ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

“พี่ฟองดูว !!” เสียงเรียกน้ันทาํ ใหขาผมหยุด ผมไมเคยจะเมินตอ เขาได
เลย

แมผ มจะอยากทาํ แคไ หน.. ผมไดยินเสียงของเขาเสมอ แมจะไมอยากได
ยิน

“กลบั บานเถอะ ดึกแลว ” ผมพูดไดแคนั้น เพราะถา พูดมากไปกวาน้ี ผม
อาจจะรองไหตอ หนานอ งกเ็ ปนได

ผมหันหลังเดินกลับเขา บา นดว ยความรสู ึกท่ีแสนแตกตางกบั ตอนขามา ผม
เขา ไปในหองทาํ งานแลว นั่งอยใู นน้ันเงยี บๆ

ผมรูวานองคงไมไดนอกใจผม แตม ันจะผิดไหมถา ผมจะรูสึกเจ็บ ผมไมได
คิดดวยซา้ํ วา ทําไมเขาถงึ อยูตรงน้นั ดว ยกัน

สมองของผมมีแตภาพนน้ั วนไปมา นองเคยยิ้มแบบนน้ั ใหผมไหม นอ งเคย
ทาํ แบบนั้นกับผมไหม... แลว ทาํ ไมถึงไปทาํ กับเขา

“พ่ีฟองดวู ” ชูครีมเขา มาเรียกผมหลงั จากผานไปไดสกั พัก

“ครับ”

“ไปนอนกันเถอะ” นอ งกมหนา มองพื้นเหมือนไมรจู ะพดู อะไร

“อือ” ผมก็ไมร จู ะพูดอะไรเหมือนกัน

“นี่!! เปน อะไร คยุ กันกอนไดไ หม” นองรงั้ ผมไวตอนที่ผมเดินผา นตัวเขา
นอ งคงคิดวา ผมเขา ใจผดิ แตผ มเปลา ผมไวใจเขาเสมอ

เพยี งแต... ผมลบภาพนั้นออกไปจากหัวไมไ ด และไมอยากจะโทษเขา

“เปน อะไร? พี่ไมไดเปนอะไร นอนเถอะครับ พรุงน้ีตองไปทาํ งาน” ผมฝน
ย้มิ ออกไปนดิ หนอย แลวเดนิ หลบออกมา

คืนนน้ั ท้ังคืนผมก็นอนไมคอ ยหลับ ไดแตแอบมองใบหนา ของคนทน่ี อนอยู
ถดั ออกไป ผมมองอยจู นกระทั่งเชา ถึงไดไ ปปลุกเขาใหไปอาบนํา้

แลว ก็ไปสงเขาที่ราน แตดูเหมอื นวนั น้ีนองจะไมสบตากับผมเลย

“นอ งดวิ จะไปกับดูนะ” อยูดีๆนองดิวก็เดินมาเกาะขาผมไว ผมเลยอุมเขา
ข้ึนมา แปลกจัง ปกติออกจะติดชูครีมน่ี

“บายบายจูครีม เดีย๋ วเจอกันใหมน ะ” นอ งดวิ พูดเองเออเองเลยครับ ชูครีม
ก็หันมาย้ิมๆใหน อง สบตากับผมหนอ ยนึงกอนจะเดนิ เขารานไป

ผมกเ็ ขา บรษิ ัทตวั เองโดยอมุ เขาไปดวย โรสดจู ะตื่นเตน มากพอเจอเขา ผม
กะจะฝาปไวกับโรส แตน องดวิ ไมย อมครับ เกาะติดผมแนนหนึบ

ผมเลยตองพาเขาเขา หอ งทํางาน

“ทําไมวันน้ีนอ งดวิ อยากมากับพี่ฟองดูวล ะ ครับ” ผมอุม เขาข้ึนนง่ั บนโตะ

“เราตองคยุ กันแบบลูกปชู ายหนะ สิ ! ” นองดวิ ชี้หนา ผม ไปเลียนแบบ
คาํ พูดมาจากใครละ เน่ีย

“ครับๆ ลูกผูชายก็ลูกผูชาย” ผมตอบรับแลว หันไปเปดโนตบุค

“จคู รีมรอ งไห มันตองเปงเพราะดูแนๆ นิสัยไมด ี แกลงจูครีมใชไหม”
นองดิวคลานมาตีมือผมแลว ทาํ หนา เครงเครียด นอ งรองไหง้ันเหรอ ?

“แลว พ่ชี ูครมี พูดวา อะไรละ ครับ” ผมเริ่มรูสึกไมด ี เพราะเรื่องเมื่อวานแนๆ
แตว นั นี้ผมก็พูดกับเขาปกติน่.ี . เอาเถอะ

ผมยอมรับวา ผมไมคอยปกติเทาไหร

“จคู รีมไมพูดอะไรเลย รองไหอยา งเดียว ถา เปนหมา มา นอ งดิวจะตอ งดุ
แนๆ แตนองดวิ ไมดุจูครีมหรอก”

ผมเงยี บแลว มองหนา นองดิว ชูครีมกาํ ลงั คิดอะไรอยกู ันนะ คนท่ีควรรอ งไห
เปนผมไมใ ชเ หรอ แลวทาํ ไมเขาถงึ รองไหละ ผมไมสบายใจเลย

“หามแกลง จูครีมอีกนะ ไมง้ันนองดวิ จะใหหมามามาดุ ตองรักกันนะ”

เสียงนองดิวแทรกเขา มาในสมองผม ตองรักกนั ? นัน่ สินะ..

“ครับๆ พ่ีรักพี่ชูครีมอยูแลว ละ ” ผมยิ้มใหเด็กนอย แลวนองดวิ ก็ยิ้มตอบ สกั
พักโรสก็เอาขนมมาใหนองกิน เลยยอมอยูเงยี บๆได

ผมก็หนั ไปทาํ งานกอน เรอื่ งของชูครีม กลับบานคอยวา กันอีกที..

ผมทํางานจนเผลอหลับไปเพราะวา เมือ่ คืนแทบไมไดนอน ผมรูส ึกตัวเมอื่
ไดยินเสียงประตูเปด วา จะลกุ มาทาํ งานตอ

แตพอเสียงไดยินเปนชูครีม ผมเลย.. แกลงหลับตอ อา ผมยังไมพรอมจะ
คุยอะไรกับเขา เพราะผมไมรูจ ะคยุ อะไรจรงิ ๆ

“จคู รีม !” เสียงนอ งดิวดังพอประมาณ

“จุๆ อยาสงเสยี ง พี่ฟองดูวหลับอยเู ห็นไหมครับ” นองกระซิบ แตเ พราะ
หองเงียบมาก ผมเลยไดย ินชัดเจน

“จคู รีมไมร องไหแลวใชไ หม ถา รองอีกกก็ อดกันอีกนะ”

“ไมรอ งแลว ครับ” ชูครีมตอบ แลวผมกไ็ ดย นิ เสยี งเปด-ปดประตู จากนั้นทุก
อยางก็ตกอยใู นความเงียบ

ผมจะขยับตัวแตรูสึกถงึ มือมือหนึ่งยื่นมาลูบผมของผมซะกอ น ผมเลยนิง่ ตอ
อยูอ ยางน้ัน

“ทาํ งานหนกั จนหลับเลยเหรอ” เสียงออนโยนดังขน้ึ ใกลหูผม มือน่มิ คอยๆ
เลื่อนมาแตะแกมผมชาๆอยางระมัดระวังไมใ หผมรูสกึ ตัว

“พ่ไี มไดค ิดมากอยูใชไ หม” เสียงแผว เบาราวเสียงกระซิบผานเขามาในหู
มอื ที่ไลอ ยูบนแกมเหมือนจะบอกทุกความรสู ึกของนอง

..จะวาผมคิดมากก็คงไมผ ิดหรอก แตผมไมไดคิดแบบเดียวกับทีน่ อ งคดิ
อยูแน

พอมอื นองผละออกไป ผมก็แอบปรอื ตาดูนิดๆ เหน็ นองน่งั ยองๆอยขู า ง
เกาอผ้ี ม มือนองเปลยี่ นไปจับมือผมที่วางอยูบนตัก เขาจับเบามาก

ถา หากผมหลับอยูคงจะไมร ูสึกตวั แนๆ นองเกล่ยี น้ิวผมเลนไปมาอยาง
ครนุ คิด แลว ก็เอาหัวมาพิงเกา อผ้ี ม เหมอื นเขากาํ ลังเหน่อื ย...

ตางคนตา งเหน่ือยอยางนี้ มันดีแลวเหรอ.. ผมเองก็เหนอ่ื ย อยากหยดุ พัก

แลวอยูอยางน้ไี ปนานๆ

ผมหลับตาลงอีกคร้ังแลวบีบมือนองกลับอยางแผว เบา เขาเองกจ็ ับมือผม
เอาไวอ ยา งนั้น จนผมหลับไปจริงๆอีกคร้ัง

“คุณฟองดวู คะ? ” ผมตื่นขึ้นมาอีกครง้ั ดว ยแรงสะกิดเบาๆที่หัวไหล โรสเอง
ครับ พอผมลืมตาเธอก็เอานวิ้ ช้ีไวท ่ปี ากเหมือนจะบอกใหผมเงียบ

แลวช้ีไปที่ขา งลา ง ผมมองตามนิ้วเธอไป ก็เห็นชูครีมยงั คงหลับพงิ เกา อี้
ผมอยู มอื เรากย็ ังคงจับกันไว ผมย้มิ นิดๆกับภาพท่ีเหน็

“จะกนิ ขาวเลยไหม? หรือวา ..” เธอกระซบิ เสียงเบา ผมมองไปทีน่ าฬิกาก็
เหน็ วา เท่ยี งแลว แตผ มสายหนาปฏิเสธไป

ผมยังอยากใชเ วลาตรงน้ีอกี สักหนอ ย โรสก็พยกั หนาเหมือนจะเขา ใจแลว
เดินออกไปเงยี บๆ

ผมคอยๆขยับตัวลงไปอมุ นองขน้ึ มา ชูครีมขยับนิดหนอยแตยังไมตนื่ ผม
เลยคอ ยๆวางเขาลงบนโซฟา

แตย ังไมท ันจะวางก็รูส ึกไดถงึ แรงรัดท่รี อบคอ กับความช้นื ที่ไหล นองซุก
หนาเขา กับไหลผ ม..และเขารอ งไห

“รองไหทําไมครับ” ผมลงไปนั่งบนโซฟาแลวกอดเขาไว รูไ ดท นั ทีเลยวา
นอ งตนื่ แลว แนๆ เพราะเขากอดผมแนน มาก

“ไมรู” เสยี งเล็กๆตอบผมกลับมา ผมไดย ินเสยี งสูดน้าํ มูกท่ีขางๆหู เลยขยับ
ออกมาสบตากับเขา นอ งตาแดงเหมือนรองไหมานานแลว

ผมสงสารเขาข้ึนมาจับใจเลยทีเดยี ว

“ไมรูแลว รอ งไหทําไมครับ เพราะพี่เหรอ” ผมย่นื นว้ิ ไปเช็ดน้าํ ตาใหนอ ง

“เปลา ฮึก ..ครีม ฮึก” เขาพดู แลว ก็เริ่มสะอ้ืน แววตาท่ีมองผมดูสับสน

“ถา เปนเร่ืองเม่อื วานละก็ ขอบอกเลยวาพไี่ มไ ดโกรธครับ” ผมทนไมไ ด
ตองยอมพูดเรื่องในใจออกมา ผมไมอยากเห็นเขารองไหไ ปมากกวาน้ีแลว

“ไมจริงอะ ฮึก พี่ไมเหมือนเดิมน”่ี นอ งพูดเสียงสน่ั เขาจับความรูสกึ ผมได
เกงมากจรงิ ๆ เพราะผมพยายามแลว ทจ่ี ะทําทุกอยางเหมือนเดิม

แตความรูสึกมันไมใช .. ผมไมคิดวา นองจะรูสึกไปกับผมดวย

“โอเคๆ พี่ยอมรบั ก็ได วาพ่เี สียใจ.. ท่เี ห็นอะไรแบบนน้ั ”

“..ฮกึ ” นอ งสะอื้นแลว มองหนาผม

“ถา ชูครีมเห็นพี่กอดอยกู ับโรสจะไมเ สียใจเหรอครับ”

“ทหี ลังก็พูดสิ พูดออกมา อยา คิดอยใู นใจ แลว ไปเสียใจคนเดียวได
ไหม ฮกึ ครีมก็ไมอยากเห็นพ่เี สียใจเหมือนกนั นี่ ครีมขอโทษ” นองพูดรวั

แลวยกมือมาปดหนา ตัวเอง อา.. ผมมันบา จรงิ ๆน่ันแหละ คดิ ไปคนเดียว
เจ็บไปคนเดียว ท้ังๆที่นองกอ็ ยกู ับผมตรงนแ้ี ลวแทๆ ..ผมมัวคิดอะไรอยู

“ไมตองขอโทษ พี่ตา งหากท่ีตองพูดหนะ จะไมทาํ อกี แลวครับคนดี ไม
รอ งไหน ะ” ผมหอมแกมเขาเบาๆ นอ งถึงไดยอมเงยหนามามองผม

“สัญญากันนะ มอี ะไรตองพูดกันนะ” นองยกนวิ้ กอยขึ้นมา ผมก็ยิ้มออกจน
ได แลว กย็ ่ืนนิ้วกอยไปเกีย่ วกันไว แลวนองกย็ ้ิมตอบ

ผมเลยจับเขาจูบซะเลย โทษฐานทาํ ใหคิดมาก

“จบุ ๆ” เสยี งเลก็ ทีแ่ ทรกข้ึนมา ทําเอาชูครมี ตกใจผลักผมออก

“แหะๆ ผิดจังหวะไปหนอย” โรสนนั่ เองครับ เปดประตูเขามาพรอมกับ
นองดวิ ท่ีตอนน้วี งิ่ เขา มาหาชูครีมแลว

“ดกี ันแลว จุบๆกัน นองดิวจบุ ดว ย” นอ งดวิ ดึงแขนเสื้อชูครีมแลวทาํ ปาก
จุบ ๆ ครีมก็กมลงไปจุบ ผมก็เลยอุมนอ งดิวขึ้นมาจุบบา ง

“แหม เหมอื นพอแมลกู เลยนะคะ” โรสพูดขาํ ๆ แลวเดนิ ออกจากหองไป

“ปอ แม เหมือนหมามา กับปา ปาอะ ปาว”

“ฮาๆ เหมือนครับ” ชูครีมหัวเราะ ผมยังอารมณค า งจากเมื่อกเ้ี ลยขยับเขา
ไปจูบปากเลก็ อีกคร้ัง นองตกใจแตก ไ็ มไดผลักผมออก

เราจูบกนั นานจนกระทงั่ นอ งดิวปนเขา มาน่งั บนตักผม ระหวางกลางของเรา
พอดี

“จุบๆกันเหมือนท่ีบานนอ งดวิ เลย... หมามา .. นองดิวคิดถึงหมามาแลว อะ
แง~ ” แลว จูๆนองดวิ ก็ต้ังทารองไหเสียงดังลั่นเลยครับ

“อาวๆ ไมรอ งนะครับนอ งดิว พี่ชูครมี อยูนไ่ี ง เลนกับพี่ครีมนะครบั ” ชูครีมก็
รีบโอใหญ กลายเปนเราวุนวายเรื่องนองดวิ กนั ไปตลอดเย็น

แตเ ปนความวนุ วายท่ีแฝงไปดวยความสุขนะครับ

--------------------------------------------------------------
43 :: การจากลา

ผมปลอบนองดิวอยูเปนเวลานาน พยายามใหเขาสนใจอยางอน่ื และลมื
คิดถงึ หมา มา ไปกอ น ตองวิ่งวนุ หาการตูนใหน องเขาดู

หาของเลนใหเ ลน พอสงบได ผมท่ีแอบหลบออกจากรานมา กก็ ลับไป
ทํางานตอ พอเจอนอ งดิวอกี ครัง้ ตอนเยน็ เขาก็ไมงอแงแลว นัน่ ทาํ ใหผม
โลง ใจ

“ลกู ปูจ ายตอ งไมขี้แงเนอะดูเนอะ” นอ งดวิ พูดกับผมแลวหนั ไปหาพี่ฟองดูว
ดวย เหมอื นสองคนน้จี ะสนิทกนั ไปแลวครับ

“ครับๆ ไปกนิ นมกอนเร็ว” ผมจูงมือนอ งดิวเขา หองครัวไปกนิ นม กินเสรจ็
ผมก็พาเขาไปใสผาออ มกอ น กันฉ่ีรดท่ีนอน แลว ก็อุมนองข้ึนไปบนเตียง

“จบุ ๆราตรีสวัสด์ิเร็ว” ผมชี้ปากตัวเอง แลวนอ งก็คลานมาจุบผมทันที พ่ี
ฟองดวู ทําตาวาวขยบั มาจุบผมบา งซะอยางนั้น

“เฮ จุบนอ งสไิ มใ ชจุบครีม”

“ก็จุบอยนู ่ีไง จุบนองครีม” ดูพ่ีเขา.. กวนนะเนี่ย พ่ีฟองดวู ย ้ิมขาํ ท่ผี มทํา
หนาเหวยี่ งใส แลว เขาก็เดินไปจุบนอ งดวิ กอนจะลมตัวลงนอน

ผมกน็ อนที่อีกฝงหน่ึงของเตียง นอนไปไดสักพักนองดวิ ก็หลับ

“น่ี.. นองเขาจะอยูอีกกว่ี ันเหรอ” พ่ีฟองดวู กระซิบมาเบาๆ

“หือ? ครีมก็ไมแ นใจเหมอื นกัน ทําไมอะ ”

“ก็ถา นอ งดิวนอนค่ันอยูอยา งน้ี พี่กอ็ ด ‘กอด’ ชคู รมี หนะ สิ ” เขาเนนเสียง
คาํ วา กอด ทําใหรูสึกวา มนั ไมใชก อดธรรมดาแนๆ

หยุดหน่ื สกั วนั กไ็ ดนะคราบบ

“ก็กอดนองดิวแทนสิครับ” ผมตอบย้ิมๆแลว หลับตาลง เลิกคุยกับเขาไป
ทนั ที พ่ีฟองดูวกไมพูดอะไรอีก ทาํ ใหคืนน้นั ผมหลับสบายไปเลย

…………………………………………….

( :: ฟองดูว :: )

แหม พูดมาไดก อดนองดิว มันเหมือนกนั ที่ไหนเลา !! เมือ่ วานก็มัวแตงอน
กนั ผมเลยไมไดก อดนองเลยนะ ผมเสพติดเขาน่ีนา

ไมไดกอดแคว นั เดียวผมก็ไมอยากทนแลว นะ เออ.. ผมหมายถงึ กอด
ธรรมดานะครับ ผมแคแกลงทําเสียงเจาเลห ไปอยางน้ันแหละ

เผือ่ ฟลุคนองสงสารผม แลว มีเซอรวิสพิเศษอะไรอยา งนั้น แตก ็ไมม ีอะไร
เกิดข้ึน... ซึ้งกับคําวา คนเดยี วไมเหงาเทาสามคนขึ้นมาเลยครับ

ผมตื่นขึ้นมาอกี ทีตอนเชาดวยแรงกระโดดทับของนองดวิ

“อา มีอะไรครับ” ผมจับตัวเขาไวใ หหยุดทุมตวั ใสผมซะที หนั ไปขา งๆก็
เหน็ ชูครีมยังนอนอยูเลย ทําไมนองดวิ มาปลุกผมแทนละ น่ี

“นองดวิ ปวดจีอ่ ะ ปวดจๆ่ี ๆ” ผมสะดงุ ลุกขึ้นพาเขาไปหอ งนา้ํ ทนั ที พอ
นองดวิ ฉเ่ี สร็จกเ็ ดินตรงดิ่งไปหาชูครมี ทีก่ ําลงั นอนหลับสบายอยู

“จคู รมี ตน่ื ๆ ตน่ื ไดแลวนะ” ทําไมวิธกี ารปลกุ ดนู มุ นวลกวา ตอนปลุกผมเยอะ
เลย พอชูครีมเร่ิมขยบั ตวั นองดิวก็ปนขึ้นไปหอมแกมเขาทันที

อา ทาํ ไมชา งเปนภาพยามเชาที่ดูสุขสันตอะไรแบบนี้นะ

“อือ..” กวานองจะยอมตื่นได ก็โดนจบุ ไปหลายทีแลว ครับ แนนอนวา ผม
แอบเนียนไปจุบดวย พอนองลืมตาผมก็รีบถอยมายืนเกกหนา น่ิง

นอ งก็เดินขย้ีตาเขาหองนํา้ ไป สองคนน้นั กอ็ าบน้ําดวยกันเหมอื นเคยละ
ผมไมเ ขา ไปอาบดวยแลว เด๋ียวงานเขาอกี ครบั

“วันน้ีนองดิวจะไปกับจูครีมนะ ไมเหงานะดู ?” นอ งดวิ เดินมาดึงกางเกงผม
แลว แหงนหนา มองอยา งเปนหวง ผมย้ิมใหความนารกั ของเขา

“ไมเหงาครับ ดูแลพ่ีชูครีมดวยนะ โอเค” ผมยอตัวลงไปคยุ กับเขา

“ฮบั ผม” นอ งดวิ ยืดตวั ตรงเหมือนทหารรับคําส่ัง นา รักชะมัดเลยใหตาย..
ผมจับเขามากอดรัดฟดเหว่ียงกนั จนหนําใจ

จากนน้ั ก็กินขา วและไปสงชูครีมกับนองดิวท่ีรา นเคกแลว ก็ไปรับกลับ
ตามปกติ แตตอนเยน็ นสี่ ิครับ นองดิวเรม่ิ งอแงอีก

พราะวาหา งแมน านไป ท้ังสองคนเลยเลนกัน เลนพอแมล ูกหนะ ครับ แถมชู
ครีมเปนแมซะดว ย

ผมจะไปเลนเปนพอ แตนองดวิ ไมยอม ใหผมเปนลูกซะงนั้

“นี่จคู รมี พอนองดวิ โตแลว แตง งานกันนะ” นอ งดิวพูดข้นึ กลางวงขณะที่
กาํ ลังเลนกันอยู เลนเอาผมอา ปากคาง แตช ูครีมหวั เราะรา เลยครับ

“นอ งดิวอยากแตงงานกับพ่คี รีมเหรอครบั แตพเี่ ปนผูชายนะ”

“ไมรูละ นอ งดวิ จะใหจูครีมมาเปน เจา สาว นองดิวชอบจูครีม” นอ งเขาพูด
หนาตาจรงิ จังแลวเดินไปนั่งตกั ชูครีมทันที ไมเ อาอะ !! น่ันของผมนะ

“น่เี จา สาวของพี่ตา งหาก” ผมขยับไปน่ังซอนหลังชูครีมแลว กอดเขาไว

“เอะ ของนองดวิ ตางหาก ดูอยา มาแยงนะ นองดวิ จองกอน” นอ งดวิ ขมวด
ควิ้ สผู ม พยายามแกะมือผมท่กี อดชูครีมอยูออกอีก

“อยาทะเลาะกับเด็กสิ พ่ีฟองดูวก ็” ผมโดนดุอะ ! ทาํ ไมชูครีมเขาขา งนองดิ
วมากกวาผมอะ

“จคู รีมจะเปนเจา สาวของนอ งดิวใชไหม ใชไหม สญั ญากันนะ”

“ไวนอ งดวิ โตกอนละกัน โอเคม้ยั ครับ รบี ๆโตแลวมาหาพีค่ รีม” ชคู รีมก็
เขาใจหลอกลอเด็ก นองดิวเอยี งคอครนุ คดิ แลว ก็ยอมพยักหนา จนได

“แลวจูครีมชอบนองดวิ ไหม” อาก เด็กมันแกแดด อยากจับมาตกี นเสียให
เข็ด แตถึงยังไงก็ยงั ดนู า เอน็ ดูอยูดีแหละครับ

“ชคู รีมชอบพี่ตางหากเนอะ” ผมแทรกแลวยักควิ้ ใหชูครีม

“ชอบทง้ั สองคนแหละนา พี่เปน อะไรเน่ยี กับเด็กกย็ ังไมย อมแพนะ”

ยอมไดไง ชูครีมเปนของผมน่ี แตเ ขาไมไ ดใ สใจอะไรมาก แคขําๆกับ
ทาทางของผมกับนองดวิ

ตอนน้ีนอ งดวิ มองผมแบบเคืองๆแลวก็คลานเขาไปกอดชูครีมแนน สายตา
ก็มองมาที่ผม

ผมก็เลยไมย อมแพกอดชูครีมจากดา นหลังแบบแนนๆ แลวก็มองหนา
นองดิวกลับ เอาซิ๊

“ฮา ๆ สองคนน้ที ําอะไรกัน แอะ จะหายใจไมอ อกแลว อะ ปลอยกอ น” ชู
ครีมแกะผมกับนองดิวออก แลวน่งั หอบ

“นอ งดวิ หิวขาวแลว ฮบั ” แลวนองดิวก็หันไปออนชูครีมหนาตาเฉย

“อา ง้นั พอ่ี ยูเลนกับนองดิวไปกอนนะ อยาตีกนั ละ” นอ งกําชบั หนักแนน
กอ นเดนิ ไปทางหองครัว นอ งดวิ หันมาสงสายตาว้งิ ๆใสผ มทนั ที

“นองดวิ ไมย อมแพหรอก จากนี้ไปหา มเขาใกลจ ูครีมนะ”

“ไดไงอะ นอ งดวิ ใจรา ย” ผมทําเสียงเศราแลว ก็แกลงปดหนา ทําเสียง
สะอ้ืนแถมดวยครับ ผมเหลือบมองผา นชองน้วิ ตัวเองไป

เปน นองดิวทําหนา ตกใจแลว รีบเขา มาดูผม มกุ นีไ้ ดผ ลดว ยแหะ

“อาๆ แบง กันกไ็ ด มเี จาบาว 2 คนเลยนะ” ผมกล้ันขาํ สุดกาํ ลังเมอื่ ไดย ิน
ประโยคน้ี มีการแบงเจาสาวใหผมดวย ใจดจี รงิ ๆ ผมยงั ไมเงยหนา

แตไ ดย ินเสียงเดินเขาไปในหองครัว นองดิวคงไปหาชูครีม..

“จคู รีมๆ เปนเจา สาวใหนองดิว แลว ก็ใหดูดว ยนะ”

โอย ไมไหวจะฮาแลว ครับ ผมปลอ ยกากไปเต็มท่ี พรอมกับชูครมี ทเี่ ดิน
ออกมามองผมดวยสีหนา ท่ีงงสุดๆ

“สอนอะไรใหนองดิว หา !! เด๋ียวเถอะๆ” นอ งบนอุบอิบแลวกลบั เขา ไป
ทาํ อาหารตอ พวกเราใชช วี ิตอยูกับนองดิวอีก 2-3 วันตอจากนั้น

ทําไมพอแมเ ขาไมมารับไปซะที ผมอยากกอดชคู รีมจะแยอ ยูแลว อะ ! แลว
นอ งกไ็ มยอมทาเดียว

“นอนกอดเฉยๆกไ็ ด. ..นะครับ” ผมออนชูครีมตอนทพ่ี านอ งดิวเขานอน

“เดยี๋ วนองดิวตกเตียง”

“ไมตกหรอก...” ผมทาํ หนาวิงวอนสุดๆ นอ งถงึ ไดย อมพยกั หนา แลวยา ย
ทม่ี านอนตรงกลาง มอื เขาก็กอดนองดิวไวด วย ผมกก็ อดชูครีมอกี ที

“เห็นไหม อบอุนกวาตัง้ เยอะ” ผมพูดแลวหอมแกมน่มิ ตรงหนา อยากจะฟด
จริงๆ ใหตาย.. แตทําอะไรไมได กอดไดอ ยา งเดียวเลยครบั

“อมื กอ็ ุนจริงๆแหละ” นองพูดแลว อยูดีๆกย็ ้ิมเจา เลหออกมา นอ งดวิ กําลงั
เคลมิ้ จะหลับพอดี ชูครมี ก็ขยบั ตัวมาดึงหนา ผมไป.. จูบ !!!

อยูด ีๆก็โดนจูบ หลังจากไมไ ดจ ูบมาตั้งหลายวนั อา...

“ฝน ดีครับ” ชูครีมหนั กลับไปเตรียมนอนเต็มที่ แตอ ยากไดมากกวา นีอ้ ะ !!
นี่มันแกลงกันชัดๆเลย ชูครีมตวั แสบกลับมาเลนงานผมอีกแลว

นั่น ผมแอบเห็นนอ งย้มิ นิดๆดว ย อยาใหถึงทีผมก็แลวกัน รอนอ งดวิ กลับ
บา นกอนเถอะ !

แลว ก็ถึงวนั ที่พอ แมเขากลับมารับ ผมเองยังรูสึกใจหาย อยูแคไมกี่วนั แต
ผมก็ผูกพันกับนอ งเขานะ

“หมามา นอ งดวิ มาแลวอะๆ” นอ งดิวรอ งอยางต่นื เตน เมือ่ เหน็ หนา แมตวั เอง
โฟนเปน คนพามารบั ที่บานเลยครับ

“เออ ขอบคุณทีช่ ว ยดูแลนะคะ” แมของนองดิวอุมเขาไปแลวก็ขอบคุณ
พวกเราใหญ ทา ทางเกรงอกเกรงใจมากครับ

สว นพอเขาก็แคย ิ้มๆใหเ รา แตพ อตอนจะออกไปน่ีสิ อยูดีๆนอ งดิวก็ดิ้นจะ
ลงมาใหได พอแมเขายอมวางลง นอ งดวิ กว็ ่ิงมาหาชูครีมทันที

“ฮกึ หา มลืมนองดวิ นะ” อยูดีๆ เด็กนอ ยก็บอน้ําตาแตกจิกขากางเกงชูครีม
ไวแลวกร็ องไหโ ฮ เลนเอาชูครีมนา้ํ ตาซึมข้ึนมาอกี คนทันที

“ไมลืมหรอกครับ ไหน ลูกผชู ายตองไมรองไหใชไหม”

“จคู รีมก็รองไหนี่ ฮืออ นอ งดวิ ไมอยากไปแลวอะ จูครีมอะ จูครีม !!”
รองไหงอแงพูดไมรูเ รือ่ งกันแลว ทีนี้

ชูครีมยอ ตัวลงไปอุมนองดวิ ขน้ึ มากอดไว แถมตวั เองก็รอ งไหไ ปกับเขา
ดว ย คนู ี้เขาเหมือนกนั จริงๆ

“ไปกับหมา มาเถอะครับ หมามา คิดถงึ แยแลว เนอะ นอ งดิวไมรักหมามา
เหรอครับ” ชูครีมพยายามเกล้ียกลอม ผมเลยเขาไปเช็ดน้ําตาใหท ัง้ คู

“รกั สิ นองดวิ รักจูครมี ดวย รักดูดวยนะ” นองดิวหันมามองผม แลว ก็เร่ิมเบะ
ปากจะรองไหอีกครัง้ เลน เอาบรรดาผูใหญปลอบกันเปน พลั วัน

“ไมร องนะ พ่ีครีมไมชอบเด็กข้ีแงนะครบั ”

นองดวิ สูดน้ํามูกแลวสายหนา ไปมา เหมอื นไมอยากใหช ูครีมไมช อบเขา
ทาทางน่ันเรยี กรอยยิม้ จากทุกคน

“ไปเถอะลูก รบกวนพ่ีเขา ไวเ ด๋ียวแมพามาเลน ดวยวนั หลังนะ” แมนอ งเขา
ตองมาอุมออกไป คราวน้นี อ งถงึ ยอมปลอย

“หามลมื นอ งดวิ นะ สัญญากันนะ” นองดิวยกนวิ้ กอ ยขึ้นมา ชูครมี ก็รบี ยื่น
น้ิวกอยตวั เองไปเก่ียวดว ยทันที แลวก็ยื่นหนาไปหอมแกมกัน

จากนนั้ นอ งดวิ ก็หันมามองผม แลวก็กวกั มอื เรยี กใหไปใกลๆ

“ดูแลจูครีมดว ยนะ เด๋ยี วนองดวิ จะมาหา ฮกึ ” นองเขายงั ไมหยุดรองไหเลย
มือเลก็ ก็ปาดนํา้ ตาปอ ยๆ

“ครับผม” ผมตอบรับแลว หอมแกมไอตัวเล็กบา ง แลว พวกเขาก็พากัน
ออกไป โฟนก็หันมายมิ้ ใหชูครีม

“แหม รกั กันจริงนะ เม่ือไหรจ ะมีลูกละ เรา”

“พี่โฟน !!” ชูครีมฟาดโฟนทนั ทีทันใด แรงดวยนะน่ัน

“ฮาๆ ลอ เลน หนอยเดียวเอง รุนแรงไปได พไี่ ปกอ นดกี วา เผอ่ื คนแถวน้ี
อยากปม ลูก ไปแลวนะครบั ”

โฟนพูดอยา งไวแลวรบี หนกี อนทชี่ ูครมี จะไปไลตีทนั

“ไง ไปปมลูกกันไหม” ผมแกลงแหยนอ งเลน เขาก็หนั มาคอนผม

“รอใหค รีมมีมดลูกกอ นเถอะ !!” พูดเสร็จก็เดินสะบัดหนาหนีไปเลย ผมก็
รบี วงิ่ ตาม ไมไดช่ืนใจนอ งมาตั้งหลายวัน

เพราะวา มนี อ งดิวอยู วันนี้กห็ วานหมูสิ

“จะวา ไป.. ครมี กอ็ ยากมีลูกเหมือนกันนะ” อยดู ีๆนองก็หันมามองหนา ผม

“ไปหาสาวทําลูกใหดีกวา” ชูครีมทาํ หนา ทะเลนแลว ย้ิมกวางใหผม เดี๋ยว
เถอะ เดี๋ยวจะโดนดี กลา พูดนะ !

“ทาํ เปนเหรอ หืออ” ผมอุมนองข้นึ แลวลากเขา หอ งนอนไปเลย โทษฐาน
พูดจาทํารา ยจิตใจผมครบั พอผมวางนอ งลงบนเตียง นองก็ทําหนา ยู

“ทําเปน สิ ใหทาํ รเึ ปลาละ”

“ให.. แตทํากับพ่ีนะ” ผมพูดแลวกม หนาลงไปใกลๆเขา

“เออ... ครีมวาครีมหวิ ขา วอะ ไปกินขา วกัน” นอ งย้ิมหวานแลว ผงกหัวมา
จบุ แกมผม กอนจะมุดตวั ออกไป เด๋ียวนี้หลบเกง ยง่ิ กวา ปลาไหลอกี นะ หึๆ

“คือ พี่ฟองดวู  ครมี จะใหโบท กลับมาทํางานกับครีมนะ ไดไหม ?” นอ งยืน
เกาะประตชู ะโงกหนา มาถามผม เสียงนอ่ี อนสุดๆเลยครับ

วา แต ทําไมถงึ เปนไอโบทอกี แลวละ !! ผมคงทําหนาไมสบอารมณอ อกไป

นองถงึ ไดรีบวิ่งเขามาใหม

“งา อยา ทําหนาอยางนัน้ สิ โบท เปนเพ่ือนครีมนะ ครีมแคอยากทํางานกับ
เขาเทา นน้ั เอง..” นองเอาหัวมาซบไหลผ มแลวถๆู

มกี ารมองหนาทําสายตาออนวอนดวย ผมก็ใจออ นหนะ สิ

“ไวใจมนั ไดแนน ะ ?” ผมถามเพื่อความแนใ จ แตนอ งทาํ ตาวาวๆใสผ ม

“แนย ่ิงกวา แนอ ีก รูไหมวาโบทกิ๊กกับพี่อาทิตย”

“หะ ? ” ผมอา ปากคาง ไอสองคนนน้ั เนย่ี นะ ? จนิ ตนาการไมออกเลย ดู
ยงั ไงมันก็.. อา หมชี นหมีชัดๆ หาความนารักไมเจอเลยจริงๆ

“อ้ึงละ สิ ตอนน้โี บทพยายามจีบพี่อาทติ ยอยูหนะ ครีมวาอกี ไมนานหรอก
อะ เผลอคยุ นาน ไปทํากับขา วกอนนะ”

เหมือนนองจะนกึ ข้ึนไดเ พราะผมขยับตวั เขา ไปใกล แลวเจาตวั แสบกว็ ่ิงฉวิ
เขา ครวั ไปอยา งเรว็ เลยครับ

พอกับขา วเสรจ็ ผมกไ็ ปน่ังกินขา วกับนองที่โตะ แตรูสึกเงียบๆยังไงไมรู ก็
พักหลังๆมาน้มี ีนองดิวสงเสยี งดงั อยูตลอด พอไมมี.. มันก็เหงาๆนะ

“พี่ฟองดวู . . จริงๆแลวพี่อยากมีลกู ไหม” อยูๆชคู รีมก็พดู ข้ึน นํ้าเสียงดู
เศรา ๆ พนนั กันเลยก็ไดว าคดิ ถึงนอ งดิวอยแู หงๆ

“อยากไหมเหรอ ก็อยากมง้ั เฉยๆมากกวา” ผมก็ตอบไปแบบไมไดคิดอะไร

“....” ชูครีมกัดปากแลวก็กมหนา มองขา วในจาน

“ครีมขอโทษนะ.. แตครีมมีลกู ไมไดจ รงิ ๆ” เสียงส่นั มาเลย แลวจะขอโทษ
ผมทาํ ไมกนั เนี่ย ผมไมไดอยากจะมีลูกขนาดน้ันสกั หนอ ย

มีชูครีมคนหน่ึงก็เหมือนไดลูกแถมมาแลว ละครับ แตผ มก็ชอบนะทเี่ ขาเปน
อยางน้ี

“คิดมาก พ่ีมแี คชูครมี คนเดียวก็พอแลวครับ” ผมย่ืนมอื ไปลูบผมนองเบาๆ

“..อยากจูบ” นอ งเงยหนาข้ึนมาสบตาผม แลวก็พูดประโยคที่ไมคิดวา ชาติ
นจี้ ะออกมาจากปากนอง เลนเอาผมอึ้งไป

ขณะทผี่ มอ้ึงนองกเ็ ดินมาหาผมแลว กมลงมาจบู ปากผมอยางแผว เบา

…………………………………………….

( :: ชคู รมี :: )

ผมก็แคอยากจูบเขาขนึ้ มาเทานนั้ เอง ! ผมไมไดคดิ อะไรนอกเหนอื ไปจาก
น้นั เลยจริงๆนะ

แตตอนนี้ผมกาํ ลงั หายใจไมออกเพราะพ่ีฟองดวู ไ มยอมหยดุ จูบสกั ที เขารัง้
เอวผมใหลงไปน่ังบนตักแลว จูบตอแบบไมใหผ มไดพกั หายใจ

“พวี่ า.. ไมมีลูกก็ดีอยูอ ยางนะ” พฟ่ี องดวู พูดขน้ึ เบาๆหลงั ผละออกจากผม
แลว เขามองหนาผมยิ้มๆแลว เอาจมกู มาคลอเคลียขางแกม

“พี่จะได ‘กอด’ ชูครมี ทุกวนั แบบไมตองเกรงใจลูกไง ดีใชไ หม ง้ันเราเร่มิ
กนั เลยดกี วา ” พี่เขาย้มิ กวา งแลว อุมผมขน้ึ อยา งรวดเรว็

“มะ.. ไมเอา ยังกินขาวไมเ สรจ็ เลย พ่ีฟองดวู  !!”

พ่ีฟองดูวไ มไดฟงเลยครับ .. วันแรกห่ืนยงั ไง วนั นก้ี ็ยังคงห่ืนอยูอยางน้ัน

คราวนจ้ี ะยอมใหก ไ็ ด.. เหน็ แกความอดทนตลอดหลายวันทีผ่ า นมาหรอก
นะ

.
.
.

อนั ท่ีจริง ผมกย็ อมเขาตลอดน่ันแหละ ..กร็ ักไปแลว นี่นา

.......................... THE END………………….
ตั้งแตตอนนี้ลงไป ไมมีในหนังสือคะ
SPECIAL :: ลาํ พัง

( :: ฟองดูว :: )

วนั น้ชี ูครีมไปนอนเลนที่บา นนอ งสีนาํ้ บอกวาจะจัดปารตี้ฮัลโลวีนอะไรกันก็
ไมร ู พอผมจะตามไปดว ยก็บอกวา ไมได เขาจะจัดกับสีนา้ํ สองคน

ผมตามใจนองอยูแลว อีกอยา งชวงน้รี ะบบบัญชีของบรษิ ทั มีปญหานิด
หนอย ผมเลยปลอยเลยตามเลยใหน อ งไปสนุกสนานใหเต็มท่ี

ผมทํางานจนเกือบหาทุมแลว ก็หอบโนตบุค กับเอกสารนิดหนอ ยกลับมาน่ัง
ทาํ ตอ เทา แตะประตูบา นปุบชูครีมก็โทรมาพอดี

“ฮลั โหล”

(ฮัลโหลลล กลับบานรยึ งั ครับ) เสียงหวานๆดังมาตามสาย แคไดย ินเสียง
ออนๆเทานน้ั ผมก็ยิม้ ออกมาคนเดียวได

“กลบั แลว ครับ”

(ครีมไมอยูหามแอบมีอีหนูทีไ่ หนนะเออ ปดไฟนอนใหเ รียบรอยดว ย หา ม
เกเร เขา ใจมย้ั ?)

นองทําเสยี งดุๆมาให สั่งซะอยางกับผมเปนลูก ผมยิม้ ใหกบั โทรศัพท นกึ
อยากรวบตัวคนพูดมากอดแนน ๆซักที

“ครับ ทรี่ ัก รีบๆนอนละ อยา มวั แตเ ลนกนั จนดึก” ผมไดท ีสั่งเขาบา ง ไดยิน
เสียงนอ งหัวเราะคิกคกั ชอบใจ

(ครับ)

นองตอบรับผมแคนั้นแลว ก็วางไป ผมเลยน่ังทํางานตอในหองทํางานจน
ดกึ สักพักก็ไดย ินเสียงแปลกๆ ผมเงยหนาจากโนตบุค แลวหันไปหาตน
เสียง

พอเห็นเจาแมวนอยผมก็ถอนหายใจแลว หันไปทาํ งานตอ

“ปง!!” เสยี งประตูปดอยางดังจนผมสะดุง คราวน้ผี มเลยลุกจากเกาอ้ี
คอ ยๆเปด ประตูออกไปดขู างนอก ในใจกก็ ลัววาโจรจะข้นึ บาน

โชคดีท่ีนองไมอยู ไมงน้ั ผมคงรอนรนมากกวาน้ี

“แอด….” คราวน้ีประตูหองนอนใหญคอยๆเปด ออกชาๆ ผมขมวดค้วิ มอง
อยางลังเลใจ ขา งนอกบานไมม ีลมพักแนนอนครับ

ผมคอยๆถอยกลับเขาไปในหอ งทํางาน หยิบไมก อลฟเด็กเลน ทีช่ ูครีมซ้ือ
มาถอื ไว ถึงมันจะเปนพลาสติกแตถา พาดแรงๆก็เจ็บนะครบั

ผมยองไปหาประตูบานนนั้ คอยๆมองไปรอบๆ ไมเ ห็นว่ีแววของส่ิงมชี ีวิต
ใดๆท้ังส้ิน แลวก็ไดย ินเสียงของหลนอยา งดังมาจากขา งหลัง

ผมรีบหันไปมอง เหน็ แคก รอบรูปขางผนังตกมาอยูบนพืน้ ผมกลืนน้ําลาย
ลงคอ ชักระแวงมากข้ึนเร่ือยๆ ผมตัดสินใจเดินลงไปขา งลาง

สาํ รวจประตูหนาพบวายงั ล็อคอยา งแนน หนาเหมอื นตอนผมเขา
มา หนา ตางทุกบานไมมกี ารงัดแงะ ประตหู ลังบานก็ล็อคสนิท

ไมมีทางที่ใครจะยองเขา มาในบานได ผมจับแมวกลับเขากรงมนั แลว ไป
อาบนํา้ เตรียมนอน เหลมองนาฬกิ าก็เห็นวาตีสองแลว

“ครืดดดด” เสยี งขรูดเบาๆดังขึ้นท่ีประตูหองนาํ้ ผมปดฝกบัวทนั ที ในใจ
เรม่ิ คิดอะไรท่ีมันไมคอยดี ใจเริ่มเตน รัวแรง

ผมทาํ ใจกลากระชากประตูเปดออกอยางแรง เหมอื นเห็นอะไรบางอยา ง
ผา นหนาไปอยา งรวดเร็ว ผมปดประตูกลับแลวสาดน้าํ ใสหนา แรงๆใหต่ืน

“บา เอย ” ผมสบถเบาๆ เม่อื ไดย ินเสียงแปลกๆดังมาจากขางนอกอีกครั้ง
ผมไมใ ชคนกลัวผเี ลยจรงิ ๆ แตมาเจออยางน้ีก็ชักจะหวน่ั

“ฮัลโหล หลับรึยังครับ” ออกมาจากหองน้ําไดผมก็โทรหาชคู รมี กอ นเลย

(ง้อื อ หลับแลว แตคุยไดนะ มีอะไรรึเปลา ครับ)

เสียงงวั เงยี ดงั มาตามสาย ผมอดสงสารไมไดเลยไมอ ยากจะรบกวน ถงึ จะ
ไมอยากอยูคนเดียวกเ็ ถอะ

“คิดถงึ ครับ ไมมอี ะไรหรอก ฝน ดีนะ”

(พูดอยางน้ีครีมก็แยสิ อยากกลับบานไปนอนกอดแลวนา)

นองสง เสยี งออ นแบบอูอ้ีมาใหผ ม คาดวา คงมุดหนา ลงกับเตียงอยู ผมกย็ ิ้ม
นอยๆ ปากหวานจริงเชียว ผมถึงไดร ักไดหลงขนาดน้ไี ง

“ก็รบี ๆนอนแลวเจอกันพรุงนเี้ ชา โอเคไหม” ผมตอบเขาไปเสียงอบอุน

หางกันไมถ งึ วนั ก็คิดถึงแลว ขนาดอยูดวยกันมาเปน ป ยังไมเ คยคิดถงึ
นอยลงเลย

(โอเคฮับผม ! ฝนดีครับพ่ีฟองดูว จุบๆ)

แหนะ มจี ุบๆใหผ มอีกดว ย เลนเอาผมยม้ิ เหมอื นคนบาอยูคนเดียวเลย

“ครืดด”

เสียงประหลาดทําใหผมหุบยิ้ม หวั ใจกลับมาเตนรัวอีกครั้ง ผมมองไปรอบๆ
หองนอนไมเห็นอะไรเคลื่อนไหว

แตแลว จูๆผมกเ็ ห็นหนาตางส่นั เหมอื นมีอะไรมากระแทก ผมรีบลุกข้นึ ยืน
แลว เปด ผา มา นออกกวา งๆ แตไมเ ห็นอะไรเลย

ผมสา ยหัวแลวเดินไปปด ไฟ เตรยี มเขานอน เปดไวแคไฟหองนํ้าเหมอื นที่
เคย ทุกอยา งสงบจนผมกาํ ลังจะเคลิ้มหลับ

แตร ูสึกไดถงึ อะไรบางอยางทีอ่ ยูบนขาผม

มันคลา ยๆกับ …มือ !?

“เฮย !” ผมรองแลวกระชากผาหม ออกจากตัวพรอ มเปดไฟหัวเตยี ง ผมหรี่
ตาเล็กนอยเน่อื งจากแสงที่จา กะทันหัน

แตพอตาปรับแสงไดแลว กไ็ มเห็นอะไรนอกจากรอยแดงยาวบนขาของผม
ผมยื่นมอื ไปแตะเบาๆ มันเปน ของเหลวท่เี หมอื นเลือด

… แตไ มใชเลือดผมแนๆ เพราะผมไมเจ็บเลยสักนิด

“บาอะไรเน่ยี ” ผมบนเบาๆแลว เดินไปลา งขาในหองนํ้า ขาผมไมมีแผล
จรงิ ๆ แตไอเลอื ดนีม่ ันมาจากไหน

“ฮือ…” เสยี งรองไหแผว ๆดังมาจากในบาน ผมยืนนิ่งไมกลาขยับตวั บา
แลว น่ีมนั บาชัดๆ ผมไมอ ยากคิดวาตวั เองกาํ ลังเผชิญกับอะไรอยู

ผมเดินเบาๆออกไปท่ีหองนอน เสียงรองไหน้นั ยงั คงมาเปนระยะๆ ผมเดิน
ไปนอนบนเตยี ง ไมคิดจะปดไฟดวยคราวน้ี ผมกดโทรศัพทโ ทรหาไอแดด

โทรอยนู านแตไ มมีคนรับ ผมเริ่มจะประสาทเสียหนอ ยๆกับเสียงหลอนท่ีมา
จากทางไหนก็ไมรู นอนก็นอนไมหลบั ผมเลยเดนิ ออกไปตามหาตนตอมัน

ซะเลย

ผมกาวชา ๆลงบันไดไป เสยี งรองไหชัดเจนข้นึ เรอ่ื ยๆ ผมเดนิ ไปจนแนใ จวา
เสียงมาจากหองครัว ผมคลําหาสวิตซไฟ แตด นั มีมือใครไมรูมาจับมอื ผม
กอน

“เห้ยี !!” ผมรอ ง เกือบจะตอยไปอยูแ ลวถา ไฟไมสวางโรจนแสบตา ผม
หลับตาแปปนงึ กอนจะหร่ตี าขึ้นมองภาพตรงหนา ชา ๆ

“ฮอื ออ” ผหู ญิงผมยาวพุงเขามาหาผมแลว ไฟก็ดับลงเหมือนเดิม ผมถอย
หลังอยา งแรงไปชนเขา กับตูเยน็ ขา งหลังเสยี งดังโครมคราม

หัวใจผมแทบหยุดเตน ผมยืนน่ิงอยใู นความมืดอยา งไมกลาจะทําอะไร
ตอ ไป

ใบหนา เมอ่ื ก้ีที่พุงเขา มาหาผมนั้นชัดเจนและนากลัวมาก ผมสูดลมหายใจ
เขา ออกอยูพักใหญกอนจะขยับไปเปด ไฟอีกครั้ง

.

.

.

“Happy Halloween !!!”

เสียงดังสนน่ั ดังข้ึนทันทีจนผมแทบหวั ใจวาย ผมน่ิงไปชัว่ อดี ใจกอ นจะมอง
ภาพตรงหนา ชัดๆ ชูครีมในชุดปศ าจนอยกาํ ลงั ยนื ย้ิมเผลใหผมดวยเข้ียว
ปลอมๆ

กบั เล็บยาวๆ สวนขางหลังมีสีนํา้ ในชุดยมทตู กับไอแดดชุดหมาปายนื กลั้น
ขาํ ผม แลว ก็ผูหญงิ ผมยาวคนเมื่อก้ีที่ดูยังไงก็หลอนโคตรๆ

“เออ นนั่ ..” ผมช้ไี ปที่คนขางหลัง ไมแนใ จวา เห็นอยูคนเดยี วรเึ ปลา แตมือ
ผมจับขอ มือเลก็ ของนองเอาไวเรียบรอ ยแลว

“ออ นี่สฝี นุ นอ งสีนํา้ ชูครีมแตงหนา ให เปนไง หลอนสุดใจเลยสิ” นองเดิน
ไปจูงผูหญิงผมยาวมาหาผม พอเธอเงยหนาผมยังตกใจไมห าย

ใสคอนแทคตาขาว หนา เปนรอยเสนเลือดเลยอะ ครับ

“ชคู รีม… แกลงพ่ีนะ” ผมหันไปกดเสยี งต่าํ ขนู อง

“อะราย ไหนใครบอกไมกลวั ผี เหงือ่ แตกเลยนะ” นอ งย้มิ แซวผมแลวเขา
มาปาดเหง่ือออกจากหนา ใครจะไมกลัวมัง่ หลอนขนาดน้ี

ผมหยกิ แกมน่ิมอยางหมันไสแ ลวหันไปมองบนโตะดๆี กเ็ ห็นอาหาร
มากมายวางเรียงรายกัน รวมไปถึงขนมหวานและเคกฮัลโลวนี ขนาดใหญ
ยกั ษที่กลางโตะ

“ครีมทาํ ใหพี่นะ เห็นวางานหนกั ไมคอยไดกนิ อะไรดๆี ” นอ งย้ิมหวานแลว
จงู ผมไปนง่ั ท่โี ตะ ผมมองนองอยา งอ้ึงๆ

“ขอบคณุ ครับ” ผมยิม้ ตอบนองไปจนได ไอที่โกรธๆอยเู มื่อกี้หายไปหมด ก็
นอ งตัง้ ใจทาํ มาฉลองให ผมก็ตองดีใจสิครับ

“แหนะ ย้ิมใหญ กูโคตรฮาหนามงึ ตอนหนาตางส่ันวะ” ไอแดดแทรกเขา
มาแลวหัวเราะ ผมหันไปจองหนา มนั

ท่ีรวมหัวกนั เพอ่ื แกลง ผมคนเดยี วเลยสินะ ไอประตูปดเองเปดเองนน่ั
ดวยหนะ

“รวมหัวกันเลยเหรอหอื อ”

“พวกกูนง่ั ดูจากกลองเวย คนลงมอื คือสีฝุน” ไอแดดรีบโบยความผิด ผม
หันไปมองหนา เด็กสาวแตก็สะดุง หนอยๆ

“นอง.. ไปลา งหนา เถอะ พ่ีหลอน” ผมตองพูดออกไป เลนไมมีตาดาํ เลย
แบบนี้เห็นแลวหวน่ั ไหวนะครับ หว่นั จะหัวใจวายหนะสิ

“คะ ฮี่ๆๆ” นองแกก็หวั เราะชอบใจแลว เดนิ ไปหอ งนํ้า

“วาแตก ลอง? บา นกไู มมีกลองนะ”

“ผมแอบเอามาติดไวสองสามวันกอน แหะๆ” ชูครีมพูดข้ึนเสยี งแผว คง
กลัวผมจะโกรธ ผมหนั ไปทําตาดใุ ส

แกลงทําไปอยา งน้นั แหละ กับอีแคตดิ กลอ ง ผมจะโกรธนอ งไปทาํ ไม

หลังจากกินขา วเสรจ็ ไอแดด สีนาํ้ และสฝี ุนก็ขอตัวกลับบานไป สวนชูครีม
ไมยอมนอน เอาหลังผมี าเปดดกู ับผมท่ีหองรับแขก

ผมไมคอยไดดูหรอกครับหนังอะ นงั่ มองหนานองอยางเดียว วนั น้ีนอ งอยู
ในเสือ้ กลา มสีดาํ กับปก เล็กๆจากเสอื้

กางเกงขาส้ันแบบส๊ันส้ันสีดาํ อีกหน่ึงตัวท่ีมีหางโผลอ อกมาดวย ไมรูจ ะ
นารกั หรือเซก็ ซด่ี ีกวา กัน ผิวขาวๆตดั กบั สีดําเปน อยางดี ผมดึงหางปลอม

นองเลนเบาๆ

“ออื้ อยาเลน สิ โอะๆๆ ออกมาแลว” นองหันมาบนผมกอ นจะกระโดดกอด
ซะแนบแนนเพราะวา ผีโผลออกมา

ผมอมยิ้มแลว กอดนอ งตอบ สกั พักไอตัวแสบก็หันกลับไปดู แตตวั ยงั ซุกอยู
บนตกั ผม

…………………………………….

( :: ชคู รมี :: )

การดูหนังผีในวนั ฮัลโลวีนไมใชเ ร่ืองท่ีดีเลยครบั แตผ มไมกลาเดินไปปด
พอบอกพ่ีฟองดวู ร ายน้ันกข็ าํ

แตไมย อมขยับไปปด ให นง่ั งบั คอผมเลนอยูนั่นแหละ มือไมก็ลูบผมเอาลบู
ผมเอา อา ก เส้ือผมจะหลุดแลว

“อยา ถอด เอาคืนมานะ !” ผมโวยวายเม่อื มือไวรูดเสอื้ ผมขน้ึ จากตัวอยา ง
รวดเรว็ ตอนน้ีผมเลยเหลือกางเกงตวั เดียวทีส่ ัน้ เอามากๆ

เพราะผมไปซ้ือของเดก็ มาหนะสิ จริงๆเสื้อก็ดว ย มันนา รักน่ีนาผมเลยอยาก
ใสบา ง ผมหันไปสบตากับคนท่ผี มน่ังทบั ตักอยู

สายตาหื่นน่ไี มม ีปดบังเลยจริงๆ พ่ีฟองดูวมองผมต้งั แตหัวจรดเทาแลวยิ้ม
ชอบใจ มอื ใหญกล็ ูบข้ึนมาตามขาผมชาๆ

“อยกู ับพ่ีไมเ ห็นมอี ะไรตองกลัวเลย” พี่ฟองดูวพูดเสยี งเบาแลว กมมาหอม
แกมผม พ่ีตา งหากทนี่ ากลวั จอ งจะจับผมกินตลอดเวลาอะ

“เอากลองออกรยึ งั ครับ”

“เอะ ? เออ ยัง” ผมตอบไปงงๆ ไมร ูเขาจะถามทําไม

“ติดตรงไหนบา ง”

“ทกุ ท่ีแหละ ทไ่ี มใชหอ งนาํ้ อะ ” ผมพยายามนึกวาตวั เองไปติดตรงไหนบา ง

“ดเี ลย แกลง พ่ีดีนักใชไ หม ถงึ ตาพบ่ี างละ ” พ่ีฟองดูวท ําหนาเจา เลห จนผม
ไมไวใ จ

เขาเดินไปเปดไฟจนหอ งสวา งโลง แลวกดผมลงบนโซฟา เฮย เด๋ียวนะ คิด
จะทาํ อะไรเน่ยี

“พ่ีฟองดวู ” ผมรีบเรยี กเขาเสียงหวาน

“ครับ คนดีของพ่ี” พี่ฟองดวู ก ็ตอบกลับมาเสียงหวานไมแพกัน แตปากเริ่ม
ลงไปคลอเคลยี ตามลาํ คอจนผมรสู ึกซูซา

“ไมเอา .. อ้ือ ปะ ปดไฟ” ผมเริ่มพูดไมอ อก เม่ือโดนรุกมากจนไมร จู ะเอา
มอื ไมไปวางตรงไหน

พ่ีฟองดวู ม องผมดว ยสายตารอ นแรง แคมองก็ทําเอาผมรอนผาวไปท้ังตัว
ผมกัดปากแลวเบี่ยงหนา หนีสายตาท่จี องมา

“เปดอยา งนี้แหละ เห็นชัดดี ติดกลองไวตรงไหน พี่จะจับเรากดมันทุกท่ีนัน่
แหละ !! ไอตวั แสบ”

“หะ อะ ไม !! พี่ฟองดวู  ปลอยครีมนะ นะครับ” ผมรีบทาํ สายตาออนวอน
แตไมมกี ารเมตตาเกิดข้ึน

พี่เขาแคยิ้มหลอใสผมแลวกมลงมาจูบเรง เรา จนผมหมดเสียงจะรองขอ
อะไรอีก

แลว เขากท็ ําตามที่พูดจริงๆ เลนซะวนั ตอมาผมลุกจากเตียงไมขน้ึ เลย ฮอื
พี่ฟองดูวน า กลัวกวา ผีอกี อะ ครับ !!

-------------------------------------------------------------
Special :: Hot Valentine

“นี่ วันนีว้ าเลนไทน ไปเดทกัน” ผมเขยา ตวั โฟนท่ีนอนซกุ ตัวอยใู ตผาหม
ผนื หนา

รา งเลก็ ขยับเล็กนอ ย ขมวดคิ้วใสผ ม

“เปนเด็กมธั ยมหรอไง ไมเอาหรอก จะนอน” มันตอบกลับมาแบบไมสนใจ
มุดหนาลงกับหมอนตามเดิม

ผมนง่ิ คา ง เฮย อะไรอะเฮย ? น่ีผมอุตสา หแอบจองตว๋ั เรือสําราญลวงหนา
3 เดือน เพือ่ พาเขาไปดินเนอรก ลางแมน ํา้

ตอดว ยรีสอรต แอนดสปาสุดหรู อุตสา หเก็บไวเงียบๆเปน เซอรไ พรส แตเขา
กลับเห็นการนอนดีกวา ผมเหรอ

เพราะโฟนทาํ งานทง้ั วนั กลับมาเขาก็ขอพักผอน แตน ห่ี กโมงเยน็ แลว นะ
ผมตองพาเขาไปท่ีเรือหนงึ่ ทุม

ผมจองเจา กอ นผา หมบนเตียงท่ีนิ่งไปแลว

“วาฟ .. กูไมเลน นะ” เขาเริ่มหงุดหงิด เมื่อผมกระโดดลงไปทับ ผมบอกกี่
ครงั้ แลวใหแทนตัวเองวา โฟน

พูดกูมงึ กับแฟน นา จบั มาจูบส่ังสอนจริงๆ

“โฟน โฟนครับ ต่ืนมากนิ ขา วกอนก็ได มาเร็ว” ผมเลยใชไมอ อน คอยๆ
พลิกตัวเขาออกจากผา หม

จูบไปทว่ั หนา แถมกอดหลวมๆอกี เขาสงเสยี งอือๆในลําคอ แบบติดจะ
ราํ คาญ แตสุดทายก็ยอมลืมตามองผม

“ก็ได กูหวิ หรอกนะ” โฟนทําหนามึนๆ ลุกขึน้ มาหาวปากกวา ง ผมเลยจูบ
ปากเขาเขา ให โฟนผลักผมออกนิดหนอ ย

ไมไดเขนิ แตราํ คาญ ดูเมียผมสิ มนั นานกั ทาํ หนาเซ็งใสผ มอีก ผมตอง
หลอกลอใหเขาไปอาบน้ํา

แลวเตรยี มเสือ้ ผาดีๆใหเขาใส โฟนยงั ไมต ื่นเต็มที่นกั ผมจงึ จับเขาแตงตัว
แลว ลากไปที่รถ กวาสตจิ ะกลับมา

ผมก็ขบั ไปจอดที่ทา เรือริมแมนํ้าแลว

“กนิ แถวนี้เหรอ” โฟนกระพริบตาปริบๆ ผมก็ยิ้ม แลว ควา มอื เขาลงจากรถ

ลงไปหาเจา หนา ที่ ใหเขาดูตว๋ั

จากน้นั ก็ลากโฟนที่ยงั คงงงๆใหตามมา

“เฮย บนเรือ?” โฟนหันมาทาํ ตาโต ผมอมยิ้มกับหนา เหวอๆของเขา แลว
พยกั หนา โฟนหนั กลับไปมองรอบๆ

ตอนนผ้ี มพาเขาข้นึ มาบนเรอื มีพนักงานโคงตอนรับและพาเราไปยังที่นั่ง
คอ นขางจะเปนสว นตวั

และจัดไวเ ปนคูๆ ผมจัดการซ้อื ทุกทนี่ ัง่ รอบๆไปแลว จึงไมมใี ครอยูใกลผ ม
และโฟน

“ไปแอบซอื้ ตอนไหนเนย่ี ไดขา ววา แพงมากเลยนะ” โฟนหรีต่ ามองผม

ผมทํางานอยทู ุกวันแตไมคอ ยไดใชจายกับอะไรแพงๆ นานๆทีก็ขอใชบาง
สิครับ

“แลว ไมชอบเหรอ” ผมชะโงกหนาไปจูบที่หนาผากเขา โฟนเอียงหนาหนี
แกมแดงนิดหนอย แลว ก็แสรงทําหนา บูด

คนขางตัวหนั ออกไปมองนอกหนา ตาง รอไมนานนกั เรือก็เริ่มออกเดินทาง
เราลองไปตามแมนา้ํ

ไฟสีเหลอื งนวลตามริมฝง และดอกกุหลาบชอโตในมือผมทาํ ใหโฟนยงิ่
หนาแดงเขา ไปอีก ผมไมพูดอะไร

แตสงมันใหเขา โฟนมีทา ทีขดั เขินแปลกๆ เขาเปน คนแข็งๆและไมโรแมน
ติก

อนั ทจี่ ริงผมก็ดว ย แตดว ยความทเี่ ราคบกันมาหลายปแลว ผมก็อยาก
เปล่ียนบรรยากาศ อยากทาํ อะไรใหเ ขาบา ง

วาเลนไทนท ุกปที่ผานมา เราไมเ คยทําใหมันเปน วนั พเิ ศษ เพราะท่รี าน
ขนมของผม คนจะเยอะมาก

มีออเดอรจ นถึงดึกดื่น แตค ราวน้ผี มจา งพนักงานเพิ่ม เพือ่ มาเดทกับเขา
สองคนโดยเฉพาะ

“ไมยกั รูวา มุมนีก้ ับเขาดวย” โฟนพมึ พํา

“หหึ ึ” ผมหวั เราะในลาํ คอ อาหารเร่ิมมาเสริ ฟ สว นใหญจะเปนของวางทาน
เลน

ทุกอยา งออกแบบมาอยา งสวยงาม นาทาน โฟนเงยี บไปถนัดตา เขากอด
ชอดอกไมไ วก ับตวั

ทาํ ใหกนิ ไดล ําบาก พอผมจะยื่นมือไปดึงออก เขาก็ตีมือผม

“ชอบขนาดนั้นเลย? เมือ่ เย็นใครบอกนา วาไมอยากตนื่ ” ผมแกลงแหย

“อะไร เปลา! ก็มันแพง ไมอยากวางใหช ํา้ นี่” เขาวนี เหว่ยี งมาแกเขิน มือยัง
กอดชอ ดอกไมไวอยางทะนถุ นอม

สั่งกุหลาบวันนี้ ราคาน้ีแพงสุดโตง แตผมยอมครบั ถา ไดเหน็ ทาทางแบบน้ี
ของเขา

เห็นนะวา แอบอมยิ้มอยูกับดอกไม ทีแรกผมละ กล๊ัวกลวั เขาจะเขวย้ี งท้ิง

ตลอดเวลาที่คบกัน ผมไมเ คยซ้ือดอกไมใหเขาเลย

คิดยอนดูแลว พวกเราก็เปน คนแขง็ ๆท้ังคู เวลาสว นใหญหมดไปกับการ
ทาํ งานของใครของมัน

แลว ก็กลับมากกกอดกันอยูท่ีบาน โฟนยา ยเขา มาอยทู ี่บา นผมถาวรแลว
เปน เพราะแมและพอของผมเอ็นดูเขามาก

ทาํ ใหเขาอยูไ ดอยางสบายอกสบายใจมากข้นึ ผมแทบไมคอยพาเขาไป
เท่ียวไหนสองคน แตเราก็มีความสุขกันดนี ะครับ

ผมเหลือบมองโฟนที่เริ่มกินของวา งตรงหนา แคเ ห็นเขายิ้มอยางสุขใจ เงนิ
ท่เี สียไป จะมากเทาไหรมันก็คุม

“ตอไป ขอเชิญคูรักทุกทา น รับประทานอาหารค่าํ ท่ีดาดฟา เรือคะ” เสียง
พนกั งานประกาศดังข้ึน

ผมยื่นมือไปตรงหนาโฟน เอาชอดอกไมว างไวตรงท่ีนง่ั โฟนดูลังเล
ทา ทางเขาเหมือนอยากเอามนั ไปดวย

“วางไวนี่แหละ เด๋ยี วมันชา้ํ หมด” ผมตองพูดอยางนัน้ โฟนถงึ ยอมตามมา

“เราไมดูแปลกแยกเหรอ” โฟนกระซิบ กวาดตามองไปรอบๆ คูรักหญงิ ชาย
มองมาทางเราเลก็ นอย

แตไมไดแสดงทาทีอะไร โฟนดจู ะกังวลไปเอง

“ตรงไหนที่แปลกแยก? อยา ไปสนใจคนอื่นเลย สนใจแคว าฟก็พอนะ” ผม
ยิม้ ออนโยนใหเ ขา

แลว พาโฟนไปน่งั โตะทรี่ ิมขอบเรอื โตะ ถูกปูดว ยผา คลุมสีขาว และมีเทียน
รปู ดอกกุหลาบที่กลางโตะ

กลางเรือมวี งออเครสตราขนาดเล็กบรรเลงเพลงท่ีฟง สบายหู ลมพัดมาให
ผอ นคลาย คิดไมผิดจริงๆทีเ่ ลือกพาเขามา

……………………………………………….

( :: โฟน :: )

ผมทาํ ตัวไมถูก รูสึกวาหนา รอ น เวลาทีด่ วงตาคมกริบนน้ั จองมองมา
ความรสู ึกของเขาฉายชัดอยใู นน้ัน

ราวกับเขากําลงั บอกรักผมนบั ครั้งไมถ วน ผา นทางแววตาทแ่ี สนออนโยน
ผมยุกยิกอยูท ี่โตะ เราไมเ คยมาเท่ียวดวยกนั แบบน้ี

อยางมากก็แคดูหนัง กินขา วในหา ง เขาไมเคยทาํ ตัวโรแมนติก ครั้งแรกท่ี
เรารูจักกันก็เพราะเร่ืองบนเตยี ง

เราจงึ ไมคอยมกี จิ กรรมอะไรรวมกัน นอกจากเรื่องอยา งวา พอมีเวลาวา ง
เอะอะเขากจ็ ับผมข้ึนเตียงตลอด ทาํ ใหตอนนี้ผมเขนิ เอามากๆ

“อาหารท่ีโฟนชอบท้ังหมดเลยนะ” เขาพูด แลว ช้ีลงไปยังอาหารทั้งหลาย
ท่ีบริกรทยอยเอามาวางบนโตะ

พรอมรนิ แชมเปญอยางดใี สในแกวทรงสูง

วันนเ้ี ขาดูดีมาก แคใสเสื้อเช้ิตธรรมดากบั กางเกงท่ีดูสุภาพ อาจเปน เพราะ

ปกติเขาใสแตชุดพอ ครวั

กลับมาบา นกใ็ สเส้ือสบายๆ กางเกงขาสน้ั พอเขาแตงตวั ขน้ึ มา กลับดูมี
เสนห ใหตาย ผมอยากจบู เขาตอนนเ้ี ลย !

“หหึ ึ ทําไมหนาแดงจัง ตอนทําอะไรๆไมเ ห็นจะเคยเขิน” เขาชะโงกหนามา
กระซิบกับผม ผมเลยดีดเขา กลางหนาผากเขาทันที

“เงียบไปเลย หวิ แลว !” ผมไมสบตากรุม กร่ิมนั่น แลวเริ่มลงมอื กินอาหาร
แปลกใจอยูเ หมือนกันทีพ่ บวาเขาจําอาหารที่ผมชอบได

และถกู ตองทัง้ หมด เราทั้งคไู มไ ดพูดอะไรกนั เลย แตรอยย้ิมท่ีประดับอยู
บนใบหนา เวลาเขามองผม

ก็ทําเอาใจผมเตนแรงอยางท่ไี มไ ดเปนมานาน เรากนิ อาหารและดูการ
แสดงบนเรอื จวบจนกระท่ังเรอื กลับเขาฝง

ผมคิดวา คงจะหมดแคนี้และกลับบาน แตฝามอื อุนทกี่ อบกมุ มือผมอยู ดึง
ผมใหไปในทางตรงกันขามกับลานจอดรถ

“ยงั ไมหมดคอรส เลย คืนนีย้ ังอีกยาวไกลนะท่รี ัก” วาฟเฟลกระซิบขา งหูผม

“ระ เราจะไปไหนกันเหรอ” ผมพูด ดันเผลอทาํ เสยี งส่ันไปซะได เขาโอบ
เอวผมไวหลวมๆ

ไมตอบอะไรนอกจากสงย้ิมกระแทกใจมาให เขาพาผมเขา ไปยงั โรงแรม
สุดหรู ไมไกลจากทาเรือ

พนกั งานโคงใหอ ยางนอบนอ มแลว สงกุญแจหอ งให

“พาอีหนูมาเขา โรงแรมไง” เขาพูด หวั เราะในลําคอหนอยๆ

“ใครอีหนูหา ” ผมจิกหัวเขา เขยา ไปมา แตอกี มือก็ยังถอื ชอดอกไมไวอยาง
ระวงั

ผมไมเ คยไดดอกไมจากเขา และสว นตวั ผมไมไดชอบดอกไมเหมอื นสาวๆ
แตเพราะวาคนใหเปนเขา ผมถึงไดดีใจเอามากๆ

“โอๆ ลอ เลน หนอยเดียวเองเมยี จา ไปทํากิจกรรมวันวาเลนไทนกันดีกวา
เนอะ” เขาพูดเสยี งหวาน

คําวา เมยี จา น้ันทําเอาผมไมรูจะทาํ หนายงั ไง มันนา อายออก ผมไดแตเดิน
ตามเขาเขา ไปในลิฟท

นกึ ในใจวา เขาจะเสียเงินมากมายเพอ่ื จับผมกดทําไม ปกติอยูบา นก็ทาํ ทุก
วนั อยูแลว

เขาพาผมไปยังหอ งบนสุดของโรงแรม เตยี งนอนหนานุมอยูกลางหอง แต
เขากลับลากผมมาท่ีหองนํา้

“ใหวาฟไดดแู ลโฟนนะ” เขาจอ งมาที่ตาผม จูบท่ีหลงั มอื ผมเบาๆ รูสึกราว
กับถูกไฟชอ็ ต

แกมรอนจนแทบไหม ใครสอนใหเขาพูดคําพวกนเ้ี น่ีย

“วาฟจะนวดให ถอดเส้ือผาออกสิ” เขาพดู นง่ิ ๆ ไมไ ดแฝงความหมายอะไร
แตผมกลับคิดลึกไปถึงไหนๆแลว

ปกตไิ มเคยสั่ง มแี ตจ ับผมถอดลูกเดยี ว พอเขายืนจอ งผมปลดกระดุม ผมก็
เขินจนตองหันหลังหนี รูสกึ ไดถงึ สายตาท่ีจองมาทางผม

“มองอะไรนักหนาหา หันไปอกี ดานเลย” ผมหันไปโวย

“ฮาๆ จาํ ไดท ุกซอกทกุ มุมแลว จะอายทําไม” เขาลอผม แตกใ็ จดีหันหลัง
ให

ผมเลยรีบถอดเสอ้ื ผา แลว ควา ผาขนหนูผนื เล็กที่แขวนอยูมาปดบงั สว นลา ง
ผมไมไดอ ายนะ

ปกตเิ วลาเรามีอะไรกนั ผมกไ็ มเ คยเขนิ มแี ตทาํ ไปตามความตอ งการ แต
วนั น้ไี มรเู กิดอะไรขึ้นกับผม แคสายตาของเขา

ก็ทําเอาผมไปไมเปน ผมสะกิดใหเ ขาหนั กลับมา วาฟเฟลย้ิมให และพาผม
ไปนั่งบนเตยี งนวดดูเหมือนจะออกแบบมาเปนหองนวด

อนั ทจ่ี ริงมีสองเตยี งติดกัน มที างเขาไปยังหองนาํ้ ดา นหลังอีก

“จริงๆทีน่ ี่มีคอรสนวดและสปาเพ่ือครู กั แตวาฟไมอยากใหใครมาจับโฟน
เทา ไหร วาฟทาํ เองดีกวา ” เขายม้ิ ตาหยี

แลวเดินไปหยิบอุปกรณ กล่ินเทียนหอมทําใหร ูสึกผอ นคลาย แตพ อฝา มือ
รอนๆพรอมกับนํา้ มันหอมระเหย

ทาบลงมาบนหลังผมก็สะดุงเล็กนอย เขาลูบไปบนหลงั ผมชาๆ

“โฟน จะนวดใหจ ริงๆ ไมไ ดจ ะทําอะไร ไมตองเกรง็ หรอก” เขากระซบิ
แลว คอ ยๆนวดใหผมอยา งต้งั ใจ

แตว าจติ ใจผมกระเจิดกระเจิงไปแลว ผมรับรูทุกสัมผัสจากเขา เขาไมได
จบั สว นไหนทีไ่ มค วรเลย แตผมกลับมีอารมณขน้ึ มา

ผมทนรับการสัมผัสจากเขาไมได รา งกายมันพาลตอบสนองเปนอีกอยา ง
ผมนอนนิ่งๆ พยายามขมใจอยนู าน

กวาเขาจะผละออก ไดยินเสยี งอะไรแปลกๆ จึงหนั กลับไปมอง พบวา เขา
กาํ ลังถอดเสอื้ ผา ตัวเองออกบาง

ถอดเสร็จเขาก็ลมตัวลงนอนบนเตยี งนวด เออื้ มมือไปที่ผนงั ซงึ่ มีปุมกด
เรยี กพนักงาน ผมรีบเดงตวั ออกจากเตียง

แลวความือเขาไว แคคิดวาจะมีคนมาลูบๆเขาเหมอื นท่ีทํากับผม ก็เกิดไม
พอใจขนึ้ มา

“เดย๋ี วกูทาํ ใหเอง” ผมรีบพูด เดินดุมไปท่ีขวดนํา้ มัน

“นวดเปนดว ยเหรอ” วาฟเฟลสงเสยี งแปลกใจ แตไ มไ ดห ันมามอง เขา
นอนลงไปกบั เตียง เหน็ แคแผนหลังใหญเ ทานั้น

“มอื ส่ันแนะ !” เขาทกั เมอ่ื ผมวางมือลงไปบนหลังเขา พรอมกับนาํ้ มนั ล่ืนๆ

“รูแ ลว ละ นา !” ผมเลยฟาดหลังเขาเขา ให จากน้ันจึงพยายามนวดตามที่
เคยเห็นมา ผมก็จับไปมว่ั ๆซ่ัวๆ

กดตรงโนนตรงนเี้ บาๆ จนกระทั่งผมเลิกพยายามนวด แตลูบไปท่ัวท้ังหลงั
ของเขาแทน ผมไมเ คยลูบหลังเขาแบบจริงๆจังๆเลยสกั ครั้ง

กลามเน้อื หลังของเขาแนน จัง เขาดูแข็งแรงกวา ผมมาก ผมขยับตวั ข้นึ ไป
น่ังครอมดานหลังเขาบนเตยี ง จูบเบาๆท่ีตนคอ

วาฟเฟลหมุนตวั กลับมาหาผมในทนั ที

“ทาํ อะไรหืม” เขายมิ้ กริ่มจับเอวผมเอาไวทนั ควนั

“อยากจูบ” ผมพึมพํา แลว จโู จมเขาเสยี เลย ผมงับเขา ที่ปากเขา ดูดดึง
อยางเรา รอน ใหตาย

ผมมีอารมณแ คเพราะเขานวดผม และผมนวดเขา ? ผมขยบั ตัวเขาหาเขา
เองอยางไมตง้ั ใจ กอดเขาเขา มาใกล

“ยว่ั เหรอโฟน” เขาสงเสียงในลําคอ ลูบขน้ึ มาตามหลังผม แลว สอดมอื เขา
ไปใตผาขนหนู ไลน้ิวผานสวนลา งเบาๆ

“หือ้ จูบกู” ผมขยับหนาตามเขาไป รูสึกรอนไปท้ังตวั อยากใหจ ูบ อยากให
เขากอด มากกวานี้ … มากกวา นอ้ี ีก

วาฟเฟลจูบผมตามคาํ ขอ จับโฟนนอ ยของผมไวเ ต็มกาํ มือ มันลื่นหนอยๆ
จากนา้ํ มันหอมระเหยเม่อื ครู

เขาลูบไปมาชาๆราวกับจะทรมานผม ผมผละออกซบหนาลงกับบาเขา ไม
ยอมแพงา ยๆหรอก

ผมสอดมือลงไปจับวาฟเฟลนอยของเขาบา ง นวดมนั หนักๆ จนเขาคราง
เสียงตํา่

“นวดแถมนาบดวย.. รายจรงิ ๆ” เขากระซิบ งบั หูผมอยา งหยอกลอ

“นิ่งๆเถอะนา ” ผมไลจูบลงมาจนถึงคอ ไหล เพราะความลื่นของนา้ํ มัน ทํา
ใหผมกดตวั เองลงไปหาเขาไดอ ยา งไมยากเย็นนกั

“โฟน เฮ ท่ีรกั ใจเย็นๆส”ิ เขาจบั สะโพกผมไว เมอื่ ผมเร่ิมขยับ ผมกัดปาก
อยางอึดอัด

รูสึกถงึ ความรอ นรุมที่กาํ ลังขยายอยภู ายในตวั ผม วาฟเฟลยิม้ เจา เลห ไม
ยอมใหผ มขยับ

ทงั้ ๆท่ีตัวเขาเองก็แทบทนไมไ หว จูๆเขาก็ลงจากเตียง อุมผมที่ยังเชื่อมตอ
กบั เขาไวด วย ผมหลุดครางทนั ทีเม่ือเขาเร่ิมเดิน

“ฮือ่ วาฟ กูทรมาน อยา แกลงกันดิ !” ผมทุบมันไปแรงๆ เสียวจนตอ งคราง
อยูกับไหลม ัน แตมันกไ็ มยอมขยับสักที

“พูดเพราะๆกอ น เด๋ยี วจัดใหหนักๆเลยเมียรัก” มันยิ้มชว่ั รา ยใสผ ม

“อะ .. วาฟครับ ทําใหหนอย” ผมพูดเสียงเบา ขยับเอวอยา งสุดแสนจะอึด
อัด มือใหญชอนสะโพกผมไว ยึดแนน

ไมยอมใหก ระดกิ เลย เขาคอยๆกา วลงไปในอา งน้ําอุนๆ นงั่ ลงโดยใหผม
นงั่ ตัก มือลูบข้นึ มายังหนา อกผม

สะกิดจุดออ นไหวแลวยิม้ ราวกับกําลังสนุก ผมก็พูดดีๆแลว ไงเลา !

“บอกรักดวย” มนั ส่ัง

“ไอ.. อาอา เด๋ียวสิ” ผมอาปากจะดา มัน แตเ ขากลับยกตัวผมขึ้นแลว

กระแทกเขา มาใหม ผมครางหวีด แลวกัดปากแนน

“เรว็ สิ” มันเรง ทาทางก็คงทนไมไหวแลวเหมือนกัน เมอื่ ผมตอดรัดแรงๆ
ผมเองก็ทรมาน แตไมย อมใหม ันแกลงฝายเดียว

ผมเมมปาก เชิดหนา ไมยอมพูดอะไรตามท่ีสั่งแนๆ ก็คอยดูวาใครจะทด
ไมไหวกอ นกนั ! ผมขยับสะโพกแคเพียงนอยนดิ

แตมผี ลใหเขาสงเสียงในลาํ คอนิดหนอ ย เสยี วละ สิ ฮึ ใหมนั รูซะบางวา
กาํ ลังเลนกับใครอยู ผมเลียริมฝปาก

ลูบไลตวั เองเบาๆอยางต้งั ใจจะยัว่ มัน

“โฟน…” มนั กดเสียงตาํ่ ทาทางจะไมไหวแลว

“อา วาฟ โอยเจ็บนะ !!” ผมโวยวาย เมือ่ เขาพลิกตัวผมวางพาดกับอางนาํ้
หนา ผมแทบชนเขากับกระจกใส

ท่ีมองออกไปเห็นวิวดา นนอก แตตอนนผ้ี มไมมีอารมณม าชมวิว เมื่อวา
ฟเฟลกระแทกเขา มาจากดานหลัง ยกสะโพกผมลอยขึ้นจากน้าํ

เจ็บอยูไมนาน ความเสียวก็มาแทนท่ี เม่ือเขากระแทกกระทั้นเขามาแบบไม
มกี ารปราณี ริมฝปากเขาพรํา่ จบู อยูบนหลังของผม

“โฟน จะไมพูดจริงๆเหรอ” เขากระซิบ ยังคงกระแทกเขา มา จนผมไดแต
คราง เขา ออนจนวาฟเฟล ตองจบั เอาไว

“มงึ ยังไมพ ูดเลย อะ วาฟ ! ตรงน้ัน” พอผมโวย เขาก็กระแทกเขา มาตรง
จดุ ผมตัวสนั่ ไปทั้งตัว ความเสียวแลน ปราดไปถงึ สมอง

ผมยันตวั ขึ้น สะโพกขยับตอบรับเขาเองอัตโนมัติ วาฟเฟลเบาลงเล็กนอย
แตย ังไมหยุด เขาหมนุ ตัวผมอกี ครั้ง ใหหันหนา เขาหา

เขาโนมหนา ลงมาใกล และหยดุ เคลื่อนไหวชว่ั คราว

“วะ วาฟ ?” ผมเรียกเขาเสียงส่ัน ใจเตนแรงจนเจ็บอก เขาชอ นผมข้ึนใหไป
แนบอกเขา จูบเบาๆลงมาท่ีริมฝปาก

ขยับสะโพกเชื่องชาเนิบนาบ แตก ลบั ทําใหรูสกึ ดีจนสมองโลง วาง ไดแต
ครางไปตามจังหวะของเขา

“โฟน .. รักนะครับ” เขาหอมแกมผม เพียงแคขยับสะโพกเบาๆ และสงยิ้ม
ท่เี ต็มไปดวยความรูสึกมาให … ผมก็ ..ถึงจนได !

“หึหึ แคน้ีกไ็ ปซะแลว ” เขาหัวเราะ ลูบหัวผมอยางเอน็ ดู กอนจะเรงจังหวะ
ไมนานนัก เขาก็เสร็จตามไป ผมหอบ

ทิ้งตัวลงกับอก ปลอยใหเขาอาบนํา้ ใหผม เช็ดตัว และอุมผมไปที่
เตียง ไดย ินเสียงกรีก๊ ผมสะดุง หนั ไปมองสัมผัสเย็นๆที่ขอ มือ

กุญแจมือสองขางล็อคผมเขา กับหัวเตียง ผมหนั ไปมองหนา วาฟ

“ทําบาอะไรเนย่ี !”

“ลงโทษเมยี ปากแขง็ ดีนัก” เขาแสยะย้ิม ดงึ ขาผมท้ังสองขา งแยกออก
จากกัน

เอากุญแจมือลอ็ คเขาท่ีขาทั้งสองขา งใหติดกนั ทําใหผมถบี เขาไมไ ด

“วาฟ..” ผมเรยี กเขาออนๆทันที อยากจะอว กใสตวั เอง ผมไมออนเขาบอ ย
นักหรอก แตเวลานี้คงตองทาํ

ทาทางหนื่ ๆและชั่วรา ยของเขา ทําใหผมเดาไมออกวา คืนนเ้ี ขาจะลงโทษ
ผมหนักแคไหน ปกติแคอยบู า นไมมีอุปกรณ

เขากท็ าํ ผมหมดเรี่ยวหมดแรง เหนอ่ื ยแทบขาดใจ

“อะไร ไมต อ งมาออนเลย” เขาคนอะไรสักอยางในตูขา งๆเตียง พอผมเห็น
สิ่งที่อยูในมอื เขาเทา น้นั แหละ

ผมตองรีบบีบนํ้าตา ทําหนา ออนสุดชวี ิต

“วาฟ .. วันน้วี ันวาเลนไทนนะ ออนโยนกับโฟนไมไ ดเหรอ” ผมทาํ เสยี ง
ออนเสยี งหวาน น้าํ ตาคลอนอ ยๆ

ทนี่ าํ้ ตาคลอเพราะวากลวั หรอก ดูของในมือน่ันสิ ! เขาเลกิ คิว้ แลวยิ้มรูทัน
ผม กมหนาลงมาหอมแกม เบาๆ

แตนว้ิ แหยเ ขาไปในตัวผม ควานไปมาชา ๆ เอาของในมือใสเขา ไป ผมด้นิ
หนี

แตเ ขาขยับมาจูบแลว ล็อคเอวผมไว มือก็ล็อค ขาก็ลอ็ ค ทําอะไรไมไ ดเลย
โวย !

“แตวาฟคิดวา โฟนชอบแบบ ‘แรงๆ’ ..มาตลอดเลยนะทรี่ ัก” เขายิ้มเจา
เลห กดปุมในมือ เจา ส่ิงท่อี ยใู นตวั ผมส่ันทันใด

อะ ไอบา ผมไมเ คยใชของพวกนี้เลยนะ ..เขาใสไวเบรเตอรเ ขา มาในตวั ผม
แลว กก็ ดปุมแลวดว ย

ผมกัดปาก ไมยอมครางออกไปเด็ดขาด จองตาเขาอยา งเคืองๆ น้าํ ตาหยด
ลงมาขา งแกม

“อยารอ งสิ มันไมเจบ็ สักหนอย ไมชอบเหรอ” วาฟเฟลดูจะออนลง เมอื่
เห็นผมรอ งไหข้ึนมาจรงิ ๆ เขาลูบแกมผม จูบเบาๆที่ปาก

“อะ ใครจะไป ชะ ชอบบ อื้อ วาฟ เอามนั ออกไป” ผมพูดเสียงสั่น หลุด
ครางออกไป ผมก็ไมไดร ังเกียจอะไร

แตว า มันนาอาย .. แลวก็ มันทําใหผมคดิ ถงึ อดีตแยๆกอนหนา น้ี ตอนท่ีผม
ยังเปนแคของเลน ของพวกผูชายห่ืนกาม

“โฟนก็พูดสิ มันยากอะไรหืม อยูดวยกันมาหลายปแลวนะ แตโฟนกไ็ มเคย
บอกรักเลย หรือวาไมไ ดรัก แคพูดแคนม้ี นั จะตายหรือไง !”

วาฟเฟล หัวเสีย แตดวงตาของเขาเจ็บปวด เขามองผมอยางตัดพอ ไม
เขาใจ เขากดหยุดแลว ดงึ ไอของบา ๆน่นั ออกจากตัวผม

สวนเขาเองไปน่งั ทป่ี ลายเตียง ลูบหนา ตัวเองอยา งตั้งสติ ผมไมนกึ วา เขา
จะออนไหวขนาดนี้

ผมไมพูดกเ็ พราะวา… ผมอาย ! ก็แคน้นั เอง

“ขอโทษที ไมอ ยากพูดกไ็ มตอ ง” เขากลับมาใหมใ นเวลาไมนาน ปลดมือ
และเทาผมออกจากกุญแจมือ

เดินตรงไปหยิบผา คลุมในตเู สื้อผา

“เออ…” ผมลุกข้ึนนง่ั ขัดๆนิดหนอ ยท่ีชว งลาง แตสีหนาของวาฟเฟลทาํ ให
ผมตองเดินไปหาเขาท้ังๆที่ขายงั สั่น

ผมกอดเขาจากขางหลัง สุดลมหายใจเขา ลึกๆ ถงึ จะอายแคไ หน ผมก็
ปลอยใหเขาคิดมากไมได

“กะ กูรกั มึง กกู ร็ ักมึงวาฟเฟล” ผมพูดออกไปอยางดัง ซกุ หนาลงกับหลัง
เขาแนน ใจเตนตึกตัก เขาขยับตวั

แตผ มไมย อม กอดเขาแนน เรื่องอะไรจะใหเขาหันมาเหน็ หนา แดงๆของ
ผมละ

“ข้ีโกงน่ี ไมเ ห็นหนาเลย !” เขาบน รอผมอีกนดิ หนอ ย จนผมยอมคลาย
ออ มกอด เขาหมุนตวั กลับมา

ยกผมข้นึ ไปจูบ เพียงแคจูบธรรมดาก็ปลุกอารมณผมข้ึนมาอกี ครง้ั อาจเปน
เพราะแววตาดใี จอยา งปดไมมิด

อาจเปนเพราะรอยยิม้ สดใสเหมือนเดก็ ๆ …อาจเปน เพราะผมรกั เขา ผมถงึ
ตองการเขามากขนาดนี้

“วาฟเฟล …กูไมเอาของพวกน้ัน อยาทาํ อกี นะ กูตองการใหเปนมึง เปนมึง
คนเดยี วทีเ่ ขา มา ในน้ี”

ผมเอานิว้ แตะเบาๆตรงสวนลางของตนเอง

“ฮึ่ม แกลงกนั ใชไ หมเน่ีย พูดจาแบบน้ี ทาํ หนาแบบนี้ ..โฟน จะทาํ ใหหลง

ไปถึงไหน” เขาคําราม อุมผมขน้ึ โยนใสเ ตียง

แลว ตามมาครอ ม ซุกไซรลงมาตามอก ผมยิ้มใหเขา ตอบรับออมกอดแสน
เรารอ นอีกครั้ง

อยากใหเ ขากอดไปตลอดทั้งคนื อยากใหเ ขากอดทุกวัน ชอบใหเขามอง
ผมอยา งหลงใหลแบบน้ี

“กูจะพยายามออนโยนนะ แตไวรอบหนา มึงอยากพูดจานา รกั เอง กูทนไม
ไหวหรอก” วาฟเฟลพึมพํา

แลวจัดการผมอยา งรอ นแรง

เหน็ ไหมละ เขาก็พูดไมเพราะเหมอื นผมนั่นแหละ แตผมไมสนใจอยูแลว
ไมวาจะพูดยังไง เขากย็ ังคงเปน เขา

เปน วาฟเฟล ท่ีดึงผมข้นึ มาจากอดตี ดาํ มืด ทําใหผมไดเกิดใหม และรูสกึ วา
การเกิดมาเปนคนที่เขารัก ชา งโชคดีแคไหน

สุขสันตวนั แหงความรกั ..

ขอใหพบเจอกับรกั ดๆี เชนเดียวกับท่ีผมไดเจอนะครับ

----------------------------------------------------
Special :: สงกรานตวาวุน

“พ่ีฟองดวู  ครีมอยากเลน สงกรานต” เสียงใสๆของนองรอ งดังมากอนตวั

แลวเขากเ็ ขา มาเกาะหลังผมที่กาํ ลงั ตรวจยอดสินคาในโนตบุค

“รอ นจะตาย เดย๋ี วผิวขาวๆเสยี หมด”

“ครีมอยากเลนนี้ ครมี ไมเคยเลนเลยนะ” นองจับผมหมนุ เกาอี้ใหหันไปหา
ทําหนาบูดบึง้ ไดอยางนา รัก

แตผมไมใจออ นเร่ืองนี้หรอกนะ เร่ืองอะไรจะปลอยเขาไปใหโดนรุมท้งึ ตวั
ก็เล็กแคน้ี เกิดหายไปผมหาไมเจอแน

“ไมเ คยอะไร นอ งครมี ตอนเด็กๆไมไดเลนเหรอครับ” ผมรูวาเขาไปเมือง
นอกชวงมัธยมจนเรยี นจบถึงกลับมา

แตตอนเด็กๆก็ตองเคยเลนบา งแหละ

“ไม พีว่ าฟกับพี่รูนไมใ หค รมี เลน บอกวาครีมตัวเล็กเดย๋ี วบาดเจบ็ แตตอนนี้
ครมี ตัวโตแลว พ่ีฟองดูวพาครมี ไปเลนนะครับ”

เขาจับมือผมแลว กระโดดดึง๋ ๆเหมือนกระตา ย เขาใจออนนะครับ ทําเสียง
หวานเชียว ผมหวั เราะในลาํ คอแลวดึงนอ งมานง่ั ตัก

ไมสนใจงานทค่ี า งคาอยู กดจมูกลงกับแกมนิม่ ๆนน่ั อยา งมันเข้ียวแทน

“ครีมไมเ คยเลน ไมรเู หรอวาสงกรานตมนั นากลวั มากนะ” ผมทาํ เสยี ง
จรงิ จัง ชูครีมกระพริบตาปริบๆแลวมองหนา ผม ไดโอกาสละ !

“จะมคี นเยอะแลว ก็เบยี ดเสยี ดกันเหมือนปลาท่ีอยใู นกระปอง ชูครมี ตวั แคนี้

จะมองไมเห็นอะไรเลยนอกจากคอของคนขา งหนา

เดินก็ไมไ ดแตจ ะถกู ดันใหไหลไปตามทาง จะมีพวกผูชายตัวใหญท่ีพอเห็น
นอ งครมี ปุบก็จะเขา มาลวนลาม มาจับ มาลูบ อยางน้ี”

ผมยิ้มแลวเลื่อนมอื เขาไปในเสื้อของนอง จับแบบเนนๆเต็มสองมอื ผมลูบ
ข้ึนไปบนหนา อกบาง นองสะดุง

เพราะผมไมเคยจับเขาแรงๆ ผมเล่ือนมอื อกี ขา งลงไปในกางเกงเขา บบี
สะโพกแรงๆจนนอ งผวาเฮือก ตีมือผมยกใหญ

“สีน้ําไมเห็นบอกอยางนั้นเลย พ่ฟี องดูวห ลอกครีมรึเปลา ” นองทําหนา
ลังเล แตก็ดจู ะหลอนทีผ่ มทําไปเม่ือกี้ เขาคงจะเจ็บ

“สนี ํา้ บอกวา อะไรครบั ” ผมถามกลบั

“ก็ มีคนออกไปเลน สาดน้ํากัน มีเอาปน ฉีดนํ้ายิง แลว กแ็ ตงตัวตลกๆ เลน
กันสนุกสนาน บางทเ่ี ปดเพลงใหไ ดเตนกันดวยละ

ครีมอยากเหน็ อยากไปเลนดว ย” นองยิม้ นา รกั ทา ทางอยากไปเลน จรงิ ๆ

“งน้ั มานี่ พีจ่ ะสาธติ ใหด”ู ผมยิ้มอยูในใจ ไดโอกาสลวนลามกระตา ยนอย
แสนซ่อื ละ

อะ ๆ อยามาประณามวาผมห่ืนจะหลอกแตะอ๋ังนอ งนะ นีเ่ มียผมทัง้ คน ผม
ตอ งสอนใหร วู าความจริงของโลกสงกรานตอันโหดราย

หึหึ ผมก็เวอรไปอยางน้ันแหละ แตนอ งดูจะไมรจู ริงๆวา มีคนประเภทน้นั อยู
ดวย ผมควา แขนเขาแลว ลากไปเขา หองนา้ํ

วนั น้นี องอยใู นชุดเสื้อกลา มสีขาวกับกางเกงยวยๆทใ่ี สสบายตวั นองคงคิด
วาผมเห็นจนชินตาแลว แตผมไมชินนะ

เหน็ ทีไรอยา งจับดึงใหเ ส้ือหลดุ ออกจากไหล แลว เขา ไปขบคอขาวๆของ
นองสักทีสองที

และผมเหลือบไปเห็นเนคไทที่แขวนอยูตรงฝาตูเสอื้ ผาเขา เลยคิดอะไรดีๆ
ข้ึนมาได ผมควาเนคไทนน่ั มาดว ย

กอนปดประตหู องนํ้า เพ่ิงรูสกึ วาโชคดีที่สรางหอ งนํ้าขนาดใหญ วันนไี้ ด
สงกรานตก ันสนุกสนานแน ชูครีมทรี่ ัก

ผมพานอ งไปยืนในโซนอาบนาํ้ นองยังคงทาํ หนา แบวไมร บั รูความช่ัวราย
ห่ืนกามในใจของผม

“พอนอ งครีมเดินมาปุบ กจ็ ะโดนคนสาดนา้ํ ” ผมพูดแลว หยิบเอาฝกบัว ปรับ
ใหนํา้ แรงๆแลวกเ็ ปดจนสุดสาดใสตัวเขาเลย

นอ งเซเล็กนอยเพราะน้าํ มนั แรง

“คกิ คิก ครีมชอบ สนุกออก” นองหัวเราะ

“แลว พอนองครีมกําลงั หลับตาเพราะกลัวนํ้าเขา กจ็ ะมีคนวิง่ มา ประแปงลง
บนหนาเราจนมองไมเห็น” ผมไมมีแปง

ผมเลยเอามือปาดหนานองแทน แตทําเบาๆนะครับ ชูครีมยังคงหัวเราะ
มองผมตาเปนประกายใสปง เลย

จากนน้ั ผมเลยเอาเนคไทปด ตานอ งไวแ นนๆ ผมกดเปดนํ้าตากฝกบัวที่ติด
บนเพดานอกี อันหน่ึง

แลวแขวนฝกบวั อีกอนั ไวอ ีกดา น นา้ํ สาดใสเราท้ังคูรอบดานจนเปย กปอน
ชูครีมดูมีทา ทางสนุกสนานนา ขยํ้าเหลือเกิน

“แลวพอแปงเขา หนา นองครีมกจ็ ะมองไมเ ห็น แลวเขาก็จะ..” ผมยิ้มเจา
เลห กอนทเี่ ริ่มสง มือไปลวนลามในเสื้อกลามตัวนอ ย

“อะ พ่ีฟองดูว” นอ งรอ งเมอื่ ผมเบยี ดตวั เขาหาเขาจนนองแนบชิดไปกับ
กําแพงและแผนหลังบางของนองแนบชิดกับอกผม

เสรจ็ พ่ีละ นอ งครีม ผมดึงสอดมือเขา ไปจัดการเขาทั้งดา นบนและดานลาง
โดยไมค ิดจะถอดสวนไหนออก

ผมโนมหนาไปงบั หูเล็กท่ีแดงแจน่ันดวย

“อ้อื พ่ี .. อยา จับตรงน้ัน” เสยี งครางนารักซะ แลว คุณคิดวา ผมจะหยุด
เหรอ ผมหัวเราะหึๆในลาํ คอ

แลว ขย้าํ กนนองแบบเต็มไมเต็มมือ

“แตนองครีมจะโดนใครกไ็ มร ู ทําแบบน้ี .. แลว ก็แบบนี้” ผมกระซิบ ขย้าํ ไป
ท่วั ทง้ั ตวั ทุกพ้ืนท่ีของนอง

ชูครีมตวั ส่ันนอยๆ เขากําลงั คิดภาพตามแหงๆ ผมชักสนุก ใครมันจะกลา
ลวนลามชาวบา นรุนแรงปานนี้ละ

ผมก็ถือโอกาสขนู อง และแกลงนอ งไปดวยในตวั ผมคอยๆขบเมมต้ังหลัง