แตย่ งั ไมท่ นั ถามความเหน็ พวกเขา กบ็ อกวา่ จะรบั พวก
เขาเขา้ สํานักดว้ ยน้าํ เสยี งเออ้ื เฟ้ อื เผ่อื แผ่ ราวกบั วา่ พวก
เขาโชคดนี ักหนา
“เจา้ รูไ้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ เราเพงิ่ มาใหม?่ ” เยยี่ นเสยี่ วซ่อื
เปน็ เดก็ ขสี้ งสยั
ศษิ ยน์ ้อยเลกิ ควิ้ ขน้ึ เอย่ วา่ “กายของพวกเจา้ ยงั มไี อ
ปราณแห่งมหันตภัยอัสนี พวกเจ้าอาจไม่รูต้ ัว ทวา่
คนนอกแยกแยะไดง้ า่ ยดายนัก เอาละ หยดุ เอย่ ไรส้ าระ
แลว้ ตามขา้ มา!”
“โอ”้ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื อยากรูเ้ กย่ี วกบั นิกายวนั่ เจย้ี นน้ี
นัก อยากไปดสู กั หน่อย
ไหนเลยจะรูว้ า่ ศษิ ยน์ ้อยกลบั ยนื กนั้ นางไว้ “ไมม่ เี จา้
แคพ่ วกเขาสองคนเทา่ นัน้ ”
เดมิ ทปี ระมขุ มารกบั ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธไิ์ มต่ อ้ งการไปที่
นิกายวนั่ เจยี้ นอะไรนัน่ อยแู่ ลว้ ทวา่ เหน็ แกเ่ ยยี่ นเสยี่ วซ่อื
จงึ ยอมไปสกั ครา แตพ่ วกเขาไมต่ อ้ งการเยย่ี นเสยี่ วซ่อื
เชน่ นัน้ กด็ เี ลย
ไมไ่ ปแลว้
ทงั้ สองพาเยย่ี นเสย่ี วซ่อื จากไปโดยไมห่ นั กลบั มามอง
กลมุ่ นิกายวนั่ เจย้ี นอยไู่ มไ่ กล ยอ่ มมองเหน็ ฉากนี้
สหี นา้ คณุ หนทู งั้ สองเปลยี่ นเปน็ ยา่ํ แยย่ ากจะมอง
พวกนางเป็นดงั่ มุกในมอื แหง่ นิกายวนั่ เจย้ี น เรยี ก
ลมเรยี กฝนจนคนุ้ เคย พวกนางไมเ่ คยถกู ผใู้ ดหกั หนา้ มา
กอ่ น ทงั้ สองจงึ ตดั สนิ ใจสงั่ สอนบทเรยี นใหพ้ วกเขาทนั ที
“ศิษยพ์ ่ี โปรดระงบั โทสะ เรอ่ื งเชน่ นี้ใหศ้ ิษยน์ ้อง
จดั การ” ศษิ ยน์ ิกายวนั่ เจยี้ นอกี คนกา้ วไปขา้ งหนา้ เขา
เป็นบุตรที่เกิดในนิกายวนั่ เจี้ยน ทัง้ บิดามารดาเป็นผู้
เล่อื นขนั้ เปน็ เซยี นแหง่ ดนิ แดนลา่ ง หลงั จากเล่อื นขนั้ ขน้ึ
มากใ็ ชค้ วามแขง็ แกรง่ อนั ยอดเยยี่ มเขา้ รว่ มกบั นิกายวนั่
เจย้ี น
นิกายวนั่ เจ้ียนมีพลังวญิ ญาณอุดมสมบูรณ์ วชิ า
หลากหลาย อาวธุ ศกั ดสิ์ ทิ ธอิ์ าวธุ วญิ ญาณกโ็ ผลอ่ อกมา
อยา่ งไมข่ าดสาย เตบิ โตมาในสภาพแวดลอ้ มเชน่ นี้ ไม่
อยากเกง่ กาจสามารถคงไมไ่ ด้
เม่อื ครเู่ ขาสมั ผสั ไดไ้ อปราณของทงั้ สาม บรุ ษุ ชดุ ดําดู
เหมอื นจะเป็นผบู้ าํ เพญ็ มาร บรุ ุษชดุ ขาวเป็นผบู้ ําเพญ็
สายตรง ระดับของทัง้ สองอยูต่ ่ํากวา่ เขา ส่วนสตรผี ู้
นั้น…เขาไมร่ ูส้ กึ ถงึ ความผนั ผวนใดๆ ในพลงั วญิ ญาณ
คาดวา่ นางไมไ่ ดเ้ ล่อื นขนั้ ขน้ึ มา ทวา่ เปน็ คนธรรมดาใน
ดนิ แดนดา้ นบน
ด้วยความแขง็ แกรง่ ของเขาในยามน้ี การต่อสู้กับ
ศตั รสู องคนไมใ่ ชป่ ญั หา
เขาเดนิ ไปหาเรอ่ื งทงั้ สาม
“รูห้ รอื ไม่วา่ มีก่ีคนพยายามดิน้ รนเพ่อื จะเข้านิกาย
วนั่ เจย้ี นของเรา? ศษิ ยพ์ ขี่ องขา้ เหน็ แววพวกเจา้ จะรบั
เขา้ เปน็ ศษิ ย์ ไมเ่ ชน่ นัน้ อยา่ งพวกเจา้ สองคน การคดั
เลอื กเขา้ สํานักในรอบสบิ ปี กย็ งั ไมม่ ปี ญั ญาเขา้ ไปได”้
เขาเอย่ อยา่ งหยงิ่ ผยอง
ทงั้ สามไมส่ นใจ ถอื เสยี วา่ เขาพดู ไรส้ าระ
เขาระเบดิ โทสะทนั ใด ในเม่อื พดู ไมไ่ ดผ้ ล เชน่ นัน้ คง
ตอ้ งใชก้ ําลงั เดมิ ทกี ค็ ดิ จะจดั การพวกเขาอยแู่ ลว้
เพยี งแต่สิง่ ท่ีไม่มีใครคาดคิดคือ ผูซ้ ่ึงเป็นถึงศิษย์
แหง่ นิกายวนั่ เจย้ี น กลบั อยไู่ มเ่ กนิ สามกระบวนทา่ ในกํา
มอื ของประมขุ มาร
เพ่อื ไมใ่ หล้ ําบากเยยี่ นเสยี่ วซ่อื เขาใชห้ น่ึงกระบวน
ทา่ ลอ่ คนออกไป หลงั จากสงั หารกใ็ ชอ้ กี กระบวนทา่ ขดุ
หลมุ ฝงั รวมเปน็ สามกระบวนทา่
ทกุ คนตกตะลงึ ตาคา้ ง
หลงั จากประมขุ มารเกบ็ กวาดคนแลว้ กเ็ ชด็ มอื ดว้ ย
ผา้ เชด็ หนา้ สขี าว และจงู มอื เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ออกจากพ้นื ท่ี
อยา่ งระแวดระวงั
“พรี่ อง พวกมนั จะมากเกนิ ไปแลว้ !” คณุ หนสู แี่ หง่ นิ
กายวนั่ เจย้ี นกระทบื เทา้ ดว้ ยความโกรธ
ตอนแรกทพ่ี วกนางเชญิ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ บั ประมขุ
มาร อนั ทจี่ รงิ เพราะความงดงามของทงั้ สอง ดนิ แดน
ดา้ นบนบรุ ษุ หลอ่ สตรงี ามมมี ากมายดงั่ เมฆ ทวา่ ผทู้ ห่ี ลอ่
เหลาคมคายและมกี ลนิ่ อายเชน่ น้ีเพงิ่ พบเปน็ คนแรก
นางชอบบุรุษชุดขาวมากกวา่ แต่ท่านพ่ีรองกลับ
สนใจบรุ ษุ ชดุ ดํา
เดมิ ทคี ดิ วา่ ใชส้ ถานะของนิกายวนั่ เจย้ี นจะสามารถ
มนั่ ใจได้ ไมน่ ึกวา่ พวกเขาจะไมส่ นใจแมแ้ ตน่ ้อย
ดูเหมือนในสายตาของพวกเขาจะมีเพยี งสตรอี อ่ น
ตอ่ โลกผนู้ ัน้
คณุ หนสู เี่ อย่ อยา่ งดดุ นั “ไมร่ ูว้ า่ เปน็ เจา้ มารยาทใ่ี ด!
หากขา้ สบื รู้ ตอ้ งดหู นา้ นางใหช้ ดั !”
พรี่ องขมวดควิ้ เอย่ วา่ “ชา่ งเถอะ อยา่ ลมื จดุ ประสงค์
การมาครานี้ของเรา”
ถงึ บรุ ษุ จะดี แตก่ ไ็ มส่ ําคญั กวา่ การไมไ่ ดส้ งิ่ ของล้าํ คา่
ยงิ่ กวา่ นั้น หากไดส้ งิ่ ของล้าํ คา่ มาใหบ้ ดิ า บดิ าตอ้ งดใี จ
ไมแ่ น่อาจรบั ปากชว่ ยนางไดค้ รอบครองบรุ ษุ กเ็ ปน็ ได้
เม่อื ใดบดิ าออกหนา้ กม็ กั สําเรจ็ เสมอ
ปรากฏการณ์ประหลาดของแดนลล้ี บั มกั ปรากฏเปน็
สรี งุ้ บนทอ้ งฟา้ หลงั ฝนตกจงึ จะมรี งุ้ กนิ น้าํ แตไ่ มม่ ฝี นใน
แดนลับ ซ่ึงแปดเก้าส่วนในสิบส่วนอาจเกิดจากการ
ผนั ผวนของพลงั งานจากหญา้ หลนิ จอื
ทกุ คนรบี วงิ่ ไปทางรงุ้ กนิ น้าํ
พวกเยย่ี นเสยี่ วซ่อื กเ็ ดนิ ตามฝงู ชนไปดว้ ย
“เม่ือครูค่ ุณหนูทัง้ สองแห่งนิกายวนั่ เจี้ยนช่ืนชอบ
พวกเจา้ หรอื ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื เอย่ ถาม
“ไมม่ อี ะไร” ประมขุ มารกลา่ ว
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื มยุ่ ปาก “อยา่ โกหกขา้ ขา้ ไมใ่ ชเ่ ดก็ แลว้
หากไมช่ อบพวกเจา้ เหตใุ ดถงึ ไมต่ อ้ งการขา้ เลา่ ?”
ประมุขมารลูบหัวของเยี่ยนเส่ียวซ่ืออย่างเอ็นดู
“พวกเขาตาบอด”
เม่ือคุณหนแู ห่งนิกายวนั่ เจี้ยนที่ข่ีดาบอยู่เหนือหัว
หลายคนไดย้ นิ ดาบกแ็ ทบสะดดุ ลม้
ไดย้ นิ เชน่ นี้แทบไมม่ ใี ครไมเ่ ดนิ โซเซ!
ไมย่ อมรบั เจตนาดขี องพวกนางยงั พอวา่ แตย่ งั ดา่
พวกนางวา่ ตาบอด?
สตรแี ท้ๆ กับนางจิ้งจอกก็ยังแยกไม่ออก ผู้ใด
ตาบอดกนั แน่?
ผบู้ ําเพญ็ จากทกุ ทศิ ทกุ ทางมารวมตวั กนั ใตร้ ุง้ กนิ น้าํ
แมว้ า่ ปรากฏการณ์ประหลาดจะเกดิ ขน้ึ แลว้ แตส่ งิ่ ล้าํ คา่
จะโผลอ่ อกมาจากทใี่ ด หรอื บนิ แหวกอากาศมา กไ็ มม่ ี
ใครบอกได้
ในยามน้ี สงิ่ ทที่ ําไดค้ อื รอ หรอื หาทใ่ี ดสกั ทเ่ี ฝา้ ไมแ่ น่
วา่ ทท่ี เ่ี ฝา้ อยู่ อาจมสี งิ่ ล้าํ คา่ ปรากฏออกมากไ็ ด้
“พวกเรากต็ อ้ งรอที่นี่หรอื ?” เยยี่ นเสย่ี วซ่อื มองทัง้
สอง
ทงั้ สองครนุ่ คดิ ครหู่ น่ึงแลว้ พยกั หนา้ พรอ้ มกนั
อนั ทจ่ี รงิ ทใี่ ดลว้ นเปน็ เชน่ น้ี หากในแดนลบั มสี มบตั ิ
โบราณอยู่จรงิ ด้วยความสามารถคนเหล่านี้ไม่อาจ
เอาชนะสัตวผ์ ู้พิทักษ์ได้รวดเรว็ เช่นนั้น ดังนั้นไม่วา่
สมบตั จิ ะอยทู่ นี่ ่ีหรอื ทอี่ น่ื พวกเขากล็ ว้ นไปทนั แน่นอน
เม่อื เปน็ เชน่ นี้กไ็ มต่ อ้ งเปลอื งแรงวงิ่ ไปทใ่ี ด เตมิ พลงั
อยตู่ รงน้ีจะดกี วา่
ประมุขมารนํากระโจมงดงามมากออกจากแหวน
เฉียนคนุ ใหเ้ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื เขา้ ไปอยู่
จากนัน้ กเ็ ขยา่ ขาแพะขนาดใหญ่ พรอ้ มกบั โตะ๊ ทเ่ี ตม็
ไปดว้ ยเครอ่ื งปรงุ ออกมายา่ ง
ผคู้ นรอบขา้ งตา่ งตกตะลงึ ตาคา้ ง
เจา้ แน่ใจหรอื วา่ มาหาสมบตั ?ิ ไมร่ คู้ งคดิ วา่ เจา้ มาพกั
รอ้ น!
ประมุขมารไมไ่ ดย้ า่ งเพยี งขาแพะ เขายงั ยา่ งไกฟ่ ้า
โรยดว้ ยผงยห่ี รา่ งาขาว และกยุ้ ชา่ ย เน้ือไขมนั อวบเดง้
สดุ เยา้ ยวนชวนใหน้ ้าํ ลายสอ
º··èÕ 56.2 ¾Ô¸ÕÁËÒÁ§¤ÅÊÁÃÊ (1-2)
สว่ นใหญใ่ นหมคู่ นเหลา่ นี้ไมไ่ ดป้ ฏบิ ตั ปิ ้ ีกู่ ทวา่ ไมก่ นิ
สงิ่ ใดสบิ วนั ครง่ึ เดอื นกย็ งั ไมม่ ปี ญั หา แตไ่ มม่ ปี ญั หาเปน็
อกี เรอ่ื งหน่ึง ถกู คนยวั่ ใหน้ ้าํ ลายไหลกเ็ ปน็ อกี เรอ่ื งหน่ึง
ไมน่ านโจวจนิ่ กไ็ ดย้ นิ เสยี งกลนื น้าํ ลายอกึ ใหญด่ งั ขน้ึ
รอบตวั
เยยี่ นเสี่ยวซ่อื โผล่หวั เล็กออกมาจากกระโจม เม่อื
เหน็ ของกนิ ดวงตากเ็ ปน็ สเี ขยี ว
นางเดนิ เขา้ มา
ประมุขมารเขยา่ ม้านั่งเล็กออกมาจากแหวนเฉียน
คุนใหน้ างนั่ง และถือรม่ กันแดดขนาดใหญไ่ วข้ า้ งหลัง
นางไมใ่ หถ้ กู แสงอาทติ ย์
ทกุ คนตา่ งไมม่ คี ําพดู
สหาย เจา้ คงยา้ ยบา้ นทงั้ หลงั มาเลยกระมงั
ในสายตาประมุขมาร อุปกรณ์เชน่ น้ีก็มไี วใ้ หเ้ ยยี่ น
เสยี่ วซ่อื ไดพ้ กั ผอ่ นตอนกลางวนั หากใชน้ อนตอนกลาง
คนื จรงิ ๆ กล็ ําบากเยย่ี นเสย่ี วซ่อื เกนิ ไป
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื นัง่ ลงขา้ งประมขุ มาร
ประมขุ มารยน่ื ขาแพะยา่ งใหน้ าง
นางกดั กนิ อยา่ งด่มื ด่าํ
รมิ ฝปี ากแดงฟนั ขาวของนางกดั ลงคําหน่ึง แกม้ เลก็
เคยี้ วตยุ่ ไขมนั เออ่ ล้นออกจากมุมปาก ชวนใหท้ กุ คน
รสู้ กึ หวิ ขน้ึ มา
ประมุขศักดิส์ ิทธเิ์ หลือบมองประมุขมารด้วยความ
สบั สน
อันที่จรงิ เขาก็มีอุปกรณ์ท่ีใช้เก็บของ ทวา่ ภายใน
บรรจุด้วยอาวธุ อาวธุ ศักดิส์ ิทธแิ์ ละยารกั ษา ไม่ได้มี
ของใชใ้ นโลกยี ม์ ากมายเชน่ น้ี
ในสายตาของเขา สิ่งเหล่าน้ีเป็นสิ่งท่ีผู้บําเพญ็ ไม่
ตอ้ งการ แตเ่ ยย่ี นเสย่ี วซ่อื ชอบมนั มาก
“เจา้ กม็ านั่งส”ิ เยยี่ นเสยี่ วซ่อื เหน็ ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
ยนื อยู่ จงึ เขยบิ ไปดา้ นขา้ ง แบง่ มา้ นัง่ ครง่ึ หน่ึงใหเ้ ขา
ประมขุ มารเขยา่ เกา้ อตี้ วั ใหมอ่ อกมาในหน่ึงวนิ าท!ี
ทกุ คนถกู เยยี่ นเสยี่ วซ่อื กนิ ยวั่ น้าํ ลาย หากเปน็ เพยี ง
กลิ่นของอาหารก็ไม่ลําบากนัก แต่เย่ียนเสี่ยวซ่ือกิน
อย่างหอมหวนเกินไป ไม่เคยเห็นสิ่งที่กินได้เช่นนั้น
แม้แต่ผู้บาํ เพญ็ บางคนที่เบ่ืออาหารก็หายเป็นปลิดทิ้ง
ทนั ที
เพยี งแตพ่ วกเขาไมก่ ลา้ บากหนา้ ไปขอกนิ หากเรอ่ื ง
แพรอ่ อกไปพวกเขาจะกลายเปน็ อะไร? ขอทานหรอื คน
พาลละ? เปน็ คนพาลไมเ่ ปน็ ไร แตพ่ าลเพราะเน้ือหน่ึง
ชนิ้ เหมาะสมหรอื ?
ยงั ตอ้ งการศกั ดศิ์ รอี ยหู่ รอื ไม?่
“สหายท่านน้ี ไม่เหน็ หรอื วา่ ทุกคนกําลังจดจ่อกับ
การลา่ สมบตั ?ิ พวกเจา้ ทําเชน่ นี้ไมเ่ หมาะสมกระมงั ?” ผู้
บําเพญ็ เฒา่ คนหน่ึงกลา่ ว
เขาถูกยัว่ น้ําลายที่สุด เพราะเขานั่งอยู่ใต้ลมของ
เยย่ี นเสย่ี วซ่อื กลนิ่ จงึ ไหลเขา้ จมกู เขาโดยตรง!
ปากทแ่ี ทะเน้ือของเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ชะงกั
“เจา้ กนิ เถอะ ไมเ่ ปน็ ไร” ประมขุ มารเอย่ เบาๆ
“โอ”้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กม้ ลงกนิ ตอ่
ประมขุ มารมองเยาะเยย้ ผบู้ ําเพญ็ เฒา่ “เราทําสงิ่ ใด
ไมค่ อ่ ยเหมาะสม? ไมใ่ หพ้ วกเจา้ เอาสมบตั ?ิ หรอื ไปฆา่
คนวางเพลิงทใ่ี ด? เจา้ อยากกนิ กพ็ ดู ตรงๆ สิ ไยตอ้ ง
ออ้ มคอ้ มเชน่ น้ี?”
ยามไดย้ นิ ประโยคหน้า ผูบ้ าํ เพญ็ เฒา่ โกรธอยบู่ า้ ง
ทวา่ ประโยคสดุ ทา้ ยถงึ กบั ทําใหเ้ ขาหตู งั้ “เจา้ เจา้ จะแบง่
ใหข้ า้ หรอื ?”
ประมขุ มารหยบิ ไกฟ่ า้ ยา่ งเดนิ ไปหาเขา ยกมมุ ปาก
เอย่ “แน่นอน…ไม!่ ”
เขายวั่ เยา้ ผูบ้ ําเพญ็ เฒา่ อยา่ งไมป่ รานี และจากไป
โดยไมห่ นั กลบั มามอง
ผบู้ ําเพญ็ เฒา่ แทบจะอกแตก!
“เดก็ ปากไมส่ นิ้ กลนิ่ น้าํ นม! เจา้ อยากใหข้ า้ ขายหนา้ !
รงั แกคนเกนิ ไปแลว้ ! ระวงั เถอะ!”
ผู้บาํ เพ็ญเฒ่าหยิบอาวุธศักดิ์สิทธิก์ ระบองลูกตุ้ม
ออกมาโจมตใี สป่ ระมขุ มาร
ประมขุ มารไมแ่ มแ้ ตย่ กเปลอื กตา สะบดั แขนเส้อื สง่
ไอมารดว้ ยหลงั มอื ตบผบู้ ําเพญ็ เฒา่ จนกระเดน็
ทกุ คนผงะตะลงึ
แม้ผู้บําเพญ็ เฒ่าจะเป็นผู้บําเพญ็ ธรรมดาๆ แต่ก็
บรรลถุ งึ ระดบั สูงจนนา่ ท่งึ ไมเ่ ชน่ นั้นคงไมก่ ลา้ มาเพยี ง
ลําพงั ทงั้ ๆ ทรี่ ะดบั ของเขาอยเู่ หนือบรุ ษุ ชดุ ดําผนู้ ี้ แต่
กลบั ถกู อกี ฝา่ ยลม้ ลงอยา่ งงา่ ยดาย
นี่ น่ีกเ็ กนิ ไป…
“เขาเปน็ เผา่ มาร!”
มเี สยี งคนตะโกนดงั มาจากฝงู ชน
ทกุ คนเรมิ่ ตระหนักขน้ึ มาตามๆ กนั พลงั เม่อื ครนู่ ้ีดู
ไมค่ นุ้ เลยจรงิ ๆ แตถ่ า้ แยกแยะใหด้ ี พลงั นัน้ มใิ ชไ่ อมาร
หรอกหรอื ?
“มคี นเผา่ มารบกุ เขา้ มา! ทกุ คนรบี ฆา่ มนั เรว็ !”
ฝงู ชนรบี รดุ ไปขา้ งหนา้ ลอ้ มทงั้ สามไว้
เยย่ี นเสี่ยวซ่อื วางขาลูกแพะที่กินไปครง่ึ หน่ึง มอง
ประมขุ มารอยา่ งงนุ งง “ทา่ นพเี่ สยี่ วเจา เจา้ เปน็ คนเผา่
มารหรอื ?”
รา่ งกายทรงพลงั วางอาํ นาจของประมขุ มารแขง็ ท่อื
ยามทก่ี ลมุ่ คนรุมเขา้ หาเขา เขาไมห่ วาดกลวั แมแ้ ต่
น้อย ไมม่ สี งิ่ ใดมากไปกวา่ การฆา่ ฟนั หลายปที ผ่ี า่ นมา
เขายงั เผชญิ การฆา่ ฟนั น้อยไปหรอื ?
ทวา่ คําพดู เดยี วของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ทําใหห้ วั ใจของเขา
เตน้ รนุ แรง
เม่อื ครปู่ ระมาทไปจรงิ ๆ ทําใหค้ นมองเหน็ ตวั ตนมาร
ของเขา
นาง…นางจะดหู มนิ่ เขาและเปน็ ศตั รกู บั เขาหรอื ไม?่
ประมุขศักดิ์สิทธมิ์ องเยย่ี นเสี่ยวซ่ือด้วยดวงตาซับ
ซอ้ น
เขากบั ประมขุ มารไมไ่ ดส้ นิทสนมกนั หากคนพวกน้ี
จะฆา่ เขา กค็ งไมเ่ ขา้ ไปชว่ ยใหม้ ากเรอ่ื งมากราว
เวน้ แต—่ —
สายตาของประมุขศักดสิ์ ทิ ธมิ์ องเยยี่ นเสย่ี วซ่อื ท่ีอยู่
ขา้ งกาย
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื วางขาแพะกลบั บนตะแกรง ลกุ ขน้ึ ยนื
เบาๆ
ตบุ !
หนิ กอ้ นหน่ึงตกลงบนไหลข่ องประมขุ มาร เขาไมไ่ ด้
หลบ แตป่ ระหมา่ มองเยยี่ นเสยี่ วซ่อื อยอู่ ยา่ งนัน้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื หลบั ตาลง
ในมอื ประมขุ มารยงั ถอื ไกฟ่ า้ ทเี่ สยี บไมไ้ วเ้ รยี บรอ้ ย
เขากําไมใ้ นมอื แน่น
เยยี่ นเส่ียวซ่ือดึงกรชิ ออกจากเอวเงยี บๆ พุง่ ไปยงั
ประมขุ มาร
ประมขุ มารหลบั ตาลง ไมค่ ดิ หลบแมแ้ ตน่ ้อย
ทวา่ ความเจ็บปวดท่ีจินตนาการกลับไม่ได้เกิดข้ึน
กรชิ นั้นผ่านหูของเขาไป ฟาดฟันดาบยาวที่จะลอบ
ทํารา้ ยประมขุ มาร
ดาบยาวถูกทําลาย กรชิ แทงเข้าท่ีหน้าอกผู้ลอบ
โจมตี
“อา๊ ——” ผลู้ อบโจมตกี รดี รอ้ งเหาะหนีไป ลม้ ลงกบั
พ้นื อยา่ งแรง
ประมขุ มารเบกิ ตากวา้ ง หนั กลบั ไปมองผบู้ าํ เพญ็ ผู้
นัน้ และหนั มองเยย่ี นเสยี่ วซ่อื อยา่ งไมเ่ ชอ่ื สายตา
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื แยม้ ยมิ้ “เจา้ เปน็ คนเผา่ มาร แตเ่ จา้ ก็
เปน็ ทา่ นพเ่ี สยี่ วเจาของขา้ เชน่ กนั !”
หวั ใจของประมุขมารพลันซาบซ้งึ สุดหวั ใจ “เจา้ ทํา
เชน่ นี้…จะเปน็ ศตั รกู บั ทกุ คนหรอื ?”
ธรรมะอธรรมไมอ่ าจอยรู่ ว่ มกนั น่ีคอื ความจรงิ ชวั่ นิ
รนั ดร์ ไมเ่ ชน่ นั้นคงไมม่ เี สน้ ทางผา่ นสองทาง ทน่ี ่ีไมใ่ ช่
สถานทท่ี ผี่ บู้ าํ เพญ็ มารควรยา่ งกราย
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ยกั ไหลเ่ อย่ วา่ “หากวนั น้ีคนทพี่ วกเขา
จะจัดการคือข้า ท่านพ่ีเส่ียวเจาจะทิ้งข้าไวข้ ้างหลัง
หรอื ?”
“ไมม่ ที าง” เพ่อื เจา้ ขา้ พรอ้ มเปน็ ศตั รกู บั คนทงั้ โลก
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื ยมิ้ หวาน “เชน่ นัน้ ขา้ กไ็ มม่ ที างทงิ้ ทา่ น
พเี่ สยี่ วเจา!”
ประมุขมารก้าวไปข้างหน้าลูบแก้มของนางเบาๆ
“ตกลง”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ บอื นหนา้ หนีอยา่ งเฉยเมย
ทงั้ สองฝา่ ยเปดิ ศกึ อยา่ งเปน็ ทางการ
“เจ้าไมจ่ ําเป็นต้องเขา้ มารว่ ม” ประมุขมารเอย่ กับ
ประมุขศักดิส์ ิทธทิ์ ี่กําลังเผชญิ หน้ากับศัตรู “พวกเขา
ลว้ นเปน็ สหายสายเดยี วกบั เจา้ ”
ประมุขศักดิส์ ิทธไิ์ ม่พูดอะไร เพยี งใชด้ าบสังหารผู้
บําเพญ็ ไรส้ ํานักทลี่ อบโจมตเี ยยี่ นเสยี่ วซ่อื
เม่อื เหน็ เลือดที่ไหลนองพ้นื ควิ้ ประมุขมารกข็ มวด
เลก็ น้อย
ความโหดเหี้ยมของเจ้าน่ีรุนแรงถึงเพียงนี้ตัง้ แต่
เม่อื ไร?
หรอื วา่ เกดิ อะไรขน้ึ ทต่ี นไมร่ ?ู้
หา่ งไกลออกไป ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉาแหง่ ตา้ โจว
ไมร่ ูเ้ ลยวา่ บตุ รสาวทรี่ กั ของเขาถกู บรุ ุษตวั เหมน็ สองคน
ลกั พาตวั ไป เถย่ี ตนั้ น้อยใกลแ้ ตง่ งานแลว้ ดงั นัน้ เขาจงึ
พาอวหี๋ วนั่ กลบั ไปตา้ โจว
ยามน้ีทงั้ สองอายไุ ดส้ ามสบิ แลว้ แตอ่ ายทุ เ่ี พมิ่ ขน้ึ ไม่
ไดท้ งิ้ รอ่ งรอยใหท้ งั้ สองมากนัก กลบั กนั พธิ ลี า้ งบาปตาม
วยั ยงิ่ ทําใหค้ นทงั้ สองมเี สน่หท์ เ่ี ปน็ ผใู้ หญม่ ากขน้ึ
ปนี ้ีเถยี่ ตนั้ น้อยกอ็ ายยุ สี่ บิ เอด็ แลว้
องค์ประมุขไดแ้ ตง่ ตงั้ อวเี๋ ซา่ ชงิ เป็นกัว๋ กง[1] บดั น้ี
เถย่ี ตนั้ น้อยกเ็ ปน็ กวั ๋ กงซ่อื จ่อื
ทวา่ ตวั ตนของเขาไมไ่ ดเ้ ปน็ เพยี งกวั ๋ กงซ่อื จ่อื เทา่ นั้น
เขายงั เปน็ เหลนชายขององคป์ ระมขุ องคป์ ระมขุ แตง่ ตงั้
เขาเปน็ องคช์ ายน้อยแหง่ หนานจา้ วตงั้ แตอ่ ายสุ บิ ปี
คนทถี่ กู แตง่ ตงั้ เปน็ องคช์ ายน้อยเชน่ เดยี วกบั เขายงั
มนี ้องชายคนเลก็ โกว่ ตนั้ ทอี่ ายนุ ้อยกวา่ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื
หน่ึงปี
ใชแ่ ลว้ ช่อื เลน่ ทตี่ งั้ ใหเ้ ยยี่ นเสย่ี วซ่อื ในยามนั้นไมไ่ ด้
ใช้ ตอ่ มามารดากค็ ลอดบตุ รอกี คน เถย่ี ตนั้ น้อยจงึ ยก
(ยดั ) ชอ่ื น้ีใหเ้ ขา
คหู่ มนั้ ของเถยี่ ตนั้ น้อยคอื องคห์ ญงิ จวิ่ แหง่ ตา้ โจว
เขากบั องคห์ ญงิ จวิ่ ไดพ้ บกนั ทตี่ า้ โจว ยามนั้นเขายงั
เดก็ อาศยั อยใู่ นจวนคณุ ชายของพส่ี าวและพเี่ ขย องค์
หญงิ จวิ่ เปน็ บตุ รบี ญุ ธรรมของฮองเฮา ฮองเฮาปฏบิ ตั ติ อ่
องคห์ ญงิ จวิ่ ไมด่ ี ทา่ นพข่ี องเขาจงึ รบั นางมาอยทู่ จี่ วน
เขาไมเ่ คยเหน็ เดก็ หญงิ ตัวเล็กๆ ท่ีงดงามเชน่ นี้มา
กอ่ น ราวกบั ดอกตมู บานสดใสขน้ึ ในหวั ใจหน่มุ ของเขา
เม่ือต้นปี เขาขอองค์หญิงจิ่วแต่งงานอย่างเป็น
ทางการ
องคห์ ญงิ จวิ่ อายเุ ทา่ เขา ตามความเหน็ สองประเทศ
นางเป็นสาวแก่แล้ว ยามแรกองค์ประมุขกับฮูหยนิ ผู้
เฒา่ จงึ ไมเ่ หน็ ดว้ ย
ไมเ่ พยี งเพราะองคห์ ญงิ จวิ่ แกล่ ง แตย่ งั เพราะองค์
หญงิ จวิ่ เปน็ หญงิ มา่ ยดว้ ย
สามขี ององคห์ ญงิ จวิ่ ถกู เขายงิ ตายกบั มอื
…………………………………………
[1] กั๋วกง คือ ตาํ แหน่งบรรดาศักด์ิสําหรับเชื้อพระวงศ์ชาย
ขั้น 1 ชั้นรอง เป็นตําแหน่งเร่มิ ต้นสําหรับพระโอรสในองค์
จักรพรรดิทุกพระองค์
º··èÕ 57.1 ¾Ô¸ÕÁËÒÁ§¤ÅÊÁÃÊ (2)
เถย่ี ตนั้ น้อยทําไปมใิ ชเ่ พราะความโกรธแคน้ สว่ นตวั
ยามนัน้ เขาไมร่ วู้ า่ อกี ฝา่ ยเปน็ สามขี ององคห์ ญงิ จวิ่ หลงั
จากสงั หารถงึ ไดท้ ราบ แตบ่ อกไปเกรงวา่ คงจะไมม่ ใี คร
เชอ่ื
โดยเฉพาะองคห์ ญงิ จวิ่ ยงิ่ ไมม่ ที างเชอ่ื
ฆา่ สามตี นแลว้ ยงั มาขอตนแตง่ งาน เกรงวา่ เปน็ ใคร
กค็ งไมต่ อบตกลง นา่ เสยี ดาย นี่เปน็ พธิ สี มรสระหวา่ ง
สองประเทศ องคห์ ญงิ จวิ่ ถกู กําหนดใหส้ มรสกบั องคช์ าย
น้อยแหง่ หนานจา้ วซ่อื จ่อื แหง่ จวนกวั ๋ กง นางไมม่ ที างให้
ขดั ขนื
นางไม่ด่ืมไม่กินมาตลอดทาง อาศัยเพียงยาจาก
หมอหลวงทต่ี ดิ ตามมาดว้ ย ไมเ่ ชน่ นั้นนางคงตายกอ่ น
มาถงึ จวนกวั ๋ กงแลว้
เถย่ี ตนั้ น้อยไดย้ นิ วา่ นางไมเ่ ตม็ ใจแตง่ งานกบั ตน รถ
มา้ เดนิ ทางไปไดค้ รง่ึ ทางจงึ เขา้ ไปขวางไว้
“พวกเจา้ ถอยไป!”
เขาสงั่ เสยี งเยน็ ชา
คนทส่ี ง่ ไปสูข่ อหรอื รบั ตวั เจา้ สาวลว้ นเปน็ คนของเขา
ไหนเลยจะมใี ครกลา้ ขดั ? ลว้ นแตร่ บี รอ้ นถอยหา่ งไปสาม
ฉ่ือ
เถย่ี ตนั้ น้อยเปดิ มา่ นเขา้ ไปในรถมา้
เขานั่งลงที่ม้านั่งด้านข้าง องค์หญงิ จิว่ สวมมงกุฎ
หงสเ์ ครอ่ื งยศสตรนี ั่งบนเกา้ อแ้ี ดงท่ีหนั หน้าเขา้ มา่ นรถ
มา้
องคห์ ญงิ จวิ่ สวมผา้ คลมุ ปดิ หนา้ เถย่ี ตนั้ น้อยไมเ่ หน็
สหี นา้ ของนาง แตด่ รู า่ งกายทแี่ ขง็ เกรง็ ของนางและมอื ที่
กําผา้ คลมุ ไวแ้ น่น ไมย่ ากทจ่ี ะรวู้ า่ นางกําลงั หวาดกลวั อยู่
เม่อื คดิ ถงึ ตรงนี้ เถย่ี ตนั้ น้อยกร็ สู้ กึ โมโห
เขาทําอะไรร?ึ
สตรผี นู้ ี้ถงึ ตอ้ งหวาดกลวั เขา?
เขาเป็นคนยิงบุรุษของนางตายไม่ใช่หรอื ? เขาใช้
ตนเองแตง่ งานกบั นางแลว้ นางยงั ตอ้ งการอะไรอกี ?
เรอ่ื งราวของเถ่ียตัน้ น้อยและองค์หญงิ จิว่ เป็นเรอ่ื ง
เขา้ ใจผดิ เลก็ น้อย
เถ่ียตัน้ น้อยอาศัยอยู่ที่จวนคุณชายชัว่ คราว องค์
หญิงจิ่วก็ย้ายไปอยู่ท่ีนั่นด้วย แต่ไม่นานหลังจากนั้น
กองทพั เผา่ ศกั ดสิ์ ทิ ธเิ์ ขา้ ยดึ เมอื งอวี่ อวเี๋ ซา่ ชงิ พาเถย่ี ตนั้
น้อยกลบั ไปเสรมิ ทพั ทห่ี นานจา้ ว
เดก็ น้อยสองคนทก่ี ําลงั อยใู่ นวยั นา่ รกั กลบั ถกู ทําลาย
ลง
หลังจากนั้น เถ่ียตัน้ น้อยกไ็ มไ่ ดก้ ลับไปท่ีตา้ โจวอกี
เลย
ไมใ่ ชว่ า่ เขาไมต่ อ้ งการ แตเ่ ขาเดก็ เกนิ ไป เดก็ ไมม่ ี
สทิ ธใิ์ นตนเอง
ผใู้ หญใ่ หท้ ําเชน่ ไรกท็ ําเชน่ นัน้ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ รกั หลาน
มาก เกบ็ ไวใ้ นปากกก็ ลวั ละลาย ถอื ไวใ้ นมอื กก็ ลวั หลน่
หลานคนโตอยา่ งเยย่ี นจวิ่ เฉากบั เหอ้ เหลยี นเซงิ นางไม่
อาจเขา้ ไปยมุ่ ยา่ ม แตห่ ลานคนเลก็ มหี รอื จะคมุ ไมอ่ ย?ู่
คมุ คราหน่ึงกส็ บิ ปี
ยามที่เถ่ียตัน้ น้อยออกจากจวนเหอ้ เหลียนได้ ก็มี
‘ข่าวรา้ ย’ ที่น่าตกใจมาจากต้าโจวว่าองค์หญิงจิ่ว
แตง่ งานแลว้
คสู่ มรสเปน็ ลกู พล่ี กู น้องของพระชายารชั ทายาท
หลงั จากเยยี่ นไหวจงิ่ ถกู ปลดในปนี ั้น เฉิงออ๋ ง องค์
ชายหา้ กถ็ กู แตง่ ตงั้ เปน็ รชั ทายาทองคใ์ หม่ พระชายาของ
เขาคอื องคห์ ญงิ แหง่ ซยงหนู ซง่ึ ตอ่ มาไดก้ ลายเปน็ พระ
ชายารชั ทายาท
ตอนนั้นองคช์ ายหา้ กําหนดใหแ้ ตง่ งานกบั องคห์ ญงิ
แหง่ ซยงหนู ทกุ คนคดิ วา่ เขาสนิ้ หวงั หา่ งไกลจากบลั ลงั ก์
แลว้ แมแ้ ตฮ่ อ่ งเตเ้ องกค็ ดิ เชน่ นั้น อยา่ งไรฮอ่ งเตก้ ไ็ ม่
ต้องการใหป้ ระเทศของตนไปอยใู่ นมอื องค์ชายที่มสี าย
เลอื ดซยงหนคู รง่ึ หน่ึง
ซยงหนมู คี วามทะเยอทะยานไมน่ ้อย ทนั ทที รี่ วู้ า่ องค์
หญงิ แหง่ ซยงหนใู หก้ ําเนิดทายาท กต็ งั้ ใจจะกําจดั ขวาก
หนาม ช่วยสนับสนนุ บุตรของนางใหข้ ้ึนครองบัลลังก์
หลังจากครองบัลลังก์ค่อยส่งกําลังแทรกซึมเข้าไปยดึ
ครองตา้ โจวเปน็ ของตน
น่ีไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทเี่ ปน็ ไปไมไ่ ด้
หากไมใ่ ชท่ างเลอื กสุดทา้ ย ฮอ่ งเตจ้ ะปลอ่ ยใหเ้ ฉิงอ๋
องเปน็ รชั ทายาทไดอ้ ยา่ งไร
กระทงั่ ฮอ่ งเตเ้ คยขเู่ ฉิงออ๋ ง ตําแหน่งรชั ทายาทกบั
องคห์ ญงิ แหง่ ซยงหนู เลอื กไดเ้ พยี งหน่ึงเดยี ว อนาคต
องคห์ ญงิ แหง่ ซยงหนอู าจเปน็ นางสนมได้ แตไ่ มอ่ าจเปน็
ฮองเฮา และไมอ่ าจใหก้ ําเนิดองคช์ าย
เฉิงออ๋ งกบั องคห์ ญงิ แหง่ ซยงหนกู น็ ับวา่ ผกู สมั พนั ธ์
ฉันสามภี รรยาในสงคราม
หากเปน็ สองสามปกี อ่ น เฉิงออ๋ งอาจจะตอบตกลงไป
แลว้ ทวา่ ยามน้ีทงั้ สองพฒั นาความสมั พนั ธก์ นั แลว้ เฉิ
งอ๋องไม่ปรารถนาจะละทิ้งภรรยาของตนไปแย่งชิง
ตําแหน่งรชั ทายาท
เฉิงออ๋ งเปน็ คนกตญั ญรู บู้ ญุ คณุ
เหน็ ไดจ้ ากความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเขากบั อวหี๋ วนั่
ฮอ่ งเต้แต่งตัง้ เขา เพราะความซ่ือสัตยส์ ุจรติ และ
เมตตา หากเขาละทงิ้ ภรรยาจรงิ เชน่ นัน้ ในสายตาฮอ่ งเต้
เขากไ็ มค่ คู่ วรกบั การเปน็ ประมขุ ประเทศ
พระชายาเฉิงออ๋ งเองกไ็ มย่ อ่ ทอ้ เม่อื นางไดย้ นิ วา่ เฉิ
งออ๋ งปฏเิ สธการเปน็ รชั ทายาทเพราะตน จงึ ตงั้ ใจอยา่ ง
เดด็ เดยี่ ว ตดั สมั พนั ธก์ บั ซยงหนู
ยามน้ีตา้ โจวมหี นานจา้ วท่ีทรงอาํ นาจเป็นพนั ธมติ ร
แลว้ ซยงหนกู ไ็ มม่ อี ะไรนา่ กงั วล
ทวา่ อยา่ งไรกเ็ ปน็ ครอบครวั ภรรยา ไหนเลยจะตดั สนิ้
การไปมาหาสไู่ ดจ้ รงิ ๆ?
หลงั จากแน่ใจวา่ ซยงหนสู งบลงแลว้ จรงิ ๆ พระชายา
เฉิงออ๋ งกค็ อ่ ยๆ กลบั ไปตดิ ตอ่ ครอบครวั ของนาง
ครงั้ หน่ึงลกู พลี่ กู น้องมาเยยี่ มนาง และไดพ้ บกบั องค์
หญงิ จวิ่
ลกู พลี่ กู น้องผนู้ ัน้ มากความสามารถ ลกั ษณะนิสยั ก็
ดไี มน่ ้อย การแตง่ งานครงั้ น้ีจงึ ถกู กําหนดขน้ึ
แตไ่ มม่ ผี ใู้ ดคาดคดิ วา่ องคห์ ญงิ จวิ่ เพงิ่ ไปถงึ ซยงหนู
ตาของลกู พล่ี กู น้องผนู้ ั้นกลบั สมรูร้ ว่ มคดิ กบั คนเซยี นเป
ยกอ่ กบฏ
เถยี่ ตนั้ น้อยนําทพั ขน้ึ เหนือ ชว่ ยตา้ โจวปราบกบฏซ
ยงหนแู ละคนเซยี นเปย แตอ่ งคห์ ญงิ แหง่ ซยงหนผู นู้ ัน้ ก็
หลงผดิ ไมไ่ ดเ้ พยี งแตไ่ มล่ งโทษญาตติ นทกี่ ระทําผดิ ยงั
ชว่ ยตาของเขาหลบหนี
ขณะไลล่ า่ กบฏ เถยี่ ตนั้ น้อยคดิ วา่ เขาเปน็ กบฏจงึ ยงิ
สงั หารจนตาย
เอย่ อยา่ งเครง่ ครดั แลว้ เขาถอื เปน็ ผสู้ มรรู้ ว่ มคดิ แม้
จะถกู หลอกใช้ ทวา่ ในฐานะองคช์ าย หากแคน่ ี้ยงั ไมอ่ าจ
แยกแยะผดิ ชอบ ตายไปกไ็ มน่ า่ เสยี ดาย
ทวา่ หลังจากนั้นได้ยนิ มาวา่ องค์ชายผูน้ ั้นปฏิบตั ิต่อ
องคห์ ญงิ จวิ่ เป็นอยา่ งดี ระหวา่ งหลบหนี ไมเ่ คยทําให้
องค์หญงิ จิว่ ลําบากหรอื ได้รบั ความไม่เป็นธรรมแม้แต่
น้อย แมต้ าของเขาบอกจะใหต้ ดั นวิ้ องคห์ ญงิ จวิ่ เพ่อื ขม่ ขู่
ตา้ โจว เขากไ็ มท่ ํา
เถยี่ ตนั้ น้อยทรี่ คู้ วามจรงิ ความรสู้ กึ ในใจเรมิ่ สลบั ซบั
ซอ้ น
ไม่ใช่เพราะเถี่ยตัน้ น้อยคิดวา่ เขาไม่ควรตาย ก่อ
อาชญากรรมรา้ ยแรงเชน่ น้ี หากไมย่ งิ เขาตาย ขา่ นแหง่
ซยงหนกู ต็ อ้ งประหารเขา คําถามคอื เขาตายแลว้ องค์
หญงิ จวิ่ จะทําอยา่ งไร?
ในใจขององคห์ ญงิ จวิ่ คดิ เชน่ ไรกบั สามผี นู้ ้ี?
วา่ กันวา่ เป็นสามีภรยิ าหน่ึงวนั เสน่หาต่อกันลึกซ้ึง
องคห์ ญงิ จวิ่ มเี ขาอยใู่ นใจแล้วใชห่ รอื ไม?่ เขาตายแล้ว
นางทกุ ขใ์ จหรอื ไม?่ จะเกลยี ดตนเองหรอื ไม?่
จะคดิ วา่ ตนตงั้ ใจยงิ เขาใหต้ ายหรอื ไม?่
เถยี่ ตนั้ น้อยเจบ็ ปวด!
“หากขา้ บอกเจา้ วา่ ขา้ ไมไ่ ดต้ งั้ ใจฆา่ สามเี จา้ เจา้ จะ
เชอ่ื หรอื ไม?่ ”
ในทส่ี ดุ เถยี่ ตนั้ น้อยกเ็ อย่ ปาก
เขาไมเ่ อย่ ถงึ เรอ่ื งน้ีกย็ งั ดี ทนั ทที เ่ี อย่ ทงั้ รา่ งขององค์
หญงิ จวิ่ กส็ นั่ สะทา้ นเบาๆ
เถย่ี ตนั้ น้อยจกุ อก กลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อก
เปน็ อะไร?
อยกู่ บั ตนพดู ไมไ่ ดแ้ ลว้ กระมงั ?
เขาเอย่ ปากทกี ห็ วาดกลวั เชน่ น้ี? เขาเปน็ ภตู ผิ ปี ศี าจ
หรอื ?
“บอกวา่ ไมไ่ ดต้ งั้ ใจไง!” เถย่ี ตนั้ น้อยเพมิ่ น้าํ เสยี งขน้ึ
แหมะ!
น้าํ ตาหยดลงบนหลงั มอื ขาวขององคห์ ญงิ จวิ่
เถย่ี ตนั้ น้อยพลนั ต่นื ตระหนก
เกดิ อะไรขน้ึ ?
เหตใุ ดถงึ รอ้ งไหอ้ อกมา?
“ขา้ …ขา้ ไมร่ จู้ รงิ ๆ วา่ เขาเปน็ สามขี องเจา้ ! ยามนัน้
ขา้ ไดร้ บั คําสงั่ ไปสงั หารศตั รู เขาเปน็ ผสู้ มรรู้ ว่ มคดิ และไม่
ยอมจํานน ขา้ ไมม่ ที างเลอื ก หากขา้ ไมฆ่ า่ พวกเขา คนท่ี
ต้องตายก็คือทหารของต้าโจว…ข้าพูดมากมายเช่นนี้
เจ้าเขา้ ใจหรอื ไม่? ในสนามรบ…ความลังเลเพยี งเล็ก
น้อยกอ็ าจทําใหเ้ กดิ การสญู เสยี ทไ่ี มจ่ ําเปน็ ขา้ จะปลอ่ ย
ใหเ้ หลา่ ทหารตายอยา่ งไรป้ ระโยชน์ไมไ่ ด…้ ”
เถี่ยตัน้ น้อยไม่รูว้ า่ นางจะเข้าใจสิ่งท่ีตนเอย่ หรอื ไม่
เหน็ เพยี งหยดน้ําตาบนหลงั มอื ทม่ี ากข้นึ เรอ่ื ยๆ หวั ใจก็
ยงิ่ เจบ็ ปวด น้าํ เสยี งออ่ นลงอยา่ งไมอ่ าจควบคมุ “ขา้ ใช้
ตวั เองชดเชยใหเ้ จา้ ไมพ่ อหรอื ? ขา้ สญั ญาวา่ จะดแู ลเจา้
ใหด้ กี วา่ เขา”
องคห์ ญงิ จวิ่ ยงั คงรอ้ งไห้
เถยี่ ตนั้ น้อยคดิ วา่ ตนอธบิ ายมากมายเชน่ นัน้ เหตใุ ด
นางไมพ่ ดู อะไรเลย?
ความคดิ กลา้ หาญหน่ึงแลน่ เขา้ มาในหวั ดวงตาของ
เถยี่ ตนั้ น้อยจอ้ งถมงึ เบกิ โพลง “เยย่ี นพนิ ถงิ ! เจา้ คงไม่
ไดจ้ ําขา้ ไมไ่ ดห้ รอกนะ?!”
เสยี งรอ้ งขององคห์ ญงิ จวิ่ หยดุ ชะงกั
เถย่ี ตนั้ น้อยหายใจเฮอื ก
เหตใุ ดเขารสู้ กึ วา่ สตรผี นู้ ี้ใจหาย?!
เถยี่ ตนั้ น้อยกําหมดั แน่น เบยี ดนางเขา้ กบั ผนังรถ ดงึ
ผา้ คลุมหน้าของนางออก มองใบหน้ารา่ํ ไหแ้ ละสายตา
เลก็ ทไี่ มร่ จู้ ะวางลงทใ่ี ด เขากดั ฟนั เอย่ “เยย่ี น พนิ ถงิ !”
รา่ งเลก็ ขององคห์ ญงิ จวิ่ สนั่ สะทา้ น!
การคาดเดาในใจของเขาแน่ใจแลว้ ครง่ึ หน่ึง
สตรสี มควรตายผนู้ ้ี นางจําเขาไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ!
ไม่แปลกที่นางจะตกใจมาก คงคิดวา่ ตนเป็นพวก
วปิ รติ ต่าํ ชา้ กระมงั ?
ฆ่าสามีของนางแล้วก็มาแต่งงานกับนาง ค่อยๆ
ทรมานนางจนตาย
นางคงคดิ เชน่ นัน้ กระมงั ?
นา่ โมโหจรงิ !
“เจา้ ไวท้ กุ ขใ์ หส้ ามเี จา้ สามปี ขา้ กย็ อม รอจนบดั นี้ถงึ
ขอเจา้ แตง่ งาน ขา้ ไมม่ สี ตรบี ําเรอ ไมม่ อี นภุ รรยา เจา้ คดิ
วา่ ขา้ จะแตง่ งานกบั เจา้ เพ่อื ทรมานเจา้ จรงิ ๆ หรอื ?”
เถี่ยตั้นน้อยแทบจะอกแตก แต่ก็ยังดึงกลับเข้า
ประเดน็ “เจา้ ลมื ขา้ ไปตงั้ แตเ่ ม่อื ไรกนั ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ กดั รมิ ฝปี าก ไมเ่ อย่
เถย่ี ตนั้ น้อยทบุ กําป้ นั กบั ผนังรถขา้ งหนู าง มองนาง
ด้วยด้วยสายตาคุกรุน่ ดุจเพลิงแผดเผา “ทางที่ดีอยา่
ทําใหข้ า้ ตอ้ งโมโห!”
องคห์ ญงิ จวิ่ กม้ หนา้ หวาดหวนั่
เถยี่ ตนั้ น้อยจบั คางของนางอยา่ งไรค้ วามปรานี คล่ี
ยมิ้ เยน็ ชา “ดมี าก ในเม่อื เจา้ ลมื เชน่ นัน้ ขา้ จะชว่ ยใหเ้ จา้
จําไดอ้ กี ครงั้ !”
เขาฉีกเครอ่ื งยศสตรขี องนาง
เสยี งรอ้ งไหส้ นิ้ หวงั ของนางดงั ออกจากรถมา้
สองเคอ่ ตอ่ มา
องค์หญงิ จิว่ ท่ีทําทรงผมจุก กับเถ่ียตัน้ น้อยในเส้ือ
คลมุ ยาวปรากฏตวั ขน้ึ ในบา้ นหลงั หน่ึง
เครอ่ื งยศสตรถี อดยาก จนมือของเขาเต็มไปด้วย
รอยขดี ขว่ น!
ทวา่ ในทส่ี ุด กเ็ ปลยี่ นชดุ องคห์ ญงิ ในยามนั้นใหน้ าง
ไดส้ ําเรจ็ !
เถย่ี ตนั้ น้อยชไ้ี ปทห่ี น่ึงในสวนดา้ นหลงั และเอย่ วา่ “น่ี
คือชิงช้าที่เจ้าเคยนั่งในตอนนั้น ข้าย้ายมันจากจวน
คณุ ชายมาทห่ี นานจา้ ว! ขน้ึ ไปนัง่ ! ขยบั ตวั เอง!”
องคห์ ญงิ จวิ่ ทไ่ี มอ่ ยากขยบั เคล่อื นไหว “…”
º··Õè 58 ¾Ô¸ÕÁËÒÁ§¤ÅÊÁÃÊ (3)
องคห์ ญงิ จวิ่ กําลงั นัง่ บนชงิ ชา้ ดว้ ยสหี นา้ หมดอาลยั
ทแ่ี ทท้ เี่ ขาบอกใหน้ างขยบั ตวั เอง กห็ มายถงึ ขยบั ตวั
เองจรงิ ๆ แตจ่ ะขยบั ตวั อยา่ งไรละ?
“ขยบั …ขยบั ไมไ่ ด”้
นางเอย่ อยา่ งออ่ นแรง
นางผอมเกนิ กวา่ จะแกวง่ บนชงิ ชา้ ดว้ ยตวั เอง
“คนโง!่ ” เถย่ี ตนั้ น้อยเอย่ ในใจ แคล่ กุ ขน้ึ เดนิ ไปสอง
สามกา้ ว แลว้ กน็ ัง่ ลงออกแรงแกวง่ ชงิ ชา้ ทําไมไ่ ดห้ รอื ?
แมใ้ นหวั จะคดิ ไรส้ าระเชน่ น้ี ทวา่ กลบั เดนิ ออ้ มไปขา้ ง
หลงั องคห์ ญงิ จวิ่ แลว้ ยน่ื มอื ออกมา “จบั แน่นๆ นะ”
“อม้ื ” องคห์ ญงิ จวิ่ ควา้ เชอื กชงิ ชา้ ไวแ้ น่น
เถยี่ ตนั้ น้อยผลกั เบาๆ นางถกู แกวง่ ขน้ึ ไป
นางโบยบนิ บนท้องฟ้า สายลมปะทะหน้า รูส้ ึกถึง
กลนิ่ อายทค่ี นุ้ เคย ความทรงจําทถ่ี กู ลมื เลอื น คลา้ ยกบั
น้าํ เดอื ดทผี่ ดุ ขน้ึ ในใจของนาง
“ขา้ …ขา้ นึกถงึ บางอยา่ ง…” นางเอย่ อยา่ งประหมา่
ลมหายใจเถ่ียตัน้ น้อยหยดุ ชะงกั เขารบี หยดุ ชงิ ชา้
จอ้ งมองนาง “เจา้ นึกอะไรไดร้ ?ึ ”
“ชิงช้า…ชิงช้าที่จวนคุณชาย” องค์หญิงจิ่วย้อน
นึกถงึ อดตี
เถยี่ ตนั้ น้อยดใี จมาก ครงั้ แรกทพ่ี วกเขาพบกนั คอื ที่
จวนคณุ ชาย หากเอย่ ใหถ้ กู ตอ้ งคอื วงั หลวง ทวา่ ยามนัน้
พวกเขาตา่ งไมไ่ ดส้ นใจกนั และกนั เถย่ี ตนั้ น้อยจงึ คดิ วา่
ขา้ งชงิ ชา้ จวนคณุ ชายเปน็ ครงั้ แรกของทงั้ สอง
“นอกจากชงิ ชา้ มอี ะไรอกี ?” เถย่ี ตนั้ น้อยถามดว้ ย
ดวงตาเปน็ ประกาย
องคห์ ญงิ จวิ่ คดิ อยา่ งพนิ ิจ “ผสู้ ําเรจ็ ราชการ พระ
ชายา แลว้ กเ็ ยยี่ นออ๋ ง”
เถยี่ ตนั้ น้อยต่นื เตน้ ไมห่ ยดุ “อะไรอกี ?”
“แลว้ …แลว้ ก…็ ” องคห์ ญงิ จวิ่ พยายามนึกยอ้ นกลบั
ไป “อา้ แลว้ ก…็ ”
เถย่ี ตนั้ น้อยรา่ งสนั่ สะทา้ นนาง!
“หลานชายสามคนของเจ้า” องค์หญงิ จิว่ เอย่ ด้วย
รอยยมิ้ “ไขด่ ําน้อย ยามนี้พวกเขายงั ดําอยหู่ รอื ไม?่ ”
บดั น้ีหลานชายยงั ดําอยหู่ รอื ไม่ เขาไมร่ ู้ แตใ่ บหนา้
ของเขาเปน็ สดี ําแลว้
รอครง่ึ วนั นึกออกเพยี งคนอน่ื คนทผ่ี ลกั ชงิ ชา้ ใหน้ าง
คอื ตนแทๆ้ !
เม่อื เหน็ สหี นา้ ผดิ หวงั ของเขา องคห์ ญงิ จวิ่ กก็ ม้ หนา้
ด้วยความละอาย “ข้าขอโทษ…ข้า…ข้ายังจําเจ้าไม่
ได…้ ”
อนั ทจี่ รงิ นางโกหก นางนึกถงึ ใครสกั คนได้ แตก่ น็ าน
มากแล้วนางจึงไมค่ ่อยแน่ใจ เช่อื วา่ ซ่อื จ่ือกค็ งไมม่ ขี อ้
บกพรอ่ งอะไร แตน่ างกไ็ มไ่ ดโ้ กหกไปเชน่ นัน้
นางโกหกไมเ่ กง่
เถย่ี ตนั้ น้อยสดู หายใจเขา้ ลกึ “ไมเ่ ปน็ ไร ขา้ จะพาเจา้
ไปทอี่ น่ื !”
องคห์ ญงิ จวิ่ เดนิ ตามไปอยา่ งลอ่ งลอย
ไมไ่ ปกไ็ มไ่ ด้ นางไมอ่ าจเอาชนะเขา
คราวน้ี เถี่ยตั้นน้ อยพาองค์หญิงจิ่วไปยังจวนผู้ใต้
บงั คบั บญั ชา ภรรยาผใู้ ตบ้ งั คบั บญั ชาผนู้ ัน้ เพงิ่ ใหก้ ําเนิด
ทารก ยงั ไมค่ รบหน่ึงเดอื น
หลังจากสตรที ัง้ สองทักทายกัน เถี่ยตัน้ น้อยก็พา
องคห์ ญงิ จวิ่ เขา้ ไปในหอ้ ง มาทเี่ ปล และชท้ี ารกทน่ี อน
หลบั อยใู่ นหอ่ ผา้ “เจา้ เขา้ ไปทจ่ี วนคณุ ชายไมน่ าน พสี่ าว
ของขา้ กค็ ลอดบตุ ร เจา้ ยงั จําไดห้ รอื ไม?่ ”
ตอนแรกองค์หญงิ จิว่ ส่ายหน้า ต่อมาจึงพยกั หน้า
เลก็ น้อย
“ตกลงวา่ จําไดห้ รอื ไมไ่ ดก้ นั ?” เถยี่ ตนั้ น้อยเกาศรี ษะ
อยา่ งรอ้ นใจ
หากเอ่ยถึงความทรงจําเร่อื งพระชายาผู้สําเรจ็
ราชการใหก้ ําเนิดบตุ ร องคห์ ญงิ จวิ่ กม็ อี ยู่ ทวา่ ไมไ่ ดม้ า
จากความทรงจําของตนเอง แต่หลังจากกลับเข้าวงั
คนในวงั กเ็ ลา่ ใหน้ างฟงั ซา้ํ แลว้ ซา้ํ เลา่
ดังนั้นนางจึงรูว้ า่ ตนเคยพบแมน่ างน้อยแหง่ จวนผู้
สําเรจ็ ราชการมากอ่ น
เถ่ียตนั้ น้อยทอดถอนใจดว้ ยความผดิ หวงั “เรอ่ื งน้ี
เจา้ กจ็ ําไมไ่ ดห้ รอื ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ จอ้ งมองทารกในหอ่ ผา้ ทนั ใดนัน้ ทารกก็
รอ้ งไหอ้ อกมา องค์หญิงจิ่วต่ืนตระหนก มีบางอย่าง
กระตนุ้ สมองนาง
“เกดิ อะไรขน้ึ ? นึกออกแลว้ ใชห่ รอื ไม?่ ” เถย่ี ตนั้ น้อย
มองดทู า่ ทางประหลาดของนาง อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะบอกนางวา่
ยามนัน้ ทา่ นพค่ี ลอดบตุ ร คนทงั้ จวนตา่ งมคี วามสขุ องค์
หญงิ จวิ่ อยากไปดทู ารกมาก แตน่ างไมก่ ลา้ เขาจงึ จงู มอื
นาง แลว้ ยงั ใหน้ างอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ดว้ ย
เ ข า ยั ง จ ํา ท่ า ท า ง งุ น ง ง ป น ป ร ะ ห ม่ า ข อ ง นา ง ย า
มอมุ้ เยยี่ นเสย่ี วซ่อื ได้ ชา่ งนา่ รกั ยงิ่ นัก
“ดเู หมอื นขา้ ได…้ อมุ้ นาง” องคห์ ญงิ จวิ่ มองทม่ี อื ของ
ตน พลางเอย่ อยา่ งครนุ่ คดิ
“ใช่ ใช่แล้ว!” เถ่ียตัน้ น้อยพยกั หน้าราวกับโขลก
กระเทยี ม!
“อะไรอกี ?” เขาถาม “ผใู้ ดใหเ้ จา้ อมุ้ ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ สา่ ยหนา้
จําไมไ่ ด้
เถย่ี ตนั้ น้อยรสู้ กึ ทอ้ แทห้ มดหวงั
ทกุ คนในจวนคณุ ชาย นางลว้ นจําได้ แลว้ เหตใุ ดถงึ
จําเขาไมไ่ ดค้ นเดยี ว?
เขารสู้ กึ ลม้ เหลวมาก และปวดใจมากเชน่ กนั
ใบหนา้ หลอ่ เหลากม้ ลง สหี นา้ น้อยเน้ือต่าํ ใจเลก็ น้อย
เม่อื องคห์ ญงิ จวิ่ เหน็ เขาเป็นเชน่ น้ี จๆู่ กร็ ูส้ กึ ผดิ ท่ี
ทําใหอ้ กี ฝา่ ยลําบาก นางลงั เล กอ่ นจะใชส้ องนวิ้ เรยี วยาว
ดงึ แขนเส้อื เขาเบาๆ “ขา้ ขอโทษ…”
เถี่ยตัน้ น้อยรา่ เรงิ ข้นึ อกี ครงั้ และฉีกยมิ้ ราวกับไม่มี
อะไรเกดิ ขน้ึ ใหน้ าง “ไมเ่ ปน็ ไร! ยามนัน้ เจา้ ยงั เดก็ อายยุ งั
ไมถ่ งึ เจด็ ขวบ จําไมไ่ ดก้ ไ็ มแ่ ปลก!”
“แตข่ า้ จําพวกเขาได้ มเี พยี งเจา้ ทจี่ ําไมไ่ ด…้ ” องค์
หญงิ จวิ่ กม้ หนา้ นางไมไ่ ดส้ ญู เสยี ความทรงจํา แตน่ างโต
ขนาดนี้ จะจําเรอ่ื งในวยั หกเจ็ดขวบไม่ได้ก็ไม่ใช่เรอ่ื ง
แปลก ทวา่ ไมร่ เู้ หตใุ ด ในใจกลบั ทรมานอยา่ งประหลาด
อาจเพราะนางเคยชินกับความเฉยเมยของคนอ่นื
รูส้ กึ วา่ ตนควรเป็นฝา่ ยที่ถูกทอดทิง้ และลืมเลือน ทวา่
บดั น้ีกลบั ตาลปตั ร นางรสู้ กึ วา่ ตนไมไ่ ดเ้ รอ่ื งเกนิ ไป
เอย่ ตามตรง นางดถู กู ตนเองมาก ไมค่ ดิ วา่ ตนคคู่ วร
ทจ่ี ะถกู จดจํา
เม่ือเถ่ียตัน้ น้อยเห็นองค์หญิงจิ่วอารมณ์ดิ่งลงอีก
ครงั้ กค็ ดิ วา่ นางหวาดกลวั ตวั เอง รบี รอ้ นเกาหวั เอย่ “ไอ้
หยา ขา้ ไมไ่ ดค้ ดิ จะตําหนิเจา้ …เจา้ ไมต่ อ้ งกลวั …เจา้ หวิ
หรอื ไม?่ ขา้ ขอเชญิ เจา้ ไปกนิ อาหาร เปน็ การไถโ่ ทษ!”
องคห์ ญงิ จวิ่ ไมไ่ ดต้ อบวา่ หวิ หรอื ไม่ แตเ่ ถย่ี ตนั้ น้อยก็
ยงั พานางไป
ทท่ี ไี่ ปเปน็ รา้ นอาหารเจา้ เกา่ อายรุ อ้ ยปี
“ขา้ จะบอกเจา้ ฝหู ยวนจ่อื ทน่ี ่ีเปน็ สูตรทส่ี บื ตอ่ รุน่ สู่
รุน่ อรอ่ ยมากเลยนะ! องคป์ ระมขุ เคยพาขา้ ไปกนิ ครงั้
หน่ึง หลงั จากนัน้ ขา้ กม็ าทกุ เดอื นเลย!” เถย่ี ตนั้ น้อยกบั
องค์หญิงจิ่วนั่งอยูใ่ นมุมที่เงยี บสงบ ล่วงเลยเวลาม้ือ
อาหารมาแลว้ ผคู้ นจงึ ไมเ่ ยอะ เขาสงั่ ฝหู ยวนจ่อื สองชาม
องคห์ ญงิ จวิ่ ชมิ คําหน่ึง “น่ีไมใ่ ชแ่ ค…่ ทงั หยวนหรอก
หรอื ?”
“กใ็ ช่ แตร่ สชาตลิ ะเอยี ดออ่ นกวา่ ”
“อ้มื ” องค์หญงิ จิว่ ก็คิดเชน่ นั้น ทังหยวนในเมอื ง
หลวงรสชาตเิ ขม้ ขน้ กวา่ เหนียวน่มุ กวา่ หน่อย มลี กั ษณะ
เป็นเมด็ บดเล็กๆ นางชอบมนั มาก แต่ฝหู ยวนจ่ือท่ีนี่
ละเอยี ดออ่ นจนละลายในปาก และหวานเกนิ ไป อนั ท่ี
จรงิ นางไมค่ นุ้ เคยนัก
“ไมอ่ รอ่ ยหรอื ?” เถย่ี ตนั้ น้อยถาม
“หวานไป” องคห์ ญงิ จวิ่ กลา่ ว
“สตรีอย่างพวกเจ้าไม่ชอบกินหวานกันหรือ?”
เถยี่ ตนั้ น้อยถามอยา่ งงนุ งง
องคห์ ญงิ จวิ่ สา่ ยหวั เลก็ น้อย “มามาไมใ่ หท้ านหวาน
เกนิ ไป บอกวา่ จะอว้ นได”้
“เชน่ นั้นเจา้ ลองชมิ หมทู อดของพวกเขาส!ิ ไมเ่ ลวที
เดยี ว!” เถย่ี ตนั้ น้อยสงั่ หมทู อดราดพรกิ มาจากหน่ึง
องคห์ ญงิ จวิ่ ไมข่ ยบั ตะเกยี บ
“เจา้ ไมช่ อบหมทู อดหรอื ?” เถย่ี ตนั้ น้อยถาม
องคห์ ญงิ จวิ่ มองดพู รกิ บนจาน แลว้ จบั แกม้ ของตน
“รสเผด็ อาจทําใหเ้ กดิ สวิ ”
ครงั้ หน่ึงนางทานพรกิ มาก มสี วิ เลก็ ๆ สองเมด็ ขน้ึ บน
หนา้ นางถกู มามาตําหนิอยนู่ าน
มามาบอกวา่ เป็นองค์หญิง ต้องรกั ษาใบหน้าให้
งดงาม
เถย่ี ตนั้ น้อยกะพรบิ ตามองนาง “เจา้ กลวั เปน็ สวิ ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ หลบุ ตาลง “มนั นา่ เกลยี ด”
เถยี่ ตนั้ น้อยหลดุ หวั เราะออกมา “ถงึ เจา้ นา่ เกลยี ดขา้
กไ็ มร่ งั เกยี จ!”
จากนัน้ เขากค็ บี หมทู อดชนิ้ หน่ึงใหน้ าง “กนิ เถอะ!”
องคห์ ญงิ จวิ่ กดั รมิ ฝปี าก กอ่ นจะกนิ หมทู อดในชาม
ภายใตส้ ายตาทใ่ี หก้ ําลงั ใจจากเถย่ี ตนั้ น้อย
เถยี่ ตนั้ น้อยเอย่ วา่ “ยงั มฝี หู ยวนจ่อื อกี เจา้ ไมต่ อ้ ง
กลวั อว้ น! ขา้ รกั สตรอี วบอว้ น!”
องคห์ ญงิ จวิ่ ตกตะลงึ
เถยี่ ตนั้ น้อยมองรา่ งผา่ ยผอมของนางในยามน้ี กลนื
น้าํ ลายแลว้ เอย่ วา่ “เออ่ …ขา้ หมายถงึ …หากเจา้ ผอม ขา้
กช็ อบคนผอม แตห่ ากเจา้ อว้ น ขา้ กช็ อบคนอว้ น!”
องคห์ ญงิ จวิ่ กนิ อยา่ งเงยี บๆ
เถี่ยตั้นน้อยให้คนไปซ้ืออาหารคาวหวานดีๆ ใน
ละแวกนัน้ มาอกี สองสามอยา่ ง
จานหลกั ของรา้ นน้ีคอื ฝหู ยวนจ่อื กระทงั่ หมทู อดก็
เพงิ่ เรมิ่ วางขาย ในอาหารทเี่ ถยี่ ตนั้ น้อยใหค้ นไปซ้อื มหี มู
ตงปอ ปรมิ าณเน้ือกบั ไขมนั เทา่ ๆ กนั สมั ผสั น่มุ ละมนุ ลนิ้
รสชาติเค็มหวานปานกลาง องค์หญิงจิ่วกินอย่าง
เพลดิ เพลนิ
เถี่ยตนั้ น้อยไมไ่ ดก้ นิ อะไรมาก น่ีเรยี กกนั วา่ งดงาม
จนลมื หวิ เขาดนู างกนิ กอ็ มิ่ เอมมากแลว้
“เหตุใดเจ้า…เอาแต่มองข้า? ข้ากินมากเกินไป
หรอื ?” เม่อื องคห์ ญงิ จวิ่ เงยหนา้ ขน้ึ กเ็ หน็ เถยี่ ตนั้ น้อย
จอ้ งมองตนไมว่ างตา จนประหมา่ เลก็ น้อย
เถยี่ ตนั้ น้อยรบี โบกมอื “ไมใ่ ชๆ่ เจา้ อยา่ เขา้ ใจผดิ !”
ซ่อื จ่อื ผูเ้ อาแตใ่ จ หลังจากรูว้ า่ องคห์ ญงิ จวิ่ มคี วาม
กลา้ หาญเลก็ น้อยเชน่ นี้ กก็ ลายเปน็ บรุ ษุ สดใสบอ้ งแบว๊
ในพรบิ ตา
“อะแฮม่ ” เถย่ี ตนั้ น้อยกระแอมในลําคอ “ขา้ อยาก
ถามเจา้ วา่ เจา้ เกลยี ดขา้ หรอื ไม?่ ”
องค์หญงิ จิว่ ไมต่ อบทันที แต่หยดุ ชะงกั และเอย่ วา่
“อนั ทจ่ี รงิ หากเจา้ แตง่ งานกบั ขา้ เพ่อื ชดเชยสามใี หข้ า้
ไมจ่ ําเปน็ หรอก ขา้ ไมไ่ ดช้ อบเขา”
“หอื ?” คําพดู นั้นทําใหเ้ ถ่ียตนั้ น้อยต่นื เตน้ “อะ…
อะไรคอื ไมช่ อบเขา? เหตใุ ดเจา้ ถงึ ไมช่ อบเขาละ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ เหลอื บมองเขาและกระซบิ เบาๆ “เขานา่
เกลยี ดเหมอื นกบั เจา้ ”
เถยี่ ตนั้ น้อย “…?!”
น่ีขา้ …ควรจะดใี จหรอื เสยี ใจด?ี
องคห์ ญงิ จวิ่ หวั เราะดงั ลนั่ “หยอกเจา้ น่ะ”
คราวนี้ เถี่ยตัน้ น้อยรูส้ ึกวา่ หัวใจของตนตกใจจน
แทบหยดุ เตน้
องคห์ ญงิ จวิ่ วางตะเกยี บลง หวั เราะอยา่ งขมข่นื มอง
เขา้ ไปในดวงตาของเถย่ี ตนั้ น้อยอยา่ งกล้าหาญ “ขา้ ไม่
ชอบเขา แลว้ กไ็ มไ่ ดอ้ ยากแตง่ ไปอยซู่ ยงหนู ในคนื แรก
ของวนั สมรส เขากเ็ รมิ่ พาขา้ หนีแลว้ ตาของเขาวางแผน
จะตดั นวิ้ ขา้ เพ่อื ขม่ ขทู่ หารตา้ โจว แตเ่ ขาไมท่ ํา พวกเจา้
ทกุ คนคดิ วา่ ขา้ ควรรูส้ กึ ขอบคณุ เขา แตข่ า้ กย็ นิ ดไี มล่ ง
หากเขาตอ้ งการใหข้ า้ ออกจากเรอ่ื งนี้จรงิ กไ็ มค่ วรพาขา้
ไปตงั้ แตแ่ รก
ขา้ พยายามแสรง้ ทําเปน็ เชอ่ื ฟงั เหมอื นเชน่ ยามทข่ี า้
อยใู่ นวงั เม่อื หลายปกี อ่ น เชน่ นี้เขาจงึ ไมอ่ าจทนลงมอื กบั
ขา้ ได้ แตม่ ใิ ชเ่ ขาทําไมล่ งจรงิ ๆ เพยี งแตค่ ดิ วา่ ยงั ไมถ่ งึ
จดุ ทไี่ มอ่ าจหวนกลบั หากถงึ เวลานัน้ แลว้ เขากค็ งตดั นวิ้
ขา้ ไดโ้ ดยไมล่ งั เล”
เม่อื ไดย้ นิ เชน่ น้ี หวั ใจของเถย่ี ตนั้ น้อยปวดรา้ ว
ไมม่ ผี ใู้ ดรวู้ า่ นางผา่ นอะไรมาบา้ ง
ไมม่ ผี ใู้ ดรถู้ งึ ความหวาดกลวั ของนาง ไมม่ ผี ใู้ ดรบั รถู้ งึ
ความสนิ้ หวงั ของนาง
นางตอ้ งไวท้ กุ ขใ์ หเ้ ขาดว้ ยความรสู้ กึ เชน่ ไร?
ยามน้ีเถย่ี ตนั้ น้อยเกลยี ดตวั เองทย่ี งิ เรว็ และแมน่ ยาํ
เกนิ ไป ไอส้ ารเลวนั่นไมค่ วรตายดว้ ยธนเู พยี งดอกเดยี ว
ควรถูกฟันเป็นพันครงั้ หม่ืนครงั้ บดขยี้กระดูกเป็น
ผยุ ผง!
องคห์ ญงิ จวิ่ กลา่ ววา่ “ขา้ ขอบคณุ เจา้ มากทช่ี ว่ ยฉุด
ขา้ ขน้ึ จากหลมุ เจา้ ไมไ่ ดเ้ ปน็ หน้ีอะไรขา้ เลย ขา้ ตา่ งหาก
เป็นหน้ีเจ้า…เจ้าไม่จําเป็นต้องเอาตนเองมาชดเชยให้
ขา้ …”
“เชน่ นั้นเจา้ กช็ ดเชยใหข้ า้ ส”ิ เถย่ี ตนั้ น้อยขดั จงั หวะ
นาง
“อะไรนะ?” องคห์ ญงิ จวิ่ ผงะอกี ครงั้
เถยี่ ตนั้ น้อยเอย่ ดว้ ยสหี นา้ จรงิ จงั “เจา้ ไมไ่ ดบ้ อกหรอื
วา่ เจา้ เปน็ หนี้ขา้ ? เชน่ นัน้ เจา้ เตรยี มสงิ่ ใดมาตอบแทนขา้
ละ?”
“ขา้ …”
เถยี่ ตนั้ น้อยฮดึ ฮดั “ไมอ่ าจตอบแทนใชห่ รอื ไม?่ เชน่
นัน้ มอบหวั ใจใหข้ า้ ไดห้ รอื ไม?่ ”
องคห์ ญงิ จวิ่ บบี ผา้ เชด็ หน้า เบอื นหน้า แลว้ เอย่ วา่
“อยา่ งเจา้ สามารถแตง่ งานกบั องคห์ ญงิ ทดี่ กี วา่ นี้ได”้
เถ่ียตั้นน้อยกุมมือนาง มองใบหน้าด้านข้างที่ไม่
เตม็ ใจหนั กลบั มาอยา่ งแนว่ แน่ และเอย่ คําเวน้ คํา “ขา้ ไม่
ไดช้ อบองคห์ ญงิ เพยี งแตค่ นทข่ี า้ ชอบ บงั เอญิ เปน็ องค์
หญงิ ”
ฝา่ มอื ขององคห์ ญงิ จวิ่ เปยี กชน้ื ไปดว้ ยเหงอ่ื
เถย่ี ตนั้ น้อยแววตามงุ่ มนั่ “เจา้ แสรง้ เช่อื ฟงั ตอ่ หนา้
เขา คงแสรง้ ขข้ี ลาดตอ่ หนา้ ขา้ ดว้ ยกระมงั ? เจา้ ไมไ่ ดก้ ลวั
ขา้ สกั นิด เจา้ แคต่ อ้ งการทดสอบขา้ ”
องค์หญงิ จิว่ ราวกับถูกไฟเผาแก้ม “ก่อนหน้าน้ีขา้
ไมร่ วู้ า่ เจา้ กบั ขา้ เคยรจู้ กั กนั มากอ่ น”
“เชน่ น้ียามนี้เจา้ รหู้ รอื ยงั ?”
เถยี่ ตนั้ น้อยกมุ มอื นางแน่น องคห์ ญงิ จวิ่ กดั รมิ ฝปี าก
ไมเ่ อย่ อะไร
“ขา้ จะสง่ เจา้ กลบั ”
เถยี่ ตนั้ น้อยลกุ ขน้ึ ยนื
“กลบั …ทใ่ี ด?”
องคห์ ญงิ จวิ่ หนั กลบั มา เงยหนา้ มองเขา
เถยี่ ตนั้ น้อยเอย่ วา่
“รถมา้ ไง ขบวนรบั ตวั เจา้ สาวใกลถ้ งึ หมงิ ตแู ลว้ จะ
สายไมไ่ ด้ ทําไมร?ึ เจา้ คดิ วา่ ขา้ จะสง่ เจา้ กลบั ไปทต่ี า้ โจว
หรอื ?”
องคห์ ญงิ จวิ่ กะพรบิ ตา ไมเ่ อย่ อะไร
เถยี่ ตนั้ น้อยสง่ คนไปถงึ ทตี่ งั้ คา่ ยแลว้
“ไปกนั เถอะ”
องคห์ ญงิ จวิ่ ดงึ มอื เลก็ ทเ่ี ขาจงู กลบั มาแลว้ เดนิ ไปขน้ึ
รถมา้
เถย่ี ตนั้ น้อยจอ้ งมองดา้ นหลงั นางแน่นิ่ง หวงั วา่ นาง
จะหนั มามองเขาสกั ครงั้ ทวา่ กต็ อ้ งผดิ หวงั นางเดนิ ไปถงึ
หนา้ รถมา้ แลว้
เขาหลบุ ตาลง ใชเ้ ทา้ เตะกอ้ นหนิ ขา้ งทาง
ทนั ใดนัน้ องคห์ ญงิ จวิ่ กห็ นั กลบั มา ยกกระโปรงวงิ่ ไป
หาเขา ราวกบั นกนางแอน่ อรชรโผบนิ จบุ๊ ลงทแ่ี กม้ ของ
เขาอยา่ งรวดเรว็ ภายใตส้ ายตาตกตะลงึ ของเขา
เถยี่ ตนั้ น้อยตกใจนิ่งอง้ึ !
องคห์ ญงิ จวิ่ หน้าแดงวงิ่ กลับไป วงิ่ ไปไมก่ กี่ า้ วกห็ นั
กลบั มามองเขาดว้ ยดวงตาเปน็ ประกาย
“ถงึ แมว้ า่ ขา้ จะจําเรอ่ื งราวในวยั เดก็ ไมไ่ ด้ แตส่ ามปที ่ี
แลว้ ทเี่ จา้ ปรากฏตวั บนมา้ ชนั้ สงู ตวั หน่ึงตอ่ หนา้ ขา้ ขา้ กร็ ู้
วา่ วรี บรุ ษุ ของขา้ มาแลว้ …”
º··Õè 59.1 µÍ¹¨º (1)
เถย่ี ตนั้ น้อยมนึ งง สงสยั วา่ ตนกําลงั ฝนั เขาลองหยกิ
ตวั เองทหี น่ึง กห็ ายใจเฮอื กดว้ ยความเจบ็ ปวด!
ไมใ่ ชค่ วามฝนั มนั คอื เรอ่ื งจรงิ !
นางบอกวา่ เขาเปน็ วรี บรุ ษุ ของนาง!
เถี่ยตัน้ น้อยรูส้ ึกเพยี งสองเท้าเหยยี บย่าํ บนปุยฝ้าย
รา่ งกายเบาหววิ
องคห์ ญงิ จวิ่ ขบขนั กบั ท่าทางโงเ่ ขลาของเขา รบี วงิ่
เขา้ รถมา้ ดว้ ยใบหนา้ อมยมิ้
นางปดิ ผา้ คลมุ ศรี ษะตน
เถย่ี ตนั้ น้อยรบี วงิ่ ไปทหี่ นา้ ตา่ งรถ ยกมา่ นขน้ึ มาแลว้
เอย่ ดว้ ยน้าํ เสยี งตะกกุ ตะกกั “เจา้ เจา้ เจา้ เจา้ …เจา้
อยากแตง่ งานกบั ขา้ มานานแลว้ ใชห่ รอื ไม?่ ”
องค์หญงิ จิว่ เปิดที่คลุมหน้า มองเขาอยา่ งราํ คาญ
“คนโง!่ ”
เถ่ียตนั้ น้อยนึกเสยี ใจ หากรูว้ า่ ความจรงิ เป็นเชน่ น้ี
แต่แรก เขาจะใหน้ างไวท้ ุกข์ใหไ้ อส้ ารเลวใจดํานั่นอกี
หรอื ? ไวท้ กุ ขถ์ งึ สามปเี ลย!
ที่เฝ้าคะนึงหานางมาสามปีคืออะไร? กลับมาเสีย
เปลา่ เชน่ น้ี!
เถี่ยตนั้ น้อยรูส้ กึ วา่ ตนเสยี เวลาไปมากแล้ว เวลาท่ี
เหลอื ในชวี ติ จะไมใ่ หเ้ สยี เปลา่ ไปแมแ้ ตว่ นั เดยี ว
องคห์ ญงิ จวิ่ กค็ ดิ เชน่ นี้ นางจงึ ดงึ มา่ นรถออกจากมอื
ของเถย่ี ตนั้ น้อย และสงั่ ใหส้ ารถกี บั ทหารรกั ษาการณ์ไม่
ตอ้ งสนใจเขา เดนิ ทางตอ่ ไป
สารถีกับทหารไมก่ ล้าขยบั เอาแต่จ้องมองเถี่ยตัน้
น้อย
เถย่ี ตนั้ น้อยตบเพลารถมา้ ตะโกนอยา่ งขนุ่ เคอื ง “ไม่
ไดย้ นิ พระชายาซ่อื จ่อื บอกวา่ ไมใ่ หส้ นใจขา้ ร?ึ พวกเจา้ หู
หนวกแลว้ กระมงั ? เหตใุ ดยงั สนใจขา้ ?!”
ทุกคนมุมปากกระตุกออกเดินทาง เหลือเพียง
เถย่ี ตนั้ น้อยทย่ี มิ้ แหยอยกู่ บั ที่
พิธมี หามงคลสมรสจัดข้ึนตามกําหนด จวนเห้อ
เหลยี นจดั งานเฉลมิ ฉลอง
องคห์ ญงิ จวิ่ เคยแตง่ งานแลว้ การแตง่ งานครงั้ นี้ไม่
นับวา่ ถกู ใจฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ นัก ทวา่ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ กเ็ ขา้ ใจดวี า่
หลายปีท่ีผ่านมาหลานชายตนปฏิเสธสตรมี ากมาย
แสรง้ บอกวา่ ในหวั ใจตนมสี ตรอี น่ื แลว้
หากใหไ้ ปแตง่ งานกบั คนอน่ื จรงิ เกรงวา่ เขาคงเสยี ใจ
ไปชวั่ ชวี ติ
และนางก็เช่ือด้วยว่าคนเก่งเช่นหลานชายนาง
สามารถเอาชนะใจองคห์ ญงิ จวิ่ ไดอ้ ยา่ งแน่นอน
ขอเพยี งมคี วามรกั ชวี ติ น้ีกจ็ ะมคี วามสขุ
กลา่ วโดยทวั่ ไปแลว้ ผใู้ หญใ่ นจวนเหอ้ เหลยี นยงั นับ
วา่ เปดิ กวา้ ง ไมเ่ ชน่ นัน้ พวกเขาคงไมย่ อมรบั การแตง่ งาน
ครงั้ นี้ แมว้ า่ ในใจจะไมช่ อบ บดั น้ีคนกแ็ ตง่ เขา้ มาแลว้
พวกเขาย่อมหวงั ใหค้ ู่หน่มุ สาวครองคู่กันด้วยดี ส่วน
เรอ่ื งไมส่ บายใจขององคห์ ญงิ จวิ่ ไมม่ อี กี แลว้
เถี่ยตัน้ น้อยกับองค์หญิงจิ่วได้เติมเต็มส่วนที่ขาด
หาย อวหี๋ วนั่ กลบั ยงั มเี รอ่ื งไมส่ บายใจ อยทู่ จี่ วนเหอ้ เหลยี
นกบั เยย่ี นจวิ่ เฉาสองสามวนั กเ็ ดนิ ทางกลบั ตา้ โจว และ
กลบั นิกายเซยี นจากทางเขา้ สํานักบณั ฑติ
ทวา่ สงิ่ ทเี่ หนือความคาดหมายและหลกั เหตผุ ล คอื
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื หนีออกจากบา้ นอกี ครงั้ !
น่ีไมใ่ ชค่ รงั้ แรก ทงั้ สองคนุ้ ชนิ แลว้ เดมิ ทคี ดิ วา่ ตาม
กลบั มาไดใ้ นไมช่ า้ แตเ่ ม่อื เหน็ ทา่ ทางรสู้ กึ ผดิ ของนกหล
วนศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ระฆงั แจง้ เตอื นในใจทงั้ สองกด็ งั ขน้ึ
จากนัน้ ปรมาจารยเ์ ซยี นจวิ่ เฉากบ็ กุ ไปสงั หารนิกาย
ศักดิส์ ิทธิ์ ยามท่ีรูว้ า่ บุตรอี นั เป็นท่ีรกั ถูกบุรุษตัวเหมน็
สองคนลกั พาตวั ไปเล่อื นขนั้ เปน็ เซยี น กโ็ กรธเกรย้ี วจน
แทบกวาดลา้ งนิกายศกั ดสิ์ ทิ ธริ์ าบเปน็ หนา้ กลอง!
เวลาน้ี อารมณ์ของเยย่ี นเสย่ี วซ่อื กไ็ มด่ ไี ปกวา่ บดิ า
ของนาง หญา้ หลินจือถือกําเนิด หากพูดใหถ้ ูกคือถูก
เยี่ยนเส่ียวซ่ือดึงข้ึนมา ทุกคนคิดวา่ มีปรากฏการณ์
ประหลาดบนทอ้ งฟา้ บรเิ วณทมี่ สี ายรุง้ กค็ อื ทซี่ อ่ นของ
สมบตั ิ ผใู้ ดจะคาดคดิ วา่ สายรงุ้ นั้นเปน็ เพยี งภมู ทิ ศั น์ใน
แดนลับ ไม่เกี่ยวข้องกับการปรากฏของสมบัติแม้แต่
น้อย!
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื รออยใู่ นกระโจมไมไ่ หว จงึ เดนิ ออกไป
เดนิ เลน่
เดนิ มาถงึ แมน่ ้าํ สายเลก็ กเ็ หน็ ผลไมส้ แี ดงนา่ อรอ่ ย
บนพ้นื ผลหน่ึง นางจงึ หยบิ ขน้ึ มา หญา้ หลนิ จอื กค็ วรจะ
เปน็ หญา้ ไมใ่ ชห่ รอื ? ผใู้ ดจะคดิ วา่ จะเปน็ ผลไมล้ ะ?
น่ีย่อมเป็นรา่ งจําแลงของหญ้าหลินจือ มันคิดวา่
แปลงรา่ งเป็นเชน่ น้ีจะไมม่ ผี ูใ้ ดจํามนั ได้ ความจรงิ มผี ู้
บาํ เพญ็ ผา่ นไปมามากมาย ทวา่ กไ็ มม่ ผี ใู้ ดสนใจผลไมป้ า่
รมิ ทาง
มนั อยรู่ อดมาหลายครงั้ หลายคราว แตใ่ นทส่ี ดุ เยย่ี น
เสยี่ วซ่อื กจ็ ดั การมนั อยา่ งไรค้ วามปรานี
เยย่ี นเส่ียวซ่ือไม่ใหโ้ อกาสมันได้เปลี่ยนกลับรูปรา่ ง
เดมิ กลนื ลงไปในคําเดยี ว!
หญา้ หลนิ จอื หมดหวงั
หายนะลูกน้ีมาเรว็ เกินไป แม้แต่สัตวเ์ ทพที่คอย
ปกปอ้ งมนั กย็ งั ไมร่ สู้ กึ ตวั
กวา่ สตั วเ์ ทพจะรูส้ กึ ตวั กก็ ลายเปน็ เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ที่
สนิ้ หวงั
มันไม่ใช่สัตวเ์ ทพคุ้มครองอะไร แต่เป็นวญิ ญาณ
มงั กรโบราณตนหน่ึง
นี่ไมใ่ ชส่ ัตวท์ ี่มงั กรมารแหง่ ดินแดนล่างจะเทียบได้
มังกรในดินแดนล่างส่วนใหญเ่ ป็นมังกรเจียวหลง ยงั
หา่ งจากมงั กรทแี่ ทจ้ รงิ อยมู่ าก นับประสาอะไรกบั มงั กร
ชางหลงโบราณตวั หน่ึง ดงั นัน้ ตอ่ ใหเ้ หลอื เพยี งเศษเสย้ี ว
วญิ ญาณ กเ็ พยี งพอทที่ กุ คนจะด่มื ไดห้ มอ้ หน่ึงแลว้
วญิ ญาณมงั กรโบราณปกป้องหญา้ หลินจอื เพราะ
หญา้ หลนิ จอื ชว่ ยบาํ รุงเศษเสยี้ วดวงวญิ ญาณ เม่อื เหน็
ว่าหญ้าหลินจือใกล้สุ กงอม หากได้ใช้มันเม่ือใด
วญิ ญาณมังกรโบราณก็จะสามารถฟ้ ืนจากวญิ ญาณท่ี
เหลอื อยู่ สรา้ งรา่ งมงั กรออกมาอยา่ งชา้ ๆ แตเ่ ม่อื มาถงึ
ประตกู ถ็ กู เยยี่ นเสย่ี วซ่อื กนิ ไปแลว้
วญิ ญาณมงั กรโบราณถงึ กบั คลมุ้ คลงั่ !
วญิ ญาณมงั กรโกรธจดั เปน็ การสูญเสยี ใหญห่ ลวง
ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งตลก และไมม่ กี ารกลา่ วเกนิ จรงิ แมแ้ ตน่ ้อย ผู้
บาํ เพญ็ ทุกคนท่ีมาล่าสมบัติถูกวญิ ญาณมังกรโบราณ
กดพลงั ไว้
สํานักนิกายวนั่ เจย้ี น วงั ไปฮ่ วาอะไรนัน่ ลว้ นออ่ นแอ
เม่อื ยตู่ อ่ หนา้ จติ วญิ ญาณมงั กรโบราณ
ทงั้ สามเหน็ สถานการณ์ไมด่ จี ะถอยหนี
ไหนเลยวญิ ญาณมังกรโบราณจะปล่อยใหพ้ วกเขา
หนีไปได?้ มนั ไลต่ ามดว้ ยพลงั แหง่ สายฟา้
เยยี่ นเสย่ี วซ่อื วงิ่ ไปพลางกต็ กใจพลาง “ขา้ กนิ ผลไม้
ของเจา้ ไปผลเดยี วเองมใิ ชห่ รอื ? แคเ่ รอ่ื งนี้? อา้ อา้ อา้
อา้ !”
ในเม่ือเย่ียนเส่ียวซ่ือกินหญ้าหลิ นจือไปแล้ ว
วญิ ญาณมงั กรโบราณจงึ คดิ จะกนิ เยย่ี นเสย่ี วซ่อื ซง่ึ นับ
วา่ ไดผ้ ลจากหญา้ หลนิ จอื ทางออ้ มเชน่ กนั
วญิ ญาณมงั กรโบราณอา้ ปากกัด เกือบถึงก้นของ
เยย่ี นเสยี่ วซ่อื เยย่ี นเสยี่ วซ่อื ต่นื ตกใจขนตงั้
เป็นเชน่ นี้ตอ่ ไปมใิ ชห่ นทาง หากไมก่ ําจดั วญิ ญาณ
มงั กรตนน้ี พวกเขากจ็ ะไมส่ ามารถไปจากทนี่ ี่ได้ ประมขุ
ศักดสิ์ ทิ ธกิ์ บั ประมุขมารจงึ เลิกคดิ หาทางหนี ทมุ่ เททงั้
รา่ งกาย รวมพลงั กนั สงั หารมงั กร
ประมุขศักดิ์สิทธกิ์ ับประมุขมารต่างได้รบั บาดเจ็บ
สาหสั
ประมขุ มารใชพ้ ลงั จากไขม่ กุ มารมากเกนิ ไป ทําใหท้ งั้
รา่ งของตนถกู ไขม่ กุ มารหลอมรวม ไมช่ า้ เขาจะสูญเสยี
สตสิ มั ปชญั ญะความนึกคดิ กลายเปน็ มารโดยสมบรู ณ์
ทวา่ วญิ ญาณมงั กรโบราณกส็ ญู เสยี ไปไมน่ ้อย มนั ไม่
คดิ วา่ ผบู้ าํ เพญ็ ทเี่ พงิ่ เล่อื นขนั้ มาใหมท่ งั้ สองจะตอ่ สไู้ ดถ้ งึ
เพยี งน้ี กระทงั่ มนั เหลอื เพยี งเงาวญิ ญาณ
แมเ้ ปน็ เชน่ น้ี วญิ ญาณมงั กรโบราณกไ็ มค่ ดิ ยอมแพ้
แมแ้ ตน่ ้อย มนั ยอมเสยี่ งพงุ่ เขา้ หาคนทงั้ สองอยา่ งไมค่ ดิ
ชวี ติ
พลงั ของเยย่ี นเสยี่ วซ่อื ถกู นํามาใชย้ อ่ ยหญา้ หลินจอื
ยงั ไม่อาจปล่อยพลังได้เต็มที่ แต่นางก็ไม่อาจทนเหน็
ประมุขศักดิ์สิทธกิ์ ับท่านพ่ีเส่ียวเจาถูกวญิ ญาณมังกร
กนิ ไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา เม่อื ทําแลว้ ตอ้ งทําใหถ้ งึ ทส่ี ดุ นางจงึ
กนิ วญิ ญาณมงั กร…
วญิ ญาณมงั กร “…”
ประมขุ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ “…”
ประมขุ มาร “…”
วญิ ญาณมงั กรมไิ ด้ยอ่ ยงา่ ยไปกวา่ วญิ ญาณมารใน
ตอนนั้น โชคดที เี่ ยย่ี นเสยี่ วซ่อื ใชห้ ญา้ หลนิ จอื โบราณไป
กอ่ น มนั คอื ยาครอบจกั รวาลทชี่ ว่ ยสง่ เสรมิ ทงั้ ทางกาย
ภายและการบําเพญ็ สง่ เสรมิ การยอ่ ยอาหารของเยย่ี น
เสย่ี วซ่อื ไดเ้ ปน็ อยา่ งด…ี เออ่ ไมส่ ิ บาํ เพญ็
เย่ียนเสี่ยวซ่ือต้องการสถานที่เงยี บสงบไม่มีผู้ใด
รบกวน เพ่ือย่อยวิญญาณมังกรอย่างช้าๆ ประมุข
ศักดิ์สิทธกิ์ ับประมุขมารก็ต้องรกั ษาบาดแผลของตน
เชน่ กนั ทัง้ สามรบี ออกจากแดนลับ หาพ้นื ท่ีในป่าที่มี
ผคู้ นเบาบาง วางมา่ นพลงั สท่ี ศิ ทําสมาธอิ ยา่ งสงบ
ป ร ะ มุ ข ม า ร ตั้ ง ใ จ ต อ บ โ ต้ พ ลั ง ข อ ง ไ ข่ มุ ก ม า ร ใ น
รา่ งกาย เขาไมอ่ ยากถกู ไขม่ กุ มารกลนื กนิ จติ ใจ เขาตอ้ ง
จําใหไ้ ดว้ า่ ตนเปน็ ใคร จดจําเยย่ี นเสย่ี วซ่อื ใหไ้ ด้
กระบวนการนี้ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งงา่ ย หากพลาดเพยี งนิดก็
อาจถูกกลืนกิน เหงอ่ื เมด็ ใหญท่ ี่ไหลลงบนใบหน้าหล่อ
เหลาของเขา ถกู สายลมพดั ปลวิ หยดลงสพู่ ้นื เกดิ เปน็ รสู ี
ดําเปลวควนั ลอยออกมา
เยยี่ นเสยี่ วซ่อื นัง่ ขา้ งเขา จมลงสโู่ ลกของตน
น่ีเป็นครงั้ แรกที่นางเข้าใจพลังของตนเองอย่าง