ชัดเจน นางมองเหน็ ทะเลดาวในจุดตันเถียนของตน
ดาวแต่ละดวงมไี อวญิ ญาณทรงพลานภุ าพ วญิ ญาณ
มงั กรทถ่ี กู นางกลนื กนิ เขา้ สทู่ ะเลดาวแหง่ น้ี ตอ่ สดู้ นิ้ รน
ตอ่ ความตายทา่ มกลางหมดู่ าวนับไมถ่ ว้ น
º··Õè 59.2 µÍ¹¨º (2)
สิ่งท่ีนางต้องทําคือใช้ไอวญิ ญาณในทะเลดาวยอ่ ย
มนั
หญ้าหลินจือกลายเป็นเมฆเหนือทะเลดาว คอย
ซอ่ มแซมความเสียหายที่วญิ ญาณมงั กรสรา้ งแก่ทะเล
ดาวตลอดเวลา
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กบั ประมขุ มารตา่ งกเ็ ขา้ สสู่ ภาวะลมื ตน
กลับไม่รูเ้ ลยวา่ จู่ๆ ประมุขศักดิส์ ิทธทิ์ ี่อยูฝ่ ่ งั ตรงขา้ มก็
ลมื ตาขน้ึ
ดวงตาเปลย่ี นเปน็ สแี ดงเลอื ด
เงาดําทป่ี รากฏในลําธารทอดลงบนพ้นื ขา้ งกายเขา
เขาลกุ ขน้ึ ยนื ชา้ ๆ จอ้ งมองเสย่ี วเจาและเยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื ทอี่ ยฝู่ ่ งั ตรงขา้ มดว้ ยแววตาเชอื ดเฉือนราวกบั มดี
เงาดําสะกดจติ เขา “อยากไดน้ างหรอื ไม?่ ตอ้ งการ
นางหรอื ไม?่ สงั หารบรุ ษุ ผนู้ ัน้ นางกจ็ ะเปน็ ของเจา้ ”
ในมอื ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ รากฏดาบวญิ ญาณเลม่
ยาว
เขาถอื ดาบเดนิ ไปหาประมขุ มารทลี ะกา้ ว
เงานัน้ อยขู่ า้ งเทา้ เขาตลอดเวลา
“ยามนี้เขาออ่ นแอนัก หากจะฆา่ กต็ อ้ งลงมอื เดยี๋ วน้ี
รบี ฆา่ มนั ฆา่ มนั !
ฆา่ มนั เลย ไมม่ ผี ใู้ ดแยง่ นางไปจากเจา้ ได้
ยงั รออะไรอกี ? ฆา่ มนั ซะ!”
เงาดําไม่หยุดสะกดจิตประมุขศักดิ์สิทธิ์ โลกของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ รมิ่ หมนุ วน ทนั ใดนัน้ เสยี งของเงาดําก็
ดงั ขน้ึ ทงั้ ไกลและใกล้ อยใู่ นหขู องเขา พงุ่ ชนหวั ใจของเขา
“เรว็ สิ
ฆา่ มนั
ใชด้ าบในมอื เจา้ ”
ดวงตาของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ อ่ ยๆ พรา่ มวั เขาเดนิ
มาดา้ นหนา้ ประมขุ มาร ยกดาบในมอื ขน้ึ
มอื ของเขาเรมิ่ สนั่ เทา
“อยา่ รรี ออกี เลย มนั คือประมุขมาร มไี ขม่ ุกมารท่ี
ประมขุ มารคนกอ่ นบาํ เพญ็ มาตลอดชวี ติ อยภู่ ายในกาย
หากตอนน้ีเจา้ ไมล่ งมอื อยา่ งไรเสยี สุดทา้ ยเขากต็ อ้ ง
กลายเปน็ มารอยา่ งสมบรู ณ์ ถงึ ยามนัน้ เขาจะจําไมไ่ ดว้ า่
ตนเองเปน็ ใคร เจา้ เปน็ ใคร เขาจะฆา่ เจา้ ฆา่ เยย่ี นเสย่ี ว
ซ่อื ฆา่ ทกุ คน
รบี ลงมอื เลย รบี กําจดั หายนะน้ีซะ
เจา้ ยงั ลงั เลอะไรอย?ู่ เจา้ กลวั วา่ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื จะโศก
เศรา้ หรอื ? นางจะเศรา้ ไดอ้ ยา่ งไร? เจา้ ทําเพ่อื นาง เขาจะ
ไมม่ ที างกลบั ชาตมิ าเกดิ ไมอ่ าจดแู ลนางไปตลอดชวี ติ
แตเ่ จา้ ทําได”้
ดาบของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ งุ่ ใสป่ ระมขุ มาร
จๆู่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กเ็ บกิ ตาโพลง “ทา่ นพโ่ี จวจนิ่ !”
เสียงเรยี กท่านพี่โจวจิ่นท่ีออกจากปาก แม้แต่
ตวั นางเองกย็ งั ตกใจ
รา่ งของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธชิ์ ะงกั ทวา่ กส็ ายเกนิ ไปทจี่ ะ
ยงั้ ดาบกลบั คนื มา
เย่ียนเส่ียวซ่ือหมุนตัวบังด้านหน้าประมุขมาร รบั
ดาบแทนเขา
ทวา่ ดาบไมท่ ะลรุ า่ งกายนาง ทนั ทที นี่ างวงิ่ เขา้ โผกอด
ประมขุ มาร ประมขุ มารกร็ สู้ กึ ตวั ต่นื ขน้ึ เขาโอบรอบเอว
ออ่ นน่มุ ของนาง หมุนตัวกลับ วางนางลงราบกับพ้นื
หญา้ ออ่ นน่มุ ดาบกลบั แทงจากหลงั ทะลหุ นา้ อกของเขา
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตะโกนลนั่ “ทา่ นพเี่ สยี่ วเจา——”
เลือดกระเซ็นเป้ ือนใบหน้าของประมุขศักดิ์สิทธิ์
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ พ็ ลนั ไดส้ ตกิ ลบั คนื มองเสย่ี วเจาทล่ี ม้
อยใู่ นออ้ มแขนของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื แลว้ กม็ องดาบในมอื
ตน สองตาดํามดื ลม้ ลงกบั พ้นื
ไอโลหิตของเยี่ยนเสี่ยวซ่ือพลุ่งพล่าน วญิ ญาณ
มงั กรไดโ้ อกาสป่ นั ปว่ นทะเลดาว ในทส่ี ดุ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ก็
สลบไป
……………..
เสน้ ทางเล่อื นขนั้ แหง่ เผา่ มารทเี่ พงิ่ รบั ตําแหน่ง ใน
ทส่ี ดุ กถ็ กู คนเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นขน้ึ ไป คนผนู้ ัน้ เบ่อื หนา่ ย
เล่ือนขนั้ ข้นึ มาไมน่ านกอ็ ยากกลับไป และยงั พาคนทัง้
สามไปกบั เขาดว้ ย
ถกู คนเล่อื นขนั้ ผา่ นขน้ึ ไปวนั แรก จะแบกรบั คนทงั้ ส่ี
ผา่ นรา่ งไปพรอ้ มกนั ไดอ้ ยา่ งไร?
หลงั จากนัน้ คนผนู้ ัน้ กท็ งิ้ ไขแ่ ดงไวใ้ หม้ นั สองฟอง
…ไขท่ เ่ี ปน็ สแี ดงสดุ พเิ ศษ!
ประมขุ มารต่นื ขน้ึ กพ็ บวา่ ตนนอนอยบู่ นเตยี งทไี่ มค่ นุ้
เคย เยยี่ นเสยี่ วซ่อื นอนหลบั อยขู่ า้ งๆ เขา วญิ ญาณมงั กร
โบราณในรา่ งกายของเย่ียนเสี่ยวซ่ือถูกระงบั ด้วยไอ
ปราณของวชิ าอายวุ ฒั นะ เม่อื นางต่นื ขน้ึ มากจ็ ะสามารถ
ยอ่ ยไดเ้ องอยา่ งชา้ ๆ
เหตใุ ดถงึ มวี ชิ าอายวุ ฒั นะ?
ประมขุ มารตกใจมาก จากนัน้ กพ็ บวา่ อาการบาดเจบ็
ของเขาหายดแี ลว้
เขาผดุ ลกุ ขน้ึ นัง่ ดว้ ยความประหลาดใจ กเ็ หน็ ประมขุ
หลนิ กบั ลกู น้องผบู้ ําเพญ็ มารเฝา้ อยขู่ า้ งเตยี ง
ไมต่ อ้ งเอย่ ตวั ตนของผบู้ าํ เพญ็ มารถกู เปิดโปงแลว้
แตค่ นของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั ไมไ่ ดจ้ ดั การเขา
เม่อื เหน็ เขาต่นื ข้นึ ผบู้ าํ เพญ็ มารกท็ อดถอนใจดว้ ย
ความโลง่ อก กา้ วไปขา้ งหน้าและเอย่ วา่ “ทา่ นประมขุ
มาร! ในทส่ี ดุ ทา่ นกต็ ่นื ! ขา้ น้อยตกใจแทบตาย!”
ประมขุ หลนิ กก็ า้ วไปขา้ งหนา้ เขาอา้ ปาก อยากเอย่
อะไรบางอยา่ ง แตก่ ด็ เู หมอื นยากจะเอย่
ประมขุ มารคลายมอื ทจี่ บั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไวแ้ น่น หม่
ผา้ ใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื กอ่ นจะถามผบู้ าํ เพญ็ มาร “เกดิ อะไร
ขน้ึ ? เหตใุ ดขา้ ถงึ กลบั มา?”
ทนี่ ี่เตม็ ไปดว้ ยไอปราณของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กน็ า่ จะ
เปน็ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตห่ ากจําไมผ่ ดิ เขาสลบอยทู่ ดี่ นิ
แดนดา้ นบน ไมเ่ พยี งไมต่ าย แตย่ งั กลบั มาทดี่ นิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ย?
“เรอ่ื งนี้หากเล่าคงยาว ต้องขอบคุณปรมาจารย์
เซียนจิ่วเฉา…” ผู้บําเพ็ญมารเล่าเร่ืองทั้งหมดที่
ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาข้นึ ไปนําคนทงั้ สามจากดนิ แดน
ดา้ นบนกลบั มายงั นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ “ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่
เฉาโกรธมาก!”
โกรธที่บุรุษตัวเหม็นสองคนลักพาตัวบุตรสาวอัน
เป็นที่รกั ของเขาไป และโกรธประมุขมารที่จับมือบุตร
สาวแน่น จนดึงออกไปไม่ได้ หากไม่ได้ฮูหยินหา้ มไว้
ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาคงใชข้ วานสบั ประมขุ มารไปแลว้
ประมุขมารกระแอมในลําคออยา่ งกระอกั กระอว่ น
“แคก่ ขา้ จะไปขอโทษเขาทนี่ ิกายเซยี นทหี ลงั จรงิ สิ แลว้
ประมุขศักดิส์ ิทธขิ์ องพวกเจ้าละ? จิตมารของเขาเป็น
อยา่ งไรบา้ ง?”
คนทเี่ ขาถามคอื ประมขุ หลนิ
ความจรงิ ตัง้ แต่ตอนท่ีต่อสู้กับผูบ้ าํ เพญ็ ในแดนลับ
ประมุขมารกร็ ูส้ กึ ถึงความผดิ ปกตขิ องประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์
แลว้ แตใ่ นขณะนัน้ เขาไมไ่ ดน้ ึกถงึ จติ มาร จนกระทงั่
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธใิ์ ชด้ าบแทงตน เขาถงึ สมั ผสั พลังของ
จติ มารได้
ใครจะคิดวา่ ประมุขศักดิส์ ิทธผิ์ ูเ้ ป็นดัง่ พระพุทธเจ้า
จะกอ่ กําเนิดจติ มาร?
เม่อื ใดทผ่ี บู้ าํ เพญ็ มจี ติ มาร ขาขา้ งหน่ึงกไ็ ดก้ า้ วเขา้ สู่
เส้นทางมารแล้ว มีเพยี งการกําจัดจิตมารใหเ้ รว็ ที่สุด
เทา่ นัน้ จงึ จะสามารถกลบั สวู่ ถิ ธี รรมของตน
จติ มารไมง่ า่ ยทจี่ ะกําจดั ทวา่ ดว้ ยจติ ใจของประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมน่ า่ เปน็ ปญั หาใหญ่
อยา่ งน้อยประมขุ มารกค็ ดิ เชน่ นัน้
ทวา่ สหี นา้ ของประมขุ หลนิ กลบั หนักอง้ึ
ประมขุ มารถามอยา่ งประหลาดใจ “ทําไมร?ึ ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ เกง่ กาจเพยี งนั้น แมแ้ ตจ่ ติ มารก็
ฆา่ ไมต่ ายหรอื ?”
ประมขุ หลนิ กลา่ วอยา่ งเจบ็ ปวด “มใิ ชเ่ ขาฆา่ ไมต่ าย
แตเ่ ขาไมต่ อ้ งการฆา่ มนั ”
จติ มารของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ…ิ์ คอื โจวจนิ่
ยามทที่ กุ คนทราบถงึ การกลบั ชาตมิ าเกดิ ของประมขุ
ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาล้วนไม่คิดวา่ ชีวติ ชาติน้ีสําคัญแต่
อยา่ งใด ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยมู่ าเปน็ หม่นื ปี ไหนเลยระยะ
เวลาเพยี งสบิ เอด็ สบิ สองจะเปลย่ี นแปลงสงิ่ ใดได?้ น่ีเปน็
เรอ่ื งเลก็ น้อย และสามารถละทงิ้ ไดอ้ ยา่ งสมบรู ณ์
เกรงวา่ ยามประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ ําเพญ็ กค็ ดิ เชน่ นัน้
เขาระงบั ทัง้ หมดที่เป็นของโจวจิ่น โดยคิดวา่ เม่ือ
เวลาผา่ นไป ตนกจ็ ะคอ่ ยๆ วางเรอ่ื งของโจวจนิ่ ลงได้ จน
กระทงั่ …เขากลายเปน็ จติ มารของตน
นี่คอื บว่ งอารมณ์ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หากฆา่ จติ มารได้ กจ็ ะสามารถตดั บว่ งอารมณ์
แตเ่ ขาไมอ่ ยากทําเชน่ น้ี
ระหวา่ งประมุขศักดสิ์ ทิ ธกิ์ บั โจวจนิ่ เขาเลือกอยา่ ง
หลงั
“เจา้ หมายความวา่ …เขากลายเปน็ จติ มารหรอื ? เขา
จะตกไปในเส้นทางมารได้อยา่ งไร? เขาไมส่ นใจความ
เปน็ ตายของดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ลว้ หรอื …” ประมขุ มาร
เอย่ ได้ครง่ึ หน่ึง ก็รูส้ ึกได้ถึงพลังแปลกประหลาดและ
มหาศาลทพี่ วยพงุ่ ออกมา
ครงั้ แรกในชวี ติ ท่ีเขาไดร้ ูแ้ จง้ การกลับชาตมิ าเกิด
หกครงั้
คนเผา่ มารไมอ่ าจรบั รูถ้ งึ การกลบั ชาตมิ าเกดิ พวก
เขาเปน็ คนทถี่ กู กนั จากการกลบั ชาตมิ าเกดิ เวน้ แต…่ ใน
ตวั ของเขามพี ลงั แหง่ การกลบั ชาตมิ าเกดิ แตน่ ่ีเปน็ ไปได้
อยา่ งไร?
เขาเบกิ ตาโพลงอยา่ งไมเ่ ชอ่ื สายตา “นี่คอื …”
ประมขุ หลนิ พยกั หนา้ ดว้ ยดวงตาแดงก่าํ “พลงั แหง่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทา่ นตอ้ งการทําเชน่ น้ีจรงิ ๆ หรอื ?”
ประมขุ หลนิ จําไดว้ า่ ตนคกุ เขา่ ออ้ นวอนเขา
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลา่ ววา่ “เขาเป็นรา่ งรวมของเผา่
ศักดิส์ ิทธแิ์ ละมาร สามารถแบกรบั พลังของวญิ ญาณ
มาร และสามารถรองรบั พลงั ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ บางที
ในโลกที่มองไม่เหน็ อาจกําหนดไว้ ไม่เช่นนั้น เขาจะ
ปรากฏตัวอย่างเหมาะสมเช่นน้ีได้อย่างไร? เขาถูก
กําหนดใหเ้ ป็นเจา้ แหง่ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ แี่ ทจ้ รงิ รวม
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั จวิ่ โยวแหง่ แดนมาร ชว่ ยขา้ ใหพ้ น้
จากทะเลแหง่ ทกุ ข”์
ยามนัน้ ประมขุ หลนิ รอ้ งไหอ้ อกมา “เหตใุ ดทา่ นกลา่ ว
วา่ ตนอยใู่ นทะเลแหง่ ทกุ ข?์ หรอื วา่ ตลอดหลายป…ี ”
ประมุขศักดิ์สิทธิม์ องดูฟ้าไกลและยิ้มอย่างผ่อน
คลาย “ตลอดหลายปี มเี พยี งยามทเ่ี ปน็ โจวจนิ่ ขา้ ถงึ ไดม้ ี
ความสขุ อยา่ งแทจ้ รงิ ”
ดเู หมอื นเขาไมร่ วู้ า่ สงิ่ ทต่ี นยอมแพน้ ัน้ เปน็ อยา่ งไร
ละทงิ้ ตวั ตนของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กลายเปน็ จติ มาร
เขาจะไมม่ ชี วี ติ ชาตภิ พหนา้ อกี ตอ่ ไป
เขาใชช้ วี ติ ของเขาทําใหช้ วี ติ ของเสยี่ วเจาสมบรู ณ์
“ตวั เขาละ?”
“ไปแลว้ ” ประมขุ หลนิ ตอบ
เสยี่ วเจายกผา้ หม่ ลกุ จากเตยี ง รบี เดนิ ไปหนา้ เตยี ง
มองดทู อ้ งฟา้ สคี ราม
คลา้ ยกบั วา่ เขามองเหน็ โจวจนิ่
โจวจนิ่ หนั มาและเอย่ กบั เขาดว้ ยรอยยมิ้ วา่
“อยา่ เอาแตด่ แู ลนางไปตลอดชวี ติ ละ่ ”
( <<<¨ººÃÔºÙóì>>> )