เตม็ …กค็ อื ศตั รเู กา่ ของตนเอง?
“…”
ประมขุ มารอยากหามดี มาแทงตวั เองใหต้ าย!
มิน่าละ แววตาของหนนู ้อยถึงดูไมเ่ ป็นมติ รตลอด
เวลา เขาคดิ วา่ เพราะตนอมุ้ ไมส่ บาย ยามน้ีมาคดิ ดแู ลว้
บนใบหนา้ ของหนนู ้อยเขยี นคําวา่ ‘เจา้ โง’่
ประมขุ มารผกู้ ระอกั เลอื ดในใจรอ้ ยครงั้ “…”
เยี่ยนเส่ียวซ่ือเข้าใจความจรงิ ของเร่อื งนี้ก็เพราะ
ประมขุ มารมอบกระจกใหน้ าง
“อา้ ที่แท้น่ีกค็ ือขา้ !” หลังจากรูว้ า่ ตนสลับรา่ งกับ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กห็ ายโศกเศรา้ ในทนั ที
นางแหยห่ นา้ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย “ขา้ กว็ า่ เหตใุ ดดคู นุ้ ๆ
ทแ่ี ทก้ เ็ ปน็ ตวั ขา้ เอง เพยี งแต่ เหตใุ ดขา้ ถงึ ตวั เลก็ ลงเชน่
นี้ละ?”
ประมขุ มารกลา่ ววา่ “อาจเกย่ี วกบั ชดี่ งั้ เดมิ และการ
สะกดในรา่ งกาย โดยปกตเิ หตกุ ารณ์เชน่ นี้จะเกดิ ขน้ึ กบั
สัตวศ์ ักดิ์สิทธทิ์ ี่แปลงรา่ งเท่านั้น ยามที่ช่ีดัง้ เดิมของ
พวกมนั ลดต่าํ ลง กจ็ ะกลบั สสู่ ภาพทปี่ ระหยดั พลงั ทสี่ ดุ ”
“หรอื วา่ ขา้ …ขา้ เปน็ สตั วศ์ กั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ?” เยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื กะพรบิ ตา จๆู่ กร็ สู้ กึ วา่ แบบนี้กฟ็ งั ดไู มเ่ ลว!
ประมขุ มารใบหนา้ มดื มน “เจา้ เปน็ มนษุ ย์ ขา้ แน่ใจ”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มยุ่ ปาก “เจา้ แน่ใจไดอ้ ยา่ งไร? รจู้ กั ขา้
หรอื ?”
ประมขุ มารไมต่ อบ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื แหยต่ วั เองอกี ครงั้ เออ่ ไมส่ ิ บดั น้ีเปน็
ใบหน้าของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย นางมองดใู บหน้าเลก็
อวบอว้ น แลว้ เอย่ ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ขา้ นา่ รกั ยงิ่ นัก!”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยกใ็ บหนา้ มดื มน
เย่ียนเส่ียวซ่ือนึ กบางอย่างข้ึนมาได้อย่างรวดเรว็
ยามนี้นางได้กลายเป็นประมุขศักดิ์สิทธแิ์ ล้ว ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ก็ ลายเปน็ นาง…ในวยั เดก็ นั่นกห็ มายความ
วา่ นางสามารถใชโ้ อกาสน้ีคลายสะกดใหต้ วั เองได?้
แตค่ ําถามคอื จะคลายอยา่ งไร?
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มองมอื เรยี วดจุ หยกของตน ดว้ ยสหี นา้
งวยงง
“เปน็ อะไรร?ึ ” ประมขุ มารถาม
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ขมวดควิ้ เรยี วงามเอย่ วา่ “ขา้ อยากใช้
โอกาสนี้คลายสะกดพลงั ในรา่ งกายของขา้ แต…่ ขา้ ไมร่ ู้
วา่ จะทําอยา่ งไร เจา้ ทําไดห้ รอื ไม?่ ”
“…ไมไ่ ด”้ ประมขุ มารเอย่
“เจา้ ละ?” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มองไปทป่ี ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยสหี นา้ เยน็ ชา
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เกาหวั แลว้ ฉีกยมิ้ “อา ลมื ไปวา่ เจา้ พดู
ไมไ่ ดแ้ ลว้ เจา้ จะทําไดอ้ ยา่ งไร?”
ขณะที่กําลังครุน่ คิด คิว้ ของเยย่ี นเสี่ยวซ่อื ก็ขมวด
เขา้ หากนั
เม่ือเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุ ษผู้นี้ ทําหน้าของ
สตรหี นา้ มยุ่ แมป้ ระมขุ มารจะรคู้ วามจรงิ แตก่ ย็ งั ตอ้ ง
สดู หายใจเฮอื ก
“คราวน้ีอะไรอกี ?” ประมขุ มารถาม
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ขมวดควิ้ เอย่ วา่ “ขา้ …ขา้ ดเู หมอื นจะ
ปวดฉี่”
ประมุขมารเหลือบมองนางอยา่ งมนี ัย เรยี วควิ้ งาม
ขมวดเขา้ หากนั “เจา้ กงั วลเรอ่ื ง…”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้ “ใช่ ทนี่ ่ีไมม่ กี ระทอ่ ม จะไปฉี่
ทใ่ี ดละ?”
ประมขุ มารแทบจะพดู ไมอ่ อก!
ยามนี้เจ้าใช้รา่ งของบุรุษคนอ่ืน แต่กังวลวา่ จะมี
กระทอ่ มหรอื ไม?่
“ออ้ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ลกุ ขน้ึ เดนิ ตามประมขุ มารออก
ไป
ทงั้ สองมาอยใู่ ตต้ น้ ไมใ้ หญต่ น้ หน่ึง
“หลบั ตา” ประมขุ มารกลา่ ว
“จะทําอะไร?”
“บอกใหห้ ลบั กห็ ลบั ”
“เจา้ น่ีดจุ รงิ ”
“เชอ่ื หรอื ไม่ ขา้ ดไุ ดม้ ากกวา่ นี้อกี ?”
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือคิดวา่ อีกฝ่ายเป็นศัตรูตัวฉกาจของ
ประมุขศักดิ์สิทธิ์ ยามน้ี ตนใช้รา่ งกายของประมุข
ศักดสิ์ ทิ ธิ์ หากอกี ฝา่ ยโกรธข้นึ มาแล้วสบั นาง นางจะ
รอ้ งไหก้ ไ็ มม่ ที ใี่ หร้ อ้ งอกี แลว้
ถงึ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื จะบา้ บนิ่ แตน่ างกไ็ มโ่ ง่ ยามทคี่ วร
ก้มหัวก็ก้มหัว ออกไปหาบิดากับพี่ชายได้เม่ือใด รอ
ดเู ถอะวา่ นางจะจดั การเขาเชน่ ไร!
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื หลบั ตาลงอยา่ งเชอ่ื ฟงั
ประมขุ มารกา้ วไปขา้ งหนา้ คลา้ ยกบั ยงั มคี วามกงั วล
เลก็ น้อย ยกมอื ขน้ึ ปลดผา้ คาดศรี ษะสแี ดงของตนมาผกู
ตานาง
คนผนู้ ี้จะทําอะไรกนั แน่?
แน่นอน เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไมค่ ดิ วา่ อกี ฝา่ ยทก่ี ราํ ศกึ ทํา
สงครามเชน่ น้ี จะทําเพ่อื ใหฆ้ า่ นางงา่ ยขน้ึ อยา่ งไรแมว้ า่
นางจะกลายเปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตน่ างไมร่ อู้ ะไรเกย่ี ว
กับพลังของประมุขศักดิ์สิทธเิ์ ลย กระทัง่ วชิ าพ้ืนฐาน
ท่ีสุดยังใช้ไม่เป็น หากเขาจะฆ่านาง นั่นก็เป็นเร่อื ง
งา่ ยดายนัก
“เจา้ …” ทนั ทที เ่ี ยย่ี นเสย่ี วซ่อื จะเอย่ ปากถาม กร็ สู้ กึ
วา่ มใี ครบางคนสูดหายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนั้น เขม็ ขดั ของ
ตนกถ็ กู ปลดออก
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ผงะไปครหู่ น่ึง
“เออ่ …เจา้ จะชว่ ยขา้ ถอื หรอื ?”
“หบุ ปาก!”
…..
คนื เดอื นดบั สายลมโหยหวน
หลังจากเหตุการณ์บนเขาเซงิ่ เฟิง ทกุ คนในนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ า่ งกต็ ่นื ตระหนก อาจารยป์ ่ไู ปปิดตวั บําเพญ็
ไมอ่ าจออกมาได้ เจา้ สํานักจงึ นําศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ป
คน้ หาทเ่ี ขาเซงิ่ เฟงิ ดว้ ยตนเอง
เม่อื พวกเขาคน้ หาไปจนถงึ หนา้ ผา กเ็ หน็ เงารา่ งสงา่
งามเงาหน่ึงมาแตไ่ กล
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์
แต่…ยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวไปหาประมุ ข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กเ็ หน็ เงาสงู ใหญด่ า้ นหลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ดู
จากรปู รา่ งเปน็ บรุ ษุ หน่มุ ในชดุ สดี ํา เสน้ ผมดําขลบั ดจุ น้าํ
หมกึ กลนิ่ อายแขง็ แกรง่
เขากบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําลงั ทําทา่ ทางแปลกๆ…ใต้
ตน้ ไม้
มองแวบแรก ราวกับว่าเขากําลังกอดประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ากดา้ นหลงั …
ทกุ คนรสู้ กึ วา่ ขนของตนลกุ ชนั ขน้ึ
หากพวกเขาไมไ่ ดเ้ หน็ กบั ตา คงไมม่ วี นั เชอ่ื วา่ จะเปน็
เรอ่ื งจรงิ !
ทกุ คนอดนึกถงึ เรอ่ื งแปลกๆ ทเี่ กดิ ขน้ึ ตอนกลางวนั
ไมไ่ ด้
หรอื วา่ ——
ทเี่ ขาเซงิ่ เฟงิ กนั้ มา่ นพลงั ขน้ึ กะทนั หนั เพราะประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะทําสงิ่ ทส่ี ดุ จะพรรณนากบั บรุ ษุ ผนู้ ี้?
เพราะสงิ่ ทส่ี ดุ จะพรรณนานั้นชา่ งสะทา้ นฟา้ สะเทอื น
ดนิ กระทงั่ มา่ นพลงั ถงึ กบั แตกเปน็ เสย่ี ง?
จากนัน้ เพราะทงั้ สองละเมดิ กฎแหง่ สวรรค์ แมแ้ ต่
เหล่าทวยเทพก็ไมอ่ าจทนมอง ส่งสายฟ้าฟาดลงมาท่ี
ยอดภเู ขาเซงิ่ เฟงิ ?!
ไอห้ ยาแมเ่ อย๊ !
ทแี่ ทเ้ จา้ กเ็ ปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ชน่ นี้!!!
º··èÕ 39 »ÃÐÁØ¢ÈÑ¡´ìÔÊÔ·¸ìÔàÂÕè¹àÊÕèÂÇ«×èÍ
พวกเจา้ สองคนลมื ไปหรอื วา่ เพงิ่ โดนฟา้ ผา่ มา? อสั นี
บาตกย็ งั ไมอ่ าจหยดุ การเกยี้ วพาราสขี องพวกเจา้ ?
ทกุ คนรสู้ กึ วา่ ตนไมอ่ าจดตู อ่ ไปได้ แตก่ อ็ ดทจ่ี ะแอบดู
ไมไ่ ด้ อยา่ งไรกเ็ ป็นบุรุษรูปงามล่มเมอื งสองคน แล้ว
อยา่ งไร บรุ ุษหน่ึงในนั้นกค็ อื ประมุขศักดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวก
เขา!
แต่เหตุใด…ประมุขศักดิ์สิทธจิ์ ึงถูกบุรุษผู้นั้นเป็น
ฝา่ ยกระทํา?
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธคิ์ วรเปน็ ฝา่ ยกระทําเขามใิ ชห่ รอื ?
ในแงข่ องความสูง อันท่ีจรงิ ทัง้ สองใกล้เคียงกัน
ทวา่ …ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ ฏบิ ตั ปิ ้ กี มู่ าหลายปี แมบ้ างครงั้
ยากจะปฏเิ สธการเช้อื เชญิ ทวา่ กไ็ มก่ นิ เน้ือสตั ว์ ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ มรี ปู รา่ งสงู ผอม เม่อื เปน็ เชน่ น้ี บรุ ษุ ชดุ ดําจงึ
ดเู หมอื นสงู ใหญก่ ํายาํ กวา่
ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ทกุ คนยงั คอ่ ยๆ พบวา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ทเี่ คยเยน็ ชาราวกบั ภเู ขาน้าํ แขง็ คลา้ ยกบั ไรซ้ ง่ึ กลนิ่ อาย
ดดุ นั โดยสนิ้ เชงิ กลบั เปน็ บรุ ุษชดุ ดําทเี่ ตม็ ไปดว้ ยความ
เกรย้ี วกราด!
ไม!่
น่ีไมใ่ ชค่ วามจรงิ !
“เอาละ เรากลบั กนั เถอะ!” หลงั จากทําทกุ อยา่ งเสรจ็
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กย็ ดื เอวขเ้ี กยี จเลก็ น้อยดว้ ยทา่ ทางนา่ รกั !
ผูค้ นท่ีเหน็ ท่าทางสตรเี ต็มสิบของประมุขศักดิส์ ิทธิ์
รา่ งกายกส็ นั่ ไมห่ ยดุ
เม่ือเยี่ยนเส่ียวซ่ือหันหลังกลับจึงได้เห็นกลุ่มของ
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
สว่ นประมขุ มาร ออื เขาเองกเ็ พงิ่ รู้
ด้วยความสามารถของเขา แท้จรงิ แล้วไม่ถึงกับ
สัมผสั การเขา้ ใกล้ของผูบ้ าํ เพญ็ ไมไ่ ด้ ทวา่ เรอ่ื งเม่อื ครู่
ชา่ งยากเยน็ นัก
เขาเปน็ บรุ ษุ
ใหเ้ ขาทําเชน่ นี้กบั ชายอน่ื ผเี ทา่ นัน้ ทรี่ วู้ า่ ในใจเขาฆา่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ ายไปกพี่ นั ครงั้
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื จําประมุขหลินแหง่ นิกายศักดสิ์ ทิ ธไิ์ ด้
ดี นิกายเซยี นมกี ารตดิ ตอ่ ธรุ กจิ กบั นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ บดิ า
ของนางหลอก…เอ่อ ไม่สิ ใช้หญ้านางฟ้า (วชั พืช)
จํานวนหน่ึงในเผา่ โบราณแลกกับอาวธุ ศักดิส์ ิทธใิ์ นมอื
ของประมขุ หลนิ
นางตดิ ตามบดิ าและไดพ้ บกบั ประมขุ หลนิ หลายครงั้
เม่อื เหน็ วา่ เปน็ เขา เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กโ็ ลง่ ใจ
บุรุษท่ีต่อสู้กับประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ มร่ ูว้ า่ คือผูใ้ ด นาง
รสู้ กึ วา่ เขาอนั ตรายอยา่ งยงิ่ มพี วกของประมขุ หลนิ กด็ ี
กวา่ จดั การกบั เขาเพยี งลําพงั มาก
เยยี่ นเสี่ยวซ่ือยกมือข้นึ กําลังจะเอย่ ทักทายประมุข
หลนิ อยา่ งออ่ นหวาน ทนั ใดนั้นประมขุ หลนิ กโ็ คง้ คํานับ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื อยา่ งนอบน้อม “คารวะประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
“คารวะประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ า้ นหลงั เขายกมอื คํานับ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ผงะ
จากนั้นนางก็นึกได้วา่ ยามน้ีนางไมใ่ ชเ่ ยย่ี นเสี่ยวซ่อื
แตเ่ ปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ดวงตาเยย่ี นเสยี่ วซ่อื หลกุ หลกิ ไปมา คดิ วา่ จะอธบิ าย
ความจรงิ กบั พวกเขาอยา่ งไร บอกวา่ นางหลงทางเขา้ ไป
ในเขาเซิง่ เฟิงแล้วถูกฟ้าผ่าพรอ้ มกับประมุขศักดิส์ ิทธิ์
ทําให้ประมุขศักดิ์สิทธแิ์ ล้วกลายเป็นนาง ส่วนนางก็
กลายเปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์
พวกเขาจะเชอ่ื หรอื ไม?่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลายเปน็ ทารกน้อยทพี่ ดู ไมไ่ ด้ คํา
พดู ของตนฝา่ ยเดยี ว…จะเพยี งพอหรอื ?
เอะ๊ ?
แตเ่ ขากย็ งั เชอ่ื ไมใ่ ชห่ รอื ?
สายตาเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตกกระทบรา่ งประมขุ มารทอี่ ยู่
ขา้ งกาย คนทไ่ี มเ่ คยรจู้ กั ตนยงั เชอ่ื ประมขุ หลนิ ทไ่ี ปมา
หาสกู่ บั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ต็ อ้ งเชอ่ื เปน็ แน่!
เม่อื คดิ เชน่ นี้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื จงึ มนั่ ใจขน้ึ มาทนั ที
ทวา่ ยังไม่ทันเอ่ยปาก ประมุขมารก็คลี่ยิม้ เย็นชา
แลว้ เอย่ ดว้ ยน้าํ เสยี งทไี่ ดย้ นิ เพยี งสองคน “ผใู้ ดกต็ ามทร่ี ู้
เรอ่ื งน้ี ตอ้ งตาย”
เรอ่ื งน้ีหมายถงึ เรอ่ื งใด ไมต่ อ้ งบอกกร็ ู้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถลงึ ตามองเขา
ประมุขมารเอย่ อยา่ งไม่รูร้ อ้ นรูห้ นาว “จ้องข้าไปก็
ไมม่ ปี ระโยชน์ ไมเ่ ชอ่ื กล็ องดู เจา้ บอกหน่ึงคน ขา้ กฆ็ า่
หน่ึงคน เจา้ บอกทงั้ กลมุ่ ขา้ กฆ็ า่ ทงั้ กลมุ่ ”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มยุ่ ปาก “เหตใุ ดเจา้ ถงึ ไดโ้ หดรา้ ยเชน่
นี้!”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไมค่ ดิ วา่ คําพดู ของเขาเปน็ เทจ็ อยา่ งไร
ดไู ปแลว้ เขากไ็ มใ่ ชค่ นดเี ลยสกั นิด!
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เอย่ ตอ่ “ผใู้ ดกต็ ามทร่ี เู้ รอ่ื งนี้ ตอ้ งตาย
เชน่ นัน้ แมแ้ ตข่ า้ เองกต็ อ้ งตายมใิ ชห่ รอื ? ในเม่อื อยา่ งไรก็
ตอ้ งตาย ไมส่ ขู้ า้ บอกพวกเขา ใหพ้ วกเขาตอ่ สกู้ บั เจา้ ถงึ
ตายกจ็ ะกดั เน้ือเจา้ ใหข้ าด!”
“ตราบใดทเี่ จา้ ทําตามทข่ี า้ บอก ขา้ จะไมฆ่ า่ เจา้ ”
“แลว้ หากขา้ ไมท่ ําละ?”
“เจา้ มที างเลอื กหรอื ? คนเหลา่ นี้ รวมทงั้ อาวธุ วเิ ศษ
สบิ เจด็ ชนิ้ อาวธุ วญิ ญาณอกี สามชนิ้ บนตวั เจา้ ลว้ นไมใ่ ช่
คตู่ อ่ สขู้ องขา้ ”
แมแ้ ตน่ างมอี าวธุ วเิ ศษหรอื อาวธุ วญิ ญาณในตวั อยู่
กชี่ นิ้ คนผนู้ ้ีกร็ ?ู้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รบี กมุ ปดิ กระเปา๋ เฉียนคนุ แตก่ พ็ บวา่
รา่ งกายน้ีไมใ่ ชข่ องนาง กระเปา๋ เฉียนคนุ กย็ อ่ มไมไ่ ดอ้ ยทู่ ่ี
เอวของนาง
ประมุขมารหยิบกระเป๋าเฉี ยนคุนของนางออกมา
ราวกับเล่นกล ยกยมิ้ มุมปากเล็กน้อยมองนางราวกับ
กําลงั ถามวา่ คดิ วา่ อยา่ งไรละ?
คนฉลาดยอ่ มรจู้ กั ถอยเพ่อื รกั ษาชวี ติ !
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กดั ฟนั เอย่ กบั เขา “แลว้ หากเจา้ ใหข้ า้
ทําเรอ่ื งชวั่ รา้ ยเลา่ ?”
ประมขุ มารกลา่ วอยา่ งหยงิ่ ทระนง “เรอ่ื งชวั่ รา้ ย ขา้
ทําเองกพ็ อ ไมต่ อ้ งการยมื มอื ผใู้ ด”
“เชน่ นั้นเหตใุ ดเจา้ ไมใ่ หข้ า้ บอกตวั ตนกบั พวกเขา?”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ถาม
ประมขุ มารกลา่ ว “ขา้ กําลงั ตามหาคน อาจตอ้ งใช้
ฐานะประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องเจา้ แตไ่ มต่ อ้ งหว่ ง ไมใ่ ชค่ น
ชวั่ ชา้ เลวทราม และจะไม่ทําใหด้ ินแดนศักดิส์ ิทธขิ์ อง
พวกเจา้ เกดิ ความสญู เสยี ”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มองเขา้ ไปในดวงตาของเขา พยายาม
เคน้ ความจรงิ ประมขุ มารมองนางกลบั อยา่ งตรงไปตรง
มา ไรร้ อ่ งรอยการหลบเลยี่ งใดๆ
ห่างไปไม่ไกลนั ก พวกนิ กายศักดิ์สิทธิ์ท่ีกําลัง
ทําความเคารพอยตู่ า่ งตกตะลงึ นี่มนั เรอ่ื งอะไร? พวก
เขายงั ทําความเคารพอยเู่ ลย ทา่ นไมต่ อ้ งเสน่หาลกึ ซ้งึ
กบั สามเี ชน่ นี้กไ็ ดก้ ระมงั ? สบตาประสานรกั กนั หรอื ?
ชว่ ยคดิ ถงึ ความรูส้ กึ บรวิ ารอยา่ งพวกเราดว้ ยไดห้ รอื
ไม?่
ประมุขมารยกมุมปากเอย่ วา่ “อกี อย่าง เจ้ามิได้
ตอ้ งการคลายสะกดหรอกร?ึ เลยกําหนดมาถงึ สปี่ ี เขา
ยงั ไมค่ ลายใหเ้ จา้ ดแู ลว้ คงไมอ่ ยากชว่ ยเจา้ กระมงั ขา้
อาจชว่ ยใหเ้ จ้าคุ้นเคยกับวชิ ายทุ ธใ์ นรา่ งกายนี้ก็เป็นได้
ถงึ เวลานัน้ เจา้ กจ็ ะคลายสะกดไดด้ ว้ ยตวั เอง”
นี่เปน็ ฟางลอ่ อฐู เสน้ สดุ ทา้ ย
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตดั สนิ ใจ เชดิ คางทําสหี นา้ เยน็ ชาแลว้
เอย่ วา่ “ไมต่ อ้ งมากพธิ ี วนั น้ีขา้ ฝกึ วชิ าในเขาเซงิ่ เฟงิ จน
แทบเปน็ บา้ ตอ้ งขอบคณุ สหายทา่ นนี้ทช่ี ว่ ยเหลอื ขา้ จงึ
ไมไ่ ดร้ บั บาดเจบ็ ”
ทุกคนต่างสบตาคิดตรงกัน เอ่ยในใจวา่ เราไม่ได้
ตาบอด แตใ่ นเม่อื ทา่ นบอกวา่ ฝกึ ฝนวชิ า เชน่ นัน้ กฝ็ กึ ฝน
วชิ าเถอะ เราจะเกบ็ ความลบั ใหท้ า่ นเองประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
อยา่ งไรการเปน็ โสดหม่นื ปกี ไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งงา่ ย
มนิ า่ ละ สง่ หญงิ รบั ใชค้ นใดมาทา่ นกไ็ มเ่ คยยอมรบั ไว้
ความรสู้ กึ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทจ่ี ะอธบิ ายไดง้ า่ ยๆ
ใช่ หญงิ รบั ใชเ้ หล่านั้นก็ไม่ต้องส่งมาท่ีเขาเซิง่ เฟิง
แลว้ คราวหนา้ คดั เลอื กศษิ ยช์ ายมาสกั สองสามคนนา่ จะ
ดกี วา่
ทวา่ …เสย่ี วเออ้ รท์ มี่ รี ูปโฉมแลกลนิ่ อายเชน่ บรุ ุษผนู้ ี้
เกรงวา่ จะพบคนทส่ี องไดย้ าก
สงิ่ ทเ่ี ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไมร่ คู้ อื หลงั จากพบหนา้ กนั ไมน่ าน
เหล่ายอดฝีมือนิกายศักดิ์สิทธติ์ ่างก็คิดหาวธิ สี รา้ งวงั
หลงั ใหน้ างแลว้
“ขอบังอาจถาม…เราจะเรยี กคู่…” ประมุขหลิน
อยากเอย่ วา่ คชู่ ะตาบาํ เพญ็ เพยี ร ทวา่ เอย่ ไดค้ รง่ึ หน่ึงก็
ถกู ผพู้ ทิ กั ษ์ดา้ นหลงั สะกดิ เอว เขาสะดงุ้ รบี เปลยี่ นคําพดู
“สหาย ใช่ สหายวา่ อยา่ งไร!”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เองกไ็ มร่ !ู้
นางหนั มามองเขา เจา้ ชอ่ื อะไร?
ประมขุ มารเอย่ อยา่ งเฉยเมย “ชอ่ื ขา้ เปน็ สงิ่ ทพี่ วก
เจา้ รไู้ ดห้ รอื ?”
เม่อื ไดย้ นิ คําพดู นี้ ประมขุ หลนิ ไมไ่ ดโ้ กรธ ฟงั สๆิ ๆ น้าํ
เสยี งยโสโอหงั เชน่ นี้ เหน็ ไดช้ ดั วา่ เยอ่ หยงิ่ เพราะเป็นที่
โปรดปราน! ความสัมพันธ์คู่ชะตาบาํ เพ็ญเพียรกับ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ เรอ่ื งจรงิ !
แมว้ า่ รสนิยมของประมุขศักดิส์ ิทธจิ์ ะทําใหพ้ วกเขา
สบั สน ทวา่ กย็ งั เปน็ ประโยคเดมิ เปน็ โสดมาหลายหม่นื ปี
พวกเขาเหน็ อกเหน็ ใจประมุขศักดิส์ ิทธิ์ แค่การเป็นคู่
ชะตาบาํ เพญ็ เพยี รกบั บรุ ษุ เองมใิ ชห่ รอื ? ตอ่ ใหเ้ ขาเปน็ คู่
ชะตาบาํ เพญ็ เพยี รกบั สตั วร์ า้ ย พวกเขากพ็ ดู อะไรไมไ่ ด!้
ประมุขศักดิ์สิทธเิ์ สียสละเพ่ือพวกเขามามากมาย
ยามนี้ ก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องตอบแทนประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
พวกเขาจะตอ้ ง จะตอ้ งปกป้องความลบั ของประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์
“เช่นนั้น…พวกเราส่งประมุขศักดิ์สิทธกิ์ ลับไปกัน
เถอะ” ประมขุ หลนิ กลา่ ว
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ เดนิ ไปไดก้ า้ วหน่ึง รา่ งกาย
ของนางกท็ รดุ ลง ประมขุ มารพยงุ รบั นางไวไ้ ดท้ นั เวลา
ภายใตแ้ สงจนั ทรก์ ระจา่ ง ทกุ คนเหน็ สหี นา้ ซดี เซยี ว
ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ได้รบั บาดเจ็บจากการต่อสู้ อกี ทัง้ ยังถูกอสั นีบาต
ตกลงมากน้ เหว ยงั ไมฟ่ ้ นื ตวั ดี ทําใหย้ ามน้ีเหน่ือยลา้ จน
รา่ งกายออ่ นแรง
ในสายตาของทุกคน ประมุขศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ถูก
ทํารา้ ย ทวา่ ออ่ นแอเชน่ นี้เพราะมเี หตผุ ลบางอยา่ งเปน็
แน่
สายตาทกุ คตู่ กกระทบเรอื นรา่ งของประมขุ มาร หรอื
วา่ ทําอะไรบางอยา่ งมากเกินไป? บุรุษผูน้ ้ีดูเหมอื นผูม้ ี
พรสวรรค์ ท่ีแท้กลับเป็นปีศาจจิง้ จอกหน่มุ ? ไม่รูจ้ ัก
ยบั ยงั้ ชงั่ ใจบา้ งเลยหรอื ?
ประมุขมารลอบส่งพลังวญิ ญาณเขา้ สู่รา่ งกายของ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื อยา่ งไรร้ อ่ งรอย เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รสู้ กึ ไดท้ นั ที
วา่ ตนเองมพี ลงั เตม็ เป่ ยี ม
“ขา้ เดนิ เองไดแ้ ลว้ ” นางเอย่ ดว้ ยรอยยมิ้ ทนั ทที เ่ี อย่
จบกน็ ึกขน้ึ ไดว้ า่ บดั นี้ตนเปน็ ใคร นางรบี กม้ หนา้ แลว้ เอย่
ดว้ ยน้าํ เสยี งเยน็ ชาวา่ “ไปกนั เถอะ”
ทกุ คน “…”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ มิ้ ออกมาดว้ ย!
ยมิ้ ใหป้ ศี าจจงิ้ จอกหน่มุ !
พวกเรามองไมเ่ หน็ ไมเ่ หน็ ไมเ่ หน็ …
เดนิ ไปซกั พกั ยามผา่ นบา้ นไมเ้ ลก็ ๆ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ก็
นึกบางอยา่ งขน้ึ ไดแ้ ละเอย่ กบั ทกุ คนวา่ “ชา้ กอ่ น”
นางเดินกลับไปยงั บา้ นไม้หลังเล็ก และอุม้ ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยในหอ่ ผา้ ออกมา
เม่อื เหน็ ทารกในออ้ มแขนของเขา ประมขุ หลนิ สอง
ขาพลนั ออ่ นแรง จบั ศรี ษะคกุ เขา่ ลงกบั พ้นื !
ไม่ใช่กระมัง? พวกเจ้าสองคนทําเด็กออกมาเลย
หรอื ?!
º··èÕ 40 ¤ÇÒÁÍè͹⹢ͧ
»ÃÐÁØ¢ÁÒÃ
พวกเขากลบั มายงั เขาเซงิ่ เฟงิ
แมว้ า่ ภเู ขาเซงิ่ เฟงิ จะถกู ทําลายจนไมเ่ หลอื ชนิ้ ดี ทวา่
วงั ทปี่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ าศยั อยู่ เปน็ อาวธุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ท่ี รง
พลานภุ าพยงิ่ ไมไ่ ดร้ บั ความเสยี หายเลยแมแ้ ตน่ ้อย
ประมุขหลินมองดูประมุขศักดิส์ ิทธขิ์ องพวกตนกับ
บรุ ษุ ชดุ ดําเขา้ ไปในวงั สว่ นตวั เองกห็ ยดุ รอนอกวงั อยา่ งรู้
ดี
คนทค่ี นุ้ เคยกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ รดู้ วี า่ เขาไมช่ อบให้
ผใู้ ดเขา้ ไปในวงั ของเขา ตอ่ ใหเ้ ปน็ อาจารยป์ กู่ ท็ ําไดเ้ พยี ง
ยนื คยุ กบั เขาอยใู่ นลาน ไมเ่ ชน่ นัน้ ประมขุ หลนิ จะรสู้ กึ ได้
อยา่ งไร วา่ หลายปีมานี้ประมุขศักดิส์ ิทธอิ์ ยูอ่ ยา่ งโดด
เดยี่ วเกนิ ไป?
หากคนุ้ เคยกบั นิสยั ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตป่ ระมขุ
หลินยงั กล้าเลือกหญงิ รบั ใชใ้ หป้ ระมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ กต็ อ้ ง
บอกวา่ ประมขุ หลนิ ไมธ่ รรมดาทเี ดยี ว
เม่ือแน่ใจวา่ ประมุขศักดิ์สิทธเิ์ ดินออกไปไกลแล้ว
ประมุขหลินจึงทอดถอนใจยาวเหยยี ด สะบดั แขนเส้ือ
หนั ไปเอย่ กบั ผูพ้ ทิ ักษ์ดา้ นหลัง “สิง่ ท่ีพวกเจา้ เหน็ วนั น้ี
ขา้ ไม่สนใจวา่ พวกเจ้าจะคิดเชน่ ไร แต่หา้ มพูดออกไป
เดด็ ขาด น่ีคอื คําสงั่ เขา้ ใจหรอื ไม?่ ”
ทกุ คนยกมอื คํานับรบั คําสงั่
ประมขุ หลนิ ทอดถอนใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด้
เอย่ ตามตรง การเลี้ยงปีศาจจิง้ จอกหน่มุ อะไรนั่น
มใิ ชเ่ รอ่ื งทยี่ ากยอมรบั เกนิ ไปในสายตาของประมุขหลิน
แตห่ ากเจา้ สํานักของพวกตนเป็นฝา่ ยท่ีอยดู่ า้ นล่าง ก็
ยากทจ่ี ะเอย่ ปาก
เม่อื นึกถงึ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ หี่ ยอกลอ้ กบั ทารกผนู้ ั้น
มาตลอดทางดว้ ยใบหนา้ ยมิ้ แยม้ ออ่ นหวาน ประมขุ หลนิ
กย็ งิ่ เชอ่ื วา่ การคาดเดาของตนนัน้ ถกู ตอ้ ง
ยงั เป็นประโยคเดมิ หากเขาไมไ่ ดเ้ หน็ กบั ตาตวั เอง
คงไมม่ วี นั เชอ่ื วา่ เปน็ เรอ่ื งจรงิ
เหตผุ ลคอื หน่ึง ไมม่ ผี ใู้ ดเกง่ กาจสามารถใชก้ ลอบุ าย
กับประมุขศักดิ์สิทธไิ์ ด้ สอง พลังปราณของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ หมอื นกบั เม่อื กอ่ นไมม่ ผี ดิ ไมม่ ที างทจี่ ะเปน็ ตวั
ปลอม
ดั งนั้ นประมุ ขหลิ นจึ งค่ อนข้างเช่ือว่าประมุ ข
ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ กู ปีศาจจงิ้ จอกหน่มุ ทําใหห้ ลงใหลปลาบปล้มื
เพราะอยา่ งไรประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ย็ งั คงปฏบิ ตั กิ บั พวกเขา
เช่นดอกไม้บนผาสูง มีเพียงยามท่ีพูดคุยกับปีศาจ
จงิ้ จอกหน่มุ เทา่ นัน้ ทส่ี ง่ สายตาเสน่หาให้
“กลบั ไปกนั เถอะ จําทขี่ า้ กําชบั ใหด้ ี หากฝา่ ฝนื จะถกู
ลงโทษ!”
ประมขุ หลนิ ออกคําสงั่ จบ กําลงั จะไปจากเขาเซงิ่ เฟงิ
พรอ้ มทกุ คน ทวา่ ไหนเลยจะรวู้ า่ เดนิ ไปไดไ้ มก่ ก่ี า้ ว เยยี่ น
เสยี่ วซ่อื กก็ ลบั มา
นางเพิ่งเดินดูรอบวัง ก็พบว่าช่างวังเวงยิ่งนัก!
นอกจากพวกเขาสามคน กไ็ มม่ ผี ใู้ ดอกี !
“ประมขุ หลนิ โปรดอยตู่ อ่ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เลยี นแบบ
ทา่ ทางของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เรยี กประมขุ หลนิ ดว้ ยสหี นา้
ราบเรยี บ
ป ร ะ มุ ข ห ลิ น ร ีบ หั น ก ลั บ ม า แ ล ะ เ อ่ ย อ ย่ า ง สุ ภ า พ
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ มสี งิ่ ใดรบั สงั่ หรอื ?”
“คนในวงั ไปทใี่ ดกนั หมด?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถาม
“หา?” ประมขุ หลนิ ประหลาดใจทถ่ี กู ถามเชน่ น้ี ในวงั
ของเจา้ มคี นดว้ ยหรอื ?
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไมใ่ ชค่ นโง่ เม่อื เหน็ สหี นา้ ประมขุ หลนิ
นางกต็ ระหนักไดท้ นั ทวี า่ พดู บางอยา่ งผดิ ไป ในวงั แหง่ น้ี
เดิมทีไรผ้ ู้คนอยู่แล้ว เจ้าก้อนน้ําแข็งอยู่คนเดียวมา
ตลอดหลายปี
ไมม่ แี มก้ ระทงั่ ขา้ รบั ใช้ เขาคนุ้ ชนิ กบั มนั ไดอ้ ยา่ งไร?
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เตบิ โตขน้ึ มากม็ ผี คู้ นรายลอ้ มตงั้ แตย่ งั
เดก็ ยากจะเขา้ ใจวา่ คนเราจะอยรู่ อดในค่าํ คนื ยาวนานท่ี
นับไมถ่ ว้ นไดอ้ ยา่ งไร อกี อยา่ ง การอยคู่ นเดยี วกช็ า่ งนา่
เบ่อื
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กระแอมในลําคอแลว้ เอย่ วา่ “เจา้ ไมไ่ ด้
คดั เลอื กหญงิ รบั ใชใ้ หข้ า้ หรอกหรอื ? เหตใุ ดถงึ ยงั ไมไ่ ดส้ ง่
มา?”
เม่อื ถกู โยนความผดิ ประมขุ หลนิ กพ็ ลนั ต่นื ตระหนก
สมกบั เป็นประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ เขายงั ไมไ่ ดเ้ อย่ สงิ่ ใดก็
รทู้ นั ใตห้ ลา้ จะมเี รอ่ื งใดปดิ บงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธผิ์ นู้ ้ีได!้
เดมิ ทปี ระมขุ หลนิ คดิ จะยกเลกิ การคดั เลอื กหญงิ รบั
ใช้ ทวา่ เม่อื ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ อย่ ปาก เขากย็ อ่ มตอ้ งสง่
คนมา
คนื นัน้ ธดิ าผงู้ ดงามออ่ นชอ้ ยจากสํานักตา่ งๆ จงึ ถกู
สง่ มายงั วงั ในเขาเซงิ่ เฟงิ
พวกนางไม่รูเ้ รอ่ื งปีศาจจิง้ จอกหน่มุ แม้แต่น้อย รู้
เพยี งมา่ นพลงั บนเขาเซงิ่ เฟงิ ถกู ทําลาย หลงั จากนัน้ กม็ ี
อัสนี บาต ประมุขหลินแจ้งกับภายนอกว่าประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลนั่ ยาคณุ ภาพสงู นําพาฟา้ ดนิ แปรปรวนเกดิ
ฟา้ ผา่
ส่วนปีศาจจิง้ จอกหน่มุ ประมุขหลินอา้ งวา่ อกี ฝ่าย
เปน็ สหายของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เพ่อื ทที่ กุ คนจะไดไ้ มล่ ว่ ง
เกนิ เขา
“จรงิ สิ เหตใุ ดไมเ่ หน็ แมน่ างเยย่ี นเลา่ ?” ฉินหลวิ่ จอื
ถาม
มเู่ ฉียงเวยเยาะเยย้ “นางน่ะเรอะ แปดในสบิ สว่ นคง
กลวั ฟา้ ผา่ ฟา้ รอ้ งหนีกระเจงิ ไปแลว้ กระมงั !”
ทกุ คนตา่ งพากนั หวั เราะเยาะ
ขขี้ ลาดเชน่ นี้ กลา้ ถอ่ มาแยง่ ตําแหน่งสาวใชป้ ระมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั พวกนาง บดั น้ีคงรูแ้ ลว้ วา่ ผใู้ ดมคี ณุ สมบตั ิ
เหมาะสมทสี่ ดุ ทจี่ ะรบั ใชป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
“พวกเจ้าวา่ ประมุขศักดิส์ ิทธจิ์ ะเลือกผูใ้ ดเป็นขา้ รบั
ใชค้ นสนิท?” ฉินหลวิ่ จอื ถาม
ในบรรดาสค่ี น รปู ลกั ษณ์และความสามารถของนาง
ธรรมดาทสี่ ดุ ดงั นัน้ เม่อื ไดย้ นิ คําถามเชน่ นี้จากปากนาง
จงึ ดเู หมอื นตอ้ งการรจู้ รงิ ๆ ไมเ่ ปน็ ทนี่ า่ รงั เกยี จ
“ขา้ คดิ วา่ เปน็ คณุ หนฟู ”ู่ มเู่ ฉียงเวยเอย่ ดว้ ยรอยยมิ้
ยงั ไม่ชดั เจนอกี หรอื ? รูปโฉมกิรยิ าของฟู่หรูเสวย่ี
ยอดเย่ียมที่สุด ความสามารถและขอบเขตพลังก็สูง
ทส่ี ดุ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ นางยงั เกยี่ วดองกบั ประมขุ หลนิ !
เม่ือครูเ่ ขาเซิ่งเฟิงตัง้ ม่านพลัง พวกนางถูกศิษย์
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ ากลบั มารอทส่ี ํานัก พวกนางนั่งอยใู่ น
หอ้ งโถง มเี พยี งฟหู่ รูเสวย่ี ทไ่ี ปหอ้ งชนั้ บนของฮหู ยนิ เจา้
สํานัก
ฟหู่ รเู สวย่ี กลา่ วดว้ ยรอยยมิ้ “ขา้ คดิ วา่ ทกุ คนมโี อกาส
บางทีเราทกุ คนอาจเป็นขา้ รบั ใชข้ องประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ็
เปน็ ได”้
คําพดู ของนางปลอมพอๆ กบั รอยยมิ้ หากพวกนาง
ฟงั แลว้ ยงั เชอ่ื กค็ งจะโงเ่ กนิ ไป
แมร้ ูปรา่ งหนา้ ตาและความแขง็ แกรง่ จะไมด่ เี ทา่ นาง
ทวา่ จติ ใจพวกนางกย็ งั ดกี วา่
พวกนางต้องได้รบั ความโปรดปรานจากประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไดอ้ ยเู่ ป็นผรู้ บั ใชข้ า้ งกายประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ น
วงั !
ผลสดุ ทา้ ย ทงั้ สไี่ ดร้ บั เลอื กใหอ้ ยู่
ทวา่ กลบั ไมม่ ผี ใู้ ดมคี วามสขุ เพราะแมพ้ วกนางจะได้
อยรู่ บั ใชป้ ระมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ ทวา่ …การปรนนิบตั ริ บั ใชใ้ น
ความหมายของพวกนาง คือการหวีผมให้ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จดั แจงอาภรณ์ อาบน้าํ เปล้อื งผา้ อา่ นหนังสอื
ใหฟ้ งั พดู คยุ แกเ้ บ่อื ……
มใิ ชท่ ํางานตรากตราํ เชน่ นี้!
“เจา้ ไปตกั น้าํ ”
“เจา้ ไปตดั ฟนื ”
“เจา้ ไปทําอาหาร”
“สว่ นเจา้ เอาผา้ ออ้ มเหลา่ นี้ไปซกั !”
ตกั น้าํ ตดั ฟนื ทําอาหาร ซกั ผา้ ออ้ ม นี่ไมใ่ ชง่ านของ
สตรหี ยาบกรา้ นหรอกหรอื ? พวกนางเปน็ หญงิ รบั ใชใ้ กล้
ชดิ เปน็ หญงิ รบั ใชท้ มี่ สี ถานะ เปน็ …เปน็ ไดค้ รง่ึ หน่ึงของ
เจา้ นาย!
“ทําไมร?ึ ไมอ่ ยากทํา?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื สองมอื ไพล่
หลงั เอย่ อยา่ งเฉยเมย
“ไม…่ ไมก่ ลา้ เจา้ คะ่ ”
“ไมก่ ลา้ เจา้ คะ่ ”
พวกนางกม้ หวั ตอบ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เอย่ ดว้ ยน้าํ เสยี งเยน็ ชา “เชน่ นัน้ ยงั ไม่
รบี ไปอกี ? รอใหป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ รนนิบตั พิ วกเจา้ หรอื
อยา่ งไร?”
“เจา้ คะ่ !”
พวกนางรบี ไปดว้ ยความต่นื ตระหนก
เยี่ยนเส่ียวซ่ือหันกลับมากลั้นยิ้ม เป็นประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธริ์ สู้ กึ เชน่ น้ีเองหรอื ? ไมเ่ ลวเลย!
“เจา้ จะอธบิ ายกบั ครอบครวั อยา่ งไร?”
ขณะทเี่ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื กําลงั พอใจ เสยี งขรมึ หน่ึงกด็ งั
ขน้ึ ขา้ งหลงั นาง
อนั ทจี่ รงิ นอกจากความโหดเหย้ี ม เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ
วา่ เขาหลอ่ เหลาดดู ี น้าํ เสยี งกไ็ พเราะ เปน็ บคุ คลทห่ี าได้
ยากยงิ่
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กอดอกยมิ้ “ไมต่ อ้ งอธบิ ายหรอก ทา่ น
พอ่ ทา่ นแมข่ องขา้ ไมอ่ ยบู่ า้ น พชี่ ายขา้ กไ็ ปเผา่ โบราณ ยงั
ไมก่ ลบั มาเรว็ ๆ นี้ ไมเ่ ชน่ นัน้ เจา้ คดิ วา่ ขา้ จะกลา้ มาคดั
เลอื กเปน็ หญงิ รบั ใชท้ น่ี ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดอ้ ยา่ งไร!”
ประมขุ มารไดย้ นิ เชน่ นั้นกไ็ มม่ กี ารตอบสนองใดมาก
นัก ราวกบั เปน็ เชน่ ทเ่ี ขาคาดไวแ้ ลว้
“จรงิ สิ ขา้ แซเ่ ยยี่ น ครอบครวั มสี ค่ี น เรยี กขา้ วา่ เสย่ี ว
ซ่อื กไ็ ด”้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เอย่ “แลว้ เจา้ ละ เจา้ ชอ่ื อะไร?”
ยามที่ประมุขหลินถามช่ือของเขา เขาถลึงตาใส่
ประมขุ หลนิ เดมิ ทเี ยย่ี นเสยี่ วซ่อื คดิ วา่ เขากค็ งไมเ่ อย่ ตอ่
หนา้ ตนเชน่ กนั รมิ ฝปี ากบางของเขาเผยอออกและกระ
ซบิ เบาๆ “เสย่ี วเจา”
“เสย่ี วเจา?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กะพรบิ ตา “โอ”้
ประมขุ มารเหลอื บมองนาง
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอย่ ดว้ ยรอยยมิ้ “เจา้ ดรุ า้ ยเชน่ น้ี ขา้
คดิ วา่ เจา้ จะมชี ่อื ทเ่ี ฉียบขาดกวา่ น้ีเสยี อกี เสยี่ วเจาน่ีนา่
รกั ทเี ดยี ว!”
ประมุขมารไม่โกรธนาง เพียงส่งเสียงอืมเบาๆ
ราวกบั ยอมจํานนตอ่ นาง
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื หนั ไปมองเขา และพบวา่ เขากําลงั มอง
ดรู าตรไี รข้ อบเขต ดว้ ยสหี นา้ สลบั ซบั ซอ้ นทน่ี างไมเ่ ขา้ ใจ
“ประมุขศักดิ์สิทธิ์” ฟู่หรูเสวี่ยก้าวไปข้างหน้า
“อาหารเยน็ พรอ้ มแลว้ เจา้ คะ่ ”
ฟหู่ รเู สวยี่ รบั หนา้ ทท่ี ําอาหาร หลงั จากทําอาหารเสรจ็
นางกลับหอ้ งไปเปลี่ยนเส้ือผา้ สะอาดสะอา้ น ทัง้ ยงั จดุ
เคร่อื งหอม ปรากฏตัวอย่างงดงามต่อหน้าประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ รอใหป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ องนางสกั ครา
น่าเสียดายท่ีเยย่ี นเส่ียวซ่อื เดนิ ไปโดยไมห่ นั กลับมา
มอง!
ทักษะการทําอาหารของฟู่หรูเสวย่ี ก็ไม่ได้มีดีอะไร
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ฝนื กนิ อยา่ งกล้าํ กลนื ประมขุ มารไมต่ อ้ ง
กนิ อาหารเฉกเชน่ มนษุ ย์ เขาเหน็ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กนิ ไมล่ ง
จงึ หยบิ ขาแพะขาหน่ึงออกมาจากแหวนเฉียนคนุ แลว้
ใชพ้ ลงั วญิ ญาณจดุ ไฟยา่ ง
“ทแ่ี ทแ้ หวนของเจา้ เหมอื นกบั กระเปา๋ เฉียนคนุ ใส่
สงิ่ ของไดท้ กุ อยา่ ง”
กระเป๋าเฉียนคนุ เป็นเพยี งของศักดสิ์ ทิ ธขิ์ นั้ พ้นื ฐาน
ทสี่ ุดเทา่ นั้น แมว้ า่ จะแบง่ ออกเป็นสาม หก หรอื เกา้
ระดบั แตก่ ระเปา๋ เฉียนคนุ ทมี่ พี ลงั มากทสี่ ดุ กไ็ มด่ เี ทา่ กบั
แหวนเฉียนคนุ ทแ่ี ยท่ สี่ ดุ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ตอ้ งการแหวนเฉียนคนุ มาตลอด น่า
เสยี ดายทนี่ างเคยไดย้ นิ แตไ่ มเ่ คยเหน็ มนั มากอ่ น เม่อื
วานจๆู่ ในมอื ของเขากป็ รากฏขลยุ่ เลาหน่ึง นัน่ กค็ งมา
จากแหวนเฉียนคนุ ดว้ ยกระมงั
ในตอนแรกเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยงั มสี ตจิ บั จอ้ งแหวนเฉียน
คนุ ของเขา ทวา่ เม่อื ขาแพะถกู ปรงุ อยา่ งชา้ ๆ ทวั่ ทงั้ ลาน
กม็ เี พยี งเสยี งน้าํ ลายไหลของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กนิ อยา่ งเอรด็ อรอ่ ย
นางไมเ่ คยกนิ ขาแพะยา่ งทอี่ รอ่ ยเชน่ น้ีมากอ่ น
เน้ือสดน่มุ ละมุน ไขมนั บนผวิ ถูกยา่ งเป็นสีน้ําตาล
โรยงาขาวเป็นชนั้ เม่อื กดั ดา้ นนอกกรุบกรอบ แตเ่ น้ือ
ขา้ งในน่มุ และชมุ่ ฉ่ําไปดว้ ยน้าํ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พงึ พอใจเปน็ ทสี่ ุด นางเอรด็ อรอ่ ยจน
น้าํ ตาไหล
นางฉีกชนิ้ หน่ึงปอ้ นเขา “เจา้ กก็ นิ ดว้ ยส”ิ
ฮ!ึ
ประมขุ มารกนิ อาหารไมไ่ ด!้
ผบู้ ําเพญ็ มารทถี่ กู ประมขุ มารสะบดั แขนเส้อื สง่ ออก
ไปจากเขาเซงิ่ เฟงิ แอบกลบั มา บดั นี้ซอ่ นตวั อยใู่ นความ
มดื สอดสอ่ งทกุ การกระทําของประมขุ มาร
ประมขุ มารไมก่ นิ เน้ือ
เขาเปน็ หลวั ชา่ โลหติ
เขาด่มื เลอื ดสดๆ เทา่ นัน้
“อรอ่ ยมากเลยนะ! ขา้ ยกจนเม่อื ยแลว้ เน่ีย!” เยย่ี น
เสยี่ วซ่อื กนิ จนแกม้ ป่อง ราวกบั กระรอกอว้ นทสี่ นใจแต่
อาหาร จอ้ งมองเขาไมก่ ะพรบิ ตา
ขนตาประมขุ มารสนั่ กระพอื อา้ ปาก งบั เน้ือคําแรก
ในชวี ติ ประมขุ มาร
º··Õè 41 ˹ٹéÍ»ÃÐÁØ¢ÈÑ¡´ÔìÊÔ·¸Ôì
¨ÍÁ´Ø´Ñ¹!
เย่ียนเส่ียวซ่ือกินจนอิม่ แปล้ ท้องเล็กๆ แทบจะ
ระเบดิ ไมแ่ ปลกทนี่ างกนิ จเุ ชน่ น้ี ในเม่อื ขาแพะยา่ งของ
บรุ ษุ ผนู้ ี้ชา่ งอรอ่ ยล้าํ ยงิ่ นัก
ดไู มอ่ อกเลย นอกจากฆา่ คน บรุ ษุ ผนู้ ี้ยงั มที กั ษะการ
ทําอาหารทยี่ อดเยย่ี มอกี ดว้ ย
“เจา้ ทําอาหารบอ่ ยหรอื ไม?่ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถามดว้ ย
ความสงสยั
“ไม”่ ประมขุ มารเอย่ “ครงั้ แรก”
“อา…” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตกตะลงึ ครงั้ แรกกท็ ําอรอ่ ย
เชน่ นี้ ตา่ งจากมารดานางทแี่ ชต่ วั อยใู่ นหอ้ งครวั ทกุ วนั ?
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รูส้ กึ วา่ ตนควรจะแนะนําเขาใหร้ ูจ้ กั กบั
มารดาหรอื ไม?่
มิใช่ต้องการให้มารดาเรยี นวชิ าทําอาหารกับเขา
เพยี งแต่อยากบอกมารดาวา่ เรอ่ื งบางเรอ่ื งมอิ าจอาศัย
เพยี งความพยายามอยา่ งหนักกจ็ ะไดม้ า ความสามารถ
กส็ ําคญั มากเชน่ กนั
เย่ียนเส่ียวซ่ืออิ่มแล้ว แต่นางจําได้ว่านกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั คงหวิ อยู่ นางจงึ ไปหานกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ่ี
อยหู่ ลงั วงั
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มจ่ ําเปน็ ตอ้ งใหน้ างกงั วล ในเขา
เซงิ่ เฟงิ มสี ตั วเ์ ลก็ ๆ มากมาย มนั พง่ึ พาตนเองได้ ขณะที่
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื นําอาหารไปให้ มนั กก็ ําลงั กนิ เตยี ว[1]หาง
มว่ งตวั ทเี่ จด็ แลว้
เตียวหางมว่ งเป็นสัตวป์ ระหลาดอนั ดับสาม หาได้
ยากยงิ่
วนั ธรรมดานกหลวนศักดิ์สิทธไิ์ ม่ได้กินอาหารตัว
ใหญ่เช่นนี้ มาถึงเขาเซิ่งเฟิงไม่มีผู้ใดยุ่งกับมัน มัน
สามารถกนิ ไดจ้ นพอใจ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั พวกเขาสพี่ นี่ ้องมสี มั พนั ธท์ าง
จติ วญิ ญาณ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ งึ จําเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ได้
เยี่ยนเส่ียวซ่ือจับหัวของนกหลวนศักดิ์สิทธิ์และ
กลา่ ววา่ “สองสามวนั นี้ เจา้ อยเู่ ลน่ บนภเู ขาดๆี อยา่ บนิ
ออกไปใหผ้ ใู้ ดเหน็ ละ ไมเ่ ชน่ นั้นหากถกู ถาม คงไมร่ ูจ้ ะ
อธบิ ายเชน่ ไร”
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ ยกั หนา้
ในภเู ขานา่ สนกุ
มเี หยอ่ื มากมาย ทกุ ตวั ตา่ งกต็ วั ใหญอ่ วบอว้ น
หลังจากนกหลวนศักดิ์สิทธกิ์ ินเตียวหางม่วงตัวท่ี
เจด็ หมดและออกลา่ ตวั ทแ่ี ปด เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กก็ ลบั ถงึ วงั
ของตน…เออ่ …วงั ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
วงั ของประมุขศักดิส์ ิทธนิ์ ั้นกวา้ งใหญ่ ทวา่ มีเพยี ง
หอ้ งโถงเดยี ว เม่อื เทยี บกบั ทอี่ าศยั ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ใน
นิกายเซยี น กด็ เู หลอื งอรา่ มแวววาวกวา่ เลก็ น้อย ทวา่ มี
รอ่ งรอยของไอเทพหนาแน่นกวา่ มาก
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มองเสาหยกทเี่ ยน็ เยยี บ รูส้ กึ ราบกบั
อยใู่ นวงั เทพ
บนเตียงนอนน่มุ มีประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ้อยผู้ขุ่นเคือง
นอนอยู่
เม่อื เยยี่ นเส่ียวซ่อื เหน็ เขา กย็ กมอื ข้นึ มาตบหวั ตน
“โอย๊ เกอื บลมื ไปเลย เจา้ กค็ งหวิ ดว้ ยกระมงั ?”
หากเปน็ เม่อื กอ่ น ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มเ่ คยหวิ อยา่ งไร
เขากป็ ฏบิ ตั ปิ ้ ีกมู่ าหลายปีแล้ว ประวตั ขิ องเขายาวนาน
กวา่ ประมขุ มาร แตผ่ ใู้ ดทําใหเ้ ขากลายเปน็ เดก็ น้อยเชน่
นี้ละ เขาหวิ ตงั้ แตอ่ ยใู่ นหบุ เขาแลว้
แตเ่ พราะศกั ดศิ์ รปี ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จงึ ไมร่ อ้ งสกั คํา
ฝกึ ฝนจนถึงระดบั น้ี การควบคุมตนเองของเขาไม่
ตอ้ งสงสยั ทวา่ กย็ งั เปน็ ประโยคเดมิ นัน่ ตอ้ งเปน็ รา่ งกาย
ของเขาเอง รา่ งกายของเขาปรบั เขา้ กับความคิดนาน
แลว้ ทวา่ รา่ งกายเลก็ ๆ นี้ไมใ่ ช่
งานอดิเรกที่ใหญท่ ี่สุดของเยย่ี นเส่ียวซ่อื คือการกิน
สัญชาตญาณของรา่ งกายเล็กๆ น้ีแข็งแกรง่ เกินไป
แมแ้ ตป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ร็ อ้ งดว้ ยความหวิ โหย
“เจา้ หวิ หรอื ?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถามเขา
สญั ชาตญาณของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั รา่ งเลก็ กําลงั
ตอ่ สกู้ นั สดุ กําลงั ไมว่ า่ อยา่ งไรจะไมพ่ ดู เดด็ ขาด!
“ลมื ไปวา่ เจา้ พดู ไมไ่ ดแ้ ลว้ ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คลย่ี มิ้ อมุ้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยขน้ึ มา จมิ้ แกม้ จ้าํ มา่ํ เลก็ ๆ “ไมห่ วิ
จรงิ ๆ หรอื ?”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ดทนไมย่ อมแพ้
หากไมม่ ใี ครสนใจเขาคงอยไู่ ดน้ านกวา่ น้ี ทวา่ เม่อื ถกู
คนอมุ้ เขา้ สอู่ อ้ มแขนทอี่ บอนุ่ และคนุ้ เคย สญั ชาตญาณ
ของรา่ งเลก็ กต็ บความมเี หตมุ ผี ลของเขาจนตายคามอื !
ประมุขศักดิ์สิทธิน์ ้อยหันไปกัดหน้าอกของเย่ียน
เสย่ี วซ่อื !
ราวกบั ยอ้ นไปหลายปกี อ่ น การตอ่ สใู้ นวงั มารคนื นัน้
ในท่ีสุดก็เขา้ ใจแล้ววา่ เหตุใดรา่ งเล็กน้ีถึงมีความ
ปรารถนาแรงกลา้ เชน่ น้ี อยา่ งไรกเ็ ป็นแมน่ มตวั น้อยที่
เคยประทบั ตราไว้ หากยามนี้ตา้ เป่าอยทู่ นี่ ่ี เขากค็ งกดั
โดยไมล่ งั เล!
อาจเป็นเพราะสญั ชาตญาณรา่ งเลก็ ของเยยี่ นเสย่ี ว
ซ่ือแข็งแกรง่ เกินไป เปล่ียนให้ความคิดของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยไรเ้ ดยี งสาลงหลายเทา่
ทันทีท่ีกัดเยย่ี นเส่ียวซ่ือ ความคิดสนกุ หน่ึงก็แล่น
เขา้ มาในหวั ยามนัน้ ใหเ้ จา้ กดั ขา้ ยามน้ีกถ็ อื ซะวา่ ขา้ กดั
คนื แลว้ กนั !
วนิ าทตี อ่ มาประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยรูส้ กึ วา่ มบี างอยา่ ง
แปลกๆ
เวลานี้เขาใชร้ า่ งกายของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื กใ็ ชร้ า่ งกายของเขา เชน่ นัน้ ทเี่ ขากดั กค็ อื ตวั เขาเอง!
สบิ สามปกี อ่ นเยยี่ นเสย่ี วซ่อื กดั โจวจนิ่
สบิ สามปถี ดั มา กย็ งั เปน็ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ทกี่ ดั โจวจนิ่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ม่ี นี ิสยั สงบเยอื กเยน็ เคารพและ
ฝกึ ฝนตน ทวา่ บดั นี้ คําพดู เปน็ หม่นื คําแลน่ เขา้ มาในหวั
ของเขา!
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เหน็ วา่ เขาไมค่ ํานึงแบง่ แยกเพศ กดั
หนา้ อกตน จงึ รวู้ า่ เขาหวิ จดั รบี เรยี กนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ใหจ้ บั แพะทมี่ นี ้าํ นมมาตวั หน่ึง
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ บั แพะมนี ้ํานมมาไมไ่ ด้ มเี พยี ง
เสอื ดาวทมี่ นี ้าํ นม
“คงใชไ้ ดก้ ระมงั !” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื โบกมอื หยบิ ขวดนม
เล็กที่เก็บไวห้ ลายปีจากกระเป๋าเฉียนคุนออกมาล้าง
กอ่ นจะเตมิ ดว้ ยนมเสอื ดาวตม้
นางยน่ื ขวดนมใหป้ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ดั ฟนั
เปน็ ถงึ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จะทําเรอ่ื งนา่ ละอายเชน่ การ
ดดู นมไดอ้ ยา่ งไร?
“เดก็ ดี อรอ่ ยมากเลยนะ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เขยา่ ขวด
นมเลก็ ในมอื
ไมด่ ่มื ไมด่ ่มื ไมด่ ่มื !
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยดั จกุ นมเขา้ ปากประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย
ออ้ื อรอ่ ยจรงิ ๆ
เม่อื ประมขุ มารเขา้ มาทหี่ อ้ ง เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กําลงั ปอ้ น
นมประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยอยู่ เขานอนหงายเชน่ นัน้ เหน็
ได้ชดั วา่ กลายเป็นเพยี งทารกน้อยท่ียงั ไม่หยา่ นม แต่
กลบั ด่มื กนิ ดว้ ยกลนิ่ อายแหง่ ทวยเทพ
ดวงตาประมุขมารเป็นประกายวูบไหว เขาเดินไป
หยบิ ขวดนมในมอื เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
“เจา้ จะทําอะไร?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถาม
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยมองเขาดว้ ยสายตาเยอื กเยน็
ประมขุ มารควา้ มอื อว้ นของเขา ใหเ้ ขาถอื ขวดนมเอง
“ด่มื เอง!”
ดวงตาประมุขศักดิ์สิทธนิ์ ้อยเต็มไปด้วยไอสังหาร
ทวา่ ทอ้ งยงั ไมอ่ มิ่ เขาถลงึ ตามองประมขุ มารอยา่ งดดุ นั
พลางกดั ขวดนมดว้ ยความอปั ยศอดสู สดู หายใจขม่ !
หลังจากนั้น ในห้องโถงก็เหลือเพียงเสียงดูดนม
จว๊ บๆ ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เดนิ ออกจากหอ้ ง
“เจา้ จะไปทใ่ี ด?” ประมขุ มารกเ็ ดนิ ออกมาเชน่ กนั
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยมิ้ และเอย่ วา่ “ไปอาบน้าํ น่ะส!ิ เม่อื ครู่
ขา้ ไปหานกหลวนศักดิส์ ิทธิ์ พบวา่ มบี อ่ น้ําพุรอ้ นขนาด
ใหญอ่ ยดู่ า้ นหลงั ! วงั แหง่ นี้เปน็ เครอ่ื งมอื ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไม่
แนว่ า่ บอ่ น้าํ รอ้ นนั่นอาจเปน็ น้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ ด้ ขา้ โตมา
ถงึ บดั น้ียงั ไมเ่ คยแชน่ ้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลย!”
นิกายเซยี นไมม่ นี ้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทเ่ี ผา่ โบราณมี ทวา่
นางไมม่ วี รยทุ ธไ์ มอ่ าจเขา้ ไปได้ และไมร่ ูว้ า่ เหตใุ ดน้ําใน
น้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มส่ ามารถนําออกมาไดเ้ ชน่ กนั
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เอย่ พลางเดนิ ไปทางบอ่ น้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธิ์
นางพบวา่ อกี ฝา่ ยกต็ ามมาดว้ ย จงึ ถามดว้ ยความสงสยั
“เจา้ กจ็ ะไปแชน่ ้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ?”
ประมขุ มารกวาดตามองมาขน้ึ ลง “ทําไม? สภาพเจา้
ในยามน้ี ขา้ ยงั เอาเปรยี บไดอ้ กี ร?ึ ”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กม้ ลงมองตวั เองและเอย่ ดว้ ยรอยยมิ้
“กจ็ รงิ นะ ตา่ งกเ็ ปน็ บรุ ษุ ไมม่ อี ะไรตอ้ งหา้ ม!”
ประมขุ มาร “…”
แมค้ ําพดู น้ีไมผ่ ดิ แตฟ่ งั ดแู ปลกพกิ ล?
ขา้ ไมต่ อ้ งหา้ มบรุ ษุ กจ็ รงิ แตเ่ จา้ แน่ใจหรอื วา่ ไมต่ อ้ ง
หา้ มบรุ ษุ ?
วงั งดงาม บ่อน้ําพุศักดิ์สิทธยิ์ ิง่ งามกวา่ ท้องฟ้า
ประดบั ดว้ ยจนั ทราสวา่ ง หมดู่ าวกระจดั กระจายรายลอ้ ม
ควนั สขี าวเคล่อื นคลอ้ ยออ้ ยองิ่ กอ้ นหนิ เรยี งซอ้ นกนั เปน็
ทางไหลของน้ํา ดา้ นขา้ งยงั มพี มุ่ ดอกไมไ้ มร่ ูน้ าม ชา่ ง
เหมอื นสวรรคบ์ นดนิ เสยี จรงิ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กม้ ลงเรมิ่ เปล้อื งผา้
ประมขุ มารปลดผา้ คาดศรี ษะของเขามดั ปิดตาเยยี่ น
เสยี่ วซ่อื อกี ครงั้
“อยา่ ขยบั ” เขากระซบิ
“เหตใุ ดขา้ ตอ้ งฟงั เจา้ ?”
“เพราะเจา้ เอาชนะขา้ ไมไ่ ด”้
“…” นางไมอ่ าจหกั ลา้ งเหตผุ ลทแ่ี ขง็ แกรง่ เชน่ นี้
แตเ่ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไมเ่ ขา้ ใจ เหตใุ ดตนไปทําอะไร เขาก็
ตอ้ งตามนางไปทกุ ท?่ี โดยเฉพาะเรอ่ื งสว่ นตวั เชน่ น้ี เหตุ
ใดเขาตอ้ งชว่ ยจดั การแทนนางตลอดเวลา?
ดูเหมือนเขาไม่อยากให้นางสัมผัสตัวของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หรอื วา่ …
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื แชล่ งในบอ่ น้าํ พศุ กั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ม่ี ไี อน้าํ หนา
แน่น ความคดิ ทอี่ าจหาญหน่ึงพลนั แลน่ เขา้ มาในหวั
ประมขุ มารทกี่ ําลงั ถอดเส้อื ผา้ อยบู่ นฝ่ งั จะลงแชน่ ้าํ
สกั หน่อย ไดย้ นิ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เอย่ วา่ “เสย่ี วเจา เจา้ คงไม่
ไดค้ ดิ เกนิ เลยอะไรกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระมงั ?”
ประมขุ มารล่นื ไถลตกลงมาในบอ่ เสยี งสนัน่ ดงั ตมู้ !
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื “…”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื คดิ วา่ ตนเดาไมผ่ ดิ ชายผนู้ ี้ปากกบ็ อก
วา่ จะสงั หารฟาดฟนั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทวา่ ยามทม่ี อี สั นี
บาตจรงิ กลบั ใชพ้ ลงั ของตนป้องกนั การโจมตสี ว่ นใหญ่
และไมล่ งั เลทจี่ ะเหาะลงมากน้ เหว เพ่อื ตามหาพวกเขา
หากพดู ใหช้ ดั คอื ตามหาประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หลงั จากรวู้ า่ นางสลบั ตวั กบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขากไ็ ม่
ยอมใหน้ างสมั ผสั รา่ งกายของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แมแ้ ต่
มองกย็ งั ไมใ่ หม้ อง หวงมากเพยี งนี้ ตอ้ งมคี วามรกั ตอ่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ ากมายเพยี งใด!
ส่วนเหตุผลที่เขาต้องการทําข้อตกลงกับประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์ นางมองวา่ เขาแคต่ อ้ งการหาขอ้ อา้ งทจ่ี ะอยู่
ขา้ งกายประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ระมงั
การตอ่ สรู้ ะหวา่ งเขากบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กเ็ ปน็ ศกึ ท่ี
ไมอ่ าจรกั กนั ได้
ไมร่ ูว้ า่ ในใจประมุขศักดิส์ ิทธคิ์ ิดอยา่ งไร จะคิดเชน่
นัน้ กบั เสยี่ วเจาหรอื ไม่
º··Õè 42 ¤ÇÒÁÅѺ¢Í§àÂÕè¹àÊèÕÂÇ«×èÍ
หลงั จากแชน่ ้าํ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กก็ ลบั ไปพกั ผอ่ นทว่ี งั
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยไมส่ ามารถตา้ นทานความงว่ ง
ของรา่ งกาย ผลอ็ ยหลบั ไปหลงั จากด่มื นม
เขามคี นื ทน่ี อนไมห่ ลบั มานับไมถ่ ว้ น เขาจําไมไ่ ดด้ ว้ ย
ซ้าํ วา่ หลบั ไปครงั้ สดุ ทา้ ยเม่อื ไร หากเปน็ คนธรรมดาเขา
คงทนไมไ่ หวแลว้ แตเ่ ขาคอื ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ รา่ งกาย
ของเขาเตม็ ไปดว้ ยพลงั แมไ้ มน่ อนกไ็ มเ่ หน่ือยลา้
เพยี งแตถ่ งึ รา่ งกายไมเ่ หน่ือย ทวา่ จติ ใจกลบั ไมเ่ ปน็
เชน่ นัน้
บางครงั้ เขาก็หวงั จะหลับไหลไปจนฟ้าสวา่ งโดยไม่
คดิ อะไรเลย
ความปรารถนายาวนานที่เคยคดิ วา่ ไมม่ วี นั เป็นจรงิ
ไดเ้ กดิ ขน้ึ ในคนื ทเ่ี ยย่ี นเสย่ี วซ่อื กลายเปน็ ทารก
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยนอนหลบั ฝนั หวาน กระทงั่ ถกู
ประมขุ มารโยนลงในเปลอยา่ งเยน็ ชากย็ งั ไมร่ ตู้ วั
เยยี่ นเสี่ยวซ่อื มองเปลเล็กอนั วจิ ติ รงดงามท่ีทําจาก
มือ และหนั มองประมุขมารท่ีอยู่ด้านข้าง ตาโตด้วย
ความประหลาดใจ “เม่อื ครทู่ นี่ ่ียงั ไมม่ เี ปลน่ีนา…เจา้ เอา
ออกมาจากแหวนของเจา้ หรอื ? เหตใุ ดเจา้ พกของเชน่ นี้
ตดิ ตวั บา้ นเจา้ มนี ้องสาวหรอื ?”
ไมแ่ ปลกทเ่ี ยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถามวา่ น้องสาว ไมใ่ ชน่ ้อง
ชาย ลกั ษณะของเปลน้ีดอู ยา่ งไรกไ็ มเ่ หมาะกบั เดก็ ชาย
แล้วเหตใุ ดนางไมถ่ ามวา่ เป็นของบตุ รสาว นั่นกเ็ พ
ราะเยย่ี นเสย่ี วซ่อื รสู้ กึ วา่ เขารกั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งสดุ
ซง้ึ ไมม่ ที างแตง่ งานกบั ผใู้ ด ขณะนัน้ นางจงึ ไมไ่ ดน้ ึกถงึ
เพยี งแต่จิตใต้สํานึกของนางรูส้ ึกวา่ อาจเป็นของน้อง
สาวคนใดของเขา และดเู หมอื นเขาสรา้ งมนั ขน้ึ มาเอง
ประมขุ มารไมต่ อบคําถาม แตถ่ ามกลบั วา่ “เจา้ ไม่
งว่ งหรอื ?”
เยย่ี นเส่ียวซ่อื คิดอยคู่ รูห่ น่ึง รา่ งกายน้ีดูเหมอื นไม่
งว่ งเลย แตว่ ญิ ญาณของนางงว่ งแลว้ ! นางเปน็ นางมาร
ทตี่ อ้ งกนิ ตอ้ งนอนตอ้ งซกุ ซน ดกึ ด่นื ไมห่ ลบั นอน หรอื วา่
ตอ้ งเรยี นหนังสอื ?
ความแขง็ แกรง่ ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ไมเ่ พยี งปรากฏอยู่
ในสัญชาตญาณรา่ งเล็กๆ ของนาง แต่ยังอยู่ในจิต
วญิ ญาณอกี ดว้ ย
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ลายเปน็ นาง ยงั ตอ้ งกนิ นอนตาม
สัญชาตญาณของรา่ งกาย แต่นางที่กลายเป็นประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กลบั ไมไ่ ดเ้ ปน็ ไปตามสญั ชาตญาณของประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ไี่ มก่ นิ ไมน่ อน
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื แผก่ างแขนขาล้มตวั ลงนอนบนเตยี ง
น่มุ
เอะ๊ ?
เหตใุ ดเตยี งน่มุ เชน่ น้ี? ทงั้ ยงั ยดื หยนุ่ ดเี ยยี่ ม ลม้ ลงไป
แลว้ ยงั เดง้ กลบั ขน้ึ มา ชา่ งสบายยงิ่ นัก
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ลบู ฟกู ทนี่ อน เงยหน้าขน้ึ มองประมขุ
มารแลว้ เอย่ วา่ “ขา้ จําไดว้ า่ เม่อื ครทู่ ขี่ า้ นั่ง เตยี งนอนน่ี
แขง็ ยงิ่ นัก เจา้ เปลยี่ นเตยี งหรอื ?”
น่ีเจ้าไม่อยากให้ข้าแตะต้องของสุดท่ีรกั ของเจ้า
เพยี งใดกนั ?
เตยี งทเ่ี ขานอน เจา้ กย็ งั เปน็ หว่ งเปน็ ใยเชน่ น้ี?
บรุ ษุ ผนู้ ี้ ชา่ งหวงแหนไดน้ า่ กลวั เสยี จรงิ !
แต่…เม่ือคิดวา่ บุรุษรา่ งใหญ่โตเชน่ เขา หวงแหน
บรุ ษุ อกี คนเชน่ นี้ กน็ า่ ต่นื เตน้ อยเู่ หมอื นกนั !
บรุ ษุ สองคนทต่ี กหลมุ รกั ตอ้ งฆา่ ฟนั กนั ยอดฝมี อื ผไู้ ร้
เทียมทาน…คู่รกั นกยวนยาง[1]สุดขมข่ืน ช่างน่า
ตดิ ตามยงิ่ นัก!
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ยมิ้ หวาน กอดหมอนผลอ็ ยหลบั ไป
ประมขุ มารเดนิ มาขา้ งเตยี งเงยี บๆ จอ้ งมองใบหนา้
พรมิ้ ทหี่ ลบั ไหลของนาง “เจา้ ตวั เลก็ ไรห้ วั ใจ แมแ้ ตข่ า้
เปน็ ใครกจ็ ําไมไ่ ด้ กลา้ ผลอ็ ยหลบั ไปเชน่ นี้ ไมก่ ลวั ขา้ จะ
ทํารา้ ยเจา้ หรอื ?”
จากนั้นเขาเอ้อื มปลายนิว้ เรยี วยาว หมายจะสมั ผสั
ใบหนา้ ของนาง
ไหนเลยจะรูว้ า่ เม่อื เขา้ ใกลต้ วั นาง หา่ งเพยี งหน่ึงนวิ้
ปลายนิ้วของเขากลับรูส้ ึกมีแรงประหลาดหน่ึงทิม่ แทง
เลอื ดไหลซมึ ออกจากปลายนวิ้
ประมขุ มารไมม่ เี ลอื ดออกมาหลายปแี ลว้ เขาเลกิ ควิ้
ดว้ ยความประหลาดใจ จากนั้นรมิ ฝปี ากสแี ดงพลนั ยก
ยมิ้ “สะกดวญิ ญาน?”
ไม่แปลกท่ีเด็กสาวผู้นี้ นอนหลับได้โดยไม่มีความ
หวาดกลัว การสะกดวิญญาณต่างจากการสะกด
รา่ งกาย ยามทค่ี นผนู้ ัน้ ต่นื อยกู่ ไ็ มม่ อี ะไร แตเ่ ม่อื ไมร่ สู้ กึ
ตวั กจ็ ะกระตนุ้ กลไกปอ้ งกนั ตนเองขน้ึ มา
น่ีคงไมใ่ ชก่ ารสะกดวญิ ญาณธรรมดา
ประมขุ มารไมร่ วู้ า่ ควรขอบคณุ ตนหรอื ไม่ ทต่ี อนพบ
‘ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ’ิ์ นอนอยไู่ มไ่ ดไ้ ปขยบั รา่ งกายเขา ไม่
เชน่ นัน้ แขนตนคงมเี ลอื ดไหลเปน็ สายน้าํ แลว้
ทนั ใดนัน้ หขู องประมขุ มารขยบั เขาสะบดั แขนเส้อื
ดงึ ผา้ หม่ คลมุ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กอ่ นจะออกจากวงั
ในสวนดอกไม้ ผบู้ าํ เพญ็ มารเดนิ ออกจากหลงั ตน้ ไม้
ใหญ่ คกุ เขา่ ขา้ งหน่ึงคํานับ “ขา้ น้อยคารวะประมขุ มาร!”
“เจา้ ยงั ไมไ่ ปอกี หรอื ?” ประมขุ มารมองเขาอยา่ งเยน็
ชา ตงั้ แตต่ อนทเี่ ขายา่ งแพะใหเ้ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื กร็ บั รแู้ ลว้
วา่ มผี บู้ ําเพญ็ มารมา แตท่ ยี่ งั ทําตวั ปกติ กเ็ พ่อื ไมใ่ หใ้ คร
จบั ไดเ้ ทา่ นัน้
ผบู้ ําเพญ็ มารกลา่ ววา่ “ขา้ น้อยเปน็ หว่ งทา่ นประมขุ
มารขอรบั !”
ประมขุ มารเอย่ อยา่ งเฉยเมย “ขา้ มสี งิ่ ใดใหเ้ จา้ หว่ ง
ร?ึ ”
ผู้บําเพ็ญมารเอ่ยอย่างวิตกกังวล “ข้าน้อยมิได้
หมายความเช่นนั้น อย่างไรที่นี่ก็เป็นถิ่นของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมก่ ลวั เรอ่ื งทแ่ี น่นอน กก็ ลวั เรอ่ื งไมค่ าดฝนั
ขอทา่ นประมขุ มารอนญุ าตใหข้ า้ น้อยอยรู่ บั ใชท้ า่ น!”
ประมขุ มารไมไ่ ดต้ อ้ งการใหเ้ ขามารบั ใช้ ทวา่ กไ็ มไ่ ด้
รงั เกยี จหากเขาจะตดิ ตามมา
“เจ้าเคยได้ยินเร่อื งการสะกดวญิ ญาณหรอื ไม่?”
ประมขุ มารเอย่ ถาม
ผบู้ าํ เพญ็ มารผงะไปครหู่ น่ึง เขาไมเ่ ขา้ ใจวา่ เหตใุ ดจๆู่
ประมขุ มารถงึ เอย่ เรอ่ื งน้ี ทวา่ เขากต็ อบไปตามตรง “เคย
ไดย้ นิ ขอรบั นัน่ เปน็ วชิ าทที่ รงพลงั กวา่ การสะกดรา่ งกาย
ผทู้ จ่ี ะใชไ้ ดไ้ มเ่ พยี งแตต่ อ้ งไปถงึ ระดบั ตา้ เฉิง ยงั ตอ้ งมี
พลงั วญิ ญาณทแี่ ขง็ แกรง่ ยงิ่ แน่นอนวา่ ยงั มขี อ้ กําหนด
อน่ื อกี วธิ กี ารเฉพาะตอ้ งกลบั ไปอา่ นตําราโบราณ กลา่ ว
โดยยอ่ มนั คอื วชิ าทต่ี อ้ งหา้ ม”
“วชิ าตอ้ งหา้ ม?” ประมขุ มารพมึ พาํ
ผบู้ ําเพญ็ มารพยกั หน้า “ใชแ่ ลว้ ผทู้ เี่ คยเรยี นวชิ า
ตอ้ งหา้ มและใชไ้ ดส้ ําเรจ็ ในใตห้ ลา้ มเี พยี งสองคน คน
หน่ึงคอื อดตี ประมขุ มาร อกี คนหน่ึง…”
อกี คนหน่ึงเปน็ ใคร ไมต่ อ้ งเอย่ กร็ ู้
ประมขุ มารเขา้ ใจไดท้ นั ใด “มนิ า่ เขาถงึ ออ่ นแอเชน่
นี้”
วชิ าตอ้ งหา้ ม ผทู้ ใ่ี ชจ้ ะถกู พลงั สะทอ้ นกลบั สรู่ า่ งกาย
อยา่ งหนักหนา
เพยี งแตป่ ระมขุ มารไมเ่ ขา้ ใจวา่ เหตใุ ดเขาตอ้ งทําเชน่
นัน้
ไอมารในรา่ งกายของเย่ียนเสี่ยวซ่ือ ใช้การสะกด
รา่ งกายกเ็ พยี งพอ เหตใุ ดตอ้ งสะกดวญิ ญาณ?
เกดิ อะไรขน้ึ กบั รา่ งกายของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื กนั แน่?
…………………………………………
[1] นกยวนยาง หรอื เป็ดแมนดารนิ เป็นสัญลักษณ์แทน
ความรักและความซื่อสัตย์ เนื่องจากเชื่อกันว่านกยวนยางเป็น
นกที่มีคู่เพียงตัวเดียว
º··èÕ 43 àÊÕèÂÇà¨Ò¢Í§¹Ò§
ขณะท่ีทัง้ สองกําลังพูดคุย จู่ๆ ผู้บาํ เพ็ญมารก็มี
สหี นา้ เครง่ ขรมึ เขาสง่ สายตาใหป้ ระมขุ มาร เปน็ นัยบอก
ใหอ้ กี ฝา่ ยมองไปยงั ตน้ ไมใ้ หญท่ อ่ี ยไู่ มไ่ กล
มนั คอื ตน้ อถู๋ งทม่ี อี ายกุ วา่ รอ้ ยปี ภเู ขาเซงิ่ เฟงิ เตม็ ไป
ดว้ ยไอวญิ ญาณ มนั จงึ เตบิ โตสูงใหญก่ วา่ ตน้ อถู๋ งทวั่ ไป
ทวา่ ประเดน็ สําคญั มใิ ชต่ น้ ไม้ แตเ่ ปน็ ผทู้ ซี่ อ่ นตวั อยหู่ ลงั
ตน้ ไม้
ประมขุ มารมองดเู งาทที่ อดลงบนพ้นื หลงั ตน้ ไม้ กย็ ก
ยมิ้ มมุ ปากอยา่ งดแู คลน
ผู้บําเพ็ญมารกระซิบ “ประมุขมาร ให้ข้าน้อยไป
จดั การนางดหี รอื ไม?่ ”
เงาบนพ้นื ดคู ลา้ ยสตรี ไดย้ นิ วา่ เขาเซงิ่ เฟงิ มหี ญงิ รบั
ใชม้ าเพมิ่ สองสามคน เดาวา่ อกี ฝา่ ยคงเป็นหน่ึงในนั้น
ด้วยขอบเขตพลังของเขา การปลิดชวี ติ หญงิ รบั ใชค้ น
หน่ึงไมใ่ ชเ่ รอ่ื งยาก
ประมุขมารเหลือบมองเงานั้นอย่างไม่ทุกข์รอ้ น
ราวกบั มองปราดหน่ึงกย็ งั เสยี เวลา “ไมต่ อ้ ง พรงุ่ น้ีเชา้
เจา้ ไปใหต้ รงเวลากพ็ อ”
เอย่ จบกห็ นั หลงั เดนิ จากไป
ในเม่ือนายบอกวา่ ไม่ต้องจัดการ เชน่ นั้นก็ไม่ต้อง
จดั การ อนั ทจี่ รงิ เขายงั อยากถามประมขุ มาร วา่ เหตใุ ด
จๆู่ ความสมั พนั ธข์ องท่านกบั ประมุขศักดสิ์ ทิ ธถิ์ ึงกลม
เกลยี วกนั เชน่ นี้ ทวา่ ประมขุ มารจากไปแลว้ ผบู้ ําเพญ็
มารทําไดเ้ พยี งจากไปอยา่ งไมม่ ที างเลอื ก
หลงั จากทงั้ สองหายตวั ไป เงารา่ งนัน้ จงึ เดนิ ออกจาก
หลงั ตน้ ไม้ นางขมวดควิ้ มองไปยงั ทศิ ทคี่ นทงั้ สองจากไป
ฝา่ มอื คอ่ ยๆ บบี เขา้ หากนั ขน้ึ เลก็ น้อย
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ต่นื ขน้ึ เพราะเสยี งหวั เราะคกิ คกั ในเชา้
วนั ถดั มา
“ชา่ งเปน็ เดก็ ทน่ี า่ รกั นา่ ชงั อะไรเชน่ น้ี? เดก็ ทใี่ ดกนั ?”
“ไมร่ สู้ ิ เพงิ่ มานอนอยตู่ รงนี้”
“ใชบ่ ตุ รของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ไม?่ ”
“อยา่ พดู จาเหลวไหล”
“ทวา่ นางชา่ งนา่ รกั จรงิ ๆ น่ีนา”
หญงิ งามมากมายรายลอ้ มประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อย ผู้
ถกู ประมขุ มารโยนทงิ้ ออกมาอยา่ งไรค้ วามปรานี จติ ใจ
สตรเี ออ่ ลน้ เหตใุ ดถงึ มเี ดก็ ทง่ี ดงามเชน่ นี้? ผวิ พรรณ
ขาวนวลอวบอมิ่ แขนขาเรยี วเลก็ ราวกบั รากบวั ใบหนา้
ยงิ่ ดลู ะเอยี ดออ่ นงดงามเกนิ บรรยาย โดยเฉพาะเสน้ ผม
ดกดําเงางาม ออ่ นน่มุ ดจุ สมั ผสั ละลายในมอื !
ประมุขศักดิส์ ิทธผิ์ ู้ไม่เคยถูกผู้ใดแตะต้องแม้เพียง
ปลายเลบ็ ยามนี้ถกู สตรหี ยาบกรา้ นบบี หนา้ ลบู ตวั จน
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มส่ ดู้ ี
เขาถลงึ ตาเยน็ ชาใสพ่ วกนาง
ฉินหลวิ่ จอื กลา่ วดว้ ยความประหลาดใจ “พวกเจา้ ดสู ิ
นางกําลงั ดพุ วกเรา!”
“นา่ รกั นา่ ชงั …” มเู่ ฉียงเวยรสู้ กึ คลา้ ยหวั ใจจะละลาย
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยากกดั ฟนั แตน่ า่ เศรา้ ทพี่ บวา่ ฟนั
ของตนมเี พยี งสองซหี่ นา้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ “…”
ขณะทหี่ ลายคนอมุ้ ทารกน้อยอยา่ งมคี วามสุข ฟหู่ รู
เสวยี่ ก็เดินจากมาเงยี บๆ หันตัวมุ่งหน้าไปยังวงั ของ
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ต่นื แลว้ นางสะลมึ สะลอื ลกุ ขน้ึ นั่งขา้ ง
เตยี งอยา่ งวา่ งเปลา่
เป็นประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ่าสงั เวชเชน่ นี้เชยี วหรอื ? ฟา้
เพงิ่ สวา่ งกถ็ กู ปลกุ เสยี แลว้ ?
“ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์ นอกประตู ฟหู่ รเู สวย่ี กม้ หนา้ เอย่
ดว้ ยสายตามองตรง “ขา้ ฟหู่ รเู สวย่ี ขา้ มเี รอ่ื งจะรายงาน
เจา้ คะ่ ”
“มเี รอ่ื งอะไร?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื อา้ ปากหาว ไมไ่ ดค้ ดิ จะ
ใหน้ างเขา้ มา
ฟู่หรูเสวยี่ หันซ้ายหันขวากระซิบเบาๆ “เป็นเรอ่ื ง
สําคญั เจา้ คะ่ โปรดอนญุ าตใหข้ า้ เขา้ ไปรายงาน”
เย่ียนเสี่ยวซ่ือเหลือบมองประมุขมารที่กําลังนั่ง
สมาธอิ ยขู่ า้ งๆ แลว้ เอย่ วา่ “เชน่ นัน้ เจา้ กเ็ ขา้ มาเถอะ”
ฟหู่ รเู สวยี่ เขา้ มาในหอ้ งอยา่ งแผว่ เบา
เม่อื คดิ วา่ ทนี่ ่ีคอื ตําหนักของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ หวั ใจ
ของฟหู่ รเู สวย่ี กเ็ ตน้ โครมคราม นางพยายามระงบั มนั ลง
อยา่ งระมดั ระวงั เดนิ มาดา้ นหนา้ ฉากกนั้ อยา่ งสงา่ งาม
“เอาละ เจา้ พดู ตรงนัน้ แหละ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอย่
ไมร่ ูว้ า่ เสย่ี วเจามาตงั้ แตเ่ ชา้ หรอื นอนเฝา้ ขา้ งเตยี ง
ตลอดทงั้ คนื แตถ่ งึ อยา่ งไร ไมใ่ หฟ้ หู่ รเู สวยี่ เหน็ วา่ เขาอยู่
ในหอ้ งเดยี วกบั ตนจะดกี วา่
เรอ่ื งทฟี่ หู่ รูเสวย่ี จะรายงาน เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไมน่ ึกวา่
จะเกยี่ วขอ้ งกบั เสย่ี วเจา
ฟหู่ รเู สวยี่ กลา่ ว “ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ สงิ่ ทหี่ รเู สวยี่ จะ
เอย่ ตอ่ ไปนี้อาจยากจะเช่อื ทวา่ หรเู สวยี่ สาบานวา่ ทกุ คํา
พดู ของหรเู สวยี่ เปน็ ความจรงิ หรเู สวย่ี ไมม่ วี นั คดิ รา้ ยตอ่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
“อม้ื เจา้ พดู มา” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กลา่ ว
ฟหู่ รูเสวย่ี ระวงั การเคล่อื นไหวรอบตวั ตดั สนิ ใจเอย่
ปาก “ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทา่ นถกู คนหลอก สหายผนู้ ัน้ ของ
ทา่ นไมใ่ ชผ่ บู้ ําเพญ็ สายตรงอะไร เขาเปน็ …เขาเปน็ …”
ฟหู่ รเู สวย่ี พยายามจะพดู วา่ ประมขุ มาร แตก่ ลบั พบ
วา่ ลําคอของตนคลา้ ยกบั ถกู อดุ กนั้ ทําอยา่ งไรกไ็ มอ่ าจ
เปลง่ คํานัน้ ออกมาได้ นางพยายามเปลย่ี นเปน็ คําวา่ คน
จากเผา่ มาร ทวา่ กเ็ ปน็ เชน่ เดมิ
นางจบั คอตนเอง เหตใุ ดเปน็ เชน่ น้ี?
ประมุขมารยังนั่งบาํ เพ็ญสมาธิอย่างจดจ่อไม่
ขยบั เขยอ้ื น
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถาม “เหตใุ ดเจา้ ไมพ่ ดู ตอ่ ?”
ขา้ ……
ฟหู่ รเู สวย่ี พยายามตะโกนสดุ กําลงั แตก่ ไ็ มเ่ ปน็ ผล
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื รสู้ กึ ถงึ ความผดิ ปกตบิ างอยา่ ง จงึ มอง
ฟู่หรูเสวยี่ ที่กําลังดนิ้ รนส่งเสียง ผา่ นชอ่ งวา่ งของฉาก
กนั้ ดวงตาพลนั หรล่ี ง
นางเดนิ ไปหาประมขุ มาร ใชน้ วิ้ จมิ้ ไหลข่ องเขา แลว้