หรตี่ าเอย่ เบาๆ “เจา้ ทําอะไรนาง? มสี งิ่ ใดปดิ บงั ขา้ ใชห่ รอื
ไม?่ เจา้ ไมใ่ ชผ่ บู้ ําเพญ็ สายตรง เชน่ นัน้ เจา้ เปน็ ใคร?”
ประมุขมารค่อยๆ ลืมตาข้นึ ทันใดนั้นก็ลุกข้นึ กด
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ลงบนเตยี งน่มุ
เยี่ยนเส่ียวซ่ือตกตะลึงกับการกระทําท่ีไม่คาดคิด
รา่ งเลก็ แขง็ ท่อื ตาโตกะพรบิ ปรบิ ๆ คงไมไ่ ดห้ น่ื กระหาย
กบั นางตงั้ แตเ่ ชา้ ตรกู่ ระมงั ? แมร้ า่ งกายน้ีจะเปน็ ของคน
ทเี่ ขารกั ทวา่ วญิ ญาณกไ็ มใ่ ชอ่ ยดู่ ี
เชน่ น้ีกย็ งั ทําลงหรอื ?
“อยากรูว้ า่ ขา้ เปน็ ใคร?” รมิ ฝปี ากแดงยกยมิ้ มอง
นางดว้ ยสายตาเยา้ ยวน ราวกบั มดี อกฝ่ นิ บานสะพรงั่ ใน
หวั ใจ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กลวั จนตวั สนั่ คนผนู้ ้ีอนั ตรายเกนิ ไป
อนั ตรายเกนิ ไปแลว้ !
ทางทด่ี นี างไมค่ วรยวั่ อารมณ์เขา
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กลนื น้าํ ลาย “ขา้ คดิ วา่ อนั ทจี่ รงิ ขา้ ไม่
ตอ้ งรกู้ ไ็ ด”้
“หรอื วา่ เจา้ รสู้ กั นิดดกี วา่ ”
“ไมๆ่ ๆ เจา้ คดิ มากเกนิ ไปแลว้ ขา้ ไมต่ อ้ งรหู้ รอก”
ความอยากรอู้ ยากเหน็ ฆา่ แมว
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ จะเขยบิ ออกจากใตล้ ําตวั เขา ทวา่
กลบั ถกู เขาควา้ ขอ้ มอื เขาใชม้ อื อกี ขา้ งหยดั รา่ งตนเองไว้
กกั ขงั ไมใ่ หน้ างมที างหนี “ขา้ คอื เสย่ี วเจา”
เสย่ี วเจาของเจา้
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ เปน็ ไกจ่ กิ “ขา้ รแู้ ลว้ เจา้ เคย
บอกแลว้ ”
ประมุขมารโน้มตัวแนบศีรษะกับคอของนางอย่าง
แผ่วเบา ค่อยๆ สูดดมกลิ่นอายปราณของนางอยา่ ง
ตะกละตะกลาม
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เบกิ ตากวา้ ง รา่ งกายแขง็ ท่อื !
น่ีมนั สถานการณ์อะไร?
ขา้ ขา้ ขา้ …ขา้ ไม่ใชค่ ู่ชะตาบาํ เพญ็ เพยี รของเจ้า
จรงิ ๆ สกั หน่อย เจา้ อยา่ ไดจ้ ําผดิ คน!
ตงึ !
ฉากกนั้ ถกู ฟหู่ รเู สวย่ี กระแทกจนลม้ ลง
ครงั้ น้ีฟหู่ รเู สวย่ี ไมไ่ ดต้ งั้ ใจ นางเพยี งตกใจกบั เสยี งที่
หายไปของตน จนโซเซชนเขา้ กบั ฉากกนั้ ตรงหนา้
เม่อื ฉากกนั้ ลม้ ลง ทกุ สงิ่ ทอี่ ยเู่ บ้อื งกป็ รากฎสสู่ ายตา
ผคู้ น ประจวบเหมาะทเ่ี วลาน้ี ผบู้ าํ เพญ็ มารทเี่ พงิ่ เรมิ่
งานไมถ่ งึ ครง่ึ ชวั่ ยาม นําประมขุ หลนิ กบั บรรดาผพู้ ทิ กั ษ์
อาวโุ สเดนิ ทางมาคารวะประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ อดี
แลว้ พวกเขาเหน็ อะไร?
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ กู บรุ ุษชดุ ดํากดทบั ไวใ้ ตร้ า่ ง บรุ ุษ
ชุ ด ด ํา ยั ง แ น บ ศี ร ษ ะ ล ง กั บ ซ อ ก ค อ ข อ ง ป ร ะ มุ ข
ศกั ดสิ์ ทิ ธ…ิ์
พวกประมขุ หลนิ ราวกบั ถกู อสั นีบาต
เม่อื คนื พวกเจา้ ยงั ทําไมพ่ ออกี หรอื ? เชา้ ตรฟู่ า้ ใสถงึ
ไดก้ ระหายเชน่ น้ี ผบู้ าํ เพญ็ กําลงั วงั ชาดี แตถ่ กู พวกเจา้
เอามาทําเรอ่ื งเชน่ นี้?!
ผบู้ าํ เพญ็ มารเองกต็ กใจ
ประมขุ มารใชก้ ลอบุ ายใหมใ่ ด? ยอมใชต้ นเองเชน่ นี้?
หรอื เพ่ือให้สําเรจ็ ภารกิจ ไม่ลังเลที่จะใช้รา่ งกายเข้า
แลก?
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ตดั สนิ ใจเอย่ ปาก “น่ี ไมใ่ ช่ พวกเจา้
อยา่ เขา้ ใจผดิ …ขา้ …”
ไมต่ อ้ งพดู แลว้ เราทกุ คนเขา้ ใจ เราไมเ่ หน็ อะไรทงั้
นัน้ !
เดมิ ทแี คส่ งสยั ในทส่ี ดุ กแ็ น่ใจแลว้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ…ิ์ เปน็ ฝา่ ยทอ่ี ยดู่ า้ นลา่ งจรงิ ๆ!!!
ประมุขหลินยกมือหยุดอยา่ งขมข่นื น้ําตาคลอหนั
หลังกลับ นําเหล่าผู้พิทักษ์อาวุโสของนิกายศักดิส์ ิทธิ์
ออกไปรอนอกตําหนัก
ในทีส่ ุดกเ็ ขา้ ใจความตงั้ ใจของประมุขศักดสิ์ ทิ ธทิ์ ี่ไม่
ใหพ้ วกเขาเขา้ ตําหนัก เพราะไมอ่ ยากใหเ้ หน็ ฉากเชน่ นี้
จนตอ้ งกระอกั กระอว่ นใจ
“เออ่ …คอื …” ผบู้ ําเพญ็ มารตระหนักไดว้ า่ ตนเกอื บ
ทําบางอยา่ งผดิ พลาด เกาหวั อยา่ งเกอ้ เขนิ “ขา้ กไ็ ปละ
พวกทา่ นเชญิ ตอ่ กนั เถอะ”
เอย่ จบกห็ นั หลงั จากไป เพงิ่ เดนิ ไปสองกา้ ว กล็ ากฟู่
หรเู สวย่ี ตวั ปญั หาออกมาดว้ ย และไมล่ มื ทจี่ ะปดิ ประตใู ห้
กบั ทงั้ สอง
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื “…”
…
ประมุขหลินมาหาประมุขศักดิ์สิทธวิ์ นั น้ีด้วยเร่อื ง
สําคัญ มีคดีคนหายมากมายที่ตําบลซงเฮอ่ คนของ
ทางการเขา้ ตรวจสอบแลว้ แตไ่ มพ่ บเบาะแสใด จงึ มาขอ
ความชว่ ยเหลอื จากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ ง่ ศษิ ยท์ ม่ี คี วามสามารถลงจากเขา
มาตรวจสอบคดนี ี้ หลงั จากการตรวจสอบเพยี งสองสาม
วนั กพ็ บเบาะแสสําคญั หน่ึง เหลา่ ลกู ศษิ ยต์ ามเบาะแสไป
จบั มอื สงั หาร แตไ่ มม่ ผี ใู้ ดกลบั มาสกั ราย
“เจา้ หมายความวา่ ศษิ ยน์ ิกายศักดสิ์ ทิ ธหิ์ ายตวั ไป
หมดเลยร?ึ ” นอกวงั เย่ียนเส่ียวซ่ือถามด้วยสีหน้า
ประหลาด
“ใชข่ อรบั ” หลินจงกลา่ ว “เดมิ ที ขา้ ตงั้ ใจจะสง่ ผู้
พทิ กั ษ์สองสามนายออกคน้ หา ทวา่ …ทที่ บี่ รรดาลกู ศษิ ย์
หายตวั ไป ไมอ่ ยใู่ นเขตอาํ นาจของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ขา้ จงึ
มาขอความเหน็ ของทา่ น วา่ จะใชก้ ําลงั บกุ เขา้ คน้ เลยดี
หรอื ไม”่
“อาจารยป์ ขู่ องพวกเจา้ เหน็ วา่ อยา่ งไร?” เยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื ถาม
ประมุขหลินกล่าวอยา่ งละอายใจ “อาจารยป์ ่กู ําลัง
ปดิ ตวั บําเพญ็ หากไมใ่ ชเ่ พราะเหตนุ ้ี ขา้ คงไมก่ ลา้ มารบก
วนท่าน” โดยเฉพาะยามท่ีท่านกบั สหายตวั ตดิ กนั เป็น
กาวเชน่ นั้น ขา้ รูส้ กึ วา่ ตนเองเป็นลูกววั แรกเกดิ [1]ทต่ี ี
ยวนยางแยกค[ู่ 2]!
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พยกั หนา้ “ทที่ เ่ี จา้ เอย่ ถงึ เปน็ เขตของ
สํานักใด?”
“นิกายเซยี น” ประมขุ หลนิ กลา่ ว
“บา้ นขา้ ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ผงะ
ประมขุ หลนิ สหี นา้ สบั สน
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เอย่ ดว้ ยสหี นา้ เรยี บเฉย “ขา้ หมายถงึ
จานขา้ ”
ประมขุ หลนิ ยงิ่ รสู้ กึ สบั สน
…………………………………………
[1] ลูกวัวแรกเกิด สื่อว่าไม่มีกระดูกสันหลัง เป็นคําด่า
[2] ตียวนยางแยกคู่ เปรยี บเปรยถึง ผู้ที่บังคับแยกคู่รักให้
พรากจาก
º··Õè 44 »ÃÁÒ¨ÒÃÂìà«Õ¹¨èÔÇà©Ò
ตงั้ แตท่ เี่ จา้ ปีศาจจงิ้ จอกหน่มุ นั่นปรากฏตวั ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ไ็ มเ่ ปน็ ตวั ของตวั เองขน้ึ ทกุ ที
แมป้ ระมขุ หลนิ จะรสู้ กึ ซบั ซอ้ นอธบิ ายไมถ่ กู แตเ่ ขาก็
มไิ ดน้ ึกคลางแคลงเยยี่ นเสย่ี วซ่อื
กระนั้นแล้ว เม่อื เจรจามาจนถึงตอนนี้ ในใจของ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กก็ ระจา่ งดวี า่ ประมขุ หลนิ มาหาเพราะเหตุ
ใด ไมใ่ ชเ่ พราะพวกเขาไมก่ ลา้ ตรวจสอบนิกายเซยี น หาก
แตเ่ ปน็ เพราะพวกเขาไมอ่ าจเขา้ ไปตรวจสอบในพ้นื ทใี่ ต้
อาณัตขิ องนิกายเซยี นตา่ งหาก
กอ่ นทท่ี า่ นพอ่ และพช่ี ายของนางจะออกเดนิ ทาง ได้
สรา้ งอาณาเขตในระยะสิบหล่ีโดยรอบนิ กายเซียน
คนนอกไมอ่ าจเดนิ สุม่ สสี่ ุม่ หา้ เขา้ มาได้ นอกเสยี จากวา่
อาจารยป์ นู่ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะมาดว้ ย
ตนเอง มฉิ ะนั้นกย็ ากที่จะทําลายอาณาเขตของนิกาย
เซยี น
คนนิกายศักดิ์สิทธกิ์ ็เคยลองเจรจากับนิกายเซียน
แลว้ แตเ่ จา้ บา้ นไมอ่ ยู่ ใหพ้ วกเขามาอกี ครงั้ ในภายหลงั
ประมขุ หลนิ วติ กวา่ จะมผี สู้ ญู หายเพมิ่ ขน้ึ และกงั วล
วา่ ในตําบลอาจมผี บู้ าดเจบ็ มากขน้ึ พวกเขาจําตอ้ งมาขอ
ความชว่ ยเหลอื จากประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ในเม่อื เรอ่ื งน้ีเกย่ี วขอ้ งกบั นิกายเซยี น เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
จงึ ไมอ่ าจนิ่งดดู ายได้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื บอกกบั ประมขุ หลนิ วา่ “เจา้ บอกสถาน
ทขี่ า้ มา ประเดยี๋ วขา้ จะไปดดู ว้ ยตนเอง”
“ขา้ จะไปกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์ ประมขุ หลนิ บอก
“ไม่จําเป็น” เย่ียนเสี่ยวซ่ือกังวลวา่ จะคลุกคลีกับ
ประมขุ หลนิ มากเกนิ ไป และทําใหป้ ระมขุ หลนิ มองออก
วา่ นางมพี ริ ธุ “เจา้ บอกสถานทข่ี า้ มา ขา้ จะไปเอง ในเม่อื
คนผนู้ ัน้ กลา้ จบั ลกู ศษิ ยข์ องนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กเ็ หน็ ไดช้ ดั
วา่ ใจกลา้ ไมเ่ บา ยอ่ มไมอ่ าจประเมนิ พลงั ของพวกเขาต่าํ
นัก ขา้ อยใู่ นตําแหน่งประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ไมม่ ที างปลอ่ ยให้
โจรเชน่ นัน้ มโี อกาสลงมอื ”
ประมขุ หลนิ คดิ วา่ ทน่ี างพดู มเี หตผุ ล อาจารยป์ ปู่ ดิ ตวั
บาํ เพญ็ ไปแล้ว ประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ จ็ ะลงเขาไป เขาจึง
กลายเปน็ ยอดฝมี อื อนั ดบั หน่ึงของทน่ี ่ี ถา้ หากตนไมอ่ ยู่
และมใี ครบกุ ขน้ึ มาบนเขา กอ็ าจเกดิ ความเสยี หายใหญ่
หลวงทไี่ มอ่ าจชดใชไ้ ด้
ทสี่ ําคญั กค็ อื พวกเขาไมร่ ูพ้ ละกําลงั ทแ่ี ทจ้ รงิ ของอกี
ฝา่ ย จงึ ไมอ่ าจหละหลวมได้
ประมุขหลินบอกเยี่ยนเส่ียวซ่ือเกี่ยวกับเมืองและ
ตําแหน่งทเี่ กดิ เรอ่ื งใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ฟงั พรอ้ มทงั้ สง่ คน
ไปแจง้ แกล่ กู ศษิ ยซ์ ง่ึ อยทู่ น่ี ัน่ ดว้ ย
เย่ียนเส่ียวซ่ือกลับห้องนอนไปเปล่ียนเป็นเส้ือผ้า
สําหรบั เดนิ ทาง จากนัน้ จงึ ฉกชงิ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ าจาก
มอื ของเหลา่ คณุ หนทู เ่ี ตม็ ไปดว้ ยจติ ใจความเปน็ แม่
“เหตุใดต้องพาเขาไปด้วย” ประมุขมารปรากฏตัว
ดา้ นหลงั เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตงั้ แตเ่ ม่อื ใดกไ็ มร่ ู้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กระโดดโหยง นางหนั หลงั ไปจอ้ งมอง
“เจา้ เดนิ ไมม่ เี สยี งเลยหรอื อยา่ งไร”
“ข้าถามเจ้า” ประมุขมารเหลือบไปมองประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ้อยซง่ึ อยใู่ นตะกรา้ ดว้ ยความรงั เกยี จ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ปดิ ฝาตะกรา้ แลว้ บอกกบั เขาวา่ “เกดิ
เรอ่ื งทนี่ ิกายเซยี น ขา้ จะออกไปดสู กั หน่อย แตข่ า้ ไมม่ ี
ปา้ ยคําสงั่ อยกู่ บั ตวั จงึ ตอ้ งไปดว้ ยตนเอง”
นางมคี ณุ สมบตั พิ เิ ศษ เขา้ ออกทกุ อาณาเขตไดอ้ ยา่ ง
อสิ ระ
แน่นอนวา่ ด้วยพลังของประมุขศักดิ์สิทธสิ์ ามารถ
เปดิ อาณาเขตได้ ปญั หากค็ อื …นางควบคมุ พลงั ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มไ่ ดน้ ่ะสิ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื สะพายตะกรา้ ใบเลก็ ขน้ึ หลงั ยมิ้ พรอ้ ม
พดู วา่ “เจา้ ไมไ่ ดจ้ ะตามหาคนอยหู่ รอกหรอื ขา้ ไมอ่ ยู่ เจา้
กไ็ ปตามหาคนเสยี ใหเ้ ตม็ ท”ี่
ประมขุ มารหวั เราะรว่ น “เจา้ แน่ใจหรอื วา่ จะลงเขาไป
ได”้
“ทําไมขา้ จะลงเขาไปไมไ่ ด”้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื พดู นาง
กําลงั จะผวิ ปากเรยี กนกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แตท่ นั ใดนั้นก็
นึกได้วา่ นางไม่ใช่เย่ียนเส่ียวซ่ืออีกต่อไป ไม่อาจนั่ง
พาหนะเดมิ อกี ตอ่ ไป
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือมองลงจากภูเขาซ่ึงสูงลิบจนไม่เหน็
เบ้อื งลา่ ง แลว้ ลอบกลนื น้าํ ลาย
หากเดนิ ลงไปจากทนี่ ี่…นางคงตอ้ งเดนิ จนขาลาก…
แถมเดนิ จนขาลากแลว้ กไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่ นางจะเดนิ
ถงึ ทหี่ มาย…
“หรอื วา่ เจา้ จะไปเรยี นวชิ าขก่ี ระบแี่ บบเขา” ประมขุ
มารยืนพิงวงกบประตูด้วยท่าทางอืดอาด สองแขน
กอดอก เหลอื บมองประมขุ หลนิ ซง่ึ กําลงั ขกี่ ระบจ่ี ากไป
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กม้ หนา้ ดว้ ยความเศรา้ สรอ้ ย
นางทําไมไ่ ด้
ประมขุ มารพดู วา่ “เกาะใหด้ ”ี
“เกาะอะไร” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ชะงกั ไป นางยงั ไมท่ นั ไดม้ ี
ปฏิกิรยิ าตอบสนอง ก็สัมผัสได้วา่ มีบางสิ่งปรากฏใต้
ฝา่ เทา้ จากนัน้ นางกล็ อยขน้ึ ไป
น่ีต่างจากนิสัยรกั การถูกอุ้มไปไวบ้ นที่สูงตัง้ แต่วยั
เดก็ ของนาง ความเรว็ นี้…แทบจะเทยี บเทา่ สายฟา้ อยู่
แล้ว นางรูส้ กึ ประหน่ึงตนเองยนื อยบู่ นสายฟ้าอยา่ งไร
อยา่ งนั้น แรงลมปะทะใบหนา้ โดยไมไ่ ดต้ งั้ เน้ือตงั้ ตวั จน
นางลม้ ลง
“อา๊ !” เยย่ี นเส่ียวซ่ือตกใจ นางเอ้อื มมือกอดเอว
ประมขุ มารตามสญั ชาตญาณ
แรกเรมิ่ เดมิ ทนี างยงั ไมร่ ูต้ วั วา่ ตนเองกําลังกอดเอว
ของบรุ ษุ นางเพยี งกอดสงิ่ ทกี่ อดได้ แตเ่ ม่อื กอดไปแลว้ ก
ลบั รสู้ กึ ไมช่ อบมาพากล
เอวน้ี ไมม่ แี มแ้ ตไ่ ขมนั เป่ ยี มไปดว้ ยความแขง็ แกรง่
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มสี หี น้าหลกุ หลกิ นางบบี เอวของเขา
เลน่
ประมขุ มารสะดงุ้ โหยง เขาเอย่ ขน้ึ ดว้ ยเสยี งแหบพรา่
วา่ “มอื ไมอ้ ยา่ ซน!”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื “โอ”้
ลองบบี ดอู กี สกั หน่อย!
ประมขุ มาร “…”
ประมขุ หลนิ ขก่ี ระบกี่ ลบั มายงั หนา้ ประตสู ํานัก ทนั ที่
บนิ ไปได้เพยี งครง่ึ ทาง ก็สัมผสั ได้วา่ มเี งาหน่ึงลอยอยู่
เหนือศีรษะ เขาจึงเงยหน้าข้นึ ไปมองด้วยความสงสัย
เม่อื ลองเพง่ มองดูแล้ว กต็ กใจจนแทบหล่นลงมาจาก
กระบี่
บรุ ุษทก่ี ําลงั เกาะเอวเจา้ ปีศาจจงิ้ จอก ทงั้ ยงั ซกุ หนา้
กบั อกของเขา…ไมใ่ ชป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอกหรอื ?
จําเปน็ ตอ้ งมาพลอดรกั กนั ถงึ บนน้ีเชยี วร?ึ
ต้องพาปีศาจจิ้งจอกไปสืบคดีด้วยหรอื อย่างไร ข่ี
กระบเี่ ลม่ เดยี วกบั เขาไมพ่ อ ยงั กอดเอวเขาอกี !
ประมขุ หลนิ ไมอ่ ยากมอง หากเขาทนดตู อ่ ไปตอ้ งรสู้ กึ
อจิ ฉาเปน็ แน่ เขากบั ภรรยาแตง่ งานกนั มาหลายปี ยงั ไม่
เคยทําเชน่ นี้เลย!
“หากเปน็ เชน่ น้ีตอ่ ไป อกี ไมน่ านทงั้ ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ตอ้ งรูเ้ รอ่ื งบรุ ุษคบู่ าํ เพญ็ เพยี รของประมุขศักดสิ์ ทิ ธเิ์ ป็น
แน่…” ประมขุ หลนิ ปดิ ตาดว้ ยความปวดเศยี รเวยี นเกลา้
ทนั ไดน้ ัน้ กไ็ ดย้ นิ เสยี งดงั โครมดงั ขน้ึ เขาชนกบั ตน้ ไมเ้ ขา้
เสยี แลว้
ประมขุ หลนิ “…”
ตน้ ไม้ “…”
ประมขุ มารขกี่ ระบม่ี าถงึ ทโ่ี ลง่ ซง่ึ ใกลก้ บั ตําบลซงเฮอ่
ทส่ี ดุ แหง่ หน่ึง เสน้ ทางหลงั จากน้ี พวกเขาตอ้ งเดนิ เทา้
ไป นั่นไม่ใช่เพราะเขาเห็นแก่ช่ือเสียงของประมุข
ศักดิส์ ิทธิ์ หากแต่เพราะพวกเขาต้องการสืบเรอ่ื งราว
ระหวา่ งทางดว้ ย
คดคี นหายครงั้ แรกนัน้ เกดิ ขน้ึ เม่อื หน่ึงเดอื นกอ่ น ตอ่
เน่ืองมาจนถึงเม่อื คืนวาน เม่อื นับรวมกับลูกศิษยข์ อง
นิกายศักดิส์ ิทธแิ์ ล้ว มีผูส้ ูญหายไปทัง้ หมดสิบเจ็ดคน
คนเหลา่ น้ีลว้ นเปน็ บรุ ุษหน่มุ รา่ งกายแขง็ แรง รูปรา่ ง
หนา้ ตาดี ผสู้ ญู หายในตําบลมที งั้ ผบู้ าํ เพญ็ เพยี รและชาว
บา้ นทัว่ ไป ส่วนมากเป็นผูบ้ าํ เพญ็ เพยี รระดับไมส่ ูงนัก
เกง่ กาจทสี่ ดุ กค็ อื เลย่ี นชข่ี นั้ ทา้ ย ดว้ ยพลงั ในระดบั น้ี ตอ่
ใหเ้ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไรว้ รยทุ ธ์ กส็ ามารถใชเ้ อาวธุ วเิ ศษจบั
พวกเขาไดห้ ลายคน
“เหตใุ ดเขาไมจ่ บั ผทู้ อ่ี ยเู่ หนือระดบั เลยี่ นชข่ี น้ึ ไป เขา
สไู้ มไ่ ดห้ รอื อยา่ งไรกนั ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอย่ ถาม
“เขาจบั แมแ้ ตช่ าวบา้ นธรรมดา บางทเี รอ่ื งน้ีอาจไม่
เกยี่ วขอ้ งกบั มาตรฐานหรอื ระดบั พลงั เทา่ ไรนัก เพยี งแต่
คนที่ถูกจับบงั เอญิ วา่ มีพลังไม่เกินขนั้ เลี่ยนชก่ี ็เท่านั้น”
ประมขุ มารพดู
“อยา่ งนัน้ หรอื ?” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื พมึ พาํ
ประมุขมารเดาความจรงิ ออกอยา่ งรวดเรว็ ขณะท่ี
พวกเขาไปพบลูกศิษย์นิกายศักดิ์สิทธซิ์ ่ึงมารบั เขาใน
สถานทนี่ ัดหมายกนั ไว้ กไ็ ดร้ บั แจง้ วา่ คนในตําบลหายตวั
ไปอกี แลว้ ทงั้ ยงั เปน็ ยอดฝมี อื ระดบั สงู อกี ดว้ ย
ลกู ศษิ ยท์ ม่ี ารบั พวกเขามที งั้ หมดสามคน ลกู ศษิ ยซ์ ง่ึ
เป็นหวั หน้ากค็ ือศิษยพ์ จ่ี งิ้ ผูซ้ ่งึ ส่งพวกเยย่ี นเสี่ยวซ่อื ข้นึ
มาบนยอดเขานัน่ เอง
ศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ เหลอื บมองบรุ ุษแปลกหนา้ ขา้ งกายประมขุ
ศักดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ยความประหลาดใจ เหน็ ไดช้ ดั วา่ พวกเขา
ไมร่ ูว้ า่ ประมุขศักดิส์ ิทธมิ์ ี ‘คู่บําเพญ็ เพยี ร’ แล้ว แต่
ประมุขหลินไม่รูว้ า่ ประมุขมารจะติดสอยห้อยตามมา
ดว้ ย จงึ ไมไ่ ดต้ ดิ ตอ่ พวกเขาลว่ งหนา้
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ กั จะไปไหนมาไหนโดยลําพงั แต่
ไหนแตไ่ รมาไมย่ กั เคยเหน็ วา่ เขาจะปรากฏตวั พรอ้ มกับ
มติ รสหายคนใด ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ รสู้ กึ สงสยั อยลู่ กึ ๆ ในใจ แต่
เม่ือเหน็ วา่ ประมุขศักดิ์สิทธมิ์ ิได้แถลงไข เขาจึงทําได้
เพยี งเกบ็ ความสงสยั นัน้ ไว้
“พวกเจา้ สงสยั วา่ ผใู้ ดทํา” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ถาม
“พวกขา้ สงสยั เผา่ มารขอรบั ” ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ ตอบ
ประมขุ มารนัยน์ตากระตกุ วบู
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ลบู คางเบาๆ “มหี ลกั ฐานหรอื ไม”่
ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ ตอบดว้ ยสหี นา้ เครง่ ขรมึ วา่ “กลางดกึ เม่อื
คนื ศิษยน์ ้องทงั้ หลายหายตวั ไปเพราะประมอื กบั คนผู้
นั้น ศษิ ยน์ ้องทเี่ หลอื อยบู่ อกวา่ คนผนู้ ั้นมกี ลนิ่ อายของ
มาร นา่ จะเปน็ ผบู้ าํ เพญ็ มารขอรบั ”
“ระดบั พลงั เลา่ ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ถาม
ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ สา่ ยหนา้ “ไมร่ แู้ น่ชดั อาจมรี ะดบั พลงั สงู
มากจนพวกข้ามองไม่ออก หรอื เขาอาจมีอาวุธวเิ ศษ
สําหรบั ซอ่ นระดบั พลงั ”
“กอ่ นทบี่ รรดาศษิ ยน์ ้องจะหายตวั ไป พวกเขาไลต่ าม
ไปถงึ ทใี่ ด”
“ทน่ี ัน่ ขอรบั ” ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ ชไี้ ปยงั ทวิ เขาซง่ึ อยเู่ บ้อื งหนา้
“พวกขา้ สงสยั วา่ เหล่าผบู้ าํ เพญ็ เพยี รและชาวบา้ นกถ็ ูก
จบั ไปทนี่ ัน่ ”
“เขาเซยี นเฉ่าหรอื ?” เขาเซยี นเฉ่าเปน็ ช่อื ทที่ า่ นแม่
ของนางตัง้ ข้ึน เป็นปราการธรรมชาติทางทิศใต้ของ
นิกายเซยี น ยามปกตมิ กั ไมเ่ กดิ เรอ่ื งอะไร มเี พยี งยามท่ี
ท่านพอ่ และท่านพอ่ี อกเดินทางไปขา้ งนอก ก็จะสรา้ ง
อาณาเขตไวไ้ มใ่ หค้ นนอกเขา้ มา
กระนั้น ทา่ นพอ่ และทา่ นแมข่ องนางไมอ่ ยใู่ นนิกาย
เซยี นมาหน่ึงเดอื นแลว้ เรยี กงา่ ยๆ วา่ ทน่ี ่ีมอี าณาเขต
ล้อมรอบมาโดยตลอด พวกเขาจะบกุ เขา้ มาไดอ้ ยา่ งไร
กนั
“ลกู ศษิ ยด์ า้ นหลงั ไลต่ ามไป แตก่ ถ็ กู อาณาเขตกนั้ ไว้
ดา้ นนอก” ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ บอก
หมายความวา่ …มเี พยี งคนรา้ ยคนนั้นทสี่ ามามารถ
ขา้ มอาณาเขตไปไดห้ รอื ?
เม่ือนึกเร่อื งหน่ึงออก เย่ียนเสี่ยวซ่ือก็เอ่ยข้ึนวา่
“พวกเจ้าสงสัยใช่ไหมว่าคนนิ กายเซียนอาจมีส่วน
เกย่ี วขอ้ งดว้ ย”
ศิษยพ์ จี่ ิง้ ไมร่ ูว้ า่ ตนเองยนื อยเู่ บ้อื งหน้าคุณหนแู หง่
นิกายเซยี น จงึ อธบิ ายอยา่ งละเอยี ดวา่ “นอกจากนิกาย
เซยี นแลว้ ขา้ กน็ ึกไมอ่ อกแลว้ วา่ ยงั มผี ใู้ ดอกี ทมี่ กี ญุ แจ
เปดิ อาณาเขตน้ีได”้
ประมุขมารซ่ึงเงยี บงนั อยู่นานก็เอ่ยข้ึนมาอย่างไม่
ยห่ี ระวา่ “นิกายเซียนจะรว่ มมอื กับเผา่ มารได้อยา่ งไร
กนั ”
“เกรงวา่ สหายทา่ นน้ีคงจะไมร่ ู้ นิกายเซยี น…” ศษิ ย์
พี่จิ้งลังเลอยูค่ รูห่ น่ึง เม่ือเหน็ วา่ ประมุขศักดิ์สิทธขิ์ อง
พวกตนมไิ ดก้ ลา่ วตดั บท จงึ พดู ตอ่ วา่ “ทจ่ี รงิ แลว้ นิกาย
เซียนกับเผ่ามารล้วนมีความเกี่ยวข้องกัน ประมุขคน
ใหมข่ องเผา่ มารมคี วามสมั พนั ธอ์ นั ดกี บั นิกายเซยี น เขา
เปน็ ลกู ทฮี่ หู ยนิ ของนิกายเซยี นเปน็ คนเกบ็ มาเลยี้ ง คนท่ี
รคู้ วามลบั น้ีมไี มม่ าก ขอสหายอยา่ ไดแ้ พรง่ พรายเรอ่ื งน้ี
ออกไป”
ทา่ นแมข่ า้ มลี กู เลยี้ งดว้ ยหรอื ? ทําไมขา้ ไมร่ ู้ ไมเ่ คยมี
ใครบอกขา้ เลย!
“นอกจากนัน้ …” ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ พดู ตอ่ วา่ “คดนี ี้เกดิ ขน้ึ
หลังจากที่ประมุขนิ กายเซียนและฮูหยินออกเดินทาง
และหลังจากท่ีคุณชายทัง้ สามเกบ็ ตวั ฝกึ ฝนวชิ า เวลา
ชา่ งประจวบเหมาะเหลอื เกนิ ”
“เจา้ หมายความวา่ …” ทา่ นพอ่ ทา่ นแม่ แลว้ กท็ า่ น
พขี่ องขา้ เปน็ คนทําเรอ่ื งน้ีหรอื ? เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ชะงกั ไปครู่
หน่ึง แลว้ เอย่ ขน้ึ ดว้ ยสหี นา้ ขงึ ขงั วา่ “พวกเจา้ นึกสงสยั
นิกายซ่งึ โปรง่ ใสไ่ รป้ ระวตั ดิ า่ งพรอ้ ยเชน่ นั้นเพยี งเพราะ
ความบงั เอญิ อนั น้อยนิด ทําเชน่ นี้เหมาะสมหรอื ไมเ่ ลา่ ”
โปรง่ ใสไรป้ ระวตั ดิ า่ งพรอ้ ย?
ศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ ตะลงึ งนั
ประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์ ทา่ นเขา้ ใจคําวา่ โปรง่ ใสไรป้ ระวตั ิ
ดา่ งพรอ้ ยผดิ ไปหรอื เปลา่
ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ งั้ ดนิ แดนถกู ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่
เฉาตม้ ตนุ๋ ไปหมดแลว้ เขาลมื ไปแลว้ หรอื อยา่ งไร
º··èÕ 45 à¢Òà«Õ¹à©èÒ
แม้วา่ เยี่ยนเส่ียวซ่ือคิดอยากโอ้อวดความเก่งกาจ
ของทา่ นพอ่ ทวา่ คนเราตอ้ งรูจ้ กั ถอ่ มตวั นางเป็นสาว
น้อยทถี่ อ่ มตวั !
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื รบั รูส้ ถานการณ์มาจากศษิ ยพ์ จ่ี งิ้ แลว้
แม้วา่ ผู้ที่หายตัวไปจะเป็นผู้บาํ เพญ็ เพยี รวยั เยาว์ แต่
พวกเขาเหล่านั้นเป็นล้วนแต่เป็นผู้ที่บําเพ็ญเพียรไร้
สงั กดั จงึ มไิ ดด้ งึ ดดู ความสนใจจากนิกายอน่ื เทา่ ไรนัก
เม่อื มองจากมมุ น้ี คนรา้ ยตอ้ งเจา้ เลห่ เ์ พทบุ ายมาก
เปน็ แน่ เขาจงใจไมเ่ ลอื กลงมอื กบั ลกู ศษิ ยส์ งั กดั ในนิกาย
ใดๆ ดว้ ยเกรงวา่ จะถกู ตามลา้ งแคน้ เพยี งแตว่ า่ นิกาย
ศักดสิ์ ทิ ธยิ์ ่นื มอื เขา้ มาสบื เรอ่ื งน้ี และในยามทล่ี ูกศิษย์
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ่ สเู้ พ่อื ปกปอ้ งตนเอง พวกเขากห็ ายตวั
ไปพรอ้ มกนั
“ไมร่ วู้ า่ พวกศษิ ยน์ ้องจะรอดกลบั มาไหม” ศษิ ยพ์ จี่ งิ้
พดู ดว้ ยความรูส้ กึ ผดิ หากรูแ้ ตแ่ รกวา่ จะเผชญิ หนา้ กบั
คนรา้ ย เม่อื วานไมว่ า่ อยา่ งไรเขากจ็ ะไมน่ ิ่งนอนใจรอขา่ ว
คราวอยใู่ นนิกายหรอก
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ตบบา่ ของเขา “เจา้ ไมไ่ ดบ้ อกเองหรอื
วา่ เม่ือเชา้ เพิง่ มียอดฝีมือระดับไท่ซวหี ายตัวไป? หาก
แมแ้ ตย่ อดฝมี อื ระดบั ไทซ่ วยี งั ถกู จบั ตวั ไป ลําพงั ระดบั
พลังต่ําเต้ียเรย่ี ดินของเจ้า ต่อใหอ้ ยูท่ ่ีนั่นในตอนนั้นก็
ชว่ ยอะไรไมไ่ ด”้
ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ ซง่ึ ถกู พดู แทงใจดําจนอง้ึ ไปชวั่ ขณะ “…”
เยี่ยนเส่ียวซ่ือตัดสินใจเดินทางไปตรวจดูบนเขา
เซยี นเฉ่าสกั หน่อย
ศิษยพ์ จ่ี ิง้ รอ้ งขอติดตามไป แต่ก็ถูกเยย่ี นเส่ียวซ่ือ
ปฏิเสธ ล้อเล่นหรอื อย่างไร นางใช้พลังของประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มไ่ ดเ้ สยี ดว้ ยซ้าํ หากเขา้ ไปแลว้ ถกู ศษิ ยพ์ จ่ี งิ้
จับได้วา่ นางไมใ่ ชป่ ระมุขศักดิส์ ิทธติ์ ัวจรงิ จะทําอยา่ งไร
หากกลวั วา่ จะเกดิ อนั ตรายละก็ มเี สยี่ วเจาอยดู่ ว้ ยไมใ่ ช่
หรอื ? เสย่ี วเจาเอาชนะไดแ้ มแ้ ตป่ ระมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จะตอ้ ง
กลวั อะไรกบั แคค่ นรา้ ยกระจอกๆ
แต่วา่ ยามท่ีเยี่ยนเสี่ยวซ่ือหนั หน้าไปหาเสี่ยวเจา
กลบั พบวา่ เสยี่ วเจานัน้ หายไป ไมเ่ หน็ แมแ้ ตเ่ งา
“คนเลา่ ? หายไปไหนแลว้ ” นางพมึ พาํ
หวั ถนนแหง่ หน่ึง ประมุขมารยนื อยใู่ นเรอื นอนั วา่ ง
เปลา่ ผบู้ ําเพญ็ มารยนื พรอ้ มยกมอื ขน้ึ คํานับตอ่ หนา้ เขา
อยา่ งพนิ อบพเิ ทา “ขา้ น้อยไมไ่ ดท้ ําขอรบั ประมขุ มารได้
โปรดตรวจสอบอยา่ งถถี่ ว้ น!”
“นอกจากเจา้ แลว้ ยงั มใี ครออกไปจากเผา่ มารอกี ”
ประมขุ มารเอย่ ถามดว้ ยเสยี งราบเรยี บ
ผบู้ าํ เพญ็ มารครนุ่ คดิ แลว้ จงึ ตอบวา่ “ยงั มลี กู น้อง
อกี สองสามคน แตว่ า่ ขา้ น้อยควบคมุ เสน้ ทางของพวก
เขา ขา้ น้อยมนั่ ใจพวกเขาไมไ่ ดท้ ําขอรบั !”
แมว้ า่ ผบู้ ําเพญ็ มารจะอยากทําเชน่ นัน้ เหลอื เกนิ แต่
กอ่ นออกเดนิ ทาง ประมขุ มารไดก้ ําชบั กบั พวกเขาแลว้ วา่
ภารกจิ ในครงั้ นี้คอื การพาคนกลบั มายงั เผา่ มาร อยา่ ให้
เกดิ ปญั หาขน้ึ ซา้ํ ซอ้ นเปน็ อนั ขาด
ประมุขมารมไิ ดแ้ ยแสตอ่ ความเป็นความตายของผู้
บําเพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะซ่ึงได้ช่ือวา่ ปฏิบัติตนถูกต้อง
ตามทํานองคลองธรรมและชาวบา้ นเหลา่ นัน้ แตถ่ า้ หาก
เรอ่ื งน้ีเกยี่ วโยงไปถงึ นิกายเซยี น ประมขุ มารกไ็ มอ่ าจนิ่ง
ดดู ายได้
“จบั ตาดคู นของเจา้ ใหด้ ี อยา่ ใหพ้ วกเขาไปกอ่ เรอ่ื ง”
“ขอรบั ”
หลังจากท่ีประมุขมารโยนยาบาํ รุงขวดหน่ึงให้ผู้
บําเพญ็ มารแลว้ กห็ นั หลงั เดนิ จากไป
ยาเหลา่ น้ีใชส้ ําหรบั ซอ่ นพลงั มารในรา่ งกายของพวก
เขา และใชส้ ําหรบั ป้องกันพลังจิตวญิ ญาณถูกกัดกิน
ประมขุ มารไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งใช้ เพราะเขาเปน็ รา่ งรวมของ
เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร สามารถดดู ซบั ไดท้ งั้ พลงั มารและ
ปราณวญิ ญาณ
ประมุ ขมารกลั บไปยังโรงเต๊ียมซ่ึงลู กศิ ษย์นิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าํ นักอยู่
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถลงึ ตาเดนิ เขา้ มา “เม่อื กเี้ จา้ ไปไหนมา
ขา้ กําลงั หาเจา้ อยพู่ อด”ี
“ออกเดนิ ทางเถดิ ” ประมขุ มารเอย่ ขน้ึ ดว้ ยน้าํ เสยี ง
ราบเรยี บ
“อม้ื !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื สะพายตะกรา้ ขน้ึ หลงั และออก
จากโรงเตย๊ี มไปพรอ้ มกบั ประมขุ มาร
บุรุษรูปงามดุจหยกสองคน คนหน่ึงสวมอาภรณ์สี
ขาวบรสิ ุทธริ์ าวเกลด็ หมิ ะ อกี คนหน่ึงสวมอาภรณ์สนี ิล
เป่ ียมไปด้วยจิตสังหารอนั น่าเกรงขาม เป็นคุณชายผู้
โดดเดน่ หาผใู้ ดเปรยี บ
“อยๆู่ ขา้ กร็ สู้ กึ วา่ พวกเขาเหมาะสมกนั เหลอื เกนิ น่ี
มนั เรอ่ื งอะไรกนั ” ลูกศิษยค์ นหน่ึงของนิกายศักดสิ์ ทิ ธิ์
พมึ พาํ พลางมองไปยงั แผนหลงั ของทงั้ สอง
ศษิ ยพ์ จี่ งิ้ พยกั หนา้ ทนั ใดนัน้ เขากก็ ร็ สู้ กึ แปลกๆ จาก
ความเขนิ อายแปรเปลยี่ นเปน็ ความขนุ่ เคอื ง จงึ หนั หนา้
ไปถลงึ ตาใสศ่ ษิ ยน์ ้อง “พดู อะไรของเจา้ พวกเขาทงั้ คู่
เปน็ บรุ ษุ !”
“ออ่ ” ลกู ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธซิ์ ่งึ ถกู ตําหนิลบู ศรี ษะ
เบาๆ “วา่ แตศ่ ษิ ยพ์ จี่ งิ้ บรุ ษุ คนนัน้ เปน็ ใครกนั เหตใุ ดถงึ
มาอยูข่ ้างกายประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ ด้ ประมุขศักดิส์ ิทธมิ์ ี
เพ่อื นดว้ ยหรอื ?”
ศิษยพ์ จ่ี งิ้ สา่ ยหน้า “เป็นเรอ่ื งของประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์
พวกเราไมต่ อ้ งไปถามมาก”
ทัง้ สามเดินทางมาถึงจุดท่ีลูกศิษยน์ ิกายศักดิ์สิทธิ์
หายตัวไปตามคําบอกเล่าของศิษยพ์ จี่ ิง้ บนพ้นื หญา้ มี
รอ่ งรอยของการต่อสู้อยูไ่ ม่น้อย กระนั้นประมุขมารก็
สมั ผสั ไดถ้ งึ กลนิ่ อายของวชิ าเผา่ มารในบรเิ วณนัน้
นัน่ หมายความวา่ คนรา้ ยคอื ผบู้ ําเพญ็ มารหรอื ?
ประมขุ มารหรต่ี า
เบ้อื งหนา้ เปน็ อาณาเขตทปี่ ระมขุ เซยี นสรา้ งไว้ เปน็
เพราะมี ‘เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ’ อยู่ พวกเขาจงึ เดนิ เขา้ ไปได้
อยา่ งงา่ ยดาย
“เอ?๋ เจา้ ดสู ิ เสน้ ทางกลบั หายไปแลว้ ” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื
ดึงแขนเส้ือประมุขมาร เพ่อื ใหเ้ ขาหนั กลับไปมองเส้น
ทางทพี่ วกเขามาทนี่ ี่ ทงุ่ หญา้ โลง่ นัน้ หายไปแลว้ และมี
ถนนหนิ คดโคง้ มาแทนท่ี ถนนหนิ สายน้ีปกคลมุ ไปดว้ ย
หมอกควนั หนา
อาณาเขตนั้นเป็นเพียงกําแพงซ่ึงมองไม่เหน็ ชนิด
หน่ึง ไม่ได้เปล่ียนแปลงทัศนวสิ ัยโดยรอบของพ้ืนที่
เพราะฉะนั้น หากวา่ กนั ตามเหตผุุ ลแลว้ นี่เปน็ สงิ่ ทไ่ี ม่
ควรเกดิ ขน้ึ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอย่ ข้นึ วา่ “พวกเราหาทางกลับไปไม่
เจอแลว้ ในทางตรงกนั ขา้ ม คนขา้ งนอกกม็ องไมเ่ หน็
เหตกุ ารณ์ดา้ นใน นัน่ คงเปน็ เหตผุ ลทพี่ วกเขาหายตวั ไป
กระมงั ?”
ประมุขมารเอย่ ถามวา่ “ก่อนหน้านี้อาณาเขตของ
พวกเจา้ กเ็ ปน็ เชน่ นี้หรอื ?”
“ไมน่ ี่” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื สา่ ยหนา้ อาณาเขตของพวก
เขาเอง นางจะไมร่ เู้ ชยี วหรอื ? หลายปมี าน้ีหนีเขา้ หนีออก
มาไมร่ ูก้ คี่ รงั้ กลา่ วอยา่ งงา่ ยกค็ อื อาณาเขตกเ็ ปน็ เพยี ง
ประตบู านหน่ึง ไฉนตอนนี้ทนั ทที เี่ ปิดประตอู อกมา ทงั้
ดา้ นนอกดา้ นในกเ็ ปลย่ี นไปไมเ่ หมอื นเดมิ แลว้ เลา่ ?
“จะวา่ ไป เขาเซยี นเฉ่าไมไ่ ดม้ ลี กั ษณะเชน่ นี้” เยยี่ น
เสยี่ วซ่อื นัง่ ยองลง ชไี้ ปยงั ดอกไมส้ แี ดงสวยสดดอกหน่ึง
ซง่ึ อยขู่ า้ งทาง “เขาเซยี นเฉ่าไมม่ ดี อกไมช้ นิดน้ี”
ระหวา่ งทพ่ี ดู นางกเ็ อ้อื มมอื ไปหมายจะเดด็ ดอกไม้
ทนั ใดนั้นกม็ งี พู ษิ พงุ่ ออกมาจากดอกไมด้ อกนั้น มนั ฉก
ตรงเขา้ หากลางอกของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื
ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้นาง ก็ถูกพลังมารอัน
แขง็ แกรง่ จดั การจนแหลกกลายเปน็ ผยุ ผง
เรอ่ื งทงั้ หมดน้ีเกดิ ขน้ึ ในชวั่ ลดั นวิ้ มอื เดยี ว กวา่ เยยี่ น
เสย่ี วซ่อื จะไดส้ ตกิ ลบั มา งพู ษิ กห็ ายไปจนไมเ่ หลอื แมแ้ ต่
เถา้ ถา่ นแลว้
นางอา้ ปากพะงาบ “ดอกไมท้ ง่ี ดงามเชน่ น้ี…ขา้ งใตม้ ี
งอู ยหู่ รอื …”
ประมุขมารพูดว่า “ไม่มีใครเคยบอกเจ้าหรอื ว่า
สงิ่ ของยงิ่ งดงามมากเทา่ ไหน กย็ งิ่ อนั ตรายมากเทา่ นัน้ ”
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ลกุ ขน้ึ ยนื สายตาจบั จอ้ งไปยงั ประมขุ
มาร
เดิมทีประมุขมารคิดวา่ นางจะพูดวา่ ‘เชน่ นั้นเจ้าก็
อนั ตรายใชไ่ หม’
ไม่คาดคิดวา่ นางจะเบป้ าก แล้วเอย่ ข้นึ ด้วยสีหน้า
น้อยเน้ือต่ําใจวา่ “เชน่ นั้นเจ้าคิดวา่ …ขา้ ก็อนั ตรายใช่
ไหม”
ประมขุ มาร “…”
ประมขุ มารหายใจเขา้ ลกึ พรอ้ มกบั ตอบนางวา่ “พวก
เราอาจไมไ่ ดอ้ ยใู่ นนิกายเซยี นแลว้ เจา้ ระวงั ดว้ ย อยา่ ได้
แตะตอ้ งอะไรทนี่ ่ี”
“ออ้ื ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื พยกั หนา้ อยา่ งวา่ งา่ ย “พวกเรา
เดนิ เขา้ มาในดนิ แดนลล้ี บั อะไรสกั อยา่ งใชไ่ หมน่ี”
ประมขุ มารมองไปรอบๆ ครหู่ น่ึง แลว้ ตอบวา่ “ทาง
เข้าของดินแดนลี้ลับที่เจ้าว่าย่อมไม่อาจเปิดออกใน
อาณาเขตของนิกายเซียน อาณาเขตของนิกายเซียน
ของพวกเจา้ ไมไ่ ดเ้ ปราะบางถงึ เพยี งนั้น อาจมชี อ่ งโหว่
ของอาณาเขตนิกายเซยี น ขา้ นึกออกเพยี งความเปน็ ไป
ไดเ้ ดยี ว”
“คอื อะไรหรอื ” ดวงตาสวยดจุ ผลซงิ่ ของเยยี่ นเสย่ี ว
ซ่อื จบั จอ้ งพลางเอย่ ถาม
“ยมโลก” ประมขุ มารตอบ
ยมโลกเป็นพภิ พเดียวในหกพภิ พท่ีสามารถปรากฏ
ทับซ้อนในพิภพอ่นื เหมือนกับที่เรยี กกันวา่ แดนหยนิ
และแดนหยาง อาจเป็นทัง้ แดนหยินและแดนหยาง
เพยี งแตผ่ ทู้ อี่ ยใู่ นแดนหยางจะไปไมถ่ งึ แดนหยนิ และผู้
ทอ่ี ยใู่ นแดนหยนิ กจ็ ะไมอ่ าจเดนิ ทางมายงั แดนหยางได้
อยา่ งงา่ ยดายเชน่ กนั
ตอ่ ใหต้ า่ งฝา่ ยตา่ งไดพ้ บกนั หรอื วา่ สลบั รา่ งกนั กไ็ ม่
อาจสัมผสั อกี ฝ่ายได้ ยงิ่ ไมต่ ้องเอย่ ถึงวา่ ทัง้ สองจะทํา
อนั ตรายซง่ึ กนั และกนั
แตท่ กุ สรรพสงิ่ ลว้ นมขี อ้ ยกเวน้
หากคนในยมโลกตอ้ งการออกมา กใ็ ชเ้ พยี งป้ายคํา
สั่งจากทางการของยมโลกเท่านั้น หลังจากท่ีคนใน
ยมโลกออกมา กจ็ ะเป็นเหมอื นกับมนษุ ยท์ ัว่ ไปภายใน
ชว่ งเวลาสนั้ ๆ
อยา่ งไรกด็ ี บางคนเกดิ มาพรอ้ มกบั พลงั หยนิ เขม้ ขน้
ทําใหเ้ สน้ แบง่ ของคนเหลา่ นัน้ กบั ยมโลกพรา่ มวั หากพดู
ด้วยภาษาชาวบ้านก็คือเจอผีได้งา่ ย คนเหล่านี้อาจ
เขา้ ไปในปรภพโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ กระนัน้ กข็ อเพยี งพวกเขา
ไมไ่ ดก้ อ่ เรอ่ื งในยมโลก โดยทวั่ ไปแลว้ กจ็ ะถกู ปลอ่ ยกลบั
มาไดอ้ ยา่ งปลอดภยั และความทรงจําของพวกเขาครนั้
ไปเยอื นยมโลกกจ็ ะถกู ยมทตู ลบทงิ้ ไป
เยยี่ นเส่ียวซ่ือคล้ายกับจะเข้าใจ “เจ้าหมายความ
วา่ …คนรา้ ยเปน็ คนจากยมโลก? ชายหน่มุ เหลา่ นัน้ และ
ลกู ศษิ ยน์ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธถิ์ กู คนจากยมโลกจบั ไปหรอื ?”
ประมุขมารตอบวา่ “สถานทซ่ี ่งึ เกดิ การตอ่ สูม้ พี ลัง
มารหลงเหลืออยู่ ลูกศิษยน์ ิกายศักดิส์ ิทธกิ์ ็บอกวา่ อกี
ฝ่ายเป็นผู้บาํ เพ็ญมาร อีกฝ่ายอาจมีป้ายคําสั่งของ
ยมโลก ป้ายคําสัง่ นั้นอาจไม่ได้มีไวใ้ ห้เขาใช้เพียงคน
เดยี ว แตอ่ าจมไี วส้ ําหรบั ใหเ้ ขานําคนเขา้ ไปยงั ยมโลกก็
เปน็ ได”้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เกาศรี ษะดว้ ยความสบั สน “เขาพาคน
เหลา่ นัน้ ไปทําอะไรทยี่ มโลกกนั ”
“ยมโลกเป็นสถานท่ีซ่ึงไม่ใชผ่ ูใ้ ดก็หาพบ” ประมุข
มารเงยี บงนั ไปชวั่ ขณะ เขาเหลอื บมองไปยงั ตะกรา้ ดา้ น
หลงั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื คราหน่ึง “นอกจากเจา้ ”
เขารูม้ าโดยตลอดวา่ รา่ งกายของเยี่ยนเส่ียวซ่ือมี
คุณสมบัติพิเศษ แต่ไม่คิดวา่ จะพิเศษเช่นน้ี แม้แต่
ยมโลก นางยงั เขา้ ออกไดอ้ ยา่ งอสิ ระ
อันท่ีจรงิ เขาเองก็สามารถทําลายอาณาเขตของ
นิกายเซยี นได้ แตเ่ ขาตอ้ งมนั่ ใจเสยี กอ่ นวา่ หลงั จากทเี่ ขา
ทําลายอาณาเขตไปแลว้ พวกเขาจะเขา้ ไปในเขาเซยี น
เฉ่าจรงิ ๆ หาใชย่ มโลกซง่ึ ปรากฏทบั ซอ้ นกบั เขาเซยี นเฉ่า
º··èÕ 46 ¤¹ÃéÒÂ
เสน้ ขอบฟา้ มดื สนิท ราวกบั กําลงั ยา่ งเขา้ ยามวกิ าล
เดมิ ทเี ยยี่ นเสย่ี วซ่อื คดิ วา่ เปน็ เพราะสภาพอากาศ เม่อื รู้
วา่ ทน่ี ่ีเปน็ ยมโลกกก็ ระจา่ งในบดั ดล
“ขา้ ไดย้ นิ วา่ ยมโลกไมม่ กี ลางวนั จรงิ หรอื ?” เยย่ี น
เสย่ี วซ่อื เอย่ ถามประมขุ มาร
ประมขุ มารสา่ ยหนา้ “ไมร่ ู้ ขา้ ไมเ่ คยมาทนี่ ี่”
เส้นทางท่ีพวกเขาเดินทางมาถูกปกคลุมไปด้วย
หมอก ทงั้ สองฝ่ งั ของพวกเขาถกู ขนาบขา้ งดว้ ยผนื ปา่ ซง่ึ
มหี มอกหนาทบึ เชน่ กนั ตรงกลางเปน็ ทางเดนิ แคบและ
คดเคยี้ วเสน้ หน่ึง แลดคู ล้ายกบั เป็นเสน้ ทางทต่ี ดั ผา่ น
ระหวา่ งหบุ เขา
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื แคน่ เสยี งขน้ึ จมกู แลว้ เดนิ เขา้ ไป
ประมขุ มารเหน็ วา่ นางมที า่ ทางไมย่ ห่ี ระ จงึ อดถามไม่
ไดว้ า่ “เจา้ ไมก่ ลวั หรอื ?”
เยี่ยนเสี่ยวซ่ือหันหลังกลับมามองเขาด้วยสีหน้า
ประหลาดใจ “กม็ เี จา้ อยดู่ ว้ ย จะกลวั ทําไมเลา่ ”
ประมขุ มารชะงกั งนั ไปชวั่ ขณะหน่ึง
เย่ียนเสี่ยวซ่ือคล่ียิ้ม “เจ้าเอาชนะได้แม้กระทั่ง
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ยมโลกกค็ งมอี ยเู่ พยี งไมก่ คี่ นหรอกท่ี
เปน็ คตู่ อ่ สขู้ องเจา้ ได”้
ประมุขมารชะงกั ฝีเท้าในทันใด แล้วมองนางด้วย
สหี นา้ หวาดระแวงและเคลอื บแคลงใจ “เจา้ มนั่ ใจขนาด
นั้นเชยี วหรอื วา่ ขา้ จะไมท่ งิ้ เจา้ ไวท้ น่ี ่ีคนเดยี ว หรอื วา่ ขา้
อาจนัดแนะกับคนรา้ ยไวแ้ ล้ว เพ่ือจับเจ้ากับประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ปสงั หารในยมโลก”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กะพรบิ ตาปรบิ ๆ “เจา้ ทําไดห้ รอื ?”
ประมขุ มารสง่ สายตาใหน้ าง
ถ้าคิดจะสังหารพวกเจ้าทั้งสอง เขาคงลงมือไป
ตงั้ แตค่ รนั้ อยทู่ ห่ี บุ เขาแลว้ ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งเสยี เวลาเขา้ มา
ในยมโลกแล้วคอ่ ยลงมอื ใหค้ นเหน็ หรอก ทวา่ พวกเขา
เขา้ มาพรอ้ มกนั หากเหลอื กลบั ไปเพยี งคนเดยี ว เขาจะ
โยนความผดิ พน้ ตวั ไดอ้ ยา่ งไร
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รูว้ า่ เขากําลงั ขตู่ น จงึ ไมไ่ ดน้ ํามาใสใ่ จ
ทัง้ สองเดินต่อไปประมาณครง่ึ ชวั่ ยาม ทันใดนั้นเยยี่ น
เสยี่ วซ่อื กน็ ึกเรอ่ื งหน่ึงขน้ึ ได้ จงึ เอย่ ถามขน้ึ วา่ “เจา้ คดิ
วา่ …เหตใุ ดคนเหล่านั้นถึงถูกจบั ไปได้ พวกเขาจะยงั มี
ชวี ติ อยไู่ หม?”
ประมขุ มารตอบวา่ “เหตใุ ดถงึ ถกู จบั ไปนั้นไมแ่ น่ชดั
แตว่ า่ …โอกาสรอดของพวกเขามไี มม่ าก”
“เพราะอะไรหรอื ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถาม
ประมุขมารมองไปยงั หบุ เขาเบ้อื งหน้า พวกเขาอยู่
ใกลก้ บั จดุ หมายมากแลว้ “ทน่ี ่ีคอื ยมโลก พลงั หยนิ เขม้
ขน้ หากอยทู่ นี่ ี่นานเกนิ ไปจะกดั กนิ พลงั ทส่ี งั่ สมมาและ
พลงั หยาง คนทวั่ ไปไมถ่ งึ สบิ สองชวั่ ยามกต็ ายแลว้ สว่ น
ผบู้ าํ เพญ็ เพยี ร…อาจอยไู่ ดน้ านกวา่ นัน้ สกั หน่อย แตน่ ัน่
คอื ในกรณีทคี่ นรา้ ยไมไ่ ดท้ ํารา้ ยพวกเขา หากคนรา้ ยมี
แผนการอน่ื เกรงวา่ พวกเขาคงไมร่ อดแลว้ ”
“โอ”้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไดค้ วามรใู้ หม่
เม่อื ประมขุ มารเหน็ วา่ นางไมไ่ ดม้ ที า่ ทวี ติ กกงั วล จงึ
ถอนหายใจออกมายาวๆ พลางบอกวา่ “พวกเรามเี วลา
เพยี งสบิ สองชวั่ ยาม เม่อื ถงึ เวลาแลว้ ไมว่ า่ จะชว่ ยไดห้ รอื
ไม่ พบความจรงิ หรอื ไม่ ขา้ กจ็ ะพาเจา้ ออกมา”
เย่ียนเสี่ยวซ่ือยกมือข้ึนช้ีเขา แล้วช้ีมายังตนเอง
“พวกเราคงจะไมเ่ ปน็ ไรกระมงั ”
รา่ งของประมุขศักดิส์ ิทธแิ์ ละประมุขมาร แต่พลัง
ปราณดงั้ เดมิ ในรา่ งของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ถกู กดเอาไว้ การ
อยใู่ นยมโลกนานเกนิ ไปยอ่ มไมใ่ ชเ่ รอ่ื งดี
ประมขุ มารพดู ดว้ ยน้ําเสยี งราบเรยี บวา่ “ขา้ มเี วลา
เลน่ สนกุ เปน็ เพ่อื นเจา้ แคส่ บิ สองชวั่ ยาม”
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เบป้ าก “รแู้ ลว้ นา่ ”
ระหวา่ งทส่ี นทนากนั ทงั้ สองกเ็ ดนิ ทางมาถงึ หบุ เขา
แห่งนั้น หุบเขาถูกขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชัน ตั้ง
ตระหงา่ นนับพนั เรนิ่ [1] ลอ้ มรอบไปดว้ ยปา่ ทบึ รา้ งผคู้ น
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ลบู แขน “เสยี่ วเจา เจา้ รสู้ กึ ไหมวา่ ทนี่ ี่
หนาวเหลอื เกนิ ”
ดว้ ยสภาพรา่ งกายของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ตอ่ ใหล้ งไป
อยใู่ นบอ่ น้าํ พนั ปอี นั หนาวเหน็บกไ็ มม่ ที างรสู้ กึ หนาว นัน่
หมายความวา่ บดั นี้กเ็ หลอื เพยี งคําอธบิ ายเดยี ว นี่ไมใ่ ช่
ความเยน็ เยอื กจากน้าํ แขง็ หากแตเ่ ปน็ พลงั หยนิ
สายตาของประมขุ มารกวาดมองไปคราหน่ึง มมุ ปาก
ยกยมิ้ ขน้ึ เลก็ น้อย และขน้ึ ไปยนื ขวางหนา้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
ไว้ “มคี นมา”
พดู ไมท่ นั ขาดคํา กเ็ หน็ บรุ ุษสองคนสวมชดุ ทางการ
พงุ่ ลงมาจากฟา้ ยมทตู ใบหน้ารูปเหลยี่ มเอย่ ถามอยา่ ง
ดดุ นั วา่ “ผใู้ ดบกุ เขา้ มาในยมโลก บอกชอ่ื เสยี งเรยี งนาม
มาบดั เดยี๋ วน้ี!”
เย่ียนเส่ียวซ่ือย่ืนหน้าออกมาจากด้านหลังของ
ประมขุ มาร พรอ้ มกบั กระซบิ ถามวา่ “พวกเขาเปน็ ใคร
กนั ”
“ยมทตู ” ประมขุ มารตอบ
น้ําเสียงของเขามิได้ระคนความต่ืนตระหนกหรอื
ความหวาดกลวั แมแ้ ตน่ ้อย
ยมทตู เหน็ ปฏกิ ริ ยิ าเชน่ นัน้ ของเขา จงึ ตะลงึ งนั ไปชวั่
ขณะหน่ึ ง ในเม่ือคนผู้นี้ รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ก็
หมายความวา่ ไมไ่ ดห้ ลงเขา้ มาในยมโลก เรอ่ื งน้ียอมไม่
ได้ ผทู้ บี่ งั อาจบกุ เขา้ มาในยมโลกจกั ตอ้ งตาย!
ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตากัน แล้วพุ่งเข้าใส่
ประมขุ มาร
ประมขุ มารไมค่ ดิ จะประมอื กบั พวกเขาแตแ่ รก แต่
ทันใดนั้นเขาก็สัมผสั ได้ถึงพลังมารจากรา่ งของหน่ึงใน
ยมทตู นัยน์ตาของเขาเยน็ เยยี บ รา่ งของเขาซง่ึ กําลงั จะ
ขยบั หนีหยดุ ชะงกั เขาสะบดั แขนเส้อื ควา้ เขา้ ทล่ี ําคอ
ของยมทตู คนนัน้ สว่ นยมทตู อกี คนหน่ึงนัน้ ตกใจกบั พลงั
มารซง่ึ แผซ่ า่ นออกมารอบตวั ของเขาจนหนีเตลดิ ไป
ประมขุ มารขยบั เลก็ น้อย ขลยุ่ หยกเลาหน่ึงหลน่ ลง
มาจากรา่ งของยมทตู ซง่ึ ถกู บบี คอ
ขลยุ่ หยกเปน็ อาวธุ วเิ ศษชนิดหน่ึงของเผา่ มาร จดั อยู่
ในระดบั สงู เทยี บเคยี งกบั เครอ่ื งมอื วญิ ญาณได้ หากใช้
ตอ่ สกู้ บั ยอดฝมี อื ระดบั ไทซ่ วลี ะก็ อยา่ วา่ แตจ่ ะไดเ้ ปรยี บ
โอกาสเอาชนะนัน้ มสี งู มาก
ประมุขมารวาดมอื ในอากาศเพ่อื ใหอ้ าวธุ วเิ ศษของ
เผ่ามารลอยเข้ามาในฝ่ามือ จากนั้นเขาก็ใช้พลังมาร
กระแทกคนผนู้ ั้นออกไป แตก่ ลบั ไมไ่ ดท้ ําใหเ้ ขากระเดน็
ไปกระแทกพ้นื เฉกเชน่ เพ่อื นอกี คน แลว้ จงึ ใชพ้ ลงั มาร
ตรงึ ลําคอของเขาไว้ ปลอ่ ยใหเ้ ขาลอยนิ่งกลางอากาศ
“พูดมา ใครเป็นคนให้ขลุ่ยหยกน้ี แก่เจ้า เจ้า
เกย่ี วขอ้ งกบั คนทห่ี ายตวั ไปอยา่ งไร”
“คนทหี่ ายตวั ไปอะไร…ขา้ …ขา้ ไมร่ …ู้ .” ยมทตู ถกู บบี
เอาไว้ ทําใหส้ ง่ เสยี งออกมาอยา่ งยากลําบาก บรุ ษุ ตรง
หนา้ ใหค้ วามรสู้ กึ อนั ตรายเหลอื ล้าํ เขารสู้ กึ วา่ ตนเองอาจ
ถูกป่นเป็นผยุ ผงคามอื ของอกี ฝา่ ย ใครๆ กร็ กั ตวั กลัว
ตาย ถงึ จะเปน็ คนของยมโลกกต็ ามแต่ เขากย็ งั สงั่ สม
บญุ กศุ ล เพ่อื ทจี่ ะไดก้ ลบั ชาตมิ าเกดิ อกี ครงั้
เยย่ี นเส่ียวซ่อื ถามประมุขมารวา่ “เจา้ สงสัยวา่ เขา
เกยี่ วขอ้ งกบั ผูบ้ ําเพญ็ มารคนนั้นหรอื ? ขลุ่ยหยกเลาน้ี
เปน็ อาวธุ วเิ ศษของเผา่ มารหรอื ?”
“อมื ” ประมขุ มารตอบ สายตาพลางมองไปยงั ยมทตู
“ขา้ จะถามเจา้ อกี ครงั้ ขลยุ่ หยกนี้เจา้ ไดม้ าจากทใี่ ด”
“ขลุ่ยหยก…เกบ็ ได้…พวกขา้ เพงิ่ เกบ็ ได้…กําลังจะ
นําไปสบื สวนวา่ ใครทํา…อาวธุ วเิ ศษของเผา่ มาร…หลน่
ไว้ท่ี นี่ …พวกข้ากําลั ง…ตามหาคนที่ …บุ กเข้ามาใน
ยมโลก…” ขณะทย่ี มทตู พดู สายตาของเขากจ็ บั จอ้ งไป
ยงั ประมุขมาร เขาสัมผัสได้ถึงพลังมารอนั แข็งแกรง่
เกรยี งไกรแผซ่ า่ นมาจากรา่ งของอกี ฝา่ ย ทวา่ ในเม่อื อกี
ฝา่ ยถามเขาเชน่ น้ี เหน็ ทเี ขาคงไมใ่ ชผ่ ทู้ นี่ ําขลยุ่ หยกเขา้
มา
“ขอถามสกั หน่อยวา่ ทา่ นคอื …” ยมทตู ทําใจดสี เู้ สอื
เอย่ ถาม
“เจ้าไม่มีสิทธิร์ ูว้ ่าข้าคือใคร” ประมุขมารพูดจบ
ปลายนวิ้ ขยบั เลก็ น้อย ลําแสงสดี ําพงุ่ เขา้ ไปยงั หวา่ งควิ้
ของยมทตู ยมทตู กห็ มดสตไิ ป
ประมขุ มารโยนเขาลง
“เขาเปน็ อะไรหรอื ” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถาม
ประมขุ มารหยบิ ผา้ สขี าวสะอาดออกมาเชด็ มอื ซ่งึ ใช้
จบั คอขอยมทตู รมิ ฝปี ากบางเหยยี ดพรอ้ มเอย่ วา่ “ไมไ่ ด้
เปน็ อะไร แคห่ มดสตไิ ปกเ็ ทา่ นัน้ ”
เขาเดนิ มาถงึ ตรงหน้าของยมทตู อกี คนหน่ึงซ่งึ หมด
สติไปแต่แรก แล้วยงิ ลําแสงสีดําสายหน่ึงเขา้ ท่ีกลาง
หวา่ งควิ้ ของเขา
กอ่ นหนา้ นี้มเี พยี งยมทตู ทลี่ บความทรงจําของคนอน่ื
แต่นี่เป็นครงั้ แรกท่ียมทูตกลับถูกลบความทรงจําเสีย
เอง
พวกเขาจะจําไมไ่ ดว้ า่ เกดิ อะไรขน้ึ รวมไปถงึ เรอ่ื งการ
มอี ยขู่ องขลยุ่ หยกเลาน้ีดว้ ย
“เสี่ยวเจา เจ้ากําลังคิดอะไรอยู่” เย่ียนเสี่ยวซ่ือ
สงั เกตเหน็ วา่ ประมขุ มารกําลงั ใชค้ วามคดิ
ประมขุุ มารกําผา้ ซง่ึ ใชเ้ ชด็ มอื ไวห้ ลวมๆ แลว้ ทําลาย
ทงิ้ จนเปน็ ควนั “ขา้ นึกถงึ เรอ่ื งหน่ึง พวกเราเพงิ่ เขา้ มาใน
ยมโลกกเ็ จอยมทตู แลว้ เหน็ ทจี ะไมใ่ ชเ่ รอ่ื งบงั เอญิ เปน็
ไปไดว้ า่ ทกุ ครงั้ ทม่ี คี นเขา้ มาในยมโลก กจ็ ะตรวจสอบได้
พรอ้ มทัง้ จะส่งยมทตู ที่อยใู่ กล้เคียงมาตรวจสอบ หาก
เป็นเชน่ นั้น เหตใุ ดคนคนนั้นเขา้ มาในยมโลกตงั้ หลาย
ครงั้ แตก่ ลบั ไมถ่ กู พบเขา้ ”
ยกตวั อยา่ งเชน่ เขา วนั น้ีเขาพบกบั ยมทตู กส็ ามารถ
ลบความทรงจําครงั้ แรกได้ ทวา่ ครงั้ ทส่ี อง ครงั้ ทสี่ ามนัน้
ไมใ่ ช่ เม่อื ยมทตู ถกู ลบความทรงจําหลายครงั้ กย็ อ่ มตอ้ ง
มจี ดุ พริ ธุ เกดิ ขน้ึ นอกเสยี จากวา่ …เขาจะมคี นชว่ ย มคี น
ชว่ ยเขาอาํ พรางเบาะแส
“เจา้ สงสยั วา่ เขามคี นคอยชว่ ยเหลอื อยหู่ รอื ?” เยย่ี น
เสย่ี วซ่อื ไมใ่ ชค่ นโง่ ใชส้ มองเพยี งน้อยนิดกเ็ ดาออกแลว้
วา่ ผบู้ ําเพญ็ มารเพยี งคนเดยี วไมอ่ าจทําเรอ่ื งน้ีไดส้ ําเรจ็
ไมใ่ ชว่ า่ ทกุ คนจะมคี ณุ สมบตั ขิ องรา่ งกายทพี่ สิ ดารอยา่ ง
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กอ่ นอน่ื เขาตอ้ งมปี า้ ยคําสงั่ แตป่ า้ ยคําสงั่
มาจากผใู้ ดกนั เลา่ ยงิ่ ไปกวา่ นัน้ ตอ่ ใหไ้ ปขโมยมา กย็ าก
ทจ่ี ะตบตายมทตู ทงั้ หลายได้
“ถ้าเขามีคนคอยช่วยจรงิ ๆ เกรงวา่ อีกฝ่ายจะไม่
กระจอกงอกงอ่ ยกระมงั ไมเ่ ชน่ นัน้ คงจะหลอกยมทตู ไม่
ได”้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ทอดถอนใจ “จะไปตามหาพวกเขา
จากทไ่ี หนละ”
“อกี ไมน่ านกห็ าพบแลว้ ” ประมขุ มารมองขลยุ่ หยก
ในมอื ปลายนวิ้ เคาะกลางหวา่ งควิ้ ของตนเอง นําพาให้
พลังมารไหลเขา้ ไปในขลุ่ยหยก กพ็ บวา่ ขลุ่ยหยกเลานี้
คลา้ ยกบั มชี วี ติ ขน้ึ มา ลอยลวิ่ ขน้ึ ไปบนฟากฟา้
“ไปพรอ้ มกบั มนั !” ประมขุ มารพดู
“ขา้ …ขา้ บนิ ไมไ่ ด!้ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เกาศรี ษะ
ประมุขมารโอบเอวของนางไว้ กระโดดข้ึนกลาง
อากาศ แลว้ ขน้ึ ไปเหยยี บบนขลยุ่ หยก
ขลยุ่ หยกนําพาพวกเขาขา้ มหบุ เขา ทะยานผา่ นหมู่
เมฆและม่านหมอกตรงไปยังนอกเรอื นเงยี บสงดั หลัง
หน่ึง
เรอื นหลังนี้ต่างจากทิวทัศน์อ่ืนๆ ท่ีพวกเขาผ่าน
มาระหวา่ งทาง ไมเ่ พยี งประดบั ประดาไปดว้ ยไขม่ กุ ราตรี
ส่องแสงนวลสุกสวา่ ง แต่ในเรอื นยงั ตกแต่งด้วยมวล
บปุ ผาหลากสสี นั สง่ กลนิ่ หอมละมนุ ไปตามสายลม
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ทําจมกู ฟดุ ฟดิ ดมกลนิ่ “หอมเหลอื เกนิ
เจา้ ไดก้ ลนิ่ ไหม ตลอดทางมาทน่ี ่ีขา้ ไมย่ กั จะไดก้ ลนิ่ อะไร
นอกจากกลนิ่ ของดอกไม”้
สายตาเยน็ เยยี บของประมขุ มารจอ้ งเขมง็ ไปยงั ประตู
ซง่ึ ปดิ สนิท “ยมโลกปราศจากประสาทรบั กลนิ่ ทเี่ จา้ ได้
กลนิ่ หอมนัน้ ไมใ่ ชม่ าจากดอกไม้ แตม่ าจากอาคม”
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหวั เราะของหญิงสาวดังข้ึน
จากประตเู รอื น “ฮา่ ๆๆๆ…น้อยครงั้ นักทจี่ ะมคี นมาทนี่ ี่
เปน็ ครงั้ แรกแลว้ จะรตู้ วั ตนของขา้ ทงั้ ยงั มองอาคมของ
ขา้ ออกอกี ประเสรฐิ นัก วนั นี้มารดาภตู ผิ จี กั ตอ้ นรบั พวก
เจา้ ดว้ ยตนเอง!”
………………………………………………
[1] เร่นิ (仞) เป็นหน่วยวัดความของจีนโบราณ มีความ
ยาวเท่ากับประมาณเจ็ดถึงแปดชุ่น
º··èÕ 47 ÁÒôÒÀÙµÔ¼Õ
ทันทีท่ีเย่ียนเส่ียวซ่ือได้ยินเสียงหวั เราะ นางก็คิด
ทนั ทวี า่ อกี ฝา่ ยนั้นเป็นหญงิ สาวทา่ ทางดดุ นั ใจคอโหด
เหย้ี ม ทวา่ หลงั จากทปี่ ระตเู ปดิ ออก ผทู้ เี่ ดนิ ออกมานัน้
กลบั เปน็ หญงิ สาวสวมอาภรณ์สมี ว่ ง งามพเิ ลศิ เฉิดฉัน
ดจุ เทพเซยี น
หน้าตาของหญิงสาวแม้จะไม่อาจเทียบกับเย่ียน
เสยี่ วซ่อื แตก่ ลบั ใหค้ วามรูส้ กึ ทแ่ี ตกตา่ ง นางสงา่ งาม
เยยี่ งผใู้ หญ่ องคาพยพบนใบหน้าไดร้ ูป ดวงหน้าออ่ น
เยาว์ ทําใหไ้ มอ่ าจคะเนอายขุ องนางได้
เพยี งแตร่ อยยมิ้ ของนางมไิ ดม้ าจากแววตา กลนิ่ อาย
แหง่ อนั ตรายกําจายไปรอบกายของนาง
เปน็ ไปดงั คาด กลนิ่ อายอนั นา่ สะพรงึ กลวั น้ีถกู พลงั
มารสกดั ไว้ เพ่อื ไมใ่ หเ้ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถกู ลกู หลงเขา้ เยยี่ น
เสย่ี วซ่อื จงึ โผลศ่ รี ษะออกมา กะพรบิ ตาปรบิ ๆ มองนาง
“ทา่ นนา้ งามเหลอื เกนิ ”
หากคําพดู น้ีออกจากปากของดรณุ ีน้อยวยั สบิ สป่ี ี ก็
อาจพอทําเนา เพราะถึงแม้มารดาภูติผีจะมีใบหน้าท่ี
ออ่ นเยาว์ แตแ่ ทจ้ รงิ แลว้ นางกอ็ ายมุ ากโข ทวา่ หากคํา
พดู น้ีออกมาจากชายหน่มุ สงู เจด็ ฉ่ือละก็ ผลลพั ธอ์ าจนา่
สะพรงึ กลวั อยบู่ า้ ง
มารดาภูติผีรูส้ ึกเพียงว่ารา่ งกายของตนสั่นเทิ้ม
เดิมทีคิดวา่ อยากใช้กระบวนท่าสังหารให้รูแ้ ล้วรูร้ อด
กลบั ถกู คําวา่ ‘ทา่ นนา้ ’ ซง่ึ ฟงั ดอู อ้ แอไ้ รเ้ ดยี งสาทําเอาไป
ตอ่ ไมถ่ กู
อยา่ คดิ วา่ เจา้ หลบอยดู่ า้ นหลงั แลว้ ขา้ จะมองไมเ่ หน็
เจา้ ตวั ใหญเ่ พยี งใดยอ่ มรอู้ ยแู่ กใ่ จ ยงั จะมาเกาะชายเส้อื
ของบรุ ษุ เฉกเชน่ เดก็ สาว ยน่ื ศรี ษะกลมๆ เลก็ …ไมส่ …ิ
ศรี ษะกลมๆ ใหญๆ่ ออกมา
เจา้ คดิ วา่ ตนเองเปน็ เดก็ สาวหรอื อยา่ งไร!
บุรุษทกุ วนั น้ีออ่ นปวกเปียกไรซ้ ่งึ ความองอาจเชน่ น้ี
เชยี วหรอื ?!
มารดาภูติผมี าพรอ้ มกับจิตสังหาร แต่เม่อื เหน็ ท่า
ทางของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ปลอ่ ยออกมาไดเ้ พยี งครง่ึ เดยี วก็
ลมื ไปเสยี สนิท นางหยดุ อยทู่ ปี่ ากประตู หา่ งจากทงั้ สอง
คนไมถ่ งึ สบิ กา้ ว
ประมขุ มารรบั รูไ้ ดว้ า่ มารดาภตู ผิ มี รี ะดบั พลงั สูงมาก
สงู จนวา่ กนั วา่ สามารถเหาะไดเ้ ลยทเี ดยี ว
“เจา้ เอาชนะนางไดไ้ หม? ขา้ รูส้ กึ วา่ นางไมค่ อ่ ยเป็น
มิตรสักเท่าไร” เยย่ี นเส่ียวซ่ือกระซิบถามอยูด่ ้านหลัง
ประมขุ มาร คดิ วา่ เสยี งของตนเองเบาเหลอื เกนิ
คนทวั่ ไปไมไ่ ดย้ นิ เสยี งนี้กจ็ รงิ แตม่ ารดาภตู ผิ เี ปน็ ถงึ
ยอดฝมี อื จงึ ไดย้ นิ ชดั เจนทกุ คํา
มารดาภตู ผิ หี วั เราะลนั่ “เจา้ คนขข้ี ลาดนี่น่าสนใจดี
เหลือเกิน ขา้ วา่ ระดับพลังของเจ้าก็มิได้ต่ําเต้ีย แต่ข้ี
ขลาดถงึ เพยี งน้ีเชยี วหรอื ?”
“ขา้ ไมไ่ ดข้ ขี้ ลาด ขา้ ระมดั ระวงั ตา่ งหาก! ถา้ เกดิ ทา่ น
จับขา้ เป็นตัวประกันมาขม่ ขูเ่ ขาจะทําอยา่ งไรเล่า…ห!ึ ”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไมย่ อมถกู หลอกงา่ ยๆ หรอก!
มารดาภตู ผิ สี องมอื กอดอก ดวงตาหรเี่ ลก็ น้อย นาง
รูส้ ึกประหลาดใจท่ีอีกฝ่ายเอ่ยคําพูดที่เหลือเช่ือเช่นนี้
ออกมา ทงั้ สองคนลว้ นเปน็ ยอดฝมี อื ขนั้ ตา้ เซงิ่ สงู สดุ อยู่
ดๆี นางจะเขา้ ไปจบั ไดอ้ ยา่ งไรกนั เขาคดิ วา่ ตนเองตอ่ กร
ดว้ ยงา่ ยหรอื อยา่ งไรกนั
อนั ท่ีจรงิ ในตอนท่ีทัง้ สองเขา้ มาใกล้เรอื นของนาง
นางก็สัมผสั ได้แต่แรกแล้ววา่ บุรุษอาภรณ์สีดํานั้นเป็น
รา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร บคุ คลจําพวกน้ีไมเ่ พยี ง
เขา้ ออกในเผา่ มารไดอ้ ยา่ งอสิ ระ ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ็
ยงั ไปมาไดง้ า่ ยดายดจุ มจั ฉาในสายน้าํ ตา่ งกบั ผบู้ าํ เพญ็
เพยี รฝา่ ยธรรมมะ ทเ่ี ม่อื เขา้ ไปในเผา่ มาร พลงั กจ็ ะถกู
จํากดั ไว้ สว่ นผบู้ าํ เพญ็ มาร เม่อื ไปยงั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
กไ็ มอ่ าจสําแดงพลงั ออกมาไดอ้ ยา่ งเตม็ ขนั้
อยา่ งไรกด็ ี ทนี่ ี่คอื ยมโลก ตอ่ ใหร้ า่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
และมารมาเองกเ็ ปลา่ ประโยชน์ แทจ้ รงิ แลว้ พวกเขาทงั้
สามกม็ รี ะดบั พลงั เทา่ กนั ทวา่ ในยมโลก นางเปน็ เจา้ บา้ น
พลงั ของนางจงึ ทบทวสี บิ เทา่ รอ้ ยเทา่ แตพ่ ลงั ของพวก
เขากลบั ลดลงอกี หลายเทา่
“สิง่ น้ีเป็นของใคร” ประมุขมารนําขลุ่ยหยกข้นึ มา
ลอยอยใู่ นฝา่ มอื
แววตาของมารดาภตู ผิ หี รล่ี งเลก็ น้อย แล้วตอบไป
อยา่ งมไิ ดส้ ะทกสะทา้ นวา่ “น่ีไมใ่ ชข่ องวเิ ศษของเผา่ มาร
ของพวกเจา้ หรอกหรอื ? ขา้ ไมใ่ ชค่ นเผา่ มารสกั หน่อย จะ
ไปรไู้ ดอ้ ยา่ งไร”
เผา่ มารของพวกเจา้ ? เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กะพรบิ ตาปรบิ ๆ
มารดาภูติผีคนน้ีคิดวา่ พวกเขาทัง้ สองคนเป็นคนเผ่า
มารหรอื ?
สงิ่ ทเี่ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ไมร่ ูก้ ค็ อื มารดาภตู ผิ ไี มไ่ ดค้ ดิ วา่
พวกเขาทงั้ สองเปน็ คนเผา่ มาร หากแตน่ างมองออกวา่ น่ี
คอื ประมขุ มาร
“อยา่ งนัน้ หรอื ?” ประมขุ มารยกยมิ้ อยา่ งไมใ่ สใ่ จ กํา
ฝา่ มอื ในฉับพลัน พลังจากขลุ่ยหยกระเบดิ ออก ปลด
ปลอ่ ยเสยี งขลยุ่ โหยหวน และในตอนนั้นเอง กม็ เี สยี ง
รอ้ งนา่ หดหดู่ งั ออกมาจากเรอื นของมารดาภตู ผิ ี
“มเี สยี งดว้ ย!” ดวงตาเรยี วดจุ ผลซงิ่ ของเยย่ี นเสยี่ ว
ซ่อื จอ้ งเขมง็
ประมขุ มารแคน่ หวั เราะเยน็ ชาพลางมองไปยงั เรอื น
ของมารดาภูติผี “มารดาภูติผีเป็นผู้ที่มีหน้ามีตาใน
ยมโลก กลา้ มาสมรรู้ ว่ มคดิ กบั ผบู้ ําเพญ็ วชิ ามาร ใจกลา้
เสยี จรงิ !”
มารดาภตู ผิ เี หน็ วา่ ความจรงิ ถกู เปดิ เผยกไ็ มไ่ ดแ้ ยแส
แตอ่ ยา่ งใด นางสะบดั แขนเส้อื ปลดปลอ่ ยภตู ผิ อี อกมา
นับไมถ่ ้วน นางอาศัยจังหวะที่ภูติผเี ขา้ ไปขวางหน้าทัง้
สอง ทะยานขน้ึ กลางอากาศ ดดู เรอื นขนาดใหญท่ งั้ หลงั
เข้ามาเก็บในแขนเส้ือกว้างของตน และหายไป
ทา่ มกลางหมอกพรางตาอนั ไรท้ สี่ นิ้ สดุ ในบดั ดล
ประมุขมารหยบิ ขลุ่ยเลายาวสีทองออกมา ใชข้ ลุ่ย
เปน็ กระบี่ ขลยุ่ ยาวเลานี้คลา้ ยกบั จะนําพาพลงั อนั นา่ สะ
พรงึ กลัวบางอยา่ ง ภูติผที ุกตัวท่ีแตะต้องโดนมันล้วน
มอดไหมเ้ ปน็ ผยุ ผงในชวั่ พรบิ ตา
ห ลั ง จ า ก จั ด ก า ร ภู ติ ผี ตั ว สุ ด ท้ า ย เ ร ีย บ ร ้อ ย แ ล้ ว
ประมุขมารก็ส่งขลุ่ยเลานั้นให้เยี่ยนเสี่ยวซ่ือ “เก็บไว้
ปอ้ งกนั ตวั ”
“อ้มื ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ควา้ ขลยุ่ ทอง “เปน็ ขลยุ่ ทงี่ าม
เหลอื เกนิ ”
ประมขุ มาร “เจา้ ควรจะพดู วา่ เป็นขลยุ่ ทย่ี อดเยยี่ ม
เหลอื เกนิ ไมใ่ ชห่ รอกหรอื ?”
เหตุใดนางถึงสนใจเพียงวา่ งามไม่งามเป็นอันดับ
แรกไปเสยี ทกุ อยา่ ง
“อ้มื ” เยยี่ นเสี่ยวซ่ือพยกั หน้าอยา่ งจรงิ จัง “ยอด
เยยี่ มดว้ ย วา่ แตเ่ งาสดี ําๆ เม่อื ครคู่ อื อะไรหรอื อปั ลกั ษณ์
เสยี จรงิ ”
ประมขุ มาร “…”
ไมใ่ ชน่ า่ สะพรงึ กลวั แปลกประหลาด และตอ่ กรดว้ ย
ยากหรอกหรอื …
หรอื วา่ ในความคดิ ของเดก็ คนนี้ จะมเี พยี งความงาม
หรอื ไมง่ าม?
ประมขุ มารอธบิ ายอยา่ งใจเยน็ “พวกนัน้ เปน็ ลกู ของ
มารดาภตู ผิ ี เรยี กกนั วา่ บตุ รภตู ผิ ี เลา่ กนั วา่ เชา้ ตรทู่ กุ วนั
มารดาภตู ผิ จี ะใหก้ ําเนิดลกู สบิ ตน ตกเยน็ กจ็ บั พวกเขา
กนิ ทงั้ หมด”
“หา?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กอดขลยุ่ แน่นดว้ ยความตกใจ
ประมขุ มารเหน็ ทา่ ทางตกใจของนาง กค็ ดิ ในใจวา่ ตน
ไมค่ วรเลา่ เรอ่ื งนา่ สยดสยองเชน่ นี้ใหน้ างฟงั
ทั นใดนั้ นเขาก็ ได้ ยินเยี่ยนเสี่ ยวซ่ื อพู ดข้ึนว่า
“อปั ลกั ษณ์ขนาดนัน้ นางกนิ ลงไดอ้ ยา่ งไรกนั …”
ประมขุ มาร “…”
เยย่ี นเส่ียวซ่อื กอดขลุ่ยแล้วพมึ พาํ วา่ “แต่จะวา่ ไป
นางหนา้ ตางดงาม ไฉนลกู จงึ ออกมาอปั ลกั ษณ์ถงึ เพยี ง
นัน้ พอ่ ของพวกเขาตอ้ งอปั ลกั ษณ์มากเลยใชไ่ หม?”
“…” ประมขุ มารไมร่ วู้ า่ ควรตอบวา่ อยา่ งไร
ความจรงิ แล้วบุตรภูติผเี หล่านั้นมใิ ชล่ ูกของมารดา
ภตู ผิ ี เพยี งแตเ่ ป็นผรี า้ ยทท่ี างการของยมโลกสง่ มาให้
มารดาภตู ผิ เี ปลย่ี นแปลงใหม่ พวกเขาจงึ นับถอื มารดา
ภตู ผิ เี ปน็ แม่ ความเปน็ ความตายลว้ นอยใู่ นมอื นาง
การเปลย่ี นแปลงผรี า้ ยทกุ ตนนับวา่ เปน็ กศุ ล เพราะ
ฉะนั้นในสถานการณ์ปกติ มารดาภตู ผิ จี ะรกั และเอน็ ดู
บุตรภูติผีเหล่าน้ี กระนั้นแล้วเม่ือครูใ่ นตอนท่ีนางจะ
ผลักไสใหพ้ วกเขาไปตาย นางกลับทําไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย
โดยไมก่ ะพรบิ ตา
เหน็ ได้ชดั วา่ ผู้บําเพญ็ มารคนนั้นมีความสําคัญต่อ
นางไมน่ ้อย
หลังจากท่ีฟังคําอธบิ ายจบ เยย่ี นเสี่ยวซ่ือก็เข้าใจ
เรอ่ื งราวสว่ นใหญแ่ ลว้ แตก่ ระนัน้ นางกย็ งั สงสยั อยเู่ รอ่ื ง
หน่ึง “นางไมไ่ ดเ้ กง่ กาจมากหรอกหรอื ? เหตใุ ดจงึ ตอ้ ง
หนีดว้ ยเลา่ ทงั้ ยงั ยกเรอื นไปดว้ ยอกี ตา่ งหาก”
ประมขุ มารตอบวา่ “เปน็ เพราะในเรอื นมหี ลกั ฐานท่ี
พวกเราตอ้ งการ”
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื มองเขา “เจา้ หมายถงึ …คนรา้ ยกบั คน
ทหี่ ายไปน่ะหรอื ?”
ประมขุ มารพยกั หนา้ “อมื ถา้ หากพวกเราหาพวกเขา
เจอ แลว้ สง่ ใหท้ างการของยมโลก เรอ่ื งทงั้ หมดกจ็ ะถกู
เปดิ เผย แมว้ า่ มารดาภตู ผิ จี ะเกง่ กาจ แตก่ ไ็ มอ่ าจตอ่ กร
กบั ทางการของยมโลกทงั้ หมดได”้
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื “ออ้ ”
ตงึ !
ตงึ !
ตงึ !
มีเสียงเตะเท้าดังมาจากในตะกรา้ ท่ีประมุขมาร
สะพายหลงั ไว้
“เอ?๋ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ป็นอะไรไป” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
เดนิ เขา้ ไปดว้ ยความสงสยั ขณะทก่ี ําลงั จะเปดิ ดปู ระมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ กลบั ถกู ประมขุ มารดงึ มอื หา้ มไว้
“มคี นมา!” ประมขุ มารเอย่ ขน้ึ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื หนั หลงั กลบั มามอง กพ็ บวา่ ทา่ มกลาง
หมอกพรางตาซ่ึงอยู่ไม่ไกลออกไป มีเงาสีดํากําลัง
เคล่อื นเขา้ มาอยา่ งรวดเรว็
“ผใู้ ดเขน่ ฆา่ บตุ รภตู ผิ ที นี่ ่ี”
ในน้ําเสยี งเป่ ียมไปดว้ ยความเกรย้ี วโกรธ สายฟา้ สี
ดําหงกิ งอพงุ่ เขา้ โจมตพี วกเขา
ประมขุ มารควา้ เอวของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื กระโดดไปบน
เนินเขา สายฟา้ ฟาดลงมาในตําแหน่งทพี่ วกเขายนื อยู่
ทําใหพ้ ้นื แยกเป็นทางขนาดกวา้ งพอใหค้ นสบิ คนยดั ลง
ไปได้ และลกึ ถงึ รอ้ ยจงั้ !
“ยมทตู คนนี้เกง่ เหลอื เกนิ !” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ตกใจ
ประมุขมารขมวดคิ้ว “นั่นไม่ใช่ยมทูต แต่เป็นผู้
พพิ ากษา”
ผู้ พิ พ า ก ษ า เ ป็ น ขุ น นา ง ใ ห ญ่ ใ น ท า ง ก า ร ย ม โ ล ก
สามารถทําใหย้ มโลกและพลังในยมโลกสอดประสาน
นับวา่ เป็นระดบั ทมี่ นษุ ยร์ วมเป็นหน่ึงเดยี วกบั ธรรมชาติ
น่ีคอื คตู่ อ่ สทู้ แ่ี มแ้ ตป่ ระมขุ มารกไ็ มค่ ดิ จะประมอื ดว้ ย
“ไปกนั เถอะ” ประมขุ มารพาเยยี่ นเสยี่ วซ่อื เหาะไปใน
ทศิ ทางเดยี วกบั ทม่ี ารดาภตู ผิ หี ายตวั ไป กอ่ นจะไป เขา
ยงั ไมล่ มื ทจ่ี ะทงิ้ ขลยุ่ หยกเลานัน้ ไว้
……
มารดาภตู ผิ หี ลบหนีมายงั เกาะแหง่ หน่ึงบนสายธาร
แหง่ การหลงลืม แล้วจึงนําเรอื นออกมาจากแขนเส้ือ
หลงั จากทขี่ ยายเรอื นใหใ้ หญ่ กจ็ บั วางไวบ้ นเกาะ
แทจ้ รงิ แลว้ เรอื นของนางกค็ อื ของวเิ ศษชนิดหน่ึง
แกรก็
ประตเู รอื นเปดิ ออก
บรุ ุษสวมชดุ สดี ําคนหน่ึงรบี รอ้ นเดนิ ออกมา จบั มอื
ของมารดาภตู ผิ ไี ว้ “พวกเราถกู เปดิ โปงแลว้ หรอื ?”
มารดาภตู ผิ ตี งั้ สติ แลว้ สา่ ยหนา้ “ไมต่ อ้ งกงั วลไป ขา้
ชกั นําผพู้ พิ ากษาใหไ้ ปทน่ี ั่นแลว้ ผพู้ พิ ากษาเหน็ วา่ พวก
เขาสงั หารบตุ รภตู ผิ แี ลว้ ยอ่ มตอ้ งไมป่ ลอ่ ยพวกเขาไวแ้ น่
รอใหผ้ พู้ พิ ากษาฆา่ พวกเขา พวกเรากจ็ ะปลอดภยั ”
“ถา้ เกดิ ผพู้ พิ ากษาไมฆ่ า่ พวกเขาเลา่ จะทําอยา่ งไร”
ผบู้ ําเพญ็ มารเอย่ ถาม
“จะไม่ฆ่าได้อยา่ งไรกัน” มารดาภูติผีจ้องมองเขา
“เจา้ รแู้ ลว้ หรอื วา่ พวกเขาเปน็ ใคร”
ผบู้ ําเพญ็ มารไมต่ อบ ผา่ นไปเนิ่นนานกวา่ เขาจะเอย่
ขน้ึ มาวา่ “ของวเิ ศษของขา้ อยทู่ พ่ี วกเขา ถา้ หากพวกเขา
มอบมนั ใหผ้ พู้ พิ ากษา…”
มารดาภตู ผิ อี ยากจะหยกิ ตนเองแรงๆ สกั ครา เม่อื
ครชู่ ลุ มนุ ไปหน่อย จนลมื ชงิ ของวเิ ศษกลบั มาดว้ ย!
“เรอ่ื งของวเิ ศษขา้ จะคดิ หาวธิ …ี ” มารดาภตู ผิ ยี า่ ง
เทา้ พลางขบกรามแน่น “คนทเ่ี จา้ นํามาในครงั้ นี้ไมเ่ ลว
เจา้ รบี ดดู ซบั พลงั หยางของพวกเขาเรว็ ”
ผู้บําเพ็ญมารเอ่ยข้ึนทันใด “มีเด็กคนหน่ึงอยู่ใน
ตะกรา้ สะพายหลงั ของพวกเขา”
“เดก็ ?”
มารดาภตู ผิ ปี ระหลาดใจ กอ่ นหนา้ น้ีความสนใจของ
นางล้วนถูกเดก็ หน่มุ รูปงามมจี รติ จะก้านดุจสตรดี ึงดูด
ไวเ้ สยี หมด ไมไ่ ดส้ นใจตะกรา้ สะพายหลงั ของบรุ ษุ ชดุ ดํา
แมแ้ ตน่ ้อย
ผบู้ ําเพญ็ มารกําหมดั แน่น
“รา่ งเดก็ คนนั้นมพี ลงั หยางเตม็ เป่ ยี ม หากไดด้ ดู ซบั
พลงั หยางของนาง ขา้ กไ็ มต่ อ้ งไปดดู ซบั พลงั จากผใู้ ดอกี ”
º··èÕ 48 ¢ÍÃéͧ
มารดาภตู ผิ ไี ปตามหาผพู้ พิ ากษาเพ่อื ดวู า่ ผพู้ พิ ากษา
สงั หารบุรุษทัง้ สองคนและไดอ้ าวธุ วเิ ศษมาแล้วหรอื ยงั
ผบู้ ําเพญ็ มารจงึ หนั หลงั เขา้ เรอื นไป
เรอื นหลังน้ีมองจากภายนอกอาจไม่ใหญ่ แต่เม่ือ
เขา้ ไปแล้วกลับมหี อ้ งมดื เยน็ เฉียบเพมิ่ มาอกี หลายหอ้ ง
แต่ละห้องขังคนไว้ หรอื ไม่ก็เป็นรา่ งไรว้ ญิ ญาณท่ียัง
ไมท่ นั ถกู กําจดั ทงิ้
ผบู้ ําเพญ็ มารมายงั หนา้ หอ้ งสดุ ทา้ ย หยดุ ชะงกั อยชู่ วั่
ขณะหน่ึง
“เจา้ เวรตะไล! อยา่ คดิ จะลอบทํารา้ ยขา้ เชยี วนะ! ขา้
ไมใ่ ชค่ นทเี่ ศษเดนอยา่ งเจา้ จะมาทํารา้ ยได!้ ”
เสยี งแขง็ ตวาดลนั่ ดงั ออกมา เป็นผเู้ ฒา่ ขนั้ ไทซ่ วผี ู้
นัน้ นัน่ เอง
ผบู้ ําเพญ็ มารลงแรงไปมากกวา่ จะจบั มาได้ ทงั้ ยงั ได้
บาดแผลกลบั มาอกี ไมน่ ้อย อาการบาดเจบ็ ของเขาไมน่ ับ
วา่ สาหสั สากรรจ์ แตก่ วา่ จะหายดไี ดน้ ั้นแสนลําบาก ผู้
เฒ่าขัน้ ไท่ซวกี ระดูกแขง็ หนังหนา หากจะจัดการเสีย
ตอนนี้เหน็ ทจี ะยาก ผบู้ ําเพญ็ มารจงึ ตดั สนิ ใจลงมอื อกี