“พวกเจา้ คงมาเพราะเมลด็ มารเชน่ กนั กระมงั ?” จิ้
งอโู๋ จว้ กลา่ ว
“เมลด็ มาร?” ดวงตาเยย่ี นจวิ่ เฉามปี ระกายวาบผา่ น
“เจา้ เองกม็ าเพ่อื สงิ่ น้ีหรอื ?”
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ววา่ “แน่นอน หากเมลด็ มารสมั ฤทธผิ์ ล
ประมขุ มารกจ็ ะมพี ลงั ฟ้ นื กลบั มาอกี ครงั้ เม่อื ถงึ เวลานัน้
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ จ็ ะเดอื ดรอ้ นไปทกุ หยอ่ มหญา้ ”
“เจา้ บอกวา่ …ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธ?ิ์ ” เยย่ี นจวิ่ เฉาหนั
กลับมามองอวีห๋ วัน่ ทั้งคู่เห็นความประหลาดใจใน
ดวงตาของอีกฝ่าย ดินแดนศักดิ์สิทธทิ์ ี่เผ่าศักดิ์สิทธิ์
กําลงั ตามหา ทแ่ี ทก้ อ็ ยนู่ ี่
และถ้ําท่ีซ่อนอยูใ่ นสํานักบัณฑิตก็คือทางเข้าสู่ดิน
แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
คนตามหากลับไม่เจอ คนไม่หากลับได้เข้ามา น่ี
เหมอื นการตงั้ ใจปลกู ดอกไมแ้ ตไ่ มบ่ าน ไมม่ ใี จปกั กงิ่ หลวิ
แตก่ งิ่ หลวิ กลบั เตบิ โตใหร้ ม่ เยน็ หรอื ไม?่
ทวา่ อวหี๋ วนั่ กบั เยยี่ นจวิ่ เฉาหาไดต้ อ้ งการปักตน้ หลวิ
นี้แมแ้ ตน่ ้อย พวกเขาเพยี งตอ้ งการตามหาบตุ รใหพ้ บ
เรว็ ทสี่ ดุ
อวหี๋ วนั่ กระซบิ “เขาบอกวา่ ทน่ี ี่เปน็ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
โจวจนิ่ จะมาทน่ี ่ีดว้ ยหรอื ไม?่ ”
“บดั น้ียงั ไมช่ ดั เจน ทวา่ มคี วามเปน็ ไปไดม้ าก” เยย่ี น
จวิ่ เฉาตอบเธอเบาๆ
อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้ “หากทําไดเ้ ราจะพาโจวจนิ่ กลบั ไป
ดว้ ยกนั สว่ นยอดฝมี อื กบั เดก็ ทหี่ ายตวั ไป กไ็ มร่ วู้ า่ ใชร่ า
ชาหลวั ชา่ กบั เสย่ี วเจาหรอื ไม”่
เยยี่ นจวิ่ เฉาครุน่ คดิ ครูห่ น่ึงแลว้ เอย่ วา่ “หากเราจะ
ออกไป เกรงวา่ ไมง่ า่ ยดายเชน่ นัน้ ”
หลงั จากพวกเขาเขา้ ไปในหอ้ งหนิ ประตหู นิ กป็ ิดลง
เปน็ ไปไดว้ า่ จะถกู ตดั การเชอ่ื มตอ่ กบั ตา้ โจว แน่นอน ไม่
วา่ อยา่ งไรเขาก็จะไม่ยอมแพ้ที่จะหาทางกลับไป ทวา่
บดั นี้ตอ้ งตามหาบตุ รใหพ้ บกอ่ น
“เจ้าอยทู่ ่ีน่ีมานานเพยี งใดแล้ว?” เยยี่ นจิว่ เฉาหนั
มองจงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ กล่าววา่ “ขา้ เพงิ่ มา กพ็ บพวกเจา้ ทัง้ สอง
เพราะอยใู่ กล้วงั มาร ขา้ เลยคดิ วา่ ทงั้ สองเป็นสมุนของ
เผา่ มาร”
เยย่ี นจิว่ เฉาเหลือบมองท่ีสมุดบนั ทึกในมอื แล้วเอย่
วา่ “ระหวา่ งทางมาทน่ี ี่ เจา้ พบเดก็ บา้ งหรอื ไม?่ ”
สหี นา้ จงิ้ อโู๋ จว้ พลนั ต่นื เตน้ ขน้ึ มาอยา่ งฉับพลนั “หรอื
วา่ ทา่ นจวิ่ เฉา…”
“เรยี กขา้ วา่ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉา” เยยี่ นจวิ่ เฉาขดั
คําพดู เขาอยา่ งไรค้ วามปรานี
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
จิง้ อโู๋ จ้วกัดฟนั อยากบอกกับเขามากวา่ โลกนี้ไมม่ ี
ปรมาจารยเ์ ซยี น แมแ้ ตป่ รมาจารยเ์ ตา๋ กห็ าไดแ้ ตง่ ตงั้
ตนเอง ทวา่ เป็นตําแหน่งของยอดฝมี อื ผมู้ รี ะดบั สูงสุด
แหง่ ดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ มคี นอา้ งตนวา่ เป็นปรมาจารย์
เซยี น ปรมาจารยเ์ ตา๋ ทใี่ ด?
คนผู้น้ี มากความสามารถ เหตุใดมีสมอง…
ประหลาดเชน่ น้ี?
จงิ้ อโู๋ จว้ กําลงั จะยอ้ นกลบั ไป แตจ่ ๆู่ เถาวลั ยป์ ีศาจ
มากมายนับไมถ่ ว้ นกผ็ ดุ ขน้ึ จากพ้นื มามดั รา่ งพวกเขาทงั้
สาม จงิ้ อโู๋ จว้ ชกั ดาบปลอ่ ยพลงั ไอกระบอี่ นั เยน็ เยยี บ ก็
เหน็ เยย่ี นจวิ่ เฉาขมวดควิ้ บบี เถาวลั ยท์ พี่ นั รา่ งเขาและ
เอย่ อยา่ งนา่ รงั เกยี จวา่ “นา่ เกลยี ดยงิ่ นัก”
หลังถูกเยยี่ นจิว่ เฉาสัมผสั เถาวลั ยค์ ล้ายกับสะดุ้ง
ตกใจ ส่งเสียงกรดี รอ้ ง ก่อนจะมุดกลับลงดินอย่าง
รวดเรว็ !
จงิ้ อโู๋ จว้ ตกตะลงึ
นี่มนั อะไรกนั ? เหตใุ ดเถาวลั ยป์ ศี าจเหลา่ น้ีถอยกลบั
อยา่ งไมค่ ดิ สู?้ เพยี งเพราะบรุ ุษผนู้ ี้…สมั ผสั ดว้ ยปลาย
นวิ้ เพยี งเลก็ น้อย?
อนั ทจี่ รงิ เถาวลั ยป์ ศี าจเหลา่ นี้หาไดเ้ กง่ กาจ จงิ้ อโู๋ จว้
คนเดยี วกจ็ ดั การได้ ทวา่ ไมง่ า่ ยดายเชน่ เยย่ี นจวิ่ เฉา
เถาวลั ยป์ ีศาจพวกนั้นคล้ายหวาดกลัวบรุ ุษหน่มุ ผนู้ ้ี
มาก เพราะเหตใุ ดกนั ?
จงิ้ อโู๋ จว้ ถามอยา่ งตะลึง “เม่อื ครูเ่ จา้ …เจา้ ทําอะไร
พวกมนั ?”
“ขา้ ไมไ่ ดท้ ําอะไร” เยย่ี นจวิ่ เฉาเอย่ เบาๆ
จงิ้ อโู๋ จว้ ไมเ่ ช่อื “เชน่ นั้นเหตใุ ดพวกมนั ถึงกลัวแล้ว
หนีไป?”
เยยี่ นจวิ่ เฉาครนุ่ คดิ อยา่ งจรงิ จงั “อาจเปน็ เพราะ…
ขา้ คอื ปรมาจารยเ์ ซยี น?”
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
เม่อื เกิดเหตุการณ์เถาวลั ยป์ ีศาจ จิง้ อโู๋ จ้วกร็ ะแวง
สงสัยเยยี่ นจิว่ เฉามากข้นึ จิง้ อูโ๋ จ้วพยายามสอดแนม
ระดบั พลงั ของเยย่ี นจวิ่ เฉาหลายครงั้ แตก่ พ็ บวา่ อกี ฝา่ ย
ไมม่ รี ะดบั พลงั มคี ําอธบิ ายเพยี งสองอยา่ งคอื หากเยยี่ น
จวิ่ เฉาไมใ่ ชเ่ ปน็ พวกฝกึ หดั เชน่ นั้นระดบั พลงั ของเยย่ี น
จวิ่ เฉากอ็ ยเู่ หนือเขา!
จงิ้ อโู๋ จว้ รูส้ กึ วา่ อยา่ งแรกไมน่ ่าจะเป็นไปได้ อยา่ งไร
เม่ือครูต่ นก็ประมือกับอีกฝ่าย หากอีกฝ่ายเป็นคน
ธรรมดาจรงิ คงตายอยใู่ ตไ้ อกระบข่ี องเขาไปนานแลว้
แต่จิ้งอู๋โจ้วไม่มีทางเช่ือวา่ อีกฝ่ายเป็นปรมาจารย์
เซยี นจรงิ ๆ หากทะลผุ า่ นระดบั เทยี นกส็ ูงกวา่ ระดบั ของ
เขาเพยี งเลก็ น้อย อาจจะเปน็ ระดบั เทยี น?
แมจ้ งิ้ อโู๋ จว้ จะอยากสบื ถามจากเยยี่ นจวิ่ เฉา แตไ่ หน
เลยเขาจะเป็นคตู่ อ่ สูข้ องเยย่ี นจวิ่ เฉา ไมเ่ พยี งแตไ่ มไ่ ด้
ถามอะไรจากเยยี่ นจวิ่ เฉา ทวา่ เยยี่ นจวิ่ เฉายงั ไดข้ อ้ มลู
เกย่ี วกบั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ปจากเขาไมน่ ้อย
ที่แท้ดนิ แดนศักดสิ์ ทิ ธกิ์ เ็ ป็นคําเรยี กโลกฝ่ งั นี้ของผู้
บาํ เพญ็ สายตรงอยา่ งพวกเขา อนั ทจี่ รงิ มนั ถูกเรยี กวา่
แผน่ ดนิ ใหญศ่ กั ดสิ์ ทิ ธิ์ มชี าตพิ นั ธทุ์ ตี่ า่ งกนั สองสามเผา่
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ ทอ่ี ยขู่ องผชู้ อบธรรม สว่ นดนิ แดน
ทเ่ี กา้ คอื ทอี่ ยขู่ องเผา่ มาร
เม่อื สามพนั ปีกอ่ น เผา่ มารไดย้ กทพั โจมตดี นิ แดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทงั้ สองเผา่ ตอ่ สกู้ นั ตา่ งฝา่ ยกบ็ าดเจบ็ สาหสั
แตส่ ดุ ทา้ ยดว้ ยทกั ษะทส่ี งู กวา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ ชก้ ระบ่ี
สังหารประมุขมาร ทวา่ ประมุขศักดสิ์ ิทธติ์ อ้ งแลกดว้ ย
การแผดเผาชวี ติ ตนเองเพ่อื เพมิ่ พลงั และไมน่ านเขาก็
ลม้ ลง
ทว่าประมุขศักดิ์สิทธิ์และประมุขมารสุ ดยอด
ปรมาจารยท์ งั้ สองลม้ งา่ ยดายเชน่ นัน้ เลยหรอื ?
วา่ กนั วา่ ทงั้ สองตา่ งหลงเหลอื เศษเสยี้ วดวงจติ ไว้ ผมู้ ี
เศษเสยี้ วดวงจติ ของทงั้ สองกค็ อื รา่ งทกี่ ลบั ชาตมิ าเกดิ
“เมลด็ มารนัน่ กค็ อื ดวงจติ ของประมขุ มาร?” เยย่ี น
จวิ่ เฉาถาม
จงิ้ อโู๋ จว้ พยกั หนา้
“จะวา่ เชน่ นั้นกไ็ ด้ ยามนั้นประมขุ มารไดร้ บั บาดเจบ็
มากกวา่ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ดวงจติ ของเขาจงึ ออ่ นแอกวา่
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขาตอ้ งการไออนุ่ จากโลหติ ปศี าจหลอ่
เลยี้ ง ถงึ จะกลบั มาไดอ้ กี ครงั้ ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาหรตี่ าแลว้ เอย่ วา่
“ฟังจากความหมายของเจ้า ก็แปลว่าประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ ไดจ้ ตุ ใิ หมแ่ ลว้ ? คงมใิ ชว่ า่ เขาไม่
ไดจ้ ตุ ใิ หมท่ นี่ ี่แลว้ ไปจตุ ทิ อี่ น่ื หรอกกระมงั ? ใหข้ า้ เดา ดนิ
แดนศักดิ์สิทธิเ์ ปิดทางเข้าทั้งส่ีก็เพ่ือต้อนรบั ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธผิ์ นู้ ัน้ กลบั มาใชห่ รอื ไม?่ ”
จงิ้ อโู๋ จว้ ตระหนักไดท้ นั ทวี า่ ตนไดเ้ อย่ สงิ่ ทไี่ มค่ วรออก
ไป จงึ รบี ปดิ ปากไมพ่ ดู จา
เหอะๆ พวกเจ้าเองยังไม่รูเ้ ลยวา่ ผู้ใดคือประมุข
ศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นจึงจับมามัว่ ๆ ทํารา้ ยคนบรสิ ุทธไิ์ ป
มากมายเชน่ นัน้
º··èÕ 21 ˹Õ
“ท่ีเขาเอย่ มาเป็นความจรงิ ทัง้ หมดหรอื ?” อวหี๋ วนั่
ถามเยยี่ นจวิ่ เฉาเบาๆ
เวลานี้พวกเขามาถึงสวนผลไม้ในดินแดนเผ่ามาร
แลว้
แมว้ า่ น่ีจะไมใ่ ชท่ างเดยี วทจี่ ะไปยงั วงั มาร แตส่ ําหรบั
พวกเขาแล้ว กเ็ ป็นทางที่เรว็ ท่ีสุด เรอ่ื งความเสย่ี งไม่
จําเปน็ ตอ้ งเอย่ บดั น้ีแลว้ ยงั มผี ใู้ ดสนใจ?
“สว่ นใหญเ่ ปน็ ความจรงิ สว่ นเรอ่ื งทเ่ี กยี่ วกบั ตวั ตน
ของเขา…” เยย่ี นจวิ่ เฉากวาดตาขน้ึ ลง มองจงิ้ อโู๋ จว้ ที่
เดนิ นําทางอยดู่ า้ นหนา้ “เกรงวา่ จะคยุ โวไปบา้ ง”
“ออ๋ ” หากขอ้ มลู ถกู ตอ้ งกด็ ี สว่ นตวั ตนของผบู้ ําเพญ็
วยั กลางคนผนู้ ัน้ อวหี๋ วนั่ หาไดส้ นใจสกั นิด
เยี่ยนจิ่วเฉาก็ไม่ได้สนใจ เขาสนใจวา่ อีกฝ่ายจะ
นําทางไปถกู หรอื ไมเ่ ทา่ นัน้
“เจ้าแน่ใจรวึ า่ ไมไ่ ด้มาผดิ ทาง?” เยย่ี นจิว่ เฉาถาม
“เจา้ บอกวา่ นี่คอื สวนผลไมข้ องเผา่ มาร แตเ่ ราเดนิ มา
นานแลว้ กลบั ไมเ่ จอทหารเผา่ มารสกั คน คงไมไ่ ดม้ าผดิ
ทางกระมงั ?”
“เปน็ ไปไมไ่ ด!้ เม่อื สองสามวนั กอ่ น ขา้ เพงิ่ มาทนี่ ่ี!” จิ้
งอโู๋ จว้ เอย่ อยา่ งมนั่ ใจ
เปน็ เรอ่ื งจรงิ เขาเคยมาทนี่ ่ีและยงั มาพรอ้ มกบั กลมุ่
ผูบ้ าํ เพญ็ สายตรง พวกเขาลอบโจมตีวงั มารกลางดึก
ทวา่ ผลสุดทา้ ยเผชญิ กบั การขยข้ี องเผา่ มารและหนีออก
มาจากสวนผลไมแ้ หง่ นี้
สงิ่ ทเี่ ขาไมไ่ ดบ้ อกเยยี่ นจวิ่ เฉาคอื หลงั จากขา่ วการ
กําเนิดรา่ งใหมข่ องเมลด็ มารถกู เปิดเผย ทแี่ หง่ น้ีกม็ ไิ ด้
ถกู โจมตจี ากผบู้ ําเพญ็ สายตรงเพยี งครงั้ เดยี ว ไมใ่ ชท่ กุ
คนมาเพ่อื สงั หารทหารเผา่ มาร คนไมน่ ้อยกต็ อ้ งการใช้
ประโยชน์จากความวนุ่ วายน้ี
ผูบ้ ําเพญ็ สายตรงเหล่านั้นที่ตายไปไมจ่ ําเป็นต้องมี
ของด?ี ในวงั มารไมม่ ขี องดหี รอื ? หากฉวยตดิ มอื มาไดก้ ็
พอใหม้ กี นิ ไปตลอดชวี ติ แลว้
จงิ้ อโู๋ จว้ เปน็ หน่ึงคนทม่ี าฉกฉวยประโยชน์
ประมขุ มารกําลงั จะกลบั มา วงั มารตอ้ งเกดิ การตอ่ สู้
ครงั้ ใหญ่ คราวก่อนเขาไมไ่ ด้สิง่ ใดติดไมต้ ิดมอื กลับไป
คนื น้ีเขาจงึ เอาชวี ติ มาเสยี่ งโชคอกี ครงั้ อยา่ งไรเขากเ็ คย
มาทนี่ ี่ครงั้ หน่ึงแล้ว นับวา่ คนุ้ ทค่ี นุ้ ทางอยบู่ า้ ง รูว้ า่ ใน
ยามวกิ ฤตคิ วรซอ่ นตวั ทใี่ ด
เพยี งแตผ่ ูซ้ ่งึ เรยี กตนวา่ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉานี้ก็
ถามไมผ่ ดิ ทหารเผา่ มารไปอยทู่ ใ่ี ดกนั นะ?
มใิ ชย่ งั ไมเ่ รมิ่ สกู้ นั หรอกหรอื ? เหตใุ ดยอดฝมี อื ทน่ี ่ีดู
เหมอื นกบั ถกู โยกยา้ ยไปหมดแลว้ ?
ไหนเลยจงิ้ อโู๋ จว้ จะเดาไดว้ า่ การตอ่ สยู้ งั ไมเ่ รมิ่ ตน้ ขน้ึ
แตศ่ พของทหารเผา่ มารซง่ึ โจวจนิ่ กบั หลวั ชา่ น้อยสงั หาร
ในวงั มารถกู พบแลว้ ทงั้ หมดมยี สี่ บิ ถงึ สามสบิ นาย ซง่ึ
เกิดข้นึ โดยท่ีคนอ่นื ไมร่ ู้ เผา่ มารคาดเดาวา่ คงมไิ ด้มผี ู้
บาํ เพ็ญสายตรงระดับสูงกวา่ ขัน้ เทียนแอบเข้ามาสอง
สามคน บดั นี้ทวั่ ทงั้ วงั มารตา่ งเพมิ่ กําลงั คมุ้ กนั กระทงั่
ทหารผดู้ แู ลสวนผลไมก้ ย็ งั ถกู ยา้ ยไปเฝา้ วงั มาร
“ทา่ นวา่ ตา้ เปา่ กบั คนอน่ื ๆ จะอยใู่ นวงั มารหรอื ไม?่ ” อ
วหี๋ วนั่ ถาม
เยย่ี นจวิ่ เฉาจงู มอื เธอ “เจา้ คดิ วา่ อยา่ งไรละ?”
อวหี๋ วนั่ สา่ ยหนา้ มอื อกี ขา้ งหน่ึงกมุ หวั ใจ “ไมร่ สู้ ิ แต่
ขา้ รสู้ กึ วา่ พวกเขาอยใู่ กลข้ า้ มาก”
เยย่ี นจวิ่ เฉาเอย่ “เชน่ นัน้ กอ็ ยใู่ นวงั มาร”
อวหี๋ วนั่ ถามวา่ “หากไมเ่ ปน็ เชน่ ทข่ี า้ รสู้ กึ ละ?”
เยย่ี นจวิ่ เฉาบบี มอื เธอเพ่อื ปลอบโยน “หากไมใ่ ชก่ ไ็ ม่
เป็นไร อย่างน้ อยความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะเป็น
อนั ตรายกถ็ กู ตดั ออกไป”
ตามท่ีจิ้งอู๋โจ้วกล่าว สถานที่ที่อันตรายท่ีสุดใน
ละแวกนี้คอื วงั มาร
อวหี๋ วนั่ กค็ ดิ วา่ เปน็ เชน่ นัน้ จงึ ปลอ่ ยวางความสบั สน
เธอเงยหนา้ มองกงิ่ ไมเ้ หนือหวั “ผลไมพ้ วกนี้ดนู า่ อรอ่ ย
ยงิ่ นัก”
“อยากกนิ หรอื ไม?่ ” เยย่ี นจวิ่ เฉาเดด็ มาผลหน่ึง
สหี นา้ จงิ้ อโู๋ จว้ เปลยี่ นไป “ไมไ่ ดน้ ะ! ระวงั พษิ !”
อวหี๋ วนั่ กะพรบิ ตา “ผลไมเ้ หลา่ น้ีดไู มเ่ หมอื นวา่ มพี ษิ
เลย”
จงิ้ อโู๋ จว้ เอย่ อยา่ งเหน่ือยหน่ายใจ “ไมใ่ ชผ่ ลไม้ แต่
เปน็ แมลงบนผลไม!้ ”
เม่อื ไดย้ นิ จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ วเชน่ นัน้ อวหี๋ วนั่ กเ็ หน็ แมลงสี
ดําตวั เลก็ ๆ บนผลไม้ อนั ทจ่ี รงิ หลงั จากอวหี๋ วนั่ มสี ตั วพ์ ษิ
ตวั น้อย กไ็ มไ่ ดส้ นใจเรอ่ื งแมลงมากนัก อยา่ งไรกไ็ มม่ ี
แมลงตวั ใดกลา้ กดั เธอ
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ว “น่ีคอื แมลงมาร มนั มชี วี ติ ดว้ ยการดดู
กลนื ไอมาร”
อวหี๋ วนั่ ใชน้ ิ้วจิม้ แมลง “มันไม่ขยบั เลย ตายแล้ว
หรอื ?”
จิ้งอู๋โจ้วตกใจกับการกระทําของอวีห๋ วัน่ เขายัง
อธบิ ายไมช่ ดั เจนพออกี หรอื ? สมองนางกถ็ กู ปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉาอะไรนัน่ ทําลายไปแลว้ ? น่ีคอื แมลงมารเลย
นะ แมลงมาร กดั ทเี ดยี วถงึ ตายไดเ้ ลย!
ยงั กลา้ เอานวิ้ ไปจมิ้ !
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ววา่ “มนั ไมไ่ ดต้ าย มนั กําลงั ดดู ไอมาร
เม่อื มนั ดดู กลนื จนพอกจ็ ะเรมิ่ โจมตผี บู้ กุ รกุ สวนผลไม”้
อวหี๋ วนั่ มุย่ ปาก “ท่าทางเชน่ นี้คือดูดกลืนไอมาร?”
เชน่ นั้นสัตวพ์ ษิ ตัวน้อยของเรากก็ ินไมค่ ่อยน่าดูเหมอื น
กนั ใชห่ รอื ไม?่
สัตวพ์ ษิ ตัวน้อยท่ีนั่งจับไอมารกินอยูใ่ นแขนเส้ือขอ
งอวหี๋ วนั่ อยา่ งหยุดกินไม่ได้ ราวกับกินเหมียนฮวาถัง
“…”
ไมน่ านกจ็ ะออกจากสวนผลไมแ้ ล้ว อวหี๋ วนั่ สงั เกต
เหน็ จงิ้ อโู๋ จว้ ใสย่ าเมด็ เขา้ ปากอยเู่ รอ่ื ยๆ เธอครนุ่ คดิ แลว้
ถามวา่ “เจา้ ปว่ ยหรอื ?”
จงิ้ อโู๋ จว้ ทเี่ พงิ่ กลนื ยาเมด็ เขา้ ไปแทบจะสําลกั ตาย!
หมายความเชน่ ไรทว่ี า่ …เขาปว่ ย[1]?
พดู ดๆี ไดห้ รอื ไม?่
มผี ใู้ ครชกั ชวนคนเสวนาเชน่ นี้?
จิง้ อโู๋ จ้วกลืนน้ําลายอยหู่ ลายครงั้ กวา่ ยาเมด็ จะไหล
ลงคอ จากนัน้ เขากม็ องอวหี๋ วนั่ และเอย่ วา่ “ทข่ี า้ กนิ เปน็
ยาขจดั มาร ปอ้ งกนั ไมใ่ หไ้ อมารเขา้ สรู่ า่ งกาย เจา้ ไมก่ นิ
หรอื ?”
อวีห๋ วัน่ เอ่ยในใจ เย่ียนจิ่วเฉามีวิชาอายุวัฒนะ
ปกปอ้ งรา่ งกาย ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งกนิ เธอกม็ สี ตั วพ์ ษิ ตวั น้อย
ทค่ี อยกดั กนิ ไอมารจงึ ไมจ่ ําเป็นเชน่ กนั แตห่ ากบอกไป
เกรงจะเปน็ การเปดิ เผยบางสงิ่ เธอจงึ เอย่ วา่ “กนิ สิ ฤทธิ์
ยาดกี วา่ ของเจา้ อกี เมด็ เดยี วปอ้ งกนั ไดท้ งั้ วนั !”
ทเี่ อย่ ถงึ คอื ยาเมด็ แตเ่ หตใุ ดจงิ้ อโู๋ จว้ ถงึ ไดร้ สู้ กึ แสบๆ
คนั ๆ!
ขณะทจี่ งิ้ อโู๋ จว้ กนิ ยาอกี เมด็ กฝ็ นื ใจอธบิ ายวา่ “ขา้ ไม่
กลวั หรอก จรงิ ๆ!”
ความเปน็ จรงิ ชชี้ ดั วา่ จงิ้ อโู๋ จว้ นําทางไดแ้ บบงๆู ปลาๆ
จรงิ อยทู่ ่ีเขาเดนิ ไปตามเส้นทางหลบหนีครงั้ ก่อน ทวา่
เสน้ ทางทใ่ี ชห้ ลบหนีอาจไมใ่ ชเ่ สน้ ทางทถี่ กู ทสี่ ุด ไมเ่ ชน่
นัน้ ทงั้ สามคงไมเ่ ดนิ ไปเรอ่ื ยๆ กม็ าถงึ ใตด้ นิ ของวงั มาร
มองสสุ านไรจ้ ดุ สนิ้ สดุ จงิ้ อโู๋ จว้ ไมเ่ พยี งแตไ่ มส่ บายใจ
ยงั เรมิ่ หงดุ หงดิ เลก็ น้อย
“เออ่ …ขา้ …จรงิ ๆ แลว้ …แคก่ ๆ…” ยงั ไมท่ นั เอย่ จบ
อวหี๋ วนั่ กเ็ อย่ ขน้ึ วา่ “ทา่ นเปน็ อะไรหรอื ?”
อวหี๋ วนั่ ถามเยย่ี นจวิ่ เฉา สหี นา้ เยย่ี นจวิ่ เฉาดผู ดิ ปกติ
ไป คลา้ ยกบั คน้ พบบางสงิ่
เยย่ี นจวิ่ เฉาเดนิ ไปทเี่ นินหลมุ ฝงั ศพ คกุ เขา่ ลงสมั ผสั
ดนิ เหนียวบนพ้นื อยา่ งพจิ ารณา
อวหี๋ วนั่ มาหาเขา “พบสงิ่ ใดหรอื ?”
“ทนี่ ี่มคี นใชพ้ ลงั เวท” เยยี่ นจวิ่ เฉากลา่ ว
วชิ าอายวุ ฒั นะไมอ่ าจสมั ผสั ถงึ พลงั เวทได้ ทวา่ หลวั
ชา่ วญิ ญาณทําได้ ตน้ กําเนิดของหลวั ชา่ วญิ ญาณทถี่ กู
เยย่ี นจวิ่ เฉากลนื กนิ ถอื ไดว้ า่ เปน็ ตระกลู เดยี วกบั เผา่ พอ่
มด เขาจงึ รบั รูถ้ งึ พลงั ของเผา่ เดยี วกนั ทใ่ี กลจ้ ะจางหาย
ไปในอากาศไดอ้ ยา่ งรวดเรว็
“หรอื จะเปน็ โจวจนิ่ ?” คนรอบกายอวหี๋ วนั่ ทส่ี ามารถ
ใชพ้ ลงั เวทไดม้ ไี มม่ าก และโจวจนิ่ กเ็ ปน็ ไปไดอ้ ยา่ งยงิ่ วา่
จะมายงั โลกฝ่ งั น้ี ดงั นัน้ อวหี๋ วนั่ จงึ อดสงสยั ไมไ่ ด้
“เวลาน้ียงั บอกไมไ่ ด้ แต…่ เจา้ ดนู ัน่ ส”ิ เยย่ี นจวิ่ เฉาชี้
ไปทรี่ อยเทา้ เลก็ ๆ บนหลมุ ศพ
ดวงตาของอวหี๋ วนั่ เปน็ ประกาย “ของพวกตา้ เปา่ !”
เธอเลือกรองเท้าใหไ้ ขน่ ้อยทัง้ สามดว้ ยตวั เอง ลาย
บนพ้นื เทา้ เธอยอ่ มรดู้ ี
อวหี๋ วนั่ ต่นื เตน้ มากทพ่ี บรอ่ งรอยของพวกเขาอกี ครงั้
ทวา่ ในขณะเดยี วกนั กอ็ ดกงั วลไมไ่ ด้ ทน่ี ี่คอื วงั มาร พวก
เขามาทน่ี ี่จะเจอกบั อนั ตรายใดหรอื ไม?่
เยย่ี นจวิ่ เฉาลุกข้นึ มองเขา้ ไปในสว่ นลึกของหลุมฝงั
ศพ “หากพวกเขากบั โจวจนิ่ อยดู่ ว้ ยกนั เวลานี้กน็ ่าจะ
กําลงั หาทางออกแลว้ ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาเดาไมผ่ ดิ หลงั จากรวมตวั กบั ไขน่ ้อยทงั้
สาม โจวจนิ่ กเ็ รมิ่ คดิ หาวธิ อี อกจากวงั มาร
แน่นอน ไขน่ ้อยทงั้ สามยงั มสี หายใหมด่ ว้ ย พวกเขา
ไมอ่ าจทงิ้ มนั ไวข้ า้ งหลงั ได้
พวกเขาไปสวนสตั วป์ ระหลาด
เดิมทีนกหลวนศักดิ์สิทธถิ์ ูกโยนเข้าไปในสวนสัตว์
ประหลาดเพ่อื เป็นอาหาร ทวา่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธชิ์ าญ
ฉลาดนัก มนั เขา้ ใจวา่ แมต้ นจะแขง็ แกรง่ เพยี งใดกไ็ ม่
อาจสศู้ ตั รทู จี่ ํานวนมากกวา่ มนั จงึ ไมต่ อ่ สู้ ลม้ ลงกบั พ้นื
ทนั ทที เ่ี ขา้ ไป แกลง้ ตายสนิทอยา่ งทไี่ มม่ สี นิทไปกวา่ น้ี
พวกสตั วป์ ระหลาดไมช่ อบกนิ ของทต่ี ายแลว้
ขณะทน่ี กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ กลจ้ ะกลนั้ หายใจตอ่ ไปไม่
ไหวแลว้ โจวจนิ่ กใ็ ชพ้ ลงั เวทอกี ครงั้ เขาสะกดจติ สตั ว์
ประหลาดทงั้ หมดและชว่ ยนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ อกมาได้
อยา่ งปลอดภยั
โจวจนิ่ ทฝี่ นื ใชพ้ ลงั เวทมากเกนิ ไป ใบหนา้ ขาวซดี
พวกเขาขห่ี ลงั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ขน้ึ ฟา้
ชายชราทตี่ กนรกทงั้ เปน็ “…”
พวกเจา้ ไมไ่ ดล้ มื อะไรทงิ้ ไวจ้ รงิ ๆ หรอื ?
ทแี รกนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ งั้ ใจจะบนิ ตรงออกจากวงั
มาร ทวา่ สงิ่ ทไ่ี มค่ าดคดิ กค็ อื บนิ ไปไดค้ รง่ึ ทาง หา่ ฝนธนกู ็
ถกู ยงิ ขน้ึ สทู่ อ้ งฟา้ ราวกบั ตาขา่ ยใหญ่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
รบี บนิ ลงต่าํ ลอดผา่ นฝนธนชู นั้ น้ีไปได้
เม่อื เหน็ วา่ ลูกธนไู มไ่ ด้ผล ทหารเผา่ มารจึงเปล่ียน
เปน็ หอก
หน่ึงคนหอกหน่ึงเลม่ รวดเรว็ ดงั่ สายฟา้
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ รมิ่ การแสดง ไปซา้ ยทขี วาที บนิ
ควา้ งขน้ึ ลงกลางอากาศ หลบการโจมตที งั้ หมดไดอ้ ยา่ ง
สวยงาม
เวลาน้ีผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามารเดินออกมา เขา
เปล่ียนพลังงานในรา่ งกายเป็นหอกดําวาววบั ยงิ ไปที่
หวั ใจของนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธ!ิ์
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ดร้ บั พลงั กดดนั มหาศาลของเผา่
มาร ความเรว็ ของมนั ลดลงเฉียบพลนั และบนิ ลงต่าํ อกี
ครงั้ ขณะทจ่ี ะหลบหอกพลงั เลม่ นัน้ มนั กถ็ กู พลงั กดดนั
บบี รดั จนกระตกุ ไปเลก็ น้อย
“ระวงั !” โจวจนิ่ กดหวั ตา้ เปา่
หอกพงุ่ ผา่ นหลงั ตา้ เปา่ และตดั สายกระเปา๋ เรยี นของ
ตา้ เปา่ ขาด
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กก็ ลงิ้ ตกลงมาพรอ้ มกบั กระเปา๋ เรยี น
[1] ประโยคนี้หมายถึงเป็นบ้าได้ด้วย
º··Õè 22 àÂÕè¹àÊÕèÂÇ«è×ÍÊØ´ÊÂÔÇ!
ในเสย้ี ววนิ าที หลวั ชา่ น้อยพงุ่ เขา้ ไปรบั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
ทต่ี กลงมาดว้ ยความเรว็
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยงั คงหลบั สนิท ไมร่ ตู้ วั วา่ ตกลงมาจาก
ทส่ี งู แตภ่ าพเน้ือแหลกละเอยี ดทท่ี กุ คนจนิ ตนาการไวก้ ็
ไมไ่ ดเ้ กดิ ข้นึ ทารกน้อยเผา่ มนษุ ยผ์ นู้ ้ีถกู เงาดํารา่ งเลก็
พงุ่ เขา้ ไปโอบอมุ้ ไว้
หลัวชา่ น้อยกอดเยยี่ นเส่ียวซ่ือกลิ้งไปบนพ้ืนหลาย
ตลบ กอ่ นจะใชแ้ รงทงั้ หมดทมี่ รี บั การกระแทก ตงั้ แต่
เรมิ่ เขาไมไ่ ดป้ อ้ งกนั ตนเองเลย ใชเ้ ขา่ กบั แขนทงั้ สองขา้ ง
เปิดชอ่ งวา่ งใหเ้ พยี งพอ ไมบ่ บี รดั เยยี่ นเสย่ี วซ่อื และไม่
ลม้ ทบั นางใหเ้ จบ็ ปวดแมแ้ ตน่ ้อย
ความสามารถในการฟ้ ืนฟูตนเองของหลัวชา่ โลหติ
เปน็ ทนี่ า่ ท่งึ แตก่ ไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่ หลวั ชา่ โลหติ จะไม่
บาดเจบ็ พวกเขากเ็ จบ็ ไดเ้ ลอื ดออกไดเ้ ชน่ กนั บาดแผล
ภายในทถี่ กู โจวจนิ่ ทํารา้ ยเพราะความเขา้ ใจผดิ กอ่ นหนา้
นี้ดขี น้ึ แลว้ ทวา่ อาการบาดเจบ็ ในยามนี้สาหสั ยงิ่ กวา่
แผน่ หลงั ขอ้ ศอก หวั เขา่ และรา่ งกายสว่ นใหญข่ อง
หลวั ชา่ น้อยครูดไปกบั พ้นื เป็นรอยเลอื ด แตเ่ ยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื ในออ้ มแขนยงั ถกู ปกปอ้ งไวอ้ ยา่ งดี
เม่ือเหน็ วา่ เยยี่ นเส่ียวซ่ือไม่ได้รบั อนั ตราย ดวงตา
ของเขากไ็ รค้ วามเจบ็ ปวด
ทหารเผา่ มารเขา้ มาลอ้ มทงั้ สอง
“น้องสาว! น้องเสย่ี วเจา!” เสย่ี วเปา่ ตะโกนเรยี ก
โจวจนิ่ ใชพ้ ลงั เวทควบคมุ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ พาไข่
น้อยทงั้ สามบนิ ออกจากวงั มาร สว่ นเขากก็ ระโดดลงมา
บงั ดา้ นหนา้ ของหลวั ชา่ น้อย
“ดี ดี ด”ี
น้ําเสียงคล้ายหัวเราะแต่ไม่หัวเราะดังข้ึนตามมา
ติดๆ เหล่าทหารเผา่ มารยนื เรยี งแถวอยา่ งรูห้ น้าที่ ผู้
พทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารก้าวข้นึ มาอยา่ งองอาจ ก้มลง
มองหน่มุ น้อยกบั เดก็ ตรงหนา้ “ขา้ กค็ ดิ วา่ ผใู้ ดมาทําตวั
ไรก้ ฎเกณฑเ์ ชน่ นี้ในวงั มาร? ทแ่ี ทก้ เ็ ปน็ พวกเจา้ เชน่ น้ี
นับวา่ ตามหาจนรองเทา้ เหลก็ สกึ ไมพ่ บพาน ยามไดม้ าก
ลบั ไมเ่ สยี เวลาหรอื ไม?่ กด็ ี ขา้ ไมต่ อ้ งตามหาใหท้ วั่ ทกุ ที่
ทหาร จบั พวกมนั ไว!้ ”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารออกคําสงั่ เหลา่ ทหารเผา่
มารปิดล้อมและพุ่งเข้าหาโจวจิ่นกับหลัวช่าน้ อย
แน่นอน พวกเขาเขา้ ใจดวี า่ ตอ้ งจบั เปน็ เดก็ ทงั้ สอง สว่ น
ทารกน้อยในหอ่ ผา้ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญม่ ไิ ดเ้ อย่ สงิ่ ใด เชน่ นัน้
หากตายไปกไ็ มม่ ปี ญั หา
เพยี งแตท่ ารกอยใู่ นออ้ มแขนหลวั ชา่ น้อย พวกเขา
เกรงจะพลงั้ มอื ทํารา้ ย จงึ ไมอ่ าจฆา่ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไดท้ นั ที
ในการตอ่ สู้ พวกเขาตอ้ งระมดั ระวงั เปน็ พเิ ศษ ทวา่
โจวจนิ่ กบั หลวั ชา่ น้อยไมจ่ ําเปน็
โจวจนิ่ รา่ ยพลังเวทตอ่ เม่อื ครูเ่ ขาเพงิ่ ควบคมุ สตั ว์
สายเลอื ดพญาหงส์ ใชพ้ ลงั มากเกนิ ไป หลวั ชา่ น้อยมอบ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ใหเ้ ขาอยา่ งหาไดย้ าก อาจหมายความวา่
ใหเ้ ขาฟ้ นื ฟพู ลงั ทนี่ ่ี มนั จะจบศกึ น้ีเอง
โจวจนิ่ กอดเยยี่ นเสย่ี วซ่อื นัง่ ขดั สมาธิ ใชพ้ ลงั ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธฟิ์ ้ นื ชด่ี งั้ เดมิ ทเ่ี สยี หาย
หลัวชา่ น้อยพงุ่ ไปราวกบั กระบอกปืนเลก็ ชนทหาร
เผา่ มารทป่ี ิดลอ้ มกระเดน็ กระดอน ไมม่ ผี ใู้ ดใครเขา้ ใกล้
พวกเขาไดอ้ กี
ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารหรตี่ า ยามแรกท่ีเขาจับ
เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตนนี้มา มไิ ดเ้ กง่ กาจสามารถเชน่ นี้ ไมพ่ บ
เพยี งไมก่ ช่ี วั่ ยาม กลบั ดเู หมอื นมไี อสงั หารเพมิ่ ขน้ึ หลาย
สว่ นทเี ดยี ว
แน่นอน ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารไมค่ ดิ วา่ สงิ่ ชวั่ รา้ ย
ตนน้ีจะใชย้ าเพมิ่ พลงั แตอ่ ยา่ งใด มเี พยี งคําอธบิ ายเดยี ว
นัน่ คอื มนั ถกู กระตนุ้ จนเกดิ เปน็ พลงั เหนือจนิ ตนาการ
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารจอ้ งมองทารกน้อยในออ้ ม
แขนของโจวจนิ่ หรอื เปน็ เพราะเดก็ น้อยผนู้ ี้?
ชา่ งนา่ ขนั สงิ่ ชวั่ รา้ ยทไ่ี รค้ วามเปน็ มนษุ ย์ กลบั สนใจ
เดก็ มนษุ ยผ์ หู้ น่ึง?
พลังทําลายล้างทรงพลังถึงระดับนี้เป็นนักสู้ที่เผ่า
ปีศาจของพวกเขาตอ้ งการ แตน่ ่าเสยี ดายทต่ี นั ภายใน
ของมนั ถกู กําหนดใหใ้ ชเ้ พ่อื ประมขุ มาร
หลัวช่าน้อยจัดการอันตรายทัง้ หมดท่ีอาจเข้าใกล้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื อยา่ งไมค่ ดิ ชวี ติ ดวงตาของมนั กลายเปน็ สี
แดง กระทงั่ จติ ใจกแ็ ทบถกู สญั ชาตญาณกลนื กนิ
“ฆา่ ตอ่ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ ! เสย่ี วเจา กลบั มาน่ี!” โจวจนิ่ เอย่
เสยี งดงั
หากยงั ฆา่ ตอ่ ไป เขาจะสญู เสยี สตกิ ารรบั รู้ หลงเหลอื
เพยี งสญั ชาตญาณของสงิ่ ชวั่ รา้ ย
ขณะทห่ี ลวั ชา่ น้อยกําลงั จะลงมอื สงั หารอกี ครงั้ โจวจิ่
นกเ็ หาะขน้ึ ไปดงึ เขากลบั มา หลวั ชา่ น้อยหนั มองโจวจนิ่
ดว้ ยแววตาดรุ า้ ย
“เอา้ นี่” โจวจนิ่ สง่ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เขา้ ไปในออ้ มแขน
ของเขา
วนิ าทนี ั้นอสูรน้อยตาแดงคลา้ ยกบั ถกู ดงึ สตกิ ลบั มา
หลัวชา่ น้อยมองเยยี่ นเส่ียวซ่ือในออ้ มแขนตนเนือยนิ่ง
รอ่ งรอยความออ่ นโยนปรากฏบนหวา่ งควิ้ ของเขา
ยามนี้ถงึ คราวทโ่ี จวจนิ่ จะปกปอ้ งพวกเขาแลว้
โจวจนิ่ กระตนุ้ พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรา่ งกาย ครงั้
หน่ึงเขาเคยปฏิเสธพลังน้ีหวั ชนฝา ทวา่ ในยามน้ีกลับ
เป็นวธิ ที เ่ี ฉียบคมทส่ี ุดของเขาแล้ว มอื สองขา้ งประกบ
กนั รา่ ยพลัง ทันใดนั้นกป็ ลดปล่อยพลังปราณราวดาบ
แสงมากมายนับไมถ่ ้วน ทหารเผา่ มารทัง้ หมดล้มตาย
ภายใต้คมดาบแสงเหล่าน้ี กลายเป็นควนั ขี้เถ้าสลาย
หายวบั ไป
“นี่หรอื พลังที่แท้จรงิ ของประมุขศักดิ์สิทธิ์?” ผู้
พทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารหรตี่ า
พลังการตอ่ สูท้ ่ีโจวจนิ่ แสดงออกมาไมค่ วรมองขา้ ม
เชน่ กนั จๆู่ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกร็ สู้ กึ อารมณ์คา้ ง
เลก็ น้อย “กป่ี มี าแลว้ ทไ่ี มไ่ ดเ้ หน็ การตอ่ สทู้ ยี่ อดเยยี่ มเชน่
น้ี? อยากไปท่ีท่ีไรผ้ ู้คนประลองกันสักครายิง่ นัก น่า
เสียดาย นายขา้ จะกลับมา ไมอ่ าจเสียเวลากับเจ้าได้
ตลอด”
ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญส่ ามารถสมั ผสั ไดถ้ ึงการเรยี กรอ้ งของ
เมลด็ มารตอ่ ชนเผา่ ประมขุ มารใกลต้ ่นื ขน้ึ แลว้ ศกึ ทน่ี ่ีก็
ควรจะรบี จบลงไดแ้ ลว้
“มนั จบแลว้ เจา้ หน่มุ น้อย”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเยาะเยย้ กางแขนทงั้ สอง
ขา้ งออก หมอกดําขมุกขมวั เคล่ือนตัวราวกับก้อนเมฆ
ปกคลมุ พวกโจวจนิ่
เขาเป็นยอดฝีมอื ขนั้ ไท่ซวที ่ีเคยติดตามประมุขมาร
ไปยกทพั จบั ศกึ มาทวั่ ทกุ สารทศิ นกน้อยหดั บนิ อยา่ งทงั้
สองจะเป็นคตู่ อ่ สูข้ องเขาไดอ้ ยา่ งไร? รอพวกเขาโตข้นึ
อาจยงั พอคยุ กนั ได้ ทวา่ ไมใ่ ชย่ ามน้ีแน่!
หลวั ชา่ น้อยกบั โจวจนิ่ พยายามตอ่ ตา้ นอยนู่ าน ทวา่
สดุ ทา้ ยกไ็ มอ่ าจตา้ นทานได้ ดวงตาทงั้ สองดํามดื สลบไป
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเกบ็ คนื พลงั สง่ เสยี งฮดึ ฮดั
ด้วยความไม่คาดคิด “อดทนได้นานถึงเพียงนี้ น่า
ประหลาดใจนัก”
เขาเปน็ สดุ ยอดผแู้ ขง็ แกรง่ ขนั้ ไทซ่ วี สามารถบดขย้ี
ยอดฝมี อื ในระดบั เดยี วกนั ไดเ้ กอื บทกุ คน ทวา่ เดก็ สอง
คนน้ีกลบั ทําใหเ้ ขารูส้ กึ ไมง่ า่ ยดายนัก แน่นอนวา่ เพยี ง
เลก็ น้อยเทา่ นัน้
“ยกไปทแ่ี ทน่ บชู ามาร!” เขาสงั่
“ขอรบั !”
ทหารเผ่ามารเข้ามาแบกโจวจิน่ และหลัวชา่ น้อยท่ี
หมดสตขิ น้ึ หลงั
จๆู่ ทหารเผา่ มารคนหน่ึงกถ็ ามขน้ึ วา่ “ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ่
จะทําเชน่ ไรกบั ทารกน่ีดขี อรบั ?”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกล่าววา่ “พาไปทห่ี อ้ งขา้
ข้าอยากดูวา่ มันมีสิ่งใดพิเศษ ถึงทําให้สิ่งชัว่ รา้ ยนั่น
ปกปอ้ งถงึ เพยี งน้ี”
สําหรบั เขา เปน็ ไปไมไ่ ดท้ สี่ งิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยจะมคี วาม
เปน็ มนษุ ยก์ บั ผใู้ ด มเี พยี งคําอธบิ ายเดยี วคอื ทารกผนู้ ้ีมี
บางอย่างท่ีสิ่งชัว่ รา้ ยนั่นต้องการ เช่นเดียวกับสัตว์
ประหลาดบางตัวท่ีจะปกป้องหญ้าวิญญาณท่ีมีฤทธิ์
รนุ แรง
“ขอรบั ” ทหารเผ่ามารคนเดิมเอ้อื มมือออกไปอุม้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื “ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญ”่
“มอี ะไรอกี ?” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญถ่ ามอยา่ งไมอ่ ดทน
“ยกไมข่ น้ึ ขอรบั ” ทหารเผา่ มารกลา่ ว
ผู้พิทักษ์ใหญ่แหง่ เผ่ามารขมวดคิว้ “แม้แต่ทารก
เจา้ กอ็ มุ้ ไมไ่ หว?”
ลอ้ ขา้ เลน่ ร!ึ
เม่อื ทหารอกี คนเหน็ เชน่ นี้จงึ รบี เดนิ ไปขา้ งหนา้ กม้
ลงอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ข้นึ จากพ้นื แตก่ ลบั พบวา่ ยกไมข่ ้นึ
จรงิ ๆ!
เอะ๊ ?
มใิ ชเ่ พยี งทารกเผา่ มนษุ ยค์ นหน่ึงหรอกหรอื ? เหตใุ ด
หนักเชน่ นี้
ทั้งสองตัดสินใจรว่ มมือกัน แต่ไม่วา่ จะออกแรง
อยา่ งไร กไ็ มส่ ามารถอมุ้ ทารกขน้ึ มาไดเ้ ลย
ผู้พิทักษ์ ใหญ่แห่งเผ่ามารขมวดคิ้วด้วยความ
ประหลาดใจ จอ้ งมองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื อยา่ งลกึ ซง้ึ และเอย่
เสยี งขรมึ “หลกี ไป!”
ทงั้ สองหลกี ทางให้
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารพยายามยกเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
ข้ึนด้วยพละกําลังของตนเอง แต่กลับพบวา่ ไม่ขยับ
แมแ้ ตน่ ้อย
แปลกยงิ่ นัก
พละกําลงั ของเขา อยา่ งน้อยกย็ กไดพ้ นั จนิ เหตใุ ด
ทารกคนเดยี วกย็ งั อมุ้ ไมไ่ ด?้
เขาคอ่ ยๆ เดนิ เขา้ ไป กําลังลังเลวา่ จะกม้ ลงไปอมุ้
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ดหี รอื ไม่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กส็ ะลมึ สะลอื ต่นื ขน้ึ
มา
นางยกมอื อวบอว้ นขน้ึ ขยตี้ าทปี่ ิดปรอื จากนั้นกล็ กุ
ข้ึนนั่ง มองสถานท่ีรอบตัวที่ไม่คุ้นตาอย่างตกตะลึง
ใบหนา้ น้อยดสู บั สน
ขา้ เปน็ ใคร? ขา้ อยทู่ ใี่ ด? ขา้ กําลงั ทําสงิ่ ใดอย?ู่
ทนั ใดนัน้ นางกเ็ หน็ บรุ ษุ กํายาํ รา่ งใหญค่ นหน่ึง
สงิ่ ทตี่ อ้ งเอย่ ถงึ คอื เพ่อื นเลน่ ทเ่ี ยยี่ นเสยี่ วซ่อื รกั ทส่ี ดุ
มสี องคน คนหน่ึงคอื เซยี วเจนิ้ ถงิ อกี คนคอื ซวิ หลวั ฟนั
น้ํานม เพราะทั้งสองโยนนางข้ึนไปบนฟ้าได้ และมี
ลกั ษณะทเี่ หมอื นกนั นัน่ คอื สงู ใหญ่ สงู ใหญผ่ ดิ ปกต!ิ
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเองกส็ งู ใหญม่ ากเชน่ กนั !
ไมเ่ ชน่ นัน้ จะเรยี กวา่ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญไ่ ดอ้ ยา่ งไร?
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คลานเตาะแตะเขา้ มา ขาของผพู้ ทิ กั ษ์
ใหญแ่ หง่ เผา่ มารถกู โอบรอบไวใ้ นทนั ที
โยนๆ อมุ้ โยนขน้ึ สงู ๆ!
ตามสัญชาตญาณของผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามาร
อยากผลักไสทารกมนุษย์ผู้น้ีออกไป แต่กลับพบว่า
เหมอื นเขาไมอ่ าจขยบั ขาได้
เขาผงะ และลองกา้ วอกี ครงั้
ไมใ่ ชเ่ ขารสู้ กึ ไปเอง เขาขยบั ขาไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ!
เปน็ ไปไดอ้ ยา่ งไร???
“อวู า้ ~” เยย่ี นเส่ียวซ่อื เงยหน้าข้นึ มองเขาอยา่ งไร้
เดยี งสา
หนยู งั สวยไมพ่ อ? หรอื วา่ ยงั นา่ รกั ไมพ่ อ?
เหตใุ ดไมโ่ ยนหน?ู
ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารมองดูเดก็ น้อยบนขาของ
ตน และนึกขน้ึ ไดว้ า่ เม่อื ครูเ่ ขากบั ทหารตา่ งกอ็ มุ้ นางไม่
ไหว จๆู่ เขากค็ าดเดาอยา่ งกลา้ หาญ คงไมใ่ ชว่ า่ …เปน็
ฝมี อื เดก็ ผนู้ ี้กระมงั ?
นี่มนั ตาชงั่ เหลก็ นิลหรอื อยา่ งไร?
หนักมากมายเชน่ นี้?!
ไมส่ ิ เม่อื ครูเ่ ขากเ็ หน็ เดก็ หน่มุ กบั สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อย
อมุ้ นาง แถมยงั อมุ้ ไดส้ บายๆ
หรอื วา่ น้าํ หนักของนาง มเี พยี งคนเผา่ มารเทา่ นั้นที่
สามารถรบั รไู้ ด?้
นี่มนั เดก็ บา้ อะไรกนั ?!
แต่น่ีไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวท่ีสุด สิ่งท่ีน่ากลัวที่สุดคือผู้
พทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารรูส้ กึ วา่ พลงั ของเขากําลงั จะหาย
ไปอยา่ งรวดเรว็ กระทงั่ เขาอยากจะใชก้ ําลังสลัดทารก
มนษุ ยผ์ นู้ ้ีออกไปกย็ งั ไมอ่ าจทําได้
สงิ่ น้ีทําใหผ้ ูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารตกใจ เขากร็ บี
เอย่ วา่ “เอาๆๆ…เอานางออกไปจากขา้ !”
ทหารเผา่ มารรบี เขา้ ไปดงึ ทวา่ กําลงั ของพวกเขากด็ ู
ไมม่ ผี ลใดๆ กบั เดก็ คนนี้เลย ตอ่ มา ทหารทช่ี าญฉลาด
คนหน่ึงกค็ ดิ วธิ ไี ด้ เขาหาเชอื กเสน้ หน่ึงมาผกู กบั ตวั ของ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
เอะ๊ ? ดงึ ไดแ้ ลว้
“หรอื วา่ …เราแตะตอ้ งเดก็ ผนู้ ้ีไมไ่ ด้ ไมเ่ ชน่ นั้นพลงั
จะหายไป?” ทหารเผา่ มารคนหน่ึงพมึ พาํ เบาๆ
ทกุ คนไมก่ ลา้ ฟนั ธงวา่ จะใชห่ รอื ไม่ หากเปน็ จรงิ พวก
เขาตอ้ งแยแ่ น่ เดก็ ผนู้ ้ีมาปราบพวกเขาชดั ๆ!
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถูกเชอื กดงึ ออกไป นางมองดตู นเอง
จากนัน้ กม็ องผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารทคี่ อ่ ยๆ ไกลออก
ไป นางยน่ื มอื น้อยๆ ออกมา “อวู า้ อวู า้ ~”
หนังศรี ษะของผพู้ ทิ กั ษ์ใหญร่ อ้ นรน!
ทะเลาะกบั คนไมน่ า่ กลวั แตก่ ารตอ่ สูท้ แี่ มแ้ ตส่ ูก้ ไ็ ม่
อาจสสู้ นิ า่ กลวั !
เขาหนั หลงั จะเดนิ จากไป!
ไหนเลยเพยี งกา้ วแรก กไ็ ดย้ นิ เสยี งรอ้ งอนั ไพเราะ
ของทารก “อวู า้ ~”
เขากม้ ลงมองกต็ อ้ งอา้ ปากหายใจเฮอื ก
เดก็ คนน้ี…เหตใุ ดมาอยบู่ นตกั ของเขาอกี ?!
พละกําลงั ของเขา แทจ้ รงิ แลว้ แขง็ แกรง่ กวา่ ทหาร
เผา่ มารมาก จๆู่ เขากน็ ึกถงึ อาวธุ วเิ ศษชนิ้ หน่ึงขน้ึ ได้ เขา
หยบิ ถุงมอื สีดําแวววาวคู่หน่ึงออกจากถุงเฉียนคุนแล้ว
สวมมนั
หลังจากสวมแล้ว เขากส็ ามารถอมุ้ เจา้ ตวั เลก็ นี่ได้
จรงิ ๆ
เขาโยนเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ออกไปใหไ้ กล
หลงั จากขวา้ งไปแลว้ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกห็ นั
กลบั วงิ่ หนีไป!
ทวา่ และแลว้ –
“อวู า้ ~” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กม็ าอยบู่ นขาของเขาอกี ครงั้ !
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร “……!!!”
น่ี นี่มนั เกดิ ขน้ึ ไดอ้ ยา่ งไร?!
ทหารเผ่ามารกัดฟัน หยิบเยี่ยนเสี่ยวซ่ือกลับไปท่ี
เรอื นของตน และโยนลงในหมอ้ พรอ้ มทงั้ ปดิ ฝา!
เขาหนั กลบั มา
“อวู า้ ~” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เกาะอยบู่ นหลงั เขา
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารต่นื ตระหนกตกใจ!
เขาใสเ่ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื ลงในกลอ่ งและตอกตะปปู ดิ !
คราน้ีคงหนีออกมาไมไ่ ดแ้ ลว้ กระมงั !
“อวู า้ ~”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เกาะอยบู่ นเอวของเขา
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารแทบคลมุ้ คลงั่ เขาใหค้ นนํา
โซเ่ หลก็ นิลมามดั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เขา้ กบั เสาทท่ี ําจากเหลก็
นิลเชน่ กนั
“ดซู วิ า่ เจา้ จะหนีอยา่ งไร!”
“อวู า้ ~” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มองเขาดว้ ยความน้อยเน้ือ
ต่าํ ใจ
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกา้ วหน่ึงครงั้ หยดุ หน่ึงครงั้
ออกจากหอ้ ง สามกา้ วหนั กลบั มา เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ยงั อยทู่ ่ี
เดมิ หา้ กา้ วหนั กลบั มา เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กย็ งั อยทู่ เี่ ดมิ
ห!ึ
เขาก้าวข้ามธรณี ประตูและหันกลั บมามองท่ีเสา
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยงั อยทู่ เ่ี ดมิ น้อยใจจนปากเลก็ งองมุ้ ลง
เขาทอดถอนใจดว้ ยความโลง่ อก
นับวา่ ยบั ยงั้ เจา้ ตวั เลก็ น่ีไดแ้ ลว้
เขาปดิ ประตหู อ้ ง เพงิ่ กา้ วไปกา้ วเดยี วไมว่ างใจ ผลกั
ประตเู ปดิ ไปอกี ครงั้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กย็ งั อยู่ ในทส่ี ดุ เขาก็
สบายใจไดเ้ สยี ที
ในเวลาน้ีเขาถึงพบวา่ ตนเปียกโชกไปทัง้ ตัว นึกถึง
คราวไปรบทพั จบั ศกึ กบั ประมขุ มาร เขายงั ไมเ่ คยคบั ขนั
เชน่ น้ี เดก็ ผนู้ ้ีตอ้ งแปลกประหลาดเปน็ แน่ ปลอ่ ยใหน้ าง
หวิ สามวนั สามคนื หวิ จนไมม่ แี รงคอ่ ยเรยี นรศู้ กึ ษานาง!
เม่อื เอย่ ถงึ ความหวิ จๆู่ ทอ้ งของผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่
เผา่ มารกร็ อ้ งออกมาสองครงั้
ระดบั ของเขาถงึ ป้ ีก[ู่ 1]แลว้ ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งทานมาก
แตห่ ลงั จากสรู้ บปรบมอื กบั เดก็ นัน่ ทอ้ งกห็ วิ มาก เหน็ ได้
วา่ เปลอื งพลงั งานไปมากทเี ดยี ว
เขาสงั่ ใหห้ อ้ งครวั ทําลกู แพะยา่ งจานโปรดของเขา
ผา่ นไปไมน่ าน อาหารกถ็ กู นําขน้ึ โตะ๊
เขาเปน็ ผพู้ ทิ กั ษ์ทร่ี กั ความสะอาด เขาลา้ งมอื กลา่ ว
คําอธษิ ฐานเชน่ เดยี วกบั ประมขุ มาร นั่งตวั ตรงหนา้ โตะ๊
เปดิ ฝาสที องใบใหญท่ คี่ รอบจานออกดว้ ยสหี นา้ เคารพ
แตแ่ ลว้ เขาเหน็ อะไร?!
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือผู้น่ารกั มือข้างหน่ึงรองศีรษะนอน
ตะแคงอยู่บนจานกระเบ้ืองสีขาว ขาสองข้างไขวก้ ัน
ทา่ ทางยวั่ ยวน ใบหนา้ สดุ สยวิ ~
[1] ป้ ีกู่ คือการไม่ทานธัญพืชห้าชนิด อันได้แก่ ข้าว
ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี และถั่ว เป็นวธิ ีการฝึกอย่างหนึ่ง
ของนักพรคเต๋า
º··Õè 23 ¾èÍÅÙ¡¾ºË¹éÒ
¡ØÅʵÃÕàÂèÕ¹àÊÕèÂÇ«×èÍ!
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารแทบทรดุ ลงกบั พ้นื
แม้แต่โซ่เหล็กนิลก็ยงั ไม่อาจปรามนางได้ เจ้าหนู
น้อยนี่เปน็ ราชามารผทู้ ําลายลา้ งใดกนั แน่?
ทหารเผา่ มารถกู เดก็ หญงิ ผนู้ ้ีทรมานจนเกอื บจะเปน็
บา้ เหตใุ ดพวกเขาถงึ รวู้ า่ นางเปน็ เดก็ หญงิ มใิ ชอ่ ยา่ งอน่ื
นั่นกเ็ พราะเงอ่ื นผูกสีชมพูสวยสดงดงามบนหวั เส้นนั้น
หากเปน็ เดก็ ชายกแ็ ปลกแลว้
เขาคดิ ไมต่ ก เดก็ หญงิ ผนู้ ี้มที ม่ี าอยา่ งไรกนั แน่?
“อวู า้ ~” เยย่ี นเสี่ยวซ่อื ใชส้ ายตาชวนหลงใหลจ้อง
มองเขา
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารตกตะลงึ ราวกบั ถกู สายฟา้
ฟาด ลกู แพะของเขาละ? เอาแพะของเขาคนื มา!!!
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเรมิ่ การละเลน่ ทอดทงิ้ และ
ต่อต้านการทอดทิ้งกับเย่ียนเส่ียวซ่ือ ยามอยู่จวน
คุณชาย เย่ียนเสี่ยวซ่ือเล่นกับซิวหลัวฟันน้ํานมจนมี
ประสบการณ์แลว้ บางครงั้ ซวิ หลวั ฟนั น้าํ นมกะกําลงั ไม่
ถกู โยนนางลอยหายไป ตอนแรกเยย่ี นเสยี่ วซ่อื กไ็ มร่ วู้ า่
ตนจะกลบั มา แตห่ ลงั จากเลน่ จนมปี ระสบการณ์ ยามท่ี
ตกลงนางกห็ าบางอยา่ งเพ่อื กระแทกและเดง้ กลบั มาได้
เกอื บทกุ ครงั้
แน่นอนวา่ บางครงั้ กเ็ ดง้ กลบั มาไมไ่ ด้
ครงั้ หน่ึงซวิ หลัวฟนั น้ํานมได้โยนนางเขา้ ไปในถ้ําน้ํา
แขง็
หวั ของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตดิ อยใู่ นรนู ้าํ แขง็ กน้ น้อยๆ สนั่
ระรกิ อยใู่ นสายลมหนาวเปน็ เวลานาน
แตไ่ มว่ า่ อยา่ งไร สงิ่ ทเี่ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื เลน่ มาครง่ึ ปนี ี้นับ
วา่ ชา่ํ ชองแลว้ ไมม่ ผี ใู้ ดโยนนางหายไปได้ แมแ้ ตผ่ พู้ ทิ กั ษ์
ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร!
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารออ่ นระโหยโรยแรง ยงิ่ กวา่
นั้นจติ วญิ ญาณยงั ถกู ทําลายและทรมานจนป่นป้ ีอยา่ งท่ี
ไมเ่ คยมมี ากอ่ น
เขาเปน็ ถงึ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร เหตใุ ดตอ้ งแบก
รบั สงิ่ เหลา่ นี้?
เม่ือเยย่ี นเสี่ยวซ่ือขค่ี อของเขาอกี ครงั้ และควา้ ใบหู
ใหญ่ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกร็ สู้ กึ ลกึ ๆ วา่ เขาไมอ่ าจ
แบกรบั ชะตาทไ่ี มค่ วรแบกรบั น้ีอกี แลว้
เขาเงยมองฟา้ รอ้ งคําราม “โอส้ วรรค์ ฟา้ ดนิ บตุ รผู้
ใด รบี พานางไปท!ี ”
“ตามทเี่ จา้ ปรารถนา”
ฝ่ามือเรยี วยาวราวกับหยกเคล่ือนผ่านควา้ เยี่ยน
เสยี่ วซ่อื ไป
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ผงะ
ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารเองกต็ กตะลึง อะไรกัน?
ราชามารตวั น้อยทขี่ คี่ อเขาหายไปแลว้ ?
เขาหนั ขวบั กลับมา เหน็ บุรุษรูปงามดุจเซียน อุม้
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื จอมวายรา้ ยผซู้ กุ ซนเม่อื ครูไ่ วใ้ นออ้ มแขน
แตเ่ ยยี่ นเสี่ยวซ่อื กลับดวู า่ นอนสอนงา่ ยในออ้ มแขนอกี
ฝา่ ย ไมเ่ พยี งแตไ่ มส่ ง่ เสยี งดงั ยงั ออ่ นโยน นา่ รกั เปน็
เดก็ ดี เปน็ กลุ สตรยี งิ่ นัก!
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารคดิ วา่ ตนตาฝาดไป
หน่ึง ใตห้ ลา้ นี้มบี รุ ุษทนี่ า่ ท่งึ เชน่ น้ีไดอ้ ยา่ งไร? สอง
เหตใุ ดมคี นทฝี่ กึ เจา้ ตวั เลก็ นี้ใหเ้ ชอ่ื งไดอ้ ยจู่ รงิ ๆ?
“อวู า้ ~” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กม้ หนา้ ซกุ ออ้ มแขนบดิ า มอื
เลก็ ๆ ควา้ เส้อื ถหู วั ไปมา ทา่ ทางมคี วามสขุ ยงิ่
“ซกุ ซนอกี แลว้ ใชห่ รอื ไม?่ ” เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว
“อวู า้ ๆ!” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื สา่ ยหวั อยา่ งเดด็ ขาด
ไม่รูเ้ หตุใด ผู้พิทักษ์ใหญ่แหง่ เผ่ามารท่ีเหน็ ฉากนี้
พลนั ถอนใจอยา่ งโลง่ ใจ มคี นพานางไปกด็ ี เขาจะไดไ้ ม่
ตอ้ งถกู เจา้ ตวั เลก็ น่ีทรมานอกี
ทวา่ ยงั ไมท่ นั สดุ ลมหายใจ ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร
กต็ ระหนักไดถ้ งึ ความผดิ ปกตบิ างอยา่ ง
คนผนู้ ้ีเปน็ ใครกนั ?
ดเู หมอื นเขาจะไมร่ จู้ กั กระมงั เหตใุ ดจๆู่ กม็ าปรากฏ
ตวั ในวงั มาร?
อนั ทจี่ รงิ วงั มารไมใ่ ชว่ งั มารทแ่ี ทจ้ รงิ วงั มารดนิ แดน
ทเี่ กา้ ไดจ้ มลงสูก่ น้ ทะเลลึกดนิ แดนทเ่ี กา้ พรอ้ มการจาก
ไปของประมุขมารแล้ว วงั มารแหง่ นี้พวกเขาสรา้ งข้นึ
ใหมเ่ พ่อื ตอ้ นรบั การกลบั มาของประมขุ มาร
พวกเขาขับไล่ผู้บาํ เพ็ญและชาวบ้านในละแวก
ทําลายบา้ นเรอื นและท่งุ นาท่ีอดุ มสมบูรณ์ของพวกเขา
ปลูกผลมารเพ่ือรกั ษาเสถียรภาพของไอมารที่มาจาก
หว้ งลกึ ดนิ แดนทเ่ี กา้
ไอมารในสวนผลไมน้ ั้นแขง็ แกรง่ ท่ีสุด หากไมใ่ ชผ่ ู้
บําเพ็ญท่ีมีระดับสูงพอ ต้องอาศัยยาจึงจะผ่านไปได้
อยา่ งปลอดภยั ตรงกนั ขา้ ม ไอมารในวงั มารกลับมไิ ด้
รุนแรงนัก ดงั นั้นผบู้ ําเพญ็ สายตรงที่มาที่น่ีจะไมไ่ ดร้ บั
ผลกระทบมากนัก
ทวา่ บรุ กุ เขา้ มาไดก้ น็ า่ ประหลาดใจแลว้
“เจา้ เปน็ ใคร?” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารถามอยา่ ง
เยน็ ชา
เยยี่ นจวิ่ เฉาเหลอื บมองเขาดว้ ยแววตาเยอ่ หยงิ่ และ
เตม็ ไปดว้ ยไอสงั หาร
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารคดิ วา่ เขาจะเอย่ วา่ ‘คนท่ี
ตอ้ งการชวี ติ เจา้ ’ ไมค่ ดิ วา่ อกี ฝา่ ยจะเอย่ วา่ “ปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉา”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร “…”
หา? ปรมาจารยเ์ ซยี น?
ผบู้ ําเพญ็ สายตรงเดยี๋ วนี้ ไรย้ างอายเชน่ นี้แลว้ หรอื ?
“พชี่ ายของเจา้ อยทู่ ใี่ ด?” เยยี่ นจวิ่ เฉาถามเยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื สา่ ยหวั “อวู า้ ๆ~”
เยย่ี นจวิ่ เฉาอมุ้ บตุ รจี ะเดนิ ออกไป
“หยุดนะ!” ผู้พิทักษ์ใหญ่แหง่ เผ่ามารตะโกนถาม
“ขา้ อนญุ าตใหเ้ จา้ ไปแลว้ ร?ึ เจา้ คดิ วา่ วงั มารเป็นทใ่ี ด?
อยากจะมากม็ า อยากจะไปกไ็ ปร?ึ ผบู้ าํ เพญ็ อยา่ งพวก
เจา้ อยา่ ไดไ้ มเ่ หน็ เผา่ มารอยใู่ นสายตาเกนิ ไป! ในเม่อื วนั
น้ีมาแลว้ กอ็ ยา่ คดิ จะไปเลย!”
“เจา้ อยากใหข้ า้ อยตู่ อ่ หรอื ?” เยยี่ นจวิ่ เฉาถามอยา่ ง
เฉยเมย
“แน่นอน!” ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารกลา่ ว
เยย่ี นจวิ่ เฉานิ่งเงยี บ
ผูพ้ ทิ ักษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารคิดวา่ เขาจะเอย่ วา่ ‘เชน่
นัน้ กข็ น้ึ อยกู่ บั ความสามารถของเจา้ แลว้ ’
แตไ่ มใ่ ช่
เยี่ยนจิ่วเฉาฮึดฮัด ช้ีไปที่เรอื นทางทิศตะวนั ออก
“เชน่ นัน้ ขา้ เอาเรอื นนัน้ ”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารตกตะลงึ จนพดู ไมอ่ อก เจา้
เจา้ ยงั จะเลอื กเรอื นไดอ้ กี หรอื ? เจา้ เปน็ ใครกนั !!!
ราวกบั อา่ นใจเขาได้ เยยี่ นจวิ่ เฉาเชดิ คางขน้ึ แลว้ เอย่
วา่ “ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉา”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารสําลกั อยา่ งแรง “…”
“ไมม่ เี รอื นหรอื ? เชน่ นั้นยงั จะใหอ้ ยตู่ อ่ ?” เยยี่ นจวิ่
เฉาฮดึ ฮดั อยา่ งเยน็ ชา สาวเท้าจากไปพรอ้ มกับเยย่ี น
เสยี่ วซ่อื ไมส่ นใจผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารโกรธจดั ใบหนา้ ดดุ นั กํา
หมดั แน่น “ขา้ บอกวา่ ! พวกเจา้ หนา้ ไหนกไ็ ปไมไ่ ด!้ ”
เม่อื เอย่ จบ เขาปลกุ ไอมารในกาย ราวกบั เปลวไฟสี
ดําลกุ โหมทวั่ รา่ ง เขายกกําป้ นั พงุ่ กระแทกหลงั เยยี่ นจวิ่
เฉาอยา่ งไรค้ วามปรานี
น่ีเปน็ หมดั หนัก เขามนั่ ใจวา่ อกี ฝา่ ยรบั การโจมตนี ้ีไม่
ไดแ้ น่
เยยี่ นจวิ่ เฉารบั ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ โลกฝ่ งั นี้แตกตา่ งจากตา้
โจวและหนานจ้าวมาก เขายงั ไมค่ ุ้นเคยกับวธิ กี ารท่ีนี่
แตเ่ ขากไ็ มไ่ ดค้ ดิ จะรบั มนั อยแู่ ลว้
เยยี่ นจวิ่ เฉายกเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ขน้ึ ใชห้ ญา้ เลก็ ๆ ปดั ท่ี
จมกู ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คนั จมกู ยบุ ยบิ รา่ งเลก็ สนั่ สะทา้ น “ฮดั
ชวิ่ !”
“ขา้ น่ะ!”
ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารถกู แรงลมพดั ปลวิ ไป…
…
กลุ สตรซี ่อื ทที่ ําใหผ้ พู้ ทิ กั ษ์ใหญป่ ักเขา้ กบั กําแพงหนิ
โคลนจนดงึ กด็ งึ ไมอ่ อกกะพรบิ ตาปรบิ ๆ เงยหนา้ มองฟา้
นางไมไ่ ดท้ ํา นางไมไ่ ดท้ ํา นางไมไ่ ดท้ ํา…
เยย่ี นจวิ่ เฉาพาทารกหญงิ ออกจากเรอื น เดนิ เลย้ี ว
ขวามาถึงใตต้ น้ ไมใ้ หญต่ น้ หน่ึงทอ่ี วหี๋ วนั่ และจงิ้ อโู๋ จว้ กํา
ลงั รออยู่
จิ้งอู๋โจ้วรูว้ า่ ที่น่ีคือเรอื นของผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเผ่า
มาร ดงั นัน้ เม่อื ครเู่ ยย่ี นจวิ่ เฉาเอย่ วา่ จะเขา้ ไปดู เขาจงึ ใช้
ขอ้ อา้ งเฝา้ อารกั ขาเพราะไมก่ ลา้ เขา้ ไป
เขาขลาดกลวั เชน่ นี้ ดเู หมอื นจะมอี นั ตราย เยย่ี นจวิ่
เฉาจงึ บอกใหอ้ วหี๋ วนั่ รออยทู่ น่ี ี่
จงิ้ อโู๋ จว้ เอย่ ในใจ เจา้ นี่ใจกวา้ งเสยี จรงิ ไมก่ ลวั ขา้ จะ
ลกั พาตวั ภรรยาเจา้ ไป หลงั จากทเ่ี จา้ ตาย สตรงี ดงาม
หยดยอ้ ยเชน่ นี้ ขายไดร้ าคาดที เี ดยี ว แตห่ ากจงิ้ อโู๋ จว้ รวู้ า่
ในแขนเส้อื ของอวหี๋ วนั่ มจี กั รพรรดสิ ตั วพ์ ษิ ตวั น้อยทนี่ ั่ง
กลนื กนิ ไอมารอยตู่ ลอดเวลา เขากค็ งไมค่ ดิ เชน่ นัน้
จิ้งอู๋โจ้วไม่คิดว่าเยี่ยนจิ่วเฉาจะออกมาได้อย่าง
ปลอดภยั ทงั้ ยงั อมุ้ ทารกออกมาดว้ ย เขาตกตะลงึ
ดวงตาของอวหี๋ วนั่ เปน็ ประกายเดนิ เขา้ ไป อมุ้ บตุ รไี ว้
ในออ้ มแขน “เปน็ อยา่ งไรบา้ ง เสยี่ วซ่อื ไมเ่ ปน็ ไรใชห่ รอื
ไม?่ ”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื มหี ลายคําเรยี ก เยยี่ นออ๋ งเรยี กนางวา่
เยยี นเออ๋ ร์ เซยี วเจนิ้ ถงิ เรยี กนางวา่ เสย่ี วองิ เถา ซงั่ กวน
เยย่ี นเรยี กนางวา่ เสยี่ วนันนัน ขา้ รบั ใชใ้ นบา้ นเรยี กนาง
วา่ คณุ หนนู ้อย กระทงั่ อวหี๋ วนั่ ยงั สบั สน จงึ มกั เรยี กนาง
วา่ เสยี่ วซ่อื
“อวู า้ อวู า้ !” เพ่อื แสดงใหเ้ หน็ วา่ ตนสบายดี เยย่ี น
เสย่ี วซ่อื จงึ บดิ กน้ ไปมาอยา่ งแรงในออ้ มแขนมารดา
อวหี๋ วนั่ เหน็ วา่ บุตรไี มเ่ ป็นไร ก็รูส้ ึกสบายใจข้นึ เล็ก
น้อย แตใ่ นขณะเดยี วกัน เธอกพ็ บวา่ เส้ือผา้ ของบุตรี
เปลย่ี นไป ขา้ รบั ใชบ้ อกวา่ เม่อื เชา้ นางสวมชดุ ทงี่ ดงาม
ทวา่ ในยามนี้ สิง่ ท่ีพนั รอบตัวนางกลับดูเหมอื น…เออ่
เส้อื คลมุ มากกวา่
อวหี๋ วนั่ กางแขนเส้ือออก จากความยาวเชน่ นี้ ดู
เหมอื นเปน็ ของเดก็ หน่มุ
อวหี๋ วนั่ พลนั นึกถงึ โจวจนิ่ ขน้ึ มา
พลงั เวทในสุสาน รอยเทา้ ของไขน่ ้อยทงั้ สาม และ
เส้ือคลุมยาวบนตัวบุตรี อวหี๋ วนั่ แทบจะสรุปได้แล้ววา่
เดก็ ๆ ไดพ้ บกบั โจวจนิ่
แตเ่ หตใุ ดมเี พยี งบตุ รี ไมพ่ บโจวจนิ่ กบั พวกบตุ รชาย
ละ?
อวหี๋ วนั่ มองไปทเ่ี ยย่ี นจวิ่ เฉา
เยยี่ นจวิ่ เฉาเขา้ ใจและเอย่ กบั เธอวา่ “พวกเขาไมไ่ ด้
อยขู่ า้ งใน เปน็ ไปไดว้ า่ อาจอยทู่ ต่ี ําหนักอน่ื เราไปตามหา
กนั ดอู กี ท”ี
“อม้ื !” อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้
เยย่ี นจวิ่ เฉาหนั ไปมองจงิ้ อโู๋ จว้ “คนที่ถูกเผา่ ปีศาจ
จบั มาถกู ขงั ไวท้ ใี่ ด?”
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ววา่ “ปกตแิ ลว้ เปน็ คกุ ใตด้ นิ และสุสาน
นอกจากน้ียงั มโี ลงศพสองแหง่ ทพ่ี เิ ศษมาก ไดย้ นิ วา่ ตอ้ ง
ตงั้ ไวบ้ นแทน่ บชู า เดก็ น่ีเปน็ บตุ รขี องพวกเจา้ หรอื ? พวก
เจ้า…ไม่ได้มาท่ีนี่เพ่ือทําลายวงั มาร แต่เพ่ือตามหา
คนร?ึ ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาไมต่ อบ แตถ่ ามกลบั อยา่ งเยน็ ชา “แทน่
บชู าอยทู่ ใี่ ด?”
เหตุผลที่ยกเวน้ คุกใต้ดินกับสุสาน เพราะพวกเขา
เคยไปหาทสี่ สุ านแลว้ สว่ นคกุ ใตด้ นิ ใชก้ กั ขงั คนธรรมดา
เยย่ี นจวิ่ เฉาเช่อื วา่ โจวจนิ่ ผซู้ ่งึ ครอบครองพลงั เวททท่ี รง
พลงั ไมม่ ที างเปน็ คนธรรมดา
โลงศพพเิ ศษสองแหง่ โลงหน่ึงตอ้ งเปน็ ของโจวจนิ่
แน่
º··èÕ 24 ¾èÕ¨ÔèÇÍÍ¡âç!
การออกตามหาโจวจนิ่ กอ่ น ไมใ่ ชเ่ พราะเยย่ี นจวิ่ เฉา
กับอวหี๋ วนั่ ไม่สนใจไขน่ ้อยทัง้ สามแล้ว แต่ในหมู่เด็กๆ
พวกนั้น มเี พยี งเบาะแสของโจวจนิ่ ทพี่ อเป็นไปได้ จงึ
ตอ้ งตามเบาะแสนี้ไปกอ่ นเปน็ ธรรมดา
หาสงิ่ ที่หาไดก้ อ่ น จากนั้นคอ่ ยคดิ หาวธิ คี น้ หาสงิ่ ที่
ไมม่ เี บาะแสตอ่ ไป
บตุ รชายสําคญั โจวจนิ่ กส็ ําคญั ทงั้ สองตา่ งเปน็ คนท่ี
ชวี ติ พวกเขาไมอ่ าจขาดไปได้
“เจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ แทน่ บชู าอยทู่ ใ่ี ด?” เยยี่ นจวิ่ เฉาถาม
จงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ววา่ “รสู้ ิ ขา้ เคยมาแลว้ ขา้ ยอ่ มตอ้ งร!ู้ ”
จงิ้ อโู๋ จว้ ไมเ่ ขา้ ใจวา่ เหตใุ ดตนถงึ ตอบไปรวดเรว็ เชน่ น้ี
ราวกบั วา่ หากชา้ กวา่ นี้ จะทําใหอ้ กี ฝา่ ยโกรธและนําพา
ผลพวงทไี่ มอ่ าจรบั ไดม้ าแกต่ น
จงิ้ อโู๋ จว้ รสู้ กึ วา่ ตนนัน้ ขลาดกลวั เรว็ ไปเชน่ กนั เขาคดิ
จะดงึ ความเขม้ แขง็ กลบั มาสกั หน่อย แตเ่ ยยี่ นจวิ่ เฉาก็
เอย่ ขน้ึ อกี ครงั้ “นําทางไป”
“ขอรบั !”
จงิ้ อโู๋ จว้ อยากสําลกั ตาย หากบอกไปคงไมเ่ ชอ่ื ปาก
ของเขามีความคิดเป็นของตัวเอง มันไม่ฟังคําสัง่ เขา
เลย!
เยย่ี นจวิ่ เฉาไมส่ นใจความคดิ ในใจของจงิ้ อโู๋ จว้ เขา
แคต่ อ้ งการตามหาโจวจนิ่ กบั เดก็ ทงั้ สามโดยเรว็ ทส่ี ดุ
จงิ้ อโู๋ จว้ เดนิ นําทาง “ในวงั มารมแี ทน่ บชู าสองแหง่
พวกเจา้ จะไปหาแหง่ ใด?”
เยยี่ นจวิ่ เฉาเอย่ อยา่ งเฉยเมย “ทใ่ี ดใกล้ กไ็ ปทน่ี ั่น
กอ่ น”
“ไดเ้ ลย!” จงิ้ อโู๋ จว้ เอย่ จบกเ็ งยี บไปสองวนิ าที
เขาอยากจะตบหนา้ ตวั เองจรงิ ๆ
แทน่ บชู าลว้ นตงั้ อยทู่ โี่ ถงมดื แทน่ บชู าทใี่ กลท้ ส่ี ดุ อยู่
หา่ งออกไปเพยี งไมก่ ร่ี อ้ ยกา้ ว ทงั้ สามหลบทหารเผา่ มาร
ลาดตระเวนไปเรอ่ื ยๆ จนถงึ จดุ หมายแรก
เยย่ี นจวิ่ เฉายงั คงใชม้ อื ขา้ งหน่ึงอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื อกี
ขา้ งหน่ึงจงู อวหี๋ วนั่ อวหี๋ วนั่ อยากบอกวา่ ใหเ้ ธออมุ้ แต่
เหน็ ไดช้ ดั วา่ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตดิ บดิ าผงู้ ดงามของนาง มอื
อว้ นโอบคอเยยี่ นจวิ่ เฉา น้าํ ลายไหลเปยี กเขาไปทงั้ ตวั ไม่
ยอมปลอ่ ยมอื แมแ้ ตน่ ้อย!
“ขา้ ขอเตอื นไวก้ อ่ น ทน่ี ี่มมี า่ นพลงั เราไมม่ กี ญุ แจ
เกรงวา่ จะเขา้ ไปไมไ่ ด้ ไมส่ หู้ ลบซมุ่ อยตู่ ามพมุ่ ไมข้ า้ งทาง
กอ่ น รอดวู า่ มผี ใู้ ดผา่ นมาหรอื ไม่ คอ่ ยขโมยกญุ แจจาก
พวกเขา…”
ขณะทจี่ งิ้ อโู๋ จว้ กําลงั พลา่ มไมห่ ยดุ กเ็ หน็ เยยี่ นจวิ่ เฉา
พาภรรยากบั บตุ รขา้ มมา่ นพลงั เขา้ ไปแลว้
หากไมส่ มั ผสั มา่ นพลงั กเ็ หมอื นกบั ไมม่ ตี วั ตน แต่
เม่อื ผา่ นไปจะปรากฏมา่ นแสงคลา้ ยคล่นื น้าํ ดงั นั้นจงิ้ อู๋
โจว้ จงึ มองเหน็ ไดช้ ดั เจน หากไมเ่ ปน็ เชน่ นัน้ เกรงวา่ จงิ้ อู๋
โจว้ คงคดิ วา่ มา่ นพลงั นัน้ ไมไ่ ดม้ อี ยจู่ รงิ ๆ เสยี แลว้
แต…่ พวกเจา้ มกี ญุ แจอยกู่ บั ตวั หรอื ? เขา้ ไปงา่ ยดาย
เชน่ น้ี?!
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ออดออ้ นบดิ าอยใู่ นออ้ มแขน “อวู า้ อู
วา้ ~”
จงิ้ อโู๋ จว้ ยดื อกแลว้ เอย่ ในใจวา่ ขา้ ไมเ่ ขา้ ไปเดด็ ขาด
คราวน้ี ไมว่ า่ อยา่ งไรขา้ กจ็ ะไมฟ่ งั คําสงั่ พวกเจา้ !
“พวกเจา้ ไปหาทางนัน้ !”
“ขอรบั !”
เม่อื เสียงการสนทนาของทหารเผา่ มารดังมาจากที่
ไมไ่ กล จงิ้ อโู๋ จว้ พลนั สตแิ ตก เดนิ ตามเยย่ี นจวิ่ เฉาเขา้ ไป
อยา่ งลนลาน
แทน่ บชู าตงั้ อยกู่ ลางโถงมดื หาไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย เม่อื
พวกเขามาถึงหน้าแท่นบูชา แท่นบูชาก็เรมิ่ ดึงพลัง
ประมุขศักดิ์สิทธอิ์ อกจากรา่ งกายของโจวจิ่นอย่างบ้า
คลงั่ โจวจนิ่ เจบ็ ปวดทรมานแสนสาหสั ใบหนา้ ซดี ขาว
เหงอ่ื เยน็ ผดุ พรายออกมา
“พวกเจา้ ถอยไปกอ่ น” เยย่ี นจวิ่ เฉาสง่ บตุ รใี หอ้ วหี๋ วนั่
อวหี๋ วนั่ อมุ้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถอยออกไปหลายกา้ ว
สว่ นจงิ้ อโู๋ จว้ ไมก่ ลา้ เขา้ ใกลต้ งั้ แตแ่ รกอยแู่ ลว้
“แลว้ นัน่ เขาจะทําอะไร?” จงิ้ อโู๋ จว้ ถามอวหี๋ วนั่ ทถ่ี อย
กลบั มายนื ใกลๆ้ ตน
อวหี๋ วนั่ ชาํ เลอื งมองเขา “เรยี กปรมาจารยเ์ ซยี นยาก
เย็นนักหรอื ? เขาอย่างนั้น เขาอย่างนี้ คนนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยา่ งพวกเจา้ ไมร่ จู้ กั มารยาทเพยี งนี้?”
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
แมน่ าง นี่เจา้ จรงิ จงั หรอื ? ชว่ งเวลาเปน็ ตาย สงิ่ ทเ่ี จา้
สนใจคอื เรอ่ื งนี้?
จงิ้ อโู๋ จว้ ไมไ่ ดค้ ําตอบจากอวหี๋ วนั่ แตถ่ งึ อวหี๋ วนั่ ไมพ่ ดู
เขากด็ อู อกวา่ เยย่ี นจวิ่ เฉาจะทําสงิ่ ใด
เยยี่ นจวิ่ เฉาถอื ดาบทคี่ วบแน่นดว้ ยกําลงั ภายในของ
วชิ าอายวุ ฒั นะ เขากําลงั จะแยกแทน่ บชู ามาร!
บางอยา่ งเยยี่ นจวิ่ เฉาไมเ่ ขา้ ใจ แตส่ ญั ชาตญาณตอ่
ความอนั ตรายเขายงั มอี ยู่ แท่นบูชามารกําลังดูดพลัง
ภายในกายของโจวจนิ่ อยา่ งบา้ คลงั่ หากผลผี ลามดงึ โจว
จนิ่ ออกมา ไมเ่ พยี งแตอ่ าจทําใหโ้ จวจนิ่ ไดร้ บั ผลกระทบ
จากพลงั สะทอ้ นกลบั ยงั อาจทําใหพ้ ลงั ของตนเองถกู เจา้
แทน่ บชู าน่ีดดู เขา้ ไปดว้ ย
ดงั นัน้ เยยี่ นจวิ่ เฉาจงึ ตอ้ งการทําลายมนั
“เจา้ จะบา้ หรอื ? นี่คอื แทน่ บชู ามาร! เจา้ …ทําลายไม่
ได!้ ”
แน่นอนวา่ แทน่ บชู ามารยากจะทําลาย แตเ่ ยย่ี นจวิ่
เฉามสี ญั ชาตญาณบางอยา่ ง หรอื วชิ าอายวุ ฒั นะไดม้ อบ
สญั ชาตญาณใหเ้ ขา วา่ เขาสามารถจดั การกบั มนั ได้
วชิ าอายวุ ฒั นะในรา่ งกายของเขากําลงั จะเคล่อื นไหว
เยย่ี นจวิ่ เฉาใชด้ าบสบั ลง เกดิ เสยี งระเบดิ ดงั สนัน่ แทน่
บูชาแยกออกเป็นสองส่วน ขณะเดียวกันโลงศพหยก
แขง็ กถ็ กู แรงกระแทกรนุ แรงจนแตกเปน็ เสยี่ งๆ!
โลงศพหยกรบั แรงกระแทกสว่ นใหญไ่ ว้ ทําใหโ้ จวจนิ่
ไมเ่ ปน็ ไร
เย่ียนจิ่วเฉารบี อุ้มโจวจิ่นออกมา ใช้ปลายเท้า
กระโดดเหาะกลบั ไปหาอวหี๋ วนั่
พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ถ่ี กู แทน่ บชู าดดู ไปพงุ่ กลบั เขา้
รา่ งโจวจนิ่ มนั นา่ กลวั ยงิ่ กวา่ ตอนทถี่ กู ดดู ออกไป โจวจิ่
นกระอกั เลอื ดออกมา สตทิ เ่ี ดมิ ทสี ะลมึ สะลอื คอ่ ยๆ รสู้ กึ
ตวั ขน้ึ อยา่ งเลอื นราง
จากนัน้ เขาเหน็ เยย่ี นจวิ่ เฉาอมุ้ เขาไว้ พรอ้ มทงั้ เยยี่ น
เสย่ี วซ่อื และอวหี๋ วนั่ ทย่ี นื อยขู่ า้ งๆ
เขาอา้ ปากดว้ ยความออ่ นแรง “ชว่ ย…เสย่ี วเจา…”
ทนั ทที สี่ นิ้ เสยี ง เขากห็ มดสตอิ กี ครงั้
นี่ละโจวจนิ่ หากกําลงั ทมี่ อี ยอู่ นญุ าตใหเ้ ขาสามารถ
เอ่ยได้เพียงสามคํา เขาจะไม่มีวนั เสียมันไปกับการ
ทกั ทายทไ่ี รค้ วามหมาย
“เสย่ี วเจากอ็ ยทู่ นี่ ่ีหรอื !” หวั ใจของอวหี๋ วนั่ พลนั รูส้ กึ
ต่นื เตน้ ดเู หมอื นพวกเขาเดาไมผ่ ดิ ชายชรากบั เดก็ น้อย
ทห่ี ายตวั ไปคอื ราชาหลวั ชา่ กบั เสยี่ วเจาจรงิ ๆ แตเ่ ธอไม่
นึกวา่ โจวจนิ่ จจะเคยพบเสย่ี วเจาแลว้
ทีแรกยามอยูใ่ นสุสาน พวกเขาพบรอยเท้าของไข่
น้อยทัง้ สาม และพลังเวทที่เป็นไปได้อยา่ งยงิ่ วา่ จะมา
จากโจวจนิ่ แตไ่ มพ่ บเหน็ รอ่ งรอยของเสย่ี วเจา หลกั ๆ ก็
เปน็ เพราะเสย่ี วเจาไมไ่ ดเ้ ดนิ บนพ้นื เหมอื นคนอน่ื เขามกั
อมุ้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื บนิ ไปบนิ มา จงึ แทบไมท่ งิ้ รอยเทา้ ไวบ้ น
พ้นื น่ะสิ
เส่ียวเจาเป็นหลัวช่าโลหิต มีตันภายในวชิ าอายุ
วฒั นะกบั มารโลหติ อยา่ งละครง่ึ ครง่ึ ธรรมครง่ึ อธรรม
ครง่ึ ปราชญค์ รง่ึ มาร เขากไ็ มม่ ที างเปน็ คนธรรมดาเชน่
กนั
“แทน่ บชู ามารแหง่ ทสี่ องอยทู่ ใี่ ด?” เยยี่ นจวิ่ เฉาถาม
จงิ้ อโู๋ จว้
จงิ้ อโู๋ จว้ ตกใจกลวั การกระทําบา้ ๆ ของเยยี่ นจวิ่ เฉาท่ี
ทบุ แทน่ บชู ามารจนไมก่ ลา้ ขยบั เขาชไ้ี ปขา้ งนอกดว้ ยตวั
แขง็ ท่อื “จากนี่ไปทางเหนือ ผา่ นสามตําหนักกจ็ ะถงึ ”
เยย่ี นจวิ่ เฉากบั อวหี๋ วนั่ อมุ้ เดก็ คนละคน เดนิ จากไป
โดยไมห่ นั กลบั มามอง
จิ้งอู๋โจ้วเหลือบมองกลับไปที่แท่นบูชาท่ีถูกผ่าครง่ึ
แลว้ เอย่ อยา่ งเยน็ ยะเยอื ก “รอขา้ ดว้ ยส!ิ ”
ตน้ ขาทด่ี หู ยาบนี้ เขาตอ้ งจบั ไวใ้ หแ้ น่น!
ทวา่ สิง่ ท่ีทําใหเ้ ยย่ี นจิว่ เฉาและอวหี๋ วนั่ ต้องผิดหวงั
คอื แทน่ บชู าทสี่ องวา่ งเปลา่
อวหี๋ วนั่ ขมวดควิ้ “เหตใุ ดถงึ เปน็ เชน่ นี้? หรอื วา่ เสยี่ ว
เจายงั พเิ ศษไมพ่ อ?”
เยย่ี นจวิ่ เฉาชะงกั “หรอื ไมก่ พ็ เิ ศษเกนิ ไป”
เยย่ี นจวิ่ เฉาเดาไมผ่ ดิ รา่ งรวมของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั
มารพเิ ศษเกินไป แท่นบูชาน้ีไมอ่ าจดึงพลังตันภายใน
ของหลวั ชา่ น้อยได้ พวกเขาตอ้ งใชว้ ธิ ดี งั้ เดมิ ทสี่ ดุ นัน่ คอื
ควกั ตนั ภายในของหลวั ชา่ น้อยออกมา!
ขณะที่ทัง้ สองกําลังคิดวา่ หลัวชา่ น้อยถูกพาตัวไปท่ี
ใด ดา้ นนอกกเ็ กดิ การปะทะกนั อยา่ งดเุ ดอื ด
จงิ้ อโู๋ จว้ วงิ่ ไปหลบหลงั ประตมู องขน้ึ ไปบนฟา้ ดวงตา
พลนั เกดิ ประกาย “อา้ ! คนของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าแลว้ !
พวกเขากําลงั สกู้ บั เผา่ มาร!”
อวหี๋ วนั่ เอย่ ตดิ ตลกวา่ “เจา้ ไมใ่ ชค่ นนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ร?ึ เหตใุ ดไมร่ บี ไปทกั ทายพวกเดยี วกนั ละ? รว่ มกนั ตอ่ สู้
ศตั ร”ู
จงิ้ อโู๋ จว้ สะดงุ้ เฮอื ก
เขาพดู ไรส้ าระตอนอยทู่ ส่ี วนผลไม้ เขาไมใ่ ชค่ นของ
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และยงิ่ ไมใ่ ชศ่ ษิ ยข์ องผบู้ าํ เพญ็ พรตอว้ี
ชงิ แตอ่ าจารยข์ องเขาคอื …ศษิ ยน์ อกสํานักของนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
“อะแฮม่ ” เขากระแอมในลําคอ “หากขา้ ไป พวกเจา้
จะทําอยา่ งไร? นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเรากําจดั ทหาร