ภายในใจของตนอยู่
ตอ้ งเกดิ เรอ่ื งใหญใ่ นดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปน็ แน่
แตเ่ ปน็ เรอ่ื งอะไรกนั
ไมร่ วู้ า่ เปน็ เพราะใชค้ วามคดิ นานเกนิ ไปหรอื เปลา่ ใน
ทสี่ ดุ เขากผ็ ลอ็ ยหลบั ไป ในตอนนัน้ เอง กม็ เี สยี งรอ้ งดงั
ออกมาจากในกระเปา๋ ของตา้ เปา่ เสยี งนัน้ เบาเสยี จนถา้
หากไมต่ งั้ ใจฟงั กอ็ าจคดิ ไปวา่ ตนหฝู าดไป
ชายชรามไิ ดใ้ สใ่ จ ตราบจนเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ปนี ออกมา
จากกระเปา๋ หนังสอื
นางสวมชดุ ขนแกะสขี าว สอ่ งสะทอ้ นแสงสลวั ยาม
ค่าํ คนื
ชายชราคดิ วา่ สะลมึ สะลอื กําลงั จะเขา้ สูด่ นิ แดนแหง่
ความฝนั เม่อื เหน็ แกะน้อยตวั หน่ึง เขายงั คดิ วา่ ในคกุ จะ
มแี กะไดอ้ ยา่ งไรกนั …
เดยี๋ วนะ แกะหรอื ?
แกะ?
ชายชราลมื ตาต่นื ขน้ึ ทนั ใด!
เขามองไปยงั เยยี่ นเสี่ยวซ่ือ ก็พบวา่ เยยี่ นเสี่ยวซ่ือ
คลานไปถงึ ประตคู กุ แลว้ สองมอื ของนางควา้ บานประตู
ไม้ คลา้ ยกบั อยากออกไป
ชายชราสา่ ยหนา้ อยา่ โงไ่ ปหน่อยเลย เจา้ แกะน้อย
ออกไปไมไ่ ดห้ รอก!
คิดวา่ เขาไม่เคยลองหรอื ? ทันทีท่ีเขาเข้ามา เขา
พยายามใชม้ อื ขยบั แลว้ แตน่ ี่ไมใ่ ชไ่ มธ้ รรมดา แตน่ ่ีเปน็
ไมน้ ิลซง่ึ ถกู เสรมิ พลงั เขา้ ไป ความแขง็ แกรง่ ทนทานนัน้
มไิ ดเ้ ปน็ รองเหลก็ นิล
ตอ่ ใหใ้ ชด้ าบของเขาฟนั บานประตู กไ็ มร่ ูว้ า่ จะตอ้ ง
ฟนั ลงไปกคี่ รงั้ จงึ จะเปน็ รอย
สุดท้ายแล้ว บานประตูไมน้ ้ีก็พงั ลงด้วยน้ํามอื ของ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
ชายชรา “…”
เจ้าลูกแกะตัวน้ อยแลดูอ่อนแอนั้ นเป็นเพียง
ภาพลวงตาหรอกหรอื ?
พช่ี ายคนหน่ึงกว็ ปิ ลาส อกี คนกฟ็ นั เหลก็ เขายงั คดิ
เสียอีกวา่ ทารกคนน้ีอ่อนแอไรเ้ ดียงสา เขานี่โงจ่ รงิ ๆ
เลย…
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คลานเตาะแตะออกไป
ชายชราจะตามออกไปจับแต่กไ็ มท่ ัน เขานึกอยาก
ปลกุ ตา้ เปา่ ขน้ึ มา ทวา่ ทนั ใดนัน้ กน็ ึกไดว้ า่ หากตา้ เปา่ ต่นื
ขน้ึ มาแลว้ ตอ้ งพาน้องชายและน้องสาวออกไปจากทน่ี ่ี
เปน็ แน่ เขาไมอ่ ยากรบี ไปจากทน่ี ่ี ในเม่อื มาแลว้ เขาก็
อยากสํารวจภายในเผ่ามารดูสักหน่อย บางทีอาจได้
ขอ้ มลู ทม่ี ปี ระโยชน์มาบา้ ง
คดิ ไดเ้ ชน่ น้ี เขาจงึ ปดิ ปากเงยี บ และยอ่ งตามเยยี่ น
เสยี่ วซ่อื ไป
เม่อื เยยี่ นเสยี่ วซ่อื คลานไปถงึ ประตคู กุ ทหารของเผา่
มารสองคนกก็ ําลงั สนทนากนั อยู่
ชายชราคดิ ในใจวา่ จบสนิ้ กนั ยงั ไมท่ นั ออกไปกจ็ ะถกู
จบั ไดเ้ สยี แล้ว ไหนเลยจะรูว้ า่ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กลับคลาน
เขา้ ไประหวา่ งทงั้ สอง
ทหารทัง้ สองคนกําลังสนทนากันอยา่ งออกรสออก
ชาติ ไมไ่ ดส้ นใจเจา้ ตวั เลก็ ทค่ี ลานผา่ นเทา้ ไปแมแ้ ตน่ ้อย
ชายชราจอ้ งมอง แบบนี้กไ็ ดร้ !ึ
ชายชราเองก็อยากลองเช่นกัน เขาคิดจะคลาน
เข้าไประหวา่ งทัง้ สอง ทวา่ คลานตามไปได้ไม่เท่าไรก็
สมั ผสั ไดถ้ งึ ความไมช่ อบมาพากล คลา้ ยกบั มจี ติ สงั หาร
แขง็ แกรง่ กําลงั เคล่อื นเขา้ ปกคลมุ
เขาคอ่ ยๆ เงยหนา้ ขน้ึ กพ็ บวา่ ทหารเผา่ มารสองคน
ซง่ึ กําลงั พดู คยุ กนั อยา่ งสนกุ สนานเม่อื ครู่ ถอื ดาบอยใู่ น
มอื มองมายงั เขาดว้ ยสายตาแขง็ กรา้ ว
ชายชรามองพวกเขา แลว้ มองไปยงั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ซง่ึ
อยหู่ า่ งออกไป มมุ ปากของเขากก็ ระตกุ …
ทําไมเห็นข้าแต่ไม่เห็นนาง พวกเจ้าตาบอดหรอื
อยา่ งไร!!!
ชายชราถกู ทบุ ตอี ยา่ งแรง จนดวงตาเขยี วชา้ํ กอ่ นจะ
ถกู ลากกลบั ไปยงั คกุ
“เจ้าพังประตูด้วยร!ึ ” ทหารเผ่ามารคนหน่ึงโทสะ
พลงุ่ พลา่ น แลว้ ทบุ ตเี ขาอกี ครงั้
ชายชราอยากจะบา้ ตาย
ไมใ่ ชเ่ ขาสกั หน่อย!
หากเขามพี ลงั เขาจะเจาะแค่ ‘โพรงสนุ ัขลอด’ อยา่ ง
นี้หรอื ?
เจา้ พวกสมองทบึ เอย๊ !
หลังจากท่ีเยยี่ นเสี่ยวซ่อื โยนความผดิ ใหใ้ หช้ ายชรา
ไปแลว้ กค็ ลานออกไปยงั ระเบยี งทางเดนิ
“เอะ๊ ? เจา้ ดสู ิ แกะตวั นัน้ !”
ในสวนดอกไมซ้ ่งึ อยหู่ า่ งออกไป ทหารลาดตระเวน
คนหน่ึงพดู พลางชไี้ ปยงั เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ คลานอยา่ งไมร่ ู้
จกั เหน็ดเหน่ือย
ทนั ทที เี่ พ่อื นของเขาหนั ไปมอง เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กเ็ ลยี้ ว
ไปอกี ฝ่ งั หน่ึงของระเบยี งทางเดนิ แลว้
เพ่อื นของเขาไมเ่ หน็ เยย่ี นเส่ียวซ่อื จึงหนั ไปพูดวา่
“เจ้าตาฝาดไปกระมัง? วงั มารแห่งนี้จะมีแกะไปได้
อยา่ งไร ถา้ เปน็ สนุ ัขปา่ กว็ า่ ไปอยา่ ง!”
“จรงิ ๆ นะ! ขา้ เพงิ่ เหน็ ประเดยี๋ วนี้เอง! ลกู แกะตวั
อว้ นๆ เหมอื น…” ทหารชม้ี อื ชไ้ี ม้ ในใจอยากพดู วา่ นา่ รกั
แตค่ ําพดู มาหยดุ อยทู่ ร่ี มิ ฝปี ากกน็ ึกไดว้ า่ นี่ไมใ่ ชค่ ําพดู ที่
คนเผา่ มารควรพดู เขาจงึ เปลยี่ นไปพดู วา่ “คลา้ ยกบั วา่
จะเพงิ่ เกดิ ไดไ้ มน่ าน”
เพ่อื นของเขาหวั เราะรว่ น “แมแ่ กะทพ่ี วกเขาจบั มา
อาจเพงิ่ คลอดลกู กระมงั ไมเ่ ปน็ ไรหรอก แกะตวั เลก็ แคน่ ้ี
เดนิ ไปเดนิ มากค็ งถกู คนจบั ไปเชอื ดแลว้ ละ พวกเราไม่
ตอ้ งไปสนใจหรอก คนื น้ีจบั เดก็ ไดอ้ กี หลายคน จวนจะ
ครบหน่ึงรอ้ ยคนแลว้ ”
ทหารลาดตระเวนพูดวา่ “นี่เป็นกลุ่มสุดท้ายแล้ว
กระมงั ”
เพ่อื นของเขาตอบวา่ “อมื ประเดยี๋ วสง่ เขาเขา้ ไปยงั
วงั มาร กจ็ ะสรา้ งเมลด็ พนั ธมุ์ ารไดแ้ ลว้ ”
ทหารลาดตระเวนยกสองมอื ประสานกนั ฝา่ มอื หนั
เขา้ ดา้ นใน พาดลงบนทา้ ยทอย เงยหนา้ มองดวงจนั ทร์
ซ่งึ อยเู่ หนือศีรษะ แล้วพูดจากใจจรงิ วา่ “เม่อื มเี มล็ด
พนั ธมุ์ าร พญามารกจ็ ะถอื กําเนิดขน้ึ ”
เยี่ยนเสี่ยวซ่ืออยู่ในกระเป๋าหนังสือจนเบ่ือเต็มทน
กวา่ จะได้ออกมาสูดอากาศนั้นแสนลําบาก นางย่อม
คลานไปเรอ่ื ยๆ จนกวา่ จะพอใจ
ระหวา่ งทางทนี่ างเดนิ ไป ไมไ่ ดม้ เี พยี งทหารของเผา่
มารเพยี งคนเดยี วที่เหน็ นาง แตก่ ไ็ มม่ ผี ใู้ ดมองออกวา่
นั่นคอื เดก็ ทารกคนหน่ึง ทกุ คนลว้ นคดิ วา่ เป็นเพยี งลกู
แกะตวั หน่ึงเทา่ นัน้
จะโทษท่ีพวกเขาคิดเชน่ นั้นกไ็ มไ่ ด้ เพราะไมม่ เี ดก็
ชาวมนษุ ยค์ นใดทเ่ี ยอื กเยน็ เชน่ น้ี!
นอกจากนั้นแล้วตัง้ แต่หวั จรดเท้าของมันยงั ดูเป็น
ลกู แกะทนี่ า่ รกั ตวั หน่ึง
เยี่ยนเส่ียวซ่ือปีนข้ามภูเขาสูง(ธรณีประตู) ผ่าน
มหาสมทุ รอนั กวา้ งใหญ(่ บอ่ น้ํา) ตดั ผา่ นป่ากวา้ ง(สวน
ดอกไม)้ มาถงึ เรอื นอนั เงยี บสงดั แหง่ หน่ึง
นางเหน่ือยลา้ เตม็ ที (ซะทไ่ี หนกนั ละ)!
“ฟ~ู่ ฟ~ู่ ฟ~ู่ ” นางนัง่ ลง ยกมอื อวบอว้ นขน้ึ ปาด
เหงอ่ื ซง่ึ ไมม่ อี ยจู่ รงิ
เรอื นนี้ไรซ้ ง่ึ คนคอยเฝา้ เพราะทนี่ ี่เปน็ เขตหวงหา้ ม
ซง่ึ มสี งิ่ ทแ่ี ขง็ แกรง่ กวา่ ทหาร ไมม่ ผี ใู้ ดกลา้ เดนิ สุม่ สส่ี ุม่
หา้ เขา้ ไป จนกระทงั่ …
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื คลานเตาะแตะเขา้ ไป
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื คลานเขา้ ไปในหอ้ งโถงซ่งึ มแี สงเทยี น
สอ่ งสวา่ ง
กลางหอ้ งโถงแหง่ นัน้ มโี ลงศพงดงามตงั้ อยู่
“เอ?๋ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เงยหนา้ มองโลงศพนัน้
โลงศพนัน้ อยสู่ งู เหลอื เกนิ ทงั้ ยงั ล่นื จนนางปนี ขน้ึ ไป
ไมไ่ ด้
นางหนั หลงั ไป ปนี ขน้ึ ไปบนมา้ นัง่ เตย้ี ดนั ศรี ษะเลก็
กบั เกา้ อี้ แลว้ คอ่ ยๆ คลานไปจนมา้ นัง่ ไปหยดุ อยทู่ โี่ ลงศพ
นางปนี ขน้ึ ไปบนมา้ นัง่ จากนัน้ กเ็ หยยี บมา้ นัง่ ปนี ขน้ึ
ไปบนโลงศพ
โลงศพไมม่ ฝี าปิด ดา้ นในมเี ดก็ ชายคนหน่ึง แลดู
คลา้ ยกบั กําลงั หลบั อยู่
เดก็ ชายคนนั้นอายไุ มม่ าก นา่ จะอายสุ กั สบิ เอด็ ขวบ
เหน็ จะได้ เขาสวมชุดสีฟ้าออ่ น คิ้วโก่งดุจภาพเขียน
ใบหนา้ หมดจดงดงาม
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ใชม้ อื เกาะขอบโลงศพ ลําตวั เลก็ หอ้ ย
อยทู่ โ่ี ลงไม้ ขาอวบอว้ นเกยี่ วขน้ึ มา มองเดก็ ชายผหู้ ลอ่
เหลาดวงตาไมก่ ะพรบิ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ดวงตาเปน็ ประกาย น้าํ ลายสอ!
º··èÕ 11 àÂèÕ¹àÊèÕÂÇ«×èÍà¤ÅÔºà¤ÅÔéÁ!
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื น้ําลายไหลยอ้ ย ขาของนางเตะไปมา
จนไมท่ นั ระวงั ไปเตะโดนบางอยา่ งเขา้ นางเหยยี บขน้ึ ไป
รา่ ง
เลก็ พงุ่ ลงไปในโลงศพ
แน่นอนวา่ นางไมเ่ จบ็ อยา่ งไรเสยี นางกต็ วั อวบอว้ น
ทงั้ ยงั สวมเส้อื ผา้ หนา ทสี่ ําคญั กค็ อื เส้อื ผา้ ของนางเปน็
ขนน่มุ !
“เอะ๊ ? พวกเจา้ ไดย้ นิ เสยี งอะไรไหม?”
ดา้ นนอกเขตหวงหา้ ม ทหารเผา่ มารเอย่ ขน้ึ
“เหมอื นวา่ จะมขี องตกลงบนพ้นื ?”
ทหารอกี คนหน่ึงเอย่ ขน้ึ
“ไปเรว็ รบี เขา้ ไปด!ู ”
ทหารทงั้ สค่ี นรบั คําสงั่ ในมอื ของพวกเขาถอื กญุ แจ
สําหรบั เขา้ ไปในเขตหวงหา้ ม แล้วเดนิ เขา้ ไปในดา้ นใน
อยา่ งงา่ ยดาย
ทัง้ สี่คนไมไ่ ด้ไปท่ีอ่นื ใด นอกเสียจากตรงไปยงั โลง
ศพหยก
ในขณะเดยี วกนั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื กไ็ ดย้ นิ เสยี งคนพดู คยุ
กนั และเสยี งฝเี ทา้ สญั ชาตญาณบอกนางวา่ ตอ้ งรบี ซอ่ น
ตวั โดยเรว็ นางหนั กน้ เลก็ ๆ ดงึ แขนเส้อื ของเดก็ หน่มุ
แลว้ รบี มดุ เขา้ ไป
มองไมเ่ หน็ ขา้ มองไมเ่ หน็ ขา้ มองไมเ่ หน็ ขา้ …
ทนั ทที ท่ี หารทงั้ สเี่ ดนิ มาถงึ โลงศพ กเ็ หน็ เดก็ หน่มุ ซง่ึ
กําลงั หลบั สนิท แลว้ ก…็ เดก็ …ไมส่ ิ แกะตวั หน่ึง?
ลกู แกะตวั อวบอว้ น กําลงั มดุ เขา้ ไปใตแ้ ขนเส้อื ของ
เดก็ หน่มุ หวั ของมนั ถกู ซอ่ นไวจ้ นมองไมเ่ หน็ แตต่ วั อวบ
อว้ นของมนั อยดู่ า้ นนอก กน้ โกง่ หางของมนั ดกุ ดกิ ไปมา
หางเลก็ ของมนั ขยกุ ขยกิ ราวกบั กําลงั บอกวา่ ‘พวก
เจา้ มองไมเ่ หน็ ขา้ ใชไ่ หมละ เหอๆๆ’
ทหารเผา่ มารทงั้ สค่ี น “…”
แน่นอนวา่ ทหารเผา่ มารมองไมอ่ อกวา่ นัน่ คอื เดก็ ยงั
คดิ เสยี อกี วา่ เปน็ ลกู แกะตวั หน่ึง
ก่อนหน้าน้ี เพ่ือที่จะทําให้ชุดของเยี่ยนเส่ียวซ่ือ
เหมอื นจรงิ อวหี๋ วนั่ ลงทนุ ลงแรงไปมาก หากสงั เกตทา่
ทางของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื จรงิ ๆ ละก็ ยอ่ มตอ้ งมองออก แต่
นางซ่อนตัวอยูเ่ ชน่ น้ี เป็นใครก็ต้องคิดวา่ เป็นลูกแกะ
จรงิ ๆ
ถา้ หากทหารเผา่ มารจบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ขน้ึ มา กย็ อ่ มรู้
วา่ อกี ฝา่ ยเป็นแกะปลอม แตพ่ วกเขาดนั ไมค่ ดิ จะใสใ่ จ
ลกู แกะตวั นี้
“ทแี่ ทก้ เ็ ป็นเจา้ น่ีเองรึ ขา้ กค็ ดิ เสยี อกี วา่ โจรบกุ เขา้
มา” ทหารคนหน่ึงเอย่ ขน้ึ อยา่ งไมย่ ห่ี ระ
เม่อื เทียบกบั โจรแล้ว ลูกแกะตวั นี้น่ากลัวน้อยกวา่
มาก
หากจะโทษทท่ี หารเผา่ มารคดิ เชน่ นี้กค็ งไมไ่ ด้ อนั ท่ี
จรงิ เปน็ เพราะการสรา้ งเมลด็ พนั ธมุ์ าร พ้นื ทแี่ ถบน้ีจงึ มี
พลังมารมากข้ึนเรอ่ื ยๆ ดึงดูดให้เหล่านักบวชผู้ผดุง
คณุ ธรรมเขา้ มาโจมตี เม่อื วานน้ีเอง กม็ ยี อดฝมี อื ขนั้
เสวยี นเทยี นคนหน่ึงบกุ เขา้ มาสงั หารทหารของเผา่ มาร
ไปสามสบิ กวา่ คน สรา้ งความเสยี หายมหาศาล
สดุ ทา้ ยตอ้ งใหผ้ พู้ ทิ กั ษ์แดนมารออกโรง สงั หารยอด
ฝมี อื ผนู้ ัน้ เสยี
ทวา่ เรอ่ื งน้ีกย็ งั ไมจ่ บลงเพยี งเทา่ น้ี กอ่ นทยี่ อดฝมี อื
คนนัน้ จะตาย เขาไดป้ ลอ่ ยกระแสจติ ออกไป กระแสจติ
นั้นมี-ข้อมูลเก่ียวกับวงั มารมากน้อยแค่ไหนไม่มีผู้ใดรู้
ถ้าหากนักบวชขนั้ เสวยี นเทยี นไดข้ อ้ มูลเหล่านี้ไป และ
บกุ มาทนี่ ่ี เมลด็ พนั ธมุ์ ารผนู้ ั้นของพวกเขาอาจไมไ่ ดถ้ อื
กําเนิดเปน็ พญามารอยา่ งราบรน่ื
เพราะฉะนั้น เม่อื เทยี บกนั แลว้ ลกู แกะไรเ้ ดยี งสา
เพยี งตวั เดยี ว ยอ่ มไมม่ ผี ใู้ ดนํามาใสใ่ จ
“วา่ แต่มันเขา้ มาได้อยา่ งไรกัน” ทหารเผา่ มารคน
หน่ึงเอย่ ขน้ึ
“เจ้าลืมแล้วหรอื ? อาณาเขตท่ีกัน้ ไวน้ ั้นกวา้ งมาก
แมแ้ ต่ภูเขาด้านหลังก็ถูกรวมเขา้ ด้วย มนั อาจมาจาก
ดา้ นหลงั เขากไ็ ด”้
“โอ”้
“เลกิ พดู เรอ่ื งน้ีกอ่ น ใกลจ้ ะถงึ เวลาแลว้ ยกคนไป
เถดิ ”
“ได!้ ”
ทหารทงั้ สป่ี ดิ ฝาโลง คนหน่ึงจบั หน่ึงมมุ แลว้ ยกโลง
ศพขน้ึ มา
โลงศพหยกพนั ปีน้ีหนักมาก แตก่ ไ็ มใ่ ชป่ ัญหาใหญ่
สําหรบั ทหารเผา่ มาร
เดิมทีเยี่ยนเสี่ยวซ่ือซ่อนอยู่ใต้แขนเส้ือ ทันใดนั้น
กลอ่ งใบใหญก่ ป็ ิดลง กลายเป็นกลอ่ งมดื สนิท นางจงึ
ถอยออกมาจากแขนเส้อื ดวงตากลมโตกะพรบิ ตาปรบิ ๆ
มองไปรอบๆ
“แอ”๊ นางรอ้ งดว้ ยความสงสยั
“เอ?๋ พวกเจา้ ไดย้ นิ เสยี งอะไรไหม? หรอื วา่ เขาต่นื
แลว้ ?” ทหารคนหน่ึงเอย่ ขน้ึ
“เอาละ พอไดแ้ ลว้ เขาโดนยาพษิ ของเผา่ มาร จะไป
ต่นื ไดอ้ ยา่ งไร เขาใกลต้ ายแลว้ ! เป็นเสยี งเจา้ แกะนั่น
ตา่ งหาก!”
“อยา่ งนัน้ หรอื ?” ทหารเผา่ มารเกาศรี ษะ “ทําไมขา้
รสู้ กึ วา่ ไมใ่ ช”่
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เมม้ ปากสนิท
ทหารทัง้ สี่คนยกโลงศพเข้าไปในตําหนักแห่งหน่ึง
ของวงั มาร แลว้ หยบิ โซเ่ หลก็ ซง่ึ เตรยี มไวเ้ กย่ี วกบั มมุ ทงั้
สม่ี มุ ใตโ้ ลงศพ
“ประเดีย๋ วพิธเี รมิ่ ต้นข้ึน แท่นบูชามารจะดูดพลัง
ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรา่ งของเขาอยา่ งบา้ คลงั่ ระดบั
พลงั ของพวกเราไมเ่ พยี งพอ ถา้ หากอยใู่ กลเ้ กนิ ไป อาจ
ถกู พลงั ของประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ ํารา้ ยได้ เพราะฉะนั้นทกุ
คนอยา่ เขา้ มาใกลแ้ ทน่ บชู ามารมากเกนิ ไป เขา้ ใจไหม?”
หวั หนา้ ทหารของเผา่ มารกําชบั
ทหารทเ่ี หลอื อกี สามคนพยกั หนา้ “เขา้ ใจแลว้ ”
หวั หนา้ ทหารพดู ตอ่ วา่ “เอาละ มโี ลงศพหยกอกี ใบ
หน่ึงตอ้ งไปยก พวกเจา้ ตามขา้ มา”
ทหารทงั้ สพ่ี ดู จบ กเ็ ดนิ ออกจากตําหนักแหง่ นี้ไป
ทันทีที่พวกเขาออกไป ในโลงศพหยกก็มีการ
เคล่อื นไหว
เด็กหน่มุ ลืมตาข้นึ ใชพ้ ลังของประมุขศักดิส์ ิทธใิ์ น
รา่ งดนั โลงใหเ้ ปดิ ออก
ทน่ี ่ีแมว้ า่ จะเปน็ ตําหนักมดื แตก่ ม็ เี ทยี นจดุ เอาไวบ้ น
เชงิ เทยี น เปลวเทยี นสนั่ ไหวเลก็ น้อย ทําใหเ้ งาซง่ึ ทอด
ยาวไปบนพ้นื พลอยสนั่ ไหวไปดว้ ย
เดก็ ชายลกุ ขน้ึ นัง่ ในโลง
“อวุ า้ ” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กะพรบิ ตาปรบิ ๆ มองเขา
ถา้ หากอวหี๋ วนั่ และเยยี่ นจวิ่ เฉาอยทู่ น่ี ี่ ยอ่ มตอ้ งรทู้ นั
ทวี า่ เดก็ คนนี้คอื โจวจนิ่ ซ่งึ หายตวั ไปหลายวนั แตเ่ ยย่ี น
เสย่ี วซ่อื ไมเ่ คยพบโจวจนิ่ และโจวจนิ่ กไ็ มเ่ คยพบเยย่ี น
เสย่ี วซ่อื หลงั จากทค่ี ลอดออกมา
กอ่ นหน้าน้ีโจวจวิ่ เดนิ ทางไปยงั ตา้ โจวเพ่อื เยยี่ มเยยี
นอวหี๋ วนั่ และเยย่ี นเสยี่ วซ่อื กจ็ รงิ แตอ่ วหี๋ วนั่ เกดิ เรอ่ื งขน้ึ
พอดี โจวจิน่ จึงพากองทัพของเผา่ พอ่ มดบุกไปยงั เผา่
ศักดิ์สิทธิ์ หลังจากจบศึก ก็มาอยู่ในสถานท่ีแปลก
ประหลาดแหง่ นี้อยา่ งไมร่ เู้ น้ือรตู้ วั และกลายเปน็ ประมขุ
ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ คี่ นเรยี กกนั
“อวุ า้ ~” เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เอยี งคอ ใบหนา้ บอ้ งแบว๊ มอง
โจวจนิ่
ชดุุ ทน่ี างสวมใสก่ น็ า่ รกั กอปรกบั ใบหนา้ ทน่ี า่ รกั ของ
นาง ทําใหย้ งิ่ นา่ รกั เขา้ ไปใหญ่
แตว่ า่ โจวจนิ่ เปน็ คนทมี่ เี หตผุ ล
เขามิได้หลงใหลในท่าทางเอียงคอแลดูน่ารกั ของ
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื อาจเปน็ เพราะเดก็ แปลกหนา้ คนนี้ทําให้
เขาหวนคดิ ถึงอดตี ของตนเอง เม่อื นึกถึงเจา้ กอ้ นอว้ น
กลมทงั้ สาม สหี นา้ ของโจวจนิ่ กซ็ บั ซอ้ นขน้ึ มา
“เจา้ กถ็ กู คนพวกนั้นจบั มาเหมอื นกนั หรอื ? แมแ้ ต่
เดก็ เลก็ ขนาดนี้พวกเขากไ็ มป่ ลอ่ ยไป?” โจวจนิ่ ถามเยยี่ น
เสยี่ วซ่อื
“อวุ า้ ~” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยงั คงทําหนา้ ตาบอ้ งแบว๊
โจวจนิ่ มองไปรอบๆ เขานึกถงึ บทสนทนาของทหาร
เผ่ามารเม่ือครู่ ก็ตระหนักได้ว่าในตอนน้ีที่นี่นับว่า
ปลอดภยั จงึ บอกกบั เยย่ี นเสย่ี วซ่อื วา่ “เจา้ รอขา้ อยทู่ นี่ ี่
ขา้ ออกไปจดั การเรอ่ื งตา่ งๆ ใหเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ จะกลบั มา
หาเจา้ เจา้ อยา่ ไปไหน อยา่ รอ้ ง เขา้ ใจไหม?”
ไม่สิ เขายงั ไม่วางใจ โจวจิน่ มองดวงตากลมของ
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื แลว้ ใชพ้ ลงั เวทกบั นาง เพ่อื ใหน้ างอยทู่ นี่ ่ี
อยา่ งวา่ งา่ ย
ไหนเลยจะรูว้ า่ ทันทีท่ีลุกข้นึ แขนขวาของเขานั้นก็
หนักอง้ึ
เขาหนั ไปมอง ก็พบวา่ เยย่ี นเสี่ยวซ่ือนั่งอยูใ่ นแขน
เส้อื ของเขา ดวงตาบอ้ งแบว๊ จอ้ งมองมา
โจวจนิ่ “…”
เขา้ ไปไดอ้ ยา่ งไรกนั
ไมส่ ิ พลงั เวทของเขาใชไ้ มไ่ ดห้ รอื ?
โจวจนิ่ จบั เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ออกมา จากนัน้ กใ็ ชพ้ ลงั เวท
อีกครัง้ เม่ือเห็นว่าในสายตาของเยี่ยนเส่ียวซ่ือ
เคลบิ เคลมิ้ แลว้ …ไมส่ ิ เมามายแลว้ เขาจงึ ลกุ ขน้ึ อกี ครงั้
ในครงั้ น้ี เยยี่ นเส่ียวซ่อื กม็ ุดเขา้ ไปในแขนเส้ือดา้ น
ซา้ ยของเขาอกี ครงั้
“เจา้ เดก็ คนน้ี คลานเรว็ เหลอื เกนิ ”
อีกทัง้ พลังเวทของเขา สรุปแล้วใช้การไม่ได้หรอื
อยา่ งไร? หรอื วา่ ไดร้ บั ผลกระทบจากวงั มาร?!
โจวจนิ่ ลองใชพ้ ลงั เวทอกี ครงั้ เพ่อื ใหน้ างอยทู่ น่ี ่ี แต่
ทนั ทที ก่ี า้ วออกจากโลงศพหยก เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กป็ ีนข้นึ
มาบนหลงั ของเขา
เขาวางเยย่ี นเสยี่ วซ่อื กลบั ลงในโลงศพ แลว้ กา้ วขา
อกี ขา้ งหน่ึงออกมา ทนั ทที ข่ี า้ มออกมาแลว้ กพ็ บวา่ เยยี่ น
เสย่ี วซ่อื กําลงั เกาะอยทู่ ขี่ าของเขา
โจวจนิ่ “…”
โจวจนิ่ หายใจเขา้ ลกึ กําหมดั แน่น จบั เยย่ี นเสยี่ วซ่อื
ขน้ึ มา แลว้ พดู ดว้ ยสหี นา้ จรงิ จงั วา่ “ขา้ ไมไ่ ดจ้ ะไปเลน่
เจา้ ไมต่ อ้ งตามมา มนั อนั ตรายมากรไู้ หม?”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไมข่ ยบั นางเมม้ ปาก ลําตวั เลก็ สนั่ เทมิ้
ราวกบั วา่ กําลงั กลนั้ บางอยา่ งเอาไว้
โจวจนิ่ สมั ผสั ไดถ้ งึ ความผดิ ปกติ ทนั ใดนัน้ กน็ ึกเรอ่ื ง
หน่ึงขน้ึ ได้ เขากําลงั จะวางนางลง แตก่ ส็ ายเกนิ ไปเสยี
แลว้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ฉ่ีออกมาแลว้
หลงั จากทไี่ ดป้ ลดทกุ ข์ นางกร็ สู้ กึ สบายตวั ขน้ึ ดวงตา
อนั เมามายของนางปดิ ลง “วา้ ~”
โจวจิ่นมองไปยงั หน้าอกของตนซ่ึงเปียกช้ืนเป็นวง
กวา้ ง เขากส็ หี นา้ ยา่ํ แยข่ น้ึ มา!
กระนัน้ อกี ฝา่ ยกเ็ ปน็ เพยี งทารกทฟ่ี นั ยงั ไมข่ น้ึ เขาจะ
ไปพดู อะไรได!้
เขารบี วางเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไวด้ า้ นขา้ ง แลว้ หยบิ เส้อื ผา้
สะอาดออกมาจากถงุ เฉียนคนุ เขาเดนิ ออ้ มไปยงั อกี ดา้ น
หน่ึงของโลงศพหยก หนั หนา้ กลบั ไปมองทารกซง่ึ นั่งอยู่
ทพี่ ้นื “เจา้ ไมต่ อ้ งตามมา!”
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื หนั หลงั ไปอกี ดา้ นหน่ึง
โจวจวิ่ ปลดเขม็ ขดั ออก
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ลอบหนั ไปมอง จากนัน้ กน็ ้าํ ลายไหล…
“เจา้ …อยา่ แอบมองส!ิ ” โจวจนิ่ หนั หนา้ มา
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ยกมอื เลก็ ขน้ึ ปดิ ตา
โจวจนิ่ ขมวดควิ้ แลว้ หนั หลงั กลบั ไป เขาถอดเส้อื ผา้
ออกแลว้ กําลงั จะลา้ งตวั และเปลย่ี นเส้อื ผา้
เสยี งน้าํ ไหลดงั ขน้ึ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ลอบมองจากชอ่ งระหวา่ งนวิ้ มอื …
ครนั้ โจวจนิ่ เปลย่ี นเส้อื ผา้ เสรจ็ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กน็ อน
แอง้ แมง้ อยกู่ บั พ้นื …หมดสติ น้าํ ลายไหลยอ้ ยไปแลว้
เส้ือผ้าของนางก็เปียกเช่นกัน ทารกตัวแค่นี้อาจ
หนาวจนเป็นไข้ได้ โจวจิ่นครุน่ คิด และหยบิ เส้ือของ
ตนเองออกมาจากถงุ เฉียนคนุ ถอดชดุ ลกู แกะของนาง
ออก ใชเ้ ส้อื ผา้ ของตนคลมุ ใหน้ าง
นางหลับไปแล้ว ตอนนี้จึงเป็นโอกาสดีท่ีจะปล่อย
นางไว้ แตโ่ จวจนิ่ คดิ วา่ จากนิสยั ของเจา้ ตวั เลก็ เม่อื ต่นื
ขน้ึ มา จะตอ้ งคลานเพน่ พา่ นไปมา และไมแ่ นว่ า่ อาจถกู
คนพบเขา้ กเ็ ปน็ ได้
เขาถอนหายใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด้ พลางหยบิ ผา้ ออกมา
ผกู เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไวก้ บั อก
โชคดที นี่ างหลบั สนิท
โจวจนิ่ คดิ
เขาถอนหายใจออกมาดว้ ยความโลง่ อก ไหนเลยจะรู้
วา่ ไมท่ นั ไร เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ กําลงั สะลมึ สะลอื กจ็ ะหานม
กนิ
นางเอยี งคอ กดั เขา้ ทห่ี นา้ อกแบนราบของโจวจนิ่
โจวจนิ่ “…!!”
º··èÕ 12 â¨Ç¨Ôè¹àÍç¹´ÙàÊèÕÂÇ«è×Í!
อกี ดา้ นหน่ึง หลงั จากทชี่ ายชราผมชาวถกู ทบุ ตแี ละ
ถกู ลากกลบั เขา้ ไปในคกุ ดงั เดมิ เขากเ็ รมิ่ นั่งนิ่งอยใู่ นมมุ
หอ้ งดว้ ยความมนึ งง
เขายงั ไมเ่ ขา้ ใจวา่ เหตใุ ดตนเองถงึ ตกต่าํ จนมาอยใู่ น
จดุ นี้ได้
กอ่ นหน้านี้บอกไวเ้ สยี ดบิ ดวี า่ จะพาผทู้ ชี่ ะตากําหนด
ไปยงั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ การพาผทู้ ช่ี ะตากําหนดกลบั ไป
ยงั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ับเปน็ การไถโ่ ทษ แตจ่ ะวา่ ไป สงิ่ ท่ี
เขาทํากไ็ มใ่ ชเ่ ปน็ ความผดิ ทไี่ มอ่ าจใหอ้ ภยั ไดส้ กั หน่อย ก็
แค่ไปหลอก…แค่กๆ…ผู้ท่ีไม่สมควรหลอกเองไม่ใช่
หรอื ?
ถงึ กบั ตอ้ งใชว้ ธิ นี ี้ลงโทษเขาเชยี วหรอื ?
หากรแู้ ตแ่ รก ไมส่ จู้ บั เขาขงั ไวใ้ นคกุ น้าํ สกั สามรอ้ ยปี
ใหร้ แู้ ลว้ รรู้ อดไป!
เขาสมั ผสั ไดถ้ งึ ความโหดรา้ ยของอาจารยป์ ู่ อาจารย์
ปหู่ ลอกลวงเขา ตม้ ตนุ๋ เขาจนเป่ อื ย!
ตอนนี้อยา่ วา่ แต่พาผู้ท่ีชะตากําหนดไปยงั ดินแดน
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ลย เขาจะมชี วี ติ รอดไดเ้ หน็ รงุ่ อรณุ ของพรงุ่ น้ี
หรอื เปลา่ กย็ งั ไมร่ ู้
ชายชราถอนหายใจออกมา เขาคดิ อยากยอมจํานน
ตอ่ โชคชะตา แตก่ ไ็ มอ่ ยากยอมรบั มนั
เขามองไปยงั ต้าเป่าซ่ึงกําลังหลับสนิท และคิดวา่
ตนเองควรจะไปตามเดก็ คนนั้นกลบั มาหรอื ไม่ อยา่ งไร
เสยี เจา้ เดก็ ตวั แสบทงั้ สามกเ็ ปน็ หว่ งนางมาก ถา้ หากต่นื
ขน้ึ มาไมเ่ หน็ นาง คงจะรอ้ นรนจนรบั มอื ไมไ่ หว
หากถามวา่ รบั มอื ไมไ่ หวอยา่ งไร ชายชรากไ็ มแ่ น่ใจ
หากเปน็ เดก็ ทวั่ ไป เขาคงจะเดาออก แตเ่ ดก็ สามคนนี้น่ะ
หรอื ห!ึ คนท่ีเดาใจยากกวา่ สตรกี ็คือเด็กสามคนนี้น่ี
แหละ!
ประตคู กุ ถกู ซอ่ มแซมแลว้
ชายชรามดี าบอยใู่ นมอื แตห่ ากใชด้ าบฟนั ลงไป จะ
ทําใหเ้ กดิ เสยี งดงั เขาเหลอื บมองมดี สนั้ ทเี่ อวของตา้ เปา่
กอ่ นหนา้ นี้ตอนทตี่ อ่ สกู้ บั เถาวลั ยป์ ศี าจ เขาเหน็ วา่ มดี สนั้
นัน้ รา้ ยกาจมาก หากใชม้ นั อาจไมม่ ปี ญั หาอะไร
ชายชราหยบิ มีดสัน้ ของต้าเป่ามา แล้วกรดี ลงบน
ประตเู บาๆ และเปน็ ดงั คาด ประตไู มน้ ้ีกแ็ ยกออกราวกบั
เปน็ เพยี งแผน่ กระดาษ
เขาตกตะลงึ กบั ความคมของมดี เลม่ น้ี จะวา่ ไป เดก็ ส่ี
ขวบคนหน่ึงพกมีดสั้นคมกรบิ เช่นนี้ไปไหนมาไหนไม่
เปน็ ไรหรอื ? พอ่ แมข่ องพวกเขาเปน็ ใคร ใจกลา้ เหลอื เกนิ
คดิ วา่ มดี เปน็ ของเดก็ เลน่ หรอื อยา่ งไร
กระนั้น ชายชรากต็ อ้ งยอมรบั วา่ หากไมใ่ ชเ่ พราะมดี
สนั้ เลม่ น้ี พวกเขาคงเอาชวี ติ ไมร่ อดตงั้ แตต่ อนทเ่ี ผชญิ
หนา้ กบั เถาวลั ยป์ ศี าจไปแลว้ !
นอกจากนัน้ เขากไ็ มเ่ คยเหน็ เดก็ ทงั้ สามหยบิ มดี ออก
มาเลน่ พวกเขาซกุ ซนกจ็ รงิ แตพ่ วกเขากม็ ขี ดี จํากดั
และกก็ ลบั มายงั คําถามเดมิ ของเขา เดก็ เหลา่ น้ีเปน็
ลกู บา้ นไหนกนั แขง็ แกรง่ เกนิ ธรรมดาจรงิ ๆ
ชายชราใชม้ ดี ตดั ประตไู มเ้ ปน็ ชอ่ งขนาดพอดตี วั เม่อื
ตดั เสรจ็ เรยี บรอ้ ย เขากร็ ูส้ กึ เสยี วสนั หลังวาบ เขาหนั
หน้ากลับไปตามสัญชาตญาณ กเ็ หน็ ต้าเป่ากําลังกอด
กระเปา๋ อนั วา่ งเปลา่ มองมายงั เขาดว้ ยสายตาเยน็ เยยี บ
ชายชรามองมดี สนั้ ในมอื จากนัน้ จงึ มองตา้ เปา่ “ถา้
ขา้ บอกวา่ …ขา้ กําลงั จะออกไปตามหาน้องสาวเจา้ เจา้
จะเชอ่ื ไหม?”
ต้าเป่าพึมพาํ บางอย่างเป็นภาษาเฟ่ ิง นกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บ็ นิ เขา้ มา ใชป้ กี กวา้ งของมนั โจมตชี ายชรา
ชายชรารสู้ กึ สนิ้ หวงั เหลอื เกนิ !
เขากําลงั จะออกไปตามหาทารกคนนัน้ จรงิ ๆ ทําไมไม่
เชอ่ื เขาเลา่ หนา้ ตาเขาดไู มน่ า่ เชอ่ื ถอื หรอื !
ทน่ี กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ เขา้ มาได้ กเ็ พราะทหารเผา่
มารซง่ึ เฝา้ อยดู่ า้ นหนา้ นัน้ หายไปไหนกไ็ มร่ ู้ และทตี่ า้ เปา่
รูเ้ รอ่ื งนี้ กเ็ พราะเขาเหน็ เหตุการณ์ซ่งึ เกิดข้นึ ขา้ งนอก
ทัง้ หมดผา่ นดวงตาของนกหลวนศักดสิ์ ทิ ธขิ์ ณะท่ีกําลัง
หลบั
เขาคดิ วา่ ตนเองกําลังฝนั ไป ทวา่ เขาทดลองดแู ล้ว
และพบวา่ เปน็ เรอ่ื งจรงิ
เรอ่ื งน้ีชา่ งแปลกประหลาดและเหลอื เชอ่ื ตา้ เปา่ เอง
ก็ไม่เขา้ ใจวา่ เรอ่ื งน้ีเกิดข้นึ ได้อยา่ งไร แต่นั่นกลับเป็น
ความรสู้ กึ ทไี่ มด่ ี
หลังจากท่ีนกหลวนศักดิส์ ิทธโิ์ จมตีชายชราไปแล้ว
ตา้ เปา่ กป็ ลกุ น้องชายทงั้ สอง
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ าเดก็ ทงั้ สามออกจากคกุ
ชายชราเดนิ กะโผลกกะเผลกตามไป อยากรา่ํ ไหแ้ ตก่ ็
ไรน้ ้าํ ตา
ในคกุ ยงั มคี นอ่นื อกี แตไ่ มม่ ผี ใู้ ดกลา้ สง่ เสยี ง พวก
เขาเคยเหน็ คนจํานวนมากพยายามหนี แตท่ กุ คนกถ็ กู
ทหารเผ่ามารจับกลับมา จุดจบหลังจากถูกจับมานั้น
อเนจอนาถจนพวกเขาไมค่ ดิ จะหนีอกี ตอ่ ไป
แน่นอนวา่ พวกเขากไ็ มไ่ ดร้ ายงานเรอ่ื งน้ี รายงานไป
กไ็ มไ่ ดร้ างวลั พวกเขาไมไ่ ดเ้ อย่ ปากหา้ ม พวกเขาจําตอ้ ง
แสรง้ ทําเปน็ ไมร่ ไู้ มเ่ หน็ มฉิ ะนั้นสงิ่ ทพ่ี วกเขาตอ้ งเผชญิ
อาจยา่ํ แยก่ วา่ นี้กเ็ ปน็ ได้
ท่ามกลางความมืด ทุกคนนั่งมองพวกเขาทยอย
ออกไปจากหอ้ ง แตไ่ มม่ ผี ใู้ ดเชอ่ื วา่ พวกเขาจะหนีรอด
……
หา่ งจากคกุ ออกไปราวหน่ึงรอ้ ยหมี่ โจวจนิ่ พาเยย่ี น
เสย่ี วซ่อื เดนิ ออกมา
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กดั เขาแลว้ เขากย็ งั รสู้ กึ เจบ็ อยู่
เยี่ยนเสี่ยวซ่ืออายุแปดเดือน มีฟันข้ึนสองซ่ีแล้ว
ไม่ใชเ่ พราะโจวจิน่ รา่ งกายออ่ นแอ แต่เม่ือครูเ่ ขาเจ็บ
จรงิ ๆ
ทวา่ นั่นอาจเป็นเพราะนางกําลังสะลึมสะลือ หลัง
จากนัน้ นางกน็ ่มุ นวลขน้ึ
ทบี่ อกวา่ น่มุ นวล กเ็ พราะถงึ นางจะยงั หาของกนิ ใน
ออ้ มอกของโจวจนิ่ ทงั้ ดดู ทงั้ เลยี โจวจนิ่ คดิ วา่ หากเปน็
เชน่ น้ีต่อไปต้องไมด่ ีแน่ จึงแหยน่ ิ้วชเ้ี ขา้ ไปในปากนาง
แทน
นางดดู ๆ อยสู่ กั พกั แลว้ กผ็ ลอ็ ยหลบั ไป
โจวจนิ่ คอ่ ยๆ ดงึ นวิ้ ออกมาอยา่ งระมดั ระวงั ภายใน
เวลาเพยี งชวั่ ประเดยี๋ วเดยี ว เขากร็ สู้ กึ วา่ เหงอ่ื โทรมกาย
เลยี้ งเดก็ มนั ยากถงึ เพยี งนี้เชยี วหรอื ?
ทา่ นพห่ี วนั่ มลี กู ตงั้ สค่ี น ทา่ นพหี่ วนั่ ตอ้ งลําบากมาก
เปน็ แน่!
โจวจนิ่ ถูกคนเผา่ มารกลุ่มนี้จบั มาระหวา่ งทาง ผูท้ ี่
ถกู จบั มาพรอ้ มกบั เขากค็ อื คนรบั ใชข้ องเขา เขาคดิ จะหนี
ไปจากทนี่ ี่พรอ้ มกบั คนรบั ใช้ สว่ นเรอ่ื งการถลม่ เผา่ มาร
ใหร้ าบคาบหรอื ชว่ ยเหลอื ผเู้ คราะหร์ า้ ยคนอน่ื นั้น เขาไม่
ไดม้ นั่ ใจในความสามารถของตนเองจนถึงกบั คดิ วา่ เขา
จะทําไดส้ ําเรจ็ ดว้ ยตวั คนเดยี ว
การปรากฏตวั ของเจา้ ตวั เลก็ นั้นอยเู่ หนือความคาด
หมาย นางยงั เดก็ เกนิ ไป จะอมุ้ หรอื จะแบกออกไปไมน่ ับ
วา่ เปน็ อปุ สรรคตอ่ แผนการ เพราะฉะนัน้ โจวจนิ่ จงึ คดิ วา่
จะพานางไปดว้ ย เพยี งแตว่ า่ โจวจนิ่ ไมค่ ดิ วา่ ตนเองจะ
ตอ้ งมาอมุ้ นางตลอดเวลา
แผนการเดมิ ของเขาคอื ชว่ ยคนรบั ใชข้ องตนออกมา
กอ่ น แลว้ ใหค้ นรบั ใชอ้ มุ้ นาง จากนัน้ พวกเขาคอ่ ยหนีไป
พรอ้ มกนั
โจวจนิ่ มองไปยงั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ในออ้ มอก แลว้ ถอน
หายใจออกมาอยา่ งจนปญั ญา
โจวจนิ่ ไมร่ ูแ้ น่ชดั วา่ คนรบั ใชข้ องเขาอยทู่ ใ่ี ด คาดวา่
นา่ จะอยใู่ นคกุ หรอื อาจจะอยใู่ นเรอื นรา้ งสกั แหง่ ขณะที่
เขากําลงั จะออกคน้ หา ทหารเผา่ มารกเ็ ดนิ มา ในมอื ถอื
โลงศพอกี โลงหน่ึงไว้
โจวจนิ่ พอจะเดาออกวา่ พวกเขากค็ อื เหลา่ ทหารทจ่ี บั
ตนไปไวบ้ นแทน่ บชู ามาร
เขาไดย้ นิ พวกเขาคยุ กนั วา่ จะไปยกอกี โลงหน่ึง เพยี ง
แตไ่ มร่ วู้ า่ คนในโลงนัน้ เปน็ ใคร มาจากทใ่ี ด ยงั มชี วี ติ อยู่
หรอื วา่ ตายไปแลว้
“โอย๊ ” หน่ึงในทหารเผา่ มารเหยยี บลงบนทอ่ นไม้ เทา้
ของเขาล่นื จนเกอื บทําโลงหยกควา่ํ
“ทําอะไรของเจา้ ” ทหารซง่ึ เปน็ หวั หนา้ ถาม พรอ้ ม
ขมวดควิ้ พดู กบั เขาวา่ “ระวงั หน่อย อยา่ ทําใหโ้ ลงหยก
แตก! กวา่ จะหาตนั ภายในของรา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละ
มารไดน้ ั้นยากนัก หากเจา้ ทําเสยี เรอ่ื ง เอาชวี ติ เจา้ มา
ชดใชก้ ย็ งั ไมพ่ อ!”
“รแู้ ลว้ นา่ ” ทหารเผา่ มารตอบอยา่ งไมส่ บอารมณ์
รา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร? ตนั ภายใน?
โจวจนิ่ ไมค่ ดิ วา่ โลงขนาดใหญใ่ บน้ีจะบรรจตุ นั ภายใน
ก้อนหน่ึงกระไรทํานองนั้น ความเป็นไปได้เพยี งอยา่ ง
เดยี วกค็ อื ผทู้ น่ี อนอยใู่ นโลงน้ีจะตอ้ งมตี นั ภายในของเผา่
ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมารรวมกนั ?
เขาเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ได้ไม่นาน เร่อื งราว
มากมายเคยแคเ่ พยี งไดฟ้ งั และมเี รอ่ื งอกี มากทเ่ี ขายงั
ไมเ่ คยไดย้ นิ ตวั อยา่ งเชน่ รา่ งรวมของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละ
มาร แตเ่ ขารจู้ กั ตนั ภายใน ของประเภทน้ีตอ้ งนําออกมา
ขณะมชี วี ติ อยู่ ไมเ่ ชน่ นัน้ จะเส่อื มประสทิ ธภิ าพ เม่อื เปน็
เชน่ นี้ กห็ มายความวา่ ผทู้ อี่ ยใู่ นโลงกย็ งั มชี วี ติ อยู่
ผู้ท่ีอยู่ในโลงใบนั้นอาจเข้าใจเรอ่ื งนี้มากกวา่ เขาก็
เปน็ ได้
เขาจะบอกไดไ้ หมวา่ คนรบั ใชข้ องโจวจนิ่ อยทู่ ใี่ ด?
อยา่ งไรเสยี พวกเขาลว้ นถกู คนเผา่ มารจบั มา นับวา่
มศี ตั รรู ว่ มกนั ศตั รขู องศตั รกู ค็ อื มติ ร ตอ่ ใหจ้ ะเปน็ มติ ร
กนั ไมไ่ ด้ แตอ่ ยา่ งน้อยกย็ อ่ มตอ้ งรว่ มมอื กนั ชวั่ คราว
เม่อื คดิ ไดเ้ ชน่ นี้ โจวจนิ่ กต็ ามทงั้ สคี่ นไป
ทนั ทที ที่ งั้ สเี่ ดนิ มาถงึ ทางเขา้ อกี ฝ่ งั หน่ึงของตําหนัก
มดื หวั หนา้ ทหารกห็ ยบิ กญุ แจขน้ึ มาแกวง่ เบาๆ โจวจนิ่ ก็
เหน็ วา่ อาณาเขตปรากฏขน้ึ ในอากาศ อาณาเขตนัน้ เปดิ
ออก ทงั้ สจี่ งึ เดนิ เขา้ ไป
จากนัน้ เขตหวงหา้ มกอ็ นั ตรธานไป หรอื จะกลา่ วโดย
ละเอยี ดกค็ อื ซอ่ นตนเอง
ก่อนหน้ าน้ี โจวจิ่นนอนอยู่ในโลง เขาไม่เห็น
อาณาเขตน้ี แตเ่ ม่อื ครนู่ ี้ เขามองเหน็ วงั มารทงั้ หมด รวม
ไปถึงภูเขาซ่ึงถูกอาณาเขตซ่ึงดูคล้ายกับระลอกคล่ืน
แหง่ นี้ครอบไว้ พดู งา่ ยๆ กค็ อื ตําหนักมดื ทตี่ นอยนู่ ัน้ กม็ ี
อาณาเขตกนั้ ไว้ เพยี งแตไ่ มร่ ูว้ า่ ดว้ ยเหตผุ ลใด ตนไม่
จําเป็นต้องใชก้ ุญแจ ก็สามารถเดินออกมาได้อยา่ งไร้
อปุ สรรค
“ออกมาได้ กน็ า่ จะเขา้ ไปไดก้ ระมงั ?”
โจวจิ่นรอให้ทหารทั้งส่ีวางโลงหยกเสรจ็ แล้วเดิน
ออกมา เม่อื มนั่ ใจวา่ พวกเขาเดนิ ไปไกลแลว้ เขาจงึ อมุ้
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เดนิ เขา้ ไปในอาณาเขตนัน้ ทนั ที
โจวจนิ่ ยงั ไมเ่ ขา้ ใจ วา่ เพราะเหตใุ ดอาณาเขตนั้นจงึ
ทําอะไรเขาไมไ่ ด้ ถา้ หากใชไ้ มไ่ ดผ้ ล แลว้ จะสรา้ งไวเ้ พ่อื
อะไรกนั
º··Õè 13 ¾ºËÅÑǪèÒ¹éÍÂÍÕ¡¤ÃÑé§
“อวุ า้ ~” ยามหลบั ไมร่ ฝู้ นั ถงึ สงิ่ ใด เยย่ี นเสย่ี วซ่อื สง่
เสยี งละเมอหวานดงั ออกมา
โจวจนิ่ รบี ปิดปากเลก็ ๆ ของนาง กลัววา่ ทหารเผา่
มารคนใดทเ่ี ดนิ ผา่ นมาจะไดย้ นิ เขา้
ปากเลก็ ๆ ของเยยี่ นเสยี่ วซ่อื มยุ่ ไปมา น่มุ นิ่มดจุ กอ้ น
เมฆสมั ผสั กลางฝา่ มอื ของโจวจนิ่
ความรสู้ กึ อนุ่ ยบุ ยบิ เกดิ ขน้ึ กลางฝา่ มอื ของเขา โจวจิ่
นกะพรบิ ตา ดงึ มอื กลบั กม้ ลงมองเดก็ น้อยครหู่ น่ึง
หากตัดเรอ่ื งนิสัยติดคนและฉ่ีรดเขาออกไป จรงิ ๆ
นาง…กง็ ดงามทเี ดยี ว ใบหนา้ ขาวนวลผดุ ผอ่ ง ควิ้ เรยี ว
บาง เสน้ ผมน่มุ สลวยสดี ําเปน็ มนั เงา มอื เลก็ กําแนบคาง
ทําหนา้ ตาครนุ่ คดิ กด็ นู า่ รกั แปลกๆ
“น่ีขา้ กําลงั คดิ สงิ่ ใดอย?ู่ เวลานี้ควรรบี ไปชว่ ยคนมใิ ช่
หรอื ?”
โจวจนิ่ ไดส้ ติ ตบหวั ตวั เอง กอ่ นจะกา้ วเขา้ ไปยงั หอ้ ง
โถงทมี่ ดื มดิ แหง่ น้ี
เ ดิ ม ที โ จ ว จิ่ น คิ ด ว่า โ ล ง ศ พ ที่ ถู ก คุ้ ม กั น นํา ม า ส่ ง
เหมือนกัน ตําแหน่งท่ีวางก็คงจะเหมือนกัน ทวา่ ใน
สถานการณ์จรงิ กลบั ไมเ่ ปน็ เชน่ นัน้ โลงศพหยกของโจว
จนิ่ ถกู วางไวบ้ นฐานกวา้ ง เขาไดร้ จู้ ากปากทหารเผา่ มาร
วา่ ฐานเชน่ นัน้ เรยี กวา่ แทน่ บชู ามาร จงึ ไมเ่ กนิ ความคาด
หมาย ทนี่ ี่นา่ จะมแี ทน่ บชู ามารสกั แหง่ ตงั้ อยู่
แตแ่ ทน่ บชู ามารตรงหนา้ ใหญก่ วา่ แทน่ บชู ามารของ
เขามาก และยงั มบี นั ไดอกี สองสามขนั้ ใหเ้ ดนิ ขน้ึ ไป
โลงศพหยกน้ีไมไ่ ดม้ วี งแหวนเหลก็ สม่ี ุม ทวา่ ใชท้ ัง้
แปดมมุ วงแหวนเหลก็ แตล่ ะวงผกู กบั โซเ่ หลก็ เสน้ หน่ึง
สญั ชาตญาณบอกโจวจนิ่ วา่ ตวั ตนของผทู้ ถี่ กู ขงั ใน
โลงศพหยกนัน้ เกรงจะไมธ่ รรมดา
เวลานี้เขาไมแ่ น่ใจวา่ อกี ฝา่ ยต่นื อยหู่ รอื ไม่ จงึ จําตอ้ ง
ดกู อ่ นคอ่ ยวา่ กนั
เขากา้ วขน้ึ บนั ไดชา้ ๆ ใชพ้ ลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ปดิ ฝา
โลงออก สงิ่ ทนี่ ่าประหลาดใจคอื ดา้ นในโลงศพหยกนั้น
กลบั วา่ งเปลา่ !
ทหารเผา่ มารยกโลงศพเปลา่ มา หรอื วา่ …
ยงั ไมท่ นั วเิ คราะหจ์ นไดค้ ําตอบ โจวจนิ่ กส็ มั ผสั ถงึ ไอ
สังหารน่ากลัวที่พวยพุง่ จากด้านหลัง ไอสังหารนั้นยงั
หอ้ มลอ้ มดว้ ยกลนิ่ ไอโลหติ เขม้ ขน้ หวั ใจโจวจนิ่ พลนั ต่นื
ตระหนก หนั กลบั มา มอื ขา้ งหน่ึงอมุ้ ทารกไวใ้ นออ้ มแขน
มอื อกี ขา้ งกป็ ลอ่ ยพลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ แี่ ขง็ แกรง่
พลังประมุขศักดิ์สิทธิ์สรา้ งเกราะกําบังข้ึนกลาง
อากาศ พยายามสกดั กนั้ การโจมตขี องอกี ฝา่ ย
อยา่ งไรโจวจนิ่ กเ็ ปน็ เพยี งเดก็ ชายวยั สบิ เอด็ ปี แมจ้ ะ
สามารถจดั การกบั หลวั ชา่ วญิ ญาณ และนําหลวั ชา่ ทหาร
มาโจมตีเผ่าศักดิ์สิทธไิ์ ด้ แต่เขาไม่ได้ฆ่าคนเป็นชีวติ
จติ ใจ จงึ ไมม่ สี ญั ชาตญาณในการใชท้ า่ สงั หาร
แต่ด้วยกําลังของอีกฝ่ายท่ีเขารบั รู้ พลังประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องเขานา่ จะสกดั ไวไ้ ด้
ทวา่ สงิ่ ทเ่ี ขาคาดไมถ่ งึ คอื เงาดํารา่ งเลก็ ทว่ี อ่ งไวเกนิ
กวา่ จะไล่จับทันแวบทะลุเกราะของเขาเขา้ มา เขาไมร่ ู้
เลยวา่ อกี ฝา่ ยทําเชน่ นัน้ ไดอ้ ยา่ งไร!
เขาใชพ้ ลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธสิ์ รา้ งเกราะกําบงั อกี แหง่
ทวา่ เงาดํารา่ งเลก็ นั้นกพ็ งุ่ ทําลายพลังประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์
ของเขาจนเกดิ เสยี งดงั สนัน่
นี่ น่ีมนั การออกทา่ ทไ่ี มค่ ดิ ชวี ติ อะไรกนั ?
ขณะปะทะพลังประมุขศักดิส์ ิทธิ์ หวั ของอกี ฝ่ายดู
เหมอื นจะไดร้ บั บาดเจบ็ เลก็ น้อย เลอื ดสองหยดรว่ งสพู่ ้นื
ทวา่ คตู่ อ่ สูก้ ลบั ไมม่ ที า่ ทหี วาดกลวั หรอื จะหยดุ โจมตเี ลย
แมแ้ ตน่ ้อย
เงาดํารา่ งเลก็ นั้นดรุ า้ ยเกนิ ไป กระทงั่ โจวจนิ่ สมั ผสั
ไดถ้ งึ จติ สงั หารทไ่ี มห่ ยดุ จนกวา่ จะตายกนั ไปขา้ งจากรา่ ง
ของอกี ฝา่ ย
หากกล่าวถึงความแข็งแกรง่ โจวจิ่นย่อมไม่อ่อน
ดอ้ ยไปกวา่ อกี ฝา่ ย ทวา่ สงิ่ ทแ่ี ตกตา่ งคอื โจวจนิ่ เปน็ คนมี
เหตผุ ล สขุ มุ เยอื กเยน็ มไิ ดช้ อบการตอ่ สู้ แตด่ เู หมอื นอกี
ฝ่ายเกิดมาเพ่ือสังหาร ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนแอหรอื
แขง็ แกรง่ กระทงั่ หมดสนิ้ หนทางเอาชนะ กจ็ ะกดั ฉีกเน้ือ
อกี ฝา่ ยออกมาใหไ้ ดก้ อ่ นทต่ี วั จะตาย
เม่อื เผชญิ หน้ากับคู่ต่อสู้เชน่ น้ี โจวจิน่ ต้องปวดหวั
อยา่ งไมต่ อ้ งสงสยั แน่
โจวจิน่ อุม้ เยย่ี นเสี่ยวซ่ือกระโดดไปอกี ด้านของโลง
ศพหยก เงาดํารา่ งเลก็ ใชก้ ําป้ นั ทบุ โลงศพหยกจนแตก
กระจาย!
นี่คือหยกเยน็ พนั ปี ไมเ่ ชน่ นั้นจะใชม้ นั ขงั โจวจนิ่ ได้
อย่างไร? ความแข็งแรงของมัน แม้แต่พลังประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ย็ งั ยากจะทําลาย
โจวจนิ่ ถงึ กบั ปวดฟนั
เงาดํารา่ งเลก็ นี้คอื คนในโลงศพไมผ่ ดิ กระมงั ? ตน
เปน็ พนั ธมติ ร เหตใุ ดพบหนา้ กนั กจ็ ะฆา่ ฟนั อยา่ งเดยี ว?
“น่ี! หยดุ กอ่ น!” โจวจนิ่ ยกมอื ทําทา่ หยดุ “ขา้ ไมไ่ ด้
เปน็ พวกเขา ขา้ กเ็ หมอื นกบั เจา้ ถกู พวกนัน้ จบั มาเหมอื น
กนั !”
ทนั ทที สี่ นิ้ เสยี ง เงาดํารา่ งเลก็ กห็ ยดุ โจมตเี ขา
เวลาน้ีโจวจิน่ ถึงได้พบวา่ อกี ฝ่ายก็คือเด็กน้อยอายุ
ราวๆ สามขวบ เขาถงึ กบั ผงะไปทนั ที
ไอโลหิตเข้มข้นเช่นนั้นคงเป็นหลัวช่าโลหิตไม่ผิด
กระมัง? จะมีหลัวช่าโลหิตอายุน้อยเช่นน้ีในโลกได้
อยา่ งไร?
“ผใู้ ดบงั อาจบกุ รกุ เผา่ มาร!”
ดา้ นนอกหอ้ งโถงมดื จๆู่ เสยี งคํารามของทหารเผา่
มารก็ดังข้นึ ทหารเผา่ มารทัง้ สี่ได้ยนิ เสียงการต่อสู้ใน
หอ้ งโถงจงึ รบี มาทน่ี ่ี
ทันทีท่ีพวกเขาก้าวเข้ามาในโถงมืด หลัวช่าน้อย
ทําตวั ราวกระบอกปนื เลก็ พงุ่ ใสอ่ ยา่ งไรค้ วามปรานี ไมใ่ ช่
เพ่อื ทําใหก้ ระเดน็ แตท่ ําลายอวยั วะตนั ทงั้ หา้ กลา้ มเน้ือ
และกระดกู ดบั สลายไอปราณของพวกเขา!
โจวจนิ่ แอบสะดงุ้ ตกใจ นี่สนิ ะ ทา่ สงั หารของหลวั ชา่
น้อย หากเทยี บกบั ไอสงั หารระดบั น้ี โจวจนิ่ เรมิ่ สงสยั วา่
เม่อื ครู่ เจา้ ตวั เลก็ นี้ไมไ่ ดก้ ําลงั ตอ่ สูก้ บั ตน แตเ่ ปน็ การ
ทกั ทายเสยี มากกวา่
ดว้ ยเหตนุ ี้ ในทสี่ ดุ โจวจนิ่ กเ็ ขา้ ใจวา่ หลวั ชา่ น้อยหยดุ
หาใช่เพราะฟังคําอธิบายของตน แต่เพราะมีศัตรูที่
ตอ้ งการฆา่ มากกวา่
ทหารเผา่ มารคนแรกยงั ไมท่ นั ไดม้ โี อกาสลงมอื กถ็ กู
หลวั ชา่ น้อยฆา่ ตายเสยี แลว้ ทหารสามคนทเี่ หลอื ไดแ้ ต่
ยนื ตะลงึ
ยามทจี่ บั เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยตนนี้กลบั มา พวกเขา
ยงั เยาะเยย้ รา่ งรวมของเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมารเลก็ เชน่
นี้? ของจรงิ หรอื ? คงมใิ ชผ่ พู้ ทิ กั ษ์เขา้ ใจผดิ ไปหรอื ? แต่
เวลาน้ีพวกเขาเช่อื ในการตัดสินใจของผูพ้ ทิ ักษ์อยา่ งไร้
ขอ้ กงั ขาแลว้
ทวา่ แมแ้ ตผ่ พู้ ทิ กั ษ์กย็ งั ประเมนิ พลังของอกี ฝา่ ยต่าํ
ไป
“ไมใ่ ชใ่ หย้ าแลว้ หรอื ? เหตใุ ดฟ้ นื เรว็ เชน่ นี้?”
โจวจนิ่ มโี ลงศพหยกกนั้ ไว้ พวกเขาจงึ ไมส่ งั เกตเหน็
โจวจนิ่
โจวจนิ่ ไดย้ นิ คําพดู ของเหลา่ ทหารเผา่ มารกอ็ ดสงสยั
ไมไ่ ด้ ความจรงิ เขากไ็ ดร้ บั ยา เพยี งแตเ่ ขากนิ ยาแกพ้ ษิ
มากอ่ นแลว้ ยาจงึ ไมม่ ผี ลกบั เขา แตย่ าแกพ้ ษิ เป็นยา
เฉพาะของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขามนั่ ใจวา่ เจา้ ตวั เลก็ น่ีไมไ่ ด้
กินมาก่อน เช่นนั้นเขาต่อต้านฤทธิ์ยาทั้งหมดด้วย
ตนเองหรอื ?
“เจ้าสองคนอยูเ่ ฝ้ามันที่นี่ ขา้ จะไปแจ้งผูพ้ ทิ ักษ์!”
หวั หน้าทหารเผา่ มารหนั หลังจากไป โชคไมด่ ีที่หลัวชา่
น้อยไมใ่ หโ้ อกาสเขาหนีไป
ส่ีทหารเผ่ามารทัง้ หมดตายในเง้อื มมือของหลัวชา่
น้อย
โจวจนิ่ สงั เกตวา่ ยามทห่ี ลวั ชา่ น้อยจดั การสามคนที่
เหลอื มนั กดั ฟนั ดว้ ยความอดทน โจวจนิ่ คดิ วา่ มนั นา่ จะ
อยากดดู เลอื ดทงั้ สาม อยา่ งไรกเ็ ปน็ ธรรมชาตขิ องสงิ่ ชวั่
รา้ ย แตไ่ มร่ เู้ หตใุ ดกลบั ฝนื ไว้
แลว้ มนั กห็ กั คอพวกเขา
โจวจนิ่ สูดหายใจ หากรูว้ า่ ในโลงมสี งิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อย
ตนน้ี ไมว่ า่ อยา่ งไรเขากค็ งไมม่ าหาเรอ่ื งเปน็ แน่
หากไปยามนี้กด็ เู หมอื นสายไปเสยี แลว้
สิง่ ชวั่ รา้ ยเชน่ น้ีไม่มีความเป็นมนษุ ย์ มันจะฆ่าทุก
ชวี ติ ทม่ี นั เหน็ โดยเฉพาะเผา่ มนษุ ย์
เป็นไปตามคาด หลวั ชา่ น้อยหนั กลบั มามองโจวจนิ่
ดว้ ยสายตาเยน็ ชา
เวลาน้ีโจวจนิ่ ไมค่ ดิ ออมมอื อกี ตอ่ ไป เขาถอดยา่ มบน
ตวั ออก วางเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ลงในโลงศพหยก และใชพ้ ลงั
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธปิ์ ดิ ฝาโลง
โลงน้ียงั นับวา่ แขง็ แรง ขอเพยี งสกัดพลังโจมตีให้
หา่ งออกไป มันก็จะสามารถทนต่อคล่ืนพลังที่ทัง้ สอง
ตอ่ สกู้ นั ได้
โจวจิ่นมองสิ่งชัว่ รา้ ยตัวน้อยด้านหน้าด้วยสายตา
เยน็ ชา กางแขนทงั้ สอง รวบรวมพลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ น
รา่ งกายอยา่ งรวดเรว็
หลัวชา่ น้อยเองก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากโจวจิน่
เขาจอ้ งเขมง็ มองโจวจนิ่ อยา่ งดรุ า้ ย หนั ตวั กลบั มาและ
พงุ่ ใสโ่ จวจนิ่ อยา่ งรนุ แรงดว้ ยความเรว็ ดจุ สายฟา้ !
พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องโจวจนิ่ ระเบดิ ออก! โจวจนิ่
เขา้ ใจดวี า่ กระบวนทา่ นี้เป็นทา่ สงั หาร เจา้ ไมต่ ายกเ็ ป็น
ขา้ ทต่ี อ้ งตาย
แตข่ ณะทพี่ ลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําลงั จะปะทะหลวั ชา่
น้อย เสยี งละเมอของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื กด็ งั มาจากโลงศพ
“อวู า้ อวู า้ ~”
เรอ่ื งทไ่ี มค่ าดคดิ กเ็ กดิ ขน้ึ โจวจนิ่ เหน็ เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ย
ตัวน้อยท่ีสู้กับตนอย่างเอาเป็นเอาตายจู่ๆ ก็ถอนมือ
กลบั ...ไมส่ ิ ยงั ไมน่ ับวา่ ถอนมอื กลบั แต…่ หยดุ ชะงกั
น่ี…ไมส่ แู้ ลว้ หรอื ?
“เฮ้ เจา้ …”
พลังประมุขศักดิ์สิทธขิ์ องโจวจิ่นถูกปล่อยออกไป
แลว้ สายเกนิ ไปทจี่ ะดงึ กลบั มา พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
โจมตหี ลวั ชา่ น้อยทเ่ี หมอ่ ลอย จนกระเดน็ เสยี หลกั ลอย
ละลวิ่ ตกลงมาบนพ้นื เยน็ กลงิ้ สบิ กวา่ ตลบ กอ่ นชนกบั
เสาและหยดุ นิ่งลง
หลวั ชา่ น้อยไดร้ บั บาดเจบ็ แตก่ ลบั ฝนื ลกุ ราวกบั ไมร่ ู้
สกึ ถงึ ความเจบ็ ปวด กา้ วขาทมี่ เี ลอื ดไหลรนิ พงุ่ ตวั ไปท่ี
โลงศพ ใชร้ า่ งกายเลก็ ๆ กระแทกฝาโลง กระโดดเขา้ ไป
ดา้ นใน
ดวงตาของโจวจนิ่ ขยบั วบู ใชพ้ ลังประมุขศักดสิ์ ทิ ธิ์
รา่ ยเปน็ ดาบพงุ่ ไปในอากาศ เขายกดาบขน้ึ สงู แตแ่ ลว้
เขากเ็ หน็ อะไรบางอยา่ ง?
สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยทรี่ า่ งกายโชกเลอื ดนั่งขดั สมาธอิ ยู่
ในโลงศพ อมุ้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ทก่ี ําลงั หลบั ไวใ้ นออ้ มแขน
มนั อมุ้ นางอยา่ งระมดั ระวงั ไอโลหติ ทวั่ กายจางหาย
ไป ใบหนา้ โหดเหยี้ มเผยสหี นา้ ทคี่ ลา้ ยกบั โปรดปราน
º··Õè 14 ËÅÑǪèÒ¹éÍ´ØÃéÒÂ
àÍéÍÃìà»èÒ¼éÙÇÔàÈÉ
โจวจิ่นจ้องมองสิ่งชั่วรา้ ยตัวน้ อยตรงหน้าไม่ละ
สายตา
บดั น้ีในสายตาเขา สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยดูเหมือนเด็ก
สามขวบธรรมดาๆ คนหน่ึง เพยี งแตม่ รี า่ งกายผอมแหง้
กวา่ ดวงตาทโี่ ตกวา่ และผมทสี่ นั้ กวา่ แน่นอนวา่ ไมไ่ ดส้ นั้
เกนิ ไป เพยี งแตไ่ มย่ าวพอทจ่ี ะมดั ใหเ้ รยี บรอ้ ย ปลอ่ ยกระ
เซอะกระเซงิ ปรกหนา้ ผากและหู
ใบหนา้ ทเี่ ตม็ ไปดว้ ยเลอื ดดนู า่ กลวั ทวา่ ความอบอนุ่
ในดวงตาสแี ดงเลือดคนู่ ั้นกลับชวนใหร้ ูส้ กึ วา่ ค่าํ คนื ชา่ ง
สงบสขุ
ความรูส้ กึ เชน่ นี้อธบิ ายยากสกั หน่อย เปรยี บไดก้ บั
หลังสงครามใหญจ่ บสนิ้ จๆู่ ทหารผทู้ ําศึกตาแดงคน
หน่ึงกน็ ัง่ ลงบนพ้นื ทราย แสงอาทติ ยอ์ สั ดงสเี หลอื งนวล
ปกั ดาบลงบนพ้นื ขา้ งกาย ความสงบเชน่ นัน้ ไมไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ
งา่ ยๆ
สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยจอ้ งมองดวงตาของเดก็ น้อย
เผา่ พอ่ มดเน้นฝกึ คาถาและศาสตรก์ ู่ รา่ งกายจงึ มกั
จะไมแ่ ขง็ แรงเพยี งพอ เพ่อื ปกปอ้ งเผา่ น้ีใหด้ ยี งิ่ ขน้ึ พวก
เขาจําเปน็ ตอ้ งฝกึ กองทพั หลวั ชา่ ใหแ้ ขง็ แกรง่ ดา้ นการ
ทําลายลา้ ง หลวั ชา่ โลหติ เปน็ ตวั เลอื ก ทดี่ ที สี่ ดุ อยา่ งไม่
ตอ้ งสงสยั พวกมนั ไมเ่ พยี งแตม่ วี ชิ าตอ่ สทู้ ที่ รงพลงั แต่
พลงั การฟ้ นื ฟกู ย็ งั นา่ ทง่ึ ตราบใดทตี่ นั โลหติ ไมถ่ กู ทําลาย
รา่ งกายกเ็ ปน็ อมตะ แตเ่ หตผุ ลทเี่ ผา่ พอ่ มดไมท่ ําเชน่ น้ีก็
เพราะหลวั ชา่ โลหติ เปน็ สงิ่ ชวั่ รา้ ย
ตงั้ แตก่ ารฝกึ ฝนไปจนถงึ การเล่อื นขนั้ หลวั ชา่ โลหติ
จําเปน็ ตอ้ งดดู ซบั เลอื ดจํานวนมหาศาล ผลทต่ี ามมาคอื
พวกเขาสูญเสียความเป็นมนษุ ยไ์ ปไดง้ า่ ย และไมอ่ าจ
ควบคมุ ยงิ่ กวา่ ซวิ หลวั ทกี่ ลายเปน็ บา้ ดงั นัน้ เผา่ พอ่ มดจงึ
เลอื กหลวั ชา่ ทหารแทน
แน่นอน หลวั ชา่ ทหารกแ็ ขง็ แกรง่ มากเชน่ กนั แตไ่ ม่
แปลกเทา่ หลวั ชา่ โลหติ
ทวา่ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตรงหนา้ เขาไมเ่ หมอื นกบั สงิ่ ชวั่ รา้ ยทโี่ จ
วจนิ่ เขา้ ใจเลย กลา่ วใหถ้ กู คอื เม่อื ครยู่ งั เหมอื นกนั แต่
หลังจากพบกับทารกผูน้ ้ี สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยก็ดูมคี วาม
เปน็ มนษุ ยข์ น้ึ มา
โจวจนิ่ สงั เกตดอู ยา่ งละเอยี ด และแน่ใจวา่ ไอโลหติ ท่ี
จางหายไปไมใ่ ชภ่ าพลวงตาของตน กายภายในของสงิ่
ชวั่ รา้ ยตวั น้อยตนนี้แผไ่ อปราณเยน็ ยะเยอื กออกมาเบาๆ
พัดพาไอโลหิตจนสลายไป หรอื อาจจะกดกลับสู่กาย
ภายในแลว้
ไอปราณเยน็ ยะเยอื กน้ี มใิ ชโ่ จวจนิ่ ไมร่ ูจ้ กั เขาเคย
สมั ผสั มนั จากรา่ งกายของเยย่ี นจวิ่ เฉา มนั มชี อ่ื ทไี่ พเราะ
วา่ วชิ าอายวุ ฒั นะ
หรอื วา่ …เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยกฝ็ กึ วชิ าอายวุ ฒั นะ?
กระบวนทา่ เฉพาะของวชิ าอายวุ ฒั นะ โจวจนิ่ ไมเ่ คย
ศกึ ษา แตด่ จู ากพลงั ทําลายลา้ งของเยยี่ นจวิ่ เฉา วชิ า
อายวุ ฒั นะนา่ จะสามารถตา้ นทานสงิ่ ชวั่ รา้ ยเหลา่ น้ีได้
ตามหลกั แลว้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยไมม่ ที างฝกึ วชิ าอายวุ ฒั นะ
และไมอ่ าจฝกึ ได้ เวน้ แตใ่ นรา่ งกายของสงิ่ ชวั่ รา้ ยนั้นจะ
มตี นั ภายในทสี่ ามารถตา้ นทานวชิ าอายวุ ฒั นะอยู่
ทวา่ เม่อื ครปู่ ลอ่ ยไอโลหติ นา่ กลวั เชน่ นัน้ ได้ ทําใหร้ วู้ า่
แทจ้ รงิ ในรา่ ยกายของมนั เปน็ ตนั โลหติ
“คงมใิ ช…่ เจา้ สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อยตนน้ีมตี นั ภายในสอง
ดวงกระมงั ?”
ดวงหน่ึงคือตันภายในของวชิ าอายุวฒั นะ อกี ดวง
หน่ึงคอื ตนั โลหติ ของวชิ ามารโลหติ
การคาดเดาน้ีไรส้ าระยงิ่ นัก อยา่ งไรจนถงึ บดั น้ีกย็ งั
ไมเ่ คยมผี ใู้ ดมตี นั ภายในสองดวง นับประสาอะไรกบั ตนั
ภายในสองดวงทตี่ อ่ ตา้ นกนั ทวา่ หากรวมกบั คําพดู ของ
ทหารเผา่ มารแล้ว โจวจนิ่ รูส้ กึ วา่ สมมตฐิ านนี้อาจเป็น
ความจรงิ กไ็ ด้
เหล่าทหารเผ่ามารเรยี กมันว่ารา่ งรวมของเผ่า
ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร บางทอี าจหมายถงึ สงิ่ น้ี?
แมว้ า่ โจวจิน่ อยากเขา้ ใจความลึกลับของสิง่ ชวั่ รา้ ย
ตวั น้อย ทวา่ บดั น้ียงั ไมใ่ ชเ่ วลาทดี่ นี ัก ทหารเผา่ มารสค่ี น
ตายทนี่ ี่ ไมร่ ูว้ า่ เสยี งเคล่อื นไหวเม่อื ครูด่ งั ออกไปหรอื ไม่
ทวา่ ตอ่ ใหไ้ มด่ งั ออกไป หากสหายของทหารทงั้ สร่ี วู้ า่ พวก
เขาเกดิ เรอ่ื งข้นึ มา กต็ อ้ งพบวา่ พวกเขาหายตวั ไปดว้ ย
มใิ ชห่ รอื ?
ตวั ประกนั สําคญั อยา่ งทงั้ สองถกู พวกเขาสค่ี นนําเขา้
มา เหน็ ไดว้ า่ ทงั้ สมี่ ใิ ชค่ นเกยี จครา้ น ไมน่ านวงั มารกค็ งรู้
วา่ พวกเขาหายตวั ไป
โจวจนิ่ ใชพ้ ลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ า้ ยศพคนทงั้ สเ่ี ขา้ ไป
ในโลงศพหยกแลว้ ปดิ ฝา เอย่ กบั หลวั ชา่ น้อยวา่ “ขา้ จะ
ไปแลว้ เจา้ จะไปหรอื ไม?่ ”
หลัวช่าน้อยไม่ตอบ แต่มองทารกหญิงตัวน้อยใน
ออ้ มแขนอยา่ งเชอ่ื ฟงั
โจวจนิ่ คดิ อยคู่ รหู่ น่ึงแลว้ ถามวา่ “เจา้ รจู้ กั นางหรอื ?”
หลวั ชา่ น้อยเรยี นรูค้ ําพดู ของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื “อวู า้ อู
วา้ ”
โจวจนิ่ “…”
จๆู่ โจวจนิ่ กค็ าดเดาวา่ “นางคงไมใ่ ชน่ ้องสาวเจา้
กระมงั ?”
ไมเ่ ชน่ นัน้ จะอธบิ ายสงิ่ ทเี่ กดิ ขน้ึ กบั มนั อยา่ งไร?
หลวั ชา่ น้อยอา้ ปาก “น้อง สาว”
โจวจนิ่ ตกตะลงึ “เปน็ น้องสาวของเจา้ จรงิ ๆ ดว้ ยร!ึ ”
หลัวชา่ น้อยแคก่ ําลังเป็นนกแกว้ เรยี นภาษาเท่านั้น
แต่โจวจิ่นกลับเข้าใจวา่ เขาเป็นพ่ีชายของทารกหญิง
จรงิ ๆ จะวา่ ไปขอ้ สรุปน้ีกค็ อ่ นขา้ งน่าเช่อื ถอื คนเราจะ
สามารถกลบั เน้ือกลบั ตวั กย็ ามอยตู่ อ่ หนา้ ญาตสิ นิทของ
ตนมใิ ชห่ รอื
ห่วงใยน้องสาวตนเช่นน้ี ทําให้เห็นวา่ ความเป็น
มนษุ ยข์ องมนั กม็ ไิ ดห้ ายไปโดยสนิ้ เชงิ
โจวจิน่ เดินไปหาหลัวชา่ น้อย เอ้อื มมอื ออกไปกอด
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื “เอาละ สง่ น้องสาวมาใหข้ า้ เถอะ พวกเรา
ตอ้ งไปจากทน่ี ่ีกอ่ น”
ทนั ใดนั้นหลวั ชา่ น้อยกก็ ลายรา่ งเปน็ ถงั เลก็ ๆ พงุ่ ใส่
โจวจนิ่ !
ฉากนี้เกิดข้ึนกะทันหนั เกินไป โจวจิ่นไม่ทันตัง้ ตัว
รูส้ กึ ตวั อกี ทจี ะใชพ้ ลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ส็ ายไปเสยี แลว้
ทําได้เพยี งรบี ขวา้ งอาวธุ เวทป้องกันตัว มนั คือเจดียท์ ่ี
ชาวนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธมิ์ อบใหเ้ ขาไว้
กล่าววา่ หากไมใ่ ชท่ างเลือกสุดท้ายก็อยา่ ได้นําออก
มาใช้ เพราะมนั สามารถป้องกนั การโจมตรี ุนแรงของผู้
พทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มารได้
แตแ่ ลว้ ของชว่ ยชวี ติ เชน่ น้ีกถ็ กู พบั ไวใ้ นมอื ของหลวั
ชา่ น้อย
โจวจิน่ ไมค่ ิดวา่ หลัวชา่ น้อยจะดุรา้ ยถึงเพยี งนี้ แม้
เจดยี จ์ ะไมแ่ ตก แตก่ ถ็ กู ชนจนรา้ ว บางทเี จดยี เ์ ชน่ น้ีอาจ
จะใชท้ หี ลงั ได้ แตไ่ มอ่ าจใชก้ บั ยอดฝมี อื ระดบั สงู ได้
“ขา้ …” โจวจนิ่ ปวดฟนั เหลอื เกนิ “ขา้ แคก่ ลวั เจา้ อมุ้
ไมไ่ หว เลยจะชว่ ยเจา้ อมุ้ เทา่ นัน้ ”
หลวั ชา่ น้อยอมุ้ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื เหาะไปบนโลงศพหยก
กม้ ลงมองโจวจนิ่ และแยกเขย้ี วใสอ่ ยา่ งดรุ า้ ย!
โจวจนิ่ กมุ ขมบั อยา่ งหมดหนทาง
ปนี ้ีจะเปน็ คนดยี ากเยน็ เชน่ นี้เชยี วหรอื ?
แน่นอนวา่ กําลงั ของหลวั ชา่ น้อยอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ได้
แตเ่ ขาตวั เลก็ แขนสนั้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กอ็ วบอว้ น เม่อื เปน็
เชน่ นี้ ทา่ ทางอมุ้ คนของเขาจงึ ดตู ลกยงิ่ นัก
โจวจนิ่ เดนิ อยดู่ า้ นหนา้ เหลอื บมองสงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อย
ด้วยใบหน้าเรยี บเฉยเป็นครงั้ คราว แต่ก็ยังคงกลั้น
หวั เราะไวไ้ มไ่ หว
หลัวชา่ น้อยเหน็ สายตาของเขา พลันแยกเขยี้ วใส่
อยา่ งดดุ นั !
ทงั้ สามออกจากเขตหวงหา้ มโดยไรอ้ ปุ สรรคขดั ขวาง
“เจา้ มคี รอบครวั อยทู่ นี่ ี่อกี หรอื ไม?่ ” โจวจนิ่ ถามหลวั
ชา่ น้อย
หลวั ชา่ น้อยยงั คงไมต่ อบ
โจวจนิ่ สูดหายใจและเอย่ วา่ “ขา้ มคี นตดิ ตามถกู ขงั
อยทู่ ่ีนี่ ขา้ ต้องไปตามหาเขา หรอื ไมพ่ วกเจ้ามากับขา้
หลงั จากหาเขาเจอแลว้ ขา้ จะพาพวกเจา้ ออกไป ขา้ จํา
ทางเขา้ มาได”้
โจวจิน่ ไม่แน่ใจวา่ สิง่ ชวั่ รา้ ยตัวน้อยจะเข้าใจคําพูด
ของตนหรอื ไม่ แตเ่ ม่อื เขาเลยี้ วขวาไปตามหาคน สงิ่ ชวั่
รา้ ยตวั น้อยกอ็ มุ้ ทารกตามไป
โดยธรรมชาติ หลัวชา่ น้อยไมเ่ ดนิ ตามถนนเชน่ คน
ปรกติ เขาอมุ้ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ใชว้ ชิ าตวั เบากระโดดเหาะ
เหนิ ไปในความมดื ดว้ ยความเรว็ ทม่ี องไมเ่ หน็
กลบั คาดไมถ่ งึ วา่ หลงั พวกเขาออกมาจากโถงมดื ไม่
นาน ไขน่ ้อยทงั้ สามกบั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ม็ าตามหา
ไขน่ ้อยทงั้ สามโผลห่ วั เลก็ ๆ จากดา้ นหลงั ตน้ ไมใ้ หญ่
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ โ็ ผลห่ วั นกของตนมองไปทางโถงมดื
อยา่ งลบั ๆ ลอ่ ๆ
“ปลอดภยั !” เสย่ี วเปา่ กลา่ ว
ตา้ เปา่ พยกั หนา้ กา้ วออกมาอยา่ งระมดั ระวงั
เสยี่ วเปา่ กบั เออ้ รเ์ ปา่ กต็ ามหลงั ไปตดิ ๆ
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ เ็ ดนิ ตามไป
ชายชรามองดูไข่น้อยทัง้ สามเข้าใกล้โถงมืดอย่าง
ไมม่ สี งิ่ ใดทแี่ ยไ่ ปกวา่ นี้ “บอกตามตรงนะ พวกเจา้ ไมต่ อ้ ง
ไปทน่ี ัน่ หรอก ไอมารทนี่ ัน้ รนุ แรงมาก ขา้ สงสยั วา่ ดา้ นใน
นั้นจะมยี อดฝีมอื เผา่ มารที่ดุรา้ ยยงิ่ นัก ไมใ่ ชส่ ิง่ ท่ีพวก
เจา้ …แคก่ ไมใ่ ชส่ งิ่ ทพี่ วกเราจะสามารถจดั การได”้
“ขขี้ ลาด!” เสย่ี วเปา่ สะบดั หนา้ เอย่
“แบร!่ ” เออ้ รเ์ ปา่ แลบลนิ้ ใสเ่ ขา
ชายชรา “…”
เอาเลยๆๆ เขา้ ไปเลย พวกเจา้ คงเขา้ ไปไดก้ ระมงั ?
แน่นอน ไข่น้อยทัง้ สามพุง่ เข้าไปข้างในอยา่ งกล้า
หาญ เพ่อื น้องสาว แมแ้ ตเ่ ออ้ รเ์ ปา่ ทก่ี ลา้ หาญน้อยทสี่ ดุ
กย็ งั ไมท่ ําตวั เปน็ เดก็
ทวา่ สงิ่ ทท่ี งั้ สามไมค่ าดคดิ คอื เม่อื พวกเขาเดนิ ไปได้
ครง่ึ ทางกถ็ กู วตั ถทุ ม่ี องไมเ่ หน็ ขวางไว้
“โอย้ หวั ขา้ ” เออ้ รเ์ ปา่ กมุ หนา้ ผากทเ่ี จบ็ ปวด
เสย่ี วเปา่ ยน่ื นวิ้ ออกมาจมิ้ เกราะกําบงั ทคี่ ลา้ ยคล่นื น้าํ
ตรงหนา้ เขา ยามไมส่ มั ผสั มองไมเ่ หน็ ตอ้ งจมิ้ ดเู ทา่ นัน้
จงึ เผยรปู รา่ ง
“นี่มนั อะไร?” เสย่ี วเปา่ ถาม
ตา้ เปา่ กไ็ มร่ ู้
ตา้ เปา่ มองไปทชี่ ายชรา
ชายชราไอเบาๆ “น่ีเปน็ มา่ นพลงั ของเผา่ มาร เทยี บ
ได้กับระฆงั ทองขนาดใหญ่ ซ่งึ ครอบคลุมทัว่ ทัง้ วงั ไม่
สามารถเขา้ ไปไดห้ ากไมม่ กี ญุ แจ”
ซง่ึ กห็ มายความวา่ การขนี่ กหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ ไปก็
ไมอ่ าจทําได้
เสยี่ วเปา่ อา้ ปากจะกดั แตก่ ล็ ่นื จนกดั ไมเ่ ขา้
ตา้ เป่าครุน่ คดิ อยคู่ รูห่ น่ึง แลว้ ดงึ มดี สนั้ จากเอวฟนั
ฉับ!
นี่เปน็ หน่ึงในอาวธุ ทท่ี รงพลงั ทส่ี ุดทถี่ กู หลอมขน้ึ โดย
สกลุ ซาง หากเรยี กวา่ เปน็ อาวธุ เทพกไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งเกนิ จรงิ
แตแ่ ลว้ มนั กไ็ มอ่ าจทําอะไรมา่ นพลงั ได้
เม่อื แทงมดี สนั้ เขา้ ไป ราวกบั แทงเขา้ ไปในกลมุ่ กอ้ น
น้าํ ทเ่ี คล่อื นไหว น้าํ สามารถตดั ใหเ้ ปน็ รไู ดห้ รอื ? คําตอบ
คอื ไม่
เออ้ รเ์ ปา่ รอ้ นใจจนรอ้ งไห้ “ทําอยา่ งไรดลี ะ? หาน้อง
สาวไมเ่ จอ…ฮอื ๆๆ…”
เขาเกาะมา่ นพลงั ระเบดิ เสยี งรอ้ งไห้ น้าํ ตาทไ่ี หลอาบ
แกม้ หยดลงมา ทนั ใดนัน้ สงิ่ ทไ่ี มค่ าดคดิ กเ็ กดิ ขน้ึ มา่ น
พ ลั ง ที่ เ ค ย ด้ื อ ดึ ง ไ ม่ เ ป ล่ี ย น แ ป ล ง เ ปิ ด อ อ ก อ ย่า ง ไ ม่ รู ้
สาเหตุ
ไมม่ ใี ครเขา้ ใจวา่ สงิ่ น้ีเกดิ ขน้ึ ไดอ้ ยา่ งไร
ม่านพลังด้านหน้าเอ้อรเ์ ป่าสลายออกเป็นจุดแรก
เขารบี ถลาเขา้ ไป “โอย๊ !”
º··èÕ 15 àÂÕè¹àÊèÕÂÇ«è×Í
¼éÙà»ç¹·èÕÃÑ¡ã¤ÃèàÍç¹´Ù!
หลังจากเออ้ รเ์ ป่าเขา้ ไป ม่านพลังด้านหน้าต้าเป่า
และเสยี่ วเป่ากเ็ กดิ รูขนาดใหญข่ น้ึ เชน่ กนั ทงั้ สองใชข้ า
สนั้ ๆ กระโดดผา่ นเขา้ ไป
หลงั จากไดเ้ หน็ การอญั เชญิ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ฟนั
เหลก็ ปะทะเถาวลั ยป์ ีศาจ ชายชรากร็ ูส้ กึ วา่ ตนสามารถ
ทําใจยอมรบั ไดแ้ ลว้ แมจ้ ะไมเ่ ขา้ ใจวา่ เจา้ ตวั เลก็ เหลา่ น้ี
ทําไดอ้ ยา่ งไร
เรอ่ื งของน้องสาว ไข่น้อยทัง้ สามไม่ได้ใหช้ ายชรา
เขา้ ไปกอ่ น แตช่ ายชราเสนอตวั เปน็ ผนู้ ําทาง “พวกเจา้
รอทป่ี ระตู ขา้ จะไปดสู ถานการณ์กอ่ น หากมอี นั ตราย
อะไร…”
กอ่ นจะเอย่ จบ กพ็ บวา่ ไขน่ ้อยทงั้ สามกําลงั มองเขา
ดว้ ยความสงสยั
ความสงสัยนั้นไม่ใช่เพียงความสงสัย ทว่ายังดู
เหมอื นเจอื ปนไปดว้ ยรอ่ งรอย…แหง่ ความดถู กู !
ราวกบั รูส้ กึ วา่ เขาจะเขา้ ไปทําใหเ้ รอ่ื งราวยงุ่ ยากกวา่
เดมิ จะวา่ ไปแลว้ เขาไมน่ ่าเช่อื ถอื เชน่ นี้เชยี วหรอื ? ลอ่
ทหารเผ่ามารมาเป็นความผิดเขาหรอื ? ผู้ใดเอะอะ
โวยวายกอ่ นกนิ ผลไมก้ นั ละ? เขาไมไ่ ดห้ า้ มแลว้ หรอื ?
แลว้ ก…็
ไม่มีแล้วก็อกี ต่อไปแล้ว ไขน่ ้อยทัง้ สามเขา้ ไปด้วย
ใบหนา้ หยงิ่ ยโส
ชายชรากุมหวั ใจ ไมช่ า้ กเ็ รว็ เขาต้องโมโหตายด้วย
น้าํ มอื เจา้ หวั ขนพวกน้ีแน่!
คนสค่ี นและนกหน่ึงตวั เขา้ มาในหอ้ งโถงมดื คราบ
เลือดบนพ้ืนโจวจิน่ หาวธิ ลี บออกไปแล้ว รอ่ งรอยการ
ตอ่ สูก้ ถ็ กู ปกปิดไวใ้ หม้ ากทส่ี ุด หากไมด่ ใู หด้ กี จ็ ะมองไม่
เหน็ ทวา่ ไขน่ ้อยทงั้ สามไมใ่ ชเ่ ดก็ ธรรมดา โดยเฉพาะตา้
เปา่ เขามองดอู ยา่ งละเอยี ด
เขาเหน็ สว่ นทแ่ี ตกออกมา ซ่งึ มขี นาดประมาณเลบ็
มอื ทฐี่ านของกําแพง
หากเปน็ คนธรรมดากย็ ากทจี่ ะตดั สนิ ไดว้ า่ มนั มาจาก
ทใี่ ด แตต่ า้ เปา่ จํามนั ได้ ชดุ เกราะของทหารเผา่ มารทจี่ บั
พวกเขามาทําจากวสั ดนุ ี้
ตา้ เปา่ หยบิ กระดาษปากกาออกมาเขยี นใหช้ ายชราดู
‘เปดิ โลงศพ’
สนั้ ๆ กระชบั ไดใ้ จความเชน่ นี้เลยหรอื ?
ขอความกรุณาผอู้ าวโุ สจวั ๋ ฉ่ือชว่ ยเปิดโลงศพไดห้ รอื
ไม?่
เขยี นอกี สกั คําสองคําจะเหน่ือยเจา้ หรอื อยา่ งไร?
ชายชรากลอกตา เดินออ้ มไปด้านหลังฝาโลงและ
ผลกั มนั ออก
เขาอยใู่ นเขตตอ้ งหา้ มมาหลายปแี ลว้ กย็ งั ไมร่ แู้ น่ชดั
วา่ ทนี่ ี่คอื ทใี่ ด แลว้ ชาวเผา่ มารกลมุ่ นี้จะเลน่ ลกู ไมอ้ ะไร
แตศ่ พในโลงเหลา่ นี้เขารูจ้ กั เหน็ ไดช้ ดั วา่ เปน็ ทหารเผา่
มารทเ่ี หน็ อยใู่ กลๆ้ กอ่ นจะถกู ขงั ในคกุ ใตด้ นิ
ดูจากศพของพวกเขาเหมือนเพงิ่ ตายไปไม่นานนัก
และเป็นการตายอยา่ งโหดเหย้ี มยงิ่ นัก คนหน่ึงกระดกู
หกั ทงั้ ตวั อกี สามคนกค็ อหกั
นี่คอื โลงศพหยกทที่ ําจากหยกเยน็ พนั ปี วา่ กนั วา่ ชว่ ย
ปกป้องมใิ หร้ า่ งผกุ รอ่ นและสะกดพลงั ปราณได้ สรุปได้
วา่ เปน็ สมบตั ลิ ้าํ คา่ ชายชราไมม่ ที างคดิ วา่ พวกเขาทําผดิ
พลาดครงั้ ใหญ่ จงึ ถกู เผา่ มารกําจดั แลว้ เกบ็ รา่ งไวใ้ น
โลงหยกเยน็ พนั ปี
พวกเขาตอ้ งถกู คนฆา่ ตายเปน็ แน่!
ใครกนั ละ?
“ลกู ปดั ” เสยี่ วเปา่ กม้ ลงหยบิ ลกู ปดั ขนาดเทา่ เมด็ ถวั่