ขน้ึ มาจากใตโ้ ลงศพ
น่ีคอื ลกู ปดั บนรองเทา้ ของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื เส้อื ผา้ ของ
นางเปยี ก แตร่ องเทา้ ไมเ่ ปยี ก ดงั นัน้ รองเทา้ จงึ ยงั สวม
อยบู่ นเทา้ ของนาง ยามทหี่ ลวั ชา่ น้อยอมุ้ นางกระโดดไป
มา กไ็ มร่ ะวงั ทําลกู ปดั ตกไวเ้ มด็ หน่ึง
“น้องเลก็ เคยมาทนี่ ี่จรงิ ๆ” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
“หรอื คนพวกนั้นจะถูกน้ องสาวของพวกเจ้าฆ่า
ตาย?” ชายชราถามไขน่ ้อยทงั้ สามอยา่ งออ่ นแรง
ไขน่ ้อยทงั้ สามมองเขาดว้ ยสายตาดถู กู เหยยี ดหยาม
ยงิ่ กวา่ เดมิ
ชายชรากต็ ระหนักไดว้ า่ ตนพดู ผดิ ไป พลนั กระแอม
ในลําคอและกระซบิ วา่ “ขา้ ลอ้ เลน่ จะมเี ดก็ ตวั เลก็ ๆ เชน่
น้ีฆา่ คนไดอ้ ยา่ งไร? ฮา่ ๆๆ…”
ไขน่ ้อยทงั้ สามคดิ ในใจ เจา้ โง!่ น้องสาวฆา่ พวกมนั ก็
ไมฆ่ า่ ใหน้ า่ เกลยี ดเชน่ นัน้ หรอก!
ไขน่ ้อยทงั้ สามคน้ หาทงั้ ดา้ นในและดา้ นนอกโถงมดื
แน่ใจวา่ น้องสาวของพวกเขาไม่อยู่ท่ีนั่น พวกเขาจึง
วางแผนไปคน้ หาทอี่ น่ื ตอ่
ขณะที่ไขน่ ้อยทัง้ สามพยายามตามหาท่ีอยขู่ องน้อง
สาว โจวจนิ่ กบั หลวั ชา่ น้อยกพ็ บคกุ ใตด้ นิ ทพ่ี วกเขาเคย
ถกู ขงั ไว้
คกุ ใตด้ นิ ขงั คนไวม้ ากมาย ทงั้ เดก็ ชาวบา้ นธรรมดา
และผฝู้ กึ ตน จบั มาทําอะไรโจวจนิ่ กไ็ มร่ ู้
โจวจนิ่ คน้ หาทลี ะหอ้ งขงั แตก่ ไ็ มพ่ บเงาคนตดิ ตาม ดู
เหมอื นพวกเขาไมไ่ ดถ้ กู ขงั ไวท้ นี่ ่ี
ขณะทเ่ี ขาคดิ ใหห้ ลวั ชา่ น้อยไปหาทอี่ น่ื กบั ตน กพ็ บวา่
หลวั ชา่ น้อยเขา้ ไปในหอ้ งขงั วา่ งหอ้ งหน่ึง หลวั ชา่ น้อยสดู
ดมทวั่ หอ้ งขงั หนั ไปมาราวกบั กําลงั หาบางสงิ่ บางอยา่ ง
โจวจนิ่ ลบู รบู นประตหู อ้ งขงั มนั ถกู ทะลวงดว้ ยใบมดี
คม แน่นอนเขาไมค่ ดิ วา่ ทหารเผา่ มารวา่ งมากจนพงั หอ้ ง
ขงั ของพวกตนเลน่ พดู ไดเ้ พยี งวา่ นักโทษในคกุ หนีออก
ไปแลว้
เม่อื เหน็ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยขมวดควิ้ ทําทา่ ทางราวกบั
กําลังหาใครสักคน โจวจิ่นก็กระซิบถาม “มีคนใน
ครอบครวั ของเจา้ อยทู่ นี่ ี่อกี หรอื ?”
หลวั ชา่ น้อยยงั คงไมต่ อบ อมุ้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื แวบกาย
ออกไป
มนั วอ่ งไวดจุ สายฟา้ วงิ่ ผา่ นหอ้ งขงั ไปดว้ ยความเรว็
คนทถี่ กู ขงั ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเหน็ วา่ เกดิ อะไรขน้ึ พวกเขาเพยี ง
แคร่ สู้ กึ วา่ มพี ายพุ ดั ผา่ นไป รตู้ วั อกี ทหี ลวั ชา่ น้อยกต็ รวจ
ดหู อ้ งขงั ทงั้ หมดและอมุ้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ออกมาแลว้
โจวจนิ่ กก็ า้ วออกไป
หลัวช่าน้ อยอุ้มเยี่ยนเส่ียวซ่ือ ยืนครุ่นคิดใต้
แสงจนั ทร์
โจวจนิ่ มองรา่ งผอมบาง ขอ้ มอื เลก็ ๆ ราวกบั ไมเ้ ทา้
ของมนั จากนัน้ กม็ องทารกอว้ นในออ้ มแขนของมนั จน
รสู้ กึ จะอมุ้ ไมไ่ หวแทนเสยี แลว้
แตโ่ จวจนิ่ กร็ ูว้ า่ มนั ไมม่ ที างปล่อยใหต้ นอมุ้ น้องสาว
ของมนั แทน
“น่ี เจา้ ตวั เลก็ เม่อื ครเู่ จา้ หาใครอยหู่ รอื ? ในเม่อื พวก
เราต่างก็กําลังตามหาคน ไม่สู้เจ้าบอกข้าวา่ คนท่ีเจ้า
กําลงั ตามหามหี นา้ ตาเชน่ ไรดกี วา่ หรอื ขา้ จะไดช้ ว่ ยดใู ห้
เจา้ ดว้ ย” โจวจนิ่ พดู กบั มนั
หลวั ชา่ น้อยยงั คงใชค้ วามคดิ
ใ บ ห น้ า ง ด ง า ม ไ ร้ท่ี ติ ข อ ง โ จ ว จิ่ น ถู ก อ า บ ด้ ว ย
แสงจนั ทรเ์ จดิ จา้ ยงิ่ ทําใหเ้ ขาดงู ดงามยงิ่ นัก “กําลงั หา
พอ่ แมข่ องเจ้าอยหู่ รอื ? พอ่ แมข่ องเจ้ากถ็ ูกจับมาด้วย
หรอื ?”
ไมร่ ูว้ า่ ประโยคใดที่สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยได้ยนิ โจวจิน่
เหน็ วา่ ในท่ีสุดสิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยก็มีปฏิกิรยิ าตอบสนอง
มันจ้องมองท้องฟ้ายามราตรที ี่มืดมิดไรข้ อบเขตอยา่ ง
เหมอ่ ลอย ปากเลก็ ๆ สง่ เสยี งราวกบั คนละเมอ “มา๋ …
มา๋ ”
โจวจนิ่ ไมเ่ ขา้ ใจมนั อกี ครงั้
ขณะนั้นโจวจิ่นรูส้ ึกวา่ มันดูเหมือนเจ้าตัวน้อยน่า
สงสารท่ีถูกทอดทิ้ง ครอบครวั ไม่ต้องการมันหรอื ?
เพราะถกู คนทําใหก้ ลายเปน็ หลวั ชา่ โลหติ ?
“เออ่ เจา้ …” โจวจนิ่ เพงิ่ เอย่ ปาก เสยี งฝเี ทา้ เลก็ ๆ ก็
ดงั มาจากดา้ นขา้ ง ดวงตาโจวจนิ่ ขยบั วบู เอย่ กบั หลวั ชา่
น้อยวา่ “รบี หลบเรว็ ! อยา่ ใหใ้ ครเหน็ …”
ยังไม่ทันจะเอ่ยจบ พายุลูกหน่ึงได้พัดโจวจิ่นผู้มี
ใบหน้างดงามไรท้ ี่ติจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ส่วน
หวั โจกก็อุ้มเยี่ยนเส่ียวซ่ือกระโดดข้ึนไปบนต้นไม้ใหญ่
เหนือศรี ษะ
โจวจิน่ ใชพ้ ลังประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ระโดดข้นึ ไปบนกิง่
ไม้ พน่ ใบไมใ้ บหน่ึงออกมา แลว้ เอย่ กบั หลวั ชา่ น้อยดว้ ย
สหี นา้ ไรอ้ ารมณ์ “ไมต่ อ้ งขอบคณุ ”
คนท่ีมาเป็นทหารเผา่ มารอกี สคี่ น พวกเขากไ็ ปคมุ้
กนั สง่ คนเชน่ กนั แตไ่ มใ่ ชผ่ แู้ ขง็ แกรง่ เชน่ โจวจนิ่ กบั หลวั
ชา่ น้อยทจ่ี ําเปน็ ตอ้ งใชโ้ ลงศพหยกเพ่อื ปดิ กนั้ พลงั ปราณ
ทวา่ เป็นเดก็ ธรรมดา พวกเขาคมุ้ กนั ไปสง่ ชดุ หน่ึงแล้ว
กําลงั ไปสง่ ชดุ ทส่ี อง
โจวจนิ่ เปน็ ราชาพอ่ มด เขาจะอทุ ศิ ตนเพ่อื ชาวพอ่ มด
แมม่ ด มใิ ชเ่ พ่อื คนทงั้ ใตห้ ลา้ เขาไมม่ หี นา้ ทนี่ ี้ และกไ็ มม่ ี
ความสามารถเชน่ นั้น ดงั นั้นตงั้ แตต่ น้ จนจบ เขาจงึ ไม่
เคยคดิ จะทบุ หนิ ดว้ ยกอ้ นกรวด ทําลายทงั้ วงั มาร
เปา้ หมายของเขาคอื หลงั จากชว่ ยออกไปจากทน่ี ี่ได้
แลว้ กจ็ ะดแู ลผตู้ ดิ ตามของตนใหด้ ี
และสงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยกด็ เู หมอื นจะเหน็ ตรงกบั เขาใน
แงน่ ้ี แคต่ ามหาคนเทา่ นัน้ มใิ ชเ่ พ่อื ชว่ ยทกุ ชวี ติ
ไมใ่ ชไ่ มต่ อ้ งการชว่ ย แตไ่ มอ่ าจชว่ ยได้
ดว้ ยความสามารถของพวกเขาในยามน้ี ตอ่ ใหร้ ว่ ม
มอื กนั เกรงวา่ จะสงั หารผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกย็ งั
ยาก
ยงิ่ ไปกวา่ นั้น ท่ีนี่มมี ากกวา่ ยอดฝีมอื เผา่ มารนั่นผู้
เดยี ว
ทงั้ สองปกปิดพลงั ปราณของตน ทหารเผา่ มารเดนิ
ผา่ นไปโดยไมท่ นั รตู้ วั แตเ่ ดนิ ไปไดไ้ มไ่ กล จๆู่ เยย่ี นเสย่ี ว
ซ่อื ในออ้ มแขนกล็ ะเมอออกมา “อวู า้ อวู า้ ~”
“ใครน่ะ!” ทหารเผา่ มารพลนั ชกั ดาบหนั กลบั มา
กอ่ นทด่ี าบจะออกจากฝกั หลวั ชา่ น้อยกพ็ งุ่ เขา้ ไปหา
เขา
หลวั ชา่ น้อยเหวย่ี งเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ขน้ึ ไปในอากาศ ดว้ ย
ความเรว็ ทยี่ ากจะจนิ ตนาการ หกั คอของทหารเผา่ มาร
ทงั้ สแี่ ละรบั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ทตี่ กลงมาไดอ้ ยา่ งมนั่ คง
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ละเมอเสยี งหวาน “อวู า้ ~”
“อา๊ ก!” ทหารเผา่ มารอกี คนหน่ึงเดนิ ผา่ นมา เหน็
สหายสค่ี นถกู ฆา่ ตาย เขาไมไ่ ดก้ า้ วขน้ึ มาตอ่ สู้ แตก่ ลบั
คดิ จะจากไปเงยี บๆ
โจวจนิ่ สงั เกตเหน็ ทนั เวลา พลนั สะบดั แขนเส้อื กวา้ ง
ขวา้ งมดี ออกไปแทงทะลหุ วั ใจของเขา
เขาไมช่ อบฆา่ แตบ่ างครงั้ ไมฆ่ า่ กต็ อ้ งฆา่
หลวั ชา่ น้อยหนั ขวบั เดนิ จากไป!
โจวจนิ่ มองแผน่ หลังเลก็ ๆ ของมนั สลับกบั ซากศพ
บนพ้นื กร็ สู้ กึ ปวดหวั ขน้ึ มา เจา้ มหี นา้ ทแี่ คฆ่ า่ คน ไมส่ นใจ
ผลทตี่ ามมาเลยใชห่ รอื ไม?่ ดเู หมอื นสใี่ นหา้ คนน้ีเจา้ เปน็
คนฆา่ ชว่ ยอยา่ เอาความเละเทะมาทงิ้ ใหข้ า้ ทจี ะไดไ้ หม?
แตห่ ลวั ชา่ น้อยไดเ้ ดนิ จากไปไกลแลว้ !
โจวจนิ่ กดั ฟนั ลากศพเขา้ ไปในพมุ่ ไม้
º··èÕ 16 ¤ÇÒÁ¨ÃÔ§ ¡ÒÃÃÇÁ¾Å
โจวจิน่ และหลัวชา่ น้อยยงั คงเดินหน้าตามหาต่อไป
โจวจนิ่ ไมร่ ูว้ า่ หลวั ชา่ น้อยกําลงั ตามหาใครและมอี ยกู่ ค่ี น
ทวา่ หลวั ชา่ น้อยกไ็ มม่ คี วามคดิ ทจี่ ะทงิ้ โจวจนิ่ แลว้ ไปคน
เดยี ว เทยี บวา่ มนั ชอบโจวจนิ่ มาก โจวจนิ่ ยงิ่ รสู้ กึ วา่ ความ
จรงิ มนั ไมไ่ ดส้ นใจตนมากนัก
ดเู หมอื นตงั้ แตพ่ บน้องสาว มนั กจ็ มอยใู่ นโลกของตวั
เอง ในโลกนัน้ มเี พยี งน้องสาวและไมม่ ผี ใู้ ดอกี
ทัง้ สองเดินไปได้ไม่นานก็พบกับทหารเผ่ามารสอง
คน ไม่เกินความคาดหมาย พวกเขาถูกหลัวช่าน้อย
จดั การเชน่ เคย
จรงิ ๆ แล้วทหารเผา่ มารแขง็ แกรง่ มาก หากไมใ่ ช่
เพราะจๆู่ ในรา่ งกายกป็ รากฏพลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ ้นึ
ด้วยพลังเวทสมัยก่อนของโจวจิ่น เกรงวา่ จะไม่อาจ
รบั มอื พวกมนั ได้ ทวา่ คตู่ อ่ สูท้ ยี่ ากเยน็ เชน่ น้ีกย็ งั ถกู ฆา่
ตายในเง้อื มมือของสิ่งชัว่ รา้ ยตัวน้อยด้วยกระบวนท่า
เดยี ว ทงั้ ยงั ไมท่ ําใหน้ ้องสาวตอ้ งตกใจต่นื
ยามฆา่ เป็นปีศาจ ทวา่ ยามอุม้ น้องสาวกลับกลาย
เปน็ อศั วนิ ของนาง
หลังจัดการกับศพ โจวจิน่ ก็ปาดเหงอ่ื บนหน้าผาก
และเอย่ กบั หลวั ชา่ น้อย “ขา้ วา่ มาตกลงกนั ดกี วา่ พวก
เราจะไมฆ่ า่ คนแลว้ ไดห้ รอื ไม?่ หากยงั ฆา่ เชน่ นี้ตอ่ ไป วงั
มารคงวา่ งเปลา่ ”
ความวา่ งเปลา่ มไิ ดน้ า่ กลวั ทวา่ สงิ่ ทน่ี า่ กลวั คอื หาก
จๆู่ คนกล็ ดน้อยลงไปเชน่ นี้ ยอดฝมี อื ทแ่ี ทจ้ รงิ แหง่ วงั
มารตอ้ งพบวา่ มศี ตั รภู ายนอกบกุ รกุ เขา้ มาแน่ หากชาํ ระ
ลา้ งทงั้ วงั มาร พวกเขากต็ อ้ งรบั ผดิ ชอบสงิ่ ทตี่ ามมา
ทวา่ หลวั ชา่ น้อยไมไ่ ดย้ นิ ทเี่ ขาพดู เลยแมแ้ ตน่ ้อย มนั
อมุ้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เดนิ ไปโดยไมส่ นใจ!
โจวจนิ่ เงยหนา้ มองฟา้ พลางทอดถอนใจอยา่ งชว่ ยไม่
ได้
วงั มารกวา้ งใหญม่ าก ทัง้ สามค้นหอ้ งโถงทีละหอ้ ง
แต่ก็ยงั ไม่รูว้ า่ คนท่ีถูกจับมาถูกขงั ไวท้ ี่ใด จรงิ อยูท่ ี่คุก
ใตด้ นิ มหี น่ึงสว่ น แตน่ ัน่ กไ็ มใ่ ชท่ งั้ หมด ขณะทโี่ จวจนิ่ ถกู
ขงั อยใู่ นโลงระหวา่ งทางไปวงั มาร เขาได้ยนิ ทหารเผา่
มารเอย่ วา่ จะรวบรวมหน่ึงพนั ชวี ติ บูชายนั ตป์ ระมุขมาร
ไมว่ า่ จะเปน็ บรุ ษุ สตรี เดก็ คนชรา
“จะถกู ขงั ไวท้ ใ่ี ดไดน้ ะ?” โจวจนิ่ พมึ พาํ เบาๆ ทนั ใดนัน้
ทหารเผ่ามารอกี คนก็เดินมา ไม่เกินความคาดหมาย
หลวั ชา่ น้อยตดั สนิ ใจจะลงมอื อกี ครงั้ แตค่ ราวน้ีโจวจนิ่
หา้ มไว้
โจวจนิ่ กระซบิ “อยา่ ฆา่ เขา เราจะแอบตามเขาไป
บางทอี าจพบทท่ี ค่ี รอบครวั เจา้ ถกู ขงั อยกู่ ไ็ ด”้
เพราะกงั วลวา่ มนั จะไมเ่ ขา้ ใจสงิ่ ทต่ี นเอย่ โจวจนิ่ จงึ
ทําไมท้ ํามอื “ตามหาคน ตามหาคน เจา้ เขา้ ใจหรอื ไม?่
เขา จะพาเรา ไป”
เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยดเู หมอื นกบั เขา้ ใจ และมนั กไ็ ม่
โจมตที หารเผา่ มารจรงิ ๆ
โจวจนิ่ ภาวนาใหท้ ารกน้อยไมต่ ่นื ไมส่ ง่ เสยี งดงั ใดๆ
ออกมา ไมเ่ ชน่ นัน้ เพ่อื รกั ษาความลบั พวกเขากจ็ ําตอ้ ง
ฆา่ ทหารคนน้ี
โชคดีที่เย่ียนเส่ียวซ่ือหลับสนิทและยังยิม้ ในความ
ฝนั ไมล่ ะเมออะไรออกมา
โจวจนิ่ และหลัวชา่ น้อยเดนิ ตามทหารเผา่ มารไปอกี
ตําหนัก ตําหนักนั้นมมี า่ นพลงั เชน่ กนั ทที่ พ่ี วกเขาเคย
คน้ หาไมม่ คี นทถ่ี กู จบั มาและไมม่ มี า่ นพลงั แตท่ ท่ี ต่ี นกบั
หลวั ชา่ น้อยถกู ขงั ไวม้ มี า่ นพลงั หรอื น่ีจะหมายความวา่
ตําหนั กท่ีมีม่านพลังก็คือท่ีท่ีขังมนุษย์ผู้เป็นเคร่อื ง
สงั เวย?
โจวจนิ่ เดนิ ตามหลงั ทหารผนู้ ัน้ ไปเงยี บๆ
หลัวช่าน้ อยยังคงอุ้มเย่ียนเส่ียวซ่ือเหาะข้ึนลงใน
อากาศ
จๆู่ ทหารผนู้ ัน้ กห็ ยดุ เดนิ และหนั กลบั มามองดว้ ยสหี
นา้ แปลกๆ
โจวจนิ่ รบี หลบหลงั ตน้ ไม้
หลวั ชา่ น้อยตกลงตรงหวั มมุ ชายคาพอดี ไมอ่ าจหลบ
ทนั มนั ทําสหี น้านิ่ง เปล่ียนตนเองใหก้ ลายเป็นรูปป้ ัน
เลก็ ๆ ตราไขด่ ํา และใชก้ ําลงั ภายในหยดุ ชายผา้ ทปี่ ลวิ
สยายใหแ้ ขง็ ท่อื ไมเ่ คล่อื นไหว
ทหารเผา่ มารเหลอื บมองรูปป้ ันพเิ ศษทไ่ี มร่ ูว้ า่ มาอยู่
บนชายคาตงั้ แตเ่ ม่อื ใด สายลมยามค่าํ คนื พดั มา ทวา่
เส้อื คลมุ ทพี่ ลวิ้ ไสวกลบั ไมข่ ยบั
ออ๋ เปน็ รปู ป้ นั ไมผ่ ดิ แน่
ทหารเผา่ มารหนั กลบั หมายจะเดนิ ตอ่
“ฮดั ชวิ่ !”
จๆู่ หลวั ชา่ น้อยกจ็ ามออกมา
ทหารเผา่ มารหนั กลบั ไปอยา่ งรวดเรว็ หลวั ชา่ น้อยยงั
คงทําตวั เปน็ รปู ป้ นั ตราไขด่ ําไมข่ ยบั เขยอ้ื น
องครกั ษ์เผา่ มารเกาหวั เขาหฝู าดไปหรอื ? รปู ป้ นั จะ
จามไดอ้ ยา่ งไร?
ทหารเผา่ มารเดนิ ตอ่ ไป
“ฮดั ชวิ่ !”
จามอกี ครงั้ คราวน้ีเปน็ โจวจนิ่
ทหารเผา่ มารดงึ กระบอ่ี อกจากเอว เดนิ ไปหลงั ตน้ ไม้
ใหญ่
เวลานี้เองแมวปา่ ตวั หน่ึงกโ็ ผลอ่ อกมา “เมย้ี ว~”
“เจา้ หนนู ี่เอง” ทหารเผา่ มารทอดถอนใจดว้ ยความ
โลง่ อก เกบ็ ดาบเขา้ ฝกั
อนั ทจ่ี รงิ พวกเขาเขา้ มาถงึ ตําหนักนี้แลว้ หากจะฆา่
เขาทงิ้ กไ็ มเ่ ปน็ ไร แตไ่ มน่ านโจวจนิ่ กต็ อ้ งขอบคณุ ทพ่ี วก
ตนไม่ฆ่าเขาไปเสียก่อน เพราะทหารผู้น้ีมิใช่ทหาร
ธรรมดา แตเ่ ปน็ คนสนิทของผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ ปศี าจ
เขามาเพ่อื รายงานตอ่ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ ปศี าจ!
ไมก่ ลา้ คดิ เลยวา่ หากเขาหายไป ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญต่ อ้ งรู้
ไดท้ นั ทวี า่ มบี างอยา่ งผดิ ปกตใิ นวงั มาร
โจวจนิ่ และหลวั ชา่ น้อยเดนิ ตามทหารเผา่ มารเขา้ ไป
ในหอ้ งโถงทมี่ ดื และเยน็ เยยี บ หอ้ งโถงนี้กวา้ งใหญม่ าก
ด้านบนบันไดสู งมีที่นั่ งสลั กด้วยสัญลั กษณ์ มังกรดํา
ดรุ า้ ย
ยอดฝีมือเผา่ มารหลายสิบคนคารวะท่ีนั่งวา่ งเปล่า
นัน้ ตามคําสงั่ ของผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร
ทกุ คนไขวแ้ ขนสองขา้ ง วางฝา่ มอื ไวบ้ นบา่ โคง้ คํานับ
สามครงั้ อยา่ งเครง่ ครดั
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารซ่งึ เปน็ ผนู้ ํากลา่ ววา่ “เรา
ขอถวายเลอื ด รอการกลบั มาของประมขุ มาร!”
“เราขอถวายเลอื ด รอการกลบั มาของประมขุ มาร!”
“เราขอถวายเลอื ด รอการกลบั มาของประมขุ มาร!”
“เราขอถวายเลอื ด รอการกลบั มาของประมขุ มาร!”
ทวั่ ทงั้ หอ้ งโถงคลา้ ยกบั สนั่ สะเทอื นดว้ ยเสยี งอนั ทรง
พลงั ของบรรดายอดฝมี อื โจวจนิ่ รสู้ กึ วา่ หขู องตนชาเลก็
น้อย ความแปลกประหลาดยากจะอธบิ ายพุ่งสู่หัวใจ
ราวกับมีบางสิ่งจะออกมาจากรา่ งกาย ต่อต้านพลัง
ปราณจากยอดฝมี อื เผา่ มารเหลา่ นัน้
แตโ่ จวจนิ่ รวู้ า่ ตนเองทําไมไ่ ด้ เขาไมใ่ ชค่ ตู่ อ่ สขู้ องคน
พวกน้ี
เขาควบคมุ พลงั ปราณ ระงบั ความแปลกประหลาด
นัน้
“ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ”่ ทหารเผา่ มารทโ่ี จวจนิ่ และหลัวชา่
น้อยตดิ ตามมาเดนิ ไปขา้ งกายผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร
และยกมอื คํานับ
“เรยี บรอ้ ยหรอื ไม?่ ” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารลดมอื
ทคี่ ารวะลง ลกุ ขน้ึ แลว้ มองเขา
ทหารเผา่ มารพยกั หนา้ “เขาถกู นําไปทแ่ี ทน่ บชู ามาร
แลว้ ขอรบั แตเ่ ขาคอื รา่ งทก่ี ลบั ชาตมิ าเกดิ จรงิ ๆ หรอื ?
เหตใุ ดงา่ ยดายเชน่ น้ีก…็ ”
“คนผนู้ ัน้ คอื คนทฆ่ี า่ ประมขุ มารในเวลานัน้ เหตใุ ดถงึ
ถกู ขา้ ปราบไดง้ า่ ยดาย เจา้ อยากพดู เชน่ นี้ใชห่ รอื ไม?่ ” ผู้
พทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเยาะเยย้
“ขา้ น้อยมกิ ลา้ ” ทหารเผา่ มารกม้ หนา้ ลง
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารยงั คงเยาะเยย้ “เขายงั ไม่
ฟ้ ืนคืนความสามารถเดิม หรอื อาจจะไม่มีเลยด้วยซ้ํา
แน่นอนวา่ เขาไมใ่ ชค่ ตู่ อ่ สขู้ องขา้ ”
โจวจนิ่ ขมวดควิ้
คนทถ่ี กู นําขน้ึ ไปบนแทน่ บชู ามาร มเี ขาแลว้ กห็ ลวั ชา่
น้อยตนนี้ ผกู้ ลบั ชาตมิ าเกดิ ทคี่ นเผา่ มารหมายถงึ คอื
หน่ึงในพวกเขาหรอื ? หรอื ทนี่ ี่ยงั มแี ทน่ บชู ามารอน่ื อกี ?
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกําหมดั แน่น “ยามนัน้ มนั
ฆ่าประมุขมาร บัดน้ีก็ใช้ชีวติ มันเป็นเครอ่ื งสังเวยแก่
ประมขุ มาร ถอื วา่ เปน็ การแกแ้ คน้ บญั ชเี ลอื ดเม่อื หลาย
พนั ปีก่อน! เผ่ามารของข้ารอวนั นี้มานานแล้ว รอให้
ประมขุ มารกลบั มาคอ่ ยนําคนทงั้ เผา่ ไปฆา่ พวกมนั แลว้
ไอท้ ี่เรยี กวา่ ผูบ้ าํ เพญ็ ในดินแดนศักดิส์ ิทธพิ์ วกนั้นก็จะ
กลายมาเปน็ เชลยเผา่ มารของเรา!”
ผู้พิทักษ์ใหญ่แหง่ เผ่ามารไม่ได้พูดอะไรมาก ทวา่
กลบั มขี อ้ มลู มหาศาล ‘คนผนู้ ัน้ ’ ทเี่ ขาหมายถงึ ดเู หมอื น
จะเป็นคนจากดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ และเขากลับชาติมา
เกดิ แลว้ ซง่ึ กห็ มายความวา่ เขาตายไปแลว้ แตส่ งิ่ ทไี่ มร่ ู้
คือตายไปพรอ้ มกับประมุขมาร หรอื ล่วงลับไปด้วย
สาเหตอุ น่ื หลงั จากสงั หารประมขุ มารแลว้ บดั น้ี คนผนู้ ัน้
ไดก้ ลบั ชาตมิ าเกดิ แลว้ กถ็ กู คนเผา่ มารจบั ตวั กลบั มา
คนเผา่ มารรทู้ อ่ี ยขู่ องผกู้ ลบั ชาตมิ าเกดิ ไดอ้ ยา่ งไร?
แลว้ ประมขุ มารทจ่ี ะกลบั มา จะกลบั มาอยา่ งไร?
จะเหมอื นกบั คนผนู้ ั้น กลบั ชาตมิ าเกดิ อกี คน หรอื
เป็นการสรา้ งรา่ งมารใหมด่ ว้ ยความแคน้ และเลือดเน้ือ
ของเครอ่ื งสงั เวยเหลา่ นัน้ ?
โจวจนิ่ เพงิ่ มาทน่ี ่ีไดไ้ มก่ เี่ ดอื น ขอ้ มูลทเี่ ขารูย้ งั น้อย
เกนิ กวา่ จะสรปุ ความจรงิ ทงั้ หมดได้ แตห่ น่ึงสงิ่ ทแี่ น่นอน
คอื ผทู้ ถ่ี กู จบั มาทงั้ หมดจะตอ้ งตายอยใู่ นวงั มารแหง่ น้ี
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารออกคําสงั่ “เสรมิ กําลงั คมุ้
กัน อยา่ ใหผ้ ูใ้ ดรบกวนการกลับมาของประมุขมาร ผู้
บกุ รกุ วงั มารใหส้ งั หารอยา่ งไรค้ วามปรานี!”
ทันทีท่ีเอย่ จบ ทหารเผา่ มารอกี คนก็กระวกี ระวาด
เขา้ มา “เรยี นผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ!่ แทน่ บชู ามารเกดิ เรอ่ื งแลว้
ขอรบั ! คนในโลงศพหยกหายไปแลว้ !”
“คนในโลงใดที่หายตัวไป?” ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่
มารถาม
ทหารผนู้ ัน้ กเ็ อย่ วา่ “หายไปทงั้ สองคนขอรบั ! ทหารที่
แบกโลงทงั้ สค่ี นกถ็ กู ฆา่ ตายแลว้ !”
“อะไรนะ?!” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารขมวดควิ้
“ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ!่ ” ทหารเผา่ มารอกี คนหน่ึงกา้ วเขา้ มา
ยกมอื คํานับแลว้ เอย่ วา่ “เม่อื ครจู่ บั หวั ขโมยสองสามคน
ไดจ้ ากภเู ขาดา้ นหลงั ! พวกมนั หนีมาจากคกุ ใตด้ นิ ! ไมร่ ู้
วา่ พวกมนั จะเกย่ี วกบั เรอ่ื งทแ่ี ทน่ บชู ามารหรอื ไม!่ ”
“พาเขา้ มา!”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารออกคําสงั่ ทหารกลมุ่ หน่ึง
เขา้ มาพรอ้ มกับนกตัวใหญ่ ชายชราผมขาวและไขด่ ํา
น้อยทงั้ สาม!
º··Õè 17 ¾Ò¹¾ºÒµÔÁÔµÃ
ไข่น้อยทัง้ สามถูกจับ หากพูดก็ดูเหมือนกล่าวหา
ยามทพ่ี วกเขาขา้ มมา่ นพลงั เขา้ มา ไมร่ วู้ า่ มา่ นพลงั แตก
เปน็ รใู หญไ่ ดอ้ ยา่ งไร พวกเขาเขา้ มาไดอ้ ยา่ งงงๆ แตย่ าม
ทพี่ วกเขาจะออก มา่ นพลงั กลบั ไมข่ ยบั เสยี แลว้
ทบุ ตอี ยา่ งไรกไ็ มเ่ ปน็ ผล มา่ นพลงั ไมเ่ ปดิ ออกแมแ้ ต่
น้อย พวกเขากไ็ มเ่ ขา้ ใจวา่ เพราะอะไร
เออ้ รเ์ ปา่ เทา้ เอวตะโกนใหเ้ ปดิ อยนู่ าน แตม่ า่ นพลงั ก็
ไมเ่ ปดิ ออก
พวกเขาคดิ วา่ หากไปดา้ นหนา้ ไมไ่ ด้ เชน่ นัน้ เดนิ ออ้ ม
ภเู ขาไปกไ็ ด้ ผลกลบั ถกู ตาขา่ ยใหญห่ ลงั เขาดกั ไว้
ไขน่ ้อยทัง้ สามมอื สองขา้ งไพล่หลัง ถูกเชอื กรดั ตัว
มองยอดฝมี อื ในหอ้ งโถงดว้ ยสหี นา้ ไรเ้ ดยี งสา
ความจรงิ ตอนท่ีทหารเผา่ มารไปพบพวกเขากไ็ มไ่ ด้
คิดจะมัดทั้งสาม เด็กตัวเล็กๆ เช่นนี้ไม่จําเป็นต้อง
ปอ้ งกนั มใิ ชห่ รอื ?
ไม่คิดวา่ หลังจากเหน็ ชายชราถูกมัด ในใจของทัง้
สามกลบั รสู้ กึ ไมเ่ ทา่ เทยี ม
ไขน่ ้อยทงั้ สามเดนิ มาและขอใหท้ หารเผา่ มารมดั ตวั
พวกเขาดว้ ย!
มสี ทิ ธอิ์ ะไรมดั กระทงั่ ไกต่ วั นั้นแตก่ ลบั ไมม่ ดั พวกเขา
หรอื วา่ พวกเขาทําตวั รา้ ยกาจไดไ้ มเ่ ทา่ ไกต่ วั นึง? ฮ!ึ
เม่ือผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามารเห็นวา่ พวกเขามัด
กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ สามคนก็ขมวดคิ้ว เจ้าพวกน้ี
ปอดแหกอะไรกัน? แม้แต่เด็กไม่ก่ีคนก็ต้องมัดด้วย
หรอื ?
น่ีไมไ่ ดห้ มายความวา่ เผา่ มารเหน็ อกเหน็ ใจไขน่ ้อยทงั้
สามมากมายแตอ่ ยา่ งใด เพยี งแคร่ สู้ กึ วา่ ไมจ่ ําเปน็ ลกู
น้องพวกน้ีทําใหผ้ บู้ ําเพญ็ รุน่ กอ่ นๆ ดหู วาดกลวั เปน็ นก
ต่ืนธนู สิ่งน้ีทําให้ผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามารรูส้ ึกไม่
สบายใจ
จๆู่ รา่ งกายของเขากร็ ะเบดิ ไอสงั หารอนั น่าสะพรงึ
ออกมา อณุ หภมู ใิ นหอ้ งโถงคลา้ ยกบั เยน็ ลง
หลงั เสาขนาดใหญท่ ไี่ มม่ ใี ครสงั เกตเหน็ โจวจนิ่ และ
หลวั ชา่ น้อยเบกิ ตากวา้ งขน้ึ พรอ้ มกนั
โจวจิ่นไม่คิดวา่ ตนจะได้พบกับคนรูจ้ ักในโลกฝ่ ังน้ี
หากเขาจําไมผ่ ดิ เจ้าถ่านสามก้อนนั้นก็คือบุตรของพ่ี
หวนั่ กระมงั ? แปลกจรงิ เหตใุ ดพวกเขากม็ าทนี่ ่ีดว้ ย?
แลว้ ตกไปอยใู่ นเงอ้ื มมอื คนเผา่ มารไดอ้ ยา่ งไร?
ฟังรายงานจากทหารเผ่ามารเม่ือครู่ พวกเขาหนี
ออกจากคกุ ใตด้ นิ แตก่ อ่ นหนา้ นี้ไมน่ านเขากบั สงิ่ ชวั่ รา้ ย
ตวั น้อยกไ็ ปทคี่ กุ ใตด้ นิ มาแลว้ ทวา่ ไมพ่ บพวกเขาเลย
นอกเสยี จากวา่ …
โจวจิ่นจําฉากที่หลัวช่าน้ อยพยายามค้นหาในคุก
ใตด้ นิ ทถี่ กู คนทําลายได้ หรอื วา่ ทนี่ ัน่ จะเปน็ หอ้ งขงั ทพ่ี วก
เขาเคยอย?ู่ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยรไู้ ดอ้ ยา่ งไร?
แน่นอนโจวจนิ่ ไมม่ ที างเดาวา่ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยรูจ้ กั
ไขน่ ้อยทงั้ สาม เขาเหลอื บมองชายชรา และแอบเดาวา่
ชายชราผู้นี้จะเป็นคนในครอบครวั ของสิ่งชัว่ รา้ ยตัว
น้อยหรอื ไม?่
โจวจนิ่ มองหลัวชา่ น้อย ดวงตาของหลัวชา่ น้อยลุก
วาวเตม็ ไปดว้ ยความต่นื เตน้ ทไี่ มอ่ าจหลบซอ่ น
เปน็ ครอบครวั ไมผ่ ดิ กระมงั ?
ไมเ่ ชน่ นัน้ คงไมม่ ที า่ ทตี อบสนองมากเชน่ นี้
ขณะทโ่ี จวจนิ่ แอบคาดเดาความสมั พนั ธข์ องหลวั ชา่
น้อยกบั ชายชรา ทหารเผา่ มารทอี่ ยตู่ รงกลางหอ้ งโถงก็
จําชายชราได้
เขาหรต่ี าและเอย่ วา่ “ชา้ กอ่ น นี่มใิ ชท่ ตู เหมยจวั่ แหง่
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอกหรอื ? ทตู เหมยจวั่ มาแลว้ เสยี มาร
ยาทจรงิ ๆ เสยี มารยาทแลว้ ”
ชายชรายกมือปิดหน้าอยา่ งไม่รูต้ ัว “เจ้าจําผดิ คน
แลว้ ”
“ไมต่ อ้ งปดิ หรอก ทตู เหมยจวั่ คนอยา่ งเจา้ ตอ่ ให้
กลายเป็นขี้เถาข้าก็จําได้ ทําไมน่ะหรอื ? ยามนั้นเจ้า
ทรยศต่อนิกายศักดิส์ ิทธิ์ ยงั ไมถ่ ูกบรรพบุรุษของพวก
เจา้ ฆา่ ตายอกี ร?ึ หรอื วา่ เจา้ หนีมาได?้ ”
“เจา้ พลา่ มอะไร? ขา้ ทรยศตอ่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ม่อื ไร?
ยามนัน้ ขา้ …แคข่ โมยสรุ าดสี องสามไหจากอาจารยป์ ู่ ผู้
ใดจะรูว้ า่ มยี าดองอยดู่ า้ นใน…” เอย่ จบ เสยี งของชาย
ชรากแ็ ผว่ ลง
เร่ืองนี้ เกิดข้ึนมาหลายปีแล้ว ยามนั้นเขาเป็น
อนั ธพาลไมเ่ อาถา่ น ครงั้ หน่ึงบงั เอญิ ชว่ ยศษิ ยข์ องนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ศษิ ยผ์ นู้ ้ีมสี ถานะไมต่ ่าํ นักในนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
และยงั ใหส้ ถานะแกเ่ ขาในนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ย
คนผู้นี้คุ้นเคยกับการปลีกวิเวกไม่เข้าสังคม จะ
ยอมรับกฎเกณฑ์ท่ีเข้มงวดของนิ กายศักดิ์สิทธิ์ได้
อยา่ งไร? เผลอครเู่ ดยี วกว็ งิ่ ไปขโมยสรุ าของอาจารยป์ ดู่ ่มื
ผลคอื สุรานั่นมใิ ชส่ ุราชนั้ ดที วั่ ไป แตเ่ ปน็ ยาดองทมี่ ี
พลงั วญิ ญาณ วา่ กนั วา่ มปี ระโยชน์มหาศาล อาจารยป์ ไู่ ม่
ไดบ้ อกวา่ มนั ใชท้ ําอะไร แตด่ เู หมอื นวา่ เขาไดท้ ําลายเรอ่ื ง
สําคญั ของอาจารยป์ ู่ อาจารยป์ โู่ กรธจดั จงึ ลงโทษเขาให้
ไปเฝา้ ทางเขา้ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
“เฮอะ” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารไมส่ นใจเรอ่ื งเกา่ ๆ
เหลา่ นี้ เขาแคอ่ ยากรวู้ า่ เหตใุ ดคนของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ งึ
มาทน่ี ี่ เขามาคนเดยี วหรอื ยงั มคี นอ่นื ทซี่ มุ่ ซอ่ นอยใู่ นวงั
มารอกี
เขาเดนิ ไปหาชายชราผมหงอกทลี ะกา้ ว “พดู มา เจา้
ซอ่ นพวกเขาไวท้ ใี่ ด?”
ชายชราตกใจ “ซอ่ นใครทใ่ี ด?”
ผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามารเยาะเย้ย “อย่ามาเล่น
ละครกับขา้ กลอบุ ายออ่ นๆ ของเจา้ ไมพ่ อจะใชก้ ับขา้
หากเจา้ ไมย่ อมพดู ตรงๆ ขา้ กไ็ ดแ้ ตต่ อ้ งบบี ใหเ้ จา้ พดู ออก
มา”
“ชา้ ก่อน! เจ้าพูดใหด้ ีๆ!” ชายชราเอย่ ด้วยสีหน้า
จรงิ จงั “สงิ่ ใดคอื กลอบุ ายออ่ นๆ ของขา้ ไมพ่ อจะใชก้ บั
เจา้ ? ครงั้ หน่ึงเจา้ เคยถกู หลอกเอาศลิ าวญิ ญาณไปใชร่ ึ
ไม?่ ใหบ้ ทเรยี นทเ่ี จา้ ยงั ขาด?”
“คนโกงผนู้ ั้นคอื เจา้ ร?ึ ” ไอสงั หารของผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ่
แหง่ เผา่ มารพลนั เพมิ่ สงู ขน้ึ หลายเทา่
ชายชราเอย่ วา่ “หๆึ ๆ แน่นอนวา่ ไม่ แตข่ า้ สามารถ
หลอกนําศลิ าวญิ ญาณนัน้ คนื มาใหเ้ จา้ ได!้ ”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร “…”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกําหมดั แน่น “เอามนั ไปรม
ควนั ยอมพดู เม่อื ใด กใ็ หม้ นั ไดส้ นกุ เม่อื นัน้ !”
ชายชราต่นื ตระหนก
นี่มนั เรอ่ื งอะไรกนั ? เหตใุ ดตอ้ งนําเขาไปยา่ งไฟ?
เขาไมไ่ ดซ้ อ่ นใคร! เขาไมเ่ กยี่ วอะไรกบั การตายของ
ทหารพวกนัน้ !
เหตใุ ดคนื น้ียงั โยนความผดิ ใหเ้ ขาไมห่ มดอกี ?
ชายชราถกู ลากตวั ลงไป
“ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญ่ จะทําอยา่ งไรกับนกและเดก็ พวกนี้
ขอรบั ?” ทหารเผา่ มารนายหน่ึงเอย่ ถาม
“เอาไปไวท้ แ่ี ทน่ บชู าอกี ทแ่ี ลว้ มดั มนั ซะ! โยนนกตวั
นัน้ ไปทเี่ กบ็ สตั ว์ แลว้ ปลอ่ ยใหส้ ตั วป์ ระหลาดพวกนัน้ กนิ
มนั ซะ!” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารออกคําสงั่
“ขอรบั !”
ทหารเผ่ามารแยกนกหลวนศักดิส์ ิทธแิ์ ละชายชรา
ออกไป สว่ นทหารเผา่ มารอกี กลมุ่ กพ็ าไขน่ ้อยทงั้ สามไป
ทหี่ อ้ งลบั ใตด้ นิ
ผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามารเอ่ยกับยอดฝีมือที่เหลือ
“พวกเจา้ มากบั ขา้ ในวงั มารตอ้ งมผี ฝู้ กึ ตนคนอน่ื อกี เปน็
แน่ ตอ้ งไปจบั ตวั พวกมนั ออกมา อยา่ ใหพ้ วกมนั ขดั ขวาง
การกลบั มาของประมขุ มาร!”
หลงั จากกลมุ่ คนเดนิ ออกไปอยา่ งเกรยี งไกร โจวจนิ่ ก็
เดนิ ออกมาจากหลงั เสา เม่อื ครเู่ ขาสมั ผสั ไดถ้ งึ ไอสงั หาร
บนตวั ของสงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยอยหู่ ลายครงั้ เขากงั วลวา่ มนั
จะทนไม่ไหวแล้วทําอะไรผลีผลาม นึกไม่ถึงวา่ จะนิ่ง
จนถงึ ยามน้ี
เปน็ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยทตี่ อ้ งมองเสยี ใหมจ่ รงิ ๆ
แตไ่ มร่ ูเ้ หตใุ ด โจวจนิ่ ไมอ่ าจสนิทใจกบั สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั
น้อยน้ีไดเ้ ลย ไมใ่ ชว่ า่ เขาปฏเิ สธหลวั ชา่ โลหติ แตเ่ พราะ
เขารูส้ ึกวา่ สักวนั หลัวช่าโลหิตน้อยตัวนี้จะแย่งบางสิ่ง
บางอยา่ งกบั เขา!
ฟบึ !
หลวั ชา่ น้อยอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไปทห่ี อ้ งลบั
หอ้ งลับอยใู่ ต้ดิน ที่แท้ใต้ดินกเ็ ป็นที่ท่ีวงั มารตัง้ อยู่
หอ้ งโถงขนาดใหญ่ เสาแปดสบิ แปดตน้ แตล่ ะตน้ สลกั
ด้วยสัญลักษณ์มังกรดําดุรา้ ย และเม่ือผ่านมังกรดํา
แปดสิบแปดต้น พวกเขาก็มาถึงสถานท่ีท่ีคล้ายกับ
สสุ าน
มดื มวั ราวกบั ไรข้ อบเขต ทกุ สองสามกา้ วจะพบหลมุ
ศพ คนทถ่ี กู จบั มาจะถกู มดั ไวบ้ นเสาหลมุ ศพ
เสาทางทศิ ตะวนั ออกเตม็ แลว้ เสาทางทศิ ตะวนั ตก
นา่ จะกําลงั ทยอยมา
คนทถ่ี กู มดั ไวเ้ หลา่ น้ีไมม่ สี ตอิ กี แลว้ ทกุ คนกม้ หน้า
ราวกบั ผที อ่ี าจต่นื ขน้ึ มาทกุ เม่อื
วา่ ไปแล้วการกลับมาของประมุขมารยงิ่ ใหญ่เชน่ น้ี
เชยี วหรอื ? อกี ฝา่ ยเปน็ ใครกนั แน่? แลว้ มคี วามสามารถ
มากเพยี งใด?
ทหารเผา่ มารสองคนพาไขน่ ้อยทัง้ สามไปท่ีหลุมฝงั
ศพสามตําแหน่งตดิ กนั ขณะทพี่ วกเขากําลังจะถกู มดั
เสย่ี วเปา่ กเ็ อย่ ขน้ึ วา่ “ขา้ ไมเ่ อาอนั นี้ ขา้ ไมเ่ อาอนั น้ี!”
เขาพดู พลางมองไปทห่ี ลมุ ฝงั ศพขา้ งๆ ตา้ เปา่
ทหารเผา่ มารงวยงง ยามทเี่ ดก็ คนนี้เอย่ ปาก กค็ ดิ วา่
เขาจะรอ้ งขอความช่วยเหลือ ผลกลับขอให้พวกเขา
เปลยี่ นเปน็ หลมุ ศพทใี่ กลก้ วา่ น้ี? นี่ น่ีมนั อะไรกนั ?
“ไมไ่ ด!้ น่ีของขา้ !” เออ้ รเ์ ป่าเอย่ อยา่ งเดด็ ขาด ไม่
ยอมใหห้ ลมุ ศพของตนกบั เสยี่ วเปา่ เขาเหยยี บขน้ึ ไป นี่
เปน็ อาณาเขตของเขา!
“ขา้ จะเปลย่ี นกบั เจา้ !” เสย่ี วเปา่ กลา่ ว
“ไมเ่ ปลย่ี น!” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
ทหารเผา่ มารต่างตะลึง พวกเจ้าเป็นเครอ่ื งสังเวย
เขา้ ใจรไึ ม?่ ไมเ่ หน็ หรอื วา่ ท่ีน่ีทัง้ มดื ทัง้ เงยี บทัง้ หนาว?
เจา้ ไมเ่ หน็ หรอื วา่ รอบกายเจา้ มคี นมากมายถกู มดั ไว้ ตา่ ง
กส็ ลบไปหมดแลว้ ? ไมห่ วาดกลวั รอ้ งหม่ รอ้ งไห้ กลบั ยงั
ตอ่ รองเปลยี่ นหลมุ ศพ ดี พวกเจา้ เจง๋ ? มคี วามรสู้ กึ ของ
คนใกลต้ ายหน่อยไดห้ รอื ไม?่
“หนวกหู วางยาพวกมนั เถอะ!” ทหารเผา่ มารคน
หน่ึงเอย่
สหายพยกั หนา้ หยบิ หอ่ ยาผงออกจากแขนเส้อื คน
แรกทปี่ อ้ นคอื เสย่ี วเปา่ เขาเสยี งดงั ทส่ี ดุ
ไหนเลยจะรวู้ า่ เขาเพงิ่ เปดิ หอ่ กระดาษ
“ฮดั ชวิ่ !”
เสย่ี วเป่ากจ็ ามออกมา ผงแป้งเปรอะทวั่ ใบหนา้ ของ
เขา ทนั ใดนัน้ “…!!!”
“ฮา่ ๆๆๆๆ!” เออ้ รเ์ ปา่ เงยหนา้ มองและหวั เราะเสยี งดงั
ทหารเผา่ มารอกี คนย่นื มอื ออกไปจะบบี คอเดก็ คนน้ี
และเทผงยาของตนกรอกปาก
เวลาน้ีโจวจนิ่ ไมร่ อชา้
พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ นั แขง็ แกรง่ ดจุ ดาบยาวทที่ ะลุ
ทะลวงทกุ สงิ่ ยงิ ตรงไปทห่ี วั ใจของคนทงั้ สอง
ทหารเผา่ มารทัง้ สองไมท่ ันแมแ้ ต่จะอา้ ปากรอ้ ง ก็
เบกิ ตากวา้ งลม้ ลงกบั พ้นื
โจวจิ่นใช้พลังประมุขศักดิ์สิทธิป์ ลดโซ่เหล็กให้ไข่
น้อยทงั้ สาม
ไขน่ ้อยทัง้ สามรอ้ งด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะ
เงยหนา้ ขน้ึ มองไปทางโจวจนิ่ พรอ้ มกนั
แมจ้ ะเปน็ กอ้ นถา่ นน้อยทนี่ า่ เกลยี ด แตก่ เ็ ปน็ เลอื ด
เน้ือของพห่ี วนั่ ยงั พอใหช้ อบพวกเขาได้
โจวจนิ่ เดนิ ไปหาทงั้ สามดว้ ยรอยยมิ้
ไขน่ ้อยทงั้ สามตา่ งต่นื เตน้ วงิ่ เตาะแตะมาทางนี้
อนั ทจ่ี รงิ …ไมต่ อ้ งต่นื เตน้ ถงึ เพยี งน้ีกไ็ ด้ แคท่ กั ทาย
สกั คํากพ็ อแลว้ ไมใ่ ชย่ งั จะมากอดดว้ ยความรกั อกี
แมจ้ ะพูดเชน่ นี้ โจวจนิ่ กย็ งั คงอา้ แขนรบั พรอ้ มกับ
กระแอมเบาๆ
ไหนเลยจะรูว้ า่ ไข่ดําน้อยทัง้ สามกลับวงิ่ ผ่านเขาไป
กระโจนใสห่ ลวั ชา่ น้อยทอี่ ยขู่ า้ งหลงั เขา
“น้องชาย!”
โจวจนิ่ “…”
º··Õè 18 ÍÒ¹ØÀÒ¾áËè§ÃÒªÒ¾èÍÁ´!
นี่ เป็นสถานการณ์ ที่โจวจิ่นไม่เคยคาดคิด น่า
ประหลาดใจเสียยงิ่ กวา่ การที่เขามาอยทู่ ่ีโลกฝ่ งั น้ีอยา่ ง
ไมท่ ราบสาเหตุ ถา่ นน้อยทงั้ สามไมส่ นใจเขาแตว่ งิ่ ไปหา
สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อย? แล้วเรยี กสงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยวา่ อะไร
นะ?
น้องชาย?
พวกเจา้ รจู้ กั กนั หรอื ?!
หากไม่ใชเ่ พราะโจวจิ่นรูว้ า่ อวหี๋ วนั่ มีบุตรชายเพียง
สามคน เกรงจะถามวา่ สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยคงมิใชเ่ ลือด
เน้ือของพห่ี วนั่ หรอกกระมงั ?
เม่อื เหน็ ถา่ นน้อยทงั้ สามวงิ่ ไปหาเขา ดเู หมอื นจะชน่ื
ชอบเขามาก
โจวจนิ่ รสู้ กึ ถกู ทอดทงิ้
ลืมไปแล้วหรอื วา่ พชี่ ายท่ีพวกเจ้าเคยชอบเชน่ นี้มา
กอ่ นอยตู่ รงหนา้ พวกเจา้ ?
เม่อื ทงั้ สามกระโจนเขา้ หาหลวั ชา่ น้อย หลวั ชา่ น้อยก็
ทงิ้ การป้องกนั ทงั้ หมดไปอยา่ งสนิ้ เชงิ จงึ ถูกไขน่ ้อยทงั้
สามทําใหล้ ม้ กลงิ้ ไปกบั พ้นื แตแ่ มจ้ ะถกู ทําใหล้ ม้ ลงกไ็ ม่
ปลอ่ ยใหเ้ ยยี่ นเสยี่ วซ่อื ในออ้ มแขนตนถกู กดทบั ไปดว้ ย
เขาเหยยี ดแขนเลก็ ยกเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ขน้ึ เหนือศรี ษะ
“น้องชาย!”
“น้องชาย!”
น้องชาย!
ไขน่ ้อยทัง้ สามกอดหลัวชา่ น้อยอยพู่ กั หน่ึง หลัวชา่
น้อยกไ็ มข่ ดั ขนื ปล่อยใหไ้ ขท่ ัง้ สามล้มทับ ดวงตาเบกิ
กวา้ งดนู า่ รกั นา่ ชงั
หลงั จากอยกู่ บั สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยมานาน นี่เป็นครงั้
แรกทโี่ จวจนิ่ เหน็ มนั ดเู ชอ่ื ฟงั และลม้ ควา่ํ งา่ ยเชน่ น้ี ยอด
ฝมี อื ผูไ้ รเ้ ทียมทาน รกั ใครห่ ว่ งใยน้องสาวตนยงั พอวา่
แตใ่ หถ้ า่ นน้อยพวกนี้ลม้ ทบั มนั เรอ่ื งใดกนั ?
ทั้งยังทับแน่ นิ่ งเช่นน้ี กลับไม่ต่อต้านขัดขืนแม้แต่
น้อย
อนั ทจี่ รงิ ไขน่ ้อยทงั้ สามกเ็ คยพงุ่ เขา้ หาโจวจนิ่ เชน่ นี้
แตก่ ถ็ กู โจวจนิ่ ปฏเิ สธอยา่ งไรค้ วามปรานี บดั นี้จๆู่ โจวจิ่
นกน็ ึกเสยี ดายความรูส้ กึ ทถ่ี กู ถา่ นน้อยทงั้ สามลม้ ทบั …
แตก่ ไ็ มไ่ ดเ้ สียใจถึงเพยี งนั้น ดสู ิง่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยแล้วก็
เพลดิ เพลนิ ดมี ใิ ชห่ รอื ?
ไขน่ ้อยทงั้ สามไมไ่ ดพ้ บน้องเสยี่ วเจามานาน ในทสี่ ดุ
กไ็ ดพ้ บกนั แน่นอนวา่ ไมอ่ าจระงบั ความต่นื เตน้ ในใจได้
หากไมใ่ ชเ่ พราะเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ละเมอออกมา ทงั้ สามกค็ ง
ไมร่ วู้ า่ ทบั น้องเสยี่ วเจามานานเพยี งใดแลว้
“หอื ? น้องสาว?” เสย่ี วเปา่ ลกุ ขน้ึ ยนื
ต้าเป่าและเออ้ รเ์ ป่าก็ลุกข้นึ อยา่ งรวดเรว็ คนหน่ึง
เขา้ ไปกอดน้องสาว อกี คนกด็ งึ น้องเสย่ี วเจาขน้ึ
โจวจิ่นสังเกตวา่ เวลาต้าเป่าเข้าไปกอดทารกหญิง
เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยไมโ่ กรธและมอบมนั ใหเ้ ขาแตโ่ ดยดี
โจวจนิ่ ขมวดควิ้ ดว้ ยความประหลาดใจ เหตใุ ดน้อง
สาวเจา้ ถงึ ใหต้ า้ เปา่ กอดได?้ ไมใ่ หข้ า้ กอด?
ไขน่ ้อยทัง้ สามรูจ้ กั หลัวชา่ น้อย เชน่ นั้นจะรูจ้ กั น้อง
สาวของหลวั ชา่ น้อยกไ็ มแ่ ปลก เรยี กหลวั ชา่ น้อยวา่ น้อง
ชาย เรยี กน้องสาวของหลวั ชา่ น้อยวา่ น้องสาวกเ็ ปน็ เรอ่ื ง
ปกติ
แตไ่ มร่ เู้ หตใุ ดโจวจนิ่ กลบั รสู้ กึ วา่ ไมไ่ ดเ้ ปน็ เชน่ นัน้
“เจา้ เปลยี่ นชดุ ใหน้ ้องสาวหรอื ?” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
โจวจนิ่ ยดื เอว กําลงั คดิ จะบอกวา่ ขา้ เปลย่ี นเอง กไ็ ด้
ยนิ เออ้ รเ์ ปา่ มยุ่ ปากดว้ ยความรงั เกยี จ “ดไู มไ่ ดเ้ ลย!”
ลกู ศรนับหม่นื ทมิ่ แทงหวั ใจของโจวจนิ่ “…”
“น้องชาย เจา้ พบน้องสาวทใี่ ดหรอื ?” เสยี่ วเปา่ ถาม
โจวจนิ่ กลา่ วในใจ ขา้ เปน็ คนเจอ!
หลวั ชา่ น้อยยกมอื เลก็ ๆ ชขี้ น้ึ ดา้ นบน
ด้านบนนั้นกวา้ งขวางและเป็นนามธรรมมาก แต่
เส่ียวเป่าไม่ใช่ผู้ใหญ่ เขาเป็นเด็ก คําตอบที่เป็น
นามธรรมกเ็ พยี งพอแลว้
เม่ือโจวจิ่นเห็นพวกเขาทักทายกันไม่สนใจตน
ใบหน้าเล็กก็อมึ ครมึ ลงเล็กน้อย เขาเดินเขา้ ไปถามวา่
“ตา้ เปา่ เออ้ รเ์ ปา่ เสยี่ วเปา่ พวกเจา้ ยงั จําขา้ ไดห้ รอื ไม?่ ”
“จําไดส้ ิ พเ่ี ลก็ ไง!” เออ้ รเ์ ปา่ พยกั หนา้ แลว้ เดนิ ไปดงึ
มอื หลวั ชา่ น้อย “น้องชาย เจา้ ไปทใ่ี ดมา? เหตใุ ดไมม่ าหา
เราบา้ ง?”
“ใชๆ่ ! เราคดิ ถงึ เจา้ ทกุ วนั เลย!” คราวนี้ปากของเสยี่ ว
เปา่ เอย่ คําหวานยงิ่ กวา่ เออ้ รเ์ ปา่
โจวจนิ่ ถกู ทอดทงิ้ อกี ครงั้
จติ ใจเดก็ หน่มุ ของโจวจนิ่ สนั่ คลอน!
ทวา่ สัน่ คลอนเพยี งไมน่ าน เขาเป็นถึงราชาพอ่ มด
น้อย
โจวจนิ่ มองไปยงั เหลา่ เดก็ น้อยและเอย่ วา่ “ตา้ เปา่ เอ้
อรเ์ ปา่ เสย่ี วเปา่ พวกเจา้ สนิทกนั มากเลยหรอื ? ขา้ ไม่
เคยไดย้ นิ พวกเจา้ เอย่ ถงึ มากอ่ น”
“เขาคอื น้องเสยี่ วเจา! น้องชายจากหมงิ ต!ู ” เสย่ี ว
เปา่ กลา่ ว
“หมงิ ตหู รอื …” นั่นเปน็ ทางทพี่ หี่ วนั่ กบั เยยี่ นจวิ่ เฉา
ไปยงั เผา่ พอ่ มด วา่ กนั วา่ เปน็ บา้ นเกดิ อกี แหง่ ของพหี่ วนั่
โจวจนิ่ กลา่ ว “เชน่ นัน้ เสยี่ วเจา…กบั น้องสาวของเขา
กม็ าจากหมงิ ต”ู
ไขน่ ้อยทงั้ สามหนั มองเขาอยา่ งพรอ้ มเพรยี ง!
“อะไรร?ึ ขา้ พูดอะไรผดิ ?” โจวจิน่ ถามด้วยความ
สงสยั
เสยี่ วเปา่ เอย่ วา่ “น้องเสย่ี วเจามาจากหมงิ ตู แตน่ ้อง
สาวไมใ่ ช!่ เรามาจากเมอื งเยย่ี น! น้องสาวกเ็ หมอื นกนั !”
โจวจนิ่ ผงะ มองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ทกี่ ําลงั หลบั สนิทอยใู่ น
ออ้ มแขนของตา้ เปา่ และหลวั ชา่ น้อยทเี่ ออ้ รเ์ ปา่ กบั เสยี่ ว
เปา่ จบั มอื “ชา้ กอ่ น น่ีไมใ่ ชน่ ้องสาวของเขาหรอื ?”
“น้องสาวของเรา!” เสยี่ วเปา่ กระทบื เทา้
“อา…” บดั น้ีโจวจนิ่ อง้ึ ไปอยา่ งสนิ้ เชงิ เจา้ หนตู ดิ คน
นี่เปน็ เลอื ดเน้ือของพห่ี วนั่ ? โจวจนิ่ ไมร่ จู้ ะพดู อะไร
ไมแ่ ปลกเลยที่เม่อื ครูห่ ลัวชา่ น้อยตามเขามาตลอด
ทาง ทแ่ี ทช้ ายชราทถี่ กู จบั มากไ็ มใ่ ชค่ นทเี่ ขาตามหา แต่
เปน็ ไขน่ ้อยทงั้ สาม!
ไขน่ ้อยทงั้ สามและราชาศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยอยใู่ กลก้ บั ตน
เชน่ ยามนี้ แตต่ นกลบั ไมร่ สู้ กึ ถงึ พลงั ปราณของพวกเขา
เขารวู้ า่ หลงั จากราชาศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยเกดิ มากส็ ามารถ
ปกปดิ พลงั ปราณราชาศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดเ้ ปน็ อยา่ งดี แตค่ วาม
สามารถนี้มีผลกับคนอ่ืนเท่านั้น เขาเป็นราชาพ่อมด
ควรจะสมั ผสั ได้ ทวา่ เรอ่ื งจรงิ ไมเ่ ปน็ เชน่ นัน้
โจวจนิ่ มองมอื ของตน ราชาศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยจงใจซอ่ น
พลงั ปราณจากเขาหรอื พลงั เวทของเขาเรมิ่ เส่อื มลงแลว้
จรงิ ๆ?
เขารอู้ ยแู่ กใ่ จวา่ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งแรก
ความจรงิ แล้วตัง้ แต่พลังประมุขศักดิ์สิทธมิ์ ีข้ึนใน
รา่ งกายของเขาอยา่ งไมร่ ูส้ าเหตุ เขากร็ ูส้ ึกวา่ พลังเวท
ค่อยๆ หายไป ดูเหมือนวา่ พลังประมุขศักดิ์สิทธิจ์ ะ
ครอบงาํ เกนิ ไป ไมอ่ าจหลอมรวมกบั พลงั อน่ื ได้
นี่คือเหตุผลท่ีโจวจิ่นไม่ชอบโลกฝ่ ังนี้ พลังเวทคือ
พลงั โดยกําเนิดของเขา เปน็ หลกั ฐานวา่ เขาเคยมตี วั ตน
อยใู่ นประเทศมรกตและเผา่ พอ่ มด หากพลังน้ีหายไป
เขากลัววา่ ตนเอง…จะไม่แน่ใจแล้ววา่ ตัวตนของเขา
กอ่ นหนา้ นี้เคยมอี ยจู่ รงิ ๆ หรอื ไม่
ถงึ เวลานัน้ เขาจะยงั คงเปน็ โจวจนิ่ หรอื ไม?่ จะใชห่ รอื
ไม?่
“ใครน่ะ?!”
ทันใดนั้นเสียงตะโกนเครง่ ขรมึ ของทหารเผา่ มารก็
ดงั มาจากทางเขา้
โจวจนิ่ หนั ไป เหน็ วา่ ทหารเผา่ มารสองสามคนกําลงั
นําเครอ่ื งสังเวยประมุขมารอีกชุดมาทางนี้ ดูเหมือน
เครอ่ื งสงั เวยเหลา่ นัน้ ถกู วางยากอ่ นออกมาแลว้ ทา่ ทาง
มนึ งง ถกู ทหารเผา่ มารขบั ใหไ้ ปขา้ งหนา้ ราวกบั ซากศพ
เดนิ ไดม้ ายงั สสุ านอยา่ งลอ่ งลอยไรส้ ติ
แมแ้ ตเ่ สยี งตะโกนรุนแรงเม่อื ครูก่ ย็ งั ไมอ่ าจกระตนุ้
อารมณ์ใดๆ ของพวกเขา พวกเขายงั คงเดนิ ไปขา้ งหนา้
อยา่ งเชอ่ื งชา้
ทหารเผา่ มารทงั้ สเ่ี หน็ โจวจนิ่ ในชดุ สดี ํายนื อยภู่ ายใต้
แสงสลวั เดก็ หน่มุ รา่ งกายผอมเพรยี ว งดงามอยา่ งหา
ใดจะเปรยี บได้ เขาอายเุ พยี งสบิ เอด็ ปีแตก่ ลบั มรี ูปโฉม
ดงั่ ทวยเทพ อกี ทงั้ ลกั ษณะพเิ ศษทไี่ มธ่ รรมดา
ดวงตาของเขาสงบเยือกเยน็ หนั กลับมาราวเทพ
บตุ รใตแ้ สงจนั ทร์
ทหารเผา่ มารสคี่ นผงะไปตามๆ กนั
พวกเขาเองกไ็ มร่ ูว้ า่ ถกู สงิ่ ใดของบรุ ุษหน่มุ ผนู้ ี้ดงึ ดดู
ดูเหมือนเพราะกลิ่นอายของเขา และดูเหมือนเพราะ
ความงดงามของเขาเชน่ กนั
ขณะทพี่ วกเขากําลงั ตกอยใู่ นภวงั ค์ จๆู่ โจวจนิ่ กร็ า่ ย
พลงั เวทอนั ทรงพลงั เขา้ สจู่ ติ สํานึกของทกุ คน เหน็ เพยี ง
คนสคี่ นทก่ี รู่ อ้ งเขน่ ฆา่ ทํารา้ ยคนเม่อื วนิ าทกี อ่ น สญู เสยี
จติ วญิ ญาณไปในชวั่ พรบิ ตา มสี ภาพไมต่ า่ งจากเครอ่ื ง
เซน่ สงั เวยทพี่ วกเขาไดว้ างยา
สิ่งที่ต่างคือเครอ่ื งสังเวยยังคงเดินไปยังจุดหมาย
ของตนอยา่ งชา้ ๆ แตพ่ วกเขากลบั นิ่งงนั อยกู่ บั ที่
“ฆา่ มนั !” โจวจนิ่ เอย่ ออกมาอยา่ งสบายๆ
ทงั้ สต่ี า่ งชกั ดาบออกมาฟนั สหายขา้ งหนา้ ของตน
ทหารเผา่ มารสค่ี นล้มลงกบั พ้นื แทบในทันที เลือด
สดสาดกระเซน็ พวกเขาไมส่ ามารถหลุดพน้ จากพลัง
เวทของโจวจนิ่ ได้
ทวา่ ในขณะทท่ี หารทงั้ สส่ี นิ้ ใจ จๆู่ โจวจนิ่ กท็ รดุ ลงบน
หลมุ ฝงั ศพ
ไขน่ ้อยทงั้ สามวงิ่ เขา้ มาดเู ขาดว้ ยความกงั วล
เออ้ รเ์ ปา่ ถามวา่ “พเี่ ลก็ เปน็ อะไร? ทา่ นไมเ่ ปน็ ไรใช่
หรอื ไม?่ ”
ยามท่ีเขาออกกระบวนท่าเม่อื ครู่ ได้ใชร้ า่ งกายบงั
สายตาของไขน่ ้อยทงั้ สามไว้ พวกเขาจงึ ไมเ่ หน็ ฉากการ
เขน่ ฆา่ เพยี งแตร่ วู้ า่ เวลาน้ีพวกเขาลม้ ลงแลว้
โจวจนิ่ ออ่ นแรงอยา่ งมาก
เพยี งแคค่ วบคมุ ทหารเผา่ มารทงั้ สี่ เขากด็ เู หมอื นจะ
หมดแรง
เวทมนตรข์ องเขา…กําลงั หายไปจรงิ ๆ
แตเ่ ดมิ พลงั เวทสามารถฟ้ นื ฟไู ด้ ทวา่ ตงั้ แตเ่ ขามาท่ี
นี่ ใชพ้ ลงั เวทไปเพยี งครงั้ เดยี ว แลว้ มนั กล็ ดน้อยลง ไม่
อาจฟ้ นื ฟไู ดอ้ กี
ไข่น้อยทัง้ สามไม่รูว้ า่ เม่ือครูน่ ้ีเกิดอะไรข้ึน เหตุใด
ทหารเผา่ มารทม่ี าจบั พวกเขาถงึ ลม้ ลงเสยี เอง แตพ่ วก
เขาตา่ งกค็ ดิ เหมอื นกนั วา่ โจวจนิ่ ลม้ ลงกบั พ้นื ใบหนา้ ซดี
เผอื ดเชน่ น้ีเพราะหวาดกลวั ทหารเผา่ มารเหลา่ นัน้
เออ้ รเ์ ปา่ เอย่ เบาๆ “พเ่ี ลก็ ไมต่ อ้ งกลวั เราจะปกปอ้ ง
ทา่ นเอง!”
พลังประมุขศักดิ์สิทธิใ์ นรา่ งของโจวจิ่นได้ฟ้ ืนฟูช่ี
ดงั้ เดมิ ของเขาอยา่ งรวดเรว็ เวลาเพยี งไมก่ อี่ ดึ ใจเขาก็
กลับมามกี ําลังวงั ชาเตม็ เป่ ียมอกี ครงั้ แตพ่ ลังเวทของ
เขากลบั ยงั คงไมม่ วี แ่ี วววา่ จะฟ้ นื คนื มา
สงิ่ น้ีไมอ่ าจทําใหเ้ ขารสู้ กึ ดไี ด้
เขาเอาแตค่ ดิ วา่ หากพลงั เวทหายไป เขาอาจสญู เสยี
ตวั ตนเม่อื กอ่ นไป เขาดเู หมอื นกบั คอ่ ยๆ กลายเปน็ คน
อน่ื …เขาไมอ่ ยากกลายเปน็ คนอน่ื !
เขาคอื ราชาพอ่ มดโจวจนิ่ !
เขาตอ้ งหาทางออกจากโลกฝ่ งั น้ีใหเ้ รว็ ทสี่ ุดและกลบั
ไปยงั ทข่ี องตวั เองอกี ครงั้
º··èÕ 19 ¾èÕ¨èÔÇÁÒáÅéÇ
ในขณะทโี่ จวจนิ่ และเหลา่ ซาลาเปาน้อยรวมตวั กนั ได้
อยา่ งราบรน่ื และกําลงั หาทางออกจากวงั มารอยนู่ ัน้ อวี๋
หวนั่ กบั เยยี่ นจวิ่ เฉากเ็ ดนิ ทางมาถงึ โลกฝ่ งั นี้
ตอนแรกเยย่ี นจวิ่ เฉาไดย้ นิ เสยี งประตหู นิ ดงั กกึ กอ้ ง
ดา้ นนอกถ้าํ รูส้ กึ วา่ บางสงิ่ ทส่ี ําคญั กําลงั จะปิดลง เขา
ไมร่ ูว้ า่ มนั หมายถงึ สงิ่ ใด ทวา่ ในใจมลี างสงั หรณ์ไมด่ นี ัก
ราวกบั วา่ หากไปไมท่ นั เขาจะตอ้ งเสยี ใจไปตลอดชวี ติ
ดงั นัน้ เขาจงึ ดงึ อวหี๋ วนั่ เขา้ ไปในถ้าํ
เวลานัน้ ประตใู กลป้ ดิ ลงแลว้ ไมม่ เี วลาพอใหค้ ดิ เขา
รบี พาอวหี๋ วนั่ แวบกายเขา้ ไปด้านใน และพวกเขากม็ า
โผลท่ โี่ พรงถ้าํ ประหลาดแหง่ หน่ึง
ภายในถ้าํ มแี ทน่ หนิ ซ่งึ มโี ซต่ รวนและโซเ่ หลก็ ทที่ ํา
จากเหลก็ นิลกระจดั กระจายอยดู่ า้ นบน โซเ่ หลา่ นั้นถกู
ปกคลุมด้วยฝุ่นหนา ทวา่ ด้านในกลับถูกถูจนแวววาว
เดาไดว้ า่ ทแี่ หง่ นี้เคยกงั ขงั ใครบางคนมาเปน็ เวลานาน
หนอนกทู่ ตี่ วั สนั่ ระรกิ กระจายอยบู่ นพ้นื สตั วพ์ ษิ ตวั
น้อยจดจําพลงั ปราณของพวกมนั ได้ มนั คอื หนอนกทู่ อี่ ยู่
กบั ไขน่ ้อยทงั้ สาม
มีความเป็นไปได้สองอยา่ ง ไข่น้อยทัง้ สามเคยพา
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื มาทน่ี ี่ หรอื ไมก่ ม็ คี นอน่ื ขโมยหนอนกขู่ อง
พวกเขาและโยนมนั ไวท้ นี่ ่ี
เยยี่ นจวิ่ เฉาคดิ วา่ เปน็ อยา่ งแรกมากกวา่
ทวา่ เกดิ อะไรข้นึ ทน่ี ี่ เหตใุ ดพวกเขาถงึ โยนหนอนกู่
ทงิ้ ?
แน่นอนวา่ ไขน่ ้อยทงั้ สามนําหนอนกมู่ าดว้ ยไมเ่ พยี ง
เพ่อื เลน่ สนกุ เทา่ นัน้ แตน่ ี่เปน็ นิสยั ทอี่ าเวย่ ไดป้ ลกู ฝงั ให้
พวกเขา หากพวกเขาหายตวั ไป ครอบครวั จะสามารถ
ตามพลงั ปราณของหนอนกมู่ าพบพวกเขาได้ ดงั นัน้ พวก
เขายอ่ มไมม่ ที างทงิ้ หนอนกดู่ ว้ ยตนเอง
เยี่ยนจิ่วเฉาคาดเดาถึงความเป็นไปได้นั บไม่ถ้วน
ทวา่ ไมม่ ที างเดาไดเ้ ลยวา่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ําใหห้ นอน
กหู่ วาดกลวั จนหนีไป นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ องกไ็ มร่ วู้ า่ ตน
ไดท้ ําใหห้ นอนกทู่ น่ี า่ รกั หวาดกลวั และหนีไป นกเปน็ ศตั รู
ตามธรรมชาติของหนอน อีกอย่างมันยังเป็นสัตว์
ประหลาดทม่ี สี ายเลอื ดหงส์
ต่อมา ทั้งสองสังเกตเห็นภาพวาดบนผนังและรู
ขนาดใหญบ่ นภาพวาด
ทงั้ สองเขา้ ไปในรู เดนิ ไปจนสดุ ทางกม็ าถงึ เทอื กเขา
แหง่ หน่ึง
สงิ่ ทแ่ี ปลกคอื พวกเขาเขา้ ถ้าํ มาในเวลากลางวนั และ
ดูเหมือนผ่านไปไม่ถึงครง่ึ ชวั่ ยามตัง้ แต่พวกเขาเข้ามา
ทวา่ ฟา้ ทน่ี ่ี…กลบั มดื เสยี แลว้ !
ตอนแรกทัง้ สองคิดวา่ เป็นสุรยิ ุปราคา ทวา่ รออยู่
นาน สรุ ยิ ปุ ราคากย็ งั ไมผ่ า่ นไป แมแ้ ตท่ อ้ งฟา้ เหนือหวั
ของพวกเขากเ็ รมิ่ ปรากฏดวงดาว ทัง้ สองคนจึงแน่ใจ
แลว้ วา่ นี่เปน็ เวลากลางคนื จรงิ ๆ
แมว้ า่ อวหี๋ วนั่ จะเขา้ ใจเรอ่ื งเขตเวลาของโลก แตไ่ ม่
วา่ อยา่ งไร ภายในระยะเวลาไมถ่ งึ ครง่ึ ชวั่ ยามกไ็ มม่ ที าง
เดินเท้าข้ามเขตเวลาได้มากมายเช่นนี้ จากกลางวนั
เปน็ กลางคนื เชยี วนะ
ทงั้ สองยงั ครนุ่ คดิ วา่ หรอื น่ีอาจเปน็ การพรางตา บน
เกาะรา้ งพวกเขาถกู พอ่ มดดําจบั ได้ แตไ่ มว่ า่ จะเปน็ การ
พรางตาหรอื เวทมนตรค์ าถา ล้วนได้ผลเฉพาะกับคน
ไมม่ ผี ลกบั สตั วพ์ ษิ ตวั น้อย
“กลางคนื แลว้ หรอื ?” อวหี๋ วนั่ ถามสตั วพ์ ษิ ตวั น้อย
สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยพยกั หนา้
ขอ้ สงสยั เรอ่ื งการพรางตาถกู ตดั ทงิ้
ทนี่ ี่มดื แลว้ จรงิ ๆ!
เยยี่ นจวิ่ เฉาจบั มอื อวหี๋ วนั่ แน่น ทน่ี ่ีแปลกเกนิ ไป เขา
จะปลอ่ ยใหน้ างเดนิ หลงไมไ่ ด้
“สัมผสั พลังปราณของพวกต้าเป่าได้หรอื ไม?่ ” อวี๋
หวนั่ ถามสตั วพ์ ษิ ตวั น้อย
สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยสา่ ยหวั
ความจรงิ ตอ่ ใหไ้ มม่ หี นอนกู่ สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยกไ็ ดท้ ํา
เครอ่ื งหมายไวบ้ นตัวพวกเขาแล้ว เท่ากับเป็นการทิ้ง
พลงั ปราณของตนไวบ้ นตวั พวกเขา ตามหลกั แลว้ กต็ าม
หาตวั ไดไ้ มย่ าก
ทวา่ หลงั จากเขา้ มายงั สถานทผี่ สี งิ แหง่ นี้ สตั วพ์ ษิ ตวั
น้อยกไ็ มส่ มั ผสั ถงึ พลงั ปราณพวกเขาอกี แลว้
น่ีไมใ่ ชเ่ รอ่ื งแปลก นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าพวกเขาบนิ
ขน้ึ ฟา้ สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยอยบู่ นพ้นื ดนิ แน่นอนวา่ ไมม่ ที าง
สมั ผสั ถงึ
“หมอกดําชา่ งหนายงิ่ นัก”
อวหี๋ วนั่ เงยหนา้ ขน้ึ เหน็ เมฆสดี ําลอยอยบู่ นฟา้ มวล
หมอกดํามหาศาลบดบงั ดวงดาวบนทอ้ งฟ้าเหนือศีรษะ
ของเธอในทนั ที
“หมอกดําพวกนี้ดูแปลกๆ” เยยี่ นจิว่ เฉาขมวดคิว้
เขารูส้ กึ วา่ วชิ าอายวุ ฒั นะในรา่ งกายขบั เคล่อื นไหลเวยี น
ด้วยตัวเอง หมอกดําท่ีเข้าใกล้เขาถูกกําจัดออกไป
ราวกบั …ขจดั สงิ่ ปนเป้ อื นใหบ้ รสิ ทุ ธิ์
แมไ้ มร่ ูว้ า่ หมอกดําเหลา่ น้ีมผี ลตอ่ คนอยา่ งไรกนั แน่
ทวา่ วชิ าอายวุ ฒั นะกไ็ มม่ ที างทํารา้ ยเขา เขาคดิ จะกําจดั
หมอกดํารอบกายอวหี๋ วนั่ กเ็ หน็ วา่ จๆู่ สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยก็
กระโดดออกมายนื บนไหล่ของอวหี๋ วนั่ มนั กางกรงเลบ็
เลก็ ๆ ออกแลว้ จบั กลมุ่ หมอกดํายดั เขา้ ปากของตนเอง
คําแรกเพยี งเพราะอยากรอู้ ยากเหน็ ลมิ้ ลองรสชาติ
เทา่ นัน้ แตห่ ลงั จากไดล้ มิ้ รส สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยกช็ ะงกั ไป
จากนั้นสัตวพ์ ษิ ตัวน้อยก็คล้ายกับถึงพอใจในรสชาตินี้
มาก และจบั มนั กลนื ลงไปอกี กอ้ น
อวหี๋ วนั่ เองก็สังเกตเห็นสัตวพ์ ิษตัวน้อยที่ตะกละ
ตะกลาม หลังจากราชนั พนั สัตวพ์ ษิ นี่เป็นครงั้ แรกที่
สตั วพ์ ษิ ตวั น้อยสนอกสนใจในอาหารอยา่ งอน่ื
เจา้ นี่กนิ ไดจ้ รงิ ๆ หรอื ?
อวีห๋ วัน่ ย่ืนมือออกไปคว้า แต่กลับคว้าได้เพียง
อากาศ หมอกกค็ อื หมอก จะจบั มาไดท้ ใ่ี ด?
แต่ท่าทางเอรด็ อรอ่ ยของสัตว์พิษตัวน้อยก็ไม่ดู
เหมอื นกบั การแสดง
ดังนั้นหมอกดําท่ีเธอเห็นแต่สัมผัสไม่ได้ บัดน้ีได้
กลายเปน็ อาหารของสตั วพ์ ษิ ตวั น้อยแลว้ หรอื ?
อวหี๋ วนั่ มองเยยี่ นจวิ่ เฉาดว้ ยความสบั สน “น่ีมนั เรอ่ื ง
อะไรกนั ?”
เยย่ี นจวิ่ เฉาชะงกั และเอย่ วา่ “หมอกดําเหลา่ น้ีนา่ จะ
เปน็ พลงั งานชนิดหน่ึง วชิ าอายวุ ฒั นะไมช่ อบมนั ทวา่
บํารงุ จกั รพรรดสิ ตั วพ์ ษิ ไดด้ ยี งิ่ นัก”
สัตวพ์ ิษตัวน้อยกินหมอกดํารอบตัวอวหี๋ วนั่ อยู่พัก
หน่ึง เม่อื ใดทม่ี หี มอกดํามาเขา้ ใกล้ กจ็ ะถกู สตั วพ์ ษิ ตวั
น้อยจบั กลนื ลงทอ้ ง เม่อื เปน็ เชน่ นี้จงึ ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งถงึ มอื
เยยี่ นจวิ่ เฉา
ทงั้ สองไมร่ วู้ า่ เดก็ ๆ ไปทใี่ ดจงึ ไดแ้ ตเ่ ดนิ ไปเรอ่ื ยๆ โดย
ใชส้ ญั ชาตญาณ เดนิ ไปไดไ้ มก่ กี่ า้ วอวหี๋ วนั่ กร็ ูส้ กึ วา่ เทา้
ของเธอเหยยี บบางสงิ่ บางอยา่ ง
เธอหยบิ มนั ขน้ึ มาดู ดวงตาพลนั สอ่ งประกาย “นี่มนั
การบา้ นของเสย่ี วเปา่ !”
หากพดู ใหถ้ กู คอื การบา้ นทเ่ี สย่ี วเปา่ ยงั ไมท่ ํา
ทงั้ สองมองไปบนพ้นื รอบๆ อกี ครงั้ และพบวา่ ไมไ่ ดม้ ี
เพยี งการบา้ นทเี่ สยี่ วเป่ายงั ไมท่ ํา แตย่ งั มขี องเออ้ รเ์ ป่า
ตลอดจนตําราเรยี นทงั้ หมด กระดาษดนิ สอ หนังสตกิ๊
ดาบไม้ มดี ไม้ ลกู ขา่ ง ของเลน่ ตา่ งๆ นานาของเดก็ ทงั้
สอง
อวหี๋ วนั่ ขมวดควิ้ นี่ไปเรยี นกนั จรงิ ๆ หรอื ?
“เหตุใดไม่มีของต้าเป่า?” อวหี๋ วนั่ เอ่ยด้วยความ
สงสยั
“ต้าเป่าเทกระเป๋าเรยี นออก แล้วใชเ้ ก็บของอยา่ ง
อ่นื ” บดิ ายอ่ มรูจ้ กั บตุ รชายดี เยย่ี นจวิ่ เฉามองดกู ร็ ูว้ า่
เปน็ ฝมี อื ของตา้ เปา่
“บนพ้นื มเี ปลอื กผลไมด้ ว้ ย” อวหี๋ วนั่ คกุ เขา่ ลง
“เปน็ ของพวกเขา” เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว
กระเปา๋ เรยี นของน้องชายทงั้ สองใชใ้ สส่ งิ่ ใด ไมต่ อ้ ง
เอย่ กเ็ ขา้ ใจ
หากของของตา้ เป่าไมห่ าย กห็ มายความวา่ กระเปา๋
เรยี นของตา้ เป่ายงั ไมถ่ ูกคน้ ตา้ เป่าไมใ่ ชพ่ ท่ี ร่ี งั แกน้อง
ไมม่ ที างใหน้ ้องชายแบกอาหารกนั ไปเพยี งสองคน เชน่
นั้นก็มีเพียงแต่ กระเป๋าเรยี นของเขาต้องนําไปใช้
ประโยชน์อยา่ งอ่นื เชน่ ใส่หนังสือบางๆ สองสามเล่ม
กระดาษดนิ สอ และ…เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
หากพนี่ ้องทงั้ สยี่ งั อยดู่ ว้ ยกนั กด็ ี
อวหี๋ วนั่ ทอดถอนใจดว้ ยความโลง่ อก
แมเ้ ธอจะไมไ่ ด้เอย่ สิง่ ใด ทวา่ ตลอดทาง สิง่ ท่ีเธอ
กงั วลทส่ี ดุ คอื พนี่ ้องทงั้ สพี่ ลดั พรากจากกนั
“ตอ้ งพบพวกเขาแน่” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
“อม้ื ” อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้
หากเขาพดู เธอกเ็ ชอ่ื
เยยี่ นจวิ่ เฉาเอย่ วา่ “ใกลๆ้ นี้นา่ จะมสี วนผลไม้ พวก
เราลองไปหาดู บางทอี าจพบเบาะแสกไ็ ด”้
ทันทีท่ีสิ้นเสียง ไอกระบี่หน่ึงพุ่งสับลงมากลาง
อากาศ ดวงตาเยย่ี นจวิ่ เฉาเปน็ ประกายเยน็ เยยี บ มอื
ขา้ งหน่ึงปกป้องอวหี๋ วนั่ ไวข้ า้ งหลัง อกี ขา้ งหน่ึงเปลี่ยน
พลงั แหง่ วชิ าอายวุ ฒั นะเปน็ ดาบ ฟาดฟนั ไอกระบนี่ ัน้
เกดิ เสยี งดงั เครง้ ไอกระบถ่ี กู ตแี ตกสลายไป
ตามมาด้วยน้ําเสียงสงสัยท่ีดังมาจากท่ีไม่ไกลนั ก
“โอ?้ สหายรว่ มสายเดยี วกนั ร?ึ ลว่ งเกนิ แลว้ ขา้ ศษิ ยผ์ ู้
บาํ เพญ็ พรตอวช้ี งิ จงิ้ อโู๋ จว้ ”
ทนั ทที ส่ี นิ้ เสยี ง บรุ ษุ วยั กลางคนชดุ ดําคนหน่ึงกเ็ หาะ
ลงมาจากหมอกดํา
บรุ ุษวยั กลางคนหยดุ ยนื หา่ งจากเยย่ี นจวิ่ เฉาและอวี๋
หวนั่ ราวหกฉ่ือ เขาเหลอื บมองเยยี่ นจวิ่ เฉา ดวงตาฉาย
แววประหลาดใจ สว่ นใหญไ่ มว่ า่ เวลาใด เม่อื เหน็ บรุ ษุ รปู
โฉมงดงามลม่ เมอื งเชน่ นี้กย็ ากจะไมต่ กตะลงึ ยงิ่ ไปกวา่
นัน้ รา่ งกายของอกี ฝา่ ยยงั แผก่ ลนิ่ อายทรงพลงั อยา่ งยงิ่
อวหี๋ วนั่ ถกู เยย่ี นจวิ่ เฉาบงั ไวด้ า้ นหลงั แตเ่ ขากไ็ มไ่ ด้
บมุ่ บา่ มเดนิ เขา้ ไปดู
เขาคํานับเยย่ี นจวิ่ เฉาอยา่ งสุภาพ “เม่อื ครูข่ า้ คดิ วา่
เป็นคนของเผา่ มาร จงึ รบี รอ้ นลงมอื ไปหน่อย คงมไิ ด้
ทําใหท้ า่ นทงั้ สองบาดเจบ็ กระมงั ?”
เผา่ มาร?
ผบู้ ําเพญ็ พรตอวช้ี งิ ?
จงิ้ อโู๋ จว้ ?
เยย่ี นจวิ่ เฉาไมเ่ คยไดย้ นิ ชอ่ื เหลา่ น้ี
เขาเหลอื บมองอกี ฝา่ ยหน่ึงอยา่ งเฉยชา “เจา้ มาจาก
ทใ่ี ด?”
คราวน้ี เป็นจงิ้ อโู๋ จว้ ทไ่ี มเ่ ขา้ ใจ เม่อื ครูเ่ ขามไิ ดเ้ พงิ่
แจงช่อื เสยี งเรยี งนามของตนไปหรอกหรอื ? เขาไมร่ ูว้ า่
ตนคอื จงิ้ อโู๋ จว้ หรอื ไมเ่ คยไดย้ นิ เกยี่ วกบั ผบู้ าํ เพญ็ พรตอ
วชี้ งิ มากอ่ นกนั แน่?
แมช้ ่อื จงิ้ อโู๋ จว้ จะไมโ่ ดง่ ดงั นัก ทวา่ ผบู้ าํ เพญ็ พรตอว้ี
ชงิ หน่ึงในเจด็ ยอดฝมี อื ของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ คงไมม่ ผี ใู้ ด
ในใตห้ ลา้ นี้ไมร่ จู้ กั กระมงั ?
แต่เม่ือนึกถึงเม่ือครูต่ นเกือบจะทํารา้ ยอกี ฝ่ายโดย
ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ จงิ้ อโู๋ จว้ กร็ สู้ กึ ผดิ และใหอ้ ภยั ในความไมร่ ขู้ อง
ทงั้ สอง “ขา้ มาจากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ผบู้ าํ เพญ็ ทงั้ สองมา
จากทใ่ี ด?”
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ า้ บออะไร?
เยย่ี นจิว่ เฉามชี วี ติ อยมู่ ายสี่ ิบหา้ ปี แต่ไมเ่ คยรูว้ า่ มี
สํานักเชน่ นี้ แลว้ ผบู้ าํ เพญ็ ทอ่ี กี ฝา่ ยพรา่ํ เอย่ เยย่ี นจวิ่ เฉา
กจ็ ําไมไ่ ดว้ า่ ทใี่ ดมกี ารเรยี กคนเชน่ นี้
วนิ าทนี ้ี เยย่ี นจวิ่ เฉาแน่ใจแลว้ วา่ พวกเขาไดอ้ อกมา
จากเมอื งหลวง หรอื แมก้ ระทงั่ ตา้ โจว มายงั ทที่ พี่ วกเขา
ไมเ่ คยยา่ งกรายมากอ่ น
º··èÕ 20 ÅÙ¡¾Õè¨èÔÇà©Ò!
กอ่ นจะทําความเขา้ ใจกบั สถานการณ์ตรงหนา้ อยา่ ง
ละเอยี ด เยย่ี นจวิ่ เฉาตดั สนิ ใจปิดบงั ทม่ี าของเขากบั อวี๋
หวนั่ หลงั จากผา่ นชว่ งเวลาทโ่ี หดรา้ ยมานานหลายปี สงิ่
สําคญั ที่สุดท่ีเยยี่ นจวิ่ เฉาไดเ้ รยี นรู้ คอื อยา่ เปิดเผยตวั
ตนมากเกนิ ไป
เยยี่ นจวิ่ เฉากล่าวดว้ ยน้ําเสยี งปกติ “เรามาจาก…
นิกายเซยี น”
“หอื ?” จงิ้ อโู๋ จว้ ผงะ
อวหี๋ วนั่ เกอื บหลดุ ขาํ
บรุ ษุ ผนู้ ้ีเกลยี ดความพา่ ยแพเ้ สยี จรงิ คนอน่ื มาจาก
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขากเ็ ลยมาจากนิกายเซยี น ฟงั อยา่ งไร
นิกายเซยี นกด็ ยู งิ่ ใหญอ่ วดดกี วา่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หากไมใ่ ชเ่ พราะความขงึ ขงั จรงิ จงั ของเยยี่ นจวิ่ เฉา จิ้
งอโู๋ จว้ กเ็ กอื บจะตอบไปวา่ เจา้ ลอ้ ขา้ เลน่ อยหู่ รอื ? ใตห้ ลา้
น้ีมเี ซยี นทใ่ี ดกนั ? โออ้ วดอะไรเชน่ นี้ ไมร่ ูว้ า่ เป็นสํานัก
เลก็ ๆ จากทใี่ ด กลา้ เรยี กตนวา่ นิกายเซยี น รจู้ กั ละอาย
บา้ งไดห้ รอื ไม?่
จงิ้ อโู๋ จว้ สําลกั ไปครูห่ น่ึง ทวา่ ยงั เป็นความจรงิ ทต่ี น
เกอื บทํารา้ ยพวกเขาโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ตนเปน็ ฝา่ ยผดิ กอ่ น
ตอ้ งอดทน อดกลนั้ ใหม้ าก!
จิง้ อโู๋ จ้วระงบั หวั ใจท่ีเต้นระส่ํา และถามอยา่ งออ่ น
โยน “เชน่ นัน้ ขา้ ควรเรยี กทา่ นวา่ อยา่ งไร?”
เยยี่ นจวิ่ เฉาไมต่ อบแตก่ ลบั ถามวา่ “ผบู้ ําเพญ็ พรตอ
วชี้ งิ ของพวกเจา้ เปน็ พใี่ หญข่ องทนี่ ่ีหรอื ?”
“หอื ?” จงิ้ อโู๋ จว้ ผงะอกี ครงั้
เจา้ พดู อะไร? เหตใุ ดตอ้ งโยงถงึ ผบู้ ําเพญ็ พรตอวช้ี งิ ?
แลว้ กพ็ ใี่ หญ?่ เป็นพใี่ หญข่ องเจา้ รไึ ง? คนทอี่ า้ งวา่ มา
จากสํานักนิกายเซยี น ไยเอย่ ปากเม่อื ใดก…็ ขขี้ โมยเชน่
น้ี?
จงิ้ อโู๋ จว้ ไมอ่ าจเขา้ ใจความคดิ ของอกี ฝา่ ย “พใ่ี หญ่
อนั ใด?”
“กค็ นทเ่ี กง่ ทส่ี ดุ ไง” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
ทันใดนั้นสีหน้าแววตาจิ้งอู๋โจ้วก็เต็มไปด้วยความ
เคารพเล่อื มใส “เชน่ นั้นกม็ ใิ ชใ่ ครอน่ื นอกจากอาจารยป์ ู่
แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องขา้ ปรมาจารยเ์ ตา๋ หลซี นั ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาคลา้ ยเขา้ ใจแจม่ แจง้ “ออ้ เชน่ นัน้ เจา้ ก็
เรยี กขา้ วา่ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉา”
จงิ้ อโู๋ จว้ “?!”
ทา่ นเสพตดิ เซยี นหรอื ?
ใตห้ ลา้ น้ีหาไดม้ ปี รมาจารยเ์ ซยี นไม!่
ยามท่ีอกี ฝา่ ยสู้กลับ จงิ้ อโู๋ จว้ ยงั คิดวา่ ตนพบสหาย
รว่ มสาย ไหนเลยจะคิดว่าเป็นคนสติฟ่ ันเฟือนที่ไร้
ยางอายเชน่ น้ี?
“วา่ ไปแลว้ เจา้ ไมเ่ รยี กขา้ วา่ ปรมาจารยเ์ ซยี นหน่อย
หรอื ?” เยย่ี นจวิ่ เฉาเหลม่ องเขา
จงิ้ อโู๋ จว้ เกอื บเอย่ คําสบถ เปน็ ปรมาจารยเ์ ซยี นหรอื
ไม่ ในใจเจา้ ไมร่ หู้ รอื ? หนา้ ใหญก่ ย็ งั ไมใ่ หญเ่ ชน่ น้ี!
“คนรนุ่ หลงั ยามนี้ แมแ้ ตป่ รมาจารยเ์ ซยี นกไ็ มเ่ รยี ก
ไรก้ ฎระเบยี บ!” เยยี่ นจวิ่ เฉาฮดึ ฮดั
“ขา้ …” จงิ้ อโู๋ จว้ แทบจะหมดคําพดู เจา้ สอ่ งกระจก
หน่อยเถอะ เราทงั้ สองผใู้ ดเหมอื นคนรุน่ หลงั มากกวา่ ?
เจ้าอายุครบยี่สิบหรอื ยัง? อายุที่แท้จรงิ ของข้าเป็น
อาจารยป์ ขู่ องเจา้ ไดแ้ ลว้ !
ด้านหลังเยยี่ นจิว่ เฉา อวหี๋ วนั่ ดึงแขนเส้ือเขาเบาๆ
เป็นนัยใหเ้ ขาพอแลว้ อยา่ ไดเ้ อาชนะมากไปใหผ้ อู้ ่นื ขนุ่
เคอื ง
มใิ ชเ่ พราะอวหี๋ วนั่ เกรงจะทําใหจ้ งิ้ อโู๋ จว้ ไมพ่ อใจ อนั ที่
จรงิ ดจู ากการประมอื ของทงั้ สองเม่อื ครู่ เหน็ ไดช้ ดั วา่ จงิ้ อู๋
โจว้ ไมส่ ามารถเอาชนะเยย่ี นจวิ่ เฉาได้ ไมเ่ ชน่ นั้นเขาคง
ไมส่ ภุ าพเชน่ น้ี
แม้ที่นี่จะไม่ใชต่ ้าโจวที่ตนคุ้นเคย ทวา่ มนษุ ยท์ ี่ใด
ลว้ นเหมอื นกนั
เวลานี้พวกเขากําลงั ตามหาคน จงิ้ อโู๋ จว้ ผนู้ ี้ดเู หมอื น
เปน็ ชาวทอ้ งถนิ่ อาจไดข้ อ้ มลู ทมี่ ปี ระโยชน์จากเขากเ็ ปน็
ได้
เยย่ี นจวิ่ เฉาเขา้ ใจความกงั วลของอวหี๋ วนั่ เขาสง่ เสยี
งอมื อยา่ งเรยี บเฉย จงิ้ อโู๋ จว้ ไมร่ วู้ า่ เขาอมื กบั สงิ่ ใด จๆู่ จิ้
งอโู๋ จว้ กห็ วาดกลวั สงิ่ ทบ่ี รุ ษุ ผนู้ ้ีจะเอย่ เพราะไมว่ า่ เขาจะ
เอย่ สงิ่ ใด กร็ สู้ กึ วา่ ไมใ่ ชค่ ําพดู ทด่ี แี น่
“เหตใุ ดเม่อื ครูเ่ จา้ รูว้ า่ ขา้ เปน็ สหายรว่ มสายของเจา้ ”
เยย่ี นจวิ่ เฉากลบั เขา้ ประเดน็
จๆู่ เขากจ็ รงิ จงั ขน้ึ มา จงิ้ อโู๋ จว้ รสู้ กึ ไมช่ นิ เขาชะงกั ไป
ครหู่ น่ึงกอ่ นจะเอย่ วา่ “เจา้ ไมใ่ ชเ่ ผา่ มาร แน่นอน วา่ ตอ้ ง
เปน็ ฝา่ ยเรา หรอื วา่ จะเปน็ ฝา่ ยทส่ี ามละ?”
ฟงั จากคําพดู ของเขา ดเู หมอื นทนี่ ่ีมเี พยี งสองฝา่ ย
นั่นคือเผา่ มารและพวกเขา เรอ่ื งราวเป็นเชน่ น้ีงา่ ยข้นึ
เยอะ หากเดก็ ๆ ไมไ่ ดอ้ ยใู่ นเผา่ มาร กอ็ ยใู่ นอาณาเขต
ของผบู้ าํ เพญ็ กลมุ่ น้ี