“นางไมก่ ลวั อสั นีบาตหรอื ?”
“นาง นาง นาง…นางกลับมาพรอ้ มกับประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
“ยงั มสี หายของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ย! ทงั้ สาม…ทงั้
สามคนขน้ึ ไปบนภเู ขาดว้ ยกนั ! ไมส่ !ิ พวกเขาเขา้ ไปใน
หอ้ ง!”
หากไม่มีคําสั่งประมุขศักดิ์สิทธิ์ พวกนางไม่กล้า
แมแ้ ตจ่ ะยา่ งกรายเขา้ หอ้ ง ตม้ ชาเทน้าํ สตรผี นู้ ั้นกลบั
เขา้ ไปอยา่ งหนา้ เชดิ คอตงั้ ?!
นา่ โมโหจรงิ !
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มาหาประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ พ่อื ใหเ้ ขาคลาย
สะกด
“ข้าได้ยินหมดแล้ว! มารดาภูติผีให้ไข่มุกเจ้าเม็ด
หน่ึง! ไมส่ ิ ใหไ้ ขม่ กุ ขา้ เมด็ หน่ึง! หากมไี ขม่ กุ นัน้ ขา้ กไ็ ม่
จําเปน็ ตอ้ งใชก้ ารสะกดของเจา้ !”
ความจรงิ เยยี่ นเสี่ยวซ่ืองว่ นอยูก่ ับการเกลี้ยกล่อ
มสือโถวน้อยที่ครง่ึ หลับครง่ึ ต่ืน ไม่ได้ฟังการสนทนา
ระหวา่ งประมุขมารกับมารดาภูติผอี ยา่ งละเอยี ด ทวา่
ยามสลบั รา่ งกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ นางไดร้ บั รถู้ งึ ประโยชน์
ของไขม่ กุ ทม่ี ตี อ่ นาง จากความคดิ ทยี่ งั หลงเหลอื อยใู่ น
หวั ตน
กล่าวเชน่ นี้อาจดเู ป็นนามธรรมสกั หน่อย แตข่ ณะ
นั้นมเี สยี งสะทอ้ นในใจของประมุขศักดสิ์ ทิ ธดิ์ งั อยใู่ นหวั
นาง ‘หากมไี ขม่ กุ นี้ กจ็ ะสามารถคลายสะกดใหน้ างได’้
“ไขม่ กุ นี้สามารถรกั ษาไอมารในรา่ งกายของขา้ ไดใ้ ช่
หรอื ไม?่ เชน่ นัน้ เจา้ ยงั ไมร่ บี คลายสะกดใหข้ า้ ละ?” เยยี่ น
เสย่ี วซ่อื คกุ เขา่ ลงขา้ งโตะ๊ เลก็ แลว้ โน้มตวั กบั โตะ๊ มอง
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ยสายตาทงั้ ขนุ่ เคอื งทงั้ ออ้ นวอน
“ไมไ่ ด”้
“ไมไ่ ด”้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั ประมขุ มารเอย่ ขน้ึ พรอ้ ยกนั โดย
ไมน่ ัดหมาย
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มองพวกเขาดว้ ยความประหลาดใจ
พวกเจา้ หายใจดว้ ยรจู มกู ขา้ งเดยี วกนั หรอื ? ชดั เจน
เชน่ นี้
อวดความรกั กม็ ใิ ชเ่ ชน่ นี้!
เหตผุ ลทที่ งั้ สองไมเ่ หน็ ดว้ ย เพราะการสะกดภายใน
ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื คลายไปแลว้ เพยี งแตน่ างไมร่ เู้ ทา่ นัน้
แตน่ างไมร่ ูก้ ไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งเลวรา้ ย อยา่ งน้อยกไ็ มใ่ ชส่ ําหรบั
ทงั้ สอง
“ขา้ จะไมย่ อมแพ!้ หากเจา้ ไมค่ ลายสะกดใหข้ า้ ขา้ ก็
จะไมอ่ อกไปจากวงั ของเจา้ ! ขา้ จะบอกเจา้ ไว้ ขา้ ขา้ ขา้ …
ขา้ จรงิ จงั นะ! ขา้ กนิ จมุ าก! ขา้ กนิ เยอะมากๆ! เจา้ …สตั ว์
วญิ ญาณหลงั เขาเจา้ จะถกู ขา้ กนิ เกลย้ี ง!”
หลงั จากเยย่ี นเสยี่ วซ่อื พดู คําพดู โหดรา้ ยดดุ นั จบ ก็
หยบิ ธนอู อกไป
เพ่อื พสิ จู นว์ า่ ตนสามารถกนิ เขาของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ไดจ้ รงิ นางจะพยายามอยา่ งหนัก
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ กยมิ้ มมุ ปากเลก็ น้อย ตวั เขาเอง
อาจไมส่ งั เกต ทวา่ ไมไ่ ดห้ ลบสายตาของประมขุ มาร
ประมขุ มารหรต่ี าลงอยา่ งครนุ่ คดิ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไปลา่ สตั ว์ ครงั้ หน่ึงกห็ ายไปทงั้ วนั
ประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ั่งคุกเข่าอ่านหนังสืออยู่บนเส่ือ
แสงอาทติ ยอ์ สั ดงสสี ม้ แดง สอ่ งกระทบหนังสอื โบราณท่ี
มีกลิ่นหอมของหมึก ประมุขมารนอนบนเปลอย่าง
สบายๆ มอื ขา้ งหน่ึงหนนุ ศรี ษะ อกี ขา้ งเลน่ ขลยุ่ ทอง
ประมุขศักดิ์สิทธพิ์ ลิกหน้าหนังสือแล้วเอ่ยกับเขา
โดยไมม่ อง “นานเชน่ นี้ นางยงั ไมก่ ลบั เจา้ ไมก่ งั วล? ไม่
ออกตามหานางหรอื ?”
“ยามน้ีทคี่ วรกงั วลคงมใิ ชน่ าง ทวา่ เปน็ สตั วว์ ญิ ญาณ
หลังเขาเจา้ กระมงั ?” ประมุขมารมองข้นึ ไปบนเพดาน
หอ้ งอยา่ งสงบทา่ มกลางความวนุ่ วาย “หากขา้ เดาไมผ่ ดิ
วงั ของเจา้ ไมใ่ ชอ่ าวธุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตเ่ ปน็ อาวธุ เซยี น สตั ว์
วญิ ญาณดา้ นในกไ็ มใ่ ชส่ ตั วว์ ญิ ญาณ แตเ่ ปน็ สตั วเ์ ซยี น
กระมงั กลายเปน็ อาหารยยั เดก็ นัน่ กบั นกใหญเ่ ชน่ น้ี เจา้
ไมเ่ จบ็ ใจหรอื ?”
อาวธุ ทที่ รงพลงั ทสี่ ดุ ของดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ คอื อาวธุ
ศักดสิ์ ิทธิ์ ทวา่ อาวธุ เซยี นชนั้ สูงยงิ่ กวา่ อาวธุ ศักดสิ์ ิทธิ์
มากกวา่ การพบได้ขอไม่ได้ ทัว่ ทัง้ ดินแดนศักดิส์ ิทธกิ์ ็
เหลอื อาวธุ เซยี นอยเู่ พยี งสองอยา่ งเทา่ นัน้
“หรอื เจา้ เองกไ็ มเ่ จบ็ ใจ? มอบขลุ่ยมารเซยี นที่พระ
โพธสิ ตั วท์ ําพธิ ใี หเ้ ดก็ ผนู้ ั้น ไมก่ ลวั นางจะขดุ สมบตั บิ า้ น
เจา้ ไปหมดร”ึ
ใช่ ขลยุ่ ทมี่ อบใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ในยมโลกนัน้ เปน็ ขลยุ่
มารเซียนจรงิ ๆ ยามนี้สิ่งท่ีเขาเล่นอยูใ่ นมือเป็นเพียง
ขลยุ่ ธรรมดาเทา่ นัน้
วงั มารสวรรคข์ องเขาอยดู่ า้ นใน
อยา่ งน้อยวงั ของประมุขศักดสิ์ ทิ ธกิ์ ย็ งั อยใู่ นมอื ของ
เขา เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ทําลายสงิ่ ล้าํ คา่ ใดบา้ งเขากร็ ู้ ทวา่ ไมใ่ ช่
กับประมุขมาร บา้ นทัง้ หลังล้วนถูกส่งไปอยใู่ นมอื ของ
นาง
ประมขุ มารฮดึ ฮดั เยน็ ชา “เจา้ เหน็ เสย่ี วซ่อื เปน็ เชน่ ไร
นางไมใ่ ชเ่ ดก็ ลา้ งผลาญ!” จะขดุ สมบตั ใิ นบา้ นเขาหมดได้
อยา่ งไร?
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ มิ้ จางๆ “ขา้ หมายถงึ สตรผี นู้ ัน้ ไมร่ ู้
วา่ พลังของตนถูกคลายสะกดแล้ว ทําสิง่ ใดไมอ่ อมมอื
เจา้ ไมก่ ลวั นางจะระเบดิ วงั มารสวรรคข์ องเจา้ ร?ึ ”
ประมขุ มารเยาะเยย้ “จะเปน็ ไปไดอ้ ยา่ งไร?”
ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากหุบเขา
เซงิ่ เฟงิ
ในหวั ของประมขุ มารมบี างสงิ่ บางอยา่ งระเบดิ เขา
รบี ผุดลุกข้นึ ยนื จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอยา่ งวา่ ง
เปลา่
วนิ าทตี อ่ มา นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ไ่ี หมเ้ กรยี มบนิ กลบั
มาพรอ้ มกบั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื มอื ขา้ งหน่ึงถอื ขลยุ่ มอื อกี ขา้ งปดิ ปาก
ปิดจมกู กลมุ่ ควนั หนาแน่นทําใหน้ ้าํ ตาไหลออกมา “พี่
เสยี่ วเจา ขลยุ่ ของเจา้ เปา่ ไมอ่ อก ขา้ เลยเขยา่ สองสามที
จๆู่ บา้ นเลก็ หลงั หน่ึงกห็ ลน่ ลงมา ขา้ บบี นิดเดยี ว กเ็ ผลอ
ทํามนั ระเบดิ …”
ประมขุ มารดวงตาดํามดื “…”
ขลยุ่ มารเซยี นเปน็ อาวธุ เซยี นอยา่ งทสี่ องในดนิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เพราะเสรมิ ดว้ ยพลงั แหง่ เผา่ มาร ในแงร่ ะดบั
จึงสูงกวา่ วงั ของประมุขศักดิ์สิทธิ์ พ้ืนที่ภายในมีเขา
เซิง่ เฟิงได้ถึงสามลูก วงั มารสวรรค์บนยอดยงิ่ เหลือง
อรา่ มแวววาว เตม็ ไปดว้ ยสมบตั ลิ ้าํ คา่ มากมายทจี่ ะหาได้
ยงิ่ ไมต่ อ้ งกลา่ วถงึ
“แน่ใจรวึ า่ เขยา่ สองสามท?ี ”
เจ้าต้องใช้กําลังมากเพียงใดถึงเขย่าวงั ท่ีสรา้ งข้ึน
อยา่ งมนั่ คงบนภเู ขามารเซยี นออกมาได?้
จๆู่ ไมท่ นั ระวงั กก็ ลายเปน็ บรุ ุษไรบ้ า้ น ประมขุ มาร
รสู้ กึ หวั ใจตนไมส่ ดู้ …ี
“พเ่ี สยี่ วเจา บา้ นของเลน่ เลก็ ๆ นัน่ สําคญั กบั เจา้ มาก
หรอื ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอย่ อยา่ งโศกเศรา้ “ขา้ จะใหท้ า่ น
พอ่ กบั พตี่ า้ เป่าสรา้ งหลงั ใหมใ่ หเ้ จา้ พวกเขาทําของเลน่
เกง่ มาก บบี ทเี ดยี วไมม่ ที างระเบดิ แน่”
วงั มารสวรรค์ : บบี ทเี ดยี วระเบดิ เปน็ ความผดิ ของ
ขา้ ร?ึ !
“ไมต่ อ้ งหรอก แคข่ องเลน่ ชนิ้ เลก็ ๆ ถงึ พงั กไ็ มเ่ ปน็ ไร”
ประมขุ มารเอย่ ดว้ ยรอยยมิ้ ทยี่ า่ํ แยก่ วา่ รา่ํ ไห้
“ขา้ งในเปน็ ของเลน่ หมดเลยหรอื ?”
เอย่ เชน่ น้ี…เจา้ หมายความวา่ อยา่ งไร?
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เกาหวั “มขี องหลน่ ลงมาจากขลยุ่ ดนู า่
สนกุ ดี ขา้ กเ็ ลย…เขยา่ อกี หน่อย”
ประมุขมารระงบั เลือดท่ีอยากกระอักออกมาและ
ถามอยา่ งใจเยน็ “ออ้ เจา้ เขยา่ สงิ่ ใดออกมาบา้ งละ?”
“กไ็ มม่ อี ะไร แคง่ ดู ําเลก็ ๆ หน่ึงตวั ”
มงั กรมารของเขา!!!
“ไกเ่ ลก็ ๆ หน่ึงตวั ”
หงสม์ ารของเขา!!!
“แล้วก็มีอกี ตัว…อะไรน้า…” เยยี่ นเส่ียวซ่ือทําท่า
ครนุ่ คดิ “ปลาใหญบ่ นิ ได”้
คนุ …คนุ เผงิ [1]…
[1] คุนเผิง คือปลาที่กลายเป็นนกในปรัชญาของจวงจื่อ มี
อีกความหมายคือ สามัญชนย่อมไม่เข้าใจความคิดของผู้ย่ิง
ใหญ่
º··èÕ 52.2 ÍÑʹպҵ (2)
คุนเผิงโบราณได้สูญพันธุไ์ ปนานแล้ว มันคือรา่ ง
วญิ ญาณของคนุ เผงิ โบราณ แตห่ ากเลี้ยงไวร้ ะยะหน่ึง
อาจสามารถใชค้ าถาสรา้ งรา่ งทแ่ี ทจ้ รงิ กลายเปน็ คนุ เผงิ
โบราณตวั น้อยๆ ได้
“เจา้ ทําอะไรกบั พวกมนั ?” ประมุขมารถามดว้ ยน้ํา
เสยี งสนั่ เครอื
เย่ียนเส่ียวซ่ือก้มหน้าด้วยความรูส้ ึกผิด เลียรมิ
ฝปี ากตน “อมื …ขา้ กนิ ไปแลว้ ”
ในทสี่ ดุ ประมขุ มารกท็ นไมไ่ หว กระอกั เลอื ดลม้ ลงกบั
พ้นื
“แต…่ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยงั ไมท่ นั พดู พวกมนั ออกไข่
นางเกบ็ ไขพ่ วกมนั ไว้ ทงั้ หมดสามฟอง ไมข่ าดสกั ฟอง!
…
ในขณะนั้น ประมุขศักดิ์สิทธิ์กับประมุขมารก็
ตระหนักถงึ ปัญหาบางอยา่ งไดพ้ รอ้ มกนั หลงั จากพลงั
ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถกู ปลกุ ใหต้ ่นื นางจําเปน็ ตอ้ งกนิ สงิ่ ที่
มพี ลงั มาก ไมเ่ ชน่ นัน้ จะไมพ่ อตอ่ ความตอ้ งการของนาง
นางไมไ่ ดต้ งั้ ใจกนิ มงั กรมาร หงสม์ าร หรอื คนุ เผงิ รา่ ง
วญิ ญาณ ทวา่ ถกู สญั ชาตญาณของนางควบคมุ
ประมขุ มารมองเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ดว้ ยน้าํ ตาคลอเบา้ “ไก่
เปด็ ปลาของเขาเซงิ่ เฟงิ ไมอ่ รอ่ ยใชห่ รอื ไม?่ ”
มงั กรมาร หงสม์ าร หรอื คนุ เผงิ นา่ รกั เชน่ นัน้ กนิ ลง
ไดอ้ ยา่ งไร?
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กลา่ ว “อรอ่ ย แตไ่ มม่ งี นู ้อย ไกน่ ้อย
และปลาบนิ ไดท้ อ่ี รอ่ ย!”
ประมขุ มารยดื เอวขน้ึ ทนั ที “นัน่ สนิ ะ!”
สัตวม์ ารของเขาระดับสูงกวา่ สัตวว์ ญิ ญาณเหล่าน้ี
อยแู่ ลว้ ละ!
จะวา่ ไปแล้ว ผูบ้ าํ เพญ็ สายตรงไมอ่ าจกินสิง่ ที่มไี อ
มารได้ เบาหน่อยกไ็ มย่ อ่ ย หนักหน่อยกถ็ ูกไอมารกัด
เซาะจนเสียหาย แต่เยย่ี นเส่ียวซ่ือไม่มีปัญหาเชน่ นั้น
แมแ้ ตน่ ้อย แมแ้ ตร่ า่ งวญิ ญาณนางกก็ นิ ได้
ทว่าด้วยความเรว็ ท่ีเยี่ยนเส่ียวซ่ือกิน สัตว์มาร
(วญิ ญาณ) และพชื มาร (วญิ ญาณ) ในเขามารเซยี นกบั
เขาเซิ่งเฟิงอาจถูกกวาดจนเกล้ียงในไม่ช้า และสัตว์
ประหลาดพืชประหลาดภายนอก อาจไม่พอต่อความ
ตอ้ งการของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
เพ่อื แกไ้ ขสถานการณ์ทม่ี อี ปุ สรรคมากมายเชน่ นี้ วธิ ี
ทดี่ ที ส่ี ุดคอื การเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น เปิดเสน้ ทางทส่ี ูงขน้ึ
ไป
อนั ที่จรงิ ความแขง็ แกรง่ ของทัง้ สองในยามนี้ หา่ ง
กบั การเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นเพยี งชว่ งเดยี วเทา่ นัน้
ทวา่ การเล่ือนขัน้ เป็นเซียนก็มีความเสี่ยงเช่นกัน
เหลา่ ผบู้ ําเพญ็ ระดบั ทวั่ ไปอาจพบอสั นีบาต ขนั้ ไทซ่ วอี สั นี
บาตสามครงั้ ขนั้ เสย่ี วเฉิงอสั นีบาตหกครงั้ ขนั้ ตา้ เฉิงอสั
นีบาตเกา้ ครงั้ แตล่ ะครงั้ จะรนุ แรงขน้ึ เรอ่ื ยๆ มเี พยี งไมก่ ่ี
คนเทา่ นั้นทจ่ี ะอยรู่ อด และการเล่อื นขนั้ เป็นเซยี นตอ้ ง
เผชญิ อนั ตรายยงิ่ กวา่ นั้น สงิ่ ทผ่ี เู้ ล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นตอ้ ง
พบเจอไมเ่ รยี กวา่ อสั นีบาตหรอื สายฟา้ สวรรค์ ทวา่ เปน็
มหนั ตภยั อสั นี ซง่ึ เปน็ สนามรบแหง่ อสั นีมากมายนับไม่
ถว้ น คนผนู้ ัน้ จะถกู ฉีกเปน็ ชนิ้ ๆ
เหตุผลเพราะผูเ้ ล่ือนขนั้ เป็นเซยี นแขง็ แกรง่ เกินไป
เกนิ ขอบเขตทท่ี แ่ี หง่ น้ีจะสามารถรบั ได้ กฎแหง่ สวรรค์
จงึ สง่ ทณั ฑอ์ สั นี สงั หารผเู้ ล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น รกั ษาความ
มนั่ คงของโลกฝ่ งั นี้
และเม่อื ทณั ฑอ์ สั นีไมส่ ามารถทําลายผเู้ ล่อื นขนั้ เปน็
เซยี นได้ กฎแหง่ สวรรคก์ จ็ ะเปิดทางผา่ นแกผ่ เู้ ล่อื นขนั้
เป็นเซยี น ใหพ้ วกเขาบนิ ไปยงั ท่ีที่สามารถรองรบั พลัง
ของพวกเขาได้
“ประมขุ มาร ทา่ นจะเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นจรงิ ๆ หรอื ?
ทา่ นไมต่ อ้ งการเราแลว้ หรอื ?” ภายในสวน ผบู้ ําเพญ็ มาร
สะอกึ สะอน้ื ถามประมขุ มาร
ประมุขมารสีหน้ารังเกียจ “พวกเจ้ามีสิ่งใดให้
ตอ้ งการ? หนา้ ตาดี หรอื วา่ รปู รา่ งดลี ะ?”
ผบู้ าํ เพญ็ มารทส่ี ําลกั ตาย “…”
ประมุขมารกไ็ มไ่ ดล้ ะทิง้ เผา่ มารไปเสยี ทีเดยี ว ไมม่ ี
ใครกําหนดวา่ ผเู้ ล่อื นขนั้ เป็นเซยี นไมส่ ามารถกลบั มาได้
เพยี งแคก่ ดขอบเขตพลงั เทา่ นัน้
สิง่ ที่เขาไม่แน่ใจคือโจวจิน่ จะสามารถเล่ือนขนั้ เป็น
เซยี นไปกบั เขาไดห้ รอื ไม?่
ในมมุ มองของเขา แน่นอนวา่ ไมอ่ ยากพบเจอบรุ ษุ ผู้
นัน้ อกี
แตห่ ากบรุ ุษผนู้ ั้นยมุ่ ยา่ มกบั เสย่ี วซ่อื อยา่ งไรย้ างอาย
ตนคงไมส่ ามารถฆา่ เขาไดจ้ รงิ ๆ
“ประมุขมารท่านคดิ สงิ่ ใดอย?ู่ ” ผบู้ ําเพญ็ มารถาม
ดว้ ยความสงสยั เม่อื เหน็ ท่าทางอบั จนหนทางของเจา้
นาย
“ขา้ สงสยั วา่ บรุ ุษผนู้ ั้นจะเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นดว้ ยหรอื
ไม?่ ” ประมขุ มารกลา่ ว
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ?” ผบู้ าํ เพญ็ มารขมวดควิ้ และ
กลา่ ววา่ “ความแขง็ แกรง่ ของเขา นา่ จะสามารถเล่อื น
ขนั้ เปน็ เซยี นนานแลว้ เหตผุ ลทไี่ มเ่ กดิ ทณั ฑอ์ สั นี คงเปน็
เพราะเขาเปน็ เจา้ แหง่ โลกน้ี เขาอยกู่ บั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
มาชา้ นาน เขาหลอมรวมกบั กฎแหง่ สวรรคเ์ ปน็ อนั หน่ึง
อนั เดยี ว เขาแขง็ แกรง่ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ แ็ ขง็ แกรง่ จงึ
ไมง่ า่ ยทก่ี ฎแหง่ สวรรคจ์ ะขจดั เขาออกไป”
ประมขุ มารฮดึ ฮดั “เชน่ นัน้ ขา้ ละ? กฎแหง่ สวรรคก์ ็
ไมข่ จดั ขา้ ดว้ ยร?ึ หรอื เพราะขา้ ไมแ่ ขง็ แกรง่ พอทจ่ี ะปลกุ
ทณั ฑอ์ สั นีจากกฎแหง่ สวรรค?์ ”
ผู้บําเพ็ญมารรบี เอ่ย “ท่านเป็นเจ้าแห่งแดนมาร
ความแขง็ แกรง่ ของท่าน…ส่วนมากก็ทําเพ่อื แดนมาร
จงึ ไมง่ า่ ยทจี่ ะนําพาการลงทณั ์จากกฎแหง่ สวรรค์ ไมเ่ ชน่
นั้นท่านทัง้ สองลองทําเรอ่ื งท่ีมนษุ ยส์ วรรค์พโิ รธดีหรอื
ไม?่ ”
ประมขุ มารกลอกตาใสเ่ ขา
ผบู้ ําเพญ็ มารคลยี่ มิ้ “ขา้ กแ็ คพ่ ดู ไปอยา่ งนัน้ ลอ้ เลน่
ลอ้ เลน่ ”
ประมุขมารเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เจ้าอยู่
สอดแนมขา่ วของราชาหลวั ชา่ ทน่ี ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ่ ไป ขา้
จะไปพบกบั โจวจนิ่ ”
“ขอรบั ” ผบู้ ําเพญ็ มารตอบ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ อดเส้อื คลมุ ตวั นอกทซ่ี บั ซอ้ น สวม
เพียงชุดด้านในบางเบา หมายจะไปแช่ตัวที่บ่อน้ําพุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ กั หน่อย
เม่ือใดท่ีเขามีเร่อื งในใจก็มักไปแช่ตัวท่ีบ่อน้ําพุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ สมอ
ไมค่ าดคดิ วา่ ยงั ไมท่ นั ลงสระ กม็ เี สยี งฝเี ทา้ ทไ่ี มส่ นผู้
ใดตามหลงั มา
โตเพยี งนี้ ยงั เดนิ เหมอื นกบั ตา้ เปา่ ตอนเดก็ ๆ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ างตาขยบั เกบ็ ของในมอื แลว้ เอย่
อยา่ งเฉยเมย “เจา้ มาทําอะไร?”
“แชน่ ้าํ ทําไม? ไมใ่ หร้ ?ึ ” ขณะทปี่ ากยงั ถามวา่ ใหห้ รอื
ไมใ่ ห้ มอื กลบั เรมิ่ ปลดเปลอื งเส้อื ผา้ ของตน
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มส่ นใจ เดนิ ตรงไปทบ่ี อ่ น้าํ พุ
เส้อื ทอ่ นบนของประมขุ มารถกู ถอดออก เผยใหเ้ หน็
มดั กลา้ มเน้ืออวบแน่นและรอ่ งบนกระดกู เชงิ กรานทรง
พลงั รมิ ฝปี ากสแี ดงยกขน้ึ เอย่ วา่ “เจา้ คดิ จะเล่อื นขนั้
เป็นเซียนด้วยหรือไม่? อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า
มหนั ตภยั อสั นีไมม่ ตี า”
“คําพดู เหลา่ นี้ ขา้ กอ็ ยากบอกกบั เจา้ เชน่ กนั ” ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ อย่ อยา่ งเฉยเมย
“ขา้ ไมก่ ลวั อสั นีอยแู่ ลว้ ” ประมขุ มารกางมอื ออก เขา
ควบคุมสายฟ้าได้ มหนั ตภัยอัสนีสําหรบั เขาไม่นับวา่
เสยี่ งมากนัก อยา่ งน้อยมหนั ตภยั อสั นีของเขากเ็ ปน็ เชน่
นี้ แน่นอน หากเปน็ มหนั ตภยั อสั นีของโจวจนิ่ กเ็ ปน็ อกี
สถานการณ์หน่ึง
ทวา่ เขากไ็ มไ่ ดค้ ดิ จะเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นพรอ้ มกบั โจว
จนิ่ อยแู่ ลว้
“ในมือเจ้าถือสิง่ ใดอยู?่ คงมิใชข่ องแทนใจท่ีจะให้
เย่ียนเส่ียวซ่ือกระมัง? จะว่าไป มิใช่ว่าเจ้าตัดสิ้น
ปรารถนาทั้งหกอารมณ์ทั้งเจ็ดไปนานแล้วหรอกร?ึ ”
ประมุขมารยิ้มเอ่ยพลางย่ืนมือแย่งของจากมือของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ของสงิ่ นัน้ มสี ขี าว สมั ผสั เนียนล่นื ราวกบั ไขมนั แพะ
ชนั้ ดี เขาเพงิ่ แยง่ มาได้ กล็ ่นื ไถลหลดุ มอื ป๊ วิ ~
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ วงตาวบู ไหว รบี กม้ ลงหยบิ มนั ขน้ึ
มา
เม่อื เหน็ เขารอ้ นรนเชน่ น้ี ประมขุ มารจงึ มนั่ ใจวา่ นั่น
ตอ้ งเปน็ สงิ่ ทน่ี า่ ละอายเปน็ แน่ เขารบี กม้ ลงไปควา้ แตไ่ ม่
คาดคดิ ฝา่ เทา้ เขากลบั ล่นื ไถลพงุ่ ไปขา้ งหนา้ ชนเขา้ กบั
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ กี่ ําลงั กม้ หยบิ พอดี ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ถกู ชนจนควา้ จบั เสาตรงหนา้
ทา่ น้ีดไู มถ่ กู ตอ้ งเทา่ ไร!
ประมขุ มารรบี รอ้ นใชส้ องมอื ยนั เอวประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หมายจะยมื แรงใหต้ นถอยออกไป
ประจวบเหมาะเวลานี้เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เดนิ เขา้ มาพอดี
คนทม่ี าพรอ้ มกบั นางยงั มปี ระมุขหลินผงู้ ดงามหล่อ
เหลาราวตน้ หยก
ประมุขหลินคิดว่าตนจะเป็นบ้า เขาเห็นอะไร?
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ม้ ตวั พยงุ เสา โดยมปี ระมขุ มารยนื อยู่
ขา้ งหลงั บดเบยี ดกายกบั เขาแน่น พรอ้ มสองมอื พยงุ เอว
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ—ิ์ —
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั หนา้ แดงผดิ ปกต!ิ
…เพราะความรอ้ น
ดวงตาพรา่ พราย!
…เพราะไอน้าํ
“พวกเจา้ ทําอะไรกนั ?” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ดวงตาถลงึ โต
ในที่สุดประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ็มองเหน็ สบูท่ ี่ตนหยบิ ข้นึ
มา เอย่ อยา่ งอา้ํ อง้ึ “หยบิ …สบ?ู่ ”
ทนั ทที ส่ี นิ้ เสยี ง เพดานดา้ นบนกเ็ กดิ เสยี งดงั สนัน่ จๆู่
เมฆฝนฟา้ คะนองกก็ อ่ ตวั ทวั่ ทอ้ งฟา้ แสงอสั นีสวา่ งวาบ
ราวกบั ไฟ
ผบู้ ําเพญ็ มารทกี่ ําลงั สอดแนมขา่ วในนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
รสู้ กึ ถงึ พลงั ทําลายฟา้ ถลม่ ดนิ ทลายเหนือศรี ษะ เขาเงย
หนา้ ขน้ึ มอง “ฉิบหาย! มหนั ตภยั อสั นี!”
ทัง้ ยังเป็นมหันตภัยอัสนีของคนสองคน ดินแดน
ศักดิ์สิทธแิ์ ละแดนมารถูกปกคลุมด้วยพลังแห่งอัสนี
บาตทโี่ หมกระหน่าํ โลกถกู ความมดื มนและต่นื ตระหนก
กลืนกิน เหลือเพียงมหันตภัยอัสนีรุนแรง คล้ายจะ
ทําลายทกุ สงิ่
มหนั ตภยั อสั นีทนี่ า่ สะพรงึ กลวั เชน่ น้ี แทบจะทําใหผ้ ู้
บาํ เพญ็ มารตกใจจนคางหล่น เหตุใดเขารูส้ ึกวา่ …กฎ
แหง่ สวรรค์ไมไ่ ด้กําลังขจัดผูเ้ ล่ือนขนั้ เป็นเซียนทัง้ สอง
แตก่ ําลงั บดขยส้ี ตั วร์ า้ ยทงั้ สอง?
“ท่านทั้งสองทําเร่อื งใดให้มนุษย์สวรรค์พิโรธกัน
แน่!!!”
º··èÕ 53 àÅ×è͹¢Ñé¹
ตงั้ แตส่ มยั โบราณ ประมขุ แหง่ ฟา้ ดนิ ทเี่ ล่อื นขนั้ เปน็
เซยี นเพราะหยบิ สบู่ เกรงวา่ จะมเี ปน็ คนแรก ไมส่ ิ สอง
คนแรก
กฎแหง่ สวรรคพ์ โิ รธจดั เหตใุ ดมนั ปกป้องฟา้ ดนิ มา
เนิ่นนานปีเชน่ นี้ ไม่เคยได้ยนิ วา่ มีบุรุษใหญ่สองคนใด
กลา้ หยบิ สบกู่ ลางวนั แสกๆ เชน่ นี้มากอ่ น?!
แคท่ ํายงั พอวา่ ยงั กลา้ เอย่ ?
คดิ วา่ มนั หหู นวกหรอื อยา่ งไร?
ทวา่ กฎแหง่ สวรรค์ หยบิ สบใู่ นทนี่ ้ี…มคี วามหมายวา่
หยบิ สบจู่ รงิ ๆ…
ประมขุ มารทกุ ขร์ ะทมขมข่นื ใจ หากรวู้ า่ เปน็ เพยี งสบู่
กอ้ นหน่ึงแตแ่ รก ตนคงไมแ่ ยง่ มา
หยบิ สบจู่ นเกดิ มหนั ตภยั อสั นี ชา่ งนา่ หดหนู่ ัก
หลายวนั มานี้ประมขุ มารเอาแตค่ รุน่ คดิ ถงึ ชว่ งเวลา
แห่งมหันตภัยอัสนีของตน เขายังสงสัยว่าตนต้อง
กวาดลา้ งเมอื งทงั้ เมอื ง ใชซ้ ากศพนับลา้ น จงึ จะสามารถ
ดงึ ดดู มหนั ตภยั อสั นีหรอื ไม่ ไมค่ ดิ วา่ หยบิ สบกู่ อ้ นเดยี วก็
ทําไดแ้ ลว้ ….
แตเ่ ขาไมเ่ คยคดิ สกั นิด วา่ จะไดร้ บั ทณั ฑอ์ สั นีพรอ้ ม
กบั โจวจนิ่
เขามีพลังควบคุมสายฟ้า มหันตภัยอัสนีของเขา
แตกตา่ งจากมหนั ตภยั อสั นีของผเู้ ล่อื นขนั้ เป็นเซยี นคน
อ่นื ตราบใดทเี่ ขาควบคมุ ถกู ตอ้ ง พลงั อสั นีเหลา่ นั้นก็
เป็นสิง่ ที่ใหเ้ ขาใชไ้ ด้ ไม่ใชเ่ รอ่ื งเกินจรงิ หากจะบอกวา่
ดา่ นอสั นีของเขาไมม่ สี งิ่ ใดยากเยน็
ทวา่ ……
หากมหันตภัยอัสนีของเขา ซ้อนทับกับมหันตภัย
อสั นีของผอู้ น่ื กเ็ ปน็ อกี เรอ่ื งหน่ึง
เหน็ ไดช้ ดั วา่ มหนั ตภยั อสั นีของโจวจนิ่ ไมย่ อมใหผ้ ู้
เล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นของตนแกลง้ ยอมแพ้ ทฟี่ าดลงบนตวั
เจบ็ แสบเกนิ บรรยาย โดยเฉพาะมหนั ตภยั อสั นีไมม่ ตี า
แตท่ กุ ทซ่ี ง่ึ อยใู่ นขอบเขตฟาดลงมาจนโกลาหลอลหมา่ น
โดยทวั่ ไป กอ่ นจะเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น ผบู้ ําเพญ็ จะดู
แตกตา่ งออกไป พวกเขาจะรูต้ วั วา่ ถงึ เวลาเล่อื นขนั้ เปน็
เซยี นแลว้ และเตอื นใหผ้ คู้ นรอบๆ อพยพหนีทนั ที เพ่อื
ไมใ่ หไ้ ดร้ บั ผลกระทบ
มหนั ตภยั อสั นวี นั นี้ดเุ ดอื ดรนุ แรง อยา่ วา่ แตท่ งั้ สอง
ยังไม่ทันแยกจากกัน แม้แต่นิกายศักดิ์สิทธเิ์ องก็ไร้
หนทางจะหลบหนีรวดเรว็ เชน่ นี้
ในใจประมุขหลินกรดี รอ้ งท่าไม่ดี นิกายศักดิ์สิทธิ์
กําลงั จะถกู สบั เปน็ เศษซาก
ทวา่ สงิ่ ทน่ี า่ ประหลาดใจคอื อสั นีบนทอ้ งฟา้ ราวกบั มี
ตา ฟาดใสเ่ พยี งพวกเขา ละเวน้ ผไู้ มเ่ กย่ี วขอ้ ง
หากบอกวา่ เมตตาสรรพชีวติ ไม่ทํารา้ ยผู้บรสิ ุทธิ์
ประมุขหลินไม่คิดวา่ เป็นเชน่ นั้น แต่ราวกับมหนั ตภัย
อสั นีหวงแหนสายฟา้ สายฟา้ ทกุ เสน้ ตอ้ งฟาดสตั วร์ า้ ย
สองตวั น้ีใหต้ าย
ประมขุ มารถกู สายฟา้ ฟาดอนาถ!
ประมุขศักดิ์สิทธิก์ ็ไม่ได้ดีไปกวา่ เขามากนัก เขา
ดนิ้ รนรบั มอื กบั อสั นีของตน บวกกบั อสั นีของเผา่ มาร…
มหนั ตภัยอสั นีของเผา่ มาร รุนแรงกวา่ มหนั ตภัยอสั นี
ของผู้บําเพ็ญสายตรง สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับระดับของผู้
บําเพญ็ มารทส่ี งู กวา่ ผบู้ าํ เพญ็ สายตรง พลงั สะทอ้ นกลบั
และมหนั ตภยั อสั นีทพ่ี วกเขาเผชญิ กย็ อ่ มรนุ แรงกวา่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ กู สายฟา้ ฟาดจนกรอบนอกน่มุ ใน
ควนั ดําลอยออกจากหวั
คนทัง้ นิกายศักดิ์สิทธทิ์ ี่ได้ยินมหันตภัยอัสนีครงั้ นี้
หยบิ อาวธุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ส่ี ามารถใชไ้ ดม้ า เตรยี มตอ่ สูค้ รงั้
รนุ แรง แต…่ กางเกงกถ็ อดแลว้ จะใหพ้ วกเขาดภู าพนี้
อยา่ งนัน้ หรอื ?
ทุกคนต่ืนตะลึ งตาค้างมองดูมหันตภัยอัสนี หลี ก
เลี่ยงพวกเขาอยา่ งระมัดระวงั และฟาดใส่คนทัง้ สอง
อยา่ งโหดเหย้ี มอาํ มหติ …
ทงั้ สองถกู มหนั ตภยั อสั นีฟาดจนขาดกแ็ ตเ่ ตน้ เพลง
ไหเ่ ฉาอเู่ ทา่ นัน้
“เกดิ อะไรขน้ึ กบั พวกเขา? เหตใุ ดถงึ ถกู ฟา้ ผา่ เละเทะ
เชน่ นัน้ ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยงั รสู้ กึ ไมอ่ ยากทนดตู อ่
ประมขุ หลนิ กส็ บั สนมากเชน่ กนั ผเี ทา่ นั้นทร่ี วู้ า่ พวก
เขาทําอะไรมา เหตุใดถูกอัสนี ฟาดจนเป็นเช่นน้ี ?
มหนั ตภยั อสั นีนา่ กลวั เพยี งนี้ เอย่ ตามตรง แมแ้ ตต่ ํารา
โบราณยงั ไมก่ ลา้ เขยี นไว!้
แม้ยังสงสัย ประมุขหลินก็ยังอดทนสอนเร่ือง
มหนั ตภัยอสั นีและการเล่ือนขนั้ เป็นเซยี นใหเ้ ยย่ี นเสี่ยว
ซ่อื ฟงั
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอย่ อยา่ งครุน่ คดิ “เจา้ หมายความวา่
พวกเขากําลงั ขา้ มดา่ นอสั นี? หลงั จากผา่ นดา่ นอสั นี ก็
จะเล่อื นเปน็ ขนั้ เซยี น?”
“ถกู ตอ้ ง” แตจ่ ะผา่ นไดห้ รอื ไมย่ ากจะบอก มหนั ตภยั
อสั นีน้ีตอ้ งการฆา่ พวกเขาชดั ๆ
ไมร่ วู้ า่ มหนั ตภยั อสั นีน้ีกนิ เวลานานเพยี งใดแลว้ ทกุ
คนชะเงอ้ จนปวดคอ
ในทส่ี ดุ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กท็ นดตู อ่ ไปไมไ่ หว นางกําลงั จะ
นอน แตม่ หนั ตภยั อสั นียงิ่ ใหญเ่ ชน่ น้ี หนวกหจู นนอนไม่
หลบั !
ทนั ใดนัน้ โทสะกป็ ะทขุ น้ึ ในทอ้ งของนาง
จากนั้นไมร่ ูว้ า่ พลังมาจากที่ใด นางเหาะข้นึ ไปควา้
สายฟา้ ทกี่ ําลงั จะฟาดใสป่ ระมขุ มาร สายฟา้ คดเคยี้ วนา่
กลัวราวกับมงั กรเส้นนั้น ทันทีที่ถูกเยย่ี นเสี่ยวซ่อื จับก็
กลายเปน็ งแู สงน้อยในพรบิ ตา
งแู สงน้อยดนิ้ เลก็ น้อย
เอะ๊ ?
ดนิ้ ไมห่ ลดุ ?
เม่อื เหน็ วา่ ตนจบั สายฟา้ ไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื กท็ ําตาโตดว้ ยความประหลาดใจ นางไมค่ ดิ สงิ่ ใดมาก
ในเม่อื จบั เสน้ หน่ึงได้ เชน่ นัน้ กย็ อ่ มจบั เสน้ ทส่ี องได้
ตอ่ จากน้ี ทกุ คนไดเ้ หน็ สงิ่ ทน่ี า่ เหลอื เชอ่ื ยงิ่ กวา่ บรุ ษุ
สองคนหยบิ สบจู่ นถกู ฟา้ ผา่ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ขยะอนั ดบั
หน่ึงแหง่ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แสดงการจบั สายฟา้ ดว้ ยมอื
เปลา่
เหล่าอัสนีเรมิ่ ต้นยังหยิ่งผยองยิ่งนัก เม่ือเห็นวา่
สหายตนถูกสตรโี งเ่ ขลาจับไว้ ก็รบี พุง่ ไปหานางอยา่ ง
หยงิ่ ผยอง ผลกค็ อื มาหน่ึงเสน้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กค็ วา้ ไว้
หน่ึงเสน้ มาสองเสน้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กค็ วา้ ไวท้ งั้ คู่
จบั ไวก้ ระทงั่ เสน้ สุดทา้ ย เยย่ี นเสย่ี วซ่อื มสี ายฟา้ ใน
มอื สองมดั ใหญๆ่ นางโยนสายฟา้ เหลา่ นี้ขน้ึ ไปดา้ นบน!
เสยี งดงั สนัน่ กกึ กอ้ งสะเทอื นปฐพี เมฆดําทงั้ หมดถกู
พดั หายไป ฟา้ ทเ่ี ดมิ ทสี วา่ งวบู วาบ พลนั เปลยี่ นเปน็ ไร้
เสยี ง ทวั่ ทงั้ ใตห้ ลา้ เงยี บสงดั ลงทนั ใด หากไมใ่ ชเ่ พราะ
ควนั ดําบนหวั ไหมเ้ กรยี มของคนทงั้ สองยงั ลอ่ งลอยอยใู่ น
อากาศ เกรงทกุ คนคงคิดวา่ มหนั ตภัยอสั นีเม่อื ครูเ่ ป็น
เพยี งภาพลวงตาของพวกเขาเทา่ นัน้
ประมขุ หลนิ มองไปรอบๆ อยา่ งตกอกตกใจ ไมร่ คู้ ดิ ไป
เองหรอื ไม่ เขารสู้ กึ วา่ กฎแหง่ สวรรค…์ หวาดกลวั …
หวาดกลัวหางจุกก้น แม้แต่สัตวร์ า้ ยที่หยบิ สบู่ทัง้
สองกย็ อมละเวน้ …
“มหนั ตภยั อสั นีจบแลว้ หรอื ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เทา้ เอว
มองดา้ นบน “หลงั ผา่ นมหนั ตภยั อสั นีแลว้ กจ็ ะเปดิ สเู่ สน้
ทางเซยี นมใิ ชร่ ?ึ ไมเ่ หน็ มเี สน้ ทางเลย?”
ไมใ่ ชค่ ําพดู ไรส้ าระหรอื ? ผา่ นมหนั ตภยั อสั นีแลว้ จงึ
จะสามารถมเี สน้ ทาง นี่กจ็ บแลว้ มใิ ชห่ รอื ?
มหนั ตภยั อสั นีฟาดลงมาครง่ึ หน่ึง ไมก่ ลา้ ฟาดลงมา
ตอ่ เปน็ เหตกุ ารณ์ทห่ี าไดย้ ากยงิ่
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รดู แขนเส้อื
ประมขุ หลนิ รสู้ กึ ฟา้ ดนิ สนั่ ระรกิ ราวกบั หากตกใจอกี
ครงั้ เสน้ ทางของสวรรคจ์ ะเปดิ ทนั ที
ประมขุ หลนิ “…”
ไมข่ นาดนั้นกระมงั ดรุณีผนู้ ั้นเพยี งรูดแขนเส้อื ข้นึ
ตอ้ งกลวั โดนทบุ ตเี พยี งนี้เชยี วร…ึ
แตจ่ ะวา่ ไปแล้ว ดรุณีผนู้ ั้นมใิ ชเ่ ดก็ ไมเ่ อาไหนพนั ปี
หรอกหรอื ?
นางเปลย่ี นไป หรอื เขาตาฝาดกนั แน่?
ตอ่ ใหเ้ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื จะโงเ่ พยี งใด นางกเ็ ขา้ ใจดวี า่ การ
เล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นไมใ่ ชเ่ รอ่ื งเลวรา้ ย การไปยงั จดุ ทส่ี งู ขน้ึ
ไป กห็ มายความวา่ สามารถไปเหน็ โลกทก่ี วา้ งขน้ึ แมว้ า่
ขา้ จะไม่รูว้ า่ โอกาสเล่ือนขนั้ เป็นเซียนของทัง้ สองมาได้
อยา่ งไร วแี่ ววสกั นิดกไ็ มม่ ี แตน่ างกด็ ใี จแทนทงั้ สองคน
“เหตใุ ดพวกเขายงั ไมข่ ยบั ? หากยงั ไมข่ น้ึ ไป เสน้ ทาง
จะถกู ปดิ !” ประมขุ หลนิ กลา่ วอยา่ งกงั วล
เส้นทางเซียนไม่ได้เปิดถาวร มันมีการจํากัดเวลา
และจะหายไปเม่อื หมดเวลา
บดั นี้ เพราะเสน้ ทางเปิดออก ไอวญิ ญาณดา้ นบน
ไหลทะลักเขา้ มาไมข่ าดสาย ไอวญิ ญาณน้ีบรสิ ุทธกิ์ วา่
ทดี่ นิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าก ผบู้ าํ เพญ็ ทกุ คนตา่ งรบั รถู้ งึ การ
เล่อื นขนั้ ของระดบั พลงั
คนเดยี วทไ่ี มร่ สู้ กึ กค็ อื เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
นางมองทางผ่านท่ีมีขนาดราวๆ ประตูหน่ึงบาน
กะพรบิ ตาดว้ ยความประหลาดใจ “เลก็ เพยี งนัน้ ยดั เขา้
ไปไดร้ ?ึ ”
ทันทีท่ีสิน้ เสียง เส้นทางกข็ ยายออกกวา้ งราวสวน
ดอกไม!้
ประมขุ หลนิ ซวนเซ แทบเสยี สต!ิ
เย่ียนเสี่ยวซ่ือไม่มีเวลาสนใจ นางรูว้ ่าเหตุผลที่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั ทา่ นพเ่ี สยี่ วเจาไมข่ น้ึ ไป ไมใ่ ชเ่ พราะ
พวกเขาไมอ่ ยากไป ทวา่ พวกเขาถกู มหนั ตภยั อสั นีฟาด
จนเละ ไมอ่ าจเคล่อื นไหว
นางจงึ เหาะไปควา้ มอื พวกเขาคนละหน่ึง มุง่ สู่เส้น
ทางผา่ น
ประมขุ หลนิ สหี นา้ เปลยี่ น ตะโกนเสยี งดงั “ระวงั —”
เส้นทางผ่านมีพลังบีดอัด มีเพียงผู้เล่ือนขัน้ เป็น
เซยี นทผี่ า่ นมหนั ตภยั อสั นีแลว้ เทา่ นัน้ จะสามารถทนตอ่
แรงบบี อดั นัน้ ได้ ทนั ทที ผี่ บู้ ําเพญ็ คนอน่ื เขา้ ไปใกล้ จะถกู
พลงั บบี อดั ดา้ นในทําลาย
ไมไ่ ดเ้ จตนาพดู ใหต้ กใจ ทวา่ มคี นเคยลองมากอ่ น ไม่
เชน่ นั้น หากผูใ้ ดกส็ ามารถผา่ นเขา้ ไปได้ เชน่ นั้นมใิ ช่
เพยี งผเู้ ล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นเปิดมนั ได้ ผบู้ าํ เพญ็ ทกุ สํานัก
ทวั่ ทงั้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ส็ ามารถเล่อื นขนั้ เป็นเซยี นกนั
หมดแลว้ หรอื ?
ประมุขหลินรอเก็บศพเย่ียนเสี่ยวซ่ือ เขาเตรยี ม
พรอ้ มใชเ้ ส้อื ผา้ รองรบั ชนิ้ สว่ นรา่ งกายของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื
แลว้
ผลสุดทา้ ยเหน็ ทงั้ สามบนิ เขา้ ไปในทางผา่ นโดยไรซ้ ง่ึ
อปุ สรรคใดๆ
ประมขุ หลนิ “…”
หลงั จากทงั้ สามบนิ ผา่ นไป เสน้ ทางผา่ นกป็ ดิ ลง
ทางผา่ นปดิ ลงแลว้ ไอวญิ ญาณจากดา้ นบนกห็ ายไป
ทวา่ แมเ้ ปน็ เชน่ นี้ ในชว่ งเวลาสนั้ ๆ เม่อื ครู่ ไอวญิ ญาณที่
เหลา่ ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดด้ ดู ซบั กม็ ากกวา่ ทพี่ วกเขา
ไดร้ วมกนั ในชว่ งหลายชวั่ อายคุ น
แตส่ งิ่ ทไี่ มม่ ใี ครสงั เกตเหน็ คอื ไมน่ านหลงั จากเสน้
ทางผา่ นนั้นปดิ ลง ดา้ นหลงั เมฆดําขนาดเลก็ ทหี่ า่ งออก
ไปไมไ่ กล เสน้ ทางเลก็ ๆ จวิ๋ ๆ ใชเ้ มฆดําสรา้ งเปน็ สหี นา้ ตก
ตะลงึ จากนัน้ กป็ ดิ ตนเองลงเงยี บๆ
เสน้ ทางเปน็ เซยี นของผบู้ าํ เพญ็ สายตรง กบั เสน้ ทาง
เปน็ เซยี นของเผา่ มาร แน่นอนวา่ ไมเ่ หมอื นกนั !
ถูกทัง้ สามผ่านรา่ งเข้ามาพรอ้ มกัน แค่คิดก็เป็น
ความเจบ็ ปวดเหลอื ทนแลว้
ใหญเ่ กนิ ไป รบั เขา้ มาไมไ่ หว
มนั ยงั เป็นเสน้ ทางผา่ นเผา่ มารมอื ใหมท่ ไ่ี มเ่ คยถกู ผู้
เล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นคนใดผา่ นมากอ่ น
º··Õè 54 à§Ò´Ó
หลงั จากทงั้ สามเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น กม็ าถงึ พ้นื ทรี่ าบ
วา่ งเปลา่ ลอ้ มรอบดว้ ยภเู ขาสามดา้ น ดา้ นหนา้ มแี อง่ น้าํ
ขนาดใหญ่ อาจเพ่อื ใหเ้ หมาะสมกบั ขนั้ ตอ่ ไปทไี่ มเ่ หมอื น
ใคร รอบดา้ นจงึ เตม็ ไปดว้ ยไอเซยี นทล่ี อ่ งลอยหน่ึงฉ่ือถงึ
สองฉ่ือ หรอื อาจเรยี กไดว้ า่ หมอกกลางภเู ขา
ทัง้ สามยนื อยบู่ นพ้นื ท่ีโล่ง มองไปรอบๆ อยา่ งต่นื
ตะลงึ
“ที่นี่…ก็คือดินแดนด้านบนหรอื ?” เยย่ี นเสี่ยวซ่ือ
ถามด้วยสีหน้างุนงง ไม่เห็นมีสิ่งใดต่างจากดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลย! แน่นอนวา่ ตา่ งจากบา้ นเกดิ ของนางหรอื
ไม่ นางไมร่ ู้ อยา่ งไรเตบิ โตมาถงึ บดั น้ี นางกย็ งั ไมเ่ คยไป
จากดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดส้ ําเรจ็
ประมุขมารและประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ็มสี ีหน้าตกตะลึง
เชน่ กนั นอกจากไอวญิ ญาณทหี่ นาแน่นกวา่ เลก็ น้อย กด็ ู
เหมอื นวา่ ทนี่ ี่ไมแ่ ตกตา่ งจากดนิ แดนดา้ นลา่ งมากนัก
แลว้ กย็ งั รกรา้ งมากกวา่ สกั หน่อย
ในระยะรอ้ ยหล่ี ทงั้ สองไมร่ บั รถู้ งึ สงิ่ มชี วี ติ ใดๆ
สิ่งมีชีวิตในท่ีน้ี ไม่จํากัดเพียงมนุษย์หรือสัตว์
เดรจั ฉาน
“หรอื จะมาผดิ ท?่ี ดนิ แดนดา้ นบน…กระจอกเชน่ นี้
ร?ึ ” ประมขุ มารจะเอย่ คําวา่ กระเจยี๊ ว แตเ่ ม่อื คําพดู มา
ถงึ รมิ ฝปี าก กน็ ึกไดว้ า่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื อยขู่ า้ งๆ ไมอ่ ยาก
พดู จาหยาบโลน จงึ เปลย่ี นเปน็ คําวา่ กระจอก
ประมุขศักดิ์สิทธขิ์ มวดคิ้ว เขามีชีวติ อยู่มาหลาย
หม่ืนปี ย่อมรูม้ ากกว่าประมุขมารหนุ่มที่เพิ่งมารบั
ตําแหน่งอยา่ งเสยี่ วเจา ทวา่ จากความรขู้ องเขา เขาเอง
กไ็ มค่ ดิ วา่ ดนิ แดนดา้ นบนจะเปน็ เชน่ น้ี
“ข้ึนมาจากเส้นทางผ่านเล่ือนขัน้ เซียน ไม่น่าผิด
หรอื วา่ เรายงั อยทู่ ขี่ อบของดนิ แดนดา้ นบน?” เขาพมึ พาํ
“อะ๊ !” จๆู่ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ทกี่ ม้ ลงมองมอื สองขา้ งของ
ตนกต็ ะโกนออกมา “ขา้ พบเรอ่ื งหน่ึง! จๆู่ ขา้ กม็ พี ลงั
เกง่ กาจขน้ึ มา! สะกดของขา้ ถกู คลายแลว้ ใชร่ ไึ ม?่ ”
หวั ใจทงั้ สองสะดงุ้ ตกึ ตกั
แยแ่ ลว้ แยย่ งิ่ กวา่ รูว้ า่ ดนิ แดนดา้ นบนรกรา้ งวงั เวง
เชน่ น้ีเสยี อกี !
หากสตรผี นู้ ้ีรวู้ า่ ตนทําอะไรกไ็ ดต้ ามตอ้ งการ เกรงวา่
พวกเขาตอ้ งตกระกําลําบากเปน็ แน่!
ประมุขมารกล่าววา่ “ยังไม่ได้คลาย! เจ้าแค่ถูก
มหนั ตภยั อสั นีฟาดจนเปดิ รอยรา้ วในสะกดพลงั เทา่ นัน้ !”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลา่ ววา่ “ใช่ เจา้ อยา่ ใชพ้ ลงั สมุ่ สสี่ มุ่
หา้ เชยี ว สะกดจําเปน็ ตอ้ งคลายอยา่ งชา้ ๆ หากรบี รอ้ น
อาจสง่ ผลตอ่ รา่ งกายเจา้ ”
สองคนทไี่ มถ่ กู กนั เชน่ น้าํ กบั ไฟ สามคั คเี ปน็ อนั หน่ึง
อนั เดยี วกนั แกไ้ ขปญั หาน้ี!
“…โอ”้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้ อยา่ งเชอ่ื ฟงั เม่อื เหน็
พวกเขาทงั้ สองเครง่ ขรมึ เชน่ นี้
“แตห่ ากสะกดคลายแลว้ ขา้ จะสามารถออกจากดนิ
แดนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ปดนู า้ เถย่ี ตนั้ แตง่ งานได…้ ” เยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื กลา่ วเสยี งแผว่
“เจา้ ยงั ไมไ่ ดค้ ลาย!” ทงั้ สองเอย่ พรอ้ มกนั !
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ผงะกบั ทา่ ทที งั้ สอง รูว้ า่ เจา้ สองคนมี
ความสมั พนั ธท์ ด่ี ี แตต่ อ้ งพรอ้ มใจกนั เอย่ แสดงจติ ใจที่
ตรงกนั เชน่ นี้เลยรึ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ เ็ อย่ ขน้ึ กะทนั หนั “เชน่ นั้นเดนิ ตอ่
ไปกอ่ นเถอะ ดวู า่ จะพบสงิ่ ใดใหมห่ รอื ไม”่
ดินแดนด้านบนกวา้ งใหญ่เชน่ นี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะ
ไมม่ ผี บู้ าํ เพญ็ อยสู่ กั คน
ผูเ้ ป็นเซียนมากมายเหล่านั้น คงไม่ใชว่ า่ มาถึงที่นี่
แลว้ ทยอยหายตวั ไป
“อม้ื ” ประมขุ มารเหน็ ดว้ ย
จุดประสงค์หลักท่ีพวกเขามาท่ีน่ี เพ่อื หาอาหารให้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ดงั นั้นจะพบผบู้ ําเพญ็ หรอื ไม่ เขาไมไ่ ด้
สนใจ ขอเพยี งมสี ตั วว์ ญิ ญาณทที่ รงพลงั เพยี งพอกพ็ อ
“จะไปทางใด?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ขยตี้ างว่ งนอน
เวลาทน่ี ่ีกบั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ รงกนั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื
นอนแตห่ วั ค่าํ ยามบา่ ยกต็ อ้ งงบี หลบั ทวา่ วนั น้ีดา่ นอสั นี
กนิ เวลาทงั้ บา่ ย ฟา้ ยงั ไมท่ นั มดื นางกเ็ รมิ่ งว่ งเสยี แลว้
ประมขุ มารกม้ ตวั ลงเอย่ “ขน้ึ หลงั ขา้ นอนเถอะ”
เยี่ยนเส่ียวซ่ือหาว นอนลงบนหลังเขา ไม่นานก็
ผลอ็ ยหลบั ไป
เ ม่ื อ เ ห็ น เ ย่ี ย น เ สี่ ย ว ซ่ื อ น อ น บ น ห ลั ง บุ รุ ษ อ ย่ า ง
งา่ ยดาย ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ข็ มวดควิ้ จางๆ ทไี่ มอ่ าจมอง
เหน็
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไมใ่ ชค่ นทจ่ี ะเขา้ หาผอู้ น่ื ไดง้ า่ ยๆ ยงิ่ ไม่
ตอ้ งพดู ถงึ วา่ อกี ฝา่ ยยงั เปน็ บรุ ษุ ความจรงิ แลว้ แมแ้ ต่
เยย่ี นเส่ียวซ่อื เองก็ไมส่ ามารถบอกได้ วา่ เหตุใดตนไม่
ปฏเิ สธความใกลช้ ดิ ของประมขุ มารแมแ้ ตน่ ้อย
ตอนแรกยงั กงั วลวา่ เขาจะฆา่ ตนอยแู่ ทๆ้ แตย่ งิ่ อยู่
ดว้ ยกนั กน้ บง้ึ หวั ใจนางกย็ งิ่ รสู้ กึ วา่ คนผนู้ ้ีไวใ้ จได้
เย่ียนเส่ียวซ่ือนอนอยู่บนแผ่นหลังกวา้ งใหญ่ของ
ประมขุ มาร หวั เลก็ เอยี งลงมาบนไหลข่ องเขา
“ทา่ นพเี่ สย่ี วเจา” นางเอย่ อยา่ งสะลมึ สะลอื “ขา้ หลบั
ละนะ”
“อมื นอนเถอะ” ประมขุ มารตอบนางเบาๆ น้าํ เสยี ง
ของเขาน่มุ นวลทมุ้ กงั วล
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื หลบั ไปในไมช่ า้
ประมุขศักดิ์สิทธิ์เบือนหน้าหนี อย่างไม่ให้เป็นท่ี
สงั เกต หนั ตวั เดนิ ไปทางทศิ ตะวนั ออกเฉียงใต้
เดนิ ไปทางใด ประมขุ มารไมม่ ปี ัญหา เดก็ หญงิ ตวั
เลก็ ๆ อยบู่ นหลงั ของเขา เชน่ นี้กด็ มี ากแลว้
แม้เขาจะรูว้ า่ นางไม่มีทางหนาว แต่ก็ยงั หยบิ เส้ือ
คลมุ จากแหวนเฉียนคนุ อออกมาคลมุ ตวั นาง
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ดนิ ไปขา้ งหนา้ ดว้ ยสหี นา้ ไรอ้ ารมณ์
ฝา่ เทา้ กา้ วเรว็ ขน้ึ เลก็ น้อย
ประมขุ มารเหน็ ปฏกิ ริ ยิ าของเขา มมุ ปากพลนั ยกขน้ึ
เบาๆ เดนิ ตามไปแลว้ เอย่ วา่ “ทําไม? ไมส่ บายใจร?ึ ”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ หลอื บมองปราดหน่ึง ไมส่ นใจเขา
ประมุขมารเอ่ยวา่ “อย่าลืมวา่ เจ้าอายุเท่าใดแล้ว
อยา่ คดิ จะเปน็ ววั แกก่ นิ หญา้ ออ่ น”
ประมุขศักดิ์สิทธขิ์ มวดคิ้วมองเขา หากไม่มีเยี่ยน
เสย่ี วซ่อื อยบู่ นหลงั ของเขา เกรงวา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ งสู้
กบั เขาไปแลว้ “หากยงั พดู เหลวไหล ระวงั ขา้ จะฆา่ เจา้ !”
“ฆา่ ไดห้ รอื ?” ประมขุ มารเอย่ อยา่ งเยอ่ หยงิ่
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธเิ์ อย่ ดว้ ยน้ําเสยี งเยน็ ชา “ท่ีนี่ไมใ่ ช่
แดนมาร แมเ้ จา้ จะใชไ้ อวญิ ญาณบาํ เพญ็ ได้ แตเ่ จา้ กย็ งั
คนุ้ เคยวชิ าของเผา่ มารอยดู่ ี เจา้ คดิ วา่ ผใู้ ดมโี อกาสชนะ
มากกวา่ กนั ละ?”
ไอส้ วะสารเลว!
ประมุขมารกัดฟัน ทําจมูกฮดึ ฮดั “ขา้ ไม่เถียงกับ
เจา้ !”
เอย่ จบกแ็ บกเยยี่ นเสยี่ วซ่อื บนิ ผา่ นประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ไปขา้ งหนา้ อยา่ งรวดเรว็
ประมุขศักดสิ์ ิทธมิ์ องดดู า้ นหลังทัง้ สองที่บนิ ออกไป
หลบั ตาลงเลก็ น้อยแลว้ สดู หายใจลกึ
ทัง้ สองบินไปทางตะวนั ออกเฉียงใต้หลายรอ้ ยหลี่
อยา่ วา่ แตเ่ งาคน แมแ้ ตแ่ มลงสกั ตวั กไ็ มเ่ หน็ !
“ท่ีนี่มันอะไรกันเน่ีย?” ประมุขมารถามด้วยความ
แปลกใจ
ทอ้ งฟา้ มดื ลงแลว้ ทงั้ สองนัง่ ลงขา้ งลําธารสายหน่ึง
วงั มารของประมุขมารกถ็ ูกเยย่ี นเสยี่ วซ่อื เล่นจนพงั
ไปแลว้ ดงั นัน้ หากจะหาทน่ี อนพกั สกั หน่อยกเ็ ปน็ ไปไมไ่ ด้
แลว้ ทวา่ ทนี่ ี่มหี นิ กอ้ นใหญส่ ําเรจ็ รปู เขากย็ งั พอนอนได้
เขานั่งบนโขดหนิ อุม้ เยย่ี นเสี่ยวซ่ือไวใ้ นออ้ มแขน
เอย่ กบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ กี่ ําลงั มองดจู นั ทรส์ วา่ งไสวบน
ทอ้ งฟา้ อยา่ งเหมอ่ ลอย “นี่ กอ่ ไฟ”
“เหตใุ ดตอ้ งกอ่ ไฟ?” ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ าม
จดุ ประสงคข์ องการกอ่ ไฟมอี ยสู่ องอยา่ ง อยา่ งแรก
คอื ใหค้ วามอบอนุ่ อยา่ งทส่ี องคอื ขบั ไลส่ ตั วป์ า่ และแมลง
“เจ้าน่ี เป็นประมุขศักดิ์สิทธมิ์ านาน ลืมการเป็น
มนษุ ยไ์ ปแลว้ หรอื ?” ประมขุ มารยงั ไมล่ มื เขาเปน็ รา่ ง
มารโลหติ นอกจากไมช่ อบกนิ อาหาร กไ็ มต่ า่ งจากมนษุ ย์
ทวั่ ไป
เขาเหลอื บมองเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ในออ้ มแขนและเอย่ วา่
“หากนางต่นื เหน็ รอบตวั มดื เชน่ นี้ คงคดิ ถงึ บา้ น”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ กตะลงึ
ความกล้าหาญของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื เป็นไปไมไ่ ดท้ จี่ ะ
กลวั ความมดื แตห่ ากคดิ ถงึ ครอบครวั …เกรงวา่ กเ็ ปน็ ไป
ไดจ้ รงิ ๆ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ าฟนื มาแลว้ ใชพ้ ลงั วญิ ญาณจดุ ไฟ
แสงสวา่ งจากกองไฟตกกระทบใบหน้าคนทัง้ สาม
เปน็ แสงสสี ม้
เยยี่ นเส่ียวซ่ือหลับสนิทอยูใ่ นออ้ มแขนของประมุข
มาร ไมร่ วู้ า่ ฝนั ถงึ สงิ่ ใด ปากเลก็ น้าํ ลายหยดตงิ๋ ๆ
ประมขุ มารกม้ มองนางดว้ ยแววตาน่มุ นวล
นิว้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ บี เขา้ หากนั ลกุ ข้นึ แลว้ เอย่ วา่
“ขา้ จะไปดทู างนัน้ ”
เขาเดนิ ไปตามลําธาร
ทงิ้ กองไฟไวข้ า้ งหลงั
ทวา่ แมไ้ มห่ นั ไป เขากส็ ามารถใชส้ มั ผสั วญิ ญาณรบั รู้
การเคล่อื นไหวของคนทงั้ สอง
เสย่ี วเจากอดนางไวแ้ น่น
มอื ของเขากําเขา้ หากนั ทลี ะน้อย
“หากชอบกไ็ ปแยง่ จะคดิ มากไปไย?”
เสียงขี้เล่นหน่ึงดังข้ึน ดวงตาประมุขศักดิ์สิทธมิ์ ี
ประกายเยน็ วาบ ต่นื ตวั ขน้ึ ในทนั ใด
“โอ้ ชา่ งไรป้ ระโยชน์เสยี จรงิ ”
เสยี งนัน้ ดงั มาอกี ครงั้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าทลี่ ําธาร มองผวิ น้าํ ทไี่ มร่ วู้ า่ หยดุ
นิ่งลงเม่อื ใด เหน็ เงารา่ งสดี ําโผลข่ น้ึ จากน้าํ
“เจา้ เปน็ ใคร?” เขาถามอยา่ งเยน็ ชา
เงาดําบนผวิ น้ํายมิ้ จางๆ “ขา้ เป็นใครไมส่ ําคญั สงิ่
สําคญั คอื ขา้ ชว่ ยเจา้ ได”้
ประมุขศักดิส์ ิทธเิ์ อย่ ด้วยน้ําเสียงเยน็ เยยี บราวสระ
น้าํ เยน็ “ขา้ ไมต่ อ้ งการความชว่ ยเหลอื จากใคร”
เงาสดี ําฉีกยมิ้ ผวิ น้าํ หมนุ เปน็ วงกลม “หวั ใจของเจา้
สนใจสตรผี นู้ ัน้ มใิ ชห่ รอื ? เจา้ ใชพ้ ลงั บาํ เพญ็ มากกวา่ ครง่ึ
เพ่ือสะกดพลังนางถึงสองชนั้ ทําใหเ้ จ้าสู้ไม่ได้กระทัง่
ประมขุ มารหน่มุ สบิ เจด็ ปี คนอน่ื ไมร่ ู้ แตข่ า้ ยงั ไมร่ ดู้ อี กี
หรอื ? ทกุ วนั ทส่ี บิ หา้ ของทกุ เดอื น เจา้ จะไปเยย่ี มสตรผี ู้
นั้นท่ีนิกายเซยี น วนั ท่ีสิบหา้ วนั นั้น เป็นวนั ท่ีวชิ าอายุ
วฒั นะของเยยี่ นจวิ่ เฉาตพี ลงั สะทอ้ นกลบั เขาไมเ่ หน็ เจา้
มตี วั ตน หลายปมี านี้ สตรที เ่ี จา้ ปกปอ้ งเตบิ โตขน้ึ แตใ่ น
ทสี่ ดุ นางกก็ ลายเปน็ ของคนอน่ื เจา้ ไมเ่ จบ็ ใจหรอื ?
มาเถอะ ขา้ ชว่ ยเจา้ เอง
อยา่ งไรเจา้ เดก็ นั่นกม็ ชี วี ติ อยไู่ ดเ้ พยี งชวี ติ เดยี ว ไม่
เหมอื นกบั เจา้ ขอเพยี งเจา้ ตอ้ งการ พวกเจา้ จะไดอ้ ยดู่ ว้ ย
กนั ไปตลอดกาล”
ทันใดนั้น ประมุขศักดสิ์ ิทธกิ์ ส็ รา้ งดาบไอวญิ ญาณ
แทงเงาดําบนทะเลสาบ
หยดน้ํากระเซ็นไปทัว่ ทุกทิศ เงาดํากลับสลายไป
อยา่ งลกึ ลบั เหลอื เพยี งเสยี งหวั เราะลกึ ลบั ลอยมาในหู
ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลบั ไปยงั จดุ พกั
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ต่นื แลว้ นางกําลงั นั่งกนิ เน้ือกระตา่ ย
ยา่ งฝมี อื ประมขุ มารอยบู่ นกอ้ นหนิ
แหวนเฉียนคนุ ของประมุขมารเกบ็ สตั วว์ ญิ ญาณไว้
มากมาย เดมิ ทตี งั้ ใจจะมอบใหเ้ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไวเ้ ลน่ ทวา่
ยามนี้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กลบั กนิ มนั แมว้ า่ จะไมเ่ หมอื นกบั ที่
คาดไว้ แตก่ ถ็ อื วา่ ไดม้ อบใหเ้ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไปแลว้
“อรอ่ ยไหม?” ประมขุ มารถาม
“อม้ื !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไดแ้ ตพ่ ยกั หนา้ เพราะปากเคยี้ ว
ไมห่ ยดุ นางจงึ ไมส่ ามารถพดู ได้
กระตา่ ยตวั นี้อว้ นมาก เตม็ ไปดว้ ยไขมนั
ประมุขมารหยบิ ผลไมม้ ารอกี ผลหน่ึงปอกเปลือกให้
นาง
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื น้ําลายหยด กวาดผลไมร้ สชาตหิ อม
หวานลงทอ้ ง ลดความมนั ของเน้ือกระตา่ ยยา่ งใหเ้ บาลง
ทนั ที
“พเ่ี สยี่ วเจาดหี รอื ไม?่ ” ประมขุ มารถาม
“อม้ื !” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้ กดั เน้ือกระตา่ ยทช่ี มุ่
ฉ่ําอกี คําหน่ึง
“เชน่ นั้นตอ่ จากนี้ ตดิ ตามพเ่ี สยี่ วเจาไปทกุ วนั ดหี รอื
ไม?่ ”
“อ้มื !” เยย่ี นเสี่ยวซ่ือรูส้ ึกคล้ายกับตนสัญญาบาง
อยา่ งทไ่ี มธ่ รรมดาไป ทวา่ เน้ือกระตา่ ยอรอ่ ยยงิ่ นัก เน้ือ
ผลไมก้ อ็ รอ่ ย จนนางไมม่ เี วลาใหค้ ดิ
º··Õè 55 ʵÃբͧ¢éÒ
ทา่ ทางทป่ี ระมขุ มารดแู ลเยยี่ นเสย่ี วซ่อื สดุ หวั ใจ และ
ท่าทางท่ีเยี่ยนเส่ียวซ่ือยอมรบั การดูแลจากเขาโดยไร้
ความหวาดระแวงสงสัย ทําให้คนนึกถึงคําสองคํา
‘เหมาะสม’
ใช่ คนทงั้ สองอยดู่ ว้ ยกนั ดเู หมาะสมอยา่ งบอกไมถ่ กู
เยย่ี นเสี่ยวซ่อื กินอยา่ งเอรด็ อรอ่ ย ราวกับกระรอก
อว้ น ดวงตาสดใสเปน็ ประกาย แตแ่ ววตาของประมขุ
มารกลบั จดจอ้ งและออ่ นโยน
ดวงตาประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ นั่ ไหว
ผบู้ าํ เพญ็ มารรวมกบั ผบู้ ําเพญ็ สายตรงกไ็ มไ่ ดร้ บั พร
จากสวรรค์ แตเ่ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื พดู ใหช้ ดั แลว้ ไมน่ ับวา่ เปน็
ผู้บาํ เพ็ญสายกลาง นางเป็นอะไร อันที่จรงิ ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ต็ อบไมไ่ ด้ แตแ่ น่นอนวา่ นางไมเ่ หมอื นผใู้ ดใน
โลก
เติบโตจนมีอายุเพียงนี้ ชวี ติ ของโจวจิน่ เป็นเพียง
ระยะบาํ เพญ็ ชว่ งหน่ึงท่ีไมถ่ ึงสิบสองปีเต็ม ซ่ึงแทบจะ
เทยี บไมไ่ ดก้ บั อายขุ ยั ของเขาเลยแมแ้ ตส่ ว่ นเดยี ว
ดงั นัน้ นัน่ เปน็ ความรสู้ กึ ทไ่ี มค่ วรมี
เปน็ ความฝงั ใจยดึ ตดิ ในโลกยี ข์ องเขา
เปน็ ความลม้ เหลวแหง่ การบาํ เพญ็
แตผ่ ทู้ เี่ ยอ่ หยงิ่ เชน่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมม่ วี นั ยอมให้
ตนเองลม้ เหลว
เขาเปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมใ่ ชโ่ จวจนิ่
ยามทปี่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ รากฏตวั ตอ่ หน้าเยย่ี นเสย่ี ว
ซ่อื และประมขุ มารอกี ครงั้ สหี นา้ ของเขากไ็ ดก้ ลบั สคู่ วาม
เยน็ ชาในอดตี
เยี่ยนเส่ียวซ่ือย่ืนน่ องกระต่ายใหญ่ท่ีเหลือให้เขา
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ อยากกนิ หรอื ไม?่ ”
“ไม”่ เขาเอย่ ดว้ ยสหี นา้ ราบเรยี บ
“โอ”้ จากนั้นเยยี่ นเสย่ี วซ่อื กห็ นั ไปมองประมุขมาร
“ทา่ นพเี่ สย่ี วเจายงั กนิ หรอื ไม?่ ”
“เจ้ากินเถอะ” ประมุขมารเอ่ยกับเย่ียนเสี่ยวซ่ือ
พลางเหลือบมองประมุขศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ให้เป็นท่ี
สงั เกต
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กนิ กระตา่ ยทเี่ หลอื อยา่ งเชอ่ื ฟงั
…นางยงั ไมอ่ มิ่
แน่นอน ประมขุ มารรวู้ า่ นางยงั ไมอ่ มิ่ ยามนี้พลงั ของ
นางฟ้ นื แลว้ พลงั วญิ ญาณในรา่ งกายของนางกําลงั ไหล
เวยี นอยา่ งรวดเรว็ บรโิ ภคมหาศาล สตั วว์ ญิ ญาณในดนิ
แดนดา้ นลา่ งไมเ่ พยี งพอตอ่ ความตอ้ งการของนาง
ตอ้ งหาอาหารใหเ้ รว็ ทสี่ ดุ ไมเ่ ชน่ นัน้ นางจะหวิ จรงิ ๆ
“ไปกนั เถอะ” ประมขุ มารกลา่ ว
เยย่ี นเสี่ยวซ่ือไม่รูว้ า่ พวกเขากําลังหาอาหารใหต้ น
แตก่ ไ็ มไ่ ดค้ ดั คา้ นการเดนิ ทางตอนกลางคนื
ทงั้ สามคนเดนิ ตอ่ ไปทางตะวนั ออกเฉียงใต้
หลงั จากเดนิ ทางหลายรอ้ ยหลี่ คราวน้ีเรยี กวา่ พวก
ตนคน้ พบไดจ้ รงิ ๆ เสยี ที เปน็ โรงเตยี๊ มแหง่ หน่ึง
แมจ้ ะทรดุ โทรมไปบา้ ง ไมเ่ หมอื นสงิ่ ปลกู สรา้ งทค่ี วร
มีในดินแดนด้านบน ทวา่ เม่ือเทียบกับความรกรา้ งไร้
ผคู้ น เชน่ นี้กน็ ับวา่ ไมเ่ ลวทเี ดยี ว
ดินแดนด้านบนไม่ได้มีแต่ผู้เล่ือนขัน้ เป็นเซียนที่
เก่งกาจ บางคนเล่ือนขนั้ เป็นเซยี นมาท่ีน่ี พบคู่ชะตา
บาํ เพญ็ เพยี รที่รกั และมบี ุตรด้วยกัน จึงมลี ูกหลานสืบ
สกลุ ตอ่ มา
ในบรรดาทายาทเหล่าน้ี บ้างก็เกิดมาพรอ้ มกับ
คุณสมบัติ บ้างก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป แม้แต่ผู้มี
คณุ สมบตั ยิ งั ตอ้ งผา่ นการฝกึ ฝนอยา่ งหนัก เพ่อื บรรลุ
ระดบั ทนี่ า่ พอใจ
แน่นอน เพราะพลงั วญิ ญาณหนาแน่น การบาํ เพญ็
ในดนิ แดนดา้ นบนจงึ รวดเรว็ กวา่ ดนิ แดนดา้ นลา่ ง
เสยี่ วเออ้ รใ์ นโรงเตยี๊ มแหง่ นี้เปน็ ผบู้ ําเพญ็ ระดบั ไทซ่
วี
ระดบั ไท่ซวใี นดนิ แดนศักดสิ์ ทิ ธเิ์ ป็นเชน่ จทั ราในหมู่
ดาว ทวา่ สําหรบั ทน่ี ่ีกลบั เปน็ ไดเ้ พยี งเสยี่ วเออ้ ร์
โรงเตย๊ี มไมป่ ดิ รา้ น
แตอ่ ยา่ งไรกเ็ ปน็ กลางคนื โรงเตย๊ี มจงึ เงยี บสงดั
เม่อื ทัง้ สามมาถึงหน้าประตู เส่ียวเออ้ รก์ ําลังเหมอ่
ลอย
ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมา เขาหันไปมองปราดหน่ึง
เหน็ ผูบ้ ําเพญ็ ที่เล่ือนขนั้ เป็นเซยี นหน้าใหมส่ องคน จึง
เอย่ อยา่ งเฉยเมย ไมก่ ระตอื รอื รน้ “ไมม่ อี าหารใหก้ นิ มี
แตห่ อ้ งพกั ศลิ าวญิ ญาณหน่ึงกอ้ นตอ่ หน่ึงหอ้ ง”
ประมุขมารโยนศิลาวญิ ญาณสี่ก้อนใหเ้ ขา เกินไป
กอ้ นหน่ึง
เสยี่ วเออ้ รม์ องศิลาวญิ ญาณทสี่ อ่ งประกายแวววาว
บนโตะ๊ ดวงตาพลนั เบกิ กวา้ ง
ศลิ าวญิ ญาณแบง่ ออกเปน็ ระดบั ตา่ งๆ ตงั้ แตข่ นั้ เจด็
ถงึ ขนั้ หน่ึง ขนั้ เจด็ มสี งิ่ สกปรกเจอื ปนมากทส่ี ดุ สว่ นขนั้
หน่ึงบรสิ ทุ ธทิ์ สี่ ดุ ของสว่ นใหญใ่ นตลาดใชศ้ ลิ าวญิ ญาณ
ขนั้ หกถงึ ขนั้ สี่ ศลิ าวญิ ญาณขนั้ หน่ึงหาไดย้ ากนัก
ทา่ ทเี สย่ี วเออ้ รเ์ ปลยี่ นไปทนั ที เขาเกบ็ ศลิ าวญิ ญาณ
สามกอ้ นลงในลนิ้ ชกั อกี กอ้ นใสล่ งในกระเปา๋ เส้อื ของตน
และมองทงั้ สามดว้ ยรอยยมิ้ เรงิ รา่
จากนั้นเขาก็ตระหนักวา่ การปรากฏตัวของทัง้ สาม
แปลกประหลาดเกนิ ไป
สถานท่ีซ่ึงสนใจเพียงความแข็งแกรง่ มิใช่หน้าตา
อยา่ งทน่ี ่ี ไมม่ ผี ใู้ ดสนใจวา่ ใครจะมหี นา้ ตาเชน่ ไร แตห่ าก
สนใจ เช่นนั้นก็หมายความวา่ อกี ฝ่ายดูดีระดับหน่ึงที
เดยี ว
“มองพอหรอื ยัง?” ประมุขมารถามด้วยน้ําเสียง
อนั ตราย
เส่ียวเออ้ รไ์ ด้สติทันที โดยปกติคนพ้นื ถิ่นไม่เหน็ ผู้
เล่ือนข้ึนใหม่ในสายตา ทว่าจู่ๆ อีกฝ่ายก็ควักศิลา
วญิ ญาณขนั้ หน่ึงออกมาสกี่ อ้ นในคราวเดยี ว เหน็ ไดช้ ดั
วา่ มงั่ คงั่ รา่ํ รวย ไมแ่ นว่ า่ อาจเปน็ ศษิ ยส์ ํานักใหญท่ ใี่ ด
เชน่ หลังจากอาจารยป์ ู่แหง่ สํานักฉางเตาเล่ือนขัน้
เปน็ เซยี นมาทนี่ ่ี กไ็ ดเ้ ปดิ สํานักฉางเตาแหง่ ใหม่ ตอ่ ไป
หากสํานักมผี เู้ ล่อื นขนั้ ใหม่ กจ็ ะรบั เขา้ สํานักฉางเตาแหง่
ดนิ แดนดา้ นบนตอ่ ไป
แตไ่ มร่ วู้ า่ ทงั้ สามเปน็ ศษิ ยส์ ํานักใด?
นิกายวนั่ เจย้ี นหรอื วงั ไปฮ่ วา?
ในแงค่ วามแขง็ แกรง่ นิกายวนั่ เจย้ี นเปน็ อนั ดบั หน่ึง
แตใ่ นแงข่ องรปู ลกั ษณ์ ผใู้ ดจะงดงามไปกวา่ วงั ไปฮ่ วา?
หากเปน็ คนจากสองสํานักน้ี…
ดวงตาของเสย่ี วเออ้ รก์ ลงิ้ กลอกไปมา ถามดว้ ยรอย
ยมิ้ วา่ “พวกทา่ นกจ็ ะไปลา่ สมบตั ใิ ชห่ รอื ไม?่ กลา่ วอยา่ ง
ไม่ปิดบัง ข้ามีหนทาง หากทั้งสามท่านต้องการคน
นําทาง ขา้ สามารถแนะนําพวกเขาได”้
“สมบตั อิ ะไร?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื อยากรูอ้ ยากเหน็ มาก
อดไมไ่ ดท้ จี่ ะรสู้ กึ สนใจ
“หญ้าหลินจืออย่างไรละ ท่านทัง้ สามไม่ได้มารอ
หญา้ หลนิ จอื หรอกหรอื ?”
“หญ้าหลินจือมีสิ่งใดน่ารอ? หลังบ้านข้ามีตั้ง
มากมาย!”
เสย่ี วเออ้ รไ์ ดย้ นิ เชน่ นี้กร็ วู้ า่ พวกเขาไมไ่ ดม้ าหาสมบตั ิ
ทวา่ เหน็ แกศ่ ิลาวญิ ญาณขนั้ หน่ึง จงึ อธบิ ายใหท้ ัง้ สาม
ฟัง “นี่ไมใ่ ชห่ ญา้ หลินจือธรรมดา แต่เป็นสมบตั ิแหง่
แดนลบั โบราณ”
ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ม็ แี ดนลบั ไมน่ ้อย แตส่ งิ่ ล้าํ คา่
หายากแหง่ ชายขอบโบราณ นอกจากโอกาสทโี่ ชคดขี อง
ไขน่ ้อยทงั้ สาม กย็ งั ไมม่ ผี ใู้ ดพบแดนลบั โบราณอน่ื อกี
สมบตั ใิ นแดนลบั โบราณไมใ่ ชส่ มบตั ธิ รรมดาเปน็ แน่
ทว่าสิ่งที่คนทั้งสองสนใจไม่ใช่หญ้าหลินจือ แต่
สมบัติล้ําค่าเหล่านั้นมักถูกปกป้องโดยสัตวว์ ญิ ญาณ
เม่อื เปน็ สมบตั โิ บราณ เชน่ นัน้ สงิ่ ทป่ี กปอ้ งมนั กค็ วรเปน็
สตั วว์ ญิ ญาณโบราณเชน่ กนั
ทงั้ สองมองไปทเ่ี ยย่ี นเสย่ี วซ่อื พรอ้ มกนั โดยไมไ่ ดน้ ัด
หมาย และทําการตดั สนิ ใจ
“แดนลบั อยทู่ ใ่ี ด?” ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ าม
เสย่ี วเออ้ รถ์ นู วิ้ หวั แมม่ อื กบั นวิ้ กลางและนวิ้ ช้ี
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ บั สน
ประมุขมารเขา้ ใจไดท้ ันทีและมอบศิลาวญิ ญาณขนั้
หน่ึงใหเ้ ขาอกี กอ้ น
เสยี่ วเออ้ รย์ มิ้ จนตาหยี เกบ็ ศลิ าวญิ ญาณแลว้ เอย่ วา่
“ไมไ่ กลจากโรงเตย๊ี มของเรา เดนิ ไปทางทศิ ตะวนั ออก ยี่
สบิ หลกี่ ถ็ งึ ! ยามน้ีสมบตั ยิ งั ไมข่ ยบั แขกทงั้ สามทา่ นไม่
ตอ้ งกงั วล พกั ทโี่ รงเตยี๊ มกอ่ น คนของเราไปเฝา้ แดนลบั
ไวแ้ ล้ว สมบตั ปิ รากฏข้นึ เม่อื ใด จะสง่ ขา่ วใหโ้ รงเตยี๊ ม
ทนั ท!ี ”
เยย่ี นเส่ียวซ่อื ไมร่ ูว้ า่ มสี ัตวว์ ญิ ญาณโบราณท่ีกินได้
นางไมส่ นใจพชื สมนุ ไพร จงึ กม้ หนา้ อา้ ปากหาว
เม่ือเหน็ วา่ นางงว่ ง ประมุขมารจึงถามเส่ียวเอ้อร์
“หอ้ งพกั อยทู่ ใ่ี ด?”
เสย่ี วเออ้ รพ์ าพวกเขาขน้ึ ไปชนั้ สอง
มสี องหอ้ งอยตู่ ดิ กนั สว่ นอกี หอ้ งถกู แยกออกไปสอง
สามหอ้ ง
“เจ้าไปอยู่ทางนู้น!” ประมุขมารเอ่ยกับประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งไมล่ งั เล
ประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ มพ่ ูดอะไร เดินจากไปด้วยสีหน้า
ราบเรยี บ
เย่ียนเส่ียวซ่ือมองดูคู่รกั คู่แค้นอย่างประหลาดใจ
และถามอยา่ งออ่ นแรงวา่ “พวกเจา้ ทะเลาะกนั หรอื ?”
ประมขุ มาร “…”
อยา่ มองวา่ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ชอบสรา้ งปญั หาในดนิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตเ่ ม่อื อยขู่ า้ งนอกจรงิ ๆ กย็ งั รสู้ กึ คดิ ถงึ บา้ น
นางนอนไมห่ ลบั
ประมขุ มารแวบเขา้ มานัง่ ขา้ งเตยี งของนาง “นอนไม่
หลบั หรอื ?”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ “อมื ขา้ คดิ ถงึ ทา่ นพอ่ ทา่ น
แม่ แลว้ กพ็ ตี่ า้ เปา่ พเ่ี ออ้ รเ์ ปา่ พเี่ สย่ี วเปา่ ”
ประมุขมารมองนางด้วยความรกั “อยากฟังเพลง
หรอื ไม?่ ”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ อยคู่ รหู่ น่ึง “อยาก”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ วา่ เขาจะเอาขลุ่ยสที องออกมาเป่า
เลน่ ทวา่ กลบั หยบิ ซวนิ [1]ออกมา
เขาจบั ซวนิ ดว้ ยปลายนิว้ เรยี วยาว นํามาประกบรมิ
ฝปี าก เปา่ เพลงเรยี บงา่ ยอยา่ งแผว่ เบา ปนความเศรา้
เลก็ น้อย ราวกบั จนั ทรข์ า้ งขน้ึ ขา้ งแรมภเู ขาหา่ งไกล เลา่
ความในหวั ใจออกมา
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองเขานิ่งงนั
วนิ าทนี ัน้ นางสมั ผสั ถงึ ความเหงาจากตวั เขา
“ท่านพเ่ี ส่ียวเจา เป็นคนท่ีใดกัน? พอ่ แมเ่ จ้าเป็น
อยา่ งไร? มพี นี่ ้องในครอบครวั หรอื ไม?่ ”
“ไมม่ ”ี
เขาเอย่
เขาเปา่ ซวนิ ในมอื ตอ่
เขาเปน็ เดก็ ทไี่ มม่ ใี ครตอ้ งการ เขาถกู มารดาโยนลง
ไปในบอ่ เลอื ดตงั้ แตเ่ กดิ เขาเปน็ สงิ่ ชวั่ รา้ ย เปน็ มาร เปน็
ตวั ตนทโี่ ลกไมย่ อมรบั
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื หลบั ไปกบั เสยี งเพลงของเขา
ประมขุ มารหม่ ผา้ ใหน้ าง เดนิ ออกจากหอ้ งเงยี บๆ
เขาไมไ่ ดจ้ ากไปทใี่ ด ทวา่ ยงั คงเฝา้ รออยนู่ อกประตู
เขาวางมอื บนราวกนั้ ทางเดนิ มองไปยงั ทศิ ของหอ้ ง
โถงชนั้ ลา่ งอยา่ งเงยี บงนั จๆู่ หวั ใจของเขากส็ นั่ รวั เขากมุ
หวั ใจ ปลายนวิ้ อกี ขา้ งดงึ พลงั วญิ ญาณ กดไปทจ่ี ดุ ตนั
เถยี นของตน
ทั นใดนั้ นลําแสงสี ขาวหน่ึ งก็พุ่งเข้ารวมกั บพลั ง
วญิ ญาณเขา้ สจู่ ดุ ตนั เถยี นของเขา ระงบั อาการใจสนั่ ลง
“เกดิ อะไรขน้ึ กบั รา่ งกายเจา้ ?”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ดนิ เขา้ มา
“เจา้ ไมต่ อ้ งยงุ่ !”
ประมขุ มารไมไ่ ดค้ ดิ จะขอบคณุ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ ยดุ ยนื ขา้ งเขา มองเขาปราดหน่ึง
และจอ้ งมองไปยงั หอ้ งโถงมดื
“พลงั ของประมขุ มารคนเกา่ มไิ ดด้ ดู ซบั งา่ ยดายเชน่
นัน้ อกี อยา่ ง ยามนัน้ เขาตอ้ งการทําลาย…เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
ไขม่ กุ มารของเขาเตม็ ไปดว้ ยความรนุ แรง หากเจา้ ไมด่ ดู
ซบั รา่ งกายของเจา้ จะตอ่ ตา้ น หากเจา้ ดดู ซบั มนั จนหมด
เจา้ จะสญู เสยี สตปิ ญั ญา เปน็ บา้ และอาจถงึ ตาย หากขา้
เปน็ เจา้ ขา้ จะไมเ่ ลอื กเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น และแตะตอ้ ง
พลงั ของตนงา่ ยๆ”
“ฮ”ึ ประมขุ มารฮดึ ฮดั เบาๆ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลา่ ว
“อกี อยา่ งขา้ ไปคนเดยี วกเ็ พยี งพอแลว้ ”
ประมขุ มารเอย่ อยา่ งทระนงกา้ วรา้ ว
“สตรขี องขา้ ขา้ เลย้ี งดเู อง!”
º··Õè 56.1 ¾Ô¸ÕÁËÒÁ§¤ÅÊÁÃÊ (1-1)
เชา้ วนั ถดั มา มขี า่ วสง่ มายงั โรงเตยี๊ ม ทอ้ งฟา้ เหนือ
แดนลับเกิดปรากฏการณ์ประหลาด คาดวา่ สิ่งล้ําค่า
กําลงั จะโผลอ่ อกมา
ประมขุ มารและประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไป
ยงั แดนลบั
เม่ือพวกเขามาถึงแดนลับ ถึงรูว้ า่ เหตุใดหลังจาก
เล่ือนขนั้ ข้นึ มาจงึ ไมพ่ บใครสักคนในระยะหลายรอ้ ยหล่ี
ทแ่ี ทพ้ วกเขากม็ าลา่ ขมุ ทรพั ยอ์ ยทู่ น่ี ่ีกนั หมด
มีทัง้ ศิษยจ์ ากสํานักและผู้บาํ เพญ็ ตนไรส้ ํานัก ฝ่ ัง
แรกแขง็ แกรง่ มจี ํานวนมากเปน็ สว่ นใหญ่
ผบู้ ําเพญ็ ตนไรส้ ํานักทม่ี าคนเดยี วมไี มม่ าก บา้ งเปน็
พนั ธมติ รกนั กอ่ นมา บา้ งกม็ าถงึ แดนลบั แลว้ จงึ คอ่ ยตงั้
กลมุ่ ชวั่ คราว สงิ่ เหลา่ น้ีไมเ่ กยี่ วอะไรกบั พวกเขาทงั้ สาม
ทงั้ สามไมต่ อ้ งการเขา้ รว่ มสํานักใดๆ และไมไ่ ดค้ ดิ จะ
เปน็ พนั ธมติ รกบั ผบู้ ําเพญ็ ตนไรส้ ํานักคนใด
ทวา่ การปรากฏตวั ของทงั้ สามโดดเดน่ เกนิ ไป เดนิ ไป
ทใ่ี ดกอ็ ดชวนใหค้ นมองไมไ่ ด้
“นี่ พวกเจา้ สามคนหยดุ กอ่ น!”
เดก็ ชายอายสุ บิ เจด็ สบิ แปดคนหน่ึงเดนิ เขา้ มา แตง่
ตวั คลา้ ยเปน็ ศษิ ยส์ ํานักหน่ึง
เขาเหลอื บมองทงั้ สามคนอยา่ งเยอ่ หยงิ่ และกลา่ ววา่
“ศษิ ยพ์ ส่ี าวสองทา่ นของสํานักขา้ ตอ้ งการพบ”
ทงั้ สามมองดว้ ยความประหลาดใจ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถามวา่ “ศษิ ยพ์ เี่ จา้ เปน็ ใคร?”
ศิษยน์ ้อยเชดิ จมูกข้นึ ฟ้า “คุณหนรู องกับคุณหนสู ี่
แหง่ นิกายวนั่ เจยี้ น!”
ช่อื เสยี งของนิกายวนั่ เจยี้ นในดนิ แดนดา้ นบนเป็นที่
รูจ้ กั คณุ หนใู หญก่ บั คณุ หนสู ขี่ องพวกเขาเป็นดงั่ มกุ ใน
มอื ของเจา้ สํานัก เปน็ ดงั องคห์ ญงิ แหง่ ดนิ แดนดา้ นบน
นา่ เสยี ดาย ทงั้ สามมาทน่ี ่ีเปน็ ครงั้ แรก นิกายวนั่ เจยี้
นบา้ บออะไร? ไมเ่ คยไดย้ นิ !
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ถามวา่ “ออ้ พวกนางเชญิ เราไปพบ
ดว้ ยเรอ่ื งใด?”
“จะเรอ่ื งอะไร?” ลกู ศษิ ยน์ ้อยกลา่ ววา่ “พวกเจา้ เพงิ่
มาใหมก่ ระมงั ? คณุ หนทู งั้ สองบอกวา่ อนญุ าตใหพ้ วก
เจา้ เขา้ รว่ มนิกายวนั่ เจย้ี นได”้
คําพูดเหล่านี้ไมน่ ่าฟังเท่าไร พวกเขามาใหมก่ ็จรงิ