เผา่ มาร คนธรรมดากต็ อ้ งปกปอ้ ง”
อวหี๋ วนั่ ส่งสายตาท่ีดูเหมือนยมิ้ แต่ไม่ยมิ้ พวกเรา
สองสามคนดเู หมอื นคนธรรมดาร?ึ
“พวกเจ้าชา่ งกล้านัก บุกเขา้ มาสรา้ งปัญหาในดิน
แดนเผา่ มารของพวกขา้ ขา้ แนะนําใหเ้ จา้ รบี คนื เดก็ นั่น
มาซะ เหน็ แกอ่ าจารยป์ ่ขู องพวกเจา้ ขา้ จะไวช้ วี ติ พวก
เจา้ สกั หน หากไมเ่ ชน่ นัน้ …”
คนท่ีเอย่ เป็นยอดฝีมือขัน้ ไท่ซวผี ู้หน่ึงแหง่ เผ่ามาร
เขาสวมเส้อื คลมุ สดี ําอยใู่ นความมดื
รา่ งกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายน่าสะพรงึ กลัว ในแง่
ระดบั เขาอาจไลเ่ ลย่ี กบั ผพู้ ทิ กั ษ์ใหญแ่ หง่ เผา่ มาร แตด่ ู
เหมอื นเขาจะเกง่ กวา่ ในดา้ นเพลงยทุ ธแ์ ละการฝกึ พลงั
ดา้ นหลงั เขา มยี อดฝมี อื ระดบั เดยี วกนั กวา่ ยสี่ บิ คน
ทวา่ ไมใ่ ชร่ ะดบั สงู สดุ แตเ่ ปน็ ระดบั กลางหรอื ระดบั สงู
กลมุ่ ใหญโ่ ตเชน่ น้ีแมแ้ ตน่ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ย็ งั ปวดหวั
“อาจารยป์ นู่ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําลงั ปดิ ตวั บําเพญ็ พวก
ผบู้ าํ เพญ็ พรตอวช้ี งิ กก็ ําลงั เฝา้ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ยอดฝมี อื
ทส่ี ง่ มาไดจ้ งึ ไมม่ ากนัก บดั น้ีลําบากแลว้ เผา่ มารกําลงั
จะเดด็ หวั เหลา่ ยอดฝมี อื ” จงิ้ อโู๋ จว้ ทอดถอนใจ
อวหี๋ วนั่ ไมไ่ ดฟ้ งั ทเี่ ขาเอย่ แมแ้ ตน่ ้อย แตก่ ลบั จอ้ งไป
ทบ่ี รุ ษุ หน่มุ ชดุ ดําคนหน่ึงในนัน้ ดา้ นหลงั เขามยี อดฝมี อื
หลายคนทแ่ี ตง่ ตวั เหมอื นกนั ตามมาอกี ไมน่ ้อย
แน่นอนวา่ น่ีไมใ่ ชป่ ระเดน็ ประเดน็ คอื เขากําลังอมุ้
เดก็ คนหน่ึงในออ้ มแขน อวหี๋ วนั่ สงสยั วา่ นัน่ จะเปน็ เสย่ี ว
เจา!
º··èÕ 25 ÃÒªÒµéÒà»èÒ!
อกี อยา่ งอวหี๋ วนั่ กร็ สู้ กึ วา่ ชดุ ของคนเหลา่ น้ีดคู นุ้ ตา
อวหี๋ วนั่ หนั มองโจวจนิ่ ทเี่ ยยี่ นจวิ่ เฉาอมุ้ อยู่ “ทา่ นรสู้ กึ
หรอื ไมว่ า่ ชดุ ของพวกเขาดเู หมอื นกนั ?”
เย่ียนจิ่วเฉาก็รูส้ ึกเช่นนั้นนานแล้ว โจวจิ่นสวม
เส้อื ผา้ เหมอื นคนนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ แมแ้ ตช่ ดุ ทโ่ี จวจนิ่ สวม
ใหเ้ ยยี่ นเสยี่ วซ่อื กเ็ ปน็ ชดุ ของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ย เหน็ ได้
วา่ โจวจิ่นกับนิกายศักดิ์สิทธติ์ ้องมีบางอย่างเกี่ยวข้อง
กนั ?
“ตลอดเวลาทโ่ี จวจนิ่ หายตวั ไป อาจจะอยกู่ บั นิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธหิ์ รอื ไม?่ ” อวหี๋ วนั่ กระซบิ
เยย่ี นจวิ่ เฉาพยกั หนา้ “กเ็ ปน็ ไปได”้
“เช่นนั้นเราจะช่วยพวกเขาหรอื ไม่?” อวหี๋ วนั่ เอ่ย
พลางมองเหล่านิกายศักดิส์ ิทธทิ์ ี่เผชญิ หน้ากับเผา่ มาร
อยกู่ ลางอากาศ
อนั ทจ่ี รงิ อวหี๋ วนั่ ไมค่ อ่ ยรเู้ กยี่ วกบั วรยทุ ธม์ ากนัก แต่
เธอก็ยังรูส้ ึกได้ว่าพลังของเผ่ามารเหนือกว่านิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
บางทอี าจเปน็ ตามทจ่ี งิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ว ดว้ ยเหตผุ ลตา่ งๆ
ยอดฝมี อื นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มอ่ าจสง่ กองกําลงั มาไดอ้ ยา่ ง
เตม็ ที่
“พวกเขารอใหอ้ าจารยป์ ่อู อกจากการบําเพญ็ กอ่ นไม่
ไดห้ รอื ?” อวหี๋ วนั่ กระซบิ
“มันอาจจะเก่ียวข้องกับโจวจิ่น” เยยี่ นจิ่วเฉาเอย่
พลางมองใบหนา้ ทหี่ ลบั ใหลของโจวจนิ่
“เชน่ นัน้ เราจะชว่ ยพวกเขาหรอื ไม?่ ” อวหี๋ วนั่ ถาม
“เจา้ อยากชว่ ยหรอื ไม?่ ” เยยี่ นจวิ่ เฉาถาม
อวหี๋ วนั่ ถมู อื เงยี บๆ “ขา้ คดิ วา่ …ตอ่ ใหอ้ ยากชว่ ย เราก็
ชว่ ยไมไ่ ด”้
โจวจนิ่ กถ็ กู พามาพวั พนั กบั ทน่ี ี่ หากเอย่ สงิ่ ทไี่ มค่ วร
เดมิ ทนี ่ีเป็นความแคน้ ระหวา่ งดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั เผา่
มาร ไมเ่ กยี่ วกบั พวกเขาหรอื โจวจนิ่ แมแ้ ตน่ ้อย พวกเขา
ไมจ่ ําเปน็ ตอ้ งชว่ ย นี่คอื เหตผุ ลหน่ึง
สอง ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ปลกเกนิ ไป แมพ้ วกเขาจะ
มนั่ ใจ ทวา่ ไมอ่ วดดี อกี อยา่ งพวกเขายงั ตอ้ งมชี วี ติ ไป
ตามหาไข่น้อยทัง้ สาม หากพวกเขาสละชีวติ เพ่ือคน
สํานักใหญผ่ ชู้ อบธรรมกลมุ่ นี้ แลว้ ผใู้ ดจะเลยี้ งดบู ตุ รของ
พวกเขา?
ระหวา่ งทส่ี องคนสนทนา ทงั้ สองฝา่ ยไดเ้ รมิ่ ปะทะกนั
บนฟา้
วนุ่ วายเพยี งใด อวหี๋ วนั่ ไมเ่ อย่ ถงึ เธอไมใ่ ชแ่ นวหนา้ ท่ี
ไมเ่ คยสมั ผสั มากอ่ น ทวา่ ยามนัน้ ไดแ้ ตด่ แู ลผบู้ าดเจบ็ ใน
กระโจม น้อยนักทจี่ ะเหน็ คนสงั หารกนั อยา่ งจรงิ จงั ทห่ี
มงิ ตกู บั เผา่ พอ่ มดเคยเหน็ สองสามครงั้ แตพ่ ลงั การตอ่ สู้
ของคนเหล่านั้น เทียบได้กับพลังการต่อสู้ของนิกาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั เผา่ มารหรอื ?
การระเบดิ ของพลงั แตล่ ะครงั้ ราวกบั โคมไฟดอกไม้
ไฟทร่ี ะเบดิ ในทอ้ งฟา้ ยามค่าํ คนื อวหี๋ วนั่ ต่นื ตา แทบจะ
บอกไมไ่ ดว้ า่ ใครเปน็ ใคร
เวลาน้ีเอง เยย่ี นจวิ่ เฉายดั โจวจนิ่ ใสใ่ นออ้ มแขนของ
จิ้งอู๋โจ้วและตะโกนว่า “อย่ากลัวเลยสหายนิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ขา้ มาชว่ ยแลว้ !”
เขาเอย่ แล้วก็เหาะข้ึนไปอยูข่ ้างผู้บําเพญ็ หน่มุ ใน
ออ้ มแขนเขาอมุ้ เดก็ คนหน่ึงไว้ ไมอ่ าจใชพ้ ลงั ได้ ถกู ยอด
ฝมี อื เผา่ มารตรงึ ไวอ้ ยา่ งนา่ อนาถ
ความแข็งแกรง่ ของเขาสูงสุดในบรรดายอดฝีมือ
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ เขาถกู ตรงึ ไว้ ซง่ึ กห็ มายความวา่ ความ
สามารถในการตอ่ สโู้ ดยรวมลดลงอยา่ งมาก
เย่ียนจิ่วเฉาเตะยอดฝีมือเผ่ามารคนหน่ึ งที่ลอบ
โจมตแี ละเอย่ กบั เขาวา่ “สง่ เดก็ มาใหข้ า้ ! เจา้ ใชพ้ ลงั ตอ่ สู้
ศตั รใู หเ้ ตม็ ท!่ี ”
สุ่ยเยวช่ ิงเหลือบมองเยี่ยนจิ่วเฉาปราดหน่ึงกลาง
ความวนุ่ วาย
เขาไมร่ จู้ กั เยยี่ นจวิ่ เฉาเปน็ ทแี่ น่นอน แตด่ ว้ ยใบหนา้
ทน่ี า่ เชอ่ื ถอื ของเยยี่ นจวิ่ เฉา งดงามราวกบั เทพเซยี น ไม่
เหมอื นไอส้ ารเลวทจี่ ะลกั พาตวั เดก็ หนีไป
เยย่ี นจวิ่ เฉามที า่ ทางนา่ เกรงขาม อารมณ์เครง่ ขรมึ
และดวงตาทจ่ี รงิ จงั
สยุ่ เยวช่ งิ พยกั หนา้ และมอบเดก็ ใหเ้ ขา “ขอบใจสหาย
ทา่ นถอยไปกอ่ น ไมอ่ ยากใหบ้ าดเจบ็ ขา้ จดั การพวกเขา
เอง! หากสหายมกี ําลงั เหลอื โปรดชว่ ยเหลา่ ศษิ ยน์ ้องขา้
จดั การทหารดา้ นลา่ งนัน่ ”
แมก้ องกําลังทน่ี ิกายศักดสิ์ ทิ ธสิ์ ง่ มาในครงั้ นี้ไมอ่ าจ
สู้เผ่ามาร ทวา่ ระดับของสุ่ยเยวช่ ิงนับวา่ สูงและด้วย
อาวธุ เวทนิกายศักดิส์ ิทธทิ์ ่ีมใี นตัว เขามนั่ ใจเจด็ ในสิบ
สว่ นวา่ สามารถเอาชนะยอดฝมี อื เผา่ มารกลมุ่ นี้ได้
และสงิ่ ทส่ี ยุ่ เยวช่ งิ ไมค่ ดิ ไมฝ่ นั หลงั จากบรุ ษุ ดจุ เทพ
เซยี นผนู้ ัน้ รบั เดก็ ไป กอ็ มุ้ เดก็ หนีไปจรงิ ๆ!!!
สยุ่ เยวช่ งิ “…”
สยุ่ เยวช่ งิ “!!!”
ไหนวา่ มาชว่ ยเขา? มาลกั พาตวั เดก็ ชดั ๆ?!
เดก็ ผนู้ ี้กค็ อื เสยี่ วเจา
เยยี่ นจวิ่ เฉาถอดเส้อื คลุมของทหารเผา่ มารคนหน่ึง
มาฉีกเปน็ สองสว่ น สะพายเสย่ี วเจาไวบ้ นหลงั สะพาย
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ไวท้ อี่ ก สว่ นโจวจนิ่ ยงั คงใหจ้ งิ้ อโู๋ จว้ แบกไว้
บนหลงั
อนั ทจี่ รงิ จงิ้ อโู๋ จว้ มาเพ่อื ฉวยประโยชน์ ทงั้ สองฝา่ ย
ต่อสู้กันดุเดือดเชน่ นี้ ไมร่ ูว้ า่ ทําสมบตั ิหล่นไวม้ ากมาย
เทา่ ใด เกบ็ กลบั ไปขายคงไดร้ าคาดไี มน่ ้อยเลย!
จงิ้ อโู๋ จว้ กดั ฟนั ชะงกั กา้ ว จะสง่ โจวจนิ่ คนื ใหเ้ ยยี่ นจวิ่
เฉา “ขา้ วา่ เราแยกกนั ตรงนี้เถอะ!”
เยย่ี นจวิ่ เฉากบั อวหี๋ วนั่ หยดุ ชะงกั ขณะนัน้ ทหารเผา่
มารคนหน่ึงแวบมาดว้ ยความเรว็
เยยี่ นจวิ่ เฉาไมต่ ่นื ตระหนก ใชฝ้ า่ มอื ตบเขาจนลอย
ไป และหยบิ อาวธุ ของเขามาวางบนคอของจงิ้ อโู๋ จว้ “เจา้
ปลวิ ไปแลว้ ? หรอื วา่ ขา้ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาถอื ดาบไม่
ได?้ ”
จงิ้ อโู๋ จว้ “…”
พวกเขาไมไ่ ดห้ นีจากวงั มารในทนั ที อยา่ งไรกย็ งั ไม่
พบไขน่ ้อยทงั้ สาม พวกเขายงั ไมส่ ามารถออกจากทน่ี ่ีได้
ในตอนนี้ พวกเขามาถงึ เรอื นทค่ี อ่ นขา้ งเงยี บสงบ
เยย่ี นจวิ่ เฉาใหจ้ งิ้ อโู๋ จว้ วางโจวจนิ่ ลงและถามอวหี๋ วนั่
วา่ “ยงั มยี าหรอื ไม?่ ”
“ม”ี อวหี๋ วนั่ หยบิ ยาฉิงซนิ สองเมด็ จากแขนเส้อื ปอ้ น
ใสป่ ากโจวจนิ่ และหลวั ชา่ น้อย
ที่ท้องของหลัวชา่ น้อยมรี อยแผล ดูเหมอื นวา่ พวก
เขาเพงิ่ ลงมดี หลวั ชา่ น้อย ทวา่ คนจากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ็
มาถงึ ทนั เวลาและชว่ ยหลวั ชา่ น้อยออกมาได้
ความลงั เลปรากฏขน้ึ บนใบหนา้ ของอวหี๋ วนั่
เยยี่ นจวิ่ เฉาเขา้ ใจความคดิ ของเธอ และเอย่ กบั เธอ
วา่ “เจา้ ไมต่ อ้ งขอบคณุ คนจากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธนิ์ ักหรอก
มคี นถกู จบั มามากมายเชน่ นัน้ พวกเขาชว่ ยเสยี่ วเจาคน
เดยี ว ไมใ่ ชเ่ พราะพวกเขาช่นื ชอบเสย่ี วเจา แตเ่ พราะ
เสี่ยวเจามปี ระโยชน์ตอ่ ประมุขมารมาก การชว่ ยเสี่ยว
เจากเ็ ทา่ กบั ทําใหป้ ระมขุ มารออ่ นแอลง น่ีคอื เป้าหมาย
ของพวกเขา”
อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้ ภายในใจพลนั รสู้ กึ ดขี น้ึ
หลวั ชา่ น้อยมพี ลงั การฟ้ นื ฟทู แ่ี ขง็ แกรง่ เม่อื คกู่ บั ยา
ฉิงซนิ ของอวหี๋ วนั่ เขากย็ งิ่ ฟ้ นื เรว็ กวา่ โจวจนิ่ เขาลมื ตา
ขน้ึ ทนั ทที เี่ หน็ อวหี๋ วนั่ กต็ กใจกระโดดโหยง!
อวหี๋ วนั่ หวั เราะคิกคัก เดินเข้าไปอุม้ หลัวชา่ น้อยท่ี
กระโดดขน้ึ โตะ๊ หนิ ลงมา เหมอื นกบั อมุ้ ไขน่ ้อยทงั้ สาม มอื
ออ่ นน่มุ ลบู ไลใ้ บหนา้ ของเขาอยา่ งออ่ นโยน “ยงั จําขา้ ได้
หรอื ไม?่ ”
หลวั ชา่ น้อยพยกั หนา้
อวหี๋ วนั่ เปดิ เส้อื ผา้ ของเขาและดทู ที่ อ้ งเลก็ ๆ “ยงั เจบ็
อยหู่ รอื ไม?่ ”
อนั ทจ่ี รงิ เธออยากรกั ษาบาดแผลใหห้ ลวั ชา่ น้อย แต่
พวกเขาออกมาตามหาเยยี่ นเสยี่ วซ่อื ไมค่ ดิ วา่ จะเขา้ มา
ในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธโิ์ ดยบงั เอญิ ไมไ่ ดน้ ํายามามากนัก มี
เพยี งยาฉิงซนิ ทเ่ี ธอมกั จะพกตดิ ตวั
หลวั ชา่ น้อยมองลงไปทท่ี อ้ งของเขา
หลวั ชา่ น้อยไมก่ ลวั ความเจบ็ ปวด
อวหี๋ วนั่ รสู้ กึ ปวดใจมาก
ไม่รูว้ ่านึกถึงสิ่งใด หลัวช่าน้อยหันมองไปรอบๆ
“น้อง…สาว…”
ความประหลาดใจพาดผา่ นดวงตาของอวหี๋ วนั่ หลวั
ชา่ น้อยพดู ไดแ้ ลว้ ดจี รงิ ๆ!
“น้อง…สาว…” หลวั ชา่ น้อยบดิ ตวั มองหาเยยี่ นเสยี่ ว
ซ่อื ทอ่ี ยใู่ นออ้ มแขนของอวหี๋ วนั่
“น้องสาวอยตู่ รงนัน้ นางหลบั อย”ู่ อวหี๋ วนั่ ชไ้ี ปทอ่ี ก
ของเยยี่ นจวิ่ เฉา “เม่อื ครเู่ จา้ อยกู่ บั น้องสาวหรอื ?”
หลวั ชา่ น้อยพยกั หนา้
อวหี๋ วนั่ อมุ้ หลวั ชา่ น้อยเดนิ ไป
หลัวช่าน้ อยในอ้อมแขนของอวีห๋ วัน่ แสดงออก
เหมอื นเดก็ ทวั่ ไป นอกจากผมทย่ี งุ่ เหยงิ เลก็ น้อย ดวงตา
ทโ่ี ตสกั หน่อย การพดู ไมค่ ลอ่ งนัก และความชวั่ รา้ ยใน
สายเลอื ดของเขาไดถ้ กู วชิ าอายวุ ฒั นะควบคมุ ไว้ ดงั นั้น
ยามนี้จงิ้ อโู๋ จว้ จงึ ไมร่ เู้ ลยวา่ เสย่ี วเจาคอื หลวั ชา่ โลหติ
จงิ้ อโู๋ จว้ รูส้ กึ วา่ เปน็ ไปไมไ่ ดท้ คี่ นอายเุ ทา่ ทงั้ สองจะให้
กําเนิดเดก็ โตอยา่ งโจวจนิ่ แตส่ องคนน้ีพอเปน็ ไปได้
ยงั หน่มุ ยงั สาวเชน่ นี้ มบี ตุ รสองคนแลว้ มไี ดม้ ดี เี สยี
จรงิ !
หลวั ชา่ น้อยไมเ่ หน็ เยย่ี นจวิ่ เฉาในสายตา เอาแตจ่ อ้ ง
มองเพียงน้องสาวในอ้อมแขนเย่ียนจิ่วเฉา “น้อง…
สาว…”
ดวงตาของเขาออ่ นโยนมาก ตา่ งจากสงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั
น้อยทเ่ี ขาเหน็ ในตอนแรก
อวหี๋ วนั่ รสู้ กึ ยนิ ดอี ยา่ งยงิ่
อวหี๋ วนั่ กําลังจะถามเขาวา่ เขารูท้ ี่อยูข่ องไข่น้อยทัง้
สามหรอื ไม่ ก็เหน็ หลัวช่าน้อยชี้ข้ึนไปบนฟ้า “บิน…
บนิ …”
สงิ่ ทห่ี ลวั ชา่ น้อยตอ้ งการบอก คอื ไขน่ ้อยทงั้ สามนั่ง
นกตวั ใหญบ่ นิ หนีไปแลว้
แตก่ อ่ นทอี่ วหี๋ วนั่ จะเขา้ ใจความหมาย ไขน่ ้อยทงั้ สาม
กน็ ัง่ นกตวั ใหญบ่ นิ กลบั มาแลว้ !
หลังจากโจวจิ่นสูญเสียพลังเวทไปกับนกหลวน
ศักดิส์ ิทธิ์ ต้าเป่าก็ใหน้ กหลวนศักดิส์ ิทธบิ์ ินกลับทันที
เขาไม่รูว้ า่ บดิ ามารดาได้มาที่น่ี ทัง้ ยงั ชว่ ยทุกคนที่เขา
ตอ้ งการชว่ ยออกมาดว้ ย
เ ข า ข่ี น ก ห ล ว น ศั ก ดิ์ สิ ท ธิ์ข นา ด ม หึ ม า บิ น ไ ป ยั ง
สนามรบทท่ี งั้ สองฝา่ ยตอ่ สกู้ นั อยา่ งไมเ่ กรงกลวั
“เจา!”
เขาใชเ้ สยี งนกออกคําสงั่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ า้ ปาก
พน่ เปลวไฟรนุ แรงและลกุ โชน
เปลวเพลงิ ตกลงบนรา่ งของทหารเผา่ มาร และเรมิ่
เผาไหมว้ รยทุ ธแ์ ละจติ วญิ ญาณของพวกเขา
เหลา่ ทหารเผา่ มารกรดี รอ้ งลม้ ลงกบั พ้นื
เสยี่ วเป่าและเออ้ รเ์ ป่ายงั คงพยายามอยา่ งไมล่ ดละ
ยดึ หลกั ความพากเพยี รทไี่ มม่ วี นั สญู เปลา่ กนิ ผลไมแ้ ละ
เมลด็ ตอ่ ไป
นกหลวนศักดิ์สิทธทิ์ ี่ทําได้เพียงพ่นไฟโดดเด่นจน
เยย่ี นจวิ่ เฉาไมอ่ าจไมส่ นใจ
กระทงั่ เม่อื เหน็ ไขน่ ้อยทงั้ สามทส่ี หี นา้ เยน็ ชา ไรเ้ ทยี ม
ทาน รว่ มกนั ทําลายเผา่ มารอยบู่ นหลงั นก เยยี่ นจวิ่ เฉาก็
รสู้ กึ ปวดฟนั จดี๊ !
º··Õè 26 ¡ÒÃÃÇÁµÑǢͧ¤Ãͺ¤ÃÑÇ
ลูกววั แรกเกิดไมก่ ลัวเสือ นั่นคือไขน่ ้อยทัง้ สามที่ข่ี
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ ปสรู้ บ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธบิ์ นิ ได้ พน่
ไฟไดร้ าวกบั นกเทพ รวมกบั การรว่ มมอื กนั อยา่ งเขา้ อก
เขา้ ใจ ยงิ่ ชว่ ยเสรมิ จดุ แขง็ ของนกหลวนศักดสิ์ ทิ ธเิ์ ป็น
อยา่ งดี
อยา่ งน้อยไขน่ ้อยทงั้ สามกค็ ดิ เชน่ นัน้
และเม่ือพวกเขาเหน็ วา่ กลุ่มทหารเผา่ มารธรรมดา
เหล่านั้นถูกเปลวเพลิงของนกหลวนศักดิส์ ิทธแิ์ ผดเผา
จนไมม่ เี รยี่ วแรงจะสูก้ ลบั ความมนั่ ใจของพวกเขากย็ งิ่
พวยพงุ่
กลา้ จบั น้องสาวและสหายทด่ี ขี องพวกเขา กต็ อ้ งมี
จดุ จบเชน่ นี้!
สดุ ยอดไขน่ ้อยไรเ้ ทยี มทานทงั้ สามมาแลว้ !
เวลาน้ี ยอดฝมี อื เผา่ มารกบั พรรคพวกของสยุ่ เยวช่ งิ
กําลงั ตอ่ สกู้ นั อยา่ งดเุ ดอื ด ศตั รขู องศตั รคู อื มติ ร คนชดุ
ดํากต็ อ่ สกู้ บั เผา่ มาร เชน่ นัน้ คนชดุ ดํากค็ อื มติ ร!
หลงั จากตา้ เปา่ จดั การทหารเผา่ มารอกี คนสําเรจ็ กข็ ี่
นกหลวนศักดิส์ ิทธผิ์ า่ นหน้าสุ่ยเยวช่ งิ ไป โดยไม่ลืมใช้
หมดั เลก็ ๆ ตบทไี่ หล่ของตนแล้วเอย่ วา่ “อยา่ กลัวเลย
สหายรกั ข้าอยูส่ ู้กับพวกเจ้า” ด้วยท่าทางหล่อเหลา
สะกดใจ!
สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ วา่ โลกใบนี้เสมอื นอยใู่ นจนิ ตนาการ
ท่ีแท้บนหลังของนกหลวนศักดิส์ ิทธกิ์ ็มเี ด็กอยสู่ าม
คน? เดก็ จากทใ่ี ดกนั ? เดก็ น้อยเชน่ นี้กส็ รู้ บไดแ้ ลว้ ? อกี
อยา่ ง ท่าทางและสีหน้าเชน่ นั้นหมายความวา่ อยา่ งไร
เจา้ ลงมาพดู กบั พวกขา้ ใหร้ เู้ รอ่ื ง!
สวบ!
ทหารเผ่ามารนายหน่ึงขวา้ งหอกไปทางสุ่ยเยวช่ ิง
จากพ้นื ดนิ
ดวงตาของตา้ เป่าเกดิ ประกายวาบ บงั คบั นกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธพิ์ น่ ไฟใหใ้ สห่ อกเลม่ นัน้
เปลวเพลงิ ดดู ซบั พลงั งานจากหอกทงั้ หมด เม่อื หอก
สญู เสยี แรงทเ่ี คยมกี ร็ ว่ งตกลงกลางอากาศ
สยุ่ เยวช่ งิ มองหอกดว้ ยสายตาทต่ี กตะลงึ เขาเตรยี ม
พรอ้ มตงั้ รบั แลว้ ทวา่ การโจมตนี ัน้ กไ็ มเ่ กดิ ขน้ึ เขามอง
ไปทต่ี า้ เปา่
ตา้ เปา่ เลกิ ควิ้ ขน้ึ
ชนะแลว้ สหาย!
ไมต่ อ้ งขอบคณุ หรอก!
“ขา้ …” สยุ่ เยวช่ งิ สําลกั เลก็ น้อย
จากทห่ี า่ งไกลออกไป เยยี่ นจวิ่ เฉาทกี่ ําลงั ดฉู ากน้ีปดิ
ตาอยา่ งจนใจ เขาทําอยา่ งไรไดบ้ า้ ง? เขาเองกส็ นิ้ หวงั …
ไขน่ ้อยทงั้ สามหาเรอ่ื งใสต่ วั ไมน่ ึกถงึ อนั ตราย ดงึ ดดู
ความเกลยี ดชงั ของเหลา่ ยอดฝมี อื เผา่ มารทงั้ หมด หาก
บอกวา่ เปลวเพลิงของนกหลวนศักดสิ์ ทิ ธริ์ ุนแรง นั่นก็
รุนแรงจรงิ ทวา่ มผี ลกับทหารเผา่ มารธรรมดาเท่านั้น
ยอดฝีมือขัน้ เลี่ยนชก่ี ับขัน้ ไท่ซวที ี่แท้จรงิ มิได้เกรงกลัว
เปลวเพลงิ เหลา่ น้ีเลย
เพยี งแต่ ไมก่ ลวั จะเปน็ เรอ่ื งน้ี แตห่ ากมตี วั ปญั หา
สรา้ งความป่ นั ปว่ นอยใู่ นสนามรบกเ็ ปน็ อกี เรอ่ื งหน่ึง
“ดขู า้ อซี๋ นั เตา่ —”
คาถาของยอดฝมี อื เผา่ มารยงั ไมท่ นั รา่ ยจบ เปลวไฟ
หน่ึงกพ็ งุ่ เขา้ มา เขากรดี รอ้ ง! สวา่ งจา้ จนตาแทบบอด!
ชา้ กอ่ น เขากําลงั จะใชท้ า่ ใด?
“ออ้ อซี๋ นั —”
ชงิ้ !
ถกู แสงสวา่ งจากเปลวเพลงิ แยงตาอกี ครงั้
ยอดฝมี อื เผา่ มาร “ขา้ เปน็ อะไรไป…”
ตอนแรกไขน่ ้อยทัง้ สามเล็งไปท่ีทหารเผา่ มารตรงๆ
แต่ต่อมาพวกเขาก็รูส้ ึกว่าทหารบนพ้ืนดินเหล่านั้น
อ่อนหัดเกินไป ไม่อาจเทียบเคียงพวกเขาท่ีมีความ
สามารถยอดเยย่ี มเพยี งน้ี พวกเขาจงึ บนิ เขา้ ไปในคา่ ย
เผา่ มาร และเรมิ่ โจมตไี มเ่ ลอื กหนา้
การโจมตีไม่เลือกหน้าก็หมายถึง…คนนิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มใ่ ชค่ นตาบอด! พวกเขาเองกถ็ กู แสงสาดจน
แทบทนไมไ่ หว
คนนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มอ่ าจตอ่ สไู้ ดข้ ณะหน่ึง
โชคดีท่ีไขน่ ้อยทัง้ สามบนิ เขา้ ไปในค่ายเผา่ มาร ดัง
นัน้ ความเสยี หายตอ่ เผา่ มารจงึ ยงั มมี ากกวา่
ไขน่ ้อยทงั้ สามไรเ้ ทยี มทาน! นี่แน่ะ! น่ีแน่ะ! น่ีแน่ะๆ
ๆ!
กล่าวตามตรง เปลวเพลิงเหล่าน้ีไม่อาจแผดเผา
ยอดฝมี อื ใหบ้ าดเจบ็ แตป่ ญั หาคอื …มนั สวา่ งเจดิ จา้ !
“บดั ซบ! ขา้ ลมื ตาไมข่ น้ึ !”
คา่ ยเผา่ มารอยใู่ นความโกลาหล จนกระทงั่ มงุ่ เปา้ ไป
ทนี่ ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ และโจมตถี กู คนของตน
ดว้ ยไหวพรบิ ของยอดฝมี อื สงู วยั คนหน่ึง เขาเอย่ ขน้ึ
วา่ “หลบั ตาใหห้ มด!”
ทกุ คนรบี หลบั ตา
ระดับอยา่ งพวกเขา ประสาทสัมผสั ทัง้ หา้ นั้นแตก
ตา่ งจากคนทวั่ ไป แมจ้ ะมองไมเ่ หน็ แตก่ ส็ ามารถรบั รู้
ตําแหน่งเฉพาะของศตั รผู า่ นการไดย้ นิ การสมั ผสั และ
แมก้ ระทงั่ ความผนั ผวนของพลงั งาน และแมน่ ยาํ เป็น
อยา่ งยงิ่
เยยี่ นจวิ่ เฉาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “พวกเจา้ รอทนี่ ี่ เดยี๋ ว
ขา้ กลบั มา”
ดังนั้น สุ่ยเยวช่ งิ จึงเหน็ สหายหน่มุ ที่เพงิ่ ลักพาตัว
เดก็ ไปวงิ่ กลบั มาอกี ครงั้
สุย่ เยวช่ งิ หายใจเฮอื กดว้ ยความประหลาดใจ วนั น้ี
มนั วนั อะไร พบเจอเรอ่ื งแปลกประหลาดมากมายเชน่ น้ี?
เยย่ี นจวิ่ เฉาชไี้ ปทเี่ ขา “ขา้ มาชว่ ยเจา้ แลว้ สหาย!”
สญั ญาณมอื เชน่ น้ีดคู นุ้ ๆ นะ…
สยุ่ เยวช่ งิ ไมเ่ ชอ่ื วา่ เขาจะมาชว่ ยตน ทวา่ คราวน้ีเยยี่ น
จวิ่ เฉารบี มงุ่ หนา้ ไปทคี่ า่ ยเผา่ มารกอ่ นจรงิ ๆ ซง่ึ สยุ่ เยวช่ งิ
เองยงั ไมก่ ลา้ เขา้ ไปดว้ ยซา้ํ
เยย่ี นจวิ่ เฉาพงุ่ เขา้ ไปอยา่ งรบี รอ้ นโดยไมล่ งั เล
เยย่ี นจวิ่ เฉารสู้ กึ ขมข่นื
บตุ รเวรอยใู่ นคา่ ยแลว้ เขาจะทําอยา่ งไรได…้
สยุ่ เยวช่ งิ เหน็ วา่ ครงั้ น้ีสหายหน่มุ ตงั้ ใจทจี่ ะจดั การกบั
ยอดฝมี อื เผา่ มารจรงิ ๆ เขาแทบจะใชพ้ ละกําลงั ทงั้ หมดท่ี
มอี ยู่ สยุ่ เยวช่ งิ ดไู มอ่ อกวา่ เขาใชว้ รยทุ ธใ์ ด แตด่ เู หมอื น
จะได้ผลทีเดียว ยามที่ยอดฝีมือเหล่านั้นเข้าใกล้เขา
ขอบเขตพลงั กถ็ กู สกดั กนั้
แทจ้ รงิ แลว้ ไมใ่ ชข่ อบเขตพลงั ทถ่ี กู สกดั กนั้ ทวา่ พลงั
ของพวกเขาถกู วชิ าอายวุ ฒั นะสะกดควบคมุ ไว้
วชิ าอายวุ ฒั นะสามารถชาํ ระล้างไอมาร ยอดฝีมอื
เผา่ มารจําเป็นต้องดูดซบั ไอมารจากฟ้าดินใหเ้ พยี งพอ
ตอ่ การใชง้ านของรา่ งกาย ทนั ทที พ่ี วกเขาไดร้ บั ไอมารไม่
เพยี งพอ รา่ งกายกจ็ ะออ่ นแอ
แน่นอนวา่ ไอมารทนี่ ่ีมมี ากเกนิ ไป เปน็ ไปไมไ่ ดท้ เี่ ยยี่ น
จวิ่ เฉาจะชาํ ระลา้ งทงั้ หมดไดใ้ นคราวเดยี ว เพยี งแตร่ อบ
ตวั เขาถกู ดดู จนกลายเปน็ ‘สญุ ญากาศ’
ทวา่ คนอน่ื ไมเ่ ขา้ ใจสถานการณ์นี้ เพยี งมองดกู ร็ สู้ กึ
วา่ เยยี่ นจวิ่ เฉามากลน้ ดว้ ยอทิ ธฤิ ทธิ์ แมแ้ ตย่ อดฝมี อื เผา่
มารกไ็ มก่ ลา้ สกู้ บั เขาในระยะประชดิ
เวลาน้ียอดฝีมือเผ่ามารคนหน่ึงจับทิศทางของนก
หลวนศักดิ์สิทธิ์ได้ เขาใช้มีดแหลมฟัน ส่งไอมาร
แข็งแกรง่ พุ่งโจมตีโดนปีกข้างหน่ึ งของนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ นบาดเจบ็ สาหสั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ รดี รอ้ ง
ปลวิ ตกลงกลางอากาศ
ไขน่ ้อยทงั้ สามกล็ อยหลดุ จากหลงั ของมนั
เยย่ี นจวิ่ เฉารบี เหาะขน้ึ ควา้ บตุ รเวรทงั้ สามเอาไวท้ นั
เวลา
เสยี่ วเปา่ และเออ้ รเ์ ปา่ เบกิ ตากวา้ ง “ทา่ นพอ่ !”
ตา้ เปา่ : เพ่อื นยาก
การตอ่ สรู้ ะหวา่ งสองฝา่ ยดเุ ดอื ดเชน่ นี้ สยุ่ เยวช่ งิ ไมม่ ี
ทางได้ยนิ วา่ ไขน่ ้อยทัง้ สองเรยี กเยย่ี นจิว่ เฉาวา่ ท่านพอ่
ความกล้าหาญของเยยี่ นจิว่ เฉาสรา้ งแรงบันดาลใจให้
เขา เขายงั เขา้ ใจผดิ วา่ เยยี่ นจวิ่ เฉาเปน็ คนพลดั ถนิ่ ไมค่ ดิ
วา่ จะเปน็ นักรบตวั จรงิ
ในฐานะศษิ ยเ์ อกแหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ
วา่ ตนไม่อาจปล่อยใหน้ ักรบผู้มีคุณธรรมสูงส่งต้องมา
ตายเพ่ือสามัญชนได้ เขาตัดสินใจเหาะเข้าไปในค่าย
ทหารเผา่ มาร รว่ มสศู้ ตั รไู ปพรอ้ มกบั เยยี่ นจวิ่ เฉา
“ขา้ สยุ่ เยวช่ งิ แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์ เขาและเยยี่ นจวิ่
เฉาหนั หลงั ชนกนั เฝา้ ระวงั ยอดฝมี อื เผา่ มารทอ่ี ยรู่ อบๆ
“ฝ่ งั น้ีใหข้ า้ จดั การ เจา้ ระวงั พวกทอี่ ยดู่ า้ นหลงั ดว้ ย”
เอย่ เสรจ็ ไมม่ คี ําพดู ใดตอบกลบั มา
สุย่ เยวช่ งิ ขมวดควิ้ หนั กลบั ไป เงาของเยยี่ นจวิ่ เฉาที่
อยหู่ ลงั ตนเม่อื ครนู่ ้ีไปทใี่ ดแลว้ ?
เขากม้ ลงมองกอ็ า้ ปากหายใจเฮอื ก!
…เยย่ี นจวิ่ เฉากําลงั อมุ้ เดก็ วงิ่ หนีไปอกี แลว้ !
สยุ่ เยวช่ งิ พลนั ต่นื ตกใจ “…”
น่ีเจา้ …เจา้ มาลกั พาตวั เดก็ อกี แลว้ ?!
สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ อนาถตนเอง
เขามองเหล่ายอดฝมี อื เผา่ มารทอ่ี าฆาตอยรู่ ายล้อม
รอบตัว พลางเอย่ อยา่ งไรค้ วามมนั่ ใจ “เออ่ …หากขา้
บอกวา่ ขา้ เขา้ มาโดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ พวกเจา้ จะเชอ่ื หรอื ไม?่ ”
“เวรเอย๊ ! อยา่ มาพลกิ ลนิ้ !”
…
เย่ียนจิ่วเฉาพาไข่น้ อยทั้งสามและนกหลวน
ศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ บ่ี าดเจบ็ กลบั มา
ไขน่ ้อยทัง้ สามดใี จมากที่ไดพ้ บมารดา รบี วงิ่ เขา้ ไป
กอดและหอมเธอ
เม่อื เหน็ วา่ พวกเขาปลอดภยั อวหี๋ วนั่ กแ็ อบทอดถอน
ใจดว้ ยความโลง่ อก แมจ้ ะหา่ งกนั วนั เดยี ว แตเ่ ธอกลบั
รูส้ กึ วา่ นานเป็นปี โดยเฉพาะตอนทเี่ ธอมาถงึ ทท่ี ไ่ี มค่ นุ้
เคยเช่นน้ี ทุกย่างก้าวล้วนกังวลวา่ พวกเขาจะเผชิญ
อนั ตรายใดหรอื ไม่
อวหี๋ วนั่ พันผ้าพันแผลใหน้ กหลวนศักดิ์สิทธิ์ และ
ปอ้ นยาฉิงซนิ อกี สองสามเมด็ ใหม้ นั ยาฉิงซนิ เปน็ ยาอายุ
วฒั นะ ชว่ ยรกั ษาบาดแผลไดเ้ ปน็ อยา่ งดี
“น้องสาวกับน้องชาย แล้วกพ็ ช่ี ายคนเล็กกอ็ ยทู่ ี่นี่
ดว้ ยหรอื !” เสยี่ วเปา่ เอย่ พลางกะพรบิ ตา
“ใชแ่ ลว้ ” อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้ เบาๆ
“เจอพวกเขาไดอ้ ยา่ งไร?” เออ้ รเ์ ปา่ ถาม
“ทนี่ ี่ยงั ไมเ่ หมาะทจ่ี ะพดู คยุ ไวพ้ วกเราออกไปกอ่ น
ตงั้ หลกั ไดแ้ ลว้ แมจ่ ะคอ่ ยๆ เลา่ ใหพ้ วกเจา้ ฟงั ” แลว้ สงิ่ ที่
ไข่น้ อยทั้งสามพบเจอมา อวีห๋ วัน่ ก็อยากฟังอย่าง
ละเอยี ดเชน่ กนั
จงิ้ อโู๋ จว้ ยงั คงแบกโจวจนิ่ นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ บกไข่
น้อยทงั้ สาม เยย่ี นจวิ่ เฉาอมุ้ บตุ รสาว อวหี๋ วนั่ อมุ้ หลวั ชา่
น้อย
เยยี่ นจวิ่ เฉาตอ้ งการเปลยี่ นตวั หลวั ชา่ น้อย แตห่ ลวั
ชา่ น้อยกก็ อดคออวหี๋ วนั่ ไมป่ ลอ่ ย
“ไมห่ นักหรอก” อวหี๋ วนั่ เอย่
แมห้ ลวั ชา่ น้อยอายสุ ามขวบ แตร่ า่ งกายผา่ ยผอม มี
น้าํ หนักไมม่ าก
“ใชไ่ หม เสย่ี วเจา?” อวหี๋ วนั่ เอย่ กบั หลวั ชา่ น้อยใน
ออ้ มแขนดว้ ยความรกั
หลวั ชา่ น้อยซกุ หวั ลงกบั คอของอวหี๋ วนั่ และตอบเบาๆ
“อม้ื ”
แต่หลังจากพวกเขาเดินไปได้ซักพัก รูปแบบก็
เปลย่ี นไป
เดมิ ทอี วหี๋ วนั่ อมุ้ หลวั ชา่ น้อย ดว้ ยความรกั ทมี่ ตี อ่ อวี๋
หวนั่ และโรคสมาธสิ นั้ ทําใหน้ ัง่ ไมต่ ดิ มนั จงึ ใชก้ ําลงั ภาย
ในพาอวหี๋ วนั่ บนิ !
จิง้ อูโ๋ จ้วเหน็ คนท่ีเดินรงั้ ท้ายอยูห่ ลังตน พุง่ ไปขา้ ง
หนา้ และหายตวั ไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอยในชวั่ พรบิ ตา
ใบหนา้ เขาราวกบั โดนฟา้ ผา่ “หา! เชน่ น้ีกไ็ ดห้ รอื ?!”
º··èÕ 27 µéÒà»èÒàÃÕ¡¾èÍ
จงิ้ อโู๋ จว้ รูส้ กึ วา่ ความคดิ ของตนถกู เปลย่ี นไปอกี ครงั้
สตรไี รพ้ ลงั คนหน่ึงกบั เดก็ น้อยผผู้ อมโซจะวงิ่ เรว็ เชน่ นั้น
ไดอ้ ยา่ งไร?
เรว็ กวา่ จะจนิ ตนาการได้ เปน็ ผใู้ ดทใ่ี ชพ้ ลงั เขากย็ งั
มองไมเ่ หน็ ดว้ ยซา้ํ
เม่อื เหน็ อวหี๋ วนั่ มงุ่ ไปดว้ ยความเรว็ เยยี่ นจวิ่ เฉากเ็ รง่
ตามไปเชน่ กนั จงิ้ อโู๋ จว้ กลบั มคี วามคดิ วา่ พวกเจา้ ไปให้
พน้ เสยี กด็ ี ขา้ จะไดโ้ ยนเดก็ น่ีทงิ้ แลว้ กลบั วงั มารเพยี งผู้
เดยี ว
ทวา่ เพยี งความคดิ แลน่ ผา่ น กรชิ เยน็ เยยี บเลม่ หน่ึง
กพ็ าดลงบนลําคอเขา
“รบี ตามไป” โจวจนิ่ พดู ขเู่ ขาอยา่ งออ่ นแรง
จงิ้ อโู๋ จว้ ไรค้ ําพดู
มใิ ชเ่ จา้ กําลังสะลึมสะลือหรอกหรอื ? เหตใุ ดคิดจะ
ต่นื กต็ ่นื ? แลว้ เหตใุ ดจงึ เอากรชิ มาพาดคอตน? บอกมา
เจา้ ไปเอากรชิ มาจากทใี่ ด?
โจวจนิ่ เอย่ จบกห็ มดแรงหลบั ลงอกี ครงั้
ทวา่ จิง้ อโู๋ จ้วไมก่ ล้าประมาทอกี เขารบี แบกโจวจิน่
ตามเยยี่ นจวิ่ เฉาไป
อยา่ งไรเขากเ็ ปน็ ชนพ้นื เมอื งในโลกฝ่ งั น้ี ระดบั พลงั ก็
ไม่นับวา่ ต่ํานัก ทวา่ ในการต่อสู้กับเผ่ามาร วชิ าอายุ
วฒั นะใช้ได้ผลตรงจุด หากเปรยี บไอมารเป็นเช้ือโรค
วชิ าอายวุ ฒั นะกค็ อื ยายบั ยงั้ เชอ้ื โรค
จิ้งอู๋โจ้วไม่รูเ้ รอ่ื งน้ี เขาไม่อาจสู้เผ่ามารได้ ทวา่
ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาเอาชนะได้ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่
เฉาเกง่ กลา้ เหนือกวา่ เขา!
ทวา่ ตนเองกลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยวา่ ตลอดเส้น
ทางหลบหนี แม้หลัวช่าน้อยกับเยี่ยนจิ่วเฉาจะเรง่
ความเรว็ เพยี งใด เขากย็ งั ไลต่ ามอกี ฝา่ ยทนั
เวลานี้ฟา้ ใกลส้ างแลว้ ไมร่ วู้ า่ เพราะฟา้ สาง หมอกดํา
ที่กกั เกบ็ ไอมารไดส้ ลายไป หรอื เพราะพวกเขาหนีออก
จากดนิ แดนของเผา่ มารมาแลว้ กนั แน่ จๆู่ บรรยากาศ
รอบตวั กก็ ลบั มาปลอดโปรง่ อกี ครงั้
“เยยี่ นจวิ่ เฉา ดนู ัน่ สิ มหี มบู่ า้ นอยตู่ รงนัน้ ” อวหี๋ วนั่ ชี้
บา้ นเรอื นสองสามหลงั ทตี่ งั้ อยอู่ ยา่ งกระจดั กระจายดา้ น
หนา้ และเอย่ ตอ่ วา่ “ไปดกู นั เถอะ”
เยย่ี นจวิ่ เฉาพยกั หนา้
ไมน่ านพวกเขากม็ าถงึ หมบู่ า้ น
หมบู่ า้ นแหง่ นี้ชา่ งเงยี บสงบนัก
อวหี๋ วนั่ อาศัยอยทู่ ี่หมูบ่ า้ นเหลียนฮวามานาน รูจ้ ัก
นิสัยของชาวบ้านเป็นอย่างดี ฟ้าใกล้สางเช่นนี้ผู้คน
ทยอยต่นื กนั แล้ว อกี ไมน่ านไกก่ จ็ ะรอ้ งขนั ทวา่ ทวั่ ทงั้
หมบู่ า้ นแหง่ นี้กลบั เงยี บสงดั จนนา่ กลวั ราวกบั ไมม่ สี งิ่ มี
ชวี ติ ใดอาศยั อยเู่ ลย
“ขา้ จะเขา้ ไปดกู อ่ น” เยย่ี นจวิ่ เฉากลา่ ว
อวหี๋ วนั่ เอย่ “ระวงั ตวั ดว้ ย”
“ข้าจะระวงั ” เย่ียนจิ่วเฉากระชับบุตรสาวในออ้ ม
แขนแน่นขน้ึ ขณะเดนิ ดรู อบหมบู่ า้ น หลงั จากออกมาก็
เอย่ กับอวหี๋ วนั่ วา่ “หมูบ่ า้ นวา่ งเปล่า ไรผ้ ูค้ นและสัตว์
ตา่ งๆ”
“เหตใุ ดเปน็ เชน่ น้ี?” อวหี๋ วนั่ พมึ พาํ
จงิ้ อโู๋ จว้ กลา่ ว “มสี งิ่ ใดนา่ ประหลาดเลา่ ? นับตงั้ แต่
เผา่ มารมาทน่ี ่ีเม่อื สามปกี อ่ น ชาวบา้ นตา่ งเดอื ดรอ้ น ไม่
อาจใชช้ วี ติ อยา่ งปกตสิ ขุ จบั กงั ทจ่ี บั ไดก้ ถ็ กู เผา่ มารจบั ตวั
ไปหมด บางสว่ นกห็ นีไปทอี่ น่ื สว่ นสตั วท์ เ่ี ลย้ี งเอาไวค้ ง
ถกู คนเผา่ มารปลน้ ไปแลว้ กระมงั ”
“ชา่ งวนุ่ วายอะไรเชน่ น้ี?” อวหี๋ วนั่ ทอดถอนใจ “เรา
เขา้ ไปพกั กนั กอ่ นเถดิ ”
“ดี” เยยี่ นจิว่ เฉาเลือกหอ้ งท่ีค่อนขา้ งเป็นระเบยี บ
เรยี บรอ้ ย หลงั จากทําความสะอาดพอประมาณแลว้ ก็
สรา้ งเตยี งสองเตยี งใหเ้ ดก็ ๆ
นกหลวนศักดิ์สิทธแิ์ บกไข่น้อยทั้งสามบินลงหน้า
ประตบู า้ น
ไขน่ ้อยทัง้ สามหลงมายงั ดนิ แดนศักดสิ์ ทิ ธหิ์ ลังจาก
ทานอาหารกลางวนั เม่อื มาถึงท่ีนี่ก็เป็นเวลาเที่ยงคืน
แลว้ อกี สองสามชวั่ ยามกถ็ งึ รงุ่ สาง ทวา่ สําหรบั ไขน่ ้อย
ทงั้ สามกลบั เปน็ เวลานอนยามค่าํ คนื ของพวกเขา
ตอนกลางคืนพวกเขามีพลั งกระฉั บกระเฉงเป็ น
ทสี่ ดุ !
เม่อื เหน็ ทงั้ สามยงั ไมง่ ว่ ง เยย่ี นจวิ่ เฉาจงึ เรยี กพวก
เขามาข้างหน้า ไต่ถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดข้ึนระหวา่ ง
ทาง นับตั้งแต่ตอนท่ีพวกเขาลักพาตัวน้องสาวไปท่ี
สํานักบณั ฑติ
บดิ าและบตุ รชายสนทนากนั อยใู่ นหอ้ ง อวหี๋ วนั่ วาง
หลวั ชา่ น้อยลงบนเตยี งทท่ี ําใหม่ เส้อื ผา้ เขาขาดรงุ่ รงิ่ อวี๋
หวนั่ จงึ คน้ หาเส้อื ผา้ เดก็ สะอาดๆ จากตเู้ ส้อื ผา้ ในหอ้ งนัน้
เปลยี่ นใหเ้ ขา
เตยี งหลงั น้ีกวา้ งใหญน่ ัก โจวจนิ่ กบั เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เขา้
นอนแลว้
หลงั จากหลวั ชา่ น้อยเปลย่ี นเส้อื ผา้ แลว้ กค็ ลานมา
อยรู่ ะหวา่ งโจวจนิ่ กบั เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ใชก้ น้ เลก็ ๆ ดนั โจว
จนิ่ ไปสดุ ขอบเตยี ง หากไมใ่ ชเ่ พราะกลวั อวหี๋ วนั่ โกรธ เขา
คงดนั โจวจนิ่ ตกเตยี งไปแลว้
เขากอดเยย่ี นเสย่ี วซ่อื และหนั มองโจวจนิ่ ซ่งึ อยหู่ า่ ง
ออกไปหน่ึงแสนแปดพนั หลี่ พลนั พยกั หน้าอยา่ งพงึ ใจ
กอ่ นจะหลบั ตาลงเขา้ สนู่ ิทรา
ตอนแรกไขน่ ้อยทัง้ สามไมย่ อมรบั วา่ พวกเขาลักพา
ตวั น้องสาว ทวา่ ภายใตส้ ายตาดดุ นั และบบี คนั้ อยา่ งทไ่ี ร้
ผใู้ ดทดั เทยี มของผเู้ ปน็ บดิ า ในทสี่ ดุ ทงั้ สามกร็ บั สารภาพ
อยา่ งไรการยอมรบั ผดิ กช็ ว่ ยลดโทษหนักใหเ้ ปน็ เบา
ที่แท้ทัง้ สามพาน้องสาวไปที่สํานักบัณฑิตเป็นครงั้
แรก คนอ่นื นําสตั วต์ วั เลก็ ไป พวกเขากน็ ําน้องสาวคน
เลก็ ไป สว่ นเรอ่ื งทเ่ี ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ลม้ สตั วใ์ นสํานักบณั ฑติ
พวกเขาไมร่ เู้ รอ่ื งจงึ ไมไ่ ดบ้ อก
เม่อื ถงึ เวลาเทยี่ ง พวกเขากอ็ อกไปทานอาหาร ขณะ
นั้นคาบเรยี นชว่ งบา่ ยถกู ยกเลกิ และสามารถกลบั จวนได้
ทวา่ เดก็ ซกุ ซนอยา่ งพวกเขา มหี รอื จะยอมกลบั จวนแต่
โดยด?ี
ทงั้ สามเดนิ เลน่ ในสํานักบณั ฑติ และเขา้ ไปในถ้าํ แหง่
หน่ึง ไดพ้ บกบั รปู ป้ นั หนิ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เออ้ื มมอื จบั ทหี่ วั
ของรปู ป้ นั นั้น และคลา้ ยกบั วา่ สมั ผสั ถกู กลไกบางอยา่ ง
ประตหู นิ จงึ เปดิ ออก
“ดา้ นในมคี ณุ ปทู่ า่ นหน่ึง” เออ้ รเ์ ปา่ กลา่ ว
“แลว้ กน็ กตวั ใหญอ่ กี ตวั !” เสย่ี วเปา่ กลา่ ว
เออ้ รเ์ ปา่ โบกมอื “ไมใ่ ชๆ่ นกตวั ใหญบ่ นิ ออกมาจาก
ดา้ นหลงั ภาพวาดบนผนัง!”
เสย่ี วเปา่ เอย่ ดว้ ยน้าํ เสยี งจรงิ จงั “นัน่ กด็ า้ นในไง!”
“ภาพวาดบนผนังดา้ นใน!”
“นัน่ กอ็ ยดู่ า้ นใน!”
ไขด่ ําทงั้ สองเรมิ่ ทะเลาะกนั อวหี๋ วนั่ กบั เยย่ี นจวิ่ เฉา
ไมแ่ ปลกใจกบั เรอ่ื งนี้ เสยี่ วเป่าหมายถงึ หอ้ งลบั ทงั้ หอ้ ง
สว่ นเออ้ รเ์ ป่าเจาะจงทกุ ตําแหน่ง อนั ทจ่ี รงิ ทงั้ สองลว้ น
ถกู ตอ้ ง เพยี งแตแ่ ตกตา่ งทรี่ ะดบั ความละเอยี ดเทา่ นัน้
“แลว้ เปน็ อยา่ งไรตอ่ ?” อวหี๋ วนั่ ถาม
เออ้ รเ์ ป่าเอยี งคอครูห่ น่ึงแล้วเอย่ วา่ “แล้วปู่หนวด
ขาวก็บอกวา่ เรากลับไปไม่ได้แล้ว ได้แต่ต้องเข้าไปใน
ภาพวาดบนผนังเทา่ นัน้ ตา้ เปา่ ขอใหน้ กตวั ใหญก่ บั ปชู่ รา
ลองออกไปดู แตก่ ไ็ มม่ ที างกลบั ไปจรงิ ๆ พวกเราเลยบนิ
เขา้ ไปในภาพวาด!”
ภาษาของเด็กมักมีลักษณะเฉพาะของตน คนอ่นื
อาจไม่เข้าใจสิ่งท่ีเออ้ รเ์ ป่าบอก เข้าไปในภาพวาดบน
ผนัง? คนทใี่ ดจะทําเชน่ นัน้ ได?้ แตอ่ วหี๋ วนั่ และเยยี่ นจวิ่
เฉาเคยไปทหี่ อ้ งลบั นัน้ แลว้ ทภ่ี าพวาดบนผนังมรี ขู นาด
ใหญ่ แน่นอนวา่ เปน็ ทางเขา้ ไปยงั ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ดงั นั้นเขา้ ไปในภาพวาดบนผนังทเ่ี ขาหมายถงึ กค็ อื
เขา้ ไปจากทางเขา้ บนภาพวาด
อวหี๋ วนั่ มองเยยี่ นจิ่วเฉาและถามเบาๆ “ท่านรูส้ ึก
หรอื ไมว่ า่ ชายชราผนู้ ัน้ ดแู ปลกๆ? เขาดเู หมอื นจะรวู้ า่ ทกุ
คนที่เข้ามาไม่สามารถออกไปได้ และข้าก็รูส้ ึกวา่ เขา
ตงั้ ใจรอผทู้ จี่ ะเขา้ ไปยงั แดนศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์
เยย่ี นจวิ่ เฉากค็ ดิ เชน่ นัน้
ชายชราผนู้ ั้นอาจเป็นกญุ แจสําคญั ในการไขปรศิ นา
ทงั้ หมด
“แลว้ ป่หู นวดขาวผนู้ ั้นเลา่ ?” อวหี๋ วนั่ ถามไขน่ ้อยทงั้
สาม
ไขน่ ้อยทงั้ สามสะดงุ้ โหยงตามๆ กนั
แยแ่ ลว้ ลมื เอาไวท้ วี่ งั มาร!
เยยี่ นจวิ่ เฉารสู้ กึ วา่ อกี ไมช่ า้ ตนจะถกู บตุ รชายทําให้
โมโหเจยี นตาย โบราณวา่ ไว้ ธรรมชาตยิ อ่ มเคล่อื นโคจร
สวรรค์ไม่เคยละทิง้ ผูใ้ ด ยุคที่คุณชายน้อยเยยี่ นทําให้
ผคู้ นโกรธเคอื งคอ่ ยๆ เคล่อื นผา่ นไปชา้ ๆ และคนื วนั ที่
เขาถกู ทําใหโ้ มโหกถ็ าโถมคนื กลบั มาอยา่ งนา่ เศรา้
เยยี่ นจวิ่ เฉาไมอ่ ยากยอมรบั ชะตากรรมน้ี
แตก่ อ่ นเขาเปน็ ผเู้ ดยี วทที่ ําใหผ้ อู้ น่ื ขนุ่ เคอื ง ไมม่ ใี คร
ทําใหเ้ ขาโกรธได้ แมก้ ระทงั่ บตุ รแทๆ้
เขาเอย่ เสยี งขรมึ ดว้ ยใบหน้าบ้งึ ตงึ “พวกเจา้ ไปยนื
หนั หนา้ เขา้ กําแพงสํานึกผดิ อยตู่ รงนัน้ ”
ไข่น้อยทัง้ สามเดินก้มหน้าคอตกไปยนื ข้างกําแพง
ดว้ ยสหี นา้ เศรา้ สลด
เยย่ี นจิว่ เฉาเอย่ อยา่ งเยน็ ชา “หนั หน้าเขา้ กําแพง
สํานึกผดิ ไมใ่ ชห่ นั หลงั เขา้ กําแพงสํานึกผดิ !”
ไขน่ ้อยทงั้ สามหนั ตวั กลบั อยา่ งชา้ ๆ หนา้ ผากเลก็ พงิ
แนบกําแพงอนั เยน็ เยยี บ
ในบรรดาไขน่ ้อยทงั้ สาม ความรสู้ กึ ละอายของตา้ เปา่
คอ่ ยๆ ต่นื ขน้ึ แมแ้ ตก่ ารเปน็ พเ่ี ลย้ี งยงั ตอ้ งหลบๆ ซอ่ นๆ
เ ช่ น นั้ น แ ล้ ว เ ข า จ ะ ยื น ท ํา โ ท ษ ต น ต่ อ ห น้ า ค น อ่ื น ไ ด้
อยา่ งไร?
เขารสู้ กึ วา่ ในมอื ยงั มไี พใ่ บสดุ ทา้ ยอยู่
หากเขาเผยไพใ่ บสุดท้าย บิดาต้องหลัง่ น้ําตาอาบ
แกม้ ดว้ ยความปล้มื ปตี แิ ละใหอ้ ภยั ตนเปน็ แน่
ตา้ เปา่ รสู้ กึ ไมค่ นุ้ เคยนัก แตเ่ พ่อื เหน็ แกห่ นา้ ตน เขา
จงึ ตดั สนิ ใจทมุ่ สดุ ตวั
เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ อา้ ปากหมายจะเอย่ คําวา่
ทา่ นพอ่
วธิ นี ี้หากเป็นเอ้อรเ์ ป่ากับเสี่ยวเป่าคงไรป้ ระโยชน์
อยา่ งไรพวกเขากพ็ ดู ไดม้ านานแลว้ ไดย้ นิ พวกเขาเรยี ก
ทา่ นพอ่ จนเบ่อื แตต่ า้ เปา่ ยงั ไมเ่ คยเรยี กสกั ครงั้ เลย
ตา้ เปา่ มนั่ ใจวา่ เยยี่ นจวิ่ เฉาตอ้ งหวนั่ ไหว!
แตด่ เู หมอื นเยยี่ นจวิ่ เฉาจะเดาออก เพยี งแคต่ า้ เปา่
หนั มา ยงั ไมท่ นั เอ้อื นเอย่ เยย่ี นจวิ่ เฉากเ็ อย่ อยา่ งโกรธ
เกรยี้ ว “ยนื ดๆี ทา่ นพอ่ กเ็ รยี กไมไ่ ด!้ ”
เรยี กทา่ นพอ่ กไ็ มไ่ ดห้ รอื เชน่ นัน้ …
ตา้ เปา่ ครนุ่ คดิ อยา่ งจรงิ จงั “เพ่อื นยาก?”
เยยี่ นจวิ่ เฉา “…”
…
ตา้ เปา่ ถกู ทําโทษอยา่ งหนัก
หนักยงิ่ กวา่ ตอนทเี่ สยี่ วเป่าโกหกเยยี่ นจวิ่ เฉา แลว้
เรยี กทา่ นพอ่ สองคําเสยี อกี
…
ชายชราลว่ งรูป้ รศิ นามากมายทพ่ี วกเขาไมอ่ าจหาคํา
ตอบได้ เพ่อื เขา้ ใจวา่ เหตใุ ดพวกเขาถงึ มาทน่ี ่ี ไมว่ า่ เพราะ
อบุ ตั เิ หตหุ รอื มคี วามเก่ียวขอ้ งใดกับโลกฝ่ งั น้ี เยย่ี นจวิ่
เฉาจงึ ตดั สินใจเสย่ี งไปวงั มารอกี ครงั้ เพ่อื ตามหาชาย
ชรา
ทวา่ ชอ่ื ของชายชราทไี่ ขน่ ้อยทงั้ สามบอก…ไมม่ ไี ข?่
จะมคี นทม่ี ชี อ่ื เรยี กแปลกประหลาดเชน่ น้ีไดอ้ ยา่ งไร?
เสยี่ วเปา่ ยงั กลา่ วอกี วา่ …เขาไมม่ นี ก
ไมม่ ที ัง้ นก ไมม่ ที ัง้ ไข่ หรอื วา่ คนท่ีตนต้องตามหา
เปน็ ขนั ท?ี
“ฮดั ชวิ่ !”
เพยี งความคิดแล่นผา่ น เยยี่ นจิว่ เฉาก็ได้ยนิ เสียง
จามหนักดงั ขน้ึ นอกประตไู มไ่ กล
เยยี่ นจวิ่ เฉาเปิดประตอู อก เหน็ ชายชราทไ่ี ขน่ ้อยทงั้
สามเอย่ ถงึ
เยยี่ นจวิ่ เฉาไมร่ คู้ วรดใี จหรอื ตกใจ
ดใี จทพ่ี บคนทต่ี นอยากตามหาโดยไมต่ อ้ งเสยี เวลา
และตกใจท่ีคนที่พาชายชราหนี มาได้…ดูคล้าย
สยุ่ เยวช่ งิ ยอดฝมี อื นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธทิ์ เ่ี พงิ่ ถกู ตนหลอกไป
ถงึ สองครงั้ สองครา!
สต่ี าสบประสานกนั
เยย่ี นจวิ่ เฉา “…”
สยุ่ เยวช่ งิ “…”
º··Õè 28 ¤¹à´ÕÂǡѹ
อยา่ วา่ แตเ่ ยย่ี นจวิ่ เฉาไมน่ ึกวา่ จะไดพ้ บกบั สุย่ เยวช่ งิ
ทนี่ ่ี สยุ่ เยวช่ งิ เองกไ็ มน่ ึกวา่ จะไดพ้ บกบั เยย่ี นจวิ่ เฉาในที่
ทต่ี นหนีมา
บรุ ษุ ผนู้ ้ีตม้ ตนุ๋ ตนเสยี จนนา่ อเนจอนาถ!
แต่เดิม ความแข็งแกร่งและกองกําลังนิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ บวกกบั อาวธุ วเิ ศษในกระเปา๋ เฉียนคนุ ของเขา
อยา่ วา่ แตท่ ําลายลา้ งกองกําลงั ทงั้ หมดของวงั มาร แต่
เขายงั มนั่ ใจมากวา่ สามารถสรา้ งความเสียหายใหพ้ วก
เขาไดอ้ ยา่ งรา้ ยแรง
แตใ่ ครจะคดิ วา่ บรุ ุษผนู้ ้ีจะวงิ่ เขา้ ไปในคา่ ยทหารเผา่
มาร รนุ แรงจนเขาปวดหวั จงึ รบี ตามเขา้ ไป ความตงั้ ใจ
เดมิ ของเขาคอื ไมอ่ าจปลอ่ ยใหอ้ กี ฝา่ ยตายเพ่อื สามญั ชน
แตย่ งิ่ ไปกวา่ นั้นเพราะเขารูส้ กึ วา่ ระดบั พลงั ของบรุ ุษผนู้ ้ี
ไมต่ ่าํ เลย หากตอ่ สเู้ คยี งบา่ เคยี งไหลก่ บั อกี ฝา่ ย ตนจะ
สามารถใชพ้ ลงั ทมี่ ไี ดอ้ ยา่ งเตม็ ที่
แตส่ ดุ ทา้ ย…บรุ ษุ ผนู้ ้ีกห็ นีไป!!!
รูห้ รอื ไม่ว่าตนถูกยอดฝีมือเผ่ามารเหล่านั้นรุมตี
เละเทะเพียงใด? เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหยิบอาวุธ
วเิ ศษออกมากถ็ กู ฝงู ชนรมุ ลอ้ มกดเอาไว้
เกิดเร่อื งเช่นนี้ข้ึนกับเขา บรรดาศิษย์ของนิกาย
ศักดิ์สิทธติ์ ่างก็ต่ืนตระหนก เม่ือกลุ่มมังกรขาดผู้นํา
หวั ใจกองทัพแตกซ่าน ความโกลาหลวนุ่ วายก็บงั เกิด
สดุ ทา้ ยพวกเขากท็ ําไดเ้ พยี งหนีออกมา สว่ นตา่ งคนตา่ ง
หนีไปทใ่ี ด…เขาเองกอ็ ยากรเู้ หมอื นกนั !!!
สยุ่ เยวช่ งิ เกลยี ดเยยี่ นจวิ่ เฉาเขา้ ไส!้
หลอกเขาถงึ สองครงั้ แผนการทงั้ หมดลม้ เหลว แลว้
เขายงั กลา้ มหี นา้ มาปรากฏตวั ตอ่ หนา้ ตนอกี หรอื ?
หมดั ของสยุ่ เยวช่ งิ กําแน่น “เจา้ เปน็ พวกใดกนั แน่?
ศษิ ยจ์ ากสํานักใด?”
เยยี่ นจวิ่ เฉาปวดฟนั แตศ่ กั ดศิ์ รไี มอ่ าจพา่ ย เขาเลกิ
ควิ้ เอย่ อยา่ งเยอ่ หยงิ่ “ขา้ มาจากนิกายเซยี น ปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉา”
สยุ่ เยวช่ งิ “…?!”
นิกายอะไร? ปรมาจารยอ์ ะไร?
ขณะที่สุ่ยเยวช่ ิงถูกเย่ียนจิ่วเฉาทําใหส้ ับสนอยู่นั้น
ชายชรากส็ งสยั ในใจ ใบหนา้ บรุ ุษหน่มุ ผนู้ ้ีดคู นุ้ ตายงิ่ นัก
แตย่ งิ่ กวา่ ใบหนา้ ทด่ี คู นุ้ ตา…กท็ า่ ทางไรย้ างอายของอกี
ฝา่ ยน่ีละ ราวกบั เคยรจู้ กั มากอ่ น และยงั ทําใหเ้ ขากดั ฟนั
ดว้ ยความเคยี ดแคน้ อกี เลก็ น้อย
สุย่ เยวช่ งิ ชกั ดาบศักดสิ์ ทิ ธแิ์ หง่ นิกายศักดสิ์ ทิ ธอิ์ อก
มา!
เขาสงสัยวา่ บุรุษหน่มุ ตรงหน้าที่ทําลายเรอ่ื งสําคัญ
ของเขาซ้ําแล้วซ้ําเล่าเป็นพวกค้ามนษุ ยท์ ่ีน่าเกรงขาม
พลิ กึ ! หรอื หากกลา่ วจรงิ จงั กวา่ นัน้ คอื สายสบื ทเ่ี ผา่ มาร
สง่ มา!
เยย่ี นจวิ่ เฉาสมั ผสั ไดถ้ งึ จติ ดาบบนดาบเลม่ นัน้ เสยี ง
ดาบราวกับมังกรคํารามดังแวบเข้ามาในหู วชิ าอายุ
วฒั นะในรา่ งกายของเขาก็เรมิ่ ไหลเวยี นด้วยความเรว็
ปฏิกิรยิ าตอบสนองเช่นนี้จะเกิดข้ึนก็ต่อเม่ือพบศัตรูท่ี
แขง็ แกรง่ เทา่ นัน้
หรอื ก็หมายความวา่ อาวุธของอีกฝ่าย…มีพลัง
ทําลายลา้ งรนุ แรงยงิ่ นัก!
ชายชราถอยกลบั ไปอยา่ งมไี หวพรบิ
ดาบเลม่ นั้นเปน็ กระบข่ี องอาจารยป์ ู่ มเี ศษเสย้ี วจติ
วญิ ญาณของอาจารย์ปู่หลงเหลือ สิ่งท่ีเดิมทีควรใช้
ทําลายวงั มาร ไมค่ าดคดิ วา่ สุย่ เยวช่ งิ จะถกู บดขยอี้ ยา่ ง
นา่ อนาถในวงั มาร จนไมม่ โี อกาสชกั ออกมา
เขาใชด้ าบเลม่ นี้กบั บรุ ุษหน่มุ ตรงหนา้ แสดงใหเ้ หน็
วา่ มคี วามเกลยี ดชงั ตอ่ อกี ฝา่ ยมากเพยี งใด
คนผู้น้ีไปขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของสุ่ยเยวช่ ิง?
หรอื วา่ เปน็ เหลา่ หวงั เพ่อื นบา้ นของสยุ่ เยวช่ งิ ?
ขณะทท่ี งั้ สองฝา่ ยกําลงั จะสกู้ นั อยา่ งเอาเปน็ เอาตาย
โจวจนิ่ กเ็ ดนิ ออกมาจากหอ้ ง
“มเี รอ่ื งอะไรกนั หรอื ?” โจวจนิ่ ถาม
เม่อื โจวจนิ่ เหน็ สยุ่ เยวช่ งิ ทป่ี ระตู สยุ่ เยวช่ งิ กเ็ หน็ โจว
จนิ่ เชน่ กนั
ทงั้ สองตา่ งผงะ
โจวจนิ่ หนั หลงั กลบั เขา้ บา้ น แตส่ ยุ่ เยวช่ งิ รบี เกบ็ ดาบ
เขา้ ฝกั แลว้ คกุ เขา่ ลงขา้ งหน่ึงเอย่ วา่ “ไมร่ วู้ า่ ทา่ นผสู้ งู สง่
อยทู่ นี่ ี่ เยวช่ งิ เสยี มารยาทแลว้ !”
ทา่ ทขี องเขาเปลยี่ นเรว็ จนเยยี่ นจวิ่ เฉาตงั้ ตวั ไมท่ นั
เยย่ี นจวิ่ เฉามองสยุ่ เยวช่ งิ แลว้ กห็ นั มองโจวจนิ่ “เขา
เรยี กเจา้ วา่ …ทา่ นผสู้ งู สง่ ?”
โจวจนิ่ กําหมดั เอย่ อยา่ งเยน็ ชา “ขา้ บอกกค่ี รงั้ แล้ว
ข้าไม่ใช่ท่านผู้สูงส่งของพวกเจ้า! พวกเจ้าจําผิดคน
แลว้ !”
สยุ่ เยวช่ งิ กลา่ วเสยี งขรมึ “เยวช่ งิ ไมม่ ที างจําผดิ และ
แมว้ า่ เยวช่ งิ จําผดิ ทา่ นอาจารยก์ ไ็ มม่ ที างผดิ !”
“อาจารยข์ องเจ้าคือผูใ้ ด?” เยย่ี นจิว่ เฉาถามอยา่ ง
เรยี บเฉย
เ ดิ ม ที สุ่ ย เ ย ว่ชิ ง ไ ม่ อ ย า ก ส น ใ จ ค น ท่ี เ รีย ก ว่า
ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาผนู้ ี้ แตท่ า่ นผสู้ งู สง่ ยนื อยกู่ บั อกี
ฝา่ ยในระยะทใ่ี กลม้ าก ชว่ งเวลาทอ่ี ยใู่ นนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ทา่ นผสู้ งู สง่ ไมเ่ คยใหผ้ ใู้ ดเขา้ ใกลเ้ กนิ สามกา้ ว
สุ่ยเยวช่ งิ เหลือบมองโจวจิน่ และตอบวา่ “อาจารย์
ของขา้ คอื ผบู้ าํ เพญ็ พรตอวช้ี งิ ”
จงิ้ อโู๋ จว้ ทขี่ โมยเน้ือในครวั กนิ ถงึ กบั สําลกั
ฉิบหาย!
เขาเพงิ่ แตง่ เรอ่ื งวา่ ตนเปน็ ศษิ ยข์ องผบู้ ําเพญ็ พรตอ
วช้ี งิ ศษิ ยต์ วั จรงิ กป็ รากฏตวั ถงึ ท?่ี
จงิ้ อโู๋ จว้ อยากจะหนีไป!
แตก่ อ่ นทเี่ ขาจะกา้ วออกไป เยยี่ นจวิ่ เฉากเ็ อย่ ขน้ึ วา่
“น่ี เจา้ คนทอ่ี ยใู่ นครวั น่ะ เพ่อื นรว่ มสํานักเจา้ มาแลว้ รบี
ออกมาตอ้ นรบั ส”ิ
ตอ้ นรบั น้องเจา้ ส!ิ ขา้ เปน็ แคศ่ ษิ ยไ์ รส้ ํานักทม่ี าฉวย
ประโยชน์เทา่ นัน้ แหละ!
“ยังมีศิษย์นิกายศักดิ์สิทธคิ์ นอ่ืนอยู่ที่น่ีอีกหรอื ?”
สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ ต่นื เตน้ เลก็ น้อย เขาเดนิ เขา้ ไปในครวั แต่
เม่อื เหน็ จงิ้ อโู๋ จว้ ทกี่ ําลงั เอาขเี้ ถา้ มาทาหนา้ กต็ ระหนักได้
ทนั ทวี า่ ตนถกู เยยี่ นจวิ่ เฉาหลอกอกี แลว้ !
น่ีมนั ศษิ ยไ์ รส้ ํานัก! แมแ้ ตค่ นโงย่ งั ดอู อก! เขาไมเ่ ชอ่ื
วา่ เยย่ี นจิ่วเฉาจะดูไม่ออก และเหตุผลท่ีเยยี่ นจิ่วเฉา
จงใจเอ่ยเช่นนั้น คงเพราะอยากเห็นเขาถูกหลอก
กระมงั ?
เหตใุ ดถงึ มบี รุ ษุ ทนี่ า่ รงั เกยี จเชน่ นี้อยใู่ นโลก?!
สยุ่ เยวช่ งิ รสู้ กึ เหมอื นกําลงั จะระเบดิ !
ชายชรารูส้ กึ วา่ ฉากทค่ี นถกู ทําใหโ้ กรธจนอกจะแตก
เชน่ น้ีดคู นุ้ ๆ…ราวกบั เคยเกดิ ขน้ึ กบั ใครบางคน…
ชายชราผู้นี้ก็เป็นคนนิกายศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาไม่ไช่
สายของผู้บาํ เพ็ญพรตอวชี้ ิง และไม่นับวา่ คุ้นเคยกับ
สยุ่ เยวช่ งิ ศษิ ยเ์ อกของผบู้ าํ เพญ็ พรตอวชี้ งิ ขณะทเี่ ขา
หนีออกจากวงั มารได้พบกับสุ่ยเยวช่ งิ หลังจากนั้นทัง้
สองกร็ ว่ มทางมาดว้ ยกนั
ชายชราบอกวา่ เขาถกู ทําใหโ้ กรธมาทงั้ คนื
สยุ่ เยวช่ งิ บอกวา่ เขาเองกเ็ ชน่ กนั
ชายชราบอกวา่ เปน็ คนเดยี วกนั กบั ทโ่ี กรธเขา
สยุ่ เยวช่ งิ ครนุ่ คดิ เขากเ็ ชน่ กนั
ชายชราบอกวา่ เขาถกู เดก็ ทเ่ี กอื บทําใหเ้ ขาโมโหตาย
พวกนัน้ ทํารา้ ยจนเปน็ เชน่ น้ี
สุย่ เยวช่ งิ กค็ รุน่ คดิ อกี ครงั้ และพบวา่ สงิ่ ที่พวกเขา
พบเจอมาชา่ งเหมอื นกนั จรงิ ๆ!
สุ่ยเยวช่ งิ ถามวา่ “คนที่เราเจอจะเป็นคนเดียวกัน
หรอื ไม?่ ”
ชายชราโบกมอื “ขา้ เจอสามคน ทงั้ ยงั เปน็ เดก็ แฝด
สาม เจา้ มไิ ดบ้ อกวา่ พบบรุ ษุ หน่มุ หรอกหรอื ?”
สยุ่ เยวช่ งิ ดเู หมอื นเขา้ ใจ “ออ้ เชน่ นัน้ กด็ เู หมอื นไมใ่ ช่
คนเดยี วกนั ”
ทงั้ สองบากหนา้ เขา้ ไปในบา้ น สายตาของพวกเขาไล่
ตามโจวจนิ่ ไปเหน็ ไขน่ ้อยทงั้ สามทย่ี นื หนั หนา้ เขา้ กําแพง
ทงั้ สองมองไขน่ ้อยทงั้ สาม จากนัน้ กม็ องปรมาจารย์
เซยี นจวิ่ เฉาดา้ นหลงั ทแี่ ทบจะแกะสลกั ออกมาจากแม่
พมิ พเ์ ดยี วกบั ไขน่ ้อยทงั้ สาม สมองพลนั ระเบดิ กระเจงิ
จริงอยู่ว่าไม่ใช่คนเดียวกัน แต่เป็นครอบครัว
เดยี วกนั !!!
º··Õè 29 ¤ÇÒÁ¨ÃÔ§à»Ô´à¼Â ¡ÅѺºéÒ¹
ในท่ีสุดชายชราก็เข้าใจวา่ เหตุใดตนถึงรูส้ ึกคุ้นซ้ํา
แลว้ ซา้ํ เลา่ ใบหนา้ เหมอื นกนั ราวกบั แกะ จะไมใ่ ชบ่ ดิ าได้
อยา่ งไร? แมแ้ ตค่ วามสามารถยวั่ ยอุ ารมณ์สยุ่ เยวช่ งิ ยงั
เหมอื นไอเ้ ดก็ เวรทัง้ สามที่เกือบทําใหเ้ ขาโมโหตายไมม่ ี
ผดิ หากเอย่ ใหถ้ กู คอื เดก็ เวรทงั้ สามเหมอื นกบั เขาไมผ่ ดิ
เพยี้ น
เขาสงสยั อยหู่ ลายครงั้ วา่ บดิ าเชน่ ไรสอนบตุ รชายให้
นา่ โมโหเชน่ น้ี บดั นี้เขาเขา้ ใจแลว้ คําตอบคอื บดิ าทน่ี า่
โมโหแบบเดยี วกนั !
ครงั้ หน่ึงเขาเคยอยากพบบดิ าของทงั้ สาม ทวา่ ยามนี้
เขาคดิ วา่ ไมพ่ บเสยี ยงั ดกี วา่
กลบั กนั สงิ่ ทส่ี ยุ่ เยวช่ งิ คดิ คอื ระหวา่ งการสรู้ บกบั วงั
มาร เดก็ ทขี่ บี่ นหลงั นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ เู หมอื นจะเปน็
เดก็ สามคนน้ี แตใ่ นตอนนัน้ ทกุ อยา่ งวนุ่ วายเกนิ ไป เขา
ไมม่ เี วลาใสใ่ จรปู ลกั ษณ์ของพวกเขา และยงิ่ ไมอ่ าจรวม
พวกเขากบั ผบู้ ําเพญ็ หน่มุ จอมกลบั กลอกผนู้ ัน้
ไม่แปลกที่อกี ฝ่ายรบี เข้าไปในค่ายเผ่ามารอยา่ งไม่
ลงั เล เขาไมไ่ ดพ้ ยายามชว่ ยฆา่ ศตั รู แตไ่ ปเพ่อื ชว่ ยบตุ ร
ชายของเขาเอง
สยุ่ เยวช่ งิ กดั ฟนั ดี ถอื วา่ ครงั้ นี้มเี หตผุ ล เชน่ นัน้ อกี
หนละ? สงิ่ ชวั่ รา้ ยตวั น้อย รา่ งรวมเผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละมาร
นั่นคงไมใ่ ชบ่ ุตรของเขาอกี กระมงั ? เขายงั น่าสงสัยอยู่
มาก เปน็ สายสบื ทเี่ ผา่ มารสง่ มาแน่!
ทนั ทที คี่ วามคดิ แลน่ ผา่ น หลวั ชา่ น้อยกเ็ ดนิ ออกมา
อยา่ งสะลมึ สะลอื
เขาปวดฉ่ี
แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่ลืม หน้าผากเกือบจะ
กระแทกกับประตู เย่ียนจิ่วเฉาอุม้ เขาข้ึนและพาไปท่ี
กระทอ่ มในสวนหลงั บา้ น
สยุ่ เยวช่ งิ แทบทรดุ !
น่ี มันเร่ืองอะไร? สิ่งชั่วร้ายตัวน้ อยนั่ นก็เป็ น
ครอบครวั ของเขาหรอื ?
บา้ นเขาเปดิ รา้ นซาลาเปาหรอื ไง? มเี ดก็ มากมายเชน่
น้ี?!
“อวู า้ ~” เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ละเมอในความฝนั
สยุ่ เยวช่ งิ ตกใจขนพอง
น่ี…ยงั มเี ดก็ แบเบาะอกี คนร!ึ !!
โจวจนิ่ ไปทห่ี อ้ งโถงครเู่ ดยี ว เม่อื กลบั มาทหี่ อ้ ง สหี นา้
กด็ แู ปลกไป ไมใ่ ชว่ า่ อวหี๋ วนั่ ไมไ่ ดย้ นิ การเคล่อื นไหวดา้ น
นอก เพยี งแตแ่ ผงประตสู องชนั้ ทําใหเ้ ธอไดย้ นิ ไมช่ ดั
เธอมองโจวจนิ่ ทเี่ งยี บงนั อยบู่ นเกา้ อี้ เธอเดนิ เขา้ ไป
วางมอื ขา้ งหน่ึงบนไหล่บางของเขาแล้วถามเบาๆ “คน
ขา้ งนอกทมี่ า…เจา้ รจู้ กั หรอื ไม?่ ”
โจวจนิ่ เงยี บไปครหู่ น่ึง กอ่ นจะพยกั หนา้ เงยี บๆ
อวหี๋ วนั่ นั่งลงขา้ งเขาและมองเขาอยา่ งออ่ นโยน “มี
อะไรอยากบอกขา้ หรอื ไม?่ ”
โจวจนิ่ ต่นื ตงั้ แตเ่ ชา้ ตรู่ ตอนทถ่ี กู หลวั ชา่ น้อยใชก้ น้
เบยี ดเขาไปขา้ งเตยี ง เขาเพงิ่ ผา่ นฝนั รา้ ย เม่อื เขาต่นื ขน้ึ
มาก็พบวา่ ตนนอนอยู่ในหอ้ งแปลกๆ ข้างกายมีเสียง
หายใจสม่าํ เสมอ หเู ขาไดย้ นิ เสยี งของไขน่ ้อยทงั้ สามท่ี
ถกู เยย่ี นจวิ่ เฉาอบรม เขาลมื ตาขน้ึ เงยี บๆ เหน็ อวหี๋ วนั่ นัง่
อยขู่ า้ งเตยี งใชก้ รรไกรและเขม็ ดา้ ยซอ่ มเส้อื ผา้ ของพวก
เขา
งานปักของอวหี๋ วนั่ ไม่ดีนัก แต่นั่นก็ไม่สําคัญ สิง่
สําคญั คอื เสยี งทเ่ี ขาไดย้ นิ และฉากทเี่ ขาไดเ้ หน็ ทําใหเ้ ขา
รสู้ กึ เหมอื นอยบู่ า้ นทห่ี า่ งหายไปเนิ่นนาน
เขาอยากใหค้ วามรสู้ กึ น้ีอยนู่ านกวา่ น้ี แตส่ ยุ่ เยวช่ งิ ก็
ปรากฏตวั ทปี่ ระตู
“เขาเปน็ คนนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์ โจวจนิ่ กลา่ ว
อวหี๋ วนั่ พยกั หนา้ ไมม่ ที า่ ทเี รง่ เรา้ เขาแมแ้ ตน่ ้อย
“เขาบอกวา่ ขา้ กเ็ ปน็ คนนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธ”ิ์ โจวจนิ่ กลา่
วตอ่
อวหี๋ วนั่ ยงั คงมองเขาอยา่ งออ่ นโยน ราวกบั วา่ หาก
เขาเตม็ ใจเอย่ เธอกจ็ ะฟงั หากเขาไมต่ อ้ งการเอย่ เธอก็
ไมบ่ งั คบั
โจวจนิ่ กลา่ ววา่ “หลงั จากขา้ นํากองทพั ไปโจมตเี ผา่
ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ลว้ กเ็ หน็ ถ้าํ ระหวา่ งทางกลบั เผา่ พอ่ มด ขา้
เดนิ เขา้ ไป หลงั จากนัน้ กม็ าทน่ี ี่ ทน่ี ี่แปลกมาก เวลาแตก
ตา่ งจากทนี่ ั่น ขา้ เขา้ ไปในถ้าํ ตอนเชา้ แตเ่ ม่อื ออกมาก็
เยน็ แล้ว ข้าพบคนกลุ่มหน่ึง พวกเขาอ้างวา่ เป็นคน
นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ตอ้ งการพาขา้ กลบั ไป”
“แลว้ อยา่ งไรตอ่ ?” อวหี๋ วนั่ เอย่
“ขา้ คดิ วา่ พวกเขาจะจบั ตวั ขา้ แต…่ หลงั จากพวกเขา
พาขา้ กลบั ไปทน่ี ิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ จๆู่ พวกเขากบ็ อกวา่ ขา้
เปน็ ทา่ นผสู้ งู สง่ แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ขา้ ไมใ่ ช่ ขา้ คอื โจว
จนิ่ เปน็ ราชาแหง่ เผา่ พอ่ มด” โจวจนิ่ กม้ หนา้ ลง
อวหี๋ วนั่ จบั มอื ของเขา “เจา้ พกั ผอ่ นกอ่ นเถดิ ไมต่ อ้ ง
คดิ มาก ขา้ จะไปคยุ กบั พวกเขาเอง”
“อม้ื ” โจวจนิ่ รสู้ กึ โลง่ ลกึ ๆ ในใจ โลกฝ่ งั น้ีชา่ งแปลก
ประหลาด ผคู้ นทนี่ ี่ยงิ่ นา่ กลวั แตต่ ราบใดทมี่ อี วหี๋ วนั่ กบั
เยย่ี นจวิ่ เฉาอยดู่ ว้ ย เขากร็ สู้ กึ ราวกบั ไมก่ ลวั สงิ่ ใด
หลงั จากหลวั ชา่ น้อยฉี่เสรจ็ แลว้ หวั เลก็ ๆ กห็ ลบั ไป
บนไหลข่ องเยย่ี นจวิ่ เฉา อวหี๋ วนั่ พาเขาไปนอนบนเตยี ง
ใหโ้ จวจนิ่ เฝา้ ดเู ขากบั เดก็ ๆ สว่ นเธอกบั เยย่ี นจวิ่ เฉาออก
ไปทห่ี อ้ งโถง
จงิ้ อโู๋ จว้ เอาแตห่ ลบอยใู่ นครวั แมเ้ ขาจะอยากหนี แต่
นกหลวนศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ข็ วางอยหู่ นา้ ประตหู อ้ งครวั จอ้ งเขา
ไมว่ างตา จงิ้ อโู๋ จว้ หมดสนิ้ ความหวงั
แน่นอนไมใ่ ชว่ า่ เขาเอาชนะนกหลวนศักดสิ์ ทิ ธไิ์ มไ่ ด้
แต่เพราะเขาไม่สามารถเอาชนะนกหลวนศักดิส์ ิทธไิ์ ด้
โดยไรเ้ สยี ง หากเกดิ เสยี งดงั เขากต็ อ้ งถกู คนดา้ นในนัน้
จบั ตวั กลบั มาอยดู่ ี
ดงั นัน้ เขาจงึ ทอดถอนใจยอมรบั ชะตากรรม แลว้ เรมิ่
ทําอาหาร
ในหอ้ งโถง คนสคี่ นนัง่ รอบโตะ๊
ในบรรดาสมาชิกครอบครวั อวีห๋ วัน่ ดูปกติท่ีสุด
อารมณ์สงบนิ่งออ่ นโยน รปู รา่ งหนา้ ตาไมต่ อ้ งเอย่ ถงึ แม้
เธอจะมาจากโลกอน่ื ทวา่ ความงดงามกไ็ มแ่ พผ้ บู้ าํ เพญ็
สตรที ใี่ ชว้ ชิ ารกั ษาความงามเหลา่ นัน้ เลย
ทสี่ ําคญั เธอดเู ปน็ คนปกต!ิ
“ขา้ …นามวา่ สุย่ เยวช่ งิ เป็นศษิ ยเ์ อกของผบู้ ําเพญ็
พรตอวช้ี งิ แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ทา่ นน้ีคอื ลงุ เหมยซอื เปน็
ครศู ษิ ยผ์ บู้ าํ เพญ็ พรตชงั ซนั ” เพ่อื เหน็ แกอ่ วหี๋ วนั่ สยุ่ เยว่
ชงิ จึงแนะนําอกี ครงั้ น้ําเสียงนี้ออ่ นโยนกวา่ ยามท่ีสน
ทนากบั เยย่ี นจวิ่ เฉามากนัก
เยยี่ นจิว่ เฉารูส้ ึกวา่ ไมเ่ ลว เหน็ แก่หน้าอวอี๋ าหวนั่ ก็
เทา่ กบั เหน็ แกห่ นา้ ตน
หึงหวงอะไร ปรมาจารย์เซียนจิ่วเฉาไม่เคยคิด
อยา่ งไรตนกฉ็ ลาดเกง่ กาจและหลอ่ เหลาเชน่ น้ี ไมม่ สี งิ่ ใด
ทสี่ ยุ่ เยวช่ งิ นัน่ จะเทยี บเทยี มเขาไดเ้ ลย
ความจริง สุ่ยเยว่ชิงเป็นศิษย์รูปงามที่นิ กาย
ศกั ดสิ์ ทิ ธติ์ อ้ งการตวั มากทส่ี ดุ ไมเ่ พยี งแตแ่ ขง็ แกรง่ ทรง
พลงั ยงั ออ่ นเยาวห์ น่มุ แน่น ศษิ ยห์ ญงิ หลายคนใฝฝ่ นั จะ
เป็นครู่ กั รว่ มฝกึ กบั เขา แตน่ ่าเสยี ดายที่เขาตงั้ ใจจะไม่
เสยี เวลากบั เรอ่ื งความรกั
“พวกเจ้าบอกวา่ โจวจิน่ เป็นคนของนิกายศักดิส์ ิทธิ์
เขา้ ใจสงิ่ ใดผดิ หรอื ไม?่ ” อวหี๋ วนั่ ถามสยุ่ เยวช่ งิ
แมว้ า่ ชายชราจะเป็นคนจากนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ละถกู
สุ่ยเยวช่ ิงเรยี กวา่ ผู้อาวุโส ทวา่ ทัง้ สองคนต่างเหน็ วา่
สุย่ เยวช่ งิ เป็นผนู้ ํา อยา่ งไรอวหี๋ วนั่ กเ็ ป็นพระชายาแหง่
ตา้ โจว สายตากน็ ับวา่ ยงั มแี ววอยบู่ า้ ง
สยุ่ เยวช่ งิ ทอดถอนใจ “ทา่ นผสู้ งู สง่ ขบั ไลก่ นั เชน่ น้ี ขา้
กห็ วงั ใหพ้ วกเราเขา้ ใจผดิ …”
เรอ่ื งน้ีเรมิ่ ตงั้ แตก่ ารตอ่ สูข้ องเผา่ มารเม่อื สามพนั ปี
กอ่ น จงิ้ อโู๋ จว้ เคยพดู แลว้ สยุ่ เยวช่ งิ กพ็ ดู อกี ครงั้ พ้นื ฐาน
ทที่ งั้ สองเลา่ ตรงกนั เผา่ มารสรา้ งความเดอื ดรอ้ นไปทวั่
ทกุ สารทศิ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ําจดั ประมขุ มารได้ แตก่ ไ็ ด้
รบั บาดเจบ็ สาหสั และตายลงในไมช่ า้
ประมุขศักดิส์ ิทธกิ์ ับประมุขมารเป็นพวกเรอ่ื งเยอะ
ทงั้ สองตา่ งเกบ็ เสยี้ ววญิ ญาณของตนไวก้ อ่ นตาย ทแี รก
คนของทัง้ สองฝ่ายรูแ้ ต่เพยี งวา่ ผูส้ ูงส่งของพวกตนทิง้
วญิ ญาณเอาไว้ ตอ่ มาเดาวา่ หากของตนรกั ษาไวไ้ ด้ อกี
ฝา่ ยกน็ า่ จะรกั ษาไวไ้ ดเ้ ชน่ กนั ความลบั น้ีจงึ แพรก่ ระจาย
ไปยงั ทกุ คนในดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
แตจ่ ติ วญิ ญาณของประมุขศักดสิ์ ทิ ธกิ์ บั ประมุขมาร
หายไปทใี่ ดกนั แน่ ไมม่ ผี ใู้ ดรู้
เม่อื หลายสิบปีก่อน อาจารยป์ ู่ของนิกายศักดิส์ ิทธิ์
ยอมเสยี่ งเพ่อื ดบู ญั ญตั สิ วรรค์ และรูส้ กึ วา่ จติ วญิ ญาณ
ของประมุขศักดิ์สิทธไิ์ ม่ได้อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธอิ์ ีก
แลว้ เปน็ ไปไดม้ ากวา่ จะไปเกดิ ใหมใ่ นโลกอกี ฝ่ งั หน่ึง
พวกเขาจงึ เรมิ่ หาทางเปดิ โลกฝ่ งั น้ี
เพ่อื สงิ่ น้ี เหลา่ ยอดฝมี อื แหง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ สยี สละ
เกนิ วา่ จะจนิ ตนาการได้
“ศษิ ยพ์ ศี่ ษิ ยน์ ้องของอาจารยแ์ ละอาจารยอ์ าลว้ นได้
รบั บาดเจ็บ อาจารยป์ ู่ก็ถูกพลังยอ้ นทําลายจากการดู
บัญญัติสวรรค์ ดังนั้นเราจึงมีกําลังไม่เพียงพอจะต่อ
ตา้ นเผา่ มาร” หากยอดฝมี อื ของนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ ยคู่ รบ
คงไมม่ วี นั ปลอ่ ยใหว้ งั มารไดส้ รา้ งขน้ึ แน่!
สยุ่ เยวช่ งิ เอย่ ตอ่ “สงิ่ ทเี่ ราไมค่ าดคดิ คอื จติ วญิ ญาณ
ของประมขุ มารกไ็ ปยงั โลกอกี ฝ่ งั เชน่ กนั ทวา่ ไมไ่ ดก้ ลบั
ชาติมาเกิด เพียงแต่ล่องลอยอยู่ในสวรรค์และโลก
อาศัยทางกลับมายงั ดินแดนศักดิส์ ิทธิ์ ก่อน…ประมุข
ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ สยี อกี
ทวา่ ยามนัน้ มนั ไดร้ บั บาดเจบ็ สาหสั ยงั ไมอ่ าจหลอม
รวมสามจติ เจด็ วญิ ญาณใหมไ่ ด้ เผา่ มารจงึ นึกถงึ เมลด็
มาร เป็นวธิ ฝี ืนรวบรวมสามจิตเจ็ดวญิ ญาณ สะสม
วญิ ญาณหน่ึงพนั ดวง กําจดั สว่ นทใี่ ชไ้ มไ่ ดแ้ ละรวบรวม
วญิ ญาณมารทที่ รงพลงั ทสี่ ดุ ”
“เมลด็ มารคอื วญิ ญาณมารทร่ี วบรวมจากวญิ ญาณ
ของผคู้ นหน่ึงพนั คน?” อวหี๋ วนั่ ถาม
“ใชแ่ ลว้ ” สยุ่ เยวช่ งิ พยกั หนา้
“พวกเจา้ แน่ใจไดอ้ ยา่ งไรวา่ พวกเจา้ ไมไ่ ดจ้ ําผดิ คน?”
อวหี๋ วนั่ ถามอกี ครงั้
สุย่ เยวช่ งิ สา่ ยหวั เดด็ เดยี่ ว “ไมม่ ที างผดิ หลงั จาก
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ มาทดี่ นิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ อาจารยป์ ่กู ็
รูส้ กึ ไดถ้ งึ พลงั ปราณของเขา ไมเ่ ชน่ นั้น พวกเราจะไป
ปรากฏตวั ตอ่ หนา้ เขารวดเรว็ เชน่ นัน้ ไดอ้ ยา่ งไร อกี อยา่ ง
พลงั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธใิ์ นรา่ งกายเขากต็ ่นื ขน้ึ ทกุ วนั สงิ่ น้ี
ไมอ่ าจหลอกได้ เพยี งแตเ่ ขาตอ่ ตา้ นเชน่ นี้ ไมเ่ ตม็ ใจรบั
การสืบทอดของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ไม่ยินยอมให้ต่ืนข้ึน
อยา่ งสมบรู ณ์”
เพราะหากต่นื แลว้ โจวจนิ่ กจ็ ะไมใ่ ชโ่ จวจนิ่ อกี ตอ่ ไป
แตเ่ ปน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ หง่ นิกายศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเขา
“เชน่ นัน้ เจา้ ” อวหี๋ วนั่ หนั มองชายชราทอ่ี ยขู่ า้ งๆ “เจา้
ไปรอผู้ถูกลิขิตที่ทางเข้าสํานักบัณฑิตนั่นเรอ่ื งใดกัน?
มใิ ชพ่ บประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ ลว้ หรอื ? ยงั ตอ้ งรอผถู้ กู ลขิ ติ
คนใดอกี ? หรอื ดนิ แดนศกั ดสิ์ ทิ ธขิ์ องพวกเจา้ นอกจาก
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธยิ์ งั มผี ถู้ กู ลขิ ติ คนอน่ื อกี ?”
ชายชราสหี น้าเหมอื นคนถูกปรกั ปราํ “ขา้ จะไปรูไ้ ด้
อยา่ งไร? ยามนัน้ อาจารยป์ เู่ พยี งแคใ่ หข้ า้ ไปรอ ไมไ่ ดพ้ ดู
อะไรอกี !”
“ทพี่ วกเขาพดู เปน็ เรอ่ื งจรงิ หรอื ?” อวหี๋ วนั่ ถามเยยี่ น
จวิ่ เฉา
เยยี่ นจวิ่ เฉาชะงกั “เรอ่ื งนี้ตอ้ งถามโจวจนิ่ ”
ชายชราและสยุ่ เยวช่ งิ ดสู บั สน ชา้ กอ่ น พวกเจา้ สอง
คนกําลังเอย่ ถงึ เรา…ควรหาทท่ี เี่ ราจะไมไ่ ดย้ นิ อยา่ งนั้น
หรอื ?
อวหี๋ วนั่ เขา้ ไปในหอ้ งดา้ นใน
ยามท่ีพวกเขาพูดคุยกันไม่คิดจะลดเสียงลง สิง่ ท่ี
ควรไดย้ นิ หรอื ไมค่ วรไดย้ นิ โจวจนิ่ กไ็ ดย้ นิ ทกุ อยา่ งแลว้
โจวจิน่ ก้มลงมองมือทัง้ สองขา้ งแล้วเอย่ วา่ “พลัง
เวทของขา้ กําลงั หายไป…ขา้ …ขา้ ไมอ่ ยากเปน็ คนอน่ื …”
อวหี๋ วนั่ โอบเขาเขา้ มาในออ้ มแขนเบาๆ “ได้ เชน่ นัน้ ก็
ไมต่ อ้ งเปน็ คนอน่ื ไปจากทน่ี ่ีกไ็ มม่ เี รอ่ื งใดแลว้ พวกเรา
กลบั บา้ นกนั ”