ภายในนั้นดเี หลอื เกนิ ไมต่ อ้ งลกุ ลงจากเตยี งกส็ ามารถ
หยบิ ของมาได้
อวหี๋ วนั่ ลุกออกจากออ้ มอกของเขา แล้วตัง้ ใจอา่ น
จดหมายลบั สหี นา้ ของเธอดแู ปลกขน้ึ เรอ่ื ยๆ
เธอไมค่ าดคดิ เลยวา่ สงิ่ ทเ่ี กดิ ข้นึ กบั โจวจนิ่ นั้นเกดิ
ขน้ึ ในหลายพ้นื ท่ี
จดหมายลบั ฉบบั หน่ึงรายงานวา่ ในเผา่ เลก็ ๆ หา่ ง
จากหมงิ ตไู ปหลายรอ้ ยหลที่ างตอนใต้ ผเู้ ฒา่ คนหน่ึงพา
เด็กสามส่ีขวบออกไปเดินเล่น เดินไปเดินมาอยู่ๆ ก็
หายตวั ไป
ในจดหมายลับไมไ่ ดบ้ รรยายรายละเอยี ดของผูเ้ ฒา่
คนนัน้ เพยี งแตบ่ อกวา่ สวมเส้อื ผา้ สดี ํา สว่ นเดก็ คนนัน้ ดู
คลา้ ยกบั วา่ ยงั พดู ไมค่ อ่ ยได้ ดวงตากลมโต
อวหี๋ วนั่ นึกถงึ ราชาหลวั ชา่ และเสย่ี วเจา
…คงไมใ่ ชพ่ วกเขาสองคนหรอกใชไ่ หม
พวกเขากห็ ายไปอยา่ งไรร้ อ่ ยรอยเหมอื นกนั หรอื ?
อวหี๋ วนั่ ไมม่ นั่ ใจวา่ เปน็ เขาหรอื ไม่ แตเ่ ธอคดิ ไปกอ่ น
วา่ ใช่ ถา้ หากบอกวา่ พวกเขาและโจวจนิ่ หายไปเพราะถกู
คนลักพาตัวไปหรอื วา่ พวกเขาใช้พลังภายในหรอื พลัง
เวท เชน่ นัน้ ทใ่ี นจดหมายลบั กลา่ วถงึ เรอ่ื งชาวบา้ นธรรม
ดาไรว้ รยทุ ธห์ ายตวั ไป จะอธบิ ายอยา่ งไร
นี่เป็นเรอ่ื งท่ีเกิดข้ึนในครง่ึ ปีท่ีผ่านมา เป็นเพราะ
เหตกุ ารณ์เชน่ น้ีเกดิ ขน้ึ ในหลายพ้นื ที่ อกี ทงั้ การกระจาย
ขา่ วกย็ งั ไมพ่ ฒั นา ทําใหไ้ มเ่ ปน็ ทส่ี นใจของผคู้ นมากนัก
เพยี งแตว่ า่ เยยี่ นจวิ่ เฉากลบั สนใจเรอ่ื งนี้
“ไม่รูว้ า่ ข้าคิดไปเองหรอื เปล่า ข้าคิดวา่ รอบตัวข้า
เปลย่ี นไป” อวหี๋ วนั่ รสู้ กึ แปลกใจ
“เปน็ เพราะโลกนัน้ ของเจา้ หรอื เปลา่ ?” เยย่ี นจวิ่ เฉา
ถาม
อวหี๋ วนั่ ชะงกั ไป แลว้ พดู วา่ “โลกนั้นของขา้ …อาจ
ตอ้ งตายกอ่ นแลว้ ถงึ ไปได้ เปน็ การสวมวญิ ญาณ”
แตค่ นเหลา่ นี้หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งราย
“เยย่ี นจวิ่ เฉา อยๆู่ ขา้ กค็ ดิ เรอ่ื งหน่ึงขน้ึ มาได้ พวก
เขาหาดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ บโดยบงั เอญิ หรอื เปลา่ ? บางที
คนเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ ใจผดิ ทางเขา้ เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ าจไมไ่ ด้
อยใู่ นเมอื งหลวง แตอ่ ยทู่ อี่ น่ื และไมไ่ ดม้ เี พยี งทเ่ี ดยี ว”
“ขา้ คดิ วา่ คนเผา่ ศักดสิ์ ทิ ธไิ์ มน่ ่าจะเขา้ ใจผดิ อาจมี
ทางเขา้ มากกวา่ หน่ึงทางจรงิ ๆ แต่ท่ีเมอื งหลวงมหี น่ึง
แหง่ อยา่ งแน่นอน”
“เช่นนั้นทําไมราชสํานักกับคนเผ่าศักดิ์สิทธหิ์ าอยู่
นาน แตก่ ย็ งั หาทางเขา้ ในเมอื งหลวงไมเ่ จอละ ทวา่ คน
เหลา่ นี้กลบั หาพบโดยบงั เอญิ ?”
อันท่ีจรงิ ตอนน้ีพวกเขายังไม่มีหลักฐานพิสูจน์วา่
สถานทเ่ี หลา่ นัน้ คอื ทางเขา้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทกุ สงิ่ ลว้ น
เปน็ เพยี งการคาดเดาของอวหี๋ วนั่ แตไ่ มร่ วู้ า่ ทําไมอวหี๋ วนั่
จงึ รสู้ กึ วา่ ตนเองเดาไดถ้ กู ตอ้ ง
อวหี๋ วนั่ นัง่ พงิ หมอน แลว้ พดู ขน้ึ วา่ “ขา้ คดิ วา่ ดนิ แดน
ศักดิ์สิทธิอ์ ะไรน่ี…อาจเป็นสถานที่ที่พวกเราไม่อาจ
จนิ ตนาการได้ บางทอี าจมเี รอ่ื งแปลกๆ เกดิ ขน้ึ กเ็ ปน็ ได”้
เยยี่ นจวิ่ เฉาไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เพยี งแตล่ ูบไหล่ของเธอ
เบาๆ
“แยแ่ ลว้ ! แยแ่ ลว้ ! คณุ หนเู ลก็ หายไป!”
เสยี งของแมน่ มดงั ขน้ึ จากดา้ นนอก
“เกดิ เรอ่ื งอะไรขน้ึ ” อวหี๋ วนั่ เปดิ มา่ นออกไป
ผงิ เออ๋ รเ์ ดนิ เขา้ มา แลว้ กลา่ ววา่ “แมน่ มออกไปหอ้ ง
ครวั ครหู่ น่ึง เม่อื กลบั มาคณุ หนเู ลก็ กห็ ายไปแลว้ เจา้ คะ่ ”
อวหี๋ วนั่ พดู วา่ “แมน่ มไปทําอะไรทห่ี อ้ งครวั มอี ะไร
ทําไมไมเ่ รยี กสาวใชไ้ ปจดั การ”
ผิงเออ๋ ร์ “เส่ียวเป่าเรยี กแม่นมไปยงั หอ้ งครวั เล็ก
สาวใช.้ .สาวใชก้ ถ็ กู เออ้ รเ์ ป่าเรยี กไปเจา้ คะ่ ทงั้ สองบอก
วา่ จะใหต้ า้ เปา่ ดู
คณุ หนเู ลก็ ให้ แตต่ อนทพี่ วกนางกลบั มา ตา้ เปา่ กบั
คณุ หนเู ลก็ กห็ ายไปแลว้ เจา้ คะ่ !”
ฟงั มาถงึ ตอนนี้ ยงั จะมสี งิ่ ใดทอี่ วหี๋ วนั่ ไมเ่ ขา้ ใจอกี ?
ต้องเป็นเพราะเด็กสามคนนั้นเล่นพิเรนทรอ์ ะไรอย่าง
แน่นอน!
อวหี๋ วนั่ ไหนเลยจะมกี ะจติ กะใจถกเถยี งเรอ่ื งดนิ แดน
ศักดิส์ ิทธอิ์ กี เธอรบี เก็บข้าวของ และข้ึนรถม้าไปยงั
สํานักบณั ฑติ พรอ้ มกบั เยยี่ นจวิ่ เฉา
ในถ้าํ อกี ดา้ นหน่ึง เสยี่ วเปา่ บอกกบั ตา้ เปา่ วา่ “ตา้ เปา่
เจา้ เรยี กขา้ หน่อยส!ิ เจา้ เรยี กขา้ สกั ครงั้ ! เจา้ พดู ไดแ้ ต่
ภาษานกหรอื ?”
ตา้ เปา่ “…”
ตา้ เปา่ ครา้ นจะสนใจเขา
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื หาววอดอยบู่ นหลงั ของตา้ เปา่ จากนัน้
กบ็ ดิ ไปบดิ มา
นางจะนอนแลว้
แตก่ อ่ นจะนอน นางตอ้ งกนิ นม
ตอนที่ต้าเป่าไมม่ เี วลาสนใจนาง นางก็กินนมด้วย
ตนเอง แตต่ อนทตี่ า้ เปา่ อยู่ นางจะไมก่ นิ นมดว้ ยตนเอง
ตา้ เปา่ สง่ ขวดนมใหน้ าง นางกโ็ ยนขวดนมทงิ้
ตา้ เปา่ หยบิ ขวดนมขน้ึ มาปอ้ นนาง นางกบ็ ว้ นจดุ นม
ออกมา
ต้าเป่ามองไปยงั ชายชราผมขาว น้องชายสองคน
และนกหลวนอกี ตวั หน่ึงซ่งึ อยใู่ นถ้ํา แล้วกถ็ อนหายใจ
ออกมาอยา่ งปวดใจ
เขาหยบิ กระดาษออกมาเขยี นวา่ “น้องเลก็ จะนอน
แลว้ ขา้ จะไปกลอ่ มนาง พวกเจา้ ไมต่ อ้ งเขา้ มา นางต่นื
เตน้ แลว้ จะนอนไมห่ ลบั ”
ตา้ เปา่ อมุ้ น้องสาวเขา้ ไปปอ้ นนมทมี่ มุ หน่ึงของถ้าํ
เส่ียวเป่าเดินไปอยา่ งเจ้าเล่ห์ ขณะท่ีกําลังจะแอบ
มอง นกหลวนกป็ ราดเขา้ มากางปกี กวา้ ง โอบตา้ เปา่ และ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอาไว้
เม่อื มนี กหลวนกําบงั ไว้ ตา้ เป่าจงึ วางใจไดช้ วั่ คราว
ต้าเป่านั่งลงบนกรงเล็บหนาของนกหลวน ป้อนนมให้
น้องสาว
เขาคลายหอ่ ผา้ ออก
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เหน็ เขาทําเชน่ นั้นกต็ ่นื เตน้ จนน้ําลาย
สอ!
ตา้ เปา่ ถอื ขวดนมไวใ้ นออ้ มอกดว้ ยความเขนิ อาย
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ซกุ เขา้ หาเขา แลว้ ดดู นม
“เจา้ …” ตา้ เปา่ อยากพดู บางอยา่ ง แตก่ น็ ึกไดว้ า่ ยงั
มสี ามคนอยใู่ กลๆ้ เพราะฉะนัน้ จงึ ใชก้ ารเขยี นแทน ‘เจา้
จะจําเรอ่ื งตอนเดก็ ไดห้ รอื ไม?่ ’
เยี่ยนเส่ียวซ่ือชะงักงันไป มองเขาด้วยดวงตา
บอ้ งแบว๊ ปากคาบจกุ นมเอาไว้
“อวุ า้ !” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยมิ้ ดว้ ยความดใี จ
ตา้ เป่าถอนหายใจอยา่ งโลง่ อก ขา้ จะคดิ วา่ เจา้ ตอบ
รบั กแ็ ลว้ กนั ถงึ แม…้ ทจี่ รงิ แลว้ …เจา้ กค็ งอา่ นไมอ่ อก…
อาจเปน็ เพราะในปีกของนกหลวนนั้นอบอนุ่ ตา้ เป่า
จงึ พงิ นกหลวนผลอ็ ยหลบั ไป
เขาฝนั ไปวา่ ตนเองสวมชดุ สขี าว เดนิ เขา้ ไปในสถาน
ทศ่ี กั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ไี่ หนสกั แหง่ และกลายเปน็ เทพเจา้ ในสถาน
ทแี่ หง่ นัน้
เขาทา่ ทางนา่ เกรงขาม เฉียบคมดจุ มดี ดาบ เขามลี กู
ศษิ ยน์ ับหม่นื คน
อยมู่ าวนั หน่ึง กม็ เี ดก็ ผูห้ ญงิ คนหน่ึงตกมาจากฟ้า
ลงมาบนบลั ลงั กข์ องเขา
“เยยี่ นตา้ เปา่ เปน็ เจา้ นัน่ เอง!”
เขาเรมิ่ รูส้ ึกถึงความผิดปกติ เขาเป็นถึงเทพเจ้า
ผคู้ นในสถานทแ่ี หง่ นัน้ เงยหนา้ ขน้ึ มองเขา เหตใุ ดถงึ ถกู
คนเรยี กชอ่ื ในวยั เดก็ ได้
เขามองไปยงั ผคู้ นทน่ี ั่งอยดู่ า้ นลา่ ง แลว้ พดู ดว้ ยน้ํา
เสยี งราบเรยี บวา่ “แมน่ าง เจา้ จําคนผดิ แลว้ ”
เดก็ ผหู้ ญงิ คนน้ีเทา้ เอว “ขา้ จะจําคนผดิ ไดอ้ ยา่ งไร?
เจา้ ลมื ไปแลว้ หรอื วา่ ขา้ โตมาไดเ้ พราะกนิ นมเจา้ !”
เขาแทบลม้ ทงั้ ยนื !
ทกุ คน “…”
º··Õè 6 µéÒà»èÒ¨ÍÁà¨éÒàÅèËì
ตา้ เปา่ ต่นื ขน้ึ จากฝนั รา้ ย เม่อื คดิ วา่ ความเกรยี งไกร
และภาพลักษณ์ อันเป็นท่ีนั บหน้าถือตาต้องถูกเด็กผู้
หญงิ คนหน่ึงทําลายจนปน่ ป้ ี เขากแ็ ทบทนไมไ่ หว
เขาหยบิ ขวดนมออกมา
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กําลงั เคลมิ้ หลบั ไปพรอ้ มจกุ นมในปาก
เม่อื จกุ นมถกู ดงึ ออกไป นางกต็ ่นื ขน้ึ มา
“อวุ า้ !” นางอา้ ปากรอ้ งหานม แตต่ า้ เป่าไมย่ อมให้
นางกนิ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองตา้ เปา่ ตาละหอ้ ย ปากเลก็ เบะเลก็
น้อย “อแุ ว!้ ”
รอ้ งไหซ้ ะแลว้ !
ตา้ เปา่ กําขวดนมแน่น ไมใ่ หไ้ มใ่ หไ้ มใ่ ห!้
หน่ึง สอง สาม!
ตา้ เปา่ หยบิ ขวดนมกลบั มาปอ้ นใสป่ ากเยย่ี นเสย่ี วซ่อื
เขาถอนหายใจออกมา
ประเสรฐิ นัก เขาทนไดต้ งั้ สามวนิ าท!ี
นับเปน็ ความกา้ วหนา้ ครงั้ ใหญ่
หลงั จากทเี่ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื หลบั ไป ตา้ เปา่ กอ็ อกมาจาก
ปกี ของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หลังจากนั้นต้าเป่าก็พบวา่ เสี่ยวเป่าและเออ้ รเ์ ป่าก็
นั่งพงิ ปีกของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ลว้ ผลอ็ ยหลบั ไป ทนี่ ่ี
ไมไ่ ดม้ ี
เพยี งเขาและเยย่ี นเสยี่ วซ่อื แตย่ งั มนี ้องชายอกี สอง
คนของเขาดว้ ย
ตา้ เปา่ จบั น้องสาวใสล่ งในกระเปา๋
นกหลวนศักดิ์สิทธเิ์ หน็ วา่ เย่ียนเส่ียวซ่ือหนักเหลือ
เกนิ จงึ กางปีกทไี่ มถ่ กู เสยี่ วเป่าและเออ้ รเ์ ป่ากดไวอ้ อก
มา แตะไหลข่ องตา้ เปา่ เบาๆ ราวกบั กําลงั บอกวา่ ตนจะ
ชว่ ยอมุ้ น้องสาวให้
ปกตแิ ลว้ เดก็ อายเุ พยี งสข่ี วบแบกเดก็ อว้ นอายแุ ปด
เดอื นไมไ่ หวหรอก ตา้ เป่ามพี ละกําลงั มากกวา่ เดก็ ปกติ
ทวา่ ประเดน็ คอื เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กไ็ มใ่ ชเ่ ดก็ ทัว่ ไป จะแบก
นางกต็ อ้ งใชพ้ ละกําลงั มากกวา่ ปกตเิ ชน่ กนั
ตา้ เปา่ รดู้ วี า่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ เี จตนาดี
เขาคดิ อยคู่ รหู่ น่ึง แลว้ เดนิ ไป สง่ น้องชายทงั้ สองให้
นกหลวน
น้องสาวเปน็ ของเขา สว่ นน้องชายจะทําอะไรกแ็ ลว้
แตเ่ จา้
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ “…”
ชายชรา “…”
ลําเอยี งขนาดน้ีเชยี วร!ึ
น้องชายและน้องสาวหลบั ไปแลว้ ตา้ เปา่ กเ็ รมิ่ นึกถงึ
แผนการหลบหนีออกจากทนี่ ี่ ตามหลกั แลว้ พวกเขาจะ
กลบั
ไปทางเดมิ กด็ ี แตเ่ ม่อื มนี กยกั ษ์เพมิ่ ขน้ึ มาอกี ตวั หน่ึง
เขาจะทําอยา่ งไรจงึ จะไมถ่ กู คนเหน็ ไดน้ ะ
สํานักบณั ฑิตมีผูค้ นตัง้ มากมาย ไม่มีที่ใหพ้ วกเขา
หลบซอ่ นกระมงั ?
โอ้ จะวา่ ไปซอ่ นตวั กไ็ มเ่ ลวเหมอื นกนั
ขณะท่ีต้าเป่าคิดวา่ จะจัดการกับนกหลวนอยา่ งไรดี
ชายชราผมขาวกย็ มิ้ เยน็ เยยี บพรอ้ มกลา่ ววา่ “เจา้ คงไม่
ไดค้ ดิ วา่ จะหนีอยา่ งไรหรอกใชไ่ หม? อยา่ เปลอื งแรงเปลา่
เลย นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ออกมาแลว้ หมายความวา่
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ กู เปดิ ออกแลว้ เสน้ ทางทพ่ี วกเจา้ เขา้
มานั้นไมเ่ หลอื อยแู่ ลว้ จะพดู อยา่ งโหดรา้ ยกวา่ นั้นกค็ อื
พวกเจา้ กลบั ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ หากพวกเจา้ ฉลาดละก็ ควรจะ
รบี เขา้ ไปในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ งั้ แตก่ อ่ นทป่ี ระตยู งั ไมป่ ิด
ไมเ่ ชน่ นัน้ ประเดยี๋ วประตปู ดิ แลว้ พวกเจา้ กจ็ ะตายอยใู่ น
หอ้ งลบั แหง่ น้ี”
ตา้ เปา่ เหลอื บมองเขา หยบิ ปากกาขน้ึ มา แลว้ เขยี น
วา่ ‘เหตใุ ดอยๆู่ ทา่ นกห็ วงั ดขี น้ึ มา ทา่ นจะหลอกใหพ้ วก
ขา้ แกะโซใ่ หท้ า่ น แลว้ พาทา่ นออกไปดว้ ยใชไ่ หมเลา่ ?’
ชายชราแทบสําลัก เจ้าเป็นเด็กอายุส่ีขวบจรงิ ๆ
หรอื ? ฉลาดเฉลยี วเชน่ นี้ไมเ่ หน่ือยบา้ งหรอื อยา่ งไร?
แตจ่ ะวา่ ไป นัน่ ไมไ่ ดเ้ รยี กหลอกลวงนะ เรยี กวา่ รบั มอื
อยา่ งชาญฉลาดตา่ งหากเลา่ !
“แคก่ ๆๆ!” ชายชราผมขาวกระแอม แล้วพดู ดว้ ย
สหี นา้ เปน็ มติ รวา่ “เหตใุ ดพวกเจา้ พดู กบั ขา้ เชน่ นี้เลา่ ทํา
อยา่ งกบั ขา้ เปน็ คนเลวรา้ ยอยา่ งไรอยา่ งนั้น เจา้ ลมื แลว้
หรอื เม่อื ครตู่ อนทน่ี กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ออกมา ขา้ ไมร่ ู้
วา่ เจา้ พดู ภาษาเฟ่ งิ ได้ คดิ วา่ มนั จะทํารา้ ยพวกเจา้ จงึ จะ
ใหพ้ วกเจา้ ทงิ้ ขา้ ไวแ้ ลว้ หนีไป!”
ตา้ เปา่ ขบคดิ อยา่ งหนัก
ชายชรา: เหอะๆๆ
ต้าเป่าเขียนว่า ‘ท่านคิดจะหลอกล่อนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ อกไป ทนั ทที พี่ วกขา้ ไป ประตกู จ็ ะปดิ ลง นก
หลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ จ็ ะเขา้ มาอกี ไมไ่ ดใ้ ชไ่ หมเลา่ เหอะๆๆ’
สว่ นสดุ ทา้ ย เขายงั วาดภาพเอาไวด้ ว้ ย
ชายชราซง่ึ ถกู พดู แทงใจดํากร็ สู้ กึ วา่ หวั ใจของเขาเรมิ่
แยแ่ ลว้ เจา้ เดก็ บา้ อะไรกนั ทําไมฉลาดเชน่ นี้ แมแ้ ต่
เรอ่ื งท่ีประตูจะปิดทันทีท่ีผูท้ ่ีชะตากําหนดเดินออกไปก็
ยงั เดาออก
ไมส่ ิ แมแ้ ตเ่ รอ่ื งทต่ี นหลอกพวกเขากย็ งั รู้
สรุปแล้วเขาถูกขังนานเกินไป จนสมองของเขา
เกรอะกรงั หรอื วา่ เดก็ คนนี้ฉลาดเกนิ เดก็ ไมว่ า่ อยา่ งไรก็
หลอกเขาไมไ่ ด?้
ทนั ใดนัน้ เอง ชายชรากน็ ึกเรอ่ื งหน่ึงออก เขาจงึ ถาม
ตา้ เป่าดว้ ยความแปลกใจวา่ “ชา้ กอ่ น เจา้ พดู ไดไ้ มใ่ ช่
หรอื ? เจา้ เขยี นเชน่ น้ี ไมเ่ หน่ือยหรอื ?”
ตา้ เปา่ ตวดั ปากกาเขยี นวา่ ‘ทา่ นมภี รรยากคี่ น’
ชายชราผมขาวซ่ึงไม่เคยแต่งงานทําหน้าถมึงทึง
“เกย่ี วอะไรกบั เจา้ ดว้ ย!”
ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘เชน่ นัน้ ขา้ จะเขยี นหรอื พดู เกย่ี วอะไร
กบั ทา่ นดว้ ย’
ชายชรา “…”
เขาถกู เจา้ เดก็ นี่ตอกหนา้ จนแทบหนา้ หกั ในทสี่ ดุ เขา
กเ็ ขา้ ใจวา่ เขาสเู้ จา้ เดก็ นี่ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ครง่ึ ชวี ติ กอ่ นหนา้ น้ี
เขา ทําเรอ่ื งเลวรา้ ยมามาก ตอนทอี่ าจารยป์ จู่ บั เขาขงั ไว้
ทนี่ ี่เพ่อื รอผทู้ ชี่ ะตากําหนด เขายงั หวั เราะเยน็ ชา นี่นับ
เป็นการลงโทษหรอื ? เขาคดิ วา่ ตนเองเพยี งหาท่ีสงบๆ
ฟ้ นื ฟรู า่ งกาย นอนพกั สกั รอ้ ยปีกพ็ อแลว้ แตท่ ไี่ หนได้
เขากลบั ตอ้ งรออยใู่ นน้ีอยนู่ าน
หลงั จากเสวนากบั เจา้ เดก็ พวกนี้เพยี งพกั เดยี ว เขาก็
รสู้ กึ วา่ ตนเองถกู ยวั่ โมโหนับครงั้ ไมถ่ ว้ น!
แตส่ งิ่ ทท่ี ําใหเ้ ขาประหลาดใจกค็ อื ตา้ เปา่ เดนิ เขา้ มา
ปลดโซข่ องเขาออก
ต้าเป่าปลดตรวนข้อเท้าออกก่อน เขาไม่ได้ลงมือ
ดว้ ยซา้ํ เขาเพยี งเขา้ ใกล้ ตรวนของเขากห็ ลดุ ออกเอง
ชายชรามองตา้ เปา่ ดว้ ยความตกตะลงึ
ผทู้ ช่ี ะตากําหนดกค็ อื เดก็ คนน้ีเองหรอื …
หลังจากท่ีตา้ เป่าพดู ภาษาเฟ่ ิง ในใจของชายชราก็
มนั่ ใจแลว้ วา่ เขาคอื ผทู้ ช่ี ะตากําหนดดงั ทอี่ าจารยป์ ่บู อก
เพยี งแตเ่ ขากย็ งั ไมเ่ ขา้ ใจวา่ เพราะเหตใุ ดตา้ เป่าถงึ ปลด
โซต่ รวนออกได้
เขาไมเ่ ชอ่ื ใจตนไมใ่ ชห่ รอื ?
ตา้ เปา่ มคี วามคดิ เปน็ ของตนเอง
ชายชราผมชาวกลวั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เหน็ ไดช้ ดั วา่
เขาสูม้ นั ไมไ่ ด้ ในเม่อื นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยฝู่ ่ งั เดยี วกบั
ตน ตนกไ็ มจ่ ําเปน็ ตอ้ งกลวั ชายชราผมขาว
หลงั จากทต่ี า้ เปา่ เขา้ ไปใกล้ ตรวนทแี่ ขนของชายชรา
ผมขาวคลายออก ในท่ีสุดชายชราซ่ึงได้รบั อสิ รภาพก็
มองไปยงั มอื ของตนเองอยา่ งเหลอื เชอ่ื ไมว่ า่ กอ่ นหนา้ น้ี
เขาจะปากแขง็ บอกวา่ จะถูกขงั นานแคไ่ หนกไ็ มเ่ ป็นไร
ทวา่ หลอกผู้อ่ืนได้ ก็ไม่อาจหลอกตนเอง เขาโหยหา
อสิ รภาพมานานแลว้
ตา้ เป่าใหน้ กหลวนศักดสิ์ ทิ ธวิ์ างน้องชายของเขาลง
แลว้ บยุ้ ใบใ้ หม้ นั พาชายชราออกไป
ในทสี่ ดุ ชายชรากเ็ ขา้ ใจแลว้ วา่ เพราะเหตใุ ดตา้ เปา่ จงึ
ชว่ ยตนเอง เดก็ คนน้ีกงั วลวา่ เสน้ ทางทตี่ นเองมาทนี่ ี่จะ
หายไปแลว้ แตเ่ ม่อื ใดทพ่ี วกเขาออกไป และประตหู นิ
เคล่อื นลงมา ในตอนนัน้ แมแ้ ตท่ างออกเดยี วทเ่ี หลอื อยู่
กค็ อื ทางเขา้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กจ็ ะเขา้ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ เชน่
กนั
เพราะฉะนัน้ ตา้ เปา่ กบั น้องชายตดั สนิ ใจอยทู่ นี่ ่ี แลว้
ใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ อกไปสํารวจเสน้ ทาง แตข่ ณะท่ี
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ อกไปสํารวจเสน้ ทาง ชายชรากอ็ าจ
เป็นอนั ตรายต่อพวกเขาได้ ไมส่ ู้ใหน้ กหลวนศักดิส์ ิทธิ์
คาบชายชราไปดว้ ย
“น่ีคอื จดุ ประสงคท์ เี่ จา้ ปลอ่ ยขา้ ออกมาหรอื …” ชาย
ชราแทบอยากรา่ํ ไห้ อกี นิดเดยี ว เขากเ็ กอื บคดิ วา่ ตา้ เปา่
เปน็ เดก็ จติ ใจดี ทแ่ี ทก้ ใ็ จดําเหมอื นบวั ลอยไสง้ าดํา!
ตา้ เปา่ พดู เปน็ ภาษาเฟ่ งิ กบั นกหลวนวา่ ‘อยา่ ลมื คาบ
กลบั มาละ’
ชายชราฟงั ไมอ่ อก แตต่ า้ เป่าเขยี นประโยคหน่ึงวา่
‘ทา่ นระวงั ตวั ดว้ ย กลบั มาอยา่ งปลอดภยั ’
ทนั ใดนัน้ ชายชรากพ็ ลนั รสู้ กึ ซาบซง้ึ ใจขน้ึ มา ยงั ดี ยงั
ดี อยา่ งน้อยเดก็ คนนี้กไ็ มไ่ ดใ้ จจดื ใจดําเสยี ทเี ดยี ว…
แตใ่ นชวั่ พรบิ ตาเดยี ว เขากเ็ หน็ ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘ทา่ น
แม่บอกว่า ขยะหากยังใช้ได้ต้องนํากลับมาใช้ใหม่
ประเดยี๋ วเขา้ ไปในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ คอ่ ยใหท้ า่ นเขา้ ไป
สํารวจเสน้ ทาง’
ชายชรา “…”
ตา้ เปา่ ชที้ าง นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ พ็ าชายชราผมขาว
ไปยงั เสน้ ทางขามาของพวกเขา กระนัน้ แลว้ ออ้ มไปครงั้
หน่ึงแลว้ จงึ กลบั มาทเ่ี ดมิ ตา้ เป่าจงึ บอกใหน้ กหลวนไป
ขา้ งหนา้ ตอ่ แตน่ กหลวนกย็ งั คงบนิ กลบั มา
นี่นับวา่ เปน็ ขอ้ พสิ จู น์คําพดู ของชายชรา พวกเขาเขา้
มาท่ีน่ี ทางเลือกเดียวท่ีเหลืออยูก่ ็คือทางเขา้ ดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ในตอนนี้ต้าเป่าไมร่ ูว้ า่ ดินแดนศักดิส์ ิทธคิ์ ือสถานที่
เชน่ ไร แตเ่ ขาเชอ่ื วา่ ในเม่อื มที างเขา้ กต็ อ้ งมที างออก รอ
พวกเขาเขา้ ไปในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ะไรนั่น แลว้ คอ่ ยๆ
หาทางกลบั จวนคณุ ชายกย็ งั ได้
ต้าเป่าจับน้องชายทัง้ สองข้ึนบนหลังของนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แลว้ ใชผ้ า้ มดั ใหแ้ น่น
‘นําทาง’
ตา้ เปา่ เขยี นใหช้ ายชราอา่ น
“ทจี่ รงิ ขา้ ก…็ ”
อยากนัง่ บนหลงั ของนกหลวนเหมอื นกนั
ชายชรายงั พดู ไมท่ นั จบ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ใ็ ชก้ รง
เลบ็ จบั เขาขน้ึ มา แลว้ บนิ โฉบเขา้ ไปในโพรง ในนัน้ กค็ อื
ทางเขา้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์
“ทําไมพวกเจา้ ไดน้ ั่งบนนกหลวน แตข่ า้ กลบั ถกู มนั
จบั อยา่ งน้ีละ!”
ชายชรารอ้ งเสยี งหลงอยใู่ นหอ้ ง
ประตหู นิ ของหอ้ งคอ่ ยๆ เคล่อื นลงมา
และในตอนนั้นเอง เยย่ี นจิว่ เฉากับอวหี๋ วนั่ ก็มาถึง
สํานักบณั ฑติ
พวกเขาตามหาในสํานักบัณฑิตหน่ึงรอบแล้ว แต่
กลบั ไมเ่ หน็ เงาของลกู ๆ ถามทกุ คนทถี่ ามได้ จงึ ไปตาม
หาทโี่ รงอาหารทพี่ วกเขาเคยกนิ กไ็ มเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งา
อวหี๋ วนั่ เป็นคนคลอดลูกออกมา เธอรูด้ ีที่สุดวา่ ลูก
ชอบเลน่ อะไร
“ทน่ี ี่มถี ้าํ ไหม หรอื โพรงในตน้ ไมอ้ ะไรพวกน้ี?” พวก
เขาชอบเขา้ ไปในโพรง โพรงสุนัขลอดในจวนคณุ ชายก็
ถกู ทงั้ สามคนเขา้ ไปสํารวจมาแลว้ !
อาจารยส์ ํานักบณั ฑติ พาพวกเขาไปยงั ถ้าํ บนภเู ขาทงั้
สามถ้าํ แมจ้ ะบอกวา่ เปน็ ถ้าํ แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ เปน็ เพยี ง
เส้นทางตัดผ่านระหวา่ งภูเขาจําลองสองลูก เข้าจาก
ภเู ขาจําลองลกู หน่ึง ไปทะลอุ อกทภ่ี เู ขาจําลองอกี ลกู หน่ึง
กเ็ ทา่ นัน้
ปญั หากค็ อื ทถี่ ้าํ ทงั้ สามถ้าํ นี้มกี ลนิ่ อายของพวกเขา
อย!ู่
ขณะทท่ี กุ คนกําลงั ทําอะไรไมถ่ กู เยย่ี นจวิ่ เฉากม็ อง
ไปยงั ทศิ ทางหน่ึง “ทน่ี ัน่ ยงั มอี กี ?”
ทกุ คนประหลาดใจ ทไี่ หนกนั
ไมม่ นี ่ี
สิ่งที่ผู้สําเรจ็ ราชการกําลังมองอยู่ไม่ใช่ต้นอูถงต้น
หน่ึงหรอกหรอื ? มถี ้าํ ทไี่ หนกนั
อวหี๋ วนั่ ก็มองไปยงั ทิศท่ีเยยี่ นจิว่ เฉามองด้วยความ
สงสยั จากนัน้ กม็ องเยย่ี นจวิ่ เฉา “ถ้าํ อะไรหรอื ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาหลบั ตาลง ขยายประสาทสมั ผสั เสยี ง
ของประตหู นิ ดงั แวว่ มา นัยน์ตาของเขากระตกุ วบู เขา
จบั มอื ของอวหี๋ วนั่ พงุ่ เขา้ ไปในถ้าํ
“ผสู้ ําเรจ็ ราชการ นัน่ มนั …เอ?๋ หายไปไหนแลว้ เลา่ ”
อาจารยส์ ํานักบณั ฑติ เพงิ่ หนั มาพดู กบั พวกเขา แตเ่ ม่อื
หนั
มาอกี ครงั้ หน่ึง เยยี่ นจวิ่ เฉากห็ ายไปแลว้ !
พระชายากห็ ายไปเหมอื นกนั !
“ผสู้ ําเรจ็ ราชการกบั พระชายาเลา่ ? พวกเจา้ เหน็ พวก
เขาไหม?”
“เม่อื ครยู่ งั อยทู่ น่ี ี่อยเู่ ลย!”
“นัน่ สิ ขา้ ยงั เหน็ พวกเขาอยเู่ ลย”
“หายไปไดอ้ ยา่ งไรกนั ”
“เรว็ กระไรปานนี้”
ตงึ ! ประตหู นิ ปดิ ลง อาณาเขตใหมป่ รากฏขน้ึ
º··Õè 7 ËÒÍÒËÒÃ
หลังจากที่นกหลวนศักดิ์สิทธบิ์ ินเข้าไปในช่องบน
กําแพงแล้ว กบ็ นิ ออกมาจากถ้ํา แตส่ งิ่ ทท่ี ําใหต้ า้ เป่า
รสู้ กึ แปลกใจกค็ อื ตอนทพ่ี วกเขาเขา้ มาทน่ี ่ีเปน็ ชว่ งเทย่ี ง
วนั พวกเขาใชเ้ วลาไปนานเทา่ ไรกนั เม่อื ออกมาฟา้ กม็ ดื
เสยี แลว้ ?
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ วั สงู ใหญ่ บนิ ไดร้ วดเรว็ มใิ ชว่ า่
มนั แบกผใู้ หญห่ น่ึงคนกบั เดก็ อกี สคี่ นไมไ่ หว แตต่ า้ เป่า
ใหม้ นั ทําเชน่ นัน้
ตา้ เปา่ ตอ้ งการสํารวจพ้นื ท่ี เพ่อื ดวู า่ พวกเขามาทใี่ ด
โชคดที พ่ี วกเขาเขา้ เรยี นมาพกั ใหญ่ อกี ทงั้ เยย่ี นออ๋ ง
ยงั พาพวกเขาออกไปทอ่ งเทยี่ วและเรยี นรู้ เพราะฉะนั้น
ตา้ เปา่ จงึ คอ่ นขา้ งคนุ้ เคยกบั พ้นื ทใ่ี นเมอื งหลวง
หลงั จากทพี่ วกเขาเขา้ มาในถ้าํ พวกเขากใ็ ชเ้ วลาเดนิ
อยพู่ กั ใหญ่ บางทอี าจเดนิ ออกมาจากสํานักบณั ฑติ แลว้
กเ็ ป็นได้ แต่ยงั ไมน่ ่าออกมาจากเมอื งหลวง ทวา่ เม่อื
พจิ ารณาลกั ษณะภมู ปิ ระเทศโดยรอบแลว้ ทน่ี ี่ไหนเลย
จะเหมอื นเมอื งหลวง นี่มนั เปน็ ปา่ บนภเู ขาดๆี นี่เอง
ทําไมถงึ เปน็ เชน่ น้ีไปได้ ตา้ เปา่ กไ็ มเ่ ขา้ ใจ
ตอ่ ใหต้ า้ เป่าจะฉลาดเฉลยี ว แตเ่ ขากเ็ ปน็ เพยี งเดก็
คนหน่ึง ไมเ่ คยมใี ครเอย่ ถงึ เรอ่ื งดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั เขา
เพราะฉะนัน้ สําหรบั เขาแลว้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ เพยี ง
สถานทแ่ี หง่ หน่ึง
ดา้ นลา่ งของเทอื กเขานั้นเงยี บสงดั มเี สยี งของสตั ว์
ป่าดงั ข้นึ เป็นครงั้ คราว ตา้ เป่าพบท่งุ หญา้ แหง่ หน่ึงอยู่
เบ้อื งลา่ ง เขาตบหลงั ของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ บาๆ เพ่อื
บอกใหม้ นั พาพวกเขาลง
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธลิ์ ดระดบั ลง แลว้ โยนชายชราลง
กอ่ นแตะถงึ พ้นื
ชายชราหนา้ คะมํา เกอื บตอ้ งกนิ ดนิ เสยี แลว้
กระนั้น ตา้ เป่ากพ็ บวา่ แมว้ า่ ชายชราจะอายอุ านาม
ใกลเ้ คยี งกบั อามา่ และหมอชยุ แตร่ า่ งกายกแ็ ขง็ แกรง่
กวา่ ทงั้ สองมาก เพราะเขาเปน็ ผฝู้ กึ วรยทุ ธเ์ หมอื นกบั ปร
มาจารยซ์ อื คง
ดังนั้นต้าเป่าจึงไม่ได้เป็นห่วงวา่ เขาจะกระดูกกระ
เดย้ี วหกั แตอ่ ยา่ งใด
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ ลอ่ ยเดก็ ๆ ลงอยา่ งออ่ นโยน มนั
คอ่ ยๆ แตะลงบนพ้นื กางปกี เบาๆ ตา้ เปา่ ไถลงมาจากปกี
ของมนั
ตา้ เปา่ ไมไ่ ดจ้ บั น้องชายซง่ึ กําลงั หลบั สนิทลงมา นอน
อยบู่ นหลงั ของนกหลวนกด็ เี หมอื นกนั ทงั้ อบอนุ่ ทงั้ น่มุ
สบาย
ตา้ เปา่ หยบิ ปากกาออกมา
กระดาษท่ีเขาใช้เขียนหนังสือนั้น อวหี๋ วนั่ ทําด้วย
ตนเอง ชนั้ ลา่ งเปน็ กระดานไม้ บนกระดานไมม้ กี ระดาษ
ขนาดใหญป่ ระมาณตําราถกู ตอกตดิ ไว้ และมชี นั้ เหลก็
ยึดให้แน่น ปากกาทําจากแท่งถ่านนั้นก็ถูกอวีห๋ วัน่
ดัดแปลงด้วยการสวมปลอกโลหะเข้าไป ติดด้วยเส้น
ดา้ ยและตวั หนีบโลหะ หากไมไ่ ดเ้ ขยี น กส็ ามารถเกบ็
ปากกาถ่านไวด้ ้านข้างแผ่นไม้ได้ เขียนเสรจ็ แล้วก็ไม่
จําเปน็ ตอ้ งกงั วลวา่ จะทําหาย
ตา้ เปา่ เขยี นวา่ ‘ทน่ี ี่คอื ทไี่ หน’
ชายชราบว้ นเศษดนิ ในปากออกมา “ทางไปดนิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์
‘ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ อื ทไี่ หน’
ตา้ เปา่ เขยี นตอ่
ชายชราเรมิ่ หมดความอดทน “ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ็
คือดินแดนศักดิส์ ิทธนิ์ ่ะสิ จะเป็นท่ีไหนไปได้ เจ้าอายุ
เทา่ ไรแลว้ แมแ้ ตด่ นิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มเ่ คยไดย้ นิ ชอ่ื อกี
หรอื ”
ในโลกทชี่ ายชราคนุ้ เคยนัน้ ทกุ คนลว้ นรจู้ กั ดนิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กเ็ หมอื นกบั ทค่ี นตา้ โจวทกุ คนเคยไดย้ นิ เกยี่ ว
กบั เมอื งหลวงนัน่ ละ ดงั นัน้ เดก็ ทร่ี อบรอู้ ยา่ งเขา ไฉนจงึ
ไมร่ จู้ กั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลา่
ความจรงิ กค็ อื ตา้ เปา่ ไมร่ จู้ กั จรงิ ๆ
ทนั ใดนัน้ เอง เสย่ี วเปา่ กล็ กุ ขน้ึ มาขยต้ี าเบาๆ เขามอง
ไปยงั ผา้ ทผี่ กู อยบู่ นหนา้ ทอ้ งของตน แลว้ มองไปยงั เออ้ ร์
เปา่ รวมไปถงึ ตา้ เปา่ กบั น้องเลก็ ซง่ึ อยบู่ นพ้นื ตอ่ ใหส้ งิ่ ที่
เขาเผชญิ อยจู่ ะไมส่ ูด้ นี ัก แตเ่ ขากล็ อบถอนหายใจออก
มาอยา่ งโลง่ อก
“ตา้ เปา่ ขา้ หวิ ” เสยี่ วเปา่ บอก
“ขา้ กห็ วิ ” เออ้ รเ์ ปา่ กต็ ่นื แลว้ เชน่ กนั
วนั นี้พวกเขาใชก้ ระเปา๋ ใสเ่ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื จงึ ไมไ่ ดน้ ํา
อาหารตดิ มาดว้ ย ตา้ เปา่ ทอ้ งรอ้ งดงั โครกคราก ขา้ กห็ วิ
เหมอื นกนั
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ างปีกออก มนั เดนิ ไปหาตา้ เป่า
ใชห้ แู นบกบั ทอ้ งของตา้ เป่า เม่อื มนั่ ใจวา่ ตนไดย้ นิ เสยี ง
โครกครากนัน้ จรงิ มนั กก็ ระพอื ปกี เพ่อื บอกวา่ มนั ออก
ไปหาอาหารใหไ้ ด!้
ตา้ เปา่ ครุน่ คดิ อยคู่ รูห่ น่ึง จงึ ตดั สนิ ใจวา่ ใหท้ กุ คนไป
ดว้ ยกนั
ต้าเป่าคิดแล้ววา่ ถ้าหากใหน้ กหลวนศักดิ์สิทธไิ์ ป
เขากย็ งั ไมไ่ วใ้ จในคําพดู ของชายชรา เขาไมอ่ ยากอยกู่ บั
อกี ฝา่ ยโดยลําพงั จงึ บอกใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าพวก
เขาไปดว้ ยกนั ทงั้ หมด แตท่ นี่ ี่ไมใ่ ชถ่ ้าํ หากแตเ่ ปน็ กลาง
ป่าเขา หากพวกเขาอยู่ด้วยกันส่ีคน อาจเผชิญกับ
อนั ตรายเม่อื ใดกไ็ ด้
สรปุ แลว้ วธิ ที ดี่ ที ส่ี ดุ กค็ อื พวกเขาทกุ คนไมอ่ อกหา่ ง
จากนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ตา้ เปา่ แบกน้องสาว แลว้ ขน้ึ ไปบนหลงั ของนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ชายชราลบู เอวอนั ปวดเม่อื ยของตนเองเบาๆ “ครงั้ น้ี
ขา้ จะไดน้ ัง่ …อา๊ กกกก”
เขาถกู นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ ชก้ รงเลบ็ ควา้ หมบั แลว้
บนิ ขน้ึ ฟา้ ไปทนั ที
ราตรมี ดื มดิ สายลมเยน็ เฉียบ สถานทไี่ มค่ นุ้ เคย เดก็
ทงั้ สามนั่งอยบู่ นหลงั ของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ องิ แอบซง่ึ
กนั และกนั ขอเพยี งพวกเขาอยดู่ ว้ ยกนั กร็ สู้ กึ ราวกบั มี
ความกลา้ หาญมากพอทจี่ ะเผชญิ ทกุ สงิ่
“ค…ู้ ” นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธริ์ อ้ ง มนั กางปกี มงุ่ หนา้ ทาง
ทศิ ตะวนั ออกเฉียงใต้
ชายชรารอ้ งเสยี งหลง “ไอห้ ยา ไปไมไ่ ดน้ ะ อยา่ ไป!”
ครงั้ น้ีต้าเป่าไม่ได้ถามชายชราวา่ เหตุใจจึงไปไม่ได้
เ พ ร า ะ ใ น ต อ น นั้ น เ อ ง เ ข า ก็ พ บ ว่า พ้ื น ที่ ซ่ึ ง น ก ห ล ว น
ศั กดิ์สิ ทธิ์กําลั งมุ่ งหน้ าไปนั้ นถู กปกคลุ มไปด้ วย
มวลอากาศสดี ําราวกบั เปน็ หมอกหนากอ้ นหน่ึง
ไมใ่ ชเ่ ขาคนเดยี วทเี่ หน็ เออ้ รเ์ ปา่ และเสย่ี วเปา่ กเ็ หน็
เชน่ กนั
“เมฆดําใหญม่ ากเลยละ” เสยี่ วเปา่ บอก
“ไมใ่ ชเ่ มฆดํา แตเ่ ปน็ หมอกดํา” เออ้ รเ์ ปา่ บอก
“มหี มอกสดี ําทไี่ หนกนั หมอกมแี ตส่ ขี าว!” เสย่ี วเปา่
พดู
“ไอห้ ยา นัน่ คอื หมอกดําตา่ งหาก! หมอกดําๆๆ!”
“ไมใ่ ชๆ่ ๆ!”
“ใช!่ ”
“ไมใ่ ช!่ ”
เดก็ ทงั้ สองคนทะเลาะกนั ขน้ึ มา
ชายชราอยากจะบา้ ตาย พวกเจา้ ยงั มกี ะจติ กะใจจะ
มาทะเลาะกนั อกี รึ ไมด่ เู วล่าํ เวลาเอาเสยี เลย นั่นไมใ่ ช่
เมฆดํา
แตค่ อื หมอกดํา นัน่ คอื ควนั มาร!
แตท่ นี่ ่าแปลกกค็ อื ตอนนั้นตนเคยเดนิ ผา่ นเสน้ ทาง
นี้ กไ็ มย่ กั มคี วนั มาร ผา่ นไปนานกป่ี แี ลว้ น่ี เหตใุ ดพ้นื ที่
อนั กวา้ งใหญ่แหง่ น้ีถึงถูกปกคลุมไปด้วยควนั มารหนา
ทบึ เชน่ นี้
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ กดิ เรอ่ื งอะไรกนั
ตา้ เป่าจบั ขนของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ บาๆ เพ่อื บอก
มนั วา่ อยา่ ไป
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ นั หนา้ มารอ้ งใสเ่ ขา
‘มขี องกนิ !’
“ตา้ เปา่ ขา้ หวิ เหลอื เกนิ ” เสย่ี วเปา่ ลบู ทอ้ งของตน
“ข้าก็หิวมากๆ” เอ้อรเ์ ป่าลูบท้องด้วยสีหน้าเศรา้
สรอ้ ย
ต้าเป่ารูด้ ีวา่ น้องชายทัง้ สองหิวแล้วจรงิ ๆ เพราะ
แม้แต่เขาเองก็ยงั หวิ อกี ทัง้ พวกเขาก็กินอาหารชนิด
เดยี วกนั เพยี งแตว่ า่ จนถงึ ตอนน้ี เขายงั คงรสู้ กึ ลงั เล
ในตอนนัน้ เอง เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กล็ มื ตาต่นื ขน้ึ นางโผล่
ศรี ษะเลก็ ออกมาจากกระเปา๋ หนังสอื ซบกบั ลาดไหลข่ อง
ตา้ เปา่ “อวุ า้ า”
นางกห็ วิ เหมอื นกนั
ตา้ เปา่ จงึ ตดั สนิ ใจไปทน่ี ัน่ !
นกหลวนศักดิส์ ิทธบิ์ นิ เขา้ ไปในกลุ่มหมอกดํา ชาย
ชรากลัวจนวญิ ญาณแทบหลุดออกจากรา่ ง เขาอยาก
กรดี รอ้ ง แตก่ ก็ ลวั วา่ จะเปน็ การชกั นําอนั ตรายเขา้ มา
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ไปยงั หนา้ ผานอกสวนผลไม้
ต้าเป่ากระโดดลงบนพ้นื แล้วเดินไปด้านหน้าชาย
ชรา เขาหยบิ กระดาษออกมาเขยี นวา่ ‘ทา่ นไปเกบ็ ผลไม’้
เขา้ มาทนี่ ่ีกน็ ับวา่ อนั ตรายมากพอแล้ว ยงั จะขโมย
ผลไมอ้ กี รึ ชายชราไมท่ ําหรอก!
ชายชราถลงึ ตาใส่
“เจา้ บา้ กบ็ า้ ไปคนเดยี วเถอะ! ขา้ ไมท่ ําตามเจา้ หรอก!
อว้ นขนาดนี้ยงั จะกนิ ๆๆๆ อยนู่ ัน่ ละ! อยากกนิ กไ็ ปเกบ็ เอง
ไป!”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เบะปากรอ้ งไหใ้ นทนั ใด!
ขา้ ไมไ่ ดอ้ ว้ นสกั หน่อย!
ขา้ สะโอดสะอง อรชรออ้ นแอน้ นา่ รกั !
ต้าเป่าส่งสัญญาณให้นกหลวนศักดิ์สิทธคิ์ าบชาย
ชราขน้ึ มา นําไปไวบ้ นหนา้ ผา
จากนั้นกเ็ ขยี นหนังสือดว้ ยท่าทางเยน็ ชาวา่ ‘ขา้ ให้
โอกาสทา่ นพดู อกี ครงั้ ’
ชายชรา “…”
º··èÕ 8 µéÒà»èÒ¼éÙ»ÃÒ´à»Ãè×ͧ!
ชายชราผมขาวเหน็ สหี นา้ เยน็ เยยี บของตา้ เปา่ เขาไม่
เขา้ ใจวา่ เดก็ คนหน่ึงจะเอาความกล้าหาญเชน่ นี้มาจาก
ไหน ถงึ ไดท้ ําเรอ่ื งเชน่ น้ีกบั ผทู้ ม่ี พี ลงั สงู สง่ อยา่ งเขาได้
ทวา่ ตอนน้ีไม่ใช่เวลาจะมานั่งหาคําตอบ ชายชรา
ตระหนักไดว้ า่ ตา้ เป่ากําลงั จรงิ จงั หากตนไมย่ อมไปเกบ็
ผลไมล้ ะก็ ตา้ เป่ากจ็ ะใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ง่ เขาลงไป
ยงั หบุ เหวลกึ หม่นื จงั้ เบ้อื งลา่ งอยา่ งแน่นอน
หากเป็นเม่อื ก่อน อยา่ วา่ แตห่ บุ เหวลึกหม่นื จงั้ เลย
ตอ่ ใหเ้ ปน็ แดนมงั กรเขากก็ ลา้ ไปเยอื น ตดิ กต็ รงทว่ี รยทุ ธ์
ของเขาฟ้ นื ฟไู มไ่ ดแ้ ลว้ น่ะสิ แตบ่ รุ ษุ อกสามศอกอยา่ งไร
ไมเ่ สยี เปรยี บงา่ ยๆ หรอก!
แม้ว่าการเก็บผลไม้จะอันตราย แต่หากตน
ระมัดระวงั สักหน่อย โอกาสที่จะตกลงไปในเหวก็จะมี
เพยี งน้อยนิด
“อะแฮม่ ” ชายชรากระแอม “พวกเจา้ จะกนิ กผ่ี ล”
สิ่งเขาไม่คาดคิดก็คือ ต้าเป่าไม่ได้ให้นกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ าบชายชรากลบั มา แตก่ ลบั เขยี นตอ่ ไปวา่ ‘ขา้
ใหโ้ อกาสทา่ นพดู อกี ครงั้ ’
ชายชรางนุ งงเหลอื เกนิ ขา้ พดู อะไรผดิ อกี เลา่ เจา้ ไม่
ไดจ้ ะใหข้ า้ เกบ็ ผลไมใ้ หห้ รอกหรอื ? ขา้ ถามพวกเจา้ วา่ จะ
กนิ กผ่ี ลยงั ฟงั ดไู มจ่ รงิ ใจมากพออกี หรอื อยา่ งไร?
ชา้ กอ่ น เม่อื ครเู่ ขาพดู อะไรไป
‘อว้ นขนาดน้ียงั จะกนิ ๆๆๆ อยนู่ ัน่ ละ!’
ความคดิ แลน่ ปราดผา่ นสมองของชายชรา เขายมิ้
แหย แลว้ กลา่ ววา่ “ขา้ หมายถงึ ขา้ อว้ นขนาดน้ี ยงั จะ
กนิ ๆๆ อยไู่ ด้ พวกเจา้ ไมอ่ ว้ น พวกเจา้ นา่ รกั ทสี่ ดุ !”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื สะอกึ สะอน้ื สดุ ทา้ ยกห็ ยดุ รอ้ งไห้
ทแี่ ทก้ ไ็ มไ่ ดใ้ หเ้ ขาไปเกบ็ ผลไม้ เพยี งแตใ่ หเ้ ขาเปลยี่ น
คําพดู ของตนเปน็ คําชมสนิ ะ ชายชราถอนหายใจอยา่ ง
โลง่ อก แตไ่ หนเลยจะรวู้ า่ วนิ าทตี อ่ มา ตา้ เปา่ กเ็ ขยี นอกี
วา่ ‘หน่ึงรอ้ ยผล’
ชายชราตะลึงงัน จึงตระหนั กได้ว่าต้าเป่าตอบ
คําถามเม่อื ครูข่ องตน จําเป็นตอ้ งขา้ มไปขา้ มมาเชน่ นี้
เชยี วหรอื ? เขาแทบตามไมท่ นั แลว้ !
อกี อยา่ ง หน่ึงรอ้ ยผลนี่มนั อะไรกนั
จะใหเ้ ขาเกบ็ ถงึ เชา้ เลยร?ึ
ครงั้ น้ีตา้ เปา่ วางใจใหเ้ ขาไปโดยลําพงั ไมไ่ ดส้ งั่ ใหน้ ก
หลวนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ ามไปจบั ตาดู
เหตทุ อ่ี ยๆู่ ตา้ เปา่ กว็ างใจขน้ึ มา ไมใ่ ชเ่ พราะกอ่ นหนา้
นี้ต้าเป่าเข้าใจผิด แต่เป็นเพราะทัง้ สวนผลไม้นั้นถูก
ปกคลมุ ไปดว้ ยหมอกดําขนาดใหญ่ ทงุ่ หญา้ ทพ่ี วกเขายนื
อยนู่ ัน้ เปน็ ‘ดนิ แดนสขุ าวด’ี เพยี งแหง่ เดยี ว และยงั นับ
วา่ เปน็ ทางออกเพยี งทางเดยี ว ขอเพยี งชายชรายงั มชี วี ติ
อยู่ เขาย่อมต้องรบี เก็บผลไม้แล้วกลับมาท่ีน่ีอย่าง
แน่นอน
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยทู่ น่ี ี่เพ่อื ปกปอ้ งพวกเขา
แน่นอนวา่ ชายชราเดาแผนการของตา้ เปา่ ออก เขา
อดสงสยั ไมไ่ ด้ วา่ แผนการของเดก็ คนนี้เปลยี่ นไปมาอยู่
บอ่ ยครงั้ และทกุ ครงั้ กจ็ ะคํานึงถึงผลประโยชน์อนั สุด
โตง่ ยามอยใู่ นถ้าํ เดก็ คนน้ีใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าเขา
ออกไปสํารวจเสน้ ทางนับวา่ เปน็ วธิ กี ารทดี่ ที ส่ี ดุ ยามหา
อาหาร เดก็ คนนี้กร็ วู้ า่ การพาพวกเขาทกุ คนมาพรอ้ มกนั
เป็นทางเลือกท่ีดีที่สุด ในตอนนี้ เม่ือต้องเก็บผลไม้
แน่นอนวา่ การใหต้ นเสย่ี งชวี ติ ไปเกบ็ ผลไมย้ อ่ มเปน็ วธิ ที ี่
ดที ส่ี ดุ เชน่ กนั เพราะไมว่ า่ อยา่ งไร ตนกต็ อ้ งกลบั ไปทเี่ ดมิ
และถา้ หากเขาไมท่ นั ระวงั ไปแหวกหญา้ ใหง้ ตู ่นื เขา้ ละก็
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะไดพ้ าเดก็ ทงั้ สห่ี ลบหนีไดท้ นั ทว่ งที
ชายชราเรมิ่ จะสงสัยแล้ววา่ พอ่ แม่ประเภทไหนที่มี
ลกู วปิ ลาสเชน่ น้ีได้
มผิ ดิ คํานิยามทเ่ี ขามตี อ่ ตา้ เปา่ นัน้ เปลยี่ นจากฉลาด
เฉลยี วเป็นแปลกประหลาด และเปลยี่ นจากประหลาด
เปน็ วปิ ลาสไปแลว้
โชคดที ี่ในสวนแหง่ นี้มผี ลไมจ้ ํานวนมาก ไมจ่ ําเป็น
ตอ้ งเดนิ เขา้ ไปขา้ งในกส็ ามารถเกบ็ ผลไมไ้ ดม้ ากมาย เขา
ไมร่ ูว้ า่ ผลไมเ้ หล่าน้ีคืออะไร ไมเ่ คยเหน็ มาก่อนในชวี ติ
แตล่ ะลกู ขนาดใหญใ่ กลเ้ คยี งกบั ไขห่ า่ น สแี ดงสด ผวิ น่มุ
เม่อื เดด็ มาแลว้ คอ่ นขา้ งหนัก คลา้ ยกบั จะเปน็ ผลไมท้ มี่ ี
น้าํ มาก
เขาสมุ่ เกบ็ มาจํานวนหน่ึง ใชแ้ ขนกอบไว้ และรบี รอ้ น
กลบั มายงั ลานวา่ ง แลว้ วางผลไมล้ งบนพ้นื
ตา้ เป่ากวาดสายตาไป เขายกปากกาขน้ึ มาเขยี นวา่
‘ขาดอกี เจด็ ผล’
ชายชรา “…!!”
นับแลว้ หรอื ถงึ ไดร้ วู้ า่ ขาดเจด็ ผล!
ชายชราไมเ่ ช่อื เปน็ อนั ขาด เขากม้ ลงไปนับรอบหน่ึง
เวรเอย๊ ! เกา้ สบิ สามลกู !
ทเี่ จา้ บอกวา่ หน่ึงรอ้ ยลกู หมายความวา่ หน่ึงรอ้ ยลกู
พอดบิ พอดอี ยา่ งนั้นรึ เดก็ อายสุ ข่ี วบตอ้ งเขม้ งวดเชน่ นี้
เลยหรอื ?
ขา้ คดิ เสยี อกี วา่ ตนเองเกบ็ มาไดห้ น่ึงรอ้ ยกวา่ ลกู แลว้
มเี หลอื ถมเถไป!
“ไอห้ ยา ยงั ขาดอกี เจด็ ผล…อา่ …”
ชายชรายงั พดู ไมท่ นั จบ กถ็ กู นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธผิ์ ลกั
กลบั เขา้ ไปในสวนผลไมแ้ ลว้
น ก ห ล ว น ศั ก ดิ์ สิ ท ธิ์ยื น อ ยู่ ด้ า น ข้ า ง ด้ ว ย ท่ า ท า ง
ประหน่ึงกําลงั บอกวา่ ‘ถา้ เจา้ เกบ็ ไมค่ รบกไ็ มต่ อ้ งกลบั มา’
ชายชราปวดใจเหลอื เกนิ แตเ่ ขาไมอ่ ยากพดู ออกไป
ชายชราเกบ็ ผลไมอ้ กี เจด็ ผล อนั ทจ่ี รงิ เขาเกบ็ มาได้
มากกวา่ น้ี แตไ่ มร่ วู้ า่ ทําไม เขากงั วลวา่ ถา้ หากตนเกบ็ ไป
ไมพ่ อดี เจา้ เดก็ นัน่ กจ็ ะเลน่ งานเขาอกี !
ขณะที่ชายชราวางผลไมส้ ีแดงสดเจด็ ลูกสุดท้ายไว้
ตรงหนา้ ตา้ เปา่ ตา้ เปา่ กต็ อบวา่ ‘อมื ’ อยา่ งพงึ พอใจ
ตา้ เปา่ สง่ ผลไมใ้ หช้ ายชราผลหน่ึง
ชายชราหวั เราะ “ยงั รจู้ กั เคารพผอู้ าวโุ ส ใชไ้ ด”้
เขาพดู ไปพลางกดั ผลไมเ้ ขา้ ปาก เปลอื กของผลไมส้ ี
แดงมรี สฝาด แตน่ ้ําของผลไมซ้ ่งึ มสี ขี าวกลับหวานฉ่ํา
แลดูแปลกประหลาด แต่รสชาติกลับอรอ่ ยคล้ายนม
เปรยี้ ว
เม่อื ตา้ เป่าเหน็ วา่ เขากนิ หมดแลว้ กเ็ ขยี นบอกน้อง
ชายวา่ ‘ไมม่ พี ษิ พวกเจา้ กนิ เถอะ’
ชายชราตะลงึ งนั
น่ีพวกเจา้ ใหข้ า้ ทดลองยาพษิ หรอกร!ึ !!
เด็กทัง้ สามเหน็ เขาขมวดคิว้ ยามกัดโดนเปลือกผล
ไม้ จงึ แกะเปลอื กทงิ้ ไป และกนิ น้าํ ขา้ งใน สําหรบั พวกเขา
แลว้ น้าํ ผลไมน้ ี้มรี สชาตคิ ลา้ ยกบั นมแพะ แตว่ า่ หวาน
และเขม้ ขน้ กวา่
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เหน็ น้ํานมสขี าว กพ็ ลนั รูส้ กึ หวิ ข้นึ มา
“อแุ วๆ้ !”
ตา้ เปา่ หยบิ ผลไมข้ น้ึ มาสามสผี่ ล แลว้ เทน้าํ ลงในขวด
นม ใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ด่มื
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รูว้ า่ นี่ไมใ่ ชน่ ้าํ นม ดงั นั้นจงึ มไิ ดร้ อ้ งให้
ตา้ เปา่ ปอ้ นนม นางนัง่ อยทู่ พ่ี ้นื แลว้ ยกขวดนมขน้ึ มาด่มื
เองอยา่ งวา่ งา่ ย
“ค~ู้ ” นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ องไปยงั กองผลไม้ คลา้ ย
กบั บอกวา่ มนั เองกห็ วิ เหมอื นกนั
ตา้ เปา่ สง่ ผลไมใ้ หม้ นั ยสี่ บิ ผล
ไหนเลยจะรูว้ า่ นกหลวนศักดสิ์ ทิ ธดิ์ นั ผลไมเ้ หล่านั้น
กลบั คนื ใหต้ า้ เปา่ มนั ใชจ้ ะงอยปากจมิ้ ไปยงั เปลอื กผลไม้
แหง้ ๆ
ตา้ เปา่ ครนุ่ คดิ อยคู่ รหู่ น่ึง กห็ ยบิ เปลอื กผลไมช้ นิ้ หน่ึง
ขน้ึ มา แกะเมลด็ ซง่ึ อยดู่ า้ นใน แลว้ ถามมนั ดว้ ยสายตา
วา่ ‘เจา้ จะกนิ อนั นี้หรอื ?’
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระพอื ปกี ดว้ ยความต่นื เตน้ หลงั
จากนัน้ มนั กถ็ อยหลงั ไป เพ่อื ใหอ้ ยหู่ า่ งจากตา้ เปา่ แลว้
อา้ ปากกวา้ งออกมา
ตา้ เป่าคลา้ ยกบั จะเขา้ ใจวา่ มนั หมายความวา่ อยา่ งไร
จงึ โยนเมลด็ ผลไมใ้ หม้ นั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ งยหนา้ รบั
แลว้ กลนื เมลด็ ทงั้ หมดเขา้ ไป จากนัน้ มนั กพ็ น่ ไฟออกมา
ทกุ คนตา่ งต่นื ตะลงึ !
เจา้ นกยกั ษ์…เจา้ พน่ ไฟไดด้ ว้ ยหรอื ?
นกหลวนศักดิ์สิทธแิ์ ลดูพึงพอใจกับความต่ืนเต้น
ของทกุ คน และอาจพงึ พอใจกบั สงิ่ ทมี่ นั ทําดว้ ย มนั คาบ
เปลอื กผลไมส้ ง่ ใหต้ า้ เปา่ อกี จากนัน้ กถ็ อยหลงั ไป เพ่อื ให้
ตา้ เปา่ ปอ้ นเมลด็ ผลไมใ้ หม้ นั
ตา้ เปา่ ใหม้ นั กนิ หน่ึงเมลด็
หลงั จากทกี่ นิ เขา้ ไป มนั กพ็ น่ เมลด็ ออกมา
“อุวา้ อุวา้ !” เยย่ี นเส่ียวซ่ือไม่ด่ืมน้ําผลไม้อกี ต่อไป
แลว้ นางตบมอื ดว้ ยความต่นื เตน้
ตา้ เป่ามองนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ยความงนุ งง สรุป
แลว้ มนั ไมไ่ ดห้ วิ แตอ่ ยากพน่ ไฟ?
สงิ่ ทเ่ี ดก็ ๆ สนใจนั้นเป็นเรอ่ื งความสนกุ สนาน แต่
ชายชรากลบั มไิ ดส้ นใจเรอ่ื งน้ี นี่มนั ผลไมอ้ ะไรกนั เม่อื นก
หลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ นิ เมลด็ เขา้ ไปกพ็ น่ ไฟออกมาได้ เขาพน่
ไฟบา้ งไดไ้ หมนะ?
เขาตดั สนิ ใจแกะเมลด็ ผลไมอ้ อกมา เมลด็ ผลไมช้ นิด
น้ีไมต่ า่ งอะไรกบั เมลด็ ของลกู ทอ้ ทวา่ เม่อื กนิ เขา้ ไปแลว้
คอ่ นขา้ งแขง็ แตถ่ า้ กนิ แลว้ พน่ ไฟไดจ้ รงิ ๆ ละก็ ลองดสู กั
หน่อยจะเปน็ ไรไป
ชายชราตัดสินใจกินเมล็ดผลไมเ้ ขา้ ไป เขาก็อยาก
พน่ ไฟเหมอื นกนั !
สรุปแล้ว เขาพ่นไฟได้จรงิ หรอื ไม่นั้นไม่อาจรูไ้ ด้
เพราะเขาสําลกั เสยี กอ่ น!
ต้าเป่าและนกหลวนศักดิส์ ิทธเิ์ ล่นกันอยูส่ ามครงั้ ก็
หยดุ ลง ทา่ นแมเ่ คยบอกวา่ ไฟเปน็ อาวธุ ทอ่ี นั ตรายทสี่ ดุ
ในธรรมชาติ เม่ือต้องเผชญิ หน้ากับสัตวร์ า้ ยท่ีไม่อาจ
เอาชนะได้ คบเพลงิ จะทําใหม้ นั กลวั ในเม่อื เป็นเชน่ น้ี
เมลด็ เหลา่ น้ีกเ็ กบ็ เอาไวใ้ ชย้ ามคบั ขนั กแ็ ลว้ กนั
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั มที า่ ทลี งั เล แตต่ า้ เปา่ บอกกบั
มนั วา่ เมลด็ ผลไมท้ งั้ หมดน้ีเปน็ ของมนั จะใหม้ นั เลน่ ภาย
หลงั มนั จงึ รสู้ กึ ดใี จขน้ึ มา
สพ่ี น่ี ้องกนิ ผลไมไ้ ปทงั้ หมดยสี่ บิ ผล นอกจากเมลด็
สามเมลด็ ทป่ี ้อนใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ป พวกเขาเหลอื
อยอู่ กี สบิ เจด็ เมลด็
ตา้ เปา่ เทตําราในกระเปา๋ ของน้องชายออกมา แลว้ ใส่
ผลไมท้ เี่ หลอื อยเู่ ขา้ ไป
สว่ นเมลด็ ผลไมน้ ั้นมขี นาดเลก็ ใสเ่ ขา้ ไปในกระเป๋า
เส้อื ของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไดพ้ อดบิ พอดี
หลงั จากทเี่ หน็ นกหลวนพน่ ไฟไปสามครงั้ เยยี่ นเสย่ี ว
ซ่ือก็เหน็ ถึงความสัมพันธบ์ างอย่างระหวา่ งเมล็ดและ
เปลวไฟ นางตบกระเป๋าเส้ือดว้ ยความพงึ พอใจในการ
ตดั สนิ ใจของตา้ เปา่ !
เสี่ยวเป่าเหน็ วา่ สมุดการบา้ นถูกลมพดั ลอยละล่อง
จงึ เบป้ ากถามวา่ “การบา้ นเพงิ่ ทําเสรจ็ จะไมเ่ อาแลว้
หรอื ?”
เออ้ รเ์ ปา่ พยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย “นัน่ สิ ถา้ อาจารยถ์ ามจะ
ทําอยา่ งไร”
ตา้ เปา่ เหลอื บมองทงั้ สอง แลว้ หยบิ สมดุ การบา้ นอนั
วา่ งเปลา่ ขน้ึ มาเปดิ ดู พวกเจา้ ทําแลว้ จรงิ หรอื ?
เสยี่ วเปา่ ซง่ึ ไมเ่ คยทําการบา้ น “…”
เออ้ รเ์ ปา่ ซง่ึ ฉวยโอกาสในจงั หวะชลุ มนุ “…”
กระแสลมแรงพดั มา หมอกหนากระจายเปน็ วงกวา้ ง
ภายในชัว่ พรบิ ตาเดียว ท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมไปด้วย
หมอกดํา พวกเขาไมอ่ าจแยกแยะทศิ ทางได้ ทําไดเ้ พยี ง
พกั อยทู่ เ่ี ดมิ รอใหฟ้ า้ สางแลว้ คอ่ ยวา่ กนั
ชายชราสําลกั เมลด็ ผลไมจ้ นสลบไป
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ อนอยทู่ พี่ ้นื เดก็ ทงั้ สามถกู มนั
โอบไว้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื อยใู่ นออ้ มอกของตา้ เปา่ นกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ อยปกปอ้ งพวกเขา
“ตา้ เปา่ ขา้ คดิ ถงึ ทา่ นแม”่
“ขา้ กเ็ หมอื นกนั ขา้ คดิ ถงึ ทา่ นพอ่ ดว้ ย”
“อวุ า้ อวุ า้ ”
ตา้ เปา่ ลบู ศรี ษะน้องชายและน้องสาว
“นอนเถอะ ขา้ จะพาพวกเจา้ กลบั บา้ น”
เสย่ี วเปา่ กําลงั งวั เงยี เขาพมึ พาํ วา่ “ตา้ เปา่ …เจา้ พดู
แลว้ หรอื …”
ราตรเี งยี บสงดั ทกุ คนหายใจอยา่ งสมา่ํ เสมอ ทวา่ ใน
ตอนนัน้ เอง กม็ เี ถาวลั ยส์ ดี ําทะมนึ งอกขน้ึ มาจากพ้นื ดนิ
ราวกบั เปน็ มอื ของปศี าจ พนั เขา้ ทขี่ อ้ เทา้ ของเยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื
º··Õè 9 àÊÕèÂÇà»èҿѹàËÅç¡!
ยงั ไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ ชายชราผมขาวซง่ึ หมดสตไิ ป เยยี่ น
เสยี่ วซ่อื กําลงั หลบั สบาย กช็ ว่ ยไมไ่ ด้ พวกเขายงั เปน็ เดก็
วยั เจรญิ เติบโต พวกเขาต้องนอนให้มาก อีกทั้งยัง
เหน็ดเหน่ือยมาตลอดทงั้ วนั หากจะบอกวา่ ตอ่ ใหฟ้ า้ ผา่
พวกเขากไ็ มร่ ตู้ วั กค็ งจะไมเ่ กนิ จรงิ
คนแรกทส่ี ะดงุ้ ต่นื กค็ อื นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ สตั วท์ แี่ ขง็ แกรง่ เปน็ เพราะ
มนั แขง็ แกรง่ การต่นื ตวั จงึ มนี ้อยกวา่ สตั วเ์ ลก็ ไมเ่ ชน่ นัน้
หากสตั วย์ งิ่ ตวั เลก็ การต่นื ตวั กต็ ่าํ พวกมนั ไมส่ ญู พนั ธุ์
พอดหี รอื ? ในทางกลบั กนั สตั วอ์ ยา่ งนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
กใ็ ชว่ า่ จะทําตวั จองหองพองขนไปทวั่
แตว่ า่ ในตอนทเี่ ถาวลั ยน์ ั้นกําลงั ลากเยย่ี นเสย่ี วซ่อื
ออกไป นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ส็ มั ผสั ไดว้ า่ ใตป้ ีกของตนมี
บางอยา่ งกําลงั ถไู ถไปมา มแี รงมากเชน่ น้ี หากไมต่ ่นื ก็
แปลกแลว้
นกหลวนศักดิส์ ิทธลิ์ ืมตาข้นึ ทันใด มนั ปกป้องเดก็
ตามสญั ชาตญาณ
แรงของเถาวลั ยถ์ กู สกดั ไว้ ทวา่ มนั กย็ งั ไมห่ ยดุ แต่
กลบั เพมิ่ แรงขน้ึ อกี สะบดั จนเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถกู ลากออก
มาจากปกี ของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
กระนั้นในจงั หวะทม่ี นั ลากออกไปนั้นเอง เถาวลั ยก์ ็
คลา้ ยกบั แยกกงิ่ ไมน้ ่มุ ออกมา เพ่อื ปอ้ งกนั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื
ต่นื ขน้ึ และดงึ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ออกมาอยา่ งน่มุ นวล
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยงั คงหลบั สนิท
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ นั หนา้ ไปมองเยย่ี นเสย่ี วซ่อื จาก
นั้นกม็ องไปยงั เดก็ ทงั้ สามซง่ึ ยงั คงอยใู่ ตป้ ีกของมนั มนั
เรมิ่ ไมพ่ อใจแลว้ !
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระพอื อกี อา้ ปากงบั เถาวลั ยน์ ัน้
เม่อื เถาวลั ยถ์ กู นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธงิ์ บั โดยไมท่ นั ตงั้ ตวั
มนั กช็ ะงกั ไปชวั่ ขณะหน่ึง จากนัน้ กเ็ รมิ่ ลากตอ่ ไป นกหล
วนศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั คงงบั ตอ่ ไป ไมย่ อมปลอ่ ย ตา่ งฝา่ ยตา่ ง
ออกแรงทง้ึ กนั ไปมา
นกหลวนศักดสิ์ ทิ ธริ์ า่ งสูงใหญ่ พละกําลังมหาศาล
กระนั้นเถาวลั ยก์ ไ็ มไ่ ดด้ อ้ ยไปกวา่ กนั โดยเฉพาะยามท่ี
เถาวลั ย์เพียงเส้นเดียวนั้นทําอะไรไม่ได้ มันจึงงอก
เถาวลั ยเ์ พมิ่ ขน้ึ มาอกี หลายเสน้
ภายในชวั่ พรบิ ตาเดยี ว เถาวลั ยเ์ จด็ แปดเสน้ กโ็ ผล่
ขน้ึ มาเหนือพ้นื ดนิ มดั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ นแน่น
เถาวลั ย์เหล่านั้นพันแน่นข้ึนเรอ่ื ยๆ มัดนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ นแทบขยบั ไมไ่ ด้
แตน่ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มย่ อมใหเ้ ถาวลั ยท์ ํารา้ ยเดก็
ทงั้ สาม มนั จงึ ไมย่ อมขยบั ปกี และใชป้ กี ตา้ นกบั เถาวลั ย์
ทวา่ กลับมเี ถาวลั ยอ์ กี เส้นหน่ึงโผล่ข้นึ มามดั ปีกของมนั
ไวแ้ น่น!
ขณะทป่ี กี ของมนั กําลงั จะบบี เดก็ น้อยทงั้ สาม ทนั ใด
นัน้ เอง ดาบกพ็ งุ่ เขา้ มาตดั เถาวลั ยเ์ สน้ นัน้ ปกี ของนกหล
วนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ อสิ ระ ขนของมนั ปดั ผา่ นใบหนา้ ของเดก็
ทงั้ สาม จนพวกเขาต่นื ขน้ึ
“เอ?๋ ” เสยี่ วเปา่ ขยต้ี า “เกดิ อะไรขน้ึ ตา้ เปา่ เออ้ รเ์ ปา่
น้องเลก็ ”
“น้องเลก็ ละ?” เออ้ รเ์ ป่ามองไปดา้ นขา้ ง น้องเลก็
หายไปแลว้ !
ตา้ เปา่ ลมื ตาขน้ึ กเ็ หน็ วา่ น้องสาวซง่ึ กําลงั หลบั สนิท
ถกู เถาวลั ยล์ ากไปแลว้
ตา้ เปา่ นัยน์ตาเยน็ เยยี บ หยบิ มดี สนั้ ขน้ึ มาปกั ลงบน
เถาวลั ย์
เถาวลั ยน์ ัน้ สง่ เสยี งรอ้ งแหลม
ในตอนนัน้ เอง แมแ้ ตช่ ายชรากต็ อ้ งตะลงึ งนั
เม่อื ครเู่ ขาใชด้ าบของตนตดั เถาวลั ย์ แตเ่ ถาวลั ยก์ ลบั
ไมม่ ปี ฏกิ ริ ยิ าตอบสนองมากนัก แตเ่ ดก็ คนน้ีใชม้ ดี อะไร
กนั เถาวลั ยจ์ งึ กรดี รอ้ งออกมาเชน่ นัน้
“น้องเลก็ ๆๆๆ!” เสย่ี วเปา่ ยน่ื มอื ออกไปหาเยยี่ นเสยี่ ว
ซ่อื นา่ เสยี ดายทเี่ ขาถกู ผกู ตดิ กบั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขา
จงึ ใชส้ องมอื จบั เถาวลั ยข์ น้ึ มา “ปลอ่ ยเดยี๋ วน้ีนะ! ถา้ ไม่
ปลอ่ ย ขา้ ๆๆ …ขา้ จะกดั !”
เถาวลั ย:์ เหอะๆๆ เจา้ กดั ส!ิ
เถาวลั ยป์ ศี าจพนั ปี ไหนเลยจะกลวั ฟนั ของเดก็
แมว้ า่ เถาวลั ยน์ ี้จะดสู กปรกไปสกั หน่อย แตเ่ พ่อื น้อง
สาว เขากย็ อม!
เสย่ี วเปา่ อา้ ปากกดั เถาวลั ย์
เถาวลั ย์ “…”
เถาวลั ย์ “!!!”
โถเ่ วย้ !
เจบ็ จรงิ ๆ!
เถาวลั ยส์ ง่ เสยี งกรดี รอ้ งชวนขนลกุ
ชายชราสับสนเหลือเกิน ไม่ใช่แล้ว มีดสั้นนั่น
รา้ ยกาจยงั พอเขา้ ใจได้ อยา่ งไรเสยี กเ็ ปน็ อาวธุ แตเ่ จา้
กลบั ใชฟ้ นั กดั จนเถาวลั ยร์ อ้ งเชน่ นัน้ น่ีมนั เรอ่ื งอะไรกนั
“ขา้ จะกดั ! กดั ! กดั ๆๆๆ!” เสย่ี วเปา่ กดั ไมห่ ยดุ จน
เถาวลั ยซ์ ่ึงพันอยูบ่ นหลังของนกหลวนศักดิ์สิทธเิ์ ล้ือย
หนีไป
น่ีเป็นครงั้ แรกท่ีชายชราเห็นคนใช้ฟันกัดเถาวลั ย์
ปีศาจ ถ้าหากเขาเขา้ ใจถูกตอ้ ง ฟนั ของเดก็ คนนี้เป็น
เพยี งฟนั น้าํ นมไมใ่ ชห่ รอื ? ฟนั น้าํ นมยงั ยอดเยยี่ มเชน่ นี้
หากฟนั แทข้ น้ึ ไมแ่ ขง็ แกรง่ ดจุ เหลก็ กลา้ เลยหรอื ?
เสยี่ วเปา่ กดั จนวนิ าทสี ดุ ทา้ ย เถาวลั ยเ์ หลา่ นั้นไมม่ า
เกาะเกยี่ วอยบู่ นตวั พวกเขาอกี มนั ใชเ้ รยี่ วแรงทงั้ หมด
ลากเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไป
ชายชรามนั่ ใจแลว้ วา่ ตา้ เปา่ เปน็ ผทู้ ชี่ ะตากําหนดของ
ตน ขอแคอ่ กี ฝา่ ยไมไ่ ดจ้ บั ตา้ เปา่ ไป ชายชรากจ็ ะทําตวั
เปน็ ผชู้ มอยขู่ า้ งสนาม แตป่ ญั หากค็ อื ตอนน้ีตา้ เปา่ ถอื
มดี สนั้ ตามไปแลว้ !
ชายชราไม่อยากลงมือแต่ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจ เขา
กวดั แกวง่ ดาบของตน ตดั เถาวลั ยซ์ ง่ึ พนั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไว้
กระนัน้ แลว้ สงิ่ ทท่ี ําใหเ้ ขาผดิ หวงั กค็ อื เถาวลั ยป์ ศี าจ
เสน้ หลกั นั้นแขง็ แกรง่ กวา่ เถาวลั ยป์ ีศาจอ่นื ๆ แมว้ า่ เขา
จะใชพ้ ลงั ทงั้ หมดทมี่ ี แตก่ ลบั ทําใหม้ นั มรี อยบากไดเ้ พยี ง
เลก็ น้อย เทา่ น้ียงั ไมพ่ อ สงิ่ ทเ่ี ลวรา้ ยไปกวา่ กค็ อื การ
ลงมือในครงั้ น้ีของเขา ทําใหเ้ ถาวลั ยป์ ีศาจเดือดดาล
เถาวลั ยป์ ศี าจทงั้ หมดจงึ พงุ่ เขา้ โจมตชี ายชราและเดก็ ทงั้
สาม
“นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ” ตา้ เปา่ ใชภ้ าษาเฟ่ งิ เรยี กมนั
นกหลวนศักดิ์สิทธิ์จับต้าเป่าข้ึนมา ต้าเป่าคว้า
กระเปา๋ หนังสอื ของเสย่ี วเปา่ แลว้ หยบิ ผลไมอ้ อกมา หลงั
จากบบี จนแตก กแ็ กะเมลด็ ของมนั ออกมา
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ นิ เมลด็ ผลไมเ้ ขา้ ไป กพ็ น่ ไฟใส่
เถาวลั ยป์ ศี าจ
ไฟนี้ไมใ่ ชไ่ ฟธรรมดา เถาวลั ยป์ ศี าจสง่ เสยี งรอ้ งเสยี ด
โสตประสาทออกมา
ตา้ เปา่ ถอื โอกาสตเี หลก็ ตอนทย่ี งั รอ้ น แกะผลไมอ้ กี
สองผล แลว้ ปอ้ นเมลด็ ใหน้ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ นิ
เมล็ดของผลไม้ถึงสองเมล็ดนั้นย่อมให้เปลวไฟที่
รนุ แรงกวา่ เปลวไฟระลอกทส่ี องพวยพงุ่ ออกไป เผาไหม้
เถาวลั ยไ์ ปเกนิ ครง่ึ
เถาวลั ยค์ ่อยๆ หดกลับไป แต่มนั กย็ งั คงดึงดันไม่
ยอมปลอ่ ยเยยี่ นเสยี่ วซ่อื
ใชไ้ ฟกไ็ มไ่ ดแ้ ลว้ อยา่ งไรเสยี ตา้ เปา่ กไ็ มแ่ น่ใจวา่ น้อง
สาวของตนทนไฟหรอื ไม่ ถา้ หากนางไมท่ นไฟขน้ึ มา จะ
ไมน่ ับเปน็ การทํารา้ ยน้องหรอกหรอื ?
“น้องเลก็ ใหพ้ วกขา้ จดั การเอง!”
“น้องเลก็ !”
เสย่ี วเป่าและเออ้ รเ์ ป่าวงิ่ เตาะแตะเขา้ ไปหาเถาวลั ย์
ปศี าจ
ต้าเป่าตัดสินใจขี่นกหลวนศักดิ์สิทธเิ์ พ่ือโจมตีอีก
ฝา่ ยซง่ึ หนา้ แตว่ า่ ทนั ใดนัน้ เอง เถาวลั ยป์ ศี าจเสน้ หลกั ก็
จบั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เขา้ ไปซอ่ นในตน้ ไมใ้ หญส่ ูงเสยี ดฟา้ ตน้
หน่ึง
ตน้ ไมใ้ หญต่ น้ นี้มใี บหนาทบึ ปกคลมุ ทอ้ งฟา้ นกหล
วนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มอ่ าจบนิ เขา้ ไปได้ เดก็ ทงั้ สองกป็ นี ขน้ึ ไปไม่
ได้
ชายชราอยากชว่ ย แตน่ า่ เสยี ดาย ตอนนวี้ รยทุ ธข์ อง
เขายงั ไมฟ่ ้ นื ฟู พลงั ทเ่ี ขาใชไ้ ดจ้ งึ มขี ดี จํากดั
ในตอนนัน้ เอง ตา้ เปา่ ไดแ้ ตภ่ าวนาใหน้ ้องสาวต่นื ขน้ึ
เม่อื นางต่นื แลว้ เถาวลั ยป์ ศี าจเสน้ หลกั กจ็ ะทําอะไรนาง
ไมไ่ ด้
แตน่ างกลบั นอนหลบั สนิท!
ตา้ เปา่ รสู้ กึ วา่ เขาเครยี ดจนผมจะหงอกอยแู่ ลว้
ขณะที่ทุกคนกําลั งเค้นสมองอย่างหนั กว่าจะทํา
อยา่ งไรดี ไมร่ วู้ า่ เถาวลั ยเ์ สน้ หลกั เปน็ อะไร อยๆู่ มนั กส็ นั่
จากนั้นกโ็ ยนเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ออกมา ราวกบั …โยนหวั มนั
รอ้ นลวกมอื ทงิ้ แลว้ รบี หดกลบั ลงไปใตด้ นิ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ เขา้ ไปรบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มา
“น้องเลก็ !”
“น้องเลก็ !”
เออ้ รเ์ ปา่ และเสยี่ วเปา่ รอ้ งออกมาดว้ ยความดใี จ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าตา้ เปา่ ลงมาบนพ้นื ดนิ
ตา้ เปา่ อมุ้ น้องสาวซง่ึ ยงั คงหลบั สนิท เม่อื มนั่ ใจแลว้
วา่ นางไม่เป็นอะไร จึงถอนหายใจออกมาอยา่ งโล่งอก
พรอ้ มกบั น้องชายทงั้ สอง
พวกเขาไม่คิดเลยวา่ ยงั ไม่ทันได้ถอนหายใจ ก็มี
ตาขา่ ยขนาดใหญห่ ลน่ ลงมา จนทงั้ คนทงั้ นกไมม่ โี อกาส
หนีเสยี ดว้ ยซา้ํ
ใ น ท่ี สุ ด ช า ย ช ร า ก็ รู ้แ ล้ ว ว่า เ ห ตุ ใ ด เ ถ า วัล ย์ จึ ง ไ ม่
ตอ้ งการเหยอ่ื ทงั้ ทเี่ หยอ่ื มาอยใู่ นมอื แลว้ และยงั รบี หนี
อยา่ งวอ่ งไว้ เขามองไปยงั ตาขา่ ยซง่ึ คลมุ อยบู่ นรา่ งของ
พวกเขา ในใจรสู้ กึ สนิ้ หวงั
ราคาทต่ี อ้ งจา่ ยจากการขโมยผลไมน้ ัน้ ไดม้ าถงึ แลว้ !
สามารถทําใหเ้ ถาวลั ยป์ ศี าจหนีหวั ซกุ หวั ซนุ ได้ พลงั
ของอกี ฝา่ ยตอ้ งเหนือกวา่ ทจี่ นิ ตนาการไวเ้ ป็นแน่ ชาย
ชรา นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และเดก็ ทงั้ สคี่ นถกู ทหารสวม
ชดุ เกราะสดี ําและทองสองคนนําตวั ไปยงั คกุ ใตด้ นิ
ขณะทโี่ ดนจบั นัน้ ตาขา่ ยตกลงมากอ่ น คนถงึ ไดต้ าม
มา กอ่ นทท่ี หารของเผา่ มารสองคนเดนิ เขา้ มา ตา้ เปา่ ก็
รบี นําน้องสาวซอ่ นไวใ้ นกระเปา๋ หนังสอื
หลังจากที่ทหารของเผา่ มารจับพวกเขาขงั ไวใ้ นคุก
ใตด้ นิ กห็ นั หลงั เดนิ ออกไป
ในคุกนั้นมดื สนิท ไมม่ แี มแ้ ต่แสงไฟ มเี พยี งแสง
สะทอ้ นจากมอื ชน้ื ๆ ของตา้ เปา่ ซง่ึ เกดิ จากทเ่ี ม่อื ครเู่ ขา
บีบผลไม้จนแตก แสงจันทร์ราํ ไรเล็ดลอดมาจาก
หน้าตา่ ง ในยามทม่ี ดื มดิ จนย่นื มอื ออกมาไมเ่ หน็ นิว้ ทงั้
หา้ จงึ ไดพ้ บวา่ แทจ้ รงิ แลว้ มนั กส็ อ่ งแสงได้
ตา้ เปา่ หยบิ กระดาษมาเขยี นวา่ ‘พวกเขาคอื ใคร’
“คนเผา่ มาร” ชายชรานัง่ อยทู่ พ่ี ้นื แผน่ หลงั พงิ ผนัง
หอ้ ง “ขา้ บอกพวกเจา้ แตแ่ รกแลว้ วา่ อยา่ ขโมยของคน
อน่ื ทนี ี้เปน็ อยา่ งไร ถกู จบั ไดเ้ สยี แลว้ ”
แตช่ ายชรากร็ สู้ กึ ประหลาดใจเหลอื เกนิ คนเผา่ มาร
จบั โจรขโมยผลไมไ้ ด้ เหตใุ ดไมจ่ บั พวกเขาสงั หารทงิ้ เสยี
ทําไมยงั จบั พวกเขามาขงั ไวอ้ กี น่ีมนั ไมใ่ ชว่ ธิ กี ารของเผา่
มาร!
นอกจากนัน้ เม่อื เทยี บกบั เรอ่ื งน้ีแลว้ สงิ่ ทช่ี ายชรา
สงสยั ยงิ่ กวา่ กค็ อื แถวนี้มคี นเผา่ มารปรากฏตวั ทงั้ ยงั
สรา้ งคกุ ใตด้ นิ เสยี เสรจ็ สรรพ แสดงวา่ พวกเขาไมไ่ ดเ้ พงิ่
มาอยทู่ น่ี ี่ เปน็ เชน่ น้ีไปไดอ้ ยา่ งไร
ทนี่ ่ีเป็นเสน้ ทางทจ่ี ําเป็นตอ้ งผา่ นหากเดนิ ทางไปยงั
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มคี นเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ อยอารกั ขา คนเหลา่
นัน้ หายไปไหนหมดแลว้ เลา่
ชายชรายงิ่ คดิ ยงิ่ นึกถงึ ในตอนนัน้ สรปุ แลว้ เกดิ อะไร
ข้นึ กับเผา่ ศักดิส์ ิทธิ์ เหตุใดในตอนนั้นอาจารยป์ ู่จึงยนื
กรานจะใหเ้ ขารอผทู้ ช่ี ะตากําหนดอยขู่ า้ งนอก
อาจารยป์ ่ไู มไ่ ดบ้ อกวา่ คนผนู้ ั้นเป็นผทู้ ชี่ ะตากําหนด
ของใคร เขาจึงคิดวา่ เป็นผูท้ ี่ชะตากําหนดมาเพ่อื ชว่ ย
ตนเอง ทวา่ บดั นี้เหน็ ทจี ะไมใ่ ช่
ผู้ที่เขากําลังรอ…อาจเป็นผู้ที่ชะตากําหนดของทัง้
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ เ็ ปน็ ได้
º··èÕ 10 àÂÕè¹àÊÕèÂÇ«è×͹éÓÅÒÂÊÍ
‘ออ่ นหดั ’
ตา้ เปา่ เขยี น
ชายชราตกใจ เจ้าเด็กบ้าอธิบายมาเดีย๋ วน้ี นะ
ออ่ นหดั หมายความวา่ อยา่ งไรกนั
ตา้ เป่าไมใ่ สใ่ จเขา แตช่ ายชรามองเหน็ ประโยคหน่ึง
จากสายตาของต้าเป่าวา่ ‘แค่เก็บผลไม้ก็ยงั ถูกจับได้
ทา่ นทําประโยชน์อะไรไดบ้ า้ ง’
ในใจของชายชรารอ้ นระอุ ราวกับกินดินปืนเขา้ ไป
ไมใ่ ชพ่ วกเจา้ หรอกหรอื ทอี่ ยากกนิ ผลไมท้ ไ่ี มค่ วรกนิ ไฉน
อยๆู่ กก็ ลายเปน็ ความผดิ ของขา้ เสยี แลว้ เลา่
ตา้ เป่าเกบ็ ปากกาและกระดาษ ไมค่ ดิ จะตอ่ ปากตอ่
คํากบั ใครบางคนอกี
ชายชราเหน็ วา่ ต้าเป่ายอมแพแ้ ล้ว จึงดึงแขนเส้ือ
แคน่ เสยี งขน้ึ จมกู แลว้ กลา่ ววา่ “รูแ้ ลว้ กระมงั วา่ ตวั เอง
ผดิ สํานึกผดิ แลว้ ใชไ่ หมวา่ ไมค่ วรทําตงั้ แตแ่ รก!”
ตา้ เป่าชะงกั ไป เขาหยบิ กระดาษกบั ปากกาออกมา
แลว้ เขยี นวา่ ‘เปรยี บเทยี บกบั ผสู้ งู สง่ ไมเ่ ปรยี บเทยี บกบั
คนโงเ่ ขลา’
ชายชรา “…!! ”
หลงั จากนัน้ ตา้ เปา่ กไ็ มส่ นใจเขาอกี
ชายชรายงั พดู ตอ่ อกี สองสามประโยค ตา้ เป่าทําทา่
ราวกบั ไมไ่ ดย้ นิ เขา คกุ จงึ เงยี บสงดั ลง
ยงั ไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ เจา้ ลกู แกะซง่ึ กําลงั หลบั ใหล เดก็ ทงั้
สามยงั ต่นื อยู่ แตเ่ ม่อื ถกู จบั แลว้ กย็ งั ไมร่ อ้ งไหง้ อแง นัน่
ทําใหเ้ ขารสู้ กึ ประหลาดใจ
ทําไมถงึ สขุ มุ เชน่ น้ี
พวกเขาเคยผา่ นอะไรมาบา้ งนะ
เดก็ ทงั้ สามผา่ นเรอ่ื งราวมามากมาย พวกเขาไมใ่ ช่
เดก็ เลก็ ทรี่ อ้ งไหย้ ามไดย้ นิ เสยี งฟา้ รอ้ งอกี ตอ่ ไป พวกเขา
มนี ้องสาว พวกเขาเปน็ พช่ี ายแลว้ พวกเขาไมอ่ าจขลาด
กลวั พวกเขาตอ้ งปกปอ้ งน้องสาว!
ชายชราคล้ายกับจะนึกถึงเหตุการณ์ท่ีเกิดข้นึ ในถ้ํา
กอ่ นหนา้ น้ี ตอนทนี่ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ออกมา เดก็ ทงั้
สามกย็ งั คงเยอื กเยน็ เรยี กงา่ ยๆ วา่ ยงิ่ เหตกุ ารณ์นา่ สะ
พรงึ กลัวมากเท่าไร เด็กทัง้ สามคนก็ยงิ่ เยอื กเยน็ มาก
เทา่ นัน้
หากไมใ่ ชเ่ พราะตนเองโมโหพวกเขาจนแทบบา้ ชาย
ชราก็อยากจะเอย่ ชมพวกเขาสักหน่อย เป็นเด็กที่เก่ง
จรๆิ
เสยี งของทหารลาดตระเวนดงั มาจากหน้าประตคู กุ
ตา้ เป่าจบั เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ซ่งึ อยใู่ นกระเป๋าหนังสอื มากอด
ไว้ เออ้ รเ์ ปา่ และเสยี่ วเปา่ นัง่ อยคู่ นละดา้ นของตา้ เปา่ ซบ
ศรี ษะของตนลงบนไหลข่ องเขา
ในตอนนี้มีทหารเฝ้าอยู่แน่นหนา ไม่ใช่โอกาสท่ี
เปน็ ใจแกก่ ารหลบหนี
เดก็ ทงั้ สามหลบั ตาลง แลว้ หลบั ไป
ชายชราถอนหายใจอยา่ งออ่ นแรง นี่มนั ใชเ่ วลามา
นอนไหม? ใจกลา้ กนั เหลอื เกนิ !
ทวา่ เม่อื มาคดิ ดแู ลว้ ดกึ เชน่ น้ี ทงั้ ยงั เหน็ดเหน่ือยมา
ตลอดทงั้ วนั เดก็ ทไ่ี หนจะทนไหว
นี่เปน็ สงิ่ เดยี วทที่ ําใหช้ ายชราเช่อื วา่ พวกเขาเปน็ เดก็
เดก็ ตอ้ งพกั ผอ่ นใหม้ าก นัน่ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งแปลก!
สว่ นชายชรากลบั ไมอ่ าจขม่ ตานอนได้ เหตผุ ลหน่ึงก็
เพราะเขาคอยระแวดระวงั การเคล่อื นไหวรอบตวั แมจ้ ะ
บอกวา่ พวกเขาไดก้ ลายเปน็ ปลาบนเขยี งไปแลว้ แตห่ าก
ยงั ไมถ่ งึ ทสี่ ดุ ใครเลา่ จะยอมรบั ชะตากรรมเชน่ น้ี
เหตุผลท่ีสองก็คือเขากําลังขบคิดเรอ่ื งความสงสัย