โจวจนิ่ ลูบหวั เล็กๆ ของทัง้ สอง “เช่อื ฟงั พอ่ แมน่ ะ
เลกิ เถยี งกนั ไดแ้ ลว้ รหู้ รอื ไม?่ ”
ทงั้ สองพยกั หนา้ โดยไมร่ ตู้ วั
โจวจนิ่ เขา้ ไปในปีกของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เอ้อื มมอื
ไปทต่ี า้ เปา่ “สง่ น้องสาวมาใหข้ า้ ”
ต้าเป่ามองเขาอย่างตกตะลึง ไม่รูเ้ หตุใด เขาไม่
สามารถขดั ขนื ไดเ้ ลย
โจวจนิ่ อมุ้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ออกไป
หลงั จากอยใู่ นออ้ มแขนของเขา เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กส็ งบ
ลง
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื จอ้ งมองใบหนา้ ทง่ี ดงามนั้นดว้ ยความ
หลงใหล จนลมื ความเจบ็ ปวดทท่ี อ้ งไปชวั่ ขณะ
ทวา่ ลมื ไปไดเ้ พยี งชวั่ ครู่
ไม่นานนางก็กลับมาเจ็บปวดจนรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอ้นื
อกี ครงั้ นางกําคอเส้อื ของเขาแน่นดว้ ยสหี นา้ เจบ็ ปวด
แท้จรงิ โจวจิ่นต้องการบอกลาพี่หวนั่ แต่เขาไม่ทํา
เชน่ นัน้ ไมใ่ ชเ่ พราะกลวั วา่ ความศรทั ธาในใจจะสลายไป
แตเ่ พราะกงั วลวา่ นางจะไมเ่ หน็ ดว้ ยทเี่ ขาทําเชน่ นี้
โจวจิน่ ดีดปลายเท้าเหาะข้นึ ไปบนหน้าผาพรอ้ มกับ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ในออ้ มแขน
เม่อื เหน็ โจวจนิ่ อมุ้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ออกไป หลวั ชา่ น้อย
กก็ ําหมดั ไลต่ าม
ยามท่ีอวหี๋ วนั่ และเยย่ี นจิว่ เฉาถือถังน้ํากลับมาก็ไม่
เหน็ เงาของโจวจนิ่ แลว้
เธอกําลังจะเอ่ยปากถามสุ่ยเยว่ชิง ก็เห็นแสง
ศักดิส์ ิทธริ์ ะยบิ ระยบั พรา่ งพรายจากท้องฟ้าท่ีหา่ งออก
ไปไมไ่ กลนัก ไอมารทวั่ ทอ้ งฟา้ และพ้นื ดนิ คลา้ ยกบั สลาย
หายไปในพรบิ ตา ทกุ ทที่ แี่ สงศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ าดสอ่ งไปถงึ จติ
วญิ ญาณผบู้ ําเพญ็ แหง่ เผา่ มารถกู ทําลาย
“แยแ่ ลว้ ! ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลบั มาจตุ แิ ลว้ !” ยอด
ฝมี อื เผา่ มารคนหน่ึงตะโกน
แสงศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ อ่ งสวา่ งทวั่ ทงั้ วงั มารไปมากกวา่ ครง่ึ
หน่ึง สวนผลไมด้ า้ นนอกวงั กเ็ หย่ี วเฉาลงดว้ ยความเรว็ ท่ี
มองเห็นได้ สุดท้ายก็กลายเป็นควนั ดํา สลายไปใน
ทอ้ งฟา้ ทกี่ วา้ งใหญไ่ รจ้ ดุ สนิ้ สดุ และผบู้ ําเพญ็ ระดบั ต่าํ ก็
ล้มตายลงภายใต้พลังของประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ ม่เหลือสัก
คน
“ไป…ไปฆา่ มนั ! จะใหม้ นั ต่นื ขน้ึ อยา่ งสมบรู ณ์ไมไ่ ด!้ ”
ยอดฝมี อื เผา่ มารอกี คนรวบรวมยอดฝมี อื ขนั้ เลย่ี นชแี่ ละ
ขนั้ ไทซ่ วที งั้ หมดเหาะไปยงั ทที่ ปี่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยู่
แน่ นอนว่าสุ่ยเยว่ชิงไม่มีทางปล่อยให้พวกเขา
รบกวนการต่นื ขน้ึ ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขาชกั ดาบยาว
ออกมา พุ่งข้ึนไปเผชิญหน้ากับยอดฝีมือเผ่ามารใน
อากาศ
“แลว้ …เราตอ้ งชว่ ยฝา่ ยใดละ?” จงิ้ อโู๋ จว้ ถามอยา่ ง
ออ่ นแรง
“ยามน้ียงั หยดุ ยงั้ โจวจนิ่ ทันหรอื ไม?่ ” เยย่ี นจวิ่ เฉา
ถาม
“สายเกินไปแล้ว…” ผูท้ ี่ตอบคือชายชรา ประมุข
ศักดิส์ ิทธไิ์ ด้ต่ืนข้นึ แล้ว ไม่มีใครสามารถหยุดเขาจาก
การปกครองโลกได้ แมแ้ ตค่ นทใ่ี กลช้ ดิ ทสี่ ดุ
“เขา…ยังจําได้หรอื ไม่วา่ ตนคือโจวจิ่น?” อวหี๋ วนั่
พมึ พาํ ถาม
ชายชราไมต่ อบ
จําไดแ้ ล้วอยา่ งไร? ชวี ติ สบิ เอด็ ปีสนั้ ๆ ของโจวจนิ่
เทียบกับชวี ติ หลายหม่ืนปีของประมุขศักดิส์ ิทธเิ์ ป็นแค่
เสย้ี วพรบิ ตา แมแ้ ตบ่ ทเลก็ ๆ กย็ งั เทยี บไมไ่ ด้
แตเ่ ขายงั ชว่ ยเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ได้
นัน่ คอื ทางของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
กําจดั ทหารเผา่ มาร
“อวู า้ ~”
หลงั จากเสยี งรอ้ งไหด้ งั กงั วาน กลมุ่ หมอกดําหน่ึงก็
ลอยออกจากรา่ งของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื
ประมุขศักดิ์สิทธวิ์ างทารกในออ้ มแขนลง และไล่
โจมตวี ญิ ญาณมารทหี่ ลบหนี
จรงิ อยทู่ วี่ ญิ ญาณมารอยใู่ นสภาพสบั สนวนุ่ วาย แต่
เขาก็มีสัญชาตญาณของตัวเอง บัดนี้เขาไม่สามารถ
เอาชนะศตั รเู กา่ ของตนได้ จงึ แปลงเปน็ กอ้ นกลมวงิ่ หนี
ไป!
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มใ่ หโ้ อกาสเขาหลบหนี วาดมอื ใช้
พลัง ดาบยาวเล่มหน่ึงบนิ ออกจากคา่ ยกลกระบน่ี ิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ตกลงกลางฝา่ มอื ของเขา
ทันใดนั้นก็ใชด้ าบฟนั ผา่ วญิ ญาณมารออกเป็นสอง
สว่ น วญิ ญาณมารหวดี รอ้ งครวญครางเสยี ดแกว้ หู
น่ีเปน็ วธิ สี ดุ ทา้ ยของประมขุ มาร เขาไมเ่ คยใชม้ นั ตอ่
หนา้ ผคู้ น ดงั นัน้ แมแ้ ตป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มน่ ึกวา่ เขาจะ
กลนั่ ลกู แกว้ วญิ ญาณออกมาจรงิ ๆ
ลกู แกว้ วญิ ญาณพงุ่ เขา้ หาเยยี่ นเสย่ี วซ่อื
เขาตอ้ งการเปลยี่ นเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ใหเ้ ปน็ มาร ไมล่ งั เล
ทจี่ ะทําลายตวั เอง แมต้ อ้ งสงั เวยตนกจ็ ะใหเ้ ยย่ี นเสย่ี ว
ซ่อื ตกลงสวู่ ถิ มี าร เปน็ ศตั รขู องประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ปชวั่ นิจ
นิรนั ดร!
ทุกอย่างเกิดข้ึนรวดเรว็ ยิ่งนัก ประมุขศักดิ์สิทธิ์
ตอ้ งการหยดุ มนั ทวา่ กส็ ายเกนิ ไป เพยี งเสยี้ ววนิ าทรี า่ งสี
ดําเลก็ รา่ งหน่ึงเขา้ มาขวางเยย่ี นเสยี่ วซ่อื รา่ งบางปะทะ
แรงมหาศาลกระเดน็ ไปบนพ้นื ไถลเปน็ ทางยาว
หลวั ชา่ น้อยกมุ หนา้ อกตนดว้ ยความเจบ็ ปวด
ในมอื อกี ขา้ งถอื ดอกไมส้ เี หลอื งดอกเลก็ ทเ่ี พงิ่ เกบ็ มา
และไมท่ นั ไดม้ อบให้
เขาหนั กลบั มา ใบหนา้ น้อยสขี าวมเี สน้ เลอื ดปดู โปน
ออกมาในชวั่ พรบิ ตา พลังงานสีดํานับไมถ่ ้วนไหลผา่ น
รา่ งกายของเขาราวกบั หนอน หนา้ ตาของเขาเปลยี่ นเปน็
ความอปั ลกั ษณ์ดรุ า้ ย
“อูวา้ ~” ราวกับวา่ สัมผัสได้ถึงการเคล่ือนไหวท่ีนี่
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ลมื ตาข้นึ อยา่ งสะลมึ สะลอื มองไปทหี่ ลวั
ชา่ น้อย
เยี่ยนเส่ียวซ่ือนอนหลับในอ้อมแขนผู้อ่ืนมาตลอด
ทาง ไมเ่ คยมองเหน็ หลวั ชา่ น้อยอยา่ งชดั เจน
ทวา่ หลวั ชา่ น้อยกลบั ไมก่ ลา้ ใหน้ างเหน็
หลวั ชา่ น้อยยกมอื ขน้ึ ปดิ บงั ใบหนา้ เลก็ ๆ ของตน
“อวู า้ ~” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ย่นื มอื ไปหาหลวั ชา่ น้อย “อู
วา้ ๆ~”
หลวั ชา่ น้อยหนั หลงั กลบั
เปลวไฟสีดําขนาดมหมึ าหอ่ หมุ้ ตัวเขา ไอมารที่ถูก
แสงศักดิ์สิทธิ์ทําให้สลายไป กลับคืนสู่เขาซ่ึงเป็น
ศนู ยก์ ลางจากทวั่ ทกุ ทศิ ทาง
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําดาบยาวในมอื แน่น
ประมขุ มารไดส้ ละเจด็ วญิ ญาณ ลากเดก็ คนน้ีลงนรก
ตงั้ แตเ่ ดก็ คนน้ีตกสวู่ ถิ มี าร กไ็ มม่ ที างทจี่ ะกลบั ขน้ึ มาได้
อกี
“โจวจนิ่ ! ไม!่ ” อวหี๋ วนั่ ตะโกน
ดวงตาประมุขศักดิ์สิทธิป์ รากฏรอ่ งรอยความขัด
แยง้ วาบผา่ น เขากําดาบยาวยกขน้ึ อยา่ งชา้ ๆ ทา้ ยทสี่ ดุ ก็
ฟนั ไปทหี่ ลวั ชา่ น้อย!
ยอดฝมี อื เผา่ มารคนหน่ึงพงุ่ เขา้ ใชร้ า่ งกายขวางการ
โจมตขี องประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
“ยนิ ดตี อ้ นรบั …การกลบั มาของประมขุ มาร…” ทนั ที
ทเี่ ขาเอย่ จบกก็ ระอกั เลอื ดลม้ ลงกบั พ้นื ตายตาไมห่ ลบั
ยอดฝมี อื เผา่ มารทม่ี มี ากขน้ึ เรอ่ื ยๆ ใชร้ า่ งกายเปน็ โล่
กําบงั หนา้ ประมขุ มารน้อย
ดวงตาของหลวั ชา่ น้อยถกู ไอมารยอ้ มเปน็ สแี ดง เขา
ย่นื มอื ออกมาดว้ ยสายตามองตรง จบั ผา้ ผนื หน่ึงทลี่ อย
มากบั สายลม เออ้ื มมอื ออกไปผกู ตาของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื งงงวย “อวู า้ ?”
หลวั ชา่ น้อยแวบมาขา้ งกายนาง วางดอกไมส้ เี หลอื ง
ดอกเลก็ เหมอื นในยามนัน้ ทเ่ี ขาวางดอกไมใ้ นผา้ หอ่ ตวั
ของนาง
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื “อวู า้ ?”
หลวั ชา่ น้อยหนั กลบั มาปาดน้าํ ตาทไ่ี หลรนิ เหาะขน้ึ ไป
ในอากาศ หายไปในทอ้ งฟา้ ทมี่ เี มฆมารหมนุ วน
º··èÕ 35 ¹Ò§ÁÒÃàÂÕè¹àÊèÕÂÇ«×èÍ!
เทศกาลจงหยวน ณ เมอื งเสยี่ วเสวยี นเฟงิ การคดั
เลอื กศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรอบหา้ ปไี ดเ้ รมิ่ ตน้ ขน้ึ
เหน็ เพยี งกลมุ่ คนตอ่ แถวยาวเหยยี ดอยบู่ นถนนใหญ่
ใจกลางทเ่ี จรญิ ทสี่ ุด พวกเขาทงั้ หมดมาเขา้ รว่ มในการ
คดั เลอื กศษิ ย์ หลายปกี อ่ นหนา้ น้ี ดว้ ยความวนุ่ วายของ
เผ่ามาร นิกายศักดิส์ ิทธจิ์ ึงไม่ได้คัดเลือกศิษยม์ าเป็น
เวลานาน นี่เปน็ ครงั้ ทสี่ องหลงั จากการกวาดลา้ งวงั มาร
การประกาศเม่อื หา้ ปีกอ่ นคอ่ นขา้ งกะทนั หนั หลายคน
มาไม่ทัน คราวน้ีนิกายศักดิ์สิทธปิ์ ระกาศข่าวไปยังท่ี
ตา่ งๆ ลว่ งหนา้ เปน็ เวลาครง่ึ ปเี ตม็ ดงั นัน้ นอกจากผทู้ ไี่ ม่
ตอ้ งการมาแลว้ โดยพ้นื ฐานตา่ งกม็ ากนั หมด
“พช่ี าย ทา่ นมาเขา้ รว่ มการคดั เลอื กศษิ ยห์ รอื ? มา
โรงเตยี๊ มพวกเราสิ รบั รองวา่ ทา่ นไดต้ อ่ แถวแน่นอน!”
เสย่ี วเออ้ รค์ นหน่ึงเรยี กคณุ ชายชดุ ฟา้ ทกี่ ําลงั ชะเงอ้
มองอยา่ งใจจดใจจอ่ ดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ ระรน่ื
คณุ ชายชดุ ฟา้ ถอนสายตากลบั อยา่ งวอกแวก มอง
เสย่ี วเออ้ รแ์ ละถามวา่ “พวกเจา้ สามารถชว่ ยใหข้ า้ ไดต้ อ่
แถวร?ึ ขา้ ไดย้ นิ มาวา่ ลําดบั ของวนั น้ีใกลจ้ ะเตม็ แลว้ ”
เสยี่ วเออ้ รต์ อบดว้ ยรอยยมิ้ “ฮา่ รา้ นถงฝขู องเราเปดิ
ทน่ี ่ีมาหลายปแี ลว้ เหตใุ ดเรอ่ื งแคน่ ้ีจะทําไมไ่ ดล้ ะ? หาก
บอกวา่ ใหท้ า่ นไดต้ อ่ แถวกต็ อ้ งไดต้ อ่ แถวแน่ หากไมไ่ ด้
ตอ่ แถว เราจะไมเ่ กบ็ เงนิ ทา่ นเลย!”
คุณชายชุดฟ้าเขา้ มาในโรงเต๊ียมอยา่ งครง่ึ เช่อื ครง่ึ
สงสยั
เขาเลือกหอ้ งชนั้ สองท่ีหนั หน้าเขา้ ถนน ซ่งึ บงั เอญิ
มองเหน็ สถานทคี่ ดั เลอื กใหญพ่ อดบิ พอดี แตเ่ ม่อื เขายนื
อยบู่ นนัน้ ถงึ ไดร้ วู้ า่ บนถนนเตม็ ไปดว้ ยผคู้ น แตก่ ไ็ มไ่ ดม้ า
เขา้ รว่ มการคัดเลือกใหญฝ่ ่ งั ตะวนั ออกเพยี งแหง่ เดียว
ฝ่ งั ตะวนั ตกของถนนกต็ งั้ แถวยาวเหยยี ดเชน่ กนั แถว
ยาวยงิ่ กวา่ เยอะยงิ่ กวา่ แน่นหนาเบยี ดเสยี ดยงิ่ กวา่ !
“เอ๊ะ? ฝ่ ังนั้นมีการคัดเลือกศิษย์สํานักใดอีกร?ึ ”
คณุ ชายชดุ ฟา้ ถามเสย่ี วเออ้ รซ์ ง่ึ กําลงั รนิ ชาใหต้ น
เสี่ยวเออ้ รช์ าํ เลืองมองและเอย่ ด้วยรอยยมิ้ “เป็น
ของนิกายศักดสิ์ ทิ ธเิ์ ชน่ กนั ทวา่ มใิ ชก่ ารคดั เลือกศิษย์
แตเ่ ปน็ การคดั เลอื กหญงิ รบั ใช”้
“หอื ?” คณุ ชายชดุ ฟา้ ทําหนา้ งง
เสี่ยวเอ้อรเ์ หลือบมองเขาก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
กรมิ่ “คณุ ชายคงไมใ่ ชค่ นทอ้ งถนิ่ กระมงั ?”
“ออ้ื ” คณุ ชายชดุ ฟา้ ตอบเบาๆ
เสย่ี วเออ้ รร์ นิ ชาไปพลาง อธบิ ายอยา่ งอดทนไปพลาง
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ…ิ์ คงเคยไดย้ นิ มากอ่ นกระมงั ?”
คุณชายชุดฟ้าพยักหน้า “สิบสี่ปีก่อน ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลบั มา หยดุ ยงั้ การฆา่ สงั หารของเผา่ มาร และ
กวาดลา้ งวงั มาร ตงั้ แตน่ ัน้ มาเขากฝ็ กึ ฝนเพยี งลําพงั อยู่
บนเขาเซงิ่ เฟงิ ดา้ นหลงั นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมอ่ อกมาอกี ”
เสี่ยวเออ้ รเ์ อย่ วา่ “ประมุขศักดิส์ ิทธคิ์ ือเจ้าแหง่ ฟ้า
ดนิ หากเอย่ ใหช้ ดั เขามใิ ชค่ นของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทวา่
ศิษย์ของเขาได้ก่อตั้งนิกายศักดิ์สิทธิแ์ ละกลายเป็น
อาจารยป์ แู่ หง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ อาจารยป์ เู่ คารพเขา ยอม
ยกเขาเซิง่ เฟิงที่มีหลิงชหี่ นาแน่นท่ีสุดเป็นท่ีอาศัยและ
ฝึกฝนแก่เขา เหล่านิกายศักดิ์สิทธิ์ภูมิใจท่ีได้รบั ใช้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แน่นอน ผลประโยชน์นัน้ ชดั เจน นิกาย
ศักดิ์สิทธิ์กลายเป็ นสํานั กท่ีใหญ่ท่ีสุ ดในดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ผใู้ ดยงั สามารถเอย่ ไดว้ า่ ไมม่ ผี ลประโยชน์จาก
นามของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์ หญงิ รบั ใชเ้ หลา่ นัน้ กค็ ดั เลอื ก
แกป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ อรบั ”
คุณชายชุดฟ้ามองดูจํานวนคนท่ีเหน็ ได้ชดั วา่ แตก
ตา่ งกนั และถามดว้ ยความประหลาดใจ “เหตใุ ด…คน
ถงึ เยอะเชน่ นี้? หรอื การเปน็ หญงิ รบั ใชม้ อี นาคตไกลกวา่
ศษิ ย?์ ”
“ฮา่ ๆ!” เสย่ี วเออ้ รห์ วั เราะออกมา “เกรงวา่ ทา่ นคงยงั
ไมเ่ คยเหน็ ตวั จรงิ ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระมงั ? หากเคย
เหน็ เกรงวา่ คงไมถ่ ามเชน่ นี้อกี ”
พ้นื ทโี่ ล่งบนถนนสุดฝ่ งั ตะวนั ตกของใจกลาง ผคู้ น
แออดั แทบไมม่ ชี อ่ งวา่ งใหน้ ้าํ ไหลผา่ น
ศิษยน์ ิกายศักดิส์ ิทธทิ์ ี่รบั ผดิ ชอบการคัดเลือกหญงิ
รบั ใชต้ า่ งยงุ่ จนหวั หมนุ ผใู้ ดจะคดิ วา่ เพยี งตําแหน่งหญงิ
รบั ใช้ จะทําใหบ้ รรดาบตุ รแี หง่ สํานักทงั้ หลายทมุ่ เทความ
พยายามเชน่ นี้
ใช่ พวกนางคอื บตุ รแี หง่ สํานัก
ผมู้ าตอ่ แถวมใิ ชค่ นธรรมดาทวั่ ไปสกั คน!
“ธดิ าผนู้ ํานิกายไคซนั ฉินหลวิ่ จอื !” สตรใี นชดุ สชี มพู
งดงามเชดิ คางเอย่ นางเกดิ มาแมจ้ นั ทรายงั หลบ หมู่
มวลผกายงั ละอาย ดวงตาสดใสฟนั ขาวเรยี งสวย อรชร
ออ้ นแอน้ กริ ยิ าออ่ นชอ้ ย งดงามจบั ตา
“ธดิ าผนู้ ํานิกายซงั่ หยาง มเู่ ฉียงเวย!” ดา้ นหลงั นาง
สตรใี นชดุ สเี ขยี วเดนิ ออกมาอยา่ งสงบนิ่ง นางเหนือกวา่
คนกอ่ นหนา้ ไมว่ า่ จะเปน็ รปู ลกั ษณ์หรอื ความสามารถ
“ฮ”ึ ฉินหลวิ่ จอื มยุ่ ปาก
“ธดิ าผนู้ ําสํานักไป่เตา ไป๋ไป่เตา!” ตามมาดว้ ยน้ํา
เสยี งหา้ วหาญชาญชยั สตรสี าวในชดุ จนิ้ จวง[1]สนี ้าํ เงนิ
เดนิ เขา้ มา รปู ลกั ษณ์ของนางไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ ฉินหลวิ่ จอื
หรอื มูเ่ ฉียงเวยล้วนไมอ่ าจเทียบนางได้เลย ด้านระดับ
พลัง สตรสี องนางแรกยังอยู่ในระยะปลายของระดับ
เทยี น ทวา่ นางไดข้ า้ มมาถงึ ระดบั เลยี่ นชแี่ ลว้
เ ที ย น ต้ี เ ส วีย น ห ว ง ล้ ว น เ ป็ น ขั้น ฝึ ก ฝ น ค ว า ม
แขง็ แกรง่ ของรา่ งกาย มเี พยี งการเขา้ สูร่ ะดบั เลย่ี นชจ่ี งึ
จะนับเปน็ การเรมิ่ ตน้ เสน้ ทางบาํ เพญ็ อยา่ งแทจ้ รงิ
คนทัว่ ไปใชเ้ วลายส่ี ิบสามสิบปียงั ยากจะมาถึงจุดนี้
แน่นอนวา่ อจั ฉรยิ ะในการบาํ เพญ็ อยา่ งสุย่ เยวช่ งิ เปน็ ขอ้
ยกเวน้ สามขวบเขาเรมิ่ บําเพญ็ แปดขวบเขา้ สู่ระดบั
เลย่ี นช่ี ในวยั ยสี่ บิ แตะขอบระดบั ไทซ่ วี และยามนี้เขาได้
เปน็ ยอดฝมี อื ไทซ่ วรี ะยะกลางแลว้
ดว้ ยความเรว็ ในการบําเพญ็ ทผ่ี ดิ ปกตเิ ชน่ น้ี ตอ่ ให้
พลิกผนื ดินหาทัว่ ดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ ก็ยากจะพบคนท่ี
สอง
สตรตี รงหน้าอายุเพียงสิบห้าหรอื สิบหกปี มาถึง
ระดบั เลย่ี นชแ่ี ลว้ คณุ สมบตั ขิ องนางเกอื บจะแขง่ ขนั กบั
สยุ่ เยวช่ งิ ได้ ยงิ่ ไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ นางยงั เปน็ ธดิ าผนู้ ําสํานัก
ไป่เตา สํานักไป่เตาเป็นหน่ีงในสบิ สํานักบําเพญ็ ทใี่ หญ่
ทสี่ ดุ ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ สถานะของพวกเขาในยทุ ธภพ
มใิ ชน่ ิกายไคซนั หรอื นิกายซงั่ หยางจะเทยี บได้
เม่อื ฉินหลวิ่ จอื และมเู่ ฉียงเวยเหน็ ไปไ๋ ป่เตา สหี นา้ ก็
พลนั กลายเปน็ สเี ขยี วคล้าํ
เป็นถึงธดิ าแหง่ สํานักไป่เตา กลับมาแยง่ ตําแหน่ง
หญงิ รบั ใชก้ บั พวกนาง ไรย้ างอาย!
แคค่ ดิ กร็ วู้ า่ พวกนางตอ้ งเปน็ ฝา่ ยพา่ ยแพ!้
แตห่ ากบอกวา่ การปรากฏตวั ของธดิ าแหง่ สํานักไป่
เตาทําใหค้ นหมดความมนั่ ใจ เชน่ นัน้ ตอ่ ไป การปรากฏ
ตวั ของน้องสาวผนู้ ําหอเชยี นชวิ กท็ ําใหท้ งั้ ถนนเงยี บสงดั
ลง
ใครจะไมร่ วู้ า่ หอเชยี นชวิ มคี วามสมั พนั ธเ์ กยี่ วดองกบั
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ผนู้ ําหอเชยี นชวิ เปน็ น้องชายฮหู ยนิ เจา้
สํานักนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ความแขง็ แกรง่ ของหอเชยี นชวิ ไม่
ตอ้ งเอย่ ถงึ เพยี งแคค่ วามสมั พนั ธก์ บั นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ก็
ทําใหพ้ วกเขาเปน็ ทรี่ ูจ้ กั กนั ในยทุ ธภพวา่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
น้อยแลว้ น้องสาวผนู้ ําหอเชยี นชวิ เป็นหญงิ งามอนั ดบั
หน่ึงในใตห้ ลา้ ไมร่ วู้ า่ มบี รุ ษุ ทห่ี ลงใหลนางมากมายเพยี ง
ใด ระดบั พลงั ของนางกส็ ูงจนไรผ้ ใู้ ดเทยี บเทยี มได้ ถงึ
ระยะปลายของระดบั เลย่ี นชแี่ ลว้
แน่นอน มีข่าวลือวา่ นางอาศัยยาเสรมิ พลังของ
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นการฝกึ ฝน แตม่ ยี าเสรมิ กต็ อ้ งใชโ้ ชค
และความสามารถของคนผนู้ ัน้ อยดู่ !ี
“เหตุใดแม้แต่นางก็ยงั มาคัดเลือกเป็นหญิงรบั ใช”้
หญงิ งามทม่ี าเขา้ รว่ มการคดั เลอื กคนหน่ึงพมึ พาํ
ฟู่หรูเสวยี่ ไม่ใชน่ ้องสาวแท้ๆ ของผู้นําหอเชยี นชวิ
ทวา่ เปน็ น้องสาวของฮหู ยนิ ฮหู ยนิ ของผนู้ ําหอเชยี นชวิ
จากไปเรว็ กอ่ นนางจะตายไดฝ้ ากน้องสาวไวก้ บั ผนู้ ําหอ
เชยี นชวิ เขารบั นางเปน็ น้องสาวและเหน็ นางเปน็ ดงั่ บตุ รี
รกั ใครเ่ อน็ ดนู างเปน็ อยา่ งมาก
นางมาคดั เลอื กเปน็ หญงิ รบั ใช้ แมผ้ นู้ ําหอเชยี นชวิ ไม่
ชอบ แตก่ ย็ งั เคารพในความคดิ ของนาง
“ไดย้ นิ วา่ เลอื กเพยี งหน่ึงคน”
“เชน่ นัน้ เรายงั มโี อกาสอยหู่ รอื ไม?่ ”
“พช่ี ายนางเอย่ ทกั คําเดยี ว กค็ งไมม่ อี ะไรใหพ้ วกเรา
ทําแลว้ กระมงั ?”
ทกุ คนรสู้ กึ เหมอื นวา่ ตนไรแ้ ตม้ ตอ่ ทวา่ เวลาน้ีนกหล
วนหา้ สตี วั หน่ึงไดบ้ นิ มาจากฟากฟา้ อานภุ าพทรงพลงั
พดั ตอ้ นฝงู ชนแออดั ออกไปจนพน้ ทาง
ดา้ นบนนกหลวนมสี ตรดี จุ เทพธดิ าในชดุ สเี หลอื งนั่ง
อยู่
สตรผี ูน้ ั้นมดั มวยผมเรยี บงา่ ย ที่มดั ผมสีทองพลิว้
ไสวตามสายลม ยงิ่ ขบั กลนิ่ อายเทพธดิ าใหแ้ กน่ าง นาง
สวมผา้ คลมุ หนา้ โปรง่ แสง เหนือผา้ คลมุ หนา้ มดี วงตาคู่
สวยราวกบั ดวงดาว จมกู ภายใตผ้ า้ คลมุ หนา้ โดง่ เปน็ สนั
มุมปากคล่ียกเล็กน้อย และพวงแก้มทัง้ สองท่ีปรากฏ
เลอื นราง
ฟหู่ รเู สวยี่ เปน็ หญงิ งามอนั ดบั หน่ึงในใตห้ ลา้ งามดจุ
เทพธดิ า แต่เม่ือเทียบกับสตรตี รงหน้า ก็กลายเป็น
เทพธดิ าตกสวรรค์ หนา้ กระแทกพ้นื ทนั ท!ี
สตรผี ูน้ ั้นกระโดดเหาะจากหลังนกหลวนศักดิส์ ิทธิ์
ลงมาตรงหนา้ ทกุ คน
รอยยมิ้ สดใสเยา้ ยวนนั้นมาพรอ้ มกบั รอ่ งรอยความ
ชวั่ รา้ ยขเี้ ลน่
นางเดนิ เขา้ หาฝงู ชนทลี ะกา้ ว ทกุ ยา่ งกา้ วยงิ่ รูส้ กึ วา่
นางสวยขน้ึ
หญงิ งามอนั ดบั หน่ึงในใตห้ ลา้ ถกู นางทําใหก้ ลายเปน็
เศษดนิ ถนนทงั้ สายตา่ งเงยี บสงดั
ทนั ใดนั้นกม็ คี นตะโกนวา่ “อา๊ ก! นางมารมาแลว้ !
ทกุ คนหนีเรว็ !”
รา้ นค้าที่เรยี งรายพากันปิดประตูหน้าต่าง ผู้คนท่ี
ขายของรมิ ทางกร็ บี แยกยา้ ยเกบ็ แผง ถนนทพ่ี ลกุ พลา่ น
กลบั …วา่ งเปลา่ ในพรบิ ตา!!!
ดงั นัน้ ผมู้ าคดั เลอื กจงึ ตา่ งตกตะลงึ
เกดิ อะไรขน้ึ ?
ผคู้ นเลา่ ?
คณุ ชายชดุ ฟา้ อยากดมู ากกวา่ นี้ แตเ่ สย่ี วเออ้ รก์ ป็ ดิ
กลอนหนา้ ตา่ งดงั ปงึ !
นัน่ คอื นางมารรา้ ยทส่ี ดุ ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ดไู มไ่ ด!้
หากดตู อ้ งควกั ลกู ตา!
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื แบมอื อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด้ “วนั นี้ขา้ ไมไ่ ดม้ า
เลน่ ขา้ มาทําธรุ ะ”
หลงั จากนั้นนางกเ็ ลกิ ควิ้ หนั ตวั เดนิ ไปหาบรรดาศษิ ย์
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
บรรดาศษิ ยร์ สู้ กึ วา่ ลมหายใจหยดุ ชะงกั
โอส้ วรรค์ มใิ ชไ่ มก่ ว่ี นั นางเพงิ่ กอ่ เรอ่ื ง ถกู ปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉาจบั กลบั บา้ นไปขงั ไวห้ รอกหรอื ? เหตใุ ดปลอ่ ย
ออกมาเรว็ เชน่ น้ี? สงสารพวกเขาเถอะ รบั มอื นางจน
เหน่ือยล้าทัง้ กายใจ บัดน้ียังนอนห้อยขาข้างหน่ึงบน
เตยี งคนปว่ ยอยเู่ ลย!
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เดนิ ผา่ นฟหู่ รเู สวยี่ ไป
ยามอยหู่ า่ งกนั ความแตกตา่ งมองเหน็ ไดเ้ พยี งเลก็
น้อย บดั น้ีเม่อื อยใู่ กล้กนั ความบกพรอ่ งในรูปลักษณ์
ของฟ่หู รูเสวย่ี กถ็ ูกขยายใหญข่ ้นึ ทนั ที หญงิ งามอนั ดบั
หน่ึง เหตใุ ดจๆู่ …กด็ ไู มไ่ ดเ้ สยี อยา่ งนัน้ ?
ฟู่หรูเสวย่ี ยงั ดูไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนที่เหลือ
สรรพสงิ่ ในโลกลว้ นหมองหมน่ !
ผงู้ ดงามดงั่ เทพธดิ าเชน่ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไหนเลยจะไม่
อาจเทยี บหญงิ งามอนั ดบั หน่ึงในใตห้ ล้า ทวา่ เพราะช่อื
เสยี งออ้ื ฉาวและ…ระดบั ทตี่ ่าํ เกนิ ไปของนาง
กลา่ วใหถ้ กู คอื นางไมม่ รี ะดบั นางเปน็ จอมหว่ ย!
นิกายเซียนเป็นสํานักท่ีจู่ๆ ก็ปรากฏข้นึ เม่อื สิบสี่ปี
ก่อน หลังจากปรากฏข้นึ ก็ได้บุกเบกิ ด้วยความเรว็ ที่มี
เปน็ ครงั้ แรกในประวตั ศิ าสตร์ ไมเ่ พยี งแตม่ ปี รมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉาผไู้ รเ้ ทยี มทาน แตย่ งั มที ายาทเผา่ โบราณอกี
สามคน สว่ นฮหู ยนิ แหง่ สํานัก มขี า่ วลอื วา่ นางมฝี มี อื การ
ทําอาหารทย่ี อดเยย่ี ม ทําใหค้ นถงึ กบั หลงั่ น้าํ ตา (เพราะ
รสชาตแิ ยเ่ กนิ ไป) ฆา่ คนโดยหาตวั จบั ไมไ่ ด้ (นัน่ กเ็ พราะ
รสชาตแิ ยเ่ กนิ ไป) และยงั สามารถรกั ษาโรคไดม้ ากมาย
(ขอเพยี งไมก่ นิ อะไรกไ็ ดท้ งั้ นัน้ !)
ครอบครวั ที่ทรงพลังอาํ นาจเช่นนี้กลับมีบุตรสาว
(น้องสาว) จอมหว่ ยอยา่ งเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
ทกุ คนเดาวา่ ความแตกตา่ งใหญห่ ลวงนี้ ทําใหจ้ ติ ใจ
ของนางบดิ เบยี้ ว! นางแทบจะไมใ่ ชค่ นแลว้ ! วนั ๆ หากไม่
ไดท้ ําใหพ้ วกเขาวนุ่ วายหมาเตลดิ ไกก่ ระเจงิ นางกไ็ มม่ ี
ทางจบ!
แม้ไรว้ รยุทธ์ แต่นางมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ผู้บาํ เพญ็
ธรรมดาหาเครอ่ื งมอื สกั ชนิ้ ยงั ยาก กลบั ถกู นางใชเ้ ปน็ ผา้
ขร้ี วิ้ ท่ีนี่ อาวธุ ศักดิส์ ิทธยิ์ งั เป็นเพยี งสิง่ ที่พ้นื ฐานท่ีสุด
แมแ้ ตอ่ าวธุ วญิ ญาณนางกม็ !ี
ยามเผชิญหน้ากับศัตรูท่ีสู้ไม่ได้ ก็ขว้างอาวุธ
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ระเบดิ อาวธุ วญิ ญาณ ยงั ไมท่ นั กะพรบิ ตาก็
เอาชนะไดจ้ นคนสดุ ทา้ ย นางไมเ่ จบ็ ปวด คตู่ อ่ สนู้ างเจบ็
ปวด เจบ็ ปวดจนน้าํ ตาไหลอาบหนา้
ชวั่ ชวี ติ ขา้ ไม่เคยเหน็ อาวธุ ศักดิส์ ิทธมิ์ ากมายเชน่ นี้
มากอ่ น ทงั้ หมดกลบั ถกู เจา้ ระเบดิ ทําลายในคราวเดยี ว!
“นางหยงิ่ ทระนงเชน่ นี้ ไมม่ ผี ใู้ ดทําอะไรเลยหรอื ?”
คณุ ชายชดุ ฟา้ ถามเสย่ี วเออ้ ร์
เสย่ี วเออ้ รท์ อดถอนใจ “จะทําอะไรไดล้ ะ? สพู้ อ่ ของ
นาง หรอื หนีพช่ี ายทงั้ สามของนาง? อกี อยา่ ง นางยงั มี
ยายอกี คน! คนนัน้ น่ะ…”
คําหลงั จากนัน้ เสย่ี วเออ้ รไ์ มพ่ ดู ตอ่ เขารสู้ กึ เรมิ่ ปวด
ฟนั !
ยายเซยี นสวรรคท์ า่ นนั้นไมไ่ ดม้ าอยทู่ นี่ ี่บอ่ ยนัก วา่
กนั วา่ นางอาศยั อยทู่ บี่ า้ นเกดิ ของพวกเขา ทท่ี เ่ี รยี กวา่ …
โจวอะไรสกั อยา่ ง นานๆ จะมาทน่ี ่ีสกั ครงั้ ในยามปกติ
พวกเขารบั มอื มารรา้ ยคนเดยี วกพ็ อแลว้ หากยายเซยี น
สวรรคม์ า พวกเขากต็ อ้ งจดั การกบั มารรา้ ยถึงสองคน
ซง่ึ แน่นอนวา่ ผลลพั ธม์ ากกวา่ หน่ึงบวกหน่ึงเปน็ สอง!
ชอ่ื เสยี งอนั โดง่ ดงั (ฉาวโฉ่) ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไมม่ ี
ใครในโลกไมร่ ู้ ดงั นั้นศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ จํานางไดด้ ี
หวั หนา้ ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลนั้ ใจถามวา่ “แมน่ างเยยี่
นมเี รอ่ื งใดหรอื ?”
เย่ียนเสี่ยวซ่ือตบป้ ายหยกพิสู จน์ ตัวตนลงกับโต๊ะ
“ขา้ ตอ้ งการลงสมคั รคดั เลอื ก!”
ทกุ คนตกตะลงึ พวกเขาคงไมไ่ ดห้ ฝู าดกระมงั ? นาง
มารแหง่ สกลุ เยย่ี นสมคั รเปน็ หญงิ รบั ใชน้ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์
แมจ้ ะรบั ใชป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตป่ ระเดน็ คอื …นางมารท่ี
รจู้ กั แตก่ อ่ เรอ่ื งใหค้ นทงั้ วนั จะรวู้ ธิ รี บั ใชค้ นไดอ้ ยา่ งไร?
แล้วเหตุผลใดทําใหน้ างมารสูงส่งเช่นนางคิดยอม
สงบเปน็ ทาสรบั ใชผ้ อู้ น่ื ??
ศิษยน์ ิกายศักดสิ์ ทิ ธติ์ า่ งมองหน้ากนั คดิ วา่ ไมอ่ าจ
ปลอ่ ยใหจ้ อมหายนะเชน่ นี้เขา้ สูน่ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ด้ พวก
เขาเลอื กหญงิ รบั ใชใ้ หป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มใิ ชเ่ ดก็ แกแ่ ดด
แมว้ า่ บตุ รคี นอ่นื กถ็ กู โอม๋ าตงั้ แตเ่ ดก็ ทวา่ สว่ นใหญก่ ม็ ี
ความเหน็ อกเหน็ ใจ เอาใจใสอ่ ยา่ งใกลช้ ดิ
นางมารตนนี้ ลมื ไปซะเถอะ!
“เออ่ …เจา้ ตอ้ งตอ่ แถว” ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลา่ ว
“ออ้ ? เชน่ นั้นเจ้าก็ดูสิวา่ ที่น่ียงั มีคนอ่นื อยูอ่ กี หรอื
ไม?่ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองกลบั ไป
ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ องดชู ดั ๆ เฮย้ ! ฝงู ชนทแ่ี ออดั
ละ? เหตใุ ดหายไปไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งา?!
สตรสี องสามคนทลี่ งสมคั รแล้วยงั มคี วามกล้าพอที่
จะรอ
“เจา้ อยา่ เสยี เวลาเลย คราวน้ีเลอื กเพยี งหน่ึงคน ไม่
วา่ อยา่ งไรกไ็ มไ่ ดเ้ ลอื กเจา้ หรอก”
“นั่นสนิ ะ จอมหว่ ยอยา่ งเจา้ จะมคี ณุ สมบตั ใิ ดเขา้
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์ ”
“แลว้ ชอ่ื เสยี งของเจา้ กฉ็ าวโฉ่เชน่ นัน้ !”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ชกั ดาบวเิ ศษออกมา ทนั ทที ด่ี าบเลม่
นั้นออกจากฝกั กแ็ ยกรา่ งดาบมากมายนับไมถ่ ว้ น ดาบ
แตล่ ะเลม่ ฉายแสงเยน็ เยยี บตกกระทบควิ้ พวกนาง
ภายใต้พลังกดดันมหาศาลของอาวุธวิญญาณ
แม้แต่ฟู่หรูเสวยี่ ที่อยู่ปลายระดับเล่ียนช่ีก็ยังสูญเสีย
พลงั ในการตา้ นทานไปจนหมดสนิ้
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กอดอกเอย่ วา่ “ทพ่ี วกเจา้ เอย่ เม่อื ครู่
เอย่ มนั ใหข้ า้ ฟงั อกี ทซี !ิ ”
º··Õè 36 àÊèÕÂÇà¨ÒÁÒáÅéÇ
“คณุ หนเู ยย่ี น โปรดระงบั โทสะ อยา่ ใหถ้ ึงชวี ติ กนั
เลย!” ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ้ งการหยดุ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื
แต่นกหลวนศักดิ์สิทธหิ์ ลากสีก็บินลงมาขวางหน้าเขา
และศษิ ยค์ นอน่ื ไว้
แม้พวกเขาเป็นศิษยร์ ะดับเล่ียนชี่ แต่โอกาสท่ีจะ
เอาชนะนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ม่ี สี ายเลอื ดพญาหงสก์ แ็ ทบ
เปน็ ศนู ย์
อกี อย่างหากทํารา้ ยสัตวพ์ าหนะของเหล่าคุณชาย
สกลุ เยยี่ นจรงิ เชน่ นั้นจะไมถ่ กู เหลา่ คณุ ชายสกลุ เยยี่ น
ตดั หวั เอาหรอื ?
“เอย่ สิ เหตใุ ดไมเ่ อย่ เลา่ ?” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มองดเู หลา่
หญงิ งามทหี่ วาดกลวั ดาบวญิ ญาณจนหนา้ ซดี เปน็ ไกต่ ม้
ทกุ คนกดั รมิ ฝปี ากดว้ ยความโกรธและแคน้ เคอื ง
พวกนางอยากเอย่ แต่ผู้ใดจะกล้าเอย่ อยา่ งไม่คิด
ชวี ติ เลา่ ?
หากเป็นคนอ่ืน คงคิดว่าเป็นเพียงการสร้าง
สถานการณ์ขขู่ วญั ตบตา ทวา่ น่ีคอื เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ผทู้ ี่
กลา้ ทําไดท้ กุ อยา่ ง
พวกนางก็เป็นสตรมี ีศักดิ์ศรี เป็นธดิ าแห่งสํานัก
ความภาคภมู ใิ จทัง้ หมดน้ีกลับไรค้ วามหมายยามอยตู่ อ่
หนา้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
ผใู้ ดหลงบตุ รที ส่ี ดุ ในใตห้ ลา้ ?
ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉา
ผใู้ ดหลงน้องสาวทสี่ ดุ ในใตห้ ลา้ ?
คณุ ชายทงั้ สามแหง่ นิกายเซยี น!
คดิ แลว้ ชา่ งนา่ หงดุ หงดิ เปน็ แคจ่ อมหว่ ยแทๆ้ กลบั มี
คนหนนุ หลงั ทแ่ี ขง็ แกรง่ ถงึ เพยี งน้ี โดยเฉพาะไดย้ นิ วา่
ครอบครวั ของนางมสี มั พนั ธเ์ ลก็ ๆ กบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ยามทย่ี งั เปน็ คนธรรมดา พวกนางกย็ งิ่ อจิ ฉารษิ ยากวา่
เดมิ
เหตุใดเรอ่ื งดีงามทุกเรอ่ื งในโลก ถึงเกิดข้นึ กับคน
เชน่ นี้? คนอน่ื กนิ เน้ือพวกนางด่มื แกง ยงั รบั ได้ แตม่ คี น
เชน่ นี้ พวกนางมแี ตล่ มตะวนั ตกเฉียงเหนือใหด้ ่มื !
ทุกคนหันไปหาศิษย์นิกายศักดิ์สิทธดิ์ ้วยแววตาที่
รอ้ งขอความชว่ ยเหลือ หวงั ใหพ้ วกเขาซ่ือตรงสักครา
อยา่ งไรกต็ อ้ งเอานางมารผนู้ ้ีออกไป ใหค้ นอน่ื ๆ อยทู่ นี่ ี่!
เอ่ยตามตรง ศิษย์นิกายศักดิ์สิทธกิ์ ็สับสนวุน่ วาย
หากรูแ้ ตแ่ รกวา่ การคัดเลือกหญงิ รบั ใชล้ ําบากยากเยน็
เชน่ นี้ พวกเขาคงเปลย่ี นกบั ศษิ ยค์ นอน่ื ไปคดั เลอื กศษิ ย์
แลว้
ขณะที่ทกุ คนกําลังกดดัน ศิษยน์ ิกายศักดิส์ ิทธคิ์ น
หน่ึงกข็ ดี่ าบเหาะมาจากทซี่ ง่ึ หา่ งออกไปไมไ่ กล เขาไมไ่ ด้
ลงมา แตล่ อยอยกู่ ลางอากาศแลว้ เอย่ กบั ทกุ คนวา่ “การ
คดั เลอื กเปน็ อยา่ งไร? เหตใุ ดมคี นเพยี งเทา่ นี้?”
ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธผิ์ รู้ บั ผดิ ชอบเงยหนา้ ตอบ “เรยี น
ศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ เหลอื …เหลอื อยเู่ ทา่ นี้ขอรบั ”
ศษิ ยท์ ถี่ กู เรยี กวา่ ศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ เอย่ “พาไปทงั้ หมดเถอะ
เจ้าสํานั กกล่าวว่า ในเม่ือหาหญิงรับใช้ให้ประมุข
ศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นประมุขศักดิ์สิทธิ์ก็ควรเลือกด้วย
ตนเอง”
เหล่าศิษยท์ ่ีรบั ผดิ ชอบการคัดเลือกถอนใจยาวดว้ ย
ความโลง่ อก โชคดที ส่ี ดุ ทา้ ยพวกเขากไ็ มต่ อ้ งรบั มอื นาง
มารแหง่ นิกายเซยี น สว่ นธดิ าทค่ี วรไดร้ บั การคดั เลอื กก็
ต่ืนเต้นดีใจ เดิมทีพวกนางคิดวา่ เพราะถูกนางมาร
กอ่ กวน ตนคงตอ้ งสนิ้ หวงั แลว้ ทวา่ ยามนี้พวกนางกลบั
จะไดพ้ บประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ยตนเอง?
หญิงงามทุกคนถลึงตาใส่เยย่ี นเส่ียวซ่ือด้วยความ
โกรธ
ประมุขศักดิ์สิทธไิ์ ม่มีทางหวาดกลัวความรา้ ยกาจ
ของสตรผี ูน้ ี้ ประมุขศักดสิ์ ิทธจิ์ ะตอ้ งกําจดั นางออกไป
แน่!
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มองทกุ คนอยา่ งขบขนั “พยายามเขา้
นะ หากไมพ่ ยายาม จะรูไ้ ด้อยา่ งไรวา่ ความสิน้ หวงั มี
รสชาตเิ ชน่ ไร?”
ทกุ คน “…”
ทุกคนเดินตามศิษยน์ ิกายศักดิ์สิทธขิ์ ้ึนไปบนภูเขา
ขณะท่ีเยี่ยนเสี่ยวซ่ือนั่งบนนกหลวนศักดิ์สิทธหิ์ ลากสี
ของตน
แตเ่ ดมิ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มม่ สี สี นั ทวา่ หลงั จากฝกึ
ฝนกับต้าเป่าเป็นระยะเวลาหน่ึง ได้กระตุ้นสายเลือด
พญาหงสใ์ นกาย จงึ เผยลกั ษณะของสตั วว์ ญิ ญาณออก
มาทลี ะน้อย
เหลา่ หญงิ งามอดอจิ ฉารษิ ยาข้นึ มาไมไ่ ด้ ยามพวก
นางเดินทางมีสัตวป์ ระหลาดสักตัวก็นับวา่ ดีแล้ว แต่
สตรผี นู้ ี้ครงั้ แรกกเ็ ปน็ สตั วว์ ญิ ญาณเลย
“แมน่ างฟู่ บา้ นทา่ นไมม่ สี ตั วว์ ญิ ญาณสกั ตวั หรอื ?”
ฉินหลวิ่ จอื ถาม
ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ บางครงั้ สตั วว์ ญิ ญาณกเ็ ปน็ บท
ทดสอบหน่ึงวา่ สํานักนัน้ แขง็ แกรง่ เพยี งพอหรอื ไม่
หอเชยี นชวิ เดมิ ทไี มม่ สี ตั วว์ ญิ ญาณ แตใ่ นวนั เกดิ พ่ี
ใหญข่ องนาง เจา้ สํานักนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดม้ อบใหพ้ ใี่ หญ่
ของนางไวต้ วั หน่ึง ทวา่ เปน็ เพยี งสตั วว์ ญิ ญาณระดบั หน่ึง
ไหนเลยจะเทยี บนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ ลากสที มี่ สี ายเลอื ด
พญาหงสไ์ ด?้
ฟหู่ รูเสวย่ี รูส้ กึ ในใจ ทวา่ กลบั ไมแ่ สดงสหี นา้ ออกมา
“มนี ่ะมี แตก่ ไ็ มจ่ ําเปน็ ตอ้ งเอาออกมาโออ้ วดใชห่ รอื ไม?่ ”
อยา่ งทโ่ี บราณวา่ ไว้ ยงิ่ อวดสงิ่ ใด ยงิ่ ขาดสงิ่ นัน้ แต่
ประโยคน้ีไมอ่ าจใชก้ บั เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
พชี่ ายสามคนของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื พรี่ อง พส่ี ามยงั ไม่
ต้องเอ่ยถึง แค่พี่ใหญ่คนเดียวก็เป็นเจ้าของสมบัติ
ทงั้ หมดแหง่ เผา่ เฟ่ งิ วนั เกดิ ของนางทกุ ปี พใี่ หญจ่ ะสง่
สตั วว์ ญิ ญาณทเ่ี ปน็ สมบตั ขิ องเผา่ เฟ่ งิ มาใหน้ าง แตล่ ะ
ตวั กไ็ มด่ อ้ ยไปกวา่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ ลากสเี ลย ปนี ี้นาง
อายสุ บิ สแี่ ลว้ สตั วว์ ญิ ญาณทนี่ างมใี ชน้ วิ้ มอื ทงั้ สองขา้ ง
นับกย็ งั ไมค่ รบ
หากเป็นชีวติ ในโลกก่อนของอวหี๋ วนั่ ก็คงเหมือน
ครอบครวั มรี ถหรหู รามากมาย เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พยายามไม่
เปน็ จดุ สนใจ ขบั ลมั โบรก์ นี ีออกมา
ฟู่หรูเสวยี่ เอย่ เชน่ นั้นด้วยเสียงที่ดังเล็กน้อย นาง
ตอ้ งการใหเ้ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไดย้ นิ แลว้ กก็ ลวั วา่ เยยี่ นเสยี่ ว
ซ่อื จะไดย้ นิ สรปุ คอื นางเกดิ ความขดั แยง้ ในใจ เอย่ จบจงึ
เหลอื บมองเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ทอี่ ยดู่ า้ นบน
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือไม่ได้ยินที่นางเอ่ย ในหัวของเยี่ยน
เสยี่ วซ่อื มแี ตเ่ รอ่ื งทเี่ กย่ี วกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
อนั ทจ่ี รงิ วนั นี้นางแอบหนีออกจากบา้ นมา กอ่ นหนา้
น้ีไมน่ านนางไปลา่ สตั วบ์ นภเู ขา ‘ไมร่ ะวงั ’ บกุ เขา้ ไปใน
เขตทดสอบศษิ ยใ์ หมข่ องนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ นางจบั เสอื ขาว
ไดส้ องสามตวั ทําใหเ้ กดิ การดงึ ดดู สตั วร์ า้ ย หลงั จากนัน้
กเ็ กดิ ความวนุ่ วายเลก็ น้อย
บดิ ากกั บรเิ วณนาง
แน่นอน นิกายเซียนมีพ้นื ท่ีใหญเ่ ป็นครง่ึ หน่ึงของ
เมอื งเยยี่ น ดงั นัน้ การกกั บรเิ วณจงึ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งยากเลย
นางยงั ตอ้ งหนีออกมา อยา่ งแรก นางคดิ ถงึ สหายใน
เมือง แน่นอนวา่ สหายในเมืองก็คิดถึงนางเช่นกัน
(ไมใ่ ช)่ ประการทส่ี อง นางอยากคลายสะกดในรา่ งกาย
นางรูว้ า่ นางไม่ใช่จอมหว่ ย ยามท่ีนางอายุได้แปด
เดอื น นางบงั เอญิ กลนื วญิ ญาณมารของประมขุ มารใน
รา่ งกายยงั หลงเหลอื รอ่ งรอยของไอมาร ขณะนัน้ นางยงั
เด็ก การขับออกอาจทําใหเ้ กิดความเสียหายที่ไม่อาจ
ยอ้ นกลบั ได้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ สะกดรา่ งกายของนาง
ซง่ึ ไมเ่ พยี งแตร่ ะงบั ไอมาร แตย่ งั ระงบั ชด่ี งั้ เดมิ ของนาง
ไปดว้ ย
ซง่ึ ตามแผนเดมิ ควรจะคลายสะกดใหน้ างตงั้ แตส่ บิ
ขวบแลว้ แตย่ ามนี้เลยกําหนดมาสป่ี แี ลว้ ไมส่ ิ เกอื บหา้ ปี
แลว้ ตา่ งหาก!
นางตอ้ งการฟงั คําอธบิ ายดว้ ยตนเอง!
การสะกดน้ี วนั น้ีเขาจะคลายกค็ ลาย ไมค่ ลายกต็ อ้ ง
คลาย!
เยย่ี นเส่ียวซ่ือลูบขนนกหลวนศักดิส์ ิทธแิ์ ล้วเอย่ วา่
“ข้าได้คลายสะกดเม่ือใด ข้าก็จะออกจากดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ด้ ไปรว่ มพธิ แี ตง่ งานของนา้ เถยี่ ตนั้ !”
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ง่ เสยี งรอ้ งอยา่ งต่นื เตน้
การเดินทางหลังจากน้ี ไม่มีเหตุการณ์ เหนื อความ
คาดหมายมากนัก ทกุ คนมาถงึ เขาเสยี่ วเฟงิ แหง่ นิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ อ่ น จากนัน้ จงึ เดนิ ออ้ มเขาเสยี่ วเฟงิ ไปยงั เขา
เซงิ่ เฟงิ
เขาเซงิ่ เฟิงเป็นทอ่ี าศัยของประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ ในวนั
ธรรมดาไม่มีศิษย์คนใดเข้าไปรบกวนความสงบของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นภเู ขาโดยไมไ่ ดร้ บั อนญุ าต ดงั นั้นทน่ี ี่
จึงไมม่ ที หารยาม ทวา่ วนั น้ีศิษยน์ ิกายศักดิส์ ิทธพิ์ บวา่
พวกเขาไมส่ ามารถเขา้ ไปไดแ้ ลว้
“เอะ๊ ?” ดาบของศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ เหาะไปครง่ึ ทาง กพ็ บวา่
ตนถกู แรงทไี่ มส่ ามารถขยบั ไดข้ วางไว้
“มา่ นพลงั !” เขาเอย่ ดว้ ยความประหลาดใจ
เขาเซงิ่ เฟิงน้อยมากที่จะมมี า่ นพลัง แต่ก็มใิ ชไ่ มม่ ี
เลย แต่นั่นก็เฉพาะยามท่ีวัตถุดิบยาของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ งึ ดดู สายฟา้ เพ่อื ไมใ่ หอ้ สั นีบาตทําลายนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จงึ กกั พลงั ทําลายลา้ งใหอ้ ยภู่ ายในเขาเซงิ่ เฟงิ
หรอื วา่ …ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ รงุ ยาอกี แลว้ หรอื ?
ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ หนั กลบั มาเอย่ กบั ทกุ คน “พวกเจา้ ตามขา้
กลับไปรอท่ีสํานักก่อน อาจใช้เวลาอย่างน้อยสิบวนั
อยา่ งมากหน่ึงเดอื น ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ งึ จะออกมา”
อะไรกนั ?
นานเพยี งนัน้ ?
แตง่ านววิ าหข์ องนา้ เถยี่ ตนั้ ใกลจ้ ะถงึ แลว้ !
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื บอกวา่ ตนไมอ่ าจรอนานเชน่ นั้น เม่อื
ภเู ขาไมม่ าหาขา้ ขา้ กจ็ ะไปหาภเู ขาเอง
นางทําทีกลับไปสํานักพรอ้ มกับทุกคน ทวา่ ฉวย
โอกาสยามทค่ี นเผลอ ขนี่ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ ไปในมา่ น
พลงั
นางเกดิ มาพรอ้ มกบั รา่ งกายพเิ ศษ โดยทวั่ ไป มา่ น
พลงั ทําอะไรนางไมไ่ ด้ ยกเวน้ สงิ่ ทอี่ ยใู่ นรา่ งกายของนาง
ทนั ทที นี่ างบนิ เขา้ ไปกร็ สู้ กึ ถงึ ความผดิ ปกติ ทอ้ งฟา้ ที่
เคยเป็นสฟี า้ สดใสกลบั กลายเป็นฟา้ ผา่ ฟา้ รอ้ ง เมฆดํา
หมนุ วน ทวั่ ทงั้ เขาเซงิ่ เฟงิ มดื ลง ฟา้ ดนิ เตม็ ไปดว้ ยพลงั ท่ี
อาจระเบดิ ไดต้ ลอดเวลา
กลางพายใุ หญร่ ุนแรง ชายในชดุ คลมุ สดี ํายนื อยใู่ น
อากาศ ราวกบั ยนื อยกู่ ลางทะเลสายฟา้ และราวกบั ดงึ
โลกทงั้ ใบลงสนู่ รก
เขาเหมือนเทพมารแห่งขุมนรกจิ่วโยว ควบคุม
สายฟา้ นับพนั
สายฟา้ ฟาดลงรอบตวั เขา แสงสวา่ งวบู วาบพาดผา่ น
ใบหนา้ จากมมุ ทเ่ี ยยี่ นเสยี่ วซ่อื อยู่ ไมอ่ าจมองเหน็ ใบหนา้
ของเขาไดท้ งั้ หมด เฉพาะยามทฟี่ า้ แลบฟา้ รอ้ ง เขายก
รมิ ฝปี ากสแี ดงขน้ึ น้อยๆ งดงามหยาดเยมิ้
ตงิ๋ ~
ของเหลวเยน็ หยดลงบนหนา้ ผากนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลอกตา
น้าํ ลายไหลอกี แลว้ หรอื ?
เจ้าเลิกมองบุรุษรูปงามพอใชแ้ ล้วเป็นเชน่ นี้ได้หรอื
ไม?่
สคี่ นในครอบครวั เจา้ ยงั ดไู มพ่ ออกี ร?ึ !
กลับไปจะรายงานนาย น้องสาวท่านหลงบุรุษอีก
แลว้ ! รบี ไปควกั ลกู ตาบรุ ษุ ผนู้ ัน้ !
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ครนุ่ คดิ เหตใุ ดอกี ฝา่ ยดคู นุ้ ตา? นาง
เคยพบเขามากอ่ นหรอื ?
“ส่งคนมา ไม่เช่นนั้นวันน้ี …ข้าจะทําให้นิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธริ์ าบเปน็ หนา้ กลอง!”
บรุ ุษผนู้ ั้นขม่ ขเู่ ยย้ หยนั จบ สายฟ้าสองสายในมอื ก็
ฟาดลงมา
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื จงึ ไดส้ งั เกตเหน็ วา่ บนพ้นื โลง่ ดา้ นลา่ ง
มีชายหนุ่มชุดขาวยืนอยู่ เขายืนอยู่ใต้ท้องนภาเพียง
ลําพงั ลมเยน็ พดั เส้อื คลมุ ของเขาพลวิ้ ไหว
นัน่ เปน็ เงาทม่ี เี พยี งหน่ึงเดยี วในใตห้ ลา้
หากกล่าววา่ ชายชดุ ดําเป็นดอกไมส้ วรรคท์ เี่ บง่ บาน
ในความมดื ไรท้ ่ีสิน้ สุด เชน่ นั้นเขากเ็ ป็นกล้วยไมส้ ีขาว
กอ่ นรงุ่ สาง
ตงิ๋ ~
ของเหลวหยดลงมาอกี ครงั้
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ นพอง!
เลกิ น้าํ ลายไหลสกั ทไี ดร้ ไึ ม!่
แตช่ า้ กอ่ น
มบี างอยา่ งแปลกๆ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ นั ไปมองกถ็ งึ กบั สะดงุ้ ตกใจ
น้าํ ลายไหลยงั พอวา่ แตน่ ี่เจา้ กําเดาไหล?!
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ลบู จมกู ตน มใิ ชน่ างมองบรุ ษุ จนเลอื ด
กําเดาไหล ทวา่ พลงั งานทนี่ ี่นา่ กลวั เกนิ ไป เลอื ดนางจะ
ไหลออกจากทวารทงั้ เจด็ !
º··Õè 37 ÊÒ¿éÒàÂèÕ¹àÊèÕÂÇ«è×Í
ก า ร ต่ อ สู้ ร ะ ห ว่า ง ผู้ ที่ แ ข็ ง แ ก ร ่ง ที่ สุ ด ใ น ดิ น แ ด น
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมใ่ ชส่ งิ่ ทยี่ อดฝมี อื ธรรมดาแบกรบั ไหว ไมเ่ ชน่
นั้นประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ งไมก่ นั้ มา่ นพลงั ใหเ้ ขตการตอ่ สูอ้ ยู่
บนเขาเซงิ่ เฟงิ ของเขา
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ในยามนี้ถกู ผนึกชด่ี งั้ เดมิ ไว้ แน่นอนวา่
นางไมอ่ าจทนตอ่ พลงั กดดนั ยงิ่ ใหญท่ งั้ สองได้
นางไมเ่ ขา้ ใจวา่ บรุ ษุ ผคู้ วบคมุ สายฟา้ เปน็ ใคร?
ชายชดุ ขาวทกี่ ําลงั ตอ่ สูก้ บั เขา ไมต่ อ้ งเดากร็ ูว้ า่ เปน็
ประมุขศักดิส์ ิทธิ์ แต่คําถามคือ…ยงั มีใครในดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ส่ี ามารถสกู้ บั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ด?้
เยยี่ นเสี่ยวซ่อื ไดร้ บั การปกป้องอยา่ งดตี งั้ แตย่ งั เล็ก
ดนิ แดนศักดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ ดร้ บั การปกป้องอยา่ งดจี ากประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ นับตงั้ แตส่ งครามวงั มาร เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั มาร
กต็ า่ งคนตา่ งอยู่ ดงั นั้น เยยี่ นเสยี่ วซ่อื จงึ ไมเ่ คยพบคน
เผา่ มารจรงิ จงั สกั คน และไมม่ ที างเดาตวั ตนเผา่ มารของ
อกี ฝา่ ยได้
สงิ่ ท่ีเยย่ี นเสย่ี วซ่อื และคนในดนิ แดนศักดสิ์ ทิ ธสิ์ ว่ น
ใหญไ่ มร่ ู้ คอื เหตผุ ลทเ่ี ผา่ มารไมบ่ กุ รกุ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หลายปีทผี่ า่ นมา เปน็ เพราะประมขุ มารของพวกเขายงั
ไมเ่ ตบิ โตกเ็ ทา่ นัน้
ย า ม นั้ นวิญ ญ า ณ ม า ร ถู ก ป ร ะ มุ ข ศั ก ดิ์ สิ ท ธิ์ไ ล่ ล่ า
อบั จนหนทางใกลจ้ ะขวญั หนีดฝี อ่ บาปหนาไมอ่ าจกลบั
มาเกดิ ใหมไ่ ด้ จงึ คดิ แผนลอบทํารา้ ย บชู ายนั ตต์ นเอง
ลากทารกน้อยทปี่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ ว่ งใยเขา้ สวู่ ถิ มี าร
การบชู ายนั ตต์ นเอง โดยพ้นื ฐาน แตกตา่ งจากการ
ยดึ ครองรา่ ง หลังจากเยยี่ นเส่ียวซ่ือกลืนกินวญิ ญาณ
มารครานัน้ วญิ ญาณมารกย็ งั คงมสี ตนิ ึกคดิ ของตน รอ
วนั ท่ีเยยี่ นเสี่ยวซ่อื ประมาทละเลย เขากจ็ ะยดึ รา่ งของ
นาง เชน่ นั้น วญิ ญาณของเยย่ี นเสี่ยวซ่ือก็จะหายไป
กลายเปน็ อาหารของเขา
และการทําเชน่ นั้นมคี วามเสย่ี ง หากพลงั วญิ ญาณ
ของเยี่ยนเส่ียวซ่ือแข็งแกรง่ มากพอ เขาอาจจะไม่
สามารถยดึ ครองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไดอ้ กี ชวั่ ชวี ติ
เขาบชู ายนั ตต์ นเอง ทําลายพลงั วญิ ญาณ เปลยี่ น
เป็นอาหารของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื พลังวญิ ญาณของเยย่ี น
เสยี่ วซ่อื ไมอ่ าจปฏเิ สธได้ เพราะการบชู ายนั ตเ์ ชน่ นี้มา
พรอ้ มคําสาป
คําสาปน้ีแลกกับการที่เขาไม่ไปเกิดใหม่ แต่จะดึง
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เขา้ สเู่ สน้ ทางมารได้
เพยี งแตไ่ มม่ ผี ใู้ ดคาดคดิ วา่ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยจะออก
มากลางคนั กลายเปน็ มารแทนเยย่ี นเสย่ี วซ่อื
เผา่ มารเคารพผแู้ ขง็ แกรง่ กวา่ เสมอ ยงิ่ เม่อื อกี ฝา่ ย
ไดส้ บื ทอดวญิ ญาณมารมาทัง้ หมด เขายอ่ มกลายเป็น
ประมขุ มารคนใหม่ เพยี งแตเ่ ขายงั เปน็ เดก็ ตอ้ งใชเ้ วลา
ในการเตบิ โตและปรบั แตง่ วญิ ญาณมารในรา่ งกาย
วญิ ญาณมารสูญเสียจิตสํานึกของนายเก่า หลง
เหลือเพยี งพลังที่ทรงอานภุ าพ แต่มิใชด่ ูดซับได้งา่ ยๆ
ตลอดหลายปีมานี้ ประมขุ มารคนใหมไ่ ดฝ้ กึ ฝนบําเพญ็
ตนอยใู่ นวงั มารจวิ่ โยว นี่เปน็ เหตผุ ลทเี่ ผา่ มารไมไ่ ดบ้ กุ รกุ
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
เหตุใดประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ ม่ยกทัพไปทําลายเผา่ มาร
ผคู้ นทวั่ หลา้ ตา่ งคาดเดาไปตา่ งๆ นานา บา้ งกว็ า่ ประมขุ
ศักดิส์ ิทธมิ์ ีเมตตา ไม่ต้องการใหส้ รรพชวี ติ เดือดรอ้ น
ภายใตส้ งคราม บา้ งกว็ า่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั อยู่ เผา่ มาร
ไมก่ ลา้ บกุ รกุ ตามอาํ เภอใจ จงึ ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งตอ่ สู้ ยงั มคี น
กลา่ วอกี วา่ ยามนั้นประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละประมขุ มารได้
ทําการตกลงกนั หน่ึงรอ้ ยปี หลงั จากรอ้ ยปี ทงั้ สองจะสู้
กนั ใหต้ ายไปขา้ ง…
ดา้ นบนเปน็ เพยี งการคาดเดาของผบู้ าํ เพญ็ สว่ นจรงิ
หรอื เทจ็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มเ่ คยชแี้ จงแถลงไข
เยย่ี นเสี่ยวซ่ือจําไม่ได้วา่ ยามท่ีนางยงั เด็กเกิดอะไร
ข้นึ และไมม่ ใี ครบอกเรอ่ื งนี้กบั นาง แมแ้ ตเ่ รอ่ื งทน่ี าง
กลนื วญิ ญาณมาร กเ็ พ่อื อธบิ ายวา่ เหตใุ ดจงึ ตอ้ งสะกด
รา่ งกายของนาง
“เอ๊ ยงิ่ ดกู ย็ งิ่ คนุ้ ”
ไ ม่ แ ป ล ก ที่ เ ยี่ ย น เ สี่ ย ว ซ่ื อ จ ะ คุ้ น เ ค ย กั บ ป ร ะ มุ ข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ภาพของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ อี ยทู่ วั่ ทกุ ถนน มี
หรอื นางจะไมเ่ คยเหน็ ? แตบ่ รุ ษุ ชดุ ดํา…เหมอื นเคยเหน็
ทใ่ี ดมากอ่ น?
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รูส้ กึ วา่ นี่ไมใ่ ชเ่ วลามาคดิ เรอ่ื งน้ี ทวย
เทพตอ่ สู้ มารน้อยทนทกุ ข์ นางกค็ อื มารน้อยทที่ นทกุ ข์
ทรมานตนนัน้
“นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไปเรว็ !”
หากไมไ่ ป ชวี ติ น้อยๆ ของนางคงจบลงทนี่ ี่
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ องกใ็ กลจ้ ะทนไมไ่ หว ทวา่ ในกาย
มสี ายเลอื ดพญาหงสท์ ไี่ ดม้ าจากเผา่ โบราณ ทําใหแ้ ขง็
แรงกว่านกทั่วไป แต่ต่อให้แข็งแรงเพียงใด ก็รบั
สงครามเชน่ น้ีไมไ่ หว
ทันทีท่ีนกหลวนศักดิ์สิทธกิ์ ระพือปีก หมายจะพา
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื บนิ ออกจากเขาเซงิ่ เฟงิ จๆู่ กม็ เี มฆดํากอ่
ตวั หนาแน่น มดื มดิ ไรแ้ สงสวา่ ง นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ญู
เสยี ทศิ ทาง กระแทกกบั เนินเขาเสยี งดงั สนัน่ ทงั้ คนทงั้
นกกลงิ้ ตกลงไป
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื รอ้ งอทุ านเสยี งต่าํ
ประมุขศักดิ์สิทธทิ์ ่ีกําลังเผชิญการต่อสู้ดวงตาสัน่
ไหวเลก็ น้อย
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เองกไ็ มร่ ูว้ า่ นกเนา่ ตวั นี้ชนเขา้ กบั สงิ่ ใด
แตน่ างตกลงจากหลงั ของมนั ดว้ ยความเรว็
ทันทีท่ีประมุขศักดิส์ ิทธโิ์ บกมอื แหวกเมฆหมอก ก็
เหน็ เดก็ สาวคนหน่ึงปดิ หนา้ ปดิ ตารว่ งลงมาใสต่ น
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธขิ์ มวดควิ้ ลําแสงหน่ึงพงุ่ ออกจาก
ปลายนิ้ว หอ่ หุม้ ตัวเยย่ี นเส่ียวซ่ือเอาไวไ้ ม่ใหต้ กลงมา
นางลมื ตาขน้ึ และพบวา่ ทอ้ งฟา้ กลบั มาสดใสอกี ครงั้ แลว้
นางนัง่ อยกู่ ลางลกู กลมแสงขนาดใหญ่
ลูกกลมแสงลอยอยู่ในอากาศ ห่างจากประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ ระมาณแปดเกา้ ฉ่ือ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื นั่งขดั สมาธิ มองประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ม่
กะพรบิ ตา
เม่ือครูเ่ หน็ เพียงด้านหลัง บัดน้ีในที่สุดก็เหน็ ด้าน
หนา้ แลว้
โอส้ วรรค์ นี่มนั รปู โฉมเชน่ ไรกนั ? ชา่ ง ชา่ ง…ชา่ ง
งดงามยงิ่ นัก!
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ดจอ่ อยกู่ บั การตอ่ สู้ แตท่ นั ใดนั้น
เขาสังเกตเห็นว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในลูกกลมแสง
โบกมอื ใหเ้ ขา
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ หลอื บมองนาง
ลูกกลมแสงสามารถแยกความเสียหาย และแยก
เสยี งจากภายในและภายนอก เหตนุ ี้เขาจงึ ไมไ่ ดย้ นิ สงิ่ ที่
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เอย่ ทวา่ ปากของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื กอ็ า่ นได้
งา่ ยดายนัก
นางเอย่ อยา่ งชดั เจนวา่ “โอ้ เจา้ ดดู กี วา่ ในภาพนะ!”
ประมุขศักดิ์สิทธิ์หันหน้าไปด้วยสีหน้าไรอ้ ารมณ์
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื โบกมอื ใหเ้ ขาอกี ครงั้ โบกมอื โบกๆๆๆ มอื
ปอ๊ ง!
ประมุขศักดิ์สิทธไิ์ ม่มองนาง เพียงสะบัดแขนเส้ือ
พลงั งานมหาศาลตบลกู กลมแสงกระแทกเขา้ กบั ภเู ขา
ลกู กลมแสงตดิ อยใู่ นหนิ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ผลกั “เฮ?้ นี่มนั อะไรกนั ? กลา้ ตบขา้
เขา้ ภเู ขาร?ึ ขา้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เตบิ โตมาจนบดั นี้ ไมเ่ คยมี
ผใู้ ดกลา้ ทํากบั ขา้ เชน่ น้ี!”
เยี่ยนเส่ียวซ่ือเรมิ่ ค้นหาอาวุธศักดิ์สิทธแิ์ ละอาวุธ
วญิ ญาณในตวั นางขวา้ งลกู ปดั สายฟา้ ออกไป เกดิ เสยี ง
ดงั ปงั ลกู ปดั สายฟา้ ระเบดิ ทวา่ ลกู กลมแสงกลบั ไมแ่ ตก
แตท่ ําใหน้ างระเบดิ เสยี เอง
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ผมยงุ่ ราวกบั รงั นก อา้ ปากพน่ ควนั ดํา
พน่ ออกมาอยา่ งนา่ อนาถ…
การตอ่ สขู้ องทงั้ สองยงั ดําเนินตอ่ ไป
รมิ ฝปี ากบางสีแดงของบุรุษชุดดํายกยมิ้ เอย่ เยาะ
เยย้ วา่ “นี่น่ะหรอื พลงั ของเจา้ ? ดเู หมอื นจะไมใ่ ชค่ ตู่ อ่ สู้
ของขา้ กด็ ี ขา้ มาวนั นี้ มใิ ชต่ อ้ งการเอาชวี ติ เจา้ แคม่ า
ตกลงกับเจ้าเท่านั้น ส่งคนที่พวกเจ้าจับได้เม่อื ไมก่ ี่วนั
กอ่ นมา หากไดต้ วั มา ขา้ กจ็ ะจากไป ในหน่ึงรอ้ ยปจี ะไม่
ยา่ งกรายมาเหยยี บดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลย หลงั จากรอ้ ยปี
ขา้ วา่ ความแขง็ แกรง่ ของเจา้ คงพฒั นาแลว้ ถงึ เวลานั้น
เราคอ่ ยมาสกู้ นั อกี ครงั้ เจา้ เหน็ วา่ อยา่ งไร?”
“ไมใ่ ชเ่ ชน่ นัน้ แลว้ อยา่ งไร!”
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธเิ์ อย่ ดว้ ยน้ําเสยี งเยน็ ชาจบ กเ็ หาะ
ขน้ึ ไปตอ่ สกู้ บั เขาทา่ มกลางพายสุ ายฟา้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื จอ้ งมองตาไมก่ ะพรบิ นางเตบิ โตมาถงึ
บดั นี้ ไม่เคยเหน็ ผูใ้ ดมีฉากต่อสู้เชน่ นี้ แต่ไม่รูว้ า่ เป็น
ภาพลวงตาหรอื ไม่ นางรูส้ ึกวา่ ความแข็งแกรง่ ของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มเ่ หมอื นทเี่ ลา่ ลอื กนั
เขาเรมิ่ ออ่ นแรงลงทลี ะน้อย
“เหตใุ ดเปน็ เชน่ นี้? เขาบาดเจบ็ หรอื ?”
เยี่ยนเส่ียวซ่ือยังไม่ทันคิดคําตอบ ไหล่ขวาของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ถ็ กู สายฟา้ ฟาดจนบาดเจบ็
สหี นา้ ของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื เปลย่ี นไป นางตะโกนเสยี ง
ดงั “น่ี! เจา้ จะเปน็ อะไรไมไ่ ดน้ ะ! เจา้ ยงั ตอ้ งคลายสะกด
ใหข้ า้ !”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รสู้ กึ วา่ หากเขายงั คงตอ่ สเู้ ชน่ นี้ ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะพา่ ยแพ้ ผคู้ วบคมุ สายฟา้ ผนู้ ั้นดโู หดเหยี้ ม
อาํ มหติ อาจจะฆา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ ด้ ไม่ นางจะปลอ่ ย
ใหป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ ายไมไ่ ด้ หากประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ าย
ไป กไ็ มม่ คี นคลายสะกดใหน้ างแลว้ !
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือพยายามทุบลูกกลมแสงนับครงั้ ไม่
ถว้ น ในทสี่ ดุ ลกู กลมแสงกห็ ลดุ ออกมาจากซอกหนิ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เดนิ อยดู่ า้ นในลกู กลมแสง และพบวา่
หากตนกา้ วเรว็ พอกจ็ ะสามารถขยบั ลกู กลมแสงได้ นาง
วงิ่ ดว้ ยความเรว็ ในลกู กลมแสง
“ขา้ ใหโ้ อกาสเจา้ แลว้ ” บรุ ษุ ชดุ ดํากลา่ ว
ประมุขศักดิส์ ิทธมิ์ องเขาด้วยสายตาเยน็ ชา เลือด
หยดหน่ึงไหลออกจากมมุ ปาก
บรุ ษุ ชดุ ดํายกมอื เรยี วยาวดจุ หยก ใชไ้ อมารสรา้ งคนั
ธนู จากนั้นก็เปล่ียนสายฟ้าเป็นลูกธนู ยงิ ใส่ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งโหดเหย้ี ม
เวลานี้เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เหยยี บลกู กลมแสงกลงิ้ มาดว้ ย
รา่ งกายทช่ี มุ่ โชกไปดว้ ยเหงอ่ื
ยามที่เห็นนางวงิ่ เข้ามาราวกับหนูตัวน้อย สีหน้า
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั บรุ ษุ ชดุ ดํากเ็ ปลยี่ นไป
ลกู กลมแสงชนประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระเดน็ ออกไป
แตป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ เ็ หาะกลบั มาอยา่ งรวดเรว็ ผลกั
ลกู กลมแสงนัน้ ออกไป
ไมร่ ูว้ า่ การกระทําใดของคนทงั้ สองทที่ ําใหบ้ รุ ุษชดุ ดํา
ขนุ่ เคอื ง ใบหนา้ ของเขาพลนั เปลย่ี นเปน็ เยน็ ชา แววตา
เจบ็ ปวด ดงึ คนั ธนยู งิ สายฟา้ อกี ดอก ไลต่ ามธนดู อกแรก
กระเดน็ ออกไป แตพ่ ลงั ของสายฟา้ ขนาดมหมึ าทําลาย
มา่ นพลงั ของเขาเซงิ่ เฟงิ ทวั่ ทงั้ ใตห้ ลา้ สนั่ สะเทอื น
ความผันผวนของพลังงานมหาศาลทําใหเ้ กิดอสั นี
บาต
ภายใตส้ ายฟา้ ทกุ สรรพสงิ่ ถกู ทําลายสนิ้ !
น่ีเป็นโอกาสทด่ี ใี นการทําลายนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทวา่
หากในหมคู่ นทถี่ กู ทําลาย…
บรุ ุษชดุ ดํากําหมดั โบกสายฟ้ารอบตวั ข้นึ ปะทะกบั
สายฟา้ ทผ่ี า่ ลงมา
เขาสกดั การโจมตสี ว่ นใหญไ่ ด้ แตย่ งั มสี ายฟ้าครง่ึ
หน่ึงผา่ ลงมายงั ประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ับเยย่ี นเสี่ยวซ่อื ที่อยู่
ในลกู กลมแสง
ลกู กลมแสงแตกกระจาย เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถกู สายฟา้
ฟาด ประมุขศักดิส์ ิทธทิ์ ี่อยขู่ า้ งนางก็ไมไ่ ด้ดีไปกวา่ กัน
ประมุขศักดิ์สิทธกิ์ อดนางไว้ และกระอักเลือดอย่าง
รนุ แรง ดงิ่ ตกลงกลางอากาศ
สายฟา้ เงยี บสงบ ควนั หนาลอยคลงุ้ ขน้ึ ทวั่ ทกุ ท่ี
ผูบ้ ําเพญ็ มารผูห้ น่ึงเหาะมาและคุกเขา่ ขา้ งหน่ึงลง
ตอ่ หนา้ บรุ ษุ ชดุ ดํา “ประมขุ มาร คนจากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
มาแลว้ รบี ไปกนั กอ่ นเถอะขอรบั ! กลบั ไปคอ่ ยหารอื กนั
อกี ท!ี ”
บรุ ษุ ชดุ ดํามองกน้ เหวทที่ งั้ สองตกลงไป เอย่ ดว้ ยน้าํ
เสยี งราวกบั น้าํ แขง็ “พวกเจา้ ไปกอ่ น”
“แตว่ า่ …”
ผบู้ าํ เพญ็ มารไมท่ นั ไดเ้ อย่ จนจบ บรุ ุษชดุ ดํากส็ ะบดั
แขนเส้อื สง่ เขาออกไปจากเขาเซงิ่ เฟงิ
แลว้ บรุ ษุ ชดุ ดํากก็ ระโดดเหาะลงไปยงั กน้ เหว
º··èÕ 38 »ÃÐÁØ¢ÁÒüéÙ´ØÃéÒÂ
ฝนตกโปรยปรายลงมาในหบุ เขา ทําใหห้ บุ เขาราวกบั
มเี หมอื นเมฆหมอก
ภายในบา้ นไมท้ ถี่ กู ทงิ้ รา้ ง เยยี่ นเสย่ี วซ่อื รูส้ กึ ตวั ต่นื
ขน้ึ อยา่ งชา้ ๆ
นางคลา้ ยกบั มฝี นั ทย่ี าวนาน แตเ่ ม่อื ต่นื ข้นึ กจ็ ดจํา
สิ่งใดไม่ได้ นางจ้องมองรอยแตกรา้ วขนาดใหญ่บน
หลงั คาอยา่ งวา่ งเปลา่ น้าํ ฝนไหลลงมาตามมมุ ของรอย
แตก หยดลงบนหนา้ ของนาง
ขณะน้ีนางยงั สบั สน
ขา้ เปน็ ใคร? ขา้ อยทู่ ใี่ ด? ขา้ มาทําอะไร?
เสยี งสวบสาบดงั แวว่ เขา้ มาในหู เยย่ี นเสย่ี วซ่อื หตู งั้
หนั มองไปตามเสียง เหน็ บุรุษรา่ งสูงใหญ่ในชุดสีดําผู้
หน่ึงนัง่ อยบู่ นเตยี ง
หอ้ งนัน้ รกเลอะเทอะ แตเ่ ขากลบั สะอาดสะอา้ น
รูปรา่ งของเขาสูงโปรง่ ชายผา้ ทเ่ี ผยอออกเลก็ น้อย
เผยใหเ้ หน็ ขาเรยี วยาวคหู่ น่ึง
รปู รา่ ง…ดกี วา่ ยามทม่ี องเหน็ ไกลๆ เสยี อกี
ทนั ทที คี่ วามคดิ นี้แลน่ เขา้ มาในหวั ความทรงจําของ
เยยี่ นเส่ียวซ่อื กพ็ รงั่ พรูออกมาราวกับน้ําท่วมไหลทะลัก
ในทส่ี ดุ นางกจ็ ําสงิ่ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ได้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ่ สกู้ บั
บรุ ษุ ชดุ ดําทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ภเู ขาแตกแผน่ ดนิ แยก นาง ถกู
อสั นีบาต ตกลงไปในหบุ เขาพรอ้ มกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ต่นื ขน้ึ มาอกี ทกี ค็ อื เม่อื ครู่
หมื เขากต็ ามมาดว้ ยหรอื ?
มาตามลา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ?
ดวงตาของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไล่มองตามขายาวของเขา
ขน้ึ ไป จะวา่ ไป เหตใุ ดเอวของบรุ ษุ ถงึ ไดด้ ดู เี ชน่ นี้?
คลา้ ยกบั วา่ ไมม่ ไี ขมนั มเี พยี งพละกําลงั ทเ่ี ตม็ เป่ ยี ม
หรอื นี่จะเปน็ เอวสนุ ัขตวั ผทู้ คี่ นเลา่ ลอื ?
ขณะท่ีเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยงั อยากมองรูปโฉมของเขาให้
ละเอยี ดกวา่ นี้ กพ็ บวา่ เขากําลงั อมุ้ …เดก็ คนหน่ึงอยโู่ ดย
ไมค่ าดคดิ
ใช่ ไมผ่ ดิ แน่ นัน่ คอื เดก็
หอ่ ดว้ ยผา้ ทคี่ นุ้ ตา การพนั ผา้ ไมน่ ับวา่ ไดม้ าตรฐาน
แค่ดูก็รูว้ า่ เป็นมือใหม่ แต่แน่นอนวา่ เป็นทารก อายุ
ราวๆ…แปดเกา้ เดอื น?
จากมุมท่ีเยยี่ นเส่ียวซ่ืออยู่ ไม่อาจมองเหน็ ใบหน้า
ของทารก เหน็ เพยี งเทา้ สขี าวอวบอว้ นคหู่ น่ึง
เท้าของทารกผู้น้ีทําใหก้ ้นบ้ึงของหวั ใจนางรูส้ ึกคุ้น
เคยอยา่ งอธบิ ายไมไ่ ด้
แปลกจรงิ เหตใุ ดถงึ มเี ดก็ ในออ้ มแขนของเขา?
ไมร่ เู้ หตใุ ด นางรสู้ กึ วา่ เดก็ ผนู้ ัน้ มบี างอยา่ งเกยี่ วขอ้ ง
กบั ตน!
ในทสี่ ุดเยยี่ นเสยี่ วซ่อื กไ็ ดเ้ หน็ ใบหน้าของบรุ ุษชดุ ดํา
สมดงั ใจหวงั
โอโ้ ห
นางอทุ านในใจ บรุ ษุ งดงามมใี หเ้ หน็ ทกุ วนั วนั น้ียงิ่ มี
มากเป็นพเิ ศษ ใบหน้าน้ีอาจไมไ่ ด้โดดเด่นกวา่ ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทวา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ยน็ ชาเกนิ ไป ทวั่ ทงั้ รา่ ง
ราวกบั มไี อเยน็ และตบะแผอ่ อกมา แตบ่ รุ ษุ ผนู้ ี้ ชวนให้
รสู้ กึ อนั ตรายอยา่ งยงิ่ ประเภททนี่ า่ หลงใหลทวา่ ตกอยใู่ น
อนั ตรายจากพษิ รา้ ย
แต่กลิ่นอายอนั ตรายของเขากลับไม่สอดคล้องกับ
แววตา แววตาของเขายามทมี่ องดทู ารกในออ้ มแขนดู
ออ่ นโยนลง…
“เออ่ ขา้ ถามเจา้ ไดห้ รอื ไมว่ า่ เจา้ เปน็ ใคร?”
ในทสี่ ดุ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กอ็ ดทจี่ ะเอย่ ปากไมไ่ ด้
เม่อื ตอ้ งเผชญิ กบั บคุ คลอนั ตรายเชน่ น้ี นางกย็ งั กลา้
เอย่ แสดงใหเ้ หน็ วา่ ปกตเิ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไดร้ บั การเลยี้ งดู
มาอยา่ งกลา้ หาญ ทวา่ ทนั ทที สี่ นิ้ เสยี ง นางกต็ อ้ งตกใจ
กบั เสยี งของตน
ต้องรูว้ า่ สถานการณ์ที่จะทําใหเ้ ยย่ี นเสี่ยวซ่ือหวาด
กลวั มไี มม่ ากนัก
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื จบั ทคี่ อของตน นางรสู้ กึ ไปเองหรอื ไม?่
เหตใุ ดเสยี งของนางกลายเปน็ เชน่ นี้?
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื อา้ ปาก “เออ่ …อา่ …คอื …อา๊ !”
สองสามคําแรกเป็นการทดสอบเสียง ทว่าคํา
สดุ ทา้ ยเปน็ เสยี งรอ้ งจรงิ ๆ
เกดิ อะไรขน้ึ เหตใุ ดเสยี งของนางถงึ กลายเปน็ เสยี ง
ของบรุ ษุ ?
เสยี งไพเราะทเี ดยี ว แตห่ ากมาจากคอของตน กน็ า่
กลวั อยดู่ ไี มใ่ ชห่ รอื ?
การเคล่ือนไหวของนางดึงดูดความสนใจของบุรุษ
ชดุ ดําไดส้ ําเรจ็
บรุ ษุ ชดุ ดํามองดนู างอยา่ งเฉยเมย แววตาไรซ้ ง่ึ รอ่ ง
รอยของความออ่ นโยนหรอื สงสาร ราวกบั กําลงั มองคน
ทต่ี นรงั เกยี จยงิ่
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื นัง่ ตวั ตรง รบี มองทมี่ อื ของนาง
มอื เรยี วราวกบั หยก ขอ้ ตอ่ กระดกู ชดั เจน งามวจิ ติ ร
หาผใู้ ดเปรยี บ แต…่ น่ีไมใ่ ชม่ อื ของนาง! เปน็ มอื ของบรุ ษุ !
นางรบี สมั ผสั หนา้ อกตนตอ่
อกน้อยๆ ของนางละ?
แลว้ นางกจ็ บั เอวบางของตน
ไม่สัมผัสถึงเอวบาง ทวา่ สัมผัสกับกล้ามเน้ือหน้า
ทอ้ งกระชบั แน่น และรอ่ งบนกระดกู เชงิ กราน
เกดิ อะไรขน้ึ ?
นางกดั นวิ้ ดว้ ยความต่นื ตระหนก ภายในใจคาดเดา
คงไมใ่ ชว่ า่ นาง…ถกู ฟา้ ผา่ จนกลายเปน็ บรุ ษุ กระมงั ?
ไมต่ อ้ งสงสยั เลย เส้อื ผา้ ของนางกไ็ มใ่ ชข่ องนาง ทวา่
ยามน้ีนางไมไ่ ดส้ งั เกตถงึ สงิ่ น้ี นางยน่ื มอื สนั่ ระรกิ ออกมา
จบั กางเกงของตน กอ่ นจะสูดหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กใ็ ช้
มอื …
“เปน็ บา้ อะไร!”
ทวา่ บรุ ุษชดุ ดํากลับใชข้ ลุ่ยกนั้ มอื ของนางท่ีเอ้อื มลง
มา
บรุ ษุ ชดุ ดําทนดตู อ่ ไปไมไ่ ด้ เจา้ น่ีประสาทอะไร? ถกู
อสั นีบาตจนเสยี สตไิ ปแลว้ ร?ึ กลา้ ปลดกางเกงตอ่ หน้า
เขา แลว้ ยงั จะสอดมอื เขา้ ไป เขาจะทําอะไรกนั แน่?
ชว่ ยตวั เองตอ่ หนา้ เขาหรอื ?
บรุ ษุ ชดุ ดํารสู้ กึ หนาวสะทา้ น
แมม้ เี รอ่ื งอยากถาม แตห่ ากเขายงั นา่ รงั เกยี จเชน่ นี้
ตนกจ็ ะฆา่ เขาซะ!
จๆู่ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กร็ อ้ งไหอ้ อกมา!
เสยี งรอ้ งน้ีทําใหบ้ รุ ษุ ชดุ ดําถงึ กบั ผงะ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รอ้ งไห้ ไมใ่ ชร่ อ้ งไหธ้ รรมดา แตใ่ ชท้ งั้
มอื ทงั้ เทา้ มอื กต็ เี ทา้ กเ็ ตะ ราวกบั เดก็ หญงิ ตวั เลก็ ๆ ถกู
รงั แก
บรุ ษุ ชดุ ดํารสู้ กึ แยไ่ ปทงั้ รา่ ง
“เจา้ รอ้ งไหอ้ ะไร!” เขาเอย่ อยา่ งเยน็ ชา
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื รอ้ งไหไ้ ปพลาง ใชแ้ ขนเส้อื เชด็ น้าํ ตาไป
พลาง “เจา้ ยงั จะดขุ า้ …พอ่ ขา้ พชี่ ายขา้ ยงั ไมด่ ขุ า้ เลย…
เจา้ ดขุ า้ …”
“เจา้ …เจา้ มพี ช่ี ายดว้ ยหรอื ?” บดิ าน่าจะมหี น่ึงคน
บรุ ษุ ชดุ ดําจําได้
“เหตุใดข้าจะไม่มีพ่ีชาย?” เย่ียนเสี่ยวซ่ืองอแง
รอ้ งไหไ้ มห่ ยดุ “แตบ่ ดั น้ีขา้ เปน็ เชน่ น้ีแลว้ พชี่ ายตอ้ งจํา
ขา้ ไมไ่ ดแ้ น่…เหตใุ ดชวี ติ ขา้ ถงึ ไดข้ มข่นื เชน่ น้ี? หากรแู้ ต่
แรกขา้ คงไมม่ าตามหาประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ หากไมม่ าหาเขา
ขา้ กไ็ มต่ อ้ งเหน็ พวกเจา้ สกู้ นั ไมเ่ หน็ พวกเจา้ สกู้ นั ขา้ กไ็ ม่
ตอ้ งโดนฟา้ ผา่ แลว้ …กลายเปน็ บรุ ษุ เชน่ น้ี!”
บรุ ุษชดุ ดําฟงั ไดค้ รง่ึ หน่ึงกร็ ูส้ กึ ราวกบั มสี ายฟา้ ฟาด
ลงกลางอก เม่อื ฟงั จนจบ เขากห็ นั ไปมองอกี คนทด่ี ไู ม่
เหมอื นตวั ปลอม ทนั ใดนัน้ กร็ สู้ กึ ถงึ ฟา้ ผา่ ดงั สนัน่ !
เขามองดูเด็กที่คล้ายเยยี่ นเส่ียวซ่ือในออ้ มแขนอกี
ครงั้ เดก็ ผนู้ ัน้ มใี บหนา้ เยน็ ชา ราวกบั เขารอู้ ยนู่ านแลว้ วา่
เกดิ อะไรขน้ึ มเี พยี งเขาเทา่ นัน้ ทหี่ นา้ มดื ตามวั ทงั้ ยงั อมุ้
นาง…ไมใ่ ชส่ ิ อมุ้ เขา!
บรุ ษุ ชดุ ดํา….รสู้ กึ ไมส่ ดู้ อี กี ครงั้
ยามทเ่ี ขาพบทแ่ี หง่ น้ี ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั เยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื กต็ กลงมาจากหลงั คาแลว้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ มดสติ
ไป เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ในออ้ มแขนประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ถ็ กู ฟา้ ผา่
จนกลบั สสู่ ภาพการเปน็ ทารก
เดมิ ทคี ดิ วา่ ทงั้ หมดเปน็ เชน่ นี้ เขาไมน่ ึกวา่ ทงั้ สองจะ
ถกู สบั เปลยี่ นรา่ งกนั
ดังนั้นเจ้าหนูน้อยน่ารกั ที่เขากอดมาหน่ึงชัว่ ยาม