกล้ แตเ่ ขาก็
ยงั ดนิ้ รนอยา่ งสญู เปลา่ “ตงั้ แตท่ เ่ี จา้ เขา้ สลู่ ทั ธมิ าร กน็ า่
จะรจู้ ดุ จบของตนเองดี เจา้ ฝกึ ฝนมานานหลายปี ยงั ไม่
เตรยี มใจไวอ้ กี หรอื ?”
ผบู้ าํ เพญ็ มารคลานอยบู่ นพ้นื ดว้ ยความทรมาน
เย่ียนเสี่ยวซ่ือสัมผัสได้ถึงความทรมานท่ีแผ่ซ่าน
ออกมาจากรา่ งของเขา ราวกบั ถกู ความโศกศลั ยเ์ ขา้ ปก
คลมุ
ไมอ่ ยากตายเชน่ น้ีหรอื ?
ประมขุ มารทบุ ลงบนศรี ษะของผบู้ าํ เพญ็ มารดว้ ยมอื
เปลา่
เยยี่ นเส่ียวซ่ือเขา้ ใจแล้ววา่ เสี่ยวเจาต้องการกําจัด
อกี ฝา่ ยทงิ้
ตามหลกั แลว้ หลงั จากทจี่ บั คนรา้ ยได้ กค็ วรสง่ ให้
นิกายศักดิส์ ิทธจิ์ ัดการ แต่เส่ียวเจาสังหารเขาเสียที่น่ี
นางไมไ่ ด้
รูส้ กึ ขดั ใจแมแ้ ตน่ ้อย คลา้ ยกบั วา่ …เขามอี าํ นาจใน
การจัดการผู้บําเพ็ญมารท่ีเด็ดขาดและชอบธรรม
มากกวา่ นาง
ผบู้ ําเพญ็ มารมไิ ดต้ อ่ ตา้ น
แตเ่ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื กเ็ หน็ อยา่ งแจม่ แจง้ วา่ ดวงตาของ
เขามนี ้าํ ตาเออ่ ลน้
ในตอนนั้นเอง โซโ่ ลหะเสน้ หน่ึงกต็ วดั วนเขา้ มาพนั
รอบเอวของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื แลว้ ดงึ นางออกมาจากเรอื น
มารดาภตู ผิ ยี นื อยทู่ ป่ี ากประตมู ดื ทบึ มอื ขา้ งหน่ึงบบี ลํา
คอของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื พรอ้ มกบั เอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ เสยี งเยน็
เยยี บวา่ “ปลอ่ ยหวนหลาง ไมเ่ ชน่ นัน้ ขา้ จะสงั หารเพ่อื น
ของเจา้ เสยี !”
ประมขุ มารหรต่ี าเลก็ น้อยจบั จอ้ งมารดาภตู ผิ ี เงารา่ ง
ของเขาเคล่อื นไหว มารดาภตู ผิ ยี งั ไมท่ นั ไดก้ ะพรบิ ตา ก็
สมั ผสั ไดว้ า่ อกี ฝา่ ยวาบมาเบ้อื งหน้าของนางอยา่ งฉับไว
ประหน่ึงวญิ ญาณ จากนั้นผูท้ ่ีตนบบี คอไวก้ อ็ นั ตรธาน
หายไป กลบั กลายเปน็ นางทถ่ี กู คนบบี คอไวเ้ สยี เอง ดนั
นางตดิ กบั กําแพงเยน็ เฉียบ
นางไมไ่ ดถ้ กู โยนขา้ มกําแพง หากแตถ่ กู ดนั ทะลผุ นัง
สบิ แปดหอ้ ง ถลม่ ผนังไปสบิ แปดแผน่ เตม็ ๆ จนสดุ ทา้ ย
แล้วนางก็ไปกระแทกเข้ากับผนังชัน้ สุดท้ายของอาวุธ
วเิ ศษ
มารดาภูติผีมีรา่ งท่ีไม่บุบสลายยามอยู่ในยมโลก
ทวา่ ในตอนนี้กระดกู ทแี่ ผน่ หลงั ของนางถกู แรงกระแทก
จนแหลกละเอยี ด มารดาภูติผีไม่รูว้ า่ บุรุษตรงหน้าจะ
แขง็ แกรง่ ถงึ เพยี งนี้ เหน็ อยทู่ นโทว่ า่ ระดบั พลังเทา่ กนั
จะเอาชนะนางในอาณาเขตของนางไดอ้ ยา่ งไร ไมส่ ิ ไมใ่ ช่
เอาชนะ ตอ้ งเรยี กวา่ บดขยเี้ สยี มากกวา่
นางบว้ นควนั สีดํากลุ่มหน่ึงออกมา นั่นกค็ ือปราณ
วญิ ญาณของนาง ปราณวญิ ญาณกค็ ือเลือดของพวก
เขา เม่อื ใดทปี่ ราณวญิ ญาณไหลรนิ ออกไปจนหมด พวก
เขากจ็ ะสลายกลายเปน็ เถา้ ธลุ ี
ผู้บาํ เพญ็ มารไล่ตามไปตามโพรงบนผนังทีละชัน้ ๆ
จนมาหยดุ อยดู่ า้ นขา้ งประมขุ มาร พรอ้ มกบั ถลาเขา้ ไป
คกุ เขา่ “ทา่ นประมขุ ไดโ้ ปรดไวช้ วี ติ มารดาภตู ผิ ี ทกุ สงิ่
ลว้ นเปน็ เพราะขา้ หาเรอ่ื ง มารดาภตู ผิ ถี กู ขา้ บบี บงั คบั ขา้
ยนิ ดรี บั โทษ ทา่ นประมขุ ลงโทษขา้ เถดิ !”
ทา่ นประมขุ ?
มารดาภตู ผิ ตี ะลงึ งนั
เดก็ หน่มุ ทอ่ี ายไุ มถ่ งึ ยส่ี บิ คนนี้คอื ประมขุ คนใหมแ่ หง่
เผา่ มารหรอื ?
เดก็ หน่มุ คนนั้นคอื ประมุขเผา่ มารคนใหมท่ ่ีเล่าขาน
กนั วา่ ฉลาดเฉลยี วเป่ ยี มพรสวรรคย์ งิ่ กวา่ ประมขุ คนกอ่ น
น่ะหรอื ?
เหตใุ ดถงึ เปน็ เขาไปได้
เขาแขง็ แกรง่ ยงิ่ กวา่ ทไี่ ดย้ นิ มาเสยี อกี
“เสยี่ วเจา! แคก่ ๆๆ…” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เดนิ เขา้ ไป นาง
คอ่ ยๆ กา้ วเดนิ เขา้ มา หลงั จากเดนิ ทะลผุ นังมาสบิ แปด
ชนั้ นางกส็ ําลกั ฝนุ่ “เสย่ี วเจาเจา้ อยทู่ ไ่ี หน เจา้ ไมเ่ ปน็ ไร
ใชไ่ หม?”
ประมุขมารทิง้ มารดาภูติผลี งกับพ้นื อยา่ งไม่แยแส
หยบิ ผา้ เชด็ หนา้ ขน้ึ มาเชด็ มอื เชด็ เสรจ็ จงึ ย่นื มอื ออกไป
จงู เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ซง่ึ กําลงั จะชนเขา้ กบั ผนัง
สตรมี กั จะออ่ นไหวกบั เรอ่ื งนี้เปน็ พเิ ศษ มารดาภตู ผิ ี
เห็นท่าทางที่ประมุขมารปกป้องประคบประหงมเด็ก
หน่มุ คนนี้เปน็ อยา่ งดี กส็ มั ผสั ไดว้ า่ ความสมั พนั ธข์ องทงั้
สองนัน้ ไมธ่ รรมดา
ไม่คิดเลยวา่ ประมุขมารผู้ปราดเปร่อื งจะนิยมชม
ชอบบรุ ษุ …
ในชว่ งเวลาแหง่ ความเปน็ ความตาย มารดาภตู ผิ ไี ม่
สนใจความประหลาดใจของตนอกี ตอ่ ไป นางรูเ้ พยี งวา่
ความหวงั ทงั้ หมดของตนขน้ึ อยกู่ บั เดก็ หน่มุ ชดุ สขี าวคน
นัน้
นางคุกเข่าพรวดลงเบ้ืองหน้าของเยี่ยนเสี่ยวซ่ือ
รา่ํ ไหพ้ ลางพดู วา่ “คณุ ชาย! ไดโ้ ปรดปล่อยพวกขา้ ไป
ดว้ ยเถดิ ! พวกขา้ สํานึกผดิ แลว้ ! พวกขา้ ไมก่ ลา้ ทําอกี
แลว้ !”
เยยี่ นเส่ียวซ่อื พูดดว้ ยสีหน้าจรงิ จงั วา่ “ปล่อยพวก
เจา้ ไปหรอื ? จะเปน็ ไปไดอ้ ยา่ งไร พวกเจา้ ทํารา้ ยคนมาก
เพยี งนัน้ !”
มารดาภตู ผิ นี ้าํ ตาไหลรนิ “คณุ ชาย! ความผดิ นับรอ้ ย
นับพนั ทเ่ี กดิ ขน้ึ ลว้ นเปน็ เพราะขา้ ! พวกเจา้ สงั หารขา้ เถดิ
แลว้ ปลอ่ ยหวนหลางไป! เขาไมร่ ูเ้ รอ่ื งดว้ ย! ขา้ เปน็ คน
สอนใหเ้ ขาทําเอง! ขา้ ใหเ้ ขาดดู กนิ พลงั หยางเอง!”
“เจา้ ไมต่ อ้ งพดู แลว้ !” ผบู้ ําเพญ็ มารเอย่ ขน้ึ ตดั บท “ผู้
ใดทําผนู้ ัน้ ตอ้ งรบั ผดิ คนผนู้ ัน้ ควรเปน็ ขา้ คนทค่ี วรมอด
มลายไปควรเปน็ ขา้ เจา้ …เจา้ ควรอยตู่ อ่ ”
มารดาภตู ผิ รี า่ํ ไหพ้ ลางพดู วา่ “ขา้ มชี วี ติ อยเู่ พยี งคน
เดยี วจะมปี ระโยชน์อนั ใด ขา้ …”
ผู้บาํ เพญ็ มารส่งสายตาเฉียบคมใหน้ าง บอกเป็น
นัยวา่ อยา่ พดู ออกไป
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตระหนักไดท้ นั ใดวา่ สองคนนี้มเี รอ่ื งที่
กําลงั ปดิ บงั พวกเขาอยู่
º··èÕ 49 ¤ÇÒÁ¨ÃÔ§
เ ยี่ ย น เ ส่ี ย ว ซ่ื อ ห า ใ ช่ ผู้ ท่ี มี เ ม ต ต า ก า รุ ณ ดุ จ พ ร ะ
โพธสิ ตั ว์ ตอ่ ใหเ้ ป็น กใ็ ชว่ า่ จะใจออ่ นกบั ผทู้ ก่ี อ่ เรอ่ื งใน
ตําบลจนเละเทะ แลว้ มารอ้ งไหค้ รา่ํ ครวญเชน่ นี้ พอเสยี
เถดิ
เย่ียนเส่ียวซ่ือมองมารดาภูติผีซ่ึงคุกเข่าอยู่บนพ้ืน
อยา่ งมไิ ดส้ ะทกสะทา้ น มคี นใหท้ า้ ยนางแลว้ นางกต็ อ้ ง
วางกา้ มใหเ้ ตม็ ท่ี “คณุ …”
เดิมทีนางจะพูดวา่ คุณหนูอย่างข้า แต่คําพูดยัง
ไมท่ นั ออกมาจากรมิ ฝปี าก นางกพ็ ลนั ไดส้ ติ จงึ เอย่ ขน้ึ วา่
“คณุ ชายอยา่ งขา้ จะใหโ้ อกาสเจา้ สารภาพความผดิ จําไว้
วา่ มเี พยี งโอกาสเดยี ว ทางทด่ี พี วกเจา้ ไตรต่ รองใหถ้ ถี่ ว้ น
กอ่ นแลว้ คอ่ ยตอบ”
มารดาภูติผีมองเยี่ยนเส่ียวซ่ือ แล้วจึงมองไปยัง
ประมุขมารซ่งึ คอยอารกั ขาเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ประหน่ึงพญา
มจั จรุ าช
นางพลันกระจ่างแจ้งทันทีว่าเด็กหนุ่มท่ีดูใสซ่ือ
บรสิ ุทธิค์ นน้ีได้ล่วงรูแ้ ล้ววา่ นางกับหวนหลางมีเร่อื ง
ปดิ บงั พวกเขาอยู่
คนทั่วไปเม่ือรูว้ า่ มารดาภูติผีแห่งยมโลกมีความ
สมั พนั ธล์ กึ ลบั ซบั ซอ้ นกบั ผบู้ ําเพญ็ มารทไ่ี รล้ มหายใจ ก็
ตอ้ งตกอยใู่ นความต่นื ตะลงึ พรงึ เพรดิ ไมม่ กี ะจติ กะใจมา
นึกสงสยั พวกเขา
เด็กหนุ่มคนน้ีดูภายนอกไม่ประสีประสา แต่มัน
สมองนัน้ หลกั แหลมกวา่ คนสว่ นใหญม่ าก
ความปวดรา้ วถาโถมอยใู่ นใจของมารดาภตู ผิ ี นาง
หวั เราะลนั่ หวั ไหลแ่ ละตวั สนั่ เทมิ้
ทนั ทที ผ่ี บู้ ําเพญ็ มารเหน็ ทา่ ทเี ชน่ นี้ของนางกร็ บั รูไ้ ด้
วา่ นางยอมจํานนเสยี แลว้ เขาแผดเสยี งวา่ “มารดาภตู ิ
ผ!ี อยา่ นะ!”
มารดาภูติผยี กมอื ข้นึ ปาดหยดน้ําตาอนุ่ ซ่งึ ไหลอาบ
รดใบหนา้ อนั ทจี่ รงิ น่ีไมใ่ ชน่ ้าํ ตา มารดาภตู ผิ ไี มม่ แี มแ้ ต่
โลหติ ไหนเลยจะมนี ้าํ ตาได?้ นี่เปน็ สงิ่ ทลี่ ้าํ คา่ เสยี ยงิ่ กวา่
ปราณหวั ใจหลอมเหลว ทกุ หยดเทยี บเทา่ กบั การฝกึ ฝน
สบิ ปี
มารดาภตู ผิ เี อย่ ขน้ึ อยา่ งขมข่นื วา่ “เรอ่ื งมาถงึ ขนั้ นี้
ยงั มสี งิ่ ใดทพ่ี ดู ไมไ่ ดอ้ กี ? อยา่ งไรเสยี ขา้ กไ็ มส่ นแลว้ …ไม่
สนอกี แลว้ …”
กลา่ วมาถงึ ประโยคสุดทา้ ย นางกก็ ม้ หนา้ รา่ํ ไหอ้ อก
มา
“ไมส่ นใจอะไรหรอื ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถาม
มารดาภูติผมี องไปยงั ผูบ้ าํ เพญ็ มาร ผูบ้ าํ เพญ็ มาร
เบอื นหน้าหนีอยา่ งชอกช้าํ คล้ายกบั วา่ ยอมจํานนแล้ว
เชน่ กนั ไมว่ า่ ตอ่ จากน้ีมารดาภตู ผิ จี ะพดู อะไร เขากจ็ ะไม่
ขดั ขวางแลว้
มารดาภูตผิ ยี นั ตนเองกับกําแพงลุกข้นึ มา เหลือบ
มองประมขุ มารและเยยี่ นเสย่ี วซ่อื พรอ้ มเอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ
เสยี งเนิบชา้ และทมุ้ ต่าํ “เชญิ คณุ ชายทงั้ สองตามขา้ มา”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื สาวเทา้ แลว้ กระโดดตามไป โดยมไิ ด้
สนใจวา่ ประมขุ มารจะตดิ ตามมาหรอื ไม่
ประมุขมารมองตามแผ่นหลังของนางซ่ึงลอยข้าม
กําแพงไป ในใจรสู้ กึ ขนุ่ เคอื ง แตไ่ หนแตไ่ รมาอาหวนั่ ไม่
เคยเอาแตใ่ จเชน่ น้ี ยามทน่ี างกบั เยย่ี นจวิ่ เฉาอยดู่ ว้ ยกนั
ไม่วา่ จะตัดสินใจอย่างไรก็จะเหลือบมองเย่ียนจิ่วเฉา
ก่อนเสมอ ไมไ่ ดเ้ พ่อื รอใหเ้ ขาตอบตกลง หากแตเ่ พ่อื
บอกเขาวา่ นางจะทําเชน่ นี้
“เปน็ เดก็ ทไี่ มใ่ สใ่ จสงิ่ ใดจรงิ ๆ”
ประมขุ มารพมึ พาํ
“เสย่ี วเจาเจา้ รบี ตามมาส!ิ ในน้ีนา่ ขนลกุ เหลอื เกนิ !”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ อยดู่ า้ นหนา้ กระโดดโหยง ไมไ่ ดห้ นั หนา้
มา แตก่ ลบั เปลง่ เสยี งทร่ี าวกบั ไพเราะทส่ี ดุ ในใตห้ ลา้
รมิ ฝปี ากแดงระเรอ่ื ของประมขุ มารยกยมิ้ มมุ ปาก รดุ
รบี ตามไป
“พวกเจา้ คงรูแ้ ลว้ วา่ ทจี่ รงิ แลว้ เรอื นของขา้ หลงั น้ีคอื
อาวธุ วเิ ศษ” มารดาภตู ผิ กี ลา่ ว
“อม้ื ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้
ทงั้ สองมาถงึ ระเบยี งทางเดนิ กอ่ นหนา้ น้ี มารดาภตู ผิ ี
มองไปยงั ผนังตนั ปลายทางเดนิ ชะงกั ไปชวั่ ครู่ แลว้ เอย่
ขน้ึ วา่ “อนั ทจ่ี รงิ มนั ไมไ่ ดเ้ ปน็ เพยี งอาวธุ วเิ ศษ แตย่ งั เปน็
ทางเชอ่ื มยมโลกเสน้ ทางหน่ึงดว้ ย”
“ โ อ้ ? ” เ ร่ือ ง น้ี ท ํา ใ ห้ เ ย่ี ย น เ ส่ี ย ว ซ่ื อ ต่ื น เ ต้ น
“หมายความวา่ จากท่ีนี่สามารถออกจากยมโลกได้
หรอื ?”
“มผิ ดิ ” มารดาภตู ผิ กี ลา่ วอยา่ งเชอ่ื งชา้ นางสงั เกต
เห็นวา่ ผู้บาํ เพ็ญมารและประมุขมารตามมาแล้ว จึง
ยกมอื ขน้ึ หยบิ กญุ แจออกมาจากอกเส้อื
ทนั ทที ล่ี กู กญุ แจปรากฏขน้ึ รกู ญุ แจกล็ อยขน้ึ มาจาก
ผนังตันดําสนิท มารดาภูติผีนําลูกกุญแจใส่เข้าไปรู
กญุ แจ หมนุ เบาๆ คราหน่ึง ผนังเบ้อื งหนา้ กอ็ นั ตรธาน
หายไป ทางเดนิ สวา่ งไสวกป็ รากฏแกส่ ายตา
มารดาภตู ผิ เี ดนิ เขา้ ไป
ตามดว้ ยผบู้ ําเพญ็ มาร
ประมุขมารจงู มอื เยยี่ นเสี่ยวซ่อื ไมใ่ หน้ างเรง่ ฝเี ท้า
กระโดดไปเรว็ นัก
จนกระทัง่ ขา้ มทางเดินเล็กสายนี้ พวกเขาก็มาถึง
เรอื นอกี หลงั หน่ึง เรอื นหลงั น้ีประดบั ตกแตง่ ไดเ้ หมอื น
กับเรอื นของมารดาภูตผิ ไี มม่ ผี ดิ เพยี้ น มวลบุปผางาม
สะพรงั่ ในลานบา้ น แสงอาทติ ยส์ าดสอ่ งแจม่ จา้ กลนิ่
ดอกไมห้ อมรญั จวนกําจายทวั่ ทงั้ ยงั มหี มผู่ ง้ึ และผเี ส้อื
ดอมดม
“เกดิ จากอาคมเหมอื นกนั หรอื ?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอย่
ถามเสยี งคอ่ ย
นางเข้ามาใกล้เหลือเกิน ลมหายใจอุน่ รดข้างใบหู
ทําใหใ้ บหรู สู้ กึ รอ้ นผา่ ว
ลําคอของประมุขมารขยับลง พรอ้ มกับเอ่ยข้ึนวา่
“ไมใ่ ชอ่ าคม พวกเราออกมาจากยมโลกแลว้ ”
“เรว็ กระไรเพยี งน้ี เชน่ นั้นทนี่ ี่คอื ทไี่ หนหรอื ” เยย่ี น
เสย่ี วซ่อื มองไปรอบๆ
ม า ร ด า ภู ติ ผี แ ล ะ ผู้ บ ํา เ พ็ญ ม า ร ยืน นิ่ ง อ ยู่ท่ี เ ร ือ น
สายตาของทงั้ สองจบั จอ้ งเขมง็ ไปในหอ้ ง กําหมดั แน่น
อยา่ งควบคมุ ตนเองไมไ่ ด้
เย่ียนเส่ียวซ่ือเห็นท่าทางพิรุธของทั้งสอง นาง
กะพรบิ ตาปรบิ ๆ ดว้ ยความประหลาดใจ สายตามองตาม
ทงั้ สองไป และถงึ กบั ตอ้ งตกตะลงึ
นั่นคอื หอ้ งกวา้ งใหญโ่ อโ่ ถง กลางหอ้ งมโี ตะ๊ เตย้ี ตวั
หน่ึงวางอยู่ บนโตะ๊ มขี นมแสนอรอ่ ยจดั วางอยา่ งวจิ ติ ร
บรรจง เดก็ ชายอายสุ ข่ี วบนั่งคกุ เขา่ อยบู่ นเบาะนั่งขา้ ง
โตะ๊
เขาสวมเส้อื ผา้ สมถะไรเ้ ครอ่ื งประดบั หรหู รา ตวั เลก็
แลดูผอมแห้งอยู่บ้าง ใบหน้าขาวซีดกวา่ เด็กที่เย่ียน
เสยี่ วซ่อื เคยเหน็ มา
บนโตะ๊ มขี นมวางไว้ กระนัน้ เขากไ็ มไ่ ดก้ นิ แตก่ ลบั ใช้
มือค่อยๆ คลําหา หยบิ ขนมข้นึ มาชนิ้ หน่ึงมาป้อนลูก
กระตา่ ยตวั น้อยตวั หน่ึงทอ่ี มุ้ อยู่
ไม่รูว้ า่ เพราะเหตุใด เยี่ยนเสี่ยวซ่ือถึงรูส้ ึกวา่ การ
เคล่อื นไหวของเขาดงู มุ่ งา่ มอยบู่ า้ ง
เยยี่ นเสี่ยวซ่อื มองเขาอยพู่ กั ใหญ่ กระตุกแขนเส้ือ
ของประมขุ มาร เขา้ ไปกระซบิ ขา้ งหขู องเขาวา่ “ทําไมขา้
ถงึ รสู้ กึ วา่ เดก็ คนนี้แปลกๆ”
ประมุขมารเหลือบมองผู้บาํ เพ็ญมารด้านหลังครา
หน่ึง พรอ้ มเอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ เสยี งราบเรยี บวา่ “เขามองไม่
เหน็ ”
“อะไรนะ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ชะงกั งนั ไป เหตใุ ดเดก็ ทน่ี า่
รกั เชน่ น้ีถงึ ตาบอดไปได้
มารดาภตู ผิ โี บกมอื วางขา่ ยอาคมป้องกนั เสยี ง กา้ ว
ข้ึนไปสามส่ีก้าวไปหยุดอยู่ข้างกายเย่ียนเส่ียวซ่ือ ยิม้
พลางพูดด้วยเสียงสะอกึ สะอ้นื วา่ “เขาช่อื สือโถวน้อย
เพงิ่ อายคุ รบสข่ี วบเม่อื วานซนื ”
“เส่ียวสือโถวคือลูกของท่านกับหวนหลางหรอื ?”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอย่ ถาม
มารดาภตู ผิ พี ยกั หนา้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ขมวดควิ้ อยา่ งไมก่ ระจา่ งนัก “ทา่ นเปน็
ภตู ผิ ี เขาเปน็ ผบู้ าํ เพญ็ มาร พวกทา่ นทงั้ สอง…มลี กู ได้
ดว้ ยหรอื ?”
มารดาภตู ผิ สี า่ ยหนา้ ดว้ ยความระทมใจ “เดมิ ทกี ม็ ไี ม่
ไดห้ รอก แตข่ า้ สะสมกศุ ลในยมโลกไวไ้ มน่ ้อย มคี วาม
สําคัญต่อทางการของยมโลก ประจวบเหมาะกับท่ี
ยมโลกเกดิ คดใี หญข่ น้ึ ผรี า้ ยหลบหนีจากยมโลกไปสภู่ พ
มนษุ ย์ ขา้ ถกู สง่ ไปสบื คดี และเพ่อื ใหส้ ะดวกแกก่ ารเดนิ
ทางนอกภพ ทางการจงึ มอบรา่ งหน่ึงใหข้ า้ ขา้ กไ็ ดพ้ บกบั
หวนหลางในตอนนัน้ ”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ยกนวิ้ ขน้ึ จมิ้ กนั “จากนัน้ ทา่ นทงั้ สองก็
ตกหลุมรกั กันแต่แรกเหน็ รกั ใครช่ อบพอกัน และให้
กําเนิดลกู ออกมาโดยปราศจากความลงั เล?”
“มผิ ดิ ” มารดาภตู ผิ พี ยกั หนา้ “เดมิ ทขี า้ คดิ วา่ จะอยู่
ขา้ งนอกหลายปีสักหน่อย จะได้คอยเฝ้าดูสือโถวน้อย
เติบใหญ่ แต่ภายหลังเจ้าผรี า้ ยนั่นกถ็ ูกจับได้ ขา้ ไมม่ ี
เหตผุ ลทจี่ ะรงั้ อยขู่ า้ งนอกตอ่ จําตอ้ งกลบั ไปยงั ยมโลก”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ลอบทอดถอนใจ ไมค่ ดิ เลยวา่ มารดา
ภตู ผิ กี บั ผบู้ าํ เพญ็ มารจะมเี รอ่ื งนา่ เวทนาเชน่ น้ี
มารดาภตู ผิ ยี มิ้ น้าํ ตาคลอเบา้ พดู วา่ “ทจ่ี รงิ แลว้ ตอ่
ใหก้ ลบั ไปกไ็ มเ่ ปน็ ไร ถงึ แมข้ า้ จะไมอ่ าจออกไปเตรด็ เตร่
ในภพอ่นื แตก่ ย็ งั ออกไปเยยี่ มเยยี นพวกเขาสองพอ่ ลกู
ไดเ้ ป็นครงั้ คราว เพยี งแตว่ า่ หลังจากที่ขา้ ไมม่ รี า่ งของ
มนษุ ยแ์ ลว้ กเ็ ป็นเพยี งภตู ผิ เี ทา่ นั้น ขา้ ไมอ่ าจเขา้ ใกล้
หรอื พดู คยุ กบั พวกเขา เพ่อื ไมใ่ หพ้ วกเขาไดร้ บั กลนิ่ อาย
ยมโลกจากขา้ ”
เม่อื ฟงั เชน่ นี้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กด็ งึ เสย่ี วเจาใหถ้ อยหา่ ง
จากนางอกี หน่ึงกา้ วดว้ ยความหวาดระแวง
มารดาภตู ผิ คี ลย่ี มิ้ “คณุ ชายวางใจเถดิ ดว้ ยพลงั ของ
พวกเจา้ ทงั้ สอง ยอ่ มไมจ่ ําเป็นตอ้ งหวาดกลัวกลิน่ อาย
ยมโลก สว่ นเดก็ ทอ่ี ยใู่ นตะกรา้ สะพายหลงั แมว้ า่ ขา้ จะ
ไมร่ ูร้ ะดบั พลงั ของนาง แตน่ างอยใู่ นยมโลกมาพกั ใหญ่
มไิ ดม้ ที า่ ทรี ะคายเคอื งแมแ้ ตน่ ้อย เหน็ ทคี งจะเปน็ รา่ งท่ี
มคี ณุ สมบตั พิ เิ ศษมาแตก่ ําเนิด กลนิ่ อายยมโลกไมอ่ าจ
ทําอนั ตรายนางได”้
“พวกท่านรูไ้ ด้อยา่ งไรวา่ มเี ด็กอยใู่ นตะกรา้ ” ผูอ้ ่นื
ไมม่ ที างรบั รถู้ งึ กลนิ่ อายของนางไดง้ า่ ยเชน่ น้ี
มารดาภตู ผิ หี วั เราะ “พวกขา้ คนหน่ึงเปน็ มารดาภตู ผิ ี
อกี คนหน่ึงเป็นซากศพ ไหนเลยจะสมั ผสั กลนิ่ อายของ
คนเปน็ ไมไ่ ดเ้ ลา่ ”
“ออ้ ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กระจา่ งในบดั ดล “แลว้ เกดิ อะไร
ขน้ึ กบั พวกเขา”
“คุณชายอยากถามว่าพวกเขาตายได้อย่างไรใช่
ไหม?” รอยยมิ้ ของมารดาภูติผีแปรเปล่ียนเป็นความ
เศรา้ โศกอกี ครา “อบุ ตั เิ หตุ เปน็ อบุ ตั เิ หต”ุ
นั่นเป็นเร่อื งเม่ือหน่ึงปีก่อน ผู้บําเพ็ญเพียรฝ่าย
ธรรมะคนหน่ึงบรรลุขัน้ เส่ียวเซิ่งได้สําเรจ็ ทําให้เกิด
สายฟา้ สวรรคส์ ามสาย สองสายแรกเขาลว้ นป้องกนั ไว้
ได้ ทว่าเม่ือสายที่สามฟาดผ่าลงมา เขากลับไรซ้ ่ึง
เรย่ี วแรงจะตอ่ ตา้ น บงั เอญิ วา่ หวนหลางพาสอื โถวน้อย
ผา่ นไปแถวนัน้ พอดบิ พอดี
ทันทีที่ผูบ้ ําเพญ็ เพยี รฝ่ายธรรมะเหน็ ผูบ้ าํ เพญ็ มาร
กจ็ บั พวกเขาทงั้ สองมากําบงั สายฟา้ สวรรคโ์ ดยไมพ่ ดู ไม่
จา
ทงั้ สองยงั ไมท่ นั ไดต้ อบสนอง กถ็ กู สายฟา้ ฟาดเขา้
เสยี แลว้
วนิ าทีที่สายฟ้าฟาดลงกระทบรา่ ง หวนหลางกอด
ลกู ชายไวใ้ นออ้ มอก ถา่ ยเทพลงั มารทงั้ หมดไปปกป้อง
เขา
“ขา้ รดู้ วี า่ เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละเผา่ มารไมล่ งรอยกนั แต่
หากเขาดวลวรยทุ ธก์ บั หวนหลางอยา่ งเปดิ เผย ขา้ กย็ อ่ ม
เคารพในความเปน็ บรุ ษุ อกสามศอกของเขา! แตเ่ หตใุ ด
เขาต้องจับหวนหลางไปรบั สายฟ้าแทนเขาด้วยเล่า
แม้แต่เด็กส่ีขวบคนหน่ึงก็ไม่ยอมปล่อยไปเชียวหรอื ?!
ลูกของพวกข้า…ลูกของข้ากับหวนหลางทําผิดอะไร
เพยี งเพราะเขาเกดิ มาเปน็ มาร จงึ ตอ้ งถกู คนจบั ไปเชอื ด
ทงั้ เปน็ หรอื ? เขาควรจะเกดิ มาเปน็ หนิ รองเทา้ ของพวก
เจา้ ทเี่ รยี กตนเองวา่ ผบู้ ําเพญ็ เพยี รฝา่ ยธรรมะอยา่ งนั้น
หรอื ? สอื โถวน้อยเกดิ มากม็ องไมเ่ หน็ แตเ่ ขากไ็ มเ่ คยตี
อกชกหวั เพราะเรอ่ื งน้ีแมแ้ ตน่ ้อย…เขาจติ ใจด…ี เอาใจ
ใส…่ และรกั ทา่ นพอ่ ของเขา…ยามมชี วี ติ อยู่ แมแ้ ตม่ ด
เพียงตัวเดียวเขาก็ไม่เคยเหยียบ…ทําไมต้องทําเรอ่ื ง
โหดเหย้ี มเชน่ นี้กบั เขาดว้ ย ทําไม!”
มารดาภตู ผิ รี อ้ งคํารามอยา่ งเจบ็ ชา้ํ
เย่ียนเสี่ยวซ่ือพบวา่ รูปโฉมงามหยดย้อยของนาง
คอ่ ยๆ แลดขู ร้ี วิ้ ขเี้ หรข่ น้ึ มา ทงั้ รอยเหย่ี วยน่ แกม้ ตอบ
โหนกแกม้ สูง รมิ ฝปี ากสมี ว่ งคล้าํ และควิ้ ตก นั่นคอื
ใบหน้าที่แท้จรงิ ของมารดาภูตผิ ี แลดนู ่าสยดสยองไม่
ตา่ งจากผรี า้ ย
ในตอนนัน้ เอง เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กเ็ ขา้ ใจอยา่ งถอ่ งแทถ้ งึ
เจตนาที่แท้จรงิ ของมารดาภูติผแี ละผูบ้ ําเพญ็ มารแล้ว
ทเี่ ขาดดู กนิ พลงั หยาง มใิ ชเ่ พราะเกรงกลวั ความตาย แต่
เพยี งเพ่อื จะไดก้ ลบั ไปอยดู่ แู ลลกู ไดท้ กุ วนั
º··èÕ 50 ¤ÇÒÁã¹ã¨
“ดูเหมือนว่าเขาจะป่วย มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”
ประมขุ มารเอย่ ขน้ึ ทนั ใด
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เหลอื บมองเขาอยา่ งตะลงึ งนั จากนั้น
กห็ นั ไปมองผบู้ ําเพญ็ มารและมารดาภตู ผิ ซี ง่ึ อยดู่ า้ นขา้ ง
ความปวดรา้ วเหลือแสนปรากฏบนใบหน้าของทัง้
สองคน
มารดาภตู ผิ กี ลา่ ววา่ “ในวนั นัน้ หวนหลางและสอื โถ
วน้อยถกู สายฟา้ สวรรคผ์ า่ ลงมา หวนหลางปกปอ้ งสอื โถ
วน้อยไวใ้ นออ้ มอก แตส่ ดุ ทา้ ยกไ็ ดร้ บั บาดเจบ็ หวนหลาง
ใชพ้ ลังเฮอื กสุดท้ายพาสือโถวน้อยไปยงั โรงหมอ ทวา่
พวกเจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ ผลเปน็ อยา่ งไร”
ผบู้ ําเพญ็ มารคนหน่ึงพาเดก็ เผา่ มารอกี คนหน่ึงไปยงั
โรงหมอในดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ จะเกิดเรอ่ื งอะไรตามมา
ยอ่ มเดาไดไ้ มย่ าก
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไมจ่ ําเป็นตอ้ งฟงั ตอ่ กร็ ูด้ วี า่ พวกเขา
ตอ้ งเผชญิ กบั สงิ่ ใด
คณุ สมบตั ขิ องรา่ งผบู้ ําเพญ็ มารนั้นแขง็ แกรง่ กวา่ ผู้
บาํ เพญ็ เพยี ร กอปรกบั ระดบั พลงั ของหวนหลางกม็ ไิ ดต้ ่าํ
เต้ียเรย่ี ดิน ถ้าไม่ใชเ่ พ่อื ปกป้องลูกชาย เขายอ่ มต้อง
ตา้ นทานสายฟา้ สวรรคน์ ั้นไดเ้ ป็นแน่ แตเ่ ขากไ็ มไ่ ดท้ ํา
เชน่ นัน้ เขาถา่ ยทอดพลงั ทงั้ หมดไปทล่ี กู ของเขา
ถึงอยา่ งนั้นเขาก็ไม่ได้สิน้ ใจคาท่ี ทวา่ เขาบาดเจ็บ
หนัก ผบู้ ําเพญ็ เพยี รฝา่ ยธรรมะไมเ่ กรงกลวั เขาอกี ตอ่ ไป
ผู้บาํ เพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะมิได้ปล่อยเขาไปเพียง
เพราะเขาบาดเจบ็ คนพวกนัน้ ตอ่ ยตเี ขา รงั แกเขา จบั
อาวธุ ขน้ึ มาปลดิ ชพี เขา กําป้ นั ระรวั ใสร่ า่ งของเขาดจุ หมิ ะ
โปรยปราย เขาไมไ่ ดต้ อบโต้ เพยี งแตค่ กุ เขา่ อยหู่ นา้ โรง
หมอนิ่งๆ อ้อนวอนให้หมอช่วยชีวติ ลูกชายท่ีหายใจ
รวยรนิ
ตราบจนทกุ วนั นี้ มารดาภตู ผิ ยี งั จดจําช่อื หมอเหลา่
นั้น รวมไปถงึ ผบู้ าํ เพญ็ เพยี รทม่ี สี ว่ นรว่ มในการกลมุ้ รุม
สองพอ่ ลกู ไดแ้ มน่ ยาํ
“ชาวบา้ นกับผูบ้ าํ เพญ็ เพยี รเหล่านั้น…ล้วนเป็นผูท้ ่ี
มงุ ดแู ละทบุ ตพี วกเขาในปนี ัน้ หรอื ?”
“ไมเ่ พยี งเทา่ นี้หรอก…” มารดาภตู ผิ สี ูดหายใจเขา้
ลกึ ยมิ้ พลางน้าํ ตาไหลรนิ “คนธรรมดาขา้ ลว้ นปลอ่ ยไป
แล้ว พวกเขาไมไ่ ดม้ หี น้าทร่ี กั ษาคนเจบ็ ไขไ้ ดป้ ่วย แต่
คนในโรงหมอเป็นใคร…พวกเขาไม่ใชห่ มอหรอกหรอื ?
พวกเขาไม่ได้มีหน้าที่รกั ษาคนป่วยด้วยจิตอันเป่ ียม
เมตตาหรอกหรอื ? อกี ทงั้ ผบู้ าํ เพญ็ เพยี รพวกนัน้ …”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เขา้ ใจแลว้ ยามนั้นมผี คู้ นมากมายอยู่
ในทเี่ กดิ เหตุ ผทู้ ป่ี ระดงั ล้อมทํารา้ ยพวกเขามมี ากมาย
แต่นางลงโทษเพียงคนในโรงหมอกับผู้บาํ เพ็ญเพียร
พวกนัน้
ชาวบา้ นรา้ นตลาดทวั่ ไปไมว่ า่ จะมามุงดู หรอื วา่ มา
รว่ มประสมโรง มารดาภตู ผิ ลี ว้ นไมแ่ ตะตอ้ ง
“เดมิ ทหี วนหลางไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งตาย…ลกู ชายของขา้
ไมจ่ ําเป็นตอ้ งบาดเจบ็ หนักถึงเพยี งน้ี…หากพวกเขา…
หากพวกเขา…” มารดาภตู ผิ รี อ้ งลนั่ อยา่ งเสยี สติ
“ไมต่ อ้ งพดู แล้ว! ไมต่ อ้ งพูดแล้ว!” ผูบ้ ําเพญ็ มาร
เขา้ ไปโอบไหลม่ ารดาภตู ผิ ี หยาดน้าํ ตารอ้ นกรุน่ ไหลรนิ
ออกมา
สือโถวน้ อยเกิดมาเป็นมาร ไม่อาจกลับไปยัง
สงั สารวฏั เฉกเชน่ ผบู้ าํ เพญ็ มาร เม่อื ตายไปแลว้ เขากจ็ ะ
สลายไปจากภพภมู ทิ งั้ หก
มารดาภตู ผิ แี ละผบู้ ําเพญ็ มารหวงั วา่ จะสามารถอยู่
เคียงขา้ งลูกชายไปจวบจนวาระสุดท้ายของชวี ติ หลัง
จากทเี่ ขาสง่ ลกู ชายไปแลว้ มารดาภตู ผิ กี จ็ ะสง่ เขาตาม
ไป…
มารดาภูติผีพลิกมือควา้ ข้อมือของผู้บําเพ็ญมาร
เอนกายซบอกผเู้ ปน็ สามี แลว้ มองไปยงั ประมขุ มารและ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ประมขุ มารมอื เป้ อื นเลอื ดไปนานแลว้ ทวา่
ดวงตาของคณุ ชายคนน้ียงั คงเปน็ ประกายใส
มารดาภตู ผิ แี คน่ หวั เราะแดกดนั บอกกบั เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื วา่ “บางทคี ณุ ชายอาจคดิ วา่ คนเหลา่ นัน้ ไมค่ วรถงึ กบั
ตอ้ งตาย แตข่ า้ จะบอกใหว้ า่ ขา้ ไมร่ สู้ กึ ผดิ แมแ้ ตน่ ้อยทฆี่ า่
พวกเขา!”
เย่ียนเส่ียวซ่ืออ้าปากพะงาบ ไม่รูว้ า่ ควรตอบวา่
อยา่ งไร
เยยี่ นเสี่ยวซ่ือหาใชผ่ ูพ้ ทิ ักษ์ความเท่ียงธรรม นาง
ไมร่ สู้ กึ เหน็ ใจคนพวกนัน้ แมแ้ ตน่ ้อย นางเพยี งแตส่ งสาร
เดก็ คนน้ี ในบรรดาทกุ คนในเหตกุ ารณ์นี้ มเี พยี งเขาคน
เดยี วทเี่ ปน็ ผบู้ รสิ ทุ ธิ์
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มองไปยงั เดก็ และกระตา่ ยในเรอื น
ขนมหูหลัวปัว(แครร์ อต)ชนิ้ แรกหมดไปแล้ว เด็ก
ชายตวั น้อยจงึ ควานหยบิ ชนิ้ ทส่ี องขน้ึ มาปอ้ นมนั
ในตอนนั้นเอง เยย่ี นเสย่ี วซ่อื จงึ สงั เกตเหน็ วา่ มรี อย
แผลเปน็ อยบู่ นรา่ งของกระตา่ ยตวั นัน้
มารดาภตู ผิ สี ะอ้นื ไห้ “เปน็ กระตา่ ยทเี่ ขาเกบ็ มาจาก
ขา้ งทาง ตอนนัน้ มนั ถกู ศรธนยู งิ เขาจงึ ชว่ ยมนั กลบั มา
ขา้ จําไมไ่ ดด้ ว้ ยซ้าํ วา่ น่ีเปน็ สตั วต์ วั ทเี่ ทา่ ใดทเ่ี ขาชว่ ยชวี ติ
เอาไว้ เขาชว่ ยผอู้ น่ื นับครงั้ ไมถ่ ว้ น แตใ่ ครบา้ งเลา่ จะชว่ ย
เขา”
“เปน็ อะไร เจา้ เศรา้ ใจหรอื ?” อยๆู่ ประมขุ มารเอย่
ถามเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ นิ่งเงยี บไป
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้
นางไมไ่ ดเ้ ศรา้ ใจเพราะคนทห่ี าเรอ่ื งใสต่ วั เหลา่ นัน้ ไม่
วา่ พวกเขาจะได้รบั ผลของการกระทําท่ีหนักหนาสาหสั
กวา่ โทษทค่ี วรไดร้ บั แตพ่ วกเขากท็ ําความผดิ “สอื โถ
วน้อยผิดอะไร เขาเกิดมามองไม่เหน็ ก็น่าสงสารมาก
พอแลว้ …”
ประมขุ มารไมไ่ ดพ้ ดู อะไร
หวั ใจของเขาแขง็ ประหน่ึงเหลก็ กลา้ มไิ ดร้ สู้ กึ สะทอ้ น
ใจเพยี งเพราะเรอ่ื งประเภทนี้
ตอนนั้นเขายงั เดก็ ยามทค่ี รอบครวั ของเยยี่ นเสยี่ ว
ซ่ือเข้ามา ก้นบ้ึงในใจของเขายังคงเหลือเศษเสี้ยว
สดุ ทา้ ยของความออ่ นโยนอยู่
แตน่ างกลบั ตา่ งออกไป
นางเปน็ ดรุณีน้อยทร่ี กั ความยตุ ธิ รรมมากมาแตไ่ หน
แตไ่ ร
“แมว้ า่ ขา้ จะไมม่ วี ธิ ี แต…่ เขานา่ จะม”ี ประมขุ มารสง่
สายตาไปยงั รา่ งในตะกรา้ สะพายหลงั
“เจา้ หมายถงึ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ?” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื
กะพรบิ ตาปรบิ ๆ
ประมขุ มารเอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ เสยี งราบเรยี บวา่ “หวงั วา่
เขาจะมวี ธิ ี ไมเ่ ชน่ นัน้ คงเสยี แรงทข่ี า้ คดิ วา่ เขาเกง่ กาจ”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กลอกตาวน ไมว่ า่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะมี
หรอื ไมม่ วี ธิ ี เขาไมม่ ที างใหม้ ารดาภตู ผิ แี ละผบู้ ําเพญ็ มาร
ลว่ งรวู้ า่ นางและประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ลบั ตวั ตนกนั นางกระ
แอมเบาๆ แล้วพูดกับทัง้ สองวา่ “พวกท่านทบทวน
ตนเองอยทู่ ่ีน่ีก่อน พวกขา้ จะเขา้ ไปดูวา่ มวี ธิ ชี ว่ ยสือโถ
วน้อยหรอื ไม”่
มารดาภูติผีได้ยินว่าพวกเขาจะช่วยลูกของตน
นัยน์ตากพ็ ลนั เปน็ ประกาย “จรงิ หรอื ? คณุ ชาย!”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตอบวา่ “ขา้ ไมร่ บั ปากวา่ จะชว่ ยได้ ทา่ น
อยา่ เพงิ่ รบี รอ้ นดใี จไป! อกี อยา่ ง ขณะทพี่ วกขา้ กําลงั ชว่ ย
สอื โถวน้อย พวกทา่ นหา้ มแอบมองเปน็ อนั ขาด! ไมเ่ ชน่
นัน้ ถา้ ขา้ รู้ ขา้ จะสงั หารเขาเสยี !”
เร่อื งน้ีมีส่วนเก่ียวโยงกับวิชาเฉพาะตัวและการ
ถา่ ยทอดจากสํานัก การฉกฉวยความสามารถของผอู้ น่ื
นับวา่ มีโทษมหนั ต์ มารดาภูติผพี ยกั หน้า นางเองก็รู้
ขอบเขตขอ้ นี้ดี จงึ ไมร่ อชา้ ตอบตกลงในทนั ใด
อนั ทจ่ี รงิ ไมว่ า่ จะรกั ษาหายหรอื ไม่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กจ็ ะ
ลองรกั ษาดู อยา่ งไรเสยี นอกจากพวกเขาทงั้ สอง กไ็ มม่ ผี ู้
ใดยนิ ดรี กั ษาสอื โถวน้อยแลว้
ป ร ะ มุ ข ม า ร ท ํา ล า ย ข่ า ย อ า ค ม ป้ อ ง กั น เ สี ย ง ข อ ง
มารดาภตู ผิ อี ยา่ งไมใ่ สใ่ จ แลว้ จงึ แผข่ า่ ยอาคมใหม่ เชน่
น้ีต่อใหม้ ารดาภูติผแี ละผูบ้ ําเพญ็ มารอยากสอดแนมก็
ไมอ่ าจทําได้
เสยี งฝเี ทา้ ดงั ขน้ึ
เดก็ ชายตวั น้อยหนั หนา้ ไป “ทา่ นพอ่ ทา่ นกบั ทา่ นแม่
มาแลว้ หรอื ขอรบั ?”
ยามที่ผู้บําเพญ็ มารมาเยย่ี มสือโถวน้อย ขอเพียง
มารดาภตู ผิ มี ากบั เขาดว้ ย เขากจ็ ะบอกลูกชายวา่ ท่าน
แมก่ อ็ ยทู่ นี่ ่ี เพยี งแตท่ า่ นแมไ่ มอ่ าจพดู คยุ หรอื กอดเขา
ได้ เพราะวา่ …ทา่ นแมป่ ว่ ย เกรงวา่ จะนําโรคมาตดิ เขา
มารดาภตู ผิ พี ดู ไมไ่ ด้ และไมอ่ าจเขา้ ใกลล้ กู ชายตวั
น้อย แตน่ างสามารถสง่ เสยี งฝเี ทา้ ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ เสยี ง
ฝเี ทา้ นอกเหนือจากเสยี งฝเี ทา้ ของทา่ นพอ่ เดก็ ชายตวั
น้อยกจ็ ะคดิ วา่ เปน็ ทา่ นแมด่ ว้ ยความเคยชนิ
เหตทุ เ่ี ขามไิ ดค้ าดเดาวา่ เปน็ คนอน่ื กเ็ พราะบนโลกน้ี
นอกจากทา่ นพอ่ กบั ทา่ นแมแ่ ลว้ กไ็ มม่ ผี ใู้ ดมาหาเขาอกี
คําถามของเขา ทําใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื และประมขุ มาร
ถงึ กบั ชะงกั งนั
“…” ประมขุ มารมาพรอ้ มกบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื แตก่ ลบั
ถกู เดก็ ทกึ ทกั วา่ เปน็ พอ่ ไปได้
เขายอ่ มรบั ไมไ่ ด้
เยยี่ นเส่ียวซ่ือดึงแขนเส้ือของเขาไว้ มองเขาด้วย
สายตาวงิ วอน
ประมขุ มารสา่ ยหนา้
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื พองลมจนแกม้ ป่อง ทําหนา้ ตานา่ รกั
ใส!่
ขอรอ้ งละ
ประมขุ มารสรา้ งขา่ ยอาคมมาป้องกนั เสยี งไวอ้ กี ครา
“เรยี กพเ่ี สยี่ วเจากอ่ น แลว้ ขา้ จะตอบตกลง…”
“ทา่ นพเี่ สย่ี วเจา!” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เอย่ เรยี กอยา่ งไม่
ลงั เล
ประมุขมารผูซ้ ่งึ กําลังตกอยใู่ นภาวะกลืนไมเ่ ขา้ คาย
ไมอ่ อกครงั้ ใหญ่ “…”
ประมุขมารปลดข่ายอาคมเก็บเสียงออก แล้วใช้
เสยี งของผบู้ ําเพญ็ มารพดู กบั เดก็ ชายวา่ “อมื ขา้ เอง ขา้
กบั …แมข่ องเจา้ มา”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยกนวิ้ โปง้ ใหป้ ระมขุ มาร
ยามทเี่ ขา้ ไปในเรอื น เขากดพลงั ของตนไว้ เพ่อื ไมใ่ ห้
สือโถวน้อยตกใจ จากนั้นกป็ ล่อยพลังมารออกมาเล็ก
น้อยเพ่อื ใหเ้ ดก็ ชายเชอ่ื ใจ
เม่ือสัมผสั ได้ถึงกลิ่นอายอนั คุ้นเคย สือโถวน้อยก็
เชอ่ื ในทนั ทวี า่ ผมู้ าเยอื นคอื พอ่ ของตน
“อมุ้ ” สอื โถวน้อยยน่ื มอื เขา้ ไปหาประมขุ มาร
ประมขุ มารขบกรามแน่นจนแทบปวดฟนั
ถกู โมเมวา่ เปน็ พอ่ ไมพ่ อ ยงั จะใหอ้ มุ้ อกี หรอื ?
ประมขุ มารไมอ่ ยากอมุ้ !
เย่ียนเสี่ยวซ่ือดึงแขนเส้ือของเขา มองเขาด้วย
สายตาบอ้ งแบว๊ หาผใู้ ดเปรยี บ ขยบั ปากกระซบิ วา่ “ทา่ น
พเี่ สย่ี วเจา~”
น้าํ เสยี งนี้…จะฆา่ เขาใหต้ ายหรอื อยา่ งไร!
ประมขุ มารอมุ้ สอื โถวน้อยขน้ึ มาในทนั ใด!
สอื โถวน้อยซกุ ซนอยใู่ นออ้ มอกกวา้ งของ ‘ทา่ นพอ่ ’
ไดไ้ มน่ านกผ็ ลอ็ ยหลบั ไป
“วา่ แต่ จะชว่ ยสอื โถวน้อยอยา่ งไรหรอื ” เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื มองมอื ของตนเอง เลกิ ควิ้ พรอ้ มถามวา่ “ขา้ ไมร่ วู้ ธิ ใี ช้
พลงั ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์
“เจา้ ถามเขาส”ิ ประมขุ มารอมุ้ ประมขุ ศกั ดติ์ วั น้อย
ออกมาวางในถาดผลไมว้ า่ งเปลา่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยมองประมขุ มารอยา่ งขนุ่ เคอื ง
“เขาพดู ไมไ่ ดส้ กั หน่อย” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื บบี แกม้ ของ
เขา
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยมองดว้ ยความคบั แคน้ ใจ
“ใครบอกเล่าวา่ เขาตอ้ งพดู ” ประมุขมารยกยมิ้ มุม
ปาก ปลายนิว้ จิม้ ไปยงั หวา่ งคิว้ ของเยย่ี นเส่ียวซ่อื และ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื รสู้ กึ สนั่ เทมิ้ ไปทวั่ สรรพางคก์ าย ทนั ใด
นัน้ เอง นางกไ็ ดย้ นิ เสยี งประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยเอย่ กระทบ
กระเทยี บวา่ “อยา่ จองหองไปหน่อยเลย ขา้ ฟ้ นื พลงั กลบั
มาเม่อื ไร เจา้ คอยดกู แ็ ลว้ กนั !”
“ข้าได้ยินจรงิ ด้วย!” เยี่ยนเส่ียวซ่ือดวงตาเป็น
ประกาย
“เจา้ ไดย้ นิ อะไรกนั ” ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยใบหนา้ เยน็
เยยี บ
“ได้ยินเจ้าพูดน่ะสิ!” เยี่ยนเสี่ยวซ่ือมองเขาด้วย
สหี นา้ ต่นื เตน้ “ขา้ ไดย้ นิ สงิ่ ทเ่ี จา้ คดิ !”
ประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ้อยมองประมุขมารด้วยสายตา
เยน็ เยยี บ
“เจา้ ใชว้ ชิ ารา่ งทรงหรอื ?”
นี่เปน็ เสยี งของเขาเอง ประมขุ มารไมไ่ ดย้ นิ แตเ่ ยย่ี น
เสยี่ วซ่อื ไดย้ นิ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พลนั กระจา่ งในทนั ใด “ทแี่ ทก้ เ็ ปน็ วชิ า
รา่ งทรง ยอดเยยี่ มเหลอื เกนิ ทา่ นพเ่ี สยี่ วเจา ออกไปจาก
ทน่ี ่ีแลว้ เจา้ ชว่ ยสอนขา้ หน่อยไดไ้ หม?”
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งขา้ สอนเจา้ ไมไ่ ดห้ รอื อยา่ งไร?
ไฉนตอ้ งใหเ้ จา้ ลกู เตา่ นัน่ สอนดว้ ย!”
ไมท่ นั ขาดคํา ความในใจของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ หล
แลน่ ออกจากสมองของเขา
ดวงตาเรยี วดุจผลซิ่งของเยี่ยนเส่ียวซ่ือมองเขา
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทแี่ ทเ้ จา้ กว็ า่ รา้ ยคนเปน็ เหมอื นกนั น่ี”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ิ่งเงยี บ
“เปลา่ ขา้ ไมไ่ ดว้ า่ รา้ ยใคร เจา้ ฟงั ผดิ ”
“วา่ รา้ ยแลว้ อยา่ งไร กเ็ จา้ โงน่ ัน่ วอนโดนดา่ เอง!”
บดั ซบเอย๊ !
เจา้ สมองงเี่ งา่ !
ในสมองของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ ทอ่ ง ‘ปรชั ญาปารมิ
ตาหฤทยั สตู ร’ ในใจแทนเสยี เลย
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื “…”
ทจี่ รงิ แลว้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ วา่ วชิ ารา่ งทรงน้ีสุดยอด
เหลอื เกนิ กลบั ไปแลว้ นางจะไปเรยี นบา้ ง ทดลองใชก้ บั
ทา่ นพตี่ า้ เปา่ จะไดร้ วู้ า่ วนั ๆ เขาคดิ อะไรบา้ ง!
“จรงิ สิ ประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ เจา้ มวี ธิ ชี ว่ ยสอื โถวน้อย
หรอื ไม?่ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เอย่ ถาม
“เสย่ี วซ่อื งามเหลอื เกนิ …”
ในสมองของเขาจงึ รบี คดิ วา่ “เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไมง่ าม
เลยสกั นิด!”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ทําหนา้ ถมงึ ทงึ ขน้ึ ทนั ใด
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย “…”
หน่ึงเคอ่ ผา่ นไป
ประมุขศักดิ์สิทธติ์ ัวอ้วนกลมในถาดก็แปรเปลี่ยน
เปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ใ่ี บหนา้ ชา้ํ เขยี วอมมว่ ง
º··èÕ 51 ÊÒ¿éÒÊÇÃäì
สือโถวน้อยถูกจับไปกําบังสายฟ้าจนบาดเจ็บหนัก
คนธรรมดาไม่มีทางช่วยได้ แต่ไม่ใช่สําหรบั ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
“ทา่ นพเ่ี สยี่ วเจา ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ อกวา่ ตอ้ งการให้
เจ้าชว่ ย” เยย่ี นเสี่ยวซ่อื สาธยายเสียงท่ีดังข้นึ ในหวั ให้
ประมขุ มารฟงั
“ใหเ้ ขาพดู เอง” ประมขุ มารบอก
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื “หา?”
ประมขุ มารมองประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยอยา่ งเยอื กเยน็
ประมุขศักดิ์สิทธเิ์ ป็นผู้มีใจเมตตากรุณา ย่อมไม่
ปฏเิ สธวา่ จะไมร่ กั ษาใหอ้ ยา่ งแน่นอน
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําหมดั อวบอว้ นแน่น เปลง่ เสยี งอนั
นา่ เกรงขามของตนเองออกมาเปน็ ครงั้ แรก “อแุ ว!้ ”
ประมขุ มารหวั รอ่ จนแทบหวั ทมิ่ หวั ตํา
ประมขุ มารทําตามสงิ่ ทปี่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ วั น้อยบอก
ใชพ้ ลงั ปกปอ้ งเสน้ ลมปราณของของสอื โถวน้อย ประมขุ
ศักดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยแนะนําใหเ้ ยยี่ นเสยี่ วซ่อื รดี สายฟา้ จากใน
รา่ งของเขาออกทลี ะน้อย แลว้ ใสเ่ ขา้ ไปในรา่ งของประมขุ
มาร
อยา่ งไรเสียนี่ก็คือสายฟ้า ไม่อาจทําลายใหแ้ หลก
สลายไปได้ มนั สามารถแยกสว่ น และอาจเปน็ อนั ตราย
ถงึ ชวี ติ
ทวา่ ประมุขมารไม่จําเป็นต้องกังวลเรอ่ื งนี้ เพราะ
เดมิ ทเี ขามรี ากปราณสายฟา้ สําหรบั เขาแลว้ สายฟา้ จดั
วา่ เปน็ ของบํารงุ กําลงั อยา่ งหน่ึง
หลงั จากกําจดั สายฟา้ ทห่ี ลงเหลอื อยใู่ นรา่ งของสอื โถ
วน้อยแลว้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ซ็ อ่ มจดุ ตนั เถยี นและเสน้
ลมปราณใหเ้ ขา
เม่ือเสรจ็ แล้ว ประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ็ไม่ได้คิดสิง่ ใดใน
สมองอกี เขาเพยี งจบั จอ้ งประมขุ มารเขมง็
เขาเป็นประมุขมาร และเป็นรา่ งของหลัวชา่ โลหติ
เลอื ดของเขาลว้ นเปน็ ปราณหลอมเหลวของคนเผา่ มาร
“ดวงตาของเขา…” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื อมุ้ สอื โถวน้อยซง่ึ
กําลงั หลบั ใหล พลางมองไปยงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยและ
ประมขุ มาร ถงึ แมน้ างจะรวู้ า่ ตนไมค่ วรละโมบ แตน่ างก็
หวงั เหลอื เกนิ วา่ จะทําใหเ้ ขามองเหน็ ไดอ้ ยา่ งชดั เจน
ทงั้ คนตวั ใหญแ่ ละตวั เลก็ ตา่ งสา่ ยหนา้
น่ีคอื สงิ่ ทเ่ี ขาเปน็ มาแตก่ ําเนิด ไรซ้ ง่ึ หนทางรกั ษา
ทวา่ หากเขาฝึกฝนจนมีระดับพลังสูงไรผ้ ู้ใดเทียบ
เทยี ม เบกิ ทพิ ยจกั ษุแลว้ อาจมองเหน็ กเ็ ปน็ ได้ กระนั้น
แลว้ กไ็ มใ่ ชก่ ารมองเหน็ เฉกเชน่ คนทวั่ ไป ภาพทเี่ หน็ จะ
เ ป็ น เ พี ย ง สี ข า ว ด ํา แ ล ะ ก ลั บ ด้ า น ซ้ า ย ข ว า ดั ง ม อ ง
กระจกเงา
“เบกิ ทพิ ยจกั ษุยากหรอื ไม?่ ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถาม
“ยากประหน่ึงตะกายขน้ึ ฟา้ ” ประมขุ มารตอบ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ บอกเรอ่ื งของสอื โถวน้อยแก่
มารดาภตู ผิ แี ละผบู้ าํ เพญ็ มารไปตามความเปน็ จรงิ
ทัง้ สองคนมไิ ด้เศรา้ โศกกับเรอ่ื งน้ีนานนัก อยา่ งไร
เสยี สอื โถวน้อยกไ็ ดช้ วี ติ กลับคนื มา พวกเขาซาบซ้งึ ใน
บญุ คณุ เหลอื คณานับ
มารดาภตู ผิ แี ละผบู้ าํ เพญ็ มารคกุ เขา่ ลง โขกศรี ษะให้
ผมู้ พี ระคณุ สองคนซง่ึ อยใู่ นหอ้ ง
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือมองไปยังสือโถวน้ อยในอ้อมแขน
พรอ้ มพูดกับมารดาภูติผแี ละผูบ้ ําเพญ็ มารวา่ “สือโถ
วน้อยนัน้ ไรค้ วามผดิ สว่ นพวกทา่ นไมใ่ ช”่
“พวกขา้ เขา้ ใจด…ี ” มารดาภตู ผิ หี นั ไปยมิ้ น้อยๆ ใหผ้ ู้
บําเพญ็ มาร “เม่อื ครหู่ วนหลางกบั ขา้ ปรกึ ษากนั แลว้ ไม่
วา่ สดุ ทา้ ยแลว้ สอื โถวน้อยจะเปน็ อยา่ งไร พวกขา้ กจ็ ะไม่
ออกไปดูดกินพลังหยางจากข้างนอกอีก หวนหลาง
เขา…เขาอยากเหน็ สือโถวน้อยเป็นครงั้ สุดท้าย ส่วน
ขา้ …ขา้ กจ็ ะกลบั ไปยงั ยมโลกเพ่อื รบั โทษ”
เม่ือใดที่ผูบ้ าํ เพญ็ มารสูญสิน้ พลังหยาง วญิ ญาณ
ของเขากจ็ ะแหลกสลายไป ทวา่ จดุ จบของมารดาภตู ผิ กี ็
ไมไ่ ดด้ ไี ปกวา่ เขาเทา่ ไร
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื พดู ดว้ ยน้าํ เสยี งเครง่ ขรมึ วา่ “ขา้ ไดย้ นิ
วา่ …โทษทณั ฑข์ องยมโลกนัน้ หนักหนายงิ่ นัก โดยทวั่ ไป
ภูติผีท่ีทําผิดจะไรซ้ ่ึงโอกาสกลับตัว หากวญิ ญาณไม่
แหลกสลายไป กจ็ ะถกู กกั ขงั ไวใ้ นนรก ไมม่ วี นั ไดไ้ ปผดุ ไป
เกดิ ชวั่ นิรนั ดร”์
มารดาภตู ผิ ยี มิ้ น้าํ ตาไหลรนิ พลางพยกั หนา้
นา ง รู ้แ ต่ แ ร ก แ ล้ ว ว่า ผ ล ท่ี ต า ม ม า จ ะ เ ป็ น เ ช่ น น้ี
กระนัน้ ตอ่ ใหม้ โี อกาสยอ้ นกลบั ไป นางกจ็ ะทําเหมอื นเดมิ
เพ่อื คนรกั และลูกของนาง ไมอ่ าจกลับไปยงั สังสารวฏั
แลว้ อยา่ งไร?
“พวกทา่ น…อยากกอดเขาไหม?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอย่
ถามพลางมองไปยงั สอื โถวน้อยทก่ี ําลงั หลบั สบาย
ผู้บาํ เพ็ญมารและมารดาภูติผีสบตากัน ความ
ปรารถนาในดวงตาเปน็ ประจกั ษ์
แตม่ ารดาภตู ผิ กี ไ็ มอ่ าจสมั ผสั เขาได้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื นัยน์ตาพลนั เดด็ เดยี่ วขน้ึ มา และพดู
วา่ “ทา่ นเขา้ สงิ รา่ งขา้ เถดิ ”
“นั่น…นั่นจะเป็นการทําลายพลังหยางของคณุ ชาย
คณุ ชายจะออ่ นแอ”
“อ่อนแอเพียงไม่กี่วนั เท่านั้น ข้ากับ…” ประมุข
ศักดิ์สิทธิ์ตกลงกันแล้ว เยี่ยนเสี่ยวซ่ือชะงักไปชั่ว
ประเดยี๋ วหน่ึงกอ่ นจะเอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ เสยี งจรงิ จงั วา่ “ทา่ น
จะเขา้ สงิ ขา้ หรอื ไม?่ ไมเ่ ขา้ ขา้ ไปละ”
“เขา้ ! เขา้ ส!ิ ” มารดาภตู ผิ รี บี ถลาเขา้ มาสงิ รา่ งของ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
มารดาภตู ฝิ กึ ฝนจนพลงั แกรง่ กลา้ ผบู้ าํ เพญ็ เพยี ร
ฝา่ ยธรรมะทวั่ ไปจะทนตอ่ พลงั จากยมโลกของนางไมไ่ ด้
พลังของนางสามารถครา่ ชวี ติ อกี ฝ่ายได้อยา่ งงา่ ยดาย
อกี ทงั้ ยมโลกจะสนอกสนใจผทู้ ต่ี ายดว้ ยเหตนุ ้ีเป็นอยา่ ง
มาก เม่อื เขา้ มาตรวจสอบ กจ็ ะสาวไปถงึ ตวั นางไดท้ นั ที
เพราะฉะนั้นแลว้ แมว้ า่ จะอยากคอ้ มกายลงโอบกอดลกู
นับครงั้ ไมถ่ ว้ น นางกจ็ ําตอ้ งฉุดรงั้ ตนเองไว้
อันที่จริง ด้วยระดับพลังของประมุขศักดิ์สิทธิ์
มารดาภตู ผิ ไี มอ่ าจเขา้ สงิ รา่ งของเขาได้ แตใ่ นเม่อื เยยี่ น
เสยี่ วซ่อื ยนิ ยอม นางจงึ เขา้ รา่ งไดอ้ ยา่ งราบรน่ื
ออ้ มอกของนางสามารถรบั สมั ผสั ไดจ้ รงิ ๆ
น่ีคือลูกของนางกับหวนหลาง คนท่ีนางรกั และ
หวงแหนทส่ี ดุ ในชวี ติ
“ครงั้ สุดทา้ ยทข่ี า้ กอดเขา…คอื เม่อื เขาอายคุ รบหน่ึง
เดอื นเตม็ …หลงั จากนั้นขา้ กก็ ลบั ยมโลก…” มารดาภตู ิ
ผกี อดลกู ชายไวใ้ นออ้ มอก รา่ งสนั่ เทาดว้ ยความต่นื เตน้
ผบู้ ําเพญ็ มารกเ็ ดนิ เขา้ ไป นางกอดลกู ผบู้ าํ เพญ็ มารก็
สวมกอดนาง
แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยคิดวา่ จะมีวนั ท่ีได้กอด
ลกู ชายของตน จากทารกตวั เลก็ ตวั เลก็ นิดเดยี ว เตบิ
ใหญม่ าถงึ ตอนนี้ นางกอดจนรสู้ กึ เจบ็ ปวด
กอดอยา่ งไรกร็ สู้ กึ วา่ ไมเ่ พยี งพอ
น้าํ ตารอ้ นกรนุ่ หยดลงบนขา้ งแกม้ ของสอื โถวน้อย
สอื โถวน้อยคอ่ ยๆ ลมื ตาต่นื ขน้ึ ดวงตากลมใสหาก
แตไ่ รแ้ ววมองไปยงั เบ้อื งหนา้ “ทา่ นแม่ เปน็ ทา่ นหรอื ?”
“อม้ื …” มารดาภตู ผิ พี ยกั หนา้ น้าํ ตาเมด็ โตไหลรนิ
นางโอบกอดลกู ชายไวแ้ น่น ราวกบั ปรารถนาทจ่ี ะจดจํา
ชว่ งเวลานี้ไปตลอดกาล ชวี ติ หลงั จากน้ี ไมว่ า่ จะกภ่ี พก่ี
ชาติ นางกจ็ ะถกู จองจําอยใู่ นขมุ นรกไปชวั่ กปั ชวั่ กลั ป์
สอื โถวน้อยรา่ งกายออ่ นแอ ไมน่ านกผ็ ลอ็ ยหลบั ไป
มารดาภตู ผิ รี เู้ วลาของตนเองดี
นางออกจากรา่ งของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พดู กบั ทงั้ สองวา่ “พวกทา่ นวางใจเถดิ
ขา้ จะฝากเขาไวก้ บั ครอบครวั ทเ่ี หมาะสม ใหเ้ ขาไดเ้ ตบิ โต
อยา่ งปลอดภยั ”
มารดาภตู ผิ แี ละผบู้ าํ เพญ็ มารคํานับใหเ้ ยยี่ นเสยี่ วซ่อื
สามครงั้
พลงั หยางของผบู้ าํ เพญ็ มารหมดลงแลว้ รา่ งของเขา
คอ่ ยๆ มอดมลายกลายเป็นเถา้ ถา่ นไปในออ้ มกอดของ
มารดาภตู ผิ ี พลงั มารอนั แขง็ แกรง่ แผซ่ า่ นออกมา กลนื
กนิ แดนมารทงั้ หมด
“ข้าก็ควรไปแล้วเช่นกัน…” มารดาภูติผีบอ
กกบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื “แตว่ า่ กอ่ นจะไป ขา้ มขี องบางอยา่ ง
จะให…้ ”
มารดาภตู ผิ หี มายจะพดู วา่ ประมขุ มาร แตค่ ําพดู มา
หยดุ ไดเ้ พยี งทร่ี มิ ฝปี าก นางกส็ า่ ยหนา้ คณุ ชายอาภรณ์
สขี าวผนู้ ี้ยงั ไมก่ ระจา่ งถงึ ตําแหน่งประมขุ มาร นางจงึ ไม่
อยากหลุดปากออกไป เรอ่ื งบางเรอ่ื งเป็นเรอ่ื งของคน
สองคน คนอน่ื ไมค่ วรเขา้ ไปสอดมอื
มารดาภตู ผิ กี ลา่ ววา่ “ขา้ ขอพบหนา้ คณุ ชายทา่ นนัน้
เปน็ ครงั้ สดุ ทา้ ยไดห้ รอื ไม?่ ขา้ อยากขอบคณุ เขาตอ่ หนา้ ”
“ออ้ ไดส้ ”ิ คําขอน้ีฟงั ดสู มเหตสุ มผล เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
จงึ ตอบรบั อยา่ งเตม็ ใจ!
ม า ร ด า ภู ติ ผี เ ข้ า ไ ป พ บ ป ร ะ มุ ข ม า ร แ ล ะ ป ร ะ มุ ข
ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยซง่ึ นัง่ อว้ นกลมแปน้ แลน้ อยใู่ นเรอื น
มารดาภตู ผิ ไี มไ่ ดถ้ ามซกั ไซว้ า่ ประมุขศักดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย
เปน็ ใคร นางเพยี งคกุ เขา่ ตอ่ หนา้ ประมขุ มาร กลา่ ววา่ “ที่
ขา้ มา กเ็ พราะมขี องบางอยา่ งอยากมอบใหป้ ระมขุ มาร”
“ของของเจา้ ขา้ ไมม่ หี รอื อยา่ งไร?” ประมขุ มารเอย่
ถามดว้ ยน้าํ เสยี งราบเรยี บ
มารดาภตู ผิ ยี มิ้ พรอ้ มกบั กลา่ ววา่ “สําหรบั คนอ่นื
แลว้ ไมน่ ับวา่ เปน็ ของสําคญั อะไร แตป่ ระมขุ มารจําเปน็
ตอ้ งใชพ้ อด”ี
“โอ?้ ” ประมขุ มารเลกิ ควิ้
มารดาภตู ผิ มี องไปยงั เดก็ น้อยตวั อว้ นจ้าํ มา่ํ กลา่ ววา่
“ในรา่ งของเดก็ คนนี้คล้ายกบั จะมอี าณาเขตปกป้องอยู่
นางไมไ่ ดร้ บั อนั ตรายจากกลนิ่ อายยมโลก เหน็ ไดช้ ดั วา่
รา่ งของนางนั้นแขง็ แกรง่ กวา่ คนสว่ นใหญ่ ถงึ กระนั้นก็
ยงั สรา้ งอาณาเขตใหน้ างอกี คงจะไมใ่ ชเ่ พ่อื ปกป้องนาง
เพยี งอยา่ งเดยี ว แตเ่ พราะ…พลงั ของนางแขง็ แกรง่ เกนิ
ไป จําตอ้ งกดไว้ ขา้ พดู ถกู ตอ้ งหรอื ไมเ่ ลา่ ?”
ขา้ จะไปรูไ้ ด้อยา่ งไร ขา้ อายสุ ามขวบก็แยกกับนาง
แลว้ !
แตท่ วา่ คํากลา่ วของมารดาภตู ผิ ไี ดเ้ ตอื นสตปิ ระมขุ
มาร
ไมเ่ พยี งกายหยาบทถี่ กู ปอ้ งกนั วญิ ญาณกเ็ ชน่ กนั ท่ี
ทําเป็นเชน่ นี้ไมใ่ ชเ่ พ่อื คุ้มครองเยยี่ นเส่ียวซ่อื หากแต่
เพ่อื หยดุ ยงั้ นางไว้ อกี ทงั้ หลงั จากทวี่ ญิ ญาณของเยยี่ น
เสย่ี วซ่อื ออกจากรา่ ง อาณาเขตในรา่ งของนางกห็ ดกลบั
ไปมีรูปรา่ งเท่าวยั แปดเดือนในฉับพลัน และนั่นเป็น
เพราะยามท่ีไรซ้ ่งึ อาณาเขตคุ้มกันของวญิ ญาณ พลัง
ของนางไม่อาจถูกพันธนาการไวด้ ้วยอาณาเขตเพียง
ชนิดเดยี ว จําเปน็ ตอ้ งบบี ใหก้ ลบั ไปอยใู่ นสภาวะทารกใน
คราเดยี ว
มิฉะนั้น เม่ือใดท่ีกลิ่นอายของนางเล็ดลอดสู่
ภายนอก จะทําใหพ้ ้ืนท่ีวา่ งเปล่าในดินแดนศักดิส์ ิทธิ์
ทงั้ หมดแยกจากกนั เม่อื ถงึ ขนั้ นั้น ทงั้ ปราณวญิ ญาณ
และพลงั มารกจ็ ะลว้ นแตแ่ ตกกระสานซา่ นเซน็ อากาศ
แหง้ เหอื ด ทกุ สรรพสงิ่ ลว้ นวอดวาย
นางไมไ่ ดป้ ว่ ย
แตน่ างแขง็ แกรง่ เกนิ ไป
“ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ัน้ ออ่ นแอเกนิ ไป ไมอ่ าจแบกรบั
พลงั ของนางได้ แตย่ มโลกของพวกขา้ ทําได้ ในบรรดา
พภิ พทงั้ หก มเี พยี งยมโลกทเี่ ปน็ อนันต์ พลงั เขา้ มามาก
เทา่ ใด ยมโลกกร็ บั ไดม้ ากเทา่ นัน้ ”
มารดาภตู ผิ พี ดู พลางคอ่ ยๆ ขยอ้ นไขม่ กุ สอ่ งประกาย
แสงสดี ําออกมา “นี่คอื ไขม่ กุ วญิ ญาณ เปรยี บเสมอื นตนั
ภายในของผู้บําเพ็ญเพียร ขอเพียงนางใส่ไข่มุก
วญิ ญาณน้ีไวใ้ นรา่ ง ไขม่ กุ วญิ ญาณกจ็ ะเบกิ ทางเชอ่ื มไป
ยงั ยมโลก สง่ พลงั ทเ่ี หลอื ของนางไปยงั ไปยมโลกไดท้ กุ
เม่อื ”
“ในยมโลกจะไมเ่ กิดปัญหาหรอื ?” ประมุขมารเอย่
ถามอยา่ งมเี งอ่ื นงาํ
มารดาภตู ผิ เี ขา้ ใจความหมายของเขา “คนในยมโลก
จะไมร่ ู้ ตอ่ ใหร้ กู้ ไ็ มอ่ าจสบื สาวไดว้ า่ มาจากทใี่ ด ยงิ่ ไมต่ อ้ ง
กังวลวา่ จะมีผู้ใดมาดูดซับพลังของนางและกลายเป็น
ศตั รูขน้ึ มา เรอ่ื งนี้ขา้ รบั รองได้ สอื โถวน้อยยงั ตอ้ งการ
พวกเจา้ คอยปกปอ้ ง ขา้ เปน็ หว่ งความปลอดภยั ของพวก
เจา้ ไมน่ ้อยกวา่ ผใู้ ด”
ประมขุ มารมไิ ดเ้ คลอื บแคลงในความจรงิ ใจของนาง
“เชน่ นัน้ พลงั ของนางจะไปอยทู่ ไ่ี หน”
มารดาภตู ผิ ที อดสายตามองไปยงั ขอบฟา้ อนั ไรท้ สี่ นิ้
สุด ใหค้ วามรูส้ กึ ศักดสิ์ ทิ ธแิ์ ละเป่ ียมความหวงั “พลัง
ของนางก็จะกลายเป็นดวงดาวในสายธารแห่งการ
หลงลมื สอ่ งสวา่ งสายธารทงั้ สาย”
……
ประมขุ มารรบั ไขม่ กุ มา
เขาใช้เชือกผูกไข่มุกให้แน่ นแล้วนําไปคล้องคอให้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย ในเม่อื ไขม่ กุ น้ีใชไ้ ดก้ บั เยยี่ นเสยี่ ว
ซ่อื เชน่ นั้นกค็ วรแขวนไวท้ ร่ี า่ งจรงิ ของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ก็
เหน็ จะเหมาะสมแลว้
แตว่ า่ ประมุขมารรอแล้วรอเล่า รอจนแทบสปั หงก
แต่เย่ียนเส่ียวซ่ือกับประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ้อยก็ยังไม่สลับ
รา่ งกลบั คนื มา
ในตอนนัน้ เอง ประมขุ มารกต็ ระหนักเรอ่ื งหน่ึงขน้ึ มา
ทนั ใด มารดาภตู ผิ บี อกเพยี งวา่ ไขม่ กุ เมด็ นี้สามารถชว่ ย
ดดู ซบั พลงั ทเี่ หลอื ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไมไ่ ดบ้ อกวา่ จะทํา
ใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื และประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลบั คนื รา่ งเดมิ !
การทวี่ ญิ ญาณของทงั้ สองสลบั กนั นั้นเปน็ ผลมาจาก
สายฟา้ สวรรค์ ไมแ่ นว่ า่ อาจตอ้ งใหส้ ายฟา้ สวรรคผ์ า่ ลง
มาอกี จงึ จะเหน็ ผล
“สายฟ้าธรรมดาได้ไหมนะ?” ประมุขมารเงยี บไป
แลว้ เรยี กเยย่ี นเสย่ี วซ่อื เขา้ มา เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยงั ไมท่ นั ได้
เอย่ ปากถามวา่ มเี รอ่ื งอะไร กม็ สี ายฟา้ สองสายฟาดลง
มา สายหน่ึงผา่ ลงทป่ี ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย อกี สายหน่ึง
ผา่ ลงบนรา่ งของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
ทงั้ สองไหมเ้ กรยี มเปน็ แทง่ ถา่ นในทนั ใด
“เยยี่ นเส่ียวซ่ือ!” ประมุขมารมองไปยงั ทัง้ สองคน
พรอ้ มกบั รอ้ งออกมา
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื สําลกั ควนั ดําออกมาจากปาก “ปลอ่ ย
สายฟา้ ผา่ ขา้ ทําไม”
ฉ่า!
ทงั้ ยงั เปน็ รา่ งของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ กี !
“หรอื วา่ จะใชส้ ายฟา้ ไมม่ ากพอ?” เม่อื ประมขุ มารรู้
วา่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถกู ฟา้ ผา่ แลว้ ไมต่ าย จงึ ปลอ่ ยสายฟา้
ลงมาไดอ้ ยา่ งสบายใจ เปรย้ี งๆๆ เปรย้ี งๆๆๆ! เปรย้ี งๆ
ๆๆๆๆ!
อยา่ งไรเสยี พลงั ทเ่ี หลอื กถ็ กู ดดู เขา้ ไปในยมโลก ไม่
จําเปน็ ตอ้ งกงั วลวา่ จะทําเสยี เรอ่ื ง
แตว่ า่ …เยยี่ นเสย่ี วซ่อื และประมุขศักดสิ์ ทิ ธลิ์ ้วนแต่
ถกู ฟา้ ผา่ จนไหมด้ ําเปน็ ตอตะโก กย็ งั ไมส่ ลบั รา่ งกลบั คนื
สกั ที
“หรอื ว่าต้องเป็นสายฟ้าสวรรค์จึงจะเห็นผล?”
ประมขุ มารขบกรามแน่น ถา่ ยทอดพลงั สายฟา้ ทงั้ หมด
แลว้ ดงึ ใหผ้ า่ ลงมายงั ยอดหลงั คาอยา่ งรนุ แรง
หลงั คาสนั่ ไหว เขาชกั นําสายฟา้ สวรรคล์ งมาจรงิ ๆ
ประมขุ มารรดุ เขา้ ไปควา้ ทงั้ สองไว้ จบั ศรี ษะของพวก
เขาขน้ึ มา
“ทา่ นพเี่ สย่ี วเจา อกั ๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“อแุ ว้ แวๆ้ ๆๆๆๆๆๆๆ”
ทงั้ สองถกู ฟา้ ผา่ จนลนิ้ พนั เน้ือตวั สนั่ เทมิ้
กระนัน้ กย็ งั ไมเ่ หน็ ผลบา้ บออะไรสกั อยา่ ง!
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยงั คงเปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ย็ งั คงเปน็ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตวั น้อย
ประมุขมารเดินไปหาพวกเขาด้วยความปวดรา้ วใจ
มองไปยงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยตวั อว้ นกลมขาวปลอด…
ไมส่ …ิ ยามน้ีควรเรยี กวา่ ดํามดิ หมเี สยี มากกวา่ จากนัน้ ก็
มองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ซง่ึ กไ็ หมเ้ กรยี มเปน็ ถา่ น คกุ เขา่ ลงขา้ ง
หน่ึง จับเยย่ี นเสี่ยวซ่อื เขา้ มาในออ้ มอกอยา่ งออ่ นโยน
แลว้ พดู แกมสงั่ วา่ “เจา้ ฟงั ขา้ ใหด้ ี ตอ่ ใหช้ วั่ ชวี ติ น้ีเจา้ จะ
ไมอ่ าจเปลยี่ นรา่ งคนื มาได้ ตอ่ ใหต้ งั้ แตน่ ้ีเป็นตน้ ไปเจา้
จะเปน็ บรุ ษุ เจา้ …กย็ งั เปน็ คนของขา้ !”
เพ่อื ทจ่ี ะแสดงความแน่วแน่ของตนใหเ้ ป็นประจกั ษ์
เม่อื พดู จบ เขากห็ ลบั ตาลง คอ้ มกายลงจมุ พติ เจา้ คนตวั
ไหมเ้ กรยี มในออ้ มกอด
เขาพยายามสะกดจติ ตนเองไวต้ ลอดเวลา
นี่คอื เยย่ี นเสย่ี วซ่อื นี่คอื เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คอื เยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื …
“ทา่ นพเี่ สย่ี วเจา เจา้ ทําอะไรน่ะ”
เสียงอู้อ้ีงวั เงยี ดังข้ึนจากด้านหลังของประมุขมาร
เปน็ เสยี งออ่ นหวานจบั ใจดจุ เสยี งสวรรคข์ องเดก็ สาว
ประมขุ มารรา่ งแขง็ ท่อื ในทนั ใด
ดวงตาของเขาลกุ โพลง มองไปยงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ่ี
ก็กําลังจ้องเขมง็ มาเชน่ กัน จากนั้นจึงหนั หลังกลับไป
มองเดก็ สาวรปู รา่ งอรชรงามพรงิ้ เพราะทย่ี นื อยู่ ใบหนา้ ก็
พลนั ซดี เผอื ดขน้ึ มา
เขายนั กายลุกพรวดข้นึ ทันใด จนประมุขศักดสิ์ ิทธิ์
หลน่ ลงกบั พ้นื
ในตอนนั้นเอง ทงั้ สองกเ็ บอื นหน้าหนั ไปกดหน้าอก
“อว้ กกกกกกก”
º··èÕ 52.1 ÍÑʹպҵ (1)
เยยี่ นเส่ียวซ่อื และประมุขศักดสิ์ ิทธสิ์ ลับคืนรา่ งเดมิ
แลว้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าคนทห่ี ายตวั ไป ไมว่ า่ เปน็ หรอื
ตายกลบั ไป ในสบิ เจด็ คน มสี ามคนเปน็ ศษิ ยข์ องนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ พวกเขาเขา้ มาทหี ลงั ทงั้ หมดยงั มพี ลงั ปราณ
อยู่ ยอดฝมี อื ขนั้ ไทซ่ วผี นู้ ัน้ กไ็ มเ่ ปน็ อะไรรา้ ยแรง สว่ นศพ
คนทเี่ หลอื ถกู สง่ ไปยงั หนว่ ยราชการทอ้ งถนิ่ ใหค้ รอบครวั
พวกเขานํากลบั ไป
คนทย่ี งั มชี วี ติ ถกู มารดาภตู ผิ ลี บความทรงจําไปแลว้
พวกเขาจําไดเ้ พยี ง ตนเคยตอ่ สกู้ บั ผบู้ าํ เพญ็ มารคนหน่ึง
ในเมอื ง นอกจากนัน้ กจ็ ําอะไรไมไ่ ดอ้ กี ยมโลกเกย่ี วขอ้ ง
กับความลับของเยยี่ นเสี่ยวซ่ือ ประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ ม่ได้
ประกาศกระบวนการทงั้ หมดสภู่ ายนอก แน่นอน ปฏเิ สธ
ดว้ ยวา่ อยใู่ นอาณาเขตของนิกายเซยี น
“ไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปในมา่ นพลงั ของนิกายเซยี น แตบ่ งั เอญิ
อยนู่ อกมา่ นพลงั ของนิกายเซยี น เป็นแดนลบั ทห่ี ายไป
แหง่ หน่ึง ยามนี้แดนลบั นัน้ ถกู ขา้ ปดิ ผนึกแลว้ ” ประมขุ
ศักดิ์สิทธกิ์ ล่าวกับประมุขหลินและผู้พิทักษ์อาวุโสทุก
ทา่ น
ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ต่ี อ่ สกู้ บั ผบู้ ําเพญ็ มารในวนั นั้น
และพวกของศิษยพ์ จี่ ิง้ ที่รบี ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุภาย
หลงั ลว้ นคดิ วา่ เปน็ มา่ นพลงั นิกายเซยี นทก่ี นั้ พวกเขาไว้
ดา้ นนอก แตใ่ นเม่อื ประมุขศักดสิ์ ิทธกิ์ ล่าววา่ เป็นมา่ น
พลงั ของแดนลบั เชน่ นัน้ กเ็ ปน็ มา่ นพลงั ของแดนลบั
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธถิ์ ูกเสมอ นิกายศักดสิ์ ทิ ธไิ์ มม่ ที าง
โกหก อยา่ งน้อยกไ็ มม่ ที างโกหกใหน้ ิกายเซยี น
ทัว่ ทัง้ นิกายเซยี น มเี พยี งสุ่ยเยวช่ งิ กับชายชราผม
ขาวทเ่ี หน็ ประมุขศักดสิ์ ทิ ธอิ์ ยกู่ บั ครอบครวั เยยี่ นจวิ่ เฉา
แตห่ ลงั จากพวกเขากลบั มาทส่ี ํานักกไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรสกั คํา
จงึ ไมม่ ใี ครรูว้ า่ พวกเขาเคยมคี วามสมั พนั ธก์ นั อกี อยา่ ง
ในชว่ งหลายปีที่ผา่ นมา ประมุขศักดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มไ่ ดต้ ดิ ตอ่
กบั นิกายเซยี น อยา่ งน้อยพวกเขากค็ ดิ เหน็ เชน่ นั้น ดงั
นั้นประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ ไมม่ เี หตผุ ลในการยกเวน้ ใหน้ ิกาย
เซยี น
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กลบั มาทเี่ ขาเซงิ่ เฟงิ อกี ครงั้
เม่อื พวกฟหู่ รูเสวยี่ เหน็ นางปรากฏตวั ในสวนดอกไม้
งามสะพรงั่ ดโู ดดเดน่ จนสวนทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยสสี นั แหง่ ฤดู
ใบไมผ้ ลดิ ชู ดื สนิท กส็ งสยั วา่ ตนตาฝาดไป!
“ขา้ ตาฝาดไปหรอื ไม?่ นางมารนัน่ กลบั มาอกี แลว้ ?”