ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

ไดยอมออกไปนอนขางนอก

จนตอนเชา ผมไปชว ยทีร่ านของชูครีมดว ย เพราะโบทไมโ ผลหนา มาจริงๆ
หายไปเลย สวนชูครีมก็จิตตกไปแลว ซึมอยางกับอะไร

เลยเปดโอกาสใหพวกข้หี ลีทั้งหลายแทะโลมไดมากกวาปกติ เหนอ่ื ยผม
อกี แหละท่ีตองไปกันออก

แถมไอพวกน้ันยังหนา ดานมาจีบผมอกี คน ไอพวกน้นี ่ีมันนานกั !

“ชูครีมอยูคนเดียวแปปนึงไดไ หม เด๋ียวไปหาพ่ีไอแดดกอน แลวจะกลับมา
อยูด ว ยนะ” ผมพามันไปสงบานตอนเย็นแทนไอพี่เทพ

เพราะไอพ่ีน่ีกไ็ มนา ไวใ จเหมือนกัน ชอบลูบแกมชูครมี นักหนาละ แถมวันน้ี
ชูครีมไมโ ตตอบดว ย

“ออื ” นั่นไง ขนาดกับผมยงั ตอบมาแคน้นั แลว ก็นง่ั ซึมตอ ไป

“ดูการตูนไป อยาคิดมาก คิดมากอีกจะดีดใหหวั โนเลย รูไหม มาหอมทีสิ”
ผมหอมแกมมนั เบาๆ

มันกเ็ ลยยิ้มใหผมนิดๆแลว หอมคืน ถือวายงั ยิม้ ไดล ะนา

ผมก็ไปหาพีไ่ อแดดตามปกติ แตพอกลบั มาที่บานตอนสามทุม กลับไมเห็น
วี่แววชูครีม ผมกับพ่ีไอแดดเร่ิมตกใจ

ไปตามหาทรี่ านก็ไมเ จอ ผมไมน าปลอยมนั ไวคนเดียวเลยจริงๆ !!

…………………………………………….

( :: อาทติ ย :: )

ผมบังเอิญเจอไอเ ด็กโบททีผ่ ับของเพื่อนครับ เมาเปนหมาเลย ผมเลยเขา
ไปกวนตนี มันนดิ หนอย มันกไ็ มตอบโต น่ังซึมกระดกเหลาอึกๆๆ

แลว เพอชื่อชูครีมๆ อะไรสักอยา ง มันนา สมเพชไหมเนยี่ ไปๆมาๆเมาหนกั
ท้ังๆทเี่ พิ่งหวั คํา่ ผมเลยถอื โอกาสน้ีไปตามตัวชูครีมมา

ทีแรกโทรไปแลว ไมมีคนรับ ผมเลยไปที่บา นเลย รูอยูครับวา ไอฟองดูวมัน
ไมอ ยู แลวผมกร็ ทู ่ีอยมู ันดว ย แอบสืบไวสกั พักแลว

“อา ว มีอะไรเหรอครับ” ชูครีมก็ทกั ผมดว ยสีหนา ไมร าเริง อยากรจู รงิ ๆวา
เขามเี รอ่ื งอะไร เหน็ ปกตแิ ลวจะยิ้มแยมตลอด

“โบทเมาเละ อยูท่ีผบั หนะ ไปดูหนอยไดไ หม” ผมพูดแคนน้ั ชูครีมก็ตาวาว
แลว รบี ตามผมออกมาทันที

ผมก็พาเขาไปที่ผับนน่ั แหละ ชูครมี รีบเขา ไปดโู บท

“โบท! ทาํ ไมถงึ เปนอยางน้ีนะ ! เลกิ กินเดยี๋ วน้ีเลย” นอ งกระชากแกวออก
จากมือโบทแลวมองดวยสายตาโกรธๆ โบทมนั เพงมองสักพกั

แลว ก็ควา ตัวชูครีมไปกอดเลยครับ ชูครีมดิ้นขลุกขลกั เหมอื นจะหายใจไม
ออก เพราะมันรัดแนน มาก ผมจะเดินเขา ไปดงึ ออก

แตชาไป เพราะโบทมันพลิกนอ งลงไปนอนบนเกาอี้ยาวแลว ขนึ้ ครอมซะ
แลว

“ชูครีม คิดถึงจัง” เฮยๆๆๆๆ มันเมาแลวไมควบคุมตัวเองเลย ทาํ ทา จะฟด ชู
ครีมซะแลว ชูครีมท้ังด้ินทั้งผลักเปนการใหญ

ผมก็ตามไปแงะตวั โบท มนั ออกมา แตม ันแรงเยอะจริงๆครับ สะบัดซะผม
ไปกระเด็นไปชนกับเคานเตอรที่ถัดออกไป รูสึกเจ็บๆที่หัวยังไงชอบกล

“เปนอะไรรึเปลาครับ” พนักงานทเ่ี คานเตอรถาม แลวผมก็รูสึกวา มเี ลือด
ไหลลงมาจากหวั มึงเลนกูหวั แตกเลยเรอะไอเด็กเวร

ผมไมตอบแตเดนิ ไปกระชากตัวไอโบทมาแลว ซัดมันตรงน้ัน มนั ก็บาพลัง
ซัดผมคืนอีก เราเลยตอยกันอยูบนพ้ืนผบั นัน่ แหละ

ผมคอนขา งจะเสียเปรยี บเพราะมนั เมาแลวแรงเยอะมาก แถมยังตวั หนากวา
ผมตั้งเยอะ เลยโดนซัดจนแทบนับดาวไปหลายที

แตไ มก ็ไมไดย อมมันหรอก

“หยุดๆๆ กรุณาอยา มาตกี ันในผับครับ ขอเชิญออกไปดวย” แลวการดใน
ผับกม็ าแยกพวกผมออกจากกนั ชูครีมยืนกลากลวั ๆอยูขางๆโบท

กต็ องเปน ผมอีกทลี่ ากมันออกมา ชูครีมก็เดินตามมาดว ยหนาตากงั วล

“ชูครีม รูบา นมันรึเปลา ” ผมหันไปถาม เพราะโบท มนั เขาโหมดพร่าํ เพออีก
แลว คงคยุ ดว ยไมรูเรือ่ ง มันนีท่ าจะอาการหนกั

นองพยักหนา แลวก็ชว ยผมเอามนั ยัดใสรถ ตวั โคตรหนกั เลย มินาชูครมี ถงึ
ผลักมนั ไมออก

“ไมไ ปโรงพยาบาลเหรอครับ” ชคู รมี ถามผมเมอื่ พาโบท ไปถงึ คอนโดมัน

“ไมตองหรอก ชูครีมทําแผลใหพี่ไดรึเปลาละ ” ผมแคลองถามดู

“ไมไ หวม้ัง ดเู ลือดส.ิ ...” นองทําหนา เหยเกเม่ือมองมาที่หวั ผม

“แลว กลับยังไง พ่ีไปสงไหม”

“อืม..” นองคิดแลวมองไปทีโ่ บท ดูเปนหวงเพ่ือนอยู แตก ็คงกลัวดวย เม่ือ
ก้ไี อโบท มันจะปล้ํานองเขาแลว น่ีครับ

“กไ็ ดค รบั รบกวนดวย” นอ งก็สุภาพเหลอื เกิน ผมยิ้มแลว เดินนาํ เขาไปทร่ี ถ
แตผ มไมไ ดขับไปบานเขาหรอก

“พ่ี ! น่ไี มใ ชท างไปบา นครมี นะ” กไ็ มไดบอกวาใชน ่ี แตผมก็ไมตอบ

“หยดุ รถนะ ! ครีมจะลง” เสยี งสั่นแลว ครับ ดทู า จะกลัวผมอยูเหมอื นกัน ผม
แคเหลตาไปมองเขาทท่ี าํ หนา โกรธๆปนตระหนก

แตแลวนองกลับกระชากประตูเปด ทําเอาผมเหยียบเบรกแทบไมทนั ผม
กลวั เขาจะกระโดดลงไป ทาํ ไมผมลืมล็อครถวะ

“ปลอ ยนะ ปลอย !!” นอ งสะบัดแขน เพราะผมรีบดึงเขาไว

“ลงไปตรงน้ีแลว จะกลับยังไงครับ ทางกเ็ ปลีย่ วขนาดน้ี จะไดกลับถึงบาน
ไหมก็ไมรู” ผมพูดความจรงิ นะ ลงไปน่ีไมรอดแนๆ

มนั ไกลจากบานชูครมี ตั้งเยอะ ตอนน้กี ็ดึกมากแลว แถมนองอยูในชุดที่..
เออ เสอ้ื ยืดกางเกงขาส้ันธรรมดา แตล อตาลอใจไดอีก

กค็ นใสเปนชูครมี น่ีครับ ขาวๆแบบน้ี ไมอยากจะคิด...

“ฮึ่ย” นอ งสงเสียงขดั ใจแลวเมมปากแนน ตามองไปมารอบๆ ผมเอ้ือมมอื
ไปปดประตูกลับ แลว ล็อครถกอ นจะขบั ตอ

ชูครีมน่ิงไปเลย หนาตาเครยี ดมาก

“จะไปไหน” เปดปากถามแลว ครับ ตาขวางแตกย็ ังดนู ารักมากกวาจะนา
กลัว

“บา นพ่ี”

“ครีมจะกลับบา น ! จะพาครีมไปที่บานพี่ทําไม บอกมานะ” นองเริ่มเขยา ตัว
ผมแลว แตพอผมปรายตามองแบบดๆุ ก็เงยี บไป

พอถึงบา นนองก็ไมยอมลงมาจากรถ ดือ้ ๆแบบน้ีละชอบนกั ผมเลยตองเขา
ไปอุมออกมา นองก็ทัง้ ด้ินทั้งตีผม มนั เจบ็ นะ

“ถา ไมหยุดสงเสียงละ ก็ พี่จูบแน หยุดตีดวย !” ผมขู แลวนองก็หยุดการ
กระทําทั้งหมดทันที อยางนี้คอยนา รักหนอ ย ผมอุมเขาไปถงึ หอ งนอน

พอวางลงเทานั้น เด็กดื้อก็ว่งิ หนีผมทันที อยา งคิดไวเ ลย ผมเลยจับตัวเขา
ไวทนั

“หยดุ นะ ! จะทําอะไรครีม ครีมจะกลับบาน” คือ ผมกไ็ มไดชอบทาํ อะไรคน
ไมเต็มใจหรอกนะ และผมก็ไมคดิ จะรวบรดั ทําอะไรเขาดวย

อะไรไมร ทู ําใหผ มลักพาตวั เขามา ผมคงแคอยากจะใกลชิดกับเขา อกี สกั
หนอ ยก็ยังดี

แตแลว ชคู รีมก็หลุดออกจากมือผมวิ่งไปหลบท่ีหองนํา้ เขาพยายามจะปด
ประตแู ตผมทีไ่ ปถึงทนั เปด เขา ไปได เขาเลยหยิบที่ฉีดนาํ้ มาฉีดตรงหัวผม

มนั มีแผลไงครับเลยแสบเปน บา ผมเขาไปแยงท่ีฉีดนํ้าออกจากมือเล็ก ทํา
เอาเราเปย กกันทง้ั คู ชูครมี หอบหายใจอยา งเหนอ่ื ยออน

ผมชะงกั กับภาพที่เห็นตอนน้ี เมอ่ื การด้ินรนทําใหเสื้อของเขาหลุดออกนิด
หนอ ย และลูลงติดกับตวั เพราะนาํ้

เสียงหายใจหอบที่ฟงดเู ซ็กซ่กี ับหนาท่แี ดงนิดหนอ ยจากอาการเหนอื่ ย ทาํ
ใหผมอารมณดิบในตัวผมถกู ปลุกขึน้ มา

ผมหามใจตวั เองไมไดแลว เลยกระชากเขาไปที่เตียง ไมเ ปดโอกาสใหหนี
อกี แลว

“ไมน ะ! ปลอย ! ” เสียงโวยวายไมไดเ ขาไปสูสมองผมเลย ผมโนมหนาลง
ไปจูบปากแดงๆนัน่ แตเขายกมือข้นึ มาดันหนาผม

ผมเลยดึงมือเขาออกแลว กดลงกับเตียง

“ไมคิดเลยวาจะเปนคนแบบน้ี ชอบขืนใจคนอืน่ รึไง เลว !” ดา มาเต็มๆเลย

“เปลา ไมไดช อบ” ผมพดู แลวกมไปเลียคอขาวๆตรงหนา ผมไมเ คยตอ ง
ไลจับใครแบบนห้ี รอก แตต อนน้ีเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาล

ใหผมอยากครอบครอง อยากสมั ผัส อยากเปน เจา ของ ย่ิงไดสัมผัสก็ฉุดไม
อยู

กลน่ิ หอมหวานเหมือนกลิ่นขนมกับผิวเนียนละเอียดเหมือนผิวเดก็ ทําเอา
ผมเตลิด

“คณุ ไมมีสิทธ์ิมาแตะตอ งตวั ผม ! แลวคุณจะเสียใจ” นา แปลกใจที่เขาจอง
ผมดว ยแววตาท่ีเกรี้ยวกราด เปลีย่ นสรรพนามแทนตวั แลว ดวย

ผมชะงกั ไปนิดนึงแลวย้ิมกอนจะเริ่มจัดการคนตรงหนา เหมือนสมองผมไม
รบั รูผดิ ชอบชว่ั ดอี ะไรอกี แลว ในวินาทีน้ี ผมหยุดไมไ ด !

แตเม่ือผมละมือออกมาถอดเส้อื เขาออกเทาน้ัน แคแปปเดยี วผมก็รูส ึกวา
ถกู กระแทกหนกั ๆที่หัวดานท่ีเปนแผลอยู

ความเจ็บแลนเขา เลนงานอยา งจงั แลวทกุ อยา งก็คอยๆพรา เลือน และดับ
สนิท

แนนอนวา ความรูสึกสุดทา ยกอนสตจิ ะดับวูบลง ผมคิดวา ผม.. ไมน า ทําลง
ไปเลย

-------------------------------------------------
35 :: หาเจอ

ทาํ ไมนะ ทาํ ไมถึงมีแตคนจอ งจะทําแบบน้กี ับผม เขาเปนเพอื่ นพ่ีฟองดวู น ะ
แลวไหนจะโบทอีก เขาเปน เพ่ือนผมแทๆ เพื่อนผม..

แตความรูสึกของผมมันไมไดสําคัญกับพวกเขาเลยใชไ หม พวกเขาไมรูสึก
ถงึ มันเลยใชไหม ถึงไดทําแบบน้ี ผมมองคนที่นอนทบั อยูบนตวั ผม

เลือดเขาเริ่มไหลลงมา ....เขาจะตายไหมครับ ผมทุบเขาไปเต็มเหนยี่ วเลย

แถมของทใ่ี ชทุบมันคือโคมไฟหัวเตียง

ผมตองใชแรงมหาศาลในการขยับออกจากการถกู ทับ แลวก็พลิกตวั เขา
ข้ึนมาดู ผมกอ็ ยากอยหู ามเลอื ดให

แตก ็กลวั เขาจะตื่นขนึ้ มาแลว บาแบบเมอ่ื กอ้ี กี ผมน่งั ลงั เลอยูครใู หญ กอน
จะตัดสินใจไปหาผาขนหนใู นตูเสื้อผามาหา มเลอื ดไวก อน

แตเ ลอื ดไมยอมหยุดครับ หนา เขากซ็ ีดลงเร่ือยๆจนผมเริ่มกลวั ผมคิดแป
ปนงึ กอนจะตัดสนิ โทร 191 ใหหารถพยาบาลให

รอสักพักเสียงรถพยาบาลดงั แสบแกวหูก็มา ผมลงไปเปดประตู แลว นํา
ทางเจา หนา ที่ คณุ อาทิตยก็โดนหามขึ้นเตยี งไป ผมก็ตามข้ึนรถไปดวย

ผมอยากแนใ จวา เขายังรอดปลอดภยั อยู คงเพราะหวั แตกอยูกอ นแลว พอ
โดนซ้ําเขา ไปเลยอาการหนกั แบบนี้

ผมนั่งรอดว ยความกงั วลประมาณตี 4 คุณหมอก็ออกมา

“ญาตคิ นไขร ึเปลาครับ”

“ครับๆ” อะไรไมร ูละ ผมรับไวก อน

“คนไขพ นขีดอันตรายแลว เด๋ียวจะยา ยไปหองพกั ฟน และตอ งใหเลือดนิด
หนอ ย ดีนะครับที่มาทนั เพราะเสียเลือดไปมากทีเดียว”

หมอยิ้มใหผ มแลว ก็เดนิ กลับเขา ไป ผมรอพยาบาลพาเขาไปที่หองพักฟน
แลว ผมก็หลบออกมา ผมเดนิ ไปน่ังท่ีสวนของโรงพยาบาล

เวลาอยางนไ้ี มม ีคนเลยสกั คน แตก็ดีเหมือนกัน ผมอยากอยูค นเดียว

ลมที่พัดมาทาํ เอาผมหนาวไปถงึ กระดูก เพราะเส้ือผาผมยังคงช้ืนอยู ผม
แหงนหนามองดาวทม่ี ีอยเู พยี งเล็กนอย ผมอยากจะรองไห

แตก็รองไมอ อก ผมไมอยากแมกระทั่งจะหลับตา เพราะทุกสวนในรางกาย
ผมยังรูสึกถึงการถูกสมั ผัสอยา งจาบจวง ผมไมช อบเลย

แตแลวอยูดีๆความกลวั ก็แลนเขา มาหาผมอยางจัง ผมเร่ิมกลัววาคนอ่ืนๆก็
จะคิดจะทาํ อยา งนี้กับผมอีกไหม ผมจะเชือ่ ใจใครไมไดเลยใชไหม

แลวผมก็คิดถึงพี่ฟองดูวข้นึ มา เขาจะรูสึกแยขนาดไหนที่รูผมโดนอะไรบาง
เขาจะโกรธผมไหม แคคดิ ผมก็ทั้งกลวั และสับสน ผมรจู ะทําอะไรตอ ไปดี

…………………………………………….

( :: อาทติ ย :: )

ผมต่ืนขึ้นมาอีกครง้ั หลังจากรูสึกวาหลับไปสักพกั ผมกระพริบตาถ่ๆี ในหอง
ทีไ่ มคุนเคย นี่ผมอยูท ่ีไหนเนีย่

พอมองไปขา งๆเห็นแขนตัวเองถกู ผกู ติดอยูกับถุงเลือด และตัวผมใสชุด
คนไข อา.. ผมอยูโรงพยาบาลแนๆ แตแลว ชูครีมละ? เขาอยไู หน

ผมรีบลุกจากเตียงดึงถงุ เลือดออกจากมือ พอวิง่ ออกไปพยาบาลก็ทาํ หนา
ตกใจแลววิ่งมาหา

“จะไปไหนคะคณุ เลือดไหลแลว”

“เห็นเดก็ ผชู ายตัวเล็กๆไหมครับ เขามาสงผมใชไหม” ผมไมฟงเธอ แต
ถามแทน เธอก็พยักหนา

“เห็นนองเขาแวปๆวา เดนิ ไปท่ีดา นหลัง นา จะไปสวนนะคะ แตมาทาํ แผล
กอนเถอะคะ” เธอมองแขนผมทเี่ ลือดยังคงไหลอยูนิดๆ ผมไมไ ดสนใจ
หรอก

“เดี๋ยวผมมาครับ” ผมวิ่งหลบเธอออกมา แลวไปท่ีสวนดานหลงั พระ
อาทิตยเพิ่งขนึ้ ในสวนน้ันมีคนนั่งอยูแคคนเดียว ผมเลยวิ่งไปหาเขา

แตพอชูครีมไดย นิ เสียงวิ่งก็หันหลังมา พอเห็นผม เขาก็ถอยออกไปหา งๆ
ทนั ที

“อยา เขา มานะ” เสียงใสรองขน้ึ อยา งตระหนกตกใจ นํา้ ตาปร่ิมอยูเต็ม
ดวงตากลมๆน้ัน ผมทําใหเขากลวั ขนาดไหนกัน

“ไมตอ งตกใจ พ่ไี มไดจ ะทําอะไร” ผมก็ยืนนิ่งคางอยูตรงน้ัน ไมกลา เดิน
เขาไปใกล ตาเขามองมาท่ผี มอยางหวาดระแวง

ผมเปนบา อะไรทท่ี ําแบบนั้นลงไปนะ นีไ่ มใชภ าพท่ีผมอยากเห็นเลยสักนิด
เขาเมมปากแลวคอยๆถอยหนีผม

“ขอโทษๆ พี่เลวเอง ชูครีมจะฟาดพ่ีอีกก็ได จะตอยกไ็ ด ขอโทษ..” ผมแค
อยากขอโทษเขาเทาน้นั ผมคกุ เขาลงบนพ้ืนแลวสบตากับเขา

“ผมไมท าํ อะไรคุณหรอก” เขาพูดออกมาในที่สุด แตสรรพนามทีเ่ ปลี่ยนไป
ทําเอาผมรสู ึกไดถงึ กําแพงทเี่ ขาสรางขนึ้ มา

และผมไดแตเสียใจ.. กับสิ่งที่ไมมีทางแก

“ขอแคอยา มายุงกับผมอีก อยามาใหผมเห็นอกี ...” เสยี งเขาสน่ั มาก ตวั ก็
ส่ัน แตเขาไมไดร องไหอ อกมา ผมน่ีแหละที่อยากรอ งไห

แตไ มก ลาพูดอะไร ผมไมกลาขอใหเขายกโทษให ถา ผมไมสลบไปกอ น
พนันไดเ ลยวา ผมจะตองทําอะไรท่ีรา ยแรงมากแนๆ

ผมยังไมอยากจะใหอภยั ตวั เองเลยดวยซํา้

พวกเราเงียบกันอยูอยางน้ัน จนกระทัง่ พยาบาลเขา ตามผมไปทําแผล ผมก็
เดินตามไป

กอ นจะทจี่ ะออกนอกประตูผมหันไปมองชูครีมแวปนึงแตเขาหันหนา
ออกไปอกี ทางเหมือนไมอยากมองหนาผม นผ่ี มทําพังสินะ พงั ไปหมด

พยาบาลใสถงุ เลือดใหผมใหม แลว ผมก็เปดทวี ีดู แตสมองไมไ ดคิดเร่อื ง
ในทีวีเลย มนั มวั แตคิดถงึ สีหนาของชูครีม

เขาบอกวา ผมจะเสียใจ และผม..ก็เสียใจจริงๆ

“ชคู รีม !” ผา นไปหลายชวั่ โมงประตูก็เปด ออกพรอมเสียงเดิมๆ ฟองดวู 
น่ันเอง มนั มองหนาผมแวปนึงกอ นจะหันมองรอบหองที่วางเปลา

“ชูครีมอยไู หน” มันเดินมากระชากคอเส้ือผม

“...ไมรู”

“มงึ อยามากวน พูด!!” มนั ตะคอกแลวจอ งผมดว ยความโกรธ

“ไมรจู รงิ ๆ เจอคร้ังสุดทา ยที่สวนหลังโรงพยาบาล” พอผมพูดจบ ฟองดูวก ็
วิ่งออกไปทันที ถา มันไปเห็นสภาพของสุดทร่ี ักตวั เองเขาละก็ ผมเละแน..

“ไง” แตแ ลว เสียงกวนๆก็ดังเขา มาจากหนา ประตู ผมเหลือบมองก็เห็นไอ
เด็กโบทเพอื่ นชูครีมมนั เดนิ ลวงกระเปาเขามา

ผมเบือนหนาหนไี ปอีกทาง เพราะมันดันเขา มาตอนท่ีผมรองไหอยูหนะ สิ
บดั ซบจริงๆ

“รักคนมเี จาของมันกเ็ จ็บแบบนี้แหละ” มันพูดแลวเดินมายืนขา งเตยี งผม

“มาเพื่อจะพูดแคนี้เหรอ มีอะไรก็รีบๆพูดมา” ผมพูดตัดราํ คาญ

“...กะจะมาซัดสักหนอ ย แตเ ห็นสภาพแลว ทาํ ไมลง ชูครีมเลน แรงนะเนยี่ ”

“นอกจากที่หัว แผลกม็ าจากแกลวนๆแหละไอตาตี”่

“เฮย ?” มันขมวดค้ิวอยางงุนงง เมาแลวจาํ อะไรไมไ ดเลยรไึ งวะ

“หมดเรื่องแลว ก็ไปซะ จะมายนื อยูทาํ ไมเกะกะลกู ตาจรงิ ” ผมโบกมอื ไลมนั

“อืม...” มันยนื ทําหนาระลึกชาติ ไมย อมขยับไปไหนสกั ที

“นกึ ออกแลว” มันตบกาํ ปนลงบนมือตัวเอง ทาทางดใี จ แตชว ยออกไปสกั
ทเี ถอะ อยากอยูคนเดียวเขา ใจไหมเน่ีย

“แลวพ่จี ะทาํ ไงตอ ไมใชว าไปยุงกับชูครีมอีกนะ” ไอโบท กม หนา มาถามผม

“ไมรูโ วย ยังคิดอะไรไมออก แลว ก็ชว ยๆออกไปไดแลว ”

“น่ี”

“อะไรอีก” ผมตอบเสียงหวน ชักอยากเตะมันแลวนะ

“คบกนั ไหม”

“หะ ” ผมหันควับไปมองหนา มันที่ยนื มองผมอยูน ิ่งๆ

“เขาวาวิธีท่จี ะทําใหลืมคนเกา คอื การมีคนใหม ไง” มันใชอ ะไรคิดเน่ยี

“ไปหาเองเถอะ บา รเึ ปลา เนย่ี อกหกั จนเพ้ียนรไึ ง”

“ก็คงจะเปน อยา งน้ัน” มนั ตอบมาหนา ตาย

“ถา แกตัวเล็กๆนา รักๆจะไมวา เลย นีข่ ้ัวเดยี วกันชัดๆ พดู อะไรนา ขนลกุ เปน
บา ” ผมเกาแขนตวั เองอยางรังเกียจ

“...พ่ีก็ตวั เล็กกวาผมนี่” มนั มองผมแลวแสยะย้ิมออกมา ไมอ ยากจะเดาเลย
วา มันคิดอะไรอยู ผมวา ไอเดก็ นชี่ ักจะเร่มิ นากลัวแลว สิ....

…………………………………………….

( :: ฟองดูว :: )

ผมวงิ่ ไปตามหาในสวนแลว ก็ไมเจอ มันทาํ เอาผมแทบบา แคไ ปหาไอ
อาทิตยท ี่บา นแลว ไมเ จอผมก็คล่ังพออยแู ลว

ยิ่งคนขางบา นบอกวา ไดยินเสียงรถพยาบาลตอนกลางคืน ผมก็นึกวา นอ ง

จะเปนอะไร ทําผมตองซง่ิ มาโรงพยาบาล

แลว การหาหอ งท่ีไออ าทิตยอ ยูน่ีกใชเวลานานพอกัน กวา ผมจะมาถงึ ท่ีนก่ี ็
เกอื บเท่ียงแลว ทีนน้ี องไปอยูไหนกันละ นอ งไมไดอยทู ่ีนี่แลว จริงๆ

“ไมมีเหรอ แฮกๆ พนี่ ่ไี วจริงๆ” สนี ํ้าที่ว่ิงตามผมมาหอบแฮก สวนไอแดดยัง
ดูสบายๆอยู

“ลองกลับไปดูท่ีบานไหม เผื่อนองกลับบานแลว ” ไอแดดพูด ผมก็ว่ิง
กลับไปทร่ี ถทนั ทโี ดยไมไ ดตอบ พอถงึ รถผมก็ขบั ออกไปเลยครับ

ใจผมเตนแรงดว ยความกังวล หวังวาเขาจะอยูทีบ่ า น และปลอดภยั ดี ผม
จอดรถแลว รีบไขกุญแจเขาบา น

เหน็ รองเทา ชูครีมถอดทงิ้ ไวที่หนาประตูผมก็ใจช้ืนขนึ้ มาทันที

“ชคู รีม” ผมเรยี กหาเขา แลว ก็ไปเจอนอ งนอนขดตัวอยูบนโซฟาในชุดคลุม
อาบนา้ํ ดูทาวาจะหลับอยู ผมเลยขยับเขา ไปกอดรา งเล็กๆของเขาไว

“อือ้ !” แตนอ งรูสึกตัวทันทีท่ีผมกอด เขาดน้ิ และผลักผมออกพัลวัน

“ชูครีมๆ นีพ่ ่ีเอง พ่ีฟองดูวไ งครับ ใจเย็นๆนะ พอ่ี ยูน่ีแลว ” ผมกอดเขาไว
แนน ๆแลวลูบหลังเขาไปมา เหมือนเขาจะตกใจเอามากๆ

ปกติเวลาผมกอด นอ งไมเคยสะดุงขนาดน้ี นองมีปฏกิ ริ ยิ าตอ ตานเลก็ ๆ
กอนจะสงบลง

“พ่ีฟองดูว” นอ งเรียกเบาๆแลวซุกตวั เขา มากอดผม

“ครีมเปนอะไร เกิดอะไรขึ้น บอกพ่ีไดไหมครับ” ผมลูบหัวเขาไปมา เพราะ
รูสึกไดวาตัวเขาส่ันนิดๆ เหมือนกาํ ลังหวาดกลวั

ผมอยากรจู รงิ ๆ วาเมอื่ คืนมนั มีเรื่องอะไร นองสา ยหวั ไปมากับอกผมเหมือน
ไมอยากเลา แตแลวสายตาของผมก็เห็นรอยแดงบนคอของนอ ง

ผมรีบจับเขาออกหางจากตวั นิดนึงเพื่อดชู ัดๆ

“...อาทติ ยใชไ หม มนั ทําใชไหม” ผมขมอารมณโ กรธเอาไวแ ลว ถามชูครีม
มันแดงมากเหมือนนองไปถูมนั แรงๆ ชูครีมพยักหนาแลว มองไปท่ีพ้ืน

ผมจับคอเส้ือของชุดคลุมแหวกออกหนอยๆ รอยแดงนนั้ ยงั ลามมาถงึ
หนาอก ผมเดาไดวานอ งตอ งถูตวั เองแรงมากแนๆ มันถึงไดแดงนากลัว
ขนาดนี้

เกือบจะถลอกแลว ดวยซา้ํ นอ งคอ ยๆเลอ่ื นมอื มาปดคอเสื้อไวเหมอื นเดิม
แลว ขยับออกจากผม

“โกรธไหม เกลียดครีมไหม” นองถามเสียงส่ันๆแตไ มยอมมองหนา ผมเลย
ผมจะไปโกรธเกลียดเขาเรื่องอะไรกันละ ผมตองไปโกรธไออาทิตยน่นั สิ

“ไมครับ คิดอะไรอยูหนะ พจี่ ะไปเกลียดครีมไดยงั ไง”

“คนอื่น” นอ งพูดเสียงแผว

“คนอื่นอะไรครบั ?”

“ก็มีคนคนอื่น ฮึก มาจบู ครีม เขาจูบครีม ฮกึ ” นอ งสะอื้นเบาหววิ แลว เริ่มถู
ปากตวั เองแรงซะจนผมตอ งดงึ เขามากอดไว เพอื่ ใหเขาหยุด

“ไมเ ปนไร ไมเ ปน ไร อยาไปคิดถึงมันนะ” ผมปลอบเขาทีร่ องไหอยูขา งหู
ผม

“พี่ตองไมชอบแนๆ ฮึก ครีมจะเอามันออก” นองเร่ิมลามมาถทู ี่คอตวั เอง
แทน

“ไมๆ หยุดนะ แดงหมดแลว ไมเ อาครับ” ผมจับแขนเขาไวทั้งสองคาง นอง
สบตาผม ตาสวยๆนั้นดเู ศรามาก

มากซะจนผมอยากจะไปกระทืบไออาทิตยซะเด๋ียวน้เี ลย ผมคอยๆยกมือ
ตวั เองมาลูบแกมใส ปาดนาํ้ ตาออกจากแกมเขา

แลว ไลจูบเบาๆท่ีปากแดงๆ คอ และก็หนา อก

“ครีมไมชอบใชไหม ทีค่ นอื่นจะมาแตะตรงน้ี” ผมชี้ไปท่ีปากเขา นองสา ย
หนา ไปมา น้าํ ตารว งตามแรงสะบดั ท้ังนา สงสารท้ังนา เอ็นดูไปพรอมๆกัน

“พี่คนเดยี ว.. ครีมอยากใหเปน พี่คนเดียวทีแ่ ตะตรงน”ี้ นองชี้ท่ีปาก คอ
แลวไลไปท่ีหนา อก ทาทางของนองน่ีมันนา รกั จรงิ ๆ ไดย ินอยา งนี้ผมก็ดี
ใจสิ

“ครีมไมอ ยากใหพ่ีเสยี ใจ ฮึก ครีมรูว าพ่ีตองเสยี ใจแนๆ ”

“....” ผมพูดไมออกเลย ทีเ่ ขารอ งไหเพราะกลัวผมจะเสยี ใจเหรอ ผมย้ิม
กับความคิดนา รักนาใครของนองแลว ขย้ีหัวเขาอยา งมันเขย้ี ว

“ไมร อ งแลว ครับ พ่ีไมชอบเห็นครีมรอ งไหเ ลย พ่ีจะเสยี ใจ กเ็ พราะครีม
เสียใจนั่นแหละ ย้ิมหนอ ย อยกู ับพี่ไมม ีอะไรตอ งกลวั แลว ใชไ หมครับ”

ผมจุบปลายจมูกเขาเบาๆ แลวนองก็ย้ิมออกมาจนได

“ที่นเี้ ลา ใหพ ี่ฟงไดรยึ งั เอย ” ผมจบั นอ งมานงั่ ตัก นอ งก็มองหนา ผมนิดนึ
งกอนจะเริม่ เลา จากเรอื่ งโบทกอน แลวคอ ยไปเรอื่ งไออาทติ ย เหอะๆ

โดนสองเดงเลยนะเนย่ี อยาใหผ มไดเ จอพวกมนั เละคาตีนผมแน !! เขา
ผมพยายามไมแ สดงอาการโกรธใหนอ งเห็น

เพราะเขาเลาไปกม็ องหนาผมไปอยางกงั วล

“ไมตอ งทาํ หนา เครียดแบบน้ี ทหี ลังมอี ะไรโทรหาพ่ี รไู หม”

“แตพ่ีอยูตางจังหวัดนี่” นองพูดเสยี งอูอแี้ ลวสูดหายใจ

“ตอ ใหพ่ีอยูตางประเทศ ตา งทวีป หรืออะไรก็โทรมาเถอะ ไมวา เม่อื ไหรท่ี
ครีมตองการ พี่จะมาหาแนนอน ไหนสัญญากนั วามีอะไรตองบอก โอเค
ไหม”

ผมชูนิ้วกอยไปตรงหนา นอง นองกระพริบตาสกั พักแลว ย่ืนนวิ้ มาเก่ียวแลว
เขยา เบาๆ

“จุบดว ย” ผมเอาอีกมือชี้ปากตัวเอง นองกข็ ยับมาจุบอยางวางา ย แตผมจับ
ทายทอยเขาไวกอนท่นี อ งจะถอยออก

บรรจงจูบริมฝปากน่มิ อยางออ นโยนและปลอบประโลม จากท่นี อ งเกร็ง
ตอนแรกๆก็เริ่มผอน โอนออนไปตามการชักนาํ ของผม

ผมสอดล้นิ เขาไปชิมความหวานไดเพียงแปปเดียวก็มเี สียงขดั ข้ึน

“อะแฮม เสรจ็ ยัง”

นอ งตกใจเบี่ยงหนาหนอี อกจากผมทันที ผมหันกลับไปมองที่ประตูอยาง
เคืองๆ สนี า้ํ น่ันเองครับยืนเกาหวั อยูตรงน้ัน สงสยั เมอื่ ก้ีผมรบี เลยลืมล็อค
ประตู

“มีอะไร” ผมถามไปเสียงหว น ชา งขัดจังหวะจริงๆเลย

“มาดเุ ด็กนอยบางคน” สีน้ําเดนิ อาดๆเขามาหาชูครีมเลยครับ ไอแดดที่เดิน
ตามมาทีหลังกย็ ืนมองเฉยๆ

“ชูครีม !”

“หือ” นอ งก็สะดงุ นั่งตวั ตรง ปากยังแดงอยูเ ลย

“ทหี ลังอยา ทําอีก อยาทาํ อกี นะ...” สีนาํ้ ทรุดลงไปกอดชูครีมไวแลว พูด
ดวยเสียงแผวเบา นอ งเหมือนตกใจเล็กๆแตแลวก็กอดตอบ

“อือ้ ” นอ งตอบ แลวสองคนน้นั กก็ อดกันแนน ตกลงน่ีสีน้ํามนั เปนแฟนกับชู
ครีมใชไหมครับ มาซะพระเอกเลย นั่นๆมสี บตาซงึ้ ใจกันอีก

“พอละ สีนํา้ ฟองดูวมองตาเขยี วแลว” ไอแดดพูดเหมือนมันไมไดท าํ หนา
เหมือนผมง้ันแหละ ก็ขห้ี วงพอกันแหละวา โทษผมคนเดยี วไดไ ง

“แหม พอก็ได แตอกี ทีละ กัน” สีน้ํามันกวนผมครับ ยมิ้ เจาเลหแลว กอด
หมับเขาท่ีชคู รมี แตพ อเหลือบไปเห็นแฟนตวั เองที่มองมาก็รีบปลอย หึๆ

“แหะ ลอ พี่ฟองดวู เ ขาเลนนะ อยาเคืองนะ” สีนํา้ มันปร่ีไปหาไอแดด แลว

สองคนน้ันก็เดินงอกนั ออกไป ผมเลยจูงมือนอ งใหขึ้นไปนอนบนหอง

เพราะเห็นเริ่มตาปรืออีกแลว เมือ่ คืนไมไดนอนเลยนคี่ รับ ผมเองกง็ ว ง
เหมือนกนั แตผมเพิ่งรูสึกไดวาตวั นองรอน และเร่ิมรอ นมาขนึ้ เรื่อยๆดว ย

“ชูครีม !” วูบไปแลวครับ ดนี ะท่ีผมรับทัน แตก็คอยขางหวุดหวิดเพราะเรา
อยูต รงบนั ไดกนั ผมรวบตวั นอ งขนึ้ มาอุมแลวรีบพาเขาไปนอนบนเตียง

“ไหวไหมครบั ปวดหวั ไหม” ผมรีบถามเม่ือนอ งปรือตามองผม

“ฮือ่ ปวด...หวั ” ชูครีมพูดเสียงแผว ๆแลวขมวดคว้ิ

“นอนเฉยๆ เด๋ยี วพีเ่ อายามาใหน ะ”

“ไมเ อา” งอแงแลว เร่ืองยานไ่ี มไ ดเ ลยจรงิ ๆ ผมจูบหนาผากเขาแลว หนี
ออกมาเอายาเลย พอเดินออกมาวาฟเฟลมนั ก็โทรมาพอดี

เออ ผมลืมรายงานเลยวา เจอนองแลว มันคนเปนหวงนอ งชายสุดทร่ี ักอยู
เหมือนกนั

“ฮลั โหล เจอแลว !” ผมรับแลวรีบตอบไปกอนเลย

( หะ เออดีแลว เปนไงม่ัง โอเคดใี ชไหม )

“ก.็ . เฮอ เดี๋ยวไวเ ลา ใหฟง แตตอนน้ีเปน ไขอยูเน่ีย”

( หา โอย เปนไขเ น่ยี นะ งานหนักแลวพ่ีฟองดูว )

“หอื ทาํ ไมอะ” ผมกถ็ ามไปแบบงงๆ มือก็หาผาเช็ดตัวไปดว ย แลว ก็หายา

( หึ ก็เวลาชูครีมปว ยแลว จะดื้อหนะ สิ แลว กจ็ ะข้ีรองข้ึนดวย เดี๋ยวก็รู )

“ขร้ี อง ?”

( อือ รองไหหนะ เตรียมใจไวเ ลย ดูแลนองผมดๆี ดวย เพราะยิ่งรอง ไขก็
ยิ่งขน้ึ นะ หๆึ ๆๆ ) ตกลงมันจะเปน หว งนอ งหรือสะใจผมกันแนเ นย่ี

“เฮยๆ แลวปกตทิ าํ ไงอะ เฮย อยา เพ่ิงวาง” ผมโวยแตก ไ็ มท ัน มันชงิ่ วาง
ไปแลว ผมก็แยสิครบั ทีนี้

เหมือนจะไดย นิ เสยี งรอ งไหแ วว มาแลวดวย โอย ปวดหัว

-----------------------------------------------------------
36 :: งอแง

( :: โบท :: )

ขอบอกเลยวา ผมไมไดพิศวาสอะไรไอคุณชายอาทิตยนี่เลยสักนิด ผมแค
ไมไวใ จมัน ผมคิดวามันตองไปหาชูครีมอีกแนๆ

และผมไมย อมใหมันทาํ อยา งนั้น ผมเลย.. เสนอตัวเองไปเปนแฟนมนั เอา
งา ยๆ เรียกวา ยัดเยยี ดเลยดีกวา เพราะมันไมย อมครับ

ผมกท็ ําหนา ตายไมรไู มช้ี บอกวา ผมเปนแฟนมนั แลว

“ออกไปจากหองไดแลว ไอเ ด็กเวร คุยกับแกแลว ปวดหวั เปนบา” ไอ
อาทิตยมนั โวยวายแลว กุมขมับ ผมไมเรียกมันวา พ่ีหรอกครับ ผมเกลียดมัน

จะตาย

“ครับๆ โบท ไปแลว เดย๋ี วพรุงนมี้ าหาใหมนะ ทีร่ กั ” ผมแกลง ย่ืนหนาเขา ไป
ใกลๆ โอะโอ หนาแดงดวย คิดอะไรกับผมรึเปลาเน่ยี

จะวา ไปมันก็หลอนะ แตบ ังเอิญวา ผมหลอกวา สูงกวา บึกกวา หๆึ

“มาทําหนา แดง เขินอะดิ แลว บอกวา ไมช อบแบบเคา โดๆๆ”

“ไอ ใครหนาแดงวะ ออกไปไป ชิว่ ๆๆ” ดูมัน มนั ไลผมอยางกับหมา

“โอ ไปก็ได หอมทีคอ ยไป” ผมกมหนาลงไปแกลงมนั อกี แตมนั ดันไม
หลบ ผมเลยหอมมันเต็มๆ ผมรูสึกแปลกๆ เลยลองหอมดูอีกที

“เอะ มงึ น่ี ออกไปเลย กูสยอง มาหงมาหอมอะไรวะ” มันเพ่ิงไดสติครับ ยก
แขนมาตบๆผม มันเจบ็ นะเนย่ี แตผมเมาแกมอยูเลยไมไ ดวาอะไร

เดินมึนๆออกมาแทน ไมเปนไร เด๋ียวพรงุ นค้ี อยมากวนใหม จนกวาจะแนใจ
แลววา มันจะไมไปยุงกับชูครีม แลว ผมถึงคอ ยปลอยมัน

แตถา มันจะมาหลงรกั ผมจริงๆ อันนี้กช็ วยไมได ผมมันคนหลอ เสนหแรง
ครับ หึหึ และคงจะสะใจผมมาก ถาทาํ ใหมันรอ งไหได

เหมือนทีม่ ันทําใหช ูครีมรองไหนัน่ แหละ ผมเหน็ ชูครีมรอ งไหอ ยูที่สวนของ
โรงพยาบาล ผมไมชอบใจเลย และผมก็ปงไอไอเดียบาๆนข่ี ึ้นมา

ผมตองทาํ ใหม ัน ออกหางจากชูครีมโดยถาวร !!

--------------------------------------------------------------------------------

------------------

( :: ฟองดวู  :: )

ผมเดินไปหานองทน่ี อนรองไหอยู พอเขาไปในหอ งตาโตๆน้ันก็มองหนา
ผม

“ฮกึ ทิ้งครมี ฮึก” ผมแคไปเอายาแปปเดยี วเอง หาวา ผมทิ้งซะแลว

“พีไ่ ปเอายามาใหไ ง กนิ ยาหนอยเร็ว เดก็ ดี” ผมย่นื ยาไปตรงหนา

“ไมเอา ไมก ิน” นองหมนุ ตวั หนีผม แลวซุกหนา ลงกับหมอน

“ไมก ินกไ็ มหายสิครบั ”

“กไ็ มอยากกินน่ี ฮึก” อาการมาตรงตามคาํ พูดของไอวาฟเฟล เปะ เลย นอน
รองไหใ หญ ผมจะเขาไปปอ นยาก็โดนผลักออก ตผี มดว ยอะ

“ชคู รีมครับ หันหนามาเรว็ ” ผมตองจับตวั เขาพลิกข้ึน นองเอามอื ปดปาก
ตวั เองแลว รองไห ตากลมมองหนา ผมอยางออนวอน

“ครีมไมอ ยากกนิ ฮึก นะ นะครับ” ชคู รีมเอามือผมไปแนบแกมตวั เองอยา ง
ออนๆ ผมก็ใจออนฮวบฮาบ แตย งั ไงก็ตองกินน่ีครับ

พอนองเห็นผมไมข ยับเลยคอ ยๆเอาหัวมาวางบนตักผมแลวกอดเอวผมไว
โห ตวั รอ นจเ๋ี ลยนะเน่ยี

ผมมองๆดูแลวถา ปลอยใหเ ขากินเองตองไมสําเร็จแนๆ เลยเอายาเขา ปาก
ตวั เอง ตามดว ยนํ้า เขาซุกหนาอยูเลยไมเห็นวา ผมทําอะไร

ผมจับคอเล็กใหเ งยขึ้นแลวคอยโนมหนา ลงไปจูบ พอนองเรม่ิ เปดปากผมก็
ดันยาเขา ไปเลยครับ ตอนน้ันแหละท่ีนองรูสึกตัวพยายามดันผมออก

“ออื้ !! อึก” แตแลว ก็กลนื ลงไปจนได ผมแทบปาดเหง่ือดวยความเหน่ือย

“ฮอื พ่ีหลอกครีมอะ ฮกึ ฮือ” นอ งตีผมแลวน่ังรอ งไหโฮเลย

“หลอกอะไรครับ ไมรองไหนะคนเกง โอๆ” ผมรีบเขา กอดๆลูบหลังลูบไหล
เปน การใหญ

เพราะรอ งไหมากๆเดี๋ยวไขข นึ้ แบบที่ไอว าฟเฟลบอกก็ไมตอ งหายกนั ละ

“ครีมอยากกินขนม ฮึก” นองเอาหัวซบไหลผมแลว สูดน้าํ มูก

“ครับๆ เดี๋ยวพไ่ี ปซ้ือให อยากกินอะไร” ผมเอานว้ิ เกล่ยี แกม เขาเลน ตอน
เขารอ งไหมันก็นา รักดีหรอก จมูกแดง แกมแดงไปหมด

ไหนจะตาใสๆกับหยดน้ําตาท่ีเกาะอยูตามขนตา เห็นแลวนา จบั มาหอมให
หายมันเขี้ยว

“จะกินพุดด้ิง ฮึก ในตเู ย็น แคกๆ” เร่ิมไอแลว ครับ

“นอนนะ เด๋ียวพ่ีลงไปเอาให” ผมอุมเขาออก แตน องกอดผมแนน เอาขา
เก่ยี วเอวผมไวซะดวย

“อือ้ ไมเอา ครีมไปดวย ครมี จะอยูกับพี่”

“แลวเดนิ ไหวเหรอครับ เด๋ียวก็กล้ิงลงบันไดไปหรอก” ผมพูดขาํ ๆ แลวย้ิม
ใหกับชูครีมท่ที าํ ปากย่ืนอยา งงอนๆ

“อุม ! เร็ว” นอ งเกาะอยทู ีต่ วั ผมแลวเงยหนา มองเหมือนจะใหผมลุกซะที

“โอเคๆ หยุดรองนะ หายใจเขา อึบเร็ว อยา งนนั้ แหละ” ผมหายใจเขา ให
เขาทาํ ตาม นองกท็ ําตาม ผมวา เขาด้ือก็นารักดีออก

หรือผมโรคจิตกันวะ เห็นนองทําอะไรกน็ า รักไปหมดนั่นแหละ ผมอุมเขาลง
บนั ไดมาหยิบพุดดิ้งที่ตเู ย็น

“แกะใหหนอย” นองชูพุดด้ิงมาตรงหนา ผม แลว จะแกะยังไงละ ที่รกั สอง
มอื ก็อุมเราอยเู น่ีย ผมเลยเดินไปวางเขาลงบนโซฟากอน

ยังไมท ันจะวาง แขนเล็กก็โอบรอบคอผมทันที และไมย อมปลอยดวย ผม
เลยตอ งน่ังลงไปกอนแลว ใหนอ งนั่งตัก

“ปอ น” นอ งพูดแทรกทันทีท่ีผมจะสง ถวยพุดด้ิงคืน ผมเลยนัง่ ปอ นเขาทีละ
คาํ เหมือนแมนกปอ นลูกนกเลยครบั

นอ งอาปากรอพอกินเสร็จ แตอ ณุ หภูมิเขายงั คงสูงข้ึน

“ไปนอนกันนะ” ผมอุมนอ งขน้ึ เมื่อเขากินหมด อยากใหเ ขานอนพกั จะได
หายไวๆ ผมยงั ไมไ ดเช็ดตัวใหเขาเลยดว ย

เพราะนองไมยอมหางจากผมสักวเิ ดียวเลย

“ไปไหน” นอ งจับมือผมไว เม่ือผมวางเขาลงบนเตียง น่ันไงไมป ลอ ยผม

จริงๆดวย แตผ มกลับชอบแหะ

“ไปเอาผา มาเช็ดตัวใหครีมไง แปป เดยี วทรี่ ัก” ผมย้ิมแลว ลูบหัวเขาเบาๆ

“ฮกึ ไมเ อา ไมใหไ ป ฮือ อยูกับครีมสิ” สะอื้นซะแลว นํา้ ตากพ็ ากันไหล
พราก

“จๆุ ไมรองนะ ไมไปก็ไมไปครับ นอนนะ นอนดว ยกนั ” ผมเลยลงไปนอน
กบั นอ งแลว เอาผา มาหมตัวให นอ งก็ซกุ ตัวมากอดผม

ผมกน็ อนลูบหลงั ใหนองเลิกรอง จนกระทัง่ เสืยงสะอ้ืนเงียบไป ผมอดทน
รออีกสักพักจนแนใ จวานอ งหลับ แลว คอยเดินไปหาอา งกับผาเชด็ ตวั

แลว กเ็ สื้อผาใหนอ งเปล่ยี น ผมคงไปนานไปหนอย กลับมานอ งเลยต่ืนแลว
แถมยังรอ งไหอยูอ ีกตา งหาก กรรมจรงิ ๆ

“ฮึก พ่ีหายไปไหน” ชคู รีมทําทาจะปนลงจากเตียงมาหาผม แตไขที่ขน้ึ สูง
ทําใหเขาลงไปนง่ั แปะอยูบนพื้น แลว กเ็ ริ่มรอ งไหอีก

ผมรีบวิ่งไปวางอา งนา้ํ ท่ีหวั เตยี งแลวอุมนองข้ึน หวา รอ นกวาเดิมอีกครับ
นาเปนหวงแลว

“พ่ที ิง้ ครีม ฮึก คนใจรา ย” นอ งตอ วาผมซะง้นั ผมกไ็ ดย ิ้มขํา ท้งิ อะไรกันละ
ผมไปไมถงึ 20 นาทเี ลยมั้ง

“ขอโทษครับ ใหพี่เชด็ ตวั หนอ ยนะ” ผมก็ออนโยนไวกอน นองสูดน้าํ มูก
แลวมองผมที่เริ่มเอาผา ไปเช็ดตามหนา และลาํ คอ

มองไปมองมานองกเ็ ลยถอดเสื้อคลุมตัวเองออก แลว คือ ท้ังเน้อื ทั้งตวั นอง

มเี สื้อคลุมตัวเดยี ว ถอดออกมาก็ไมเหลืออะไรเลยสิครับ

ผมเลยเผลอนั่งจองแลวกลืนน้าํ ลายเพ่ือเก็บอารมณตวั เองที่กระเจิดกระเจิง

“เชด็ สิ รอน” เสยี งนองทําเอาผมสะดุง แลวรีบเช็ดตอ ผมไมไ ดเจอนอ งตัง้
หลายวันนา เห็นแบบน้กี ็แทบอยากกระโจนเขา ใส

แตนองไมสบายอยูอะ ผมก็เช็ดไปมือส่ันไป แตก็รีบเช็ดใหเสร็จๆ แลว ใส
เส้ือผา ใหเรียบรอย

“นอนกัน” เช็ดเสร็จนอ งก็ดงึ ผมใหลงไปนอนดวย นอนไปสักพักกเ็ ริม่ ยุกยกิ
เหมือนไมสบายตัว คิว้ ขมวดชนกนั เลยครับ

“เปน อะไรไหม ชูครีม” ผมถามอยา งเปนหวงแลวกอดเขาไว

“ฮกึ ปวดหวั ครมี ปวดหัว” นองสะอน้ื แลวดงึ เส้อื ผมอยา งหงุดหงิด

“ยิ่งรอ งไหก็ยง่ิ ปวดหัวสิครับ ไมรองนะ หยุดรองเรว็ ทีร่ ัก” ผมลูบหลังเขา
พยายามใหหยุด แตดูทา ทางจะทําไดยากมากเลยครับ

หยุดแคแปปเดยี วก็รอ งอกี

“ครีมไมนอนแลว ฮึก” นอ งพยายามลุกข้นึ น่งั แตโงนเงนมาก ผมก็ชกั ไม
สนกุ แลว ตัวเขาไมม ีทีทา วา จะเยน็ ลง มีแตร อ นข้นึ ๆ

“ไมนอนแลวจะไปไหน ไมเอาไมดื้อ นอนนะ” ผมรวบตัวเขามากอดแลว
นอนลง ชูครีมรอ งไหมองหนา ผม ผมก็มองหนานอง

คิดไปดวยวาจะเช็ดตัวอีกรอ นดีไหม

“ครีมปวดหวั ฮึก พี่ฟองดวู ” นอ งพูดเสียงนาสงสารมาก แตผมกท็ ําอะไร
ไมไ ดครับ ตองกลอมใหนอนอาการจะไดท ุเลา

ปกติยาแกไขน ่ีมนั ทําใหงว งนะ แตไ หงนองถงึ ไมย อมนอนสักที พอผมจะ
ลุกก็สะดงุ ตื่นมางอแงรอ งไหอยเู รอื่ ย

ผมปลอยเขานอนรองไหไปกอ น เพราะจะหยิบผา มาเชด็ ตัวใหใหม

“ไมตองมาจับเลย ฮึก” นั่น งอนผมอกี

“ไมอ ยากใหจ ับจริงๆเหรอ งั้นพ่ีไปนะ” ผมกแ็ กลงเขาหนอยละกัน นอ งหัน
มามองผมเขม็งเลยครับ ผมก็ทําทาหันหลังจะเดินออกจากหอ ง

“ฮกึ ใจรา ย” นอ งเอาหมอนปาใสหลังผม แลว กน็ อนขดตัวเขา ไปในผาหม
ผมก็เดินกลบั ไปดึงผา หมออก

แกลงนานไมไ ดเดีย๋ วจะพาลโกรธผมจริงๆ ผมก็แยสิ

“ตกลงใหพ ่ีจับแลวใชไ หม หืม แลวไมงว งนอนหรือไง” ผมก็หลอกถามเขา
ไปเร่ือย มือก็เช็ดๆตามแขน แลวคอยไลไปเช็ดดานใน

“งว ง ! แตพี่ชอบท้ิงใหค รีมนอนคนเดียว ฮึก ครีมไมชอบน่ี พอครีมหลบั พี่ก็
จะหนไี ปอีกใชไหม” ชูครีมเอามือขยี้ตาตัวเองแลว น่ังรอ งไหสะอกึ สะอ้ืน

ผมวานอ งรองนานเกินไปแลว หลายช่ัวโมงแลวครบั น่จี ะเย็นแลวดว ย

“ไมไปไหนแลวครับ หวิ ไหม กนิ ขา วไหม เดี๋ยวพี่ทําขา วตมให”

“กิน อมุ ครีมดวย จะไปดวย” นอ งชูแขนมาตรงหนา ผมเลยเอาอางนาํ้ ใสมือ
นอ ง แลวคอยชอ นตัวนองมาอุมไวอีกที นีผ่ มเล้ียงลูกอยูรเึ ปลาเน่ยี

ผมเดินเอาอางไปเกบ็ กอนจะอุมนอ งไปวางไวที่โตะ ในหองครวั ผมไม
อยากใหเ ขามานงั่ รอนๆหรอก แตเดี๋ยวกร็ อ งไหอีก ผมเลยตองตามใจ

ผมก็ทาํ ขา วตมไปตามเรื่องตามราวครับ แตพอหันมาอีกที นอ งฟุบหลับไป
บนโตะ ซะแลว ผมกย็ ืนลังเล ไมรูจะปลกุ ดีไหม

เพราะวานอ งนอนยากเหลือเกนิ แตจ ะใหนอนทานี้ก็คงจะเม่ือยนาดู ผมเลย
คอยๆเขาไปอุมนอ ง แตแคผ มยกหัวเขาขึน้ จากโตะ นองก็ต่ืนทันที

“ทาํ อะไร ฮึก” อาว ต่ืนปุบก็รองไหเลยครับ ผมยังไมไดทําอะไรเลย

“อุม ครีมไปนอนในหองไงครับ หรอื ครีมอยากกนิ ขาวกอน”

“กนิ ขา ว ปอนดว ย” นองคอ ยๆพยุงตัวเองขน้ึ นง่ั พิงพนกั แลว มองผมตาแปว
หยุดรอ งไหแลว ครับ ผมคอยรูสกึ ดีขึน้ หนอย

ผมกเ็ ดินไปตักขา วมานง่ั ปอนเขาบางกินเองบา ง ถงึ นองจะปวยแตกก็ ินจน
หมดชามเลยนะ

“กินยาดว ย เร็วคนเกง ไมง้ันพ่ใี หนอนคนเดียว” ผมทําหนาดุ นองเลยยอม
อาปากกินยา แตท ําตาแดงๆเหมอื นจะเริม่ รองไหอ ีกรอบ

ผมเลยรีบอุมเขาไปนอนบนเตียง

“พ่ีจะไปอาบน้ํา แลวเด๋ียวมานอนดวย นอนรอนะครับ หรอื จะไปดูพอ่ี าบ”
ประโยคหลังผมแกลง เห็นนองตดิ ผมซะเหลือเกิน

แตนองกลับสา ยหนา รัว แกมแดงแปรดเลย จากที่แดงอยแู ลวเพราะพิษไข
ตอนนเี้ ลยแดงสุดๆ ผมหอมแกมนั้นแรงๆ เห็นแลว อยากฟดครบั

ชอบทําหนา ตานา รักตอนท่ผี มทําอะไรไมไ ดเนย่ี มันทรมานนะ ผมหอมจน
หนําใจแลว คอ ยเดินไปอาบน้าํ ตอนอาบนา้ํ ผมก็ไดยินเสียงโทรศัพท

เลยรีบอาบแลว ออกมา เพราะกลัววาจะเปนลกู คาหรือโรสโทรมา แตพอ
ออกมาผมเห็นชูครีมกําโทรศัพทผมอยู แลว หันมามองผมตาขวาง

“ณดานีใ่ คร.. ฮกึ คนท่ีอยูก ับพี่ตอนพ่ีไปตา งจังหวัดใชไหม ฮกึ พี่นอกใจ
ครีมเหรอ พี่... ฮึก ครีมโกรธแลว แคกๆ”

นองพูดรัวแลวปาโทรศัพทลงบนพ้นื แตกกระจายเลยครับ แตผ มไมได
สนใจหรอก ผมสนใจนอ งท่ีน่ังรองไหแ ลวไอจนตวั โยนมากกวา

“ไมใชครับ ครีมไหวไหม” ผมรีบเขาไปลูบหลงั เขา นองไอแรงมากเลย

“ไมใ ชคืออะไร แคก ! ไมใชแ ลว เขาโทรมาทําไม ฮึก แคก ๆๆๆ”

“กนิ นาํ้ กอ นๆ เดย๋ี วพ่เี อานํ้ามาให” ผมรีบว่ิงไปเอาเหยือกนา้ํ กับแกวนาํ้ มาไว
ในหอง แลว รินใหนองกิน แตนองปดทิ้งทันที

“ไมกิน ! แคก ครีมโกรธพ่ีแลว แคกๆ ฮึก” ไอไปดว ย รองไหไปดว ย แคใน
สถานการณป กตผิ มกง็ อยากแลวนะ นองมาไมสบายอีกเลยเริ่มกา วรา ว

เรม่ิ หยิบของหวั เตยี งมาปาใสผ มแลว ดีนะไมปาโคมไฟ ไมงนั้ ผมตายแน

“โอยๆ ชูครีม ทีร่ กั พ่ีเจ็บนะ หยุดปากอน โอย พี่ไมไ ดนอกใจครีมนะครับ”

ผมกก็ ระโดดหลบ จะกม เก็บเศษแกวทแ่ี ตกก็ยังไมได

ผมเลยตดั สินใจพุงเขาไปจับมอื เล็กใหห ยุดอาละวาดเสียกอน

“ฮกึ ครีมจะเชอื่ ไดยงั ไง แคก เขาเรียกพว่ี า ทร่ี กั ดวย ฮกึ พี่ไมรักครีมแลว
ใชไหม ฮือ” นอ งด้ินพลา นจะออกจากแขนผมท่ีกอดอยใู หได ตาบวมใหญ
แลว

คงเพราะรอ งไหมาเกอื บทัง้ วนั แลว ณดาจะโทรมาทําไม ! ผมเริ่มหงุดหงิด
เพราะนอ งท่ีไขเริ่มลด ก็กลับมาขึ้นอีก

ดทู า ทางจะปวดหัวดวย เพราะนองเอามือจับหัวตัวเองไว

“ไมๆ พีร่ ักครีมคนเดยี ว ใจเย็นๆ ฟง พ่ีกอนนะ ชูครีมครบั ”

“ครีมปวดหวั ฮ่ือ ไมฟงแลว แคก ๆๆ” นองกุมหัวตวั เองแลวขมวดคว้ิ ดู
ทา ทางจะปวดมาก ผมเริ่มลน ทําอะไรไมถกู

ไดแตลูบหลังลูบไหลแลวกอดนองไวแนนๆ

“นอนนะๆ อยา คดิ มาก พ่รี ักชูครีมนะครับคนดี” ผมกลอมนองเทาที่จะทาํ ได
แตนองพยายามผลักผมออก

“ครีมอยากกลับบาน จะหาแม ฮกึ ไมเ อาพี่ฟองดวู แลว ไปเลย ฮกึ ” ผมใจ
หายวาบเลย ผมไมอยากไดยินนองพดู เหมือนกับวาจะไปจากผม

แรงผมเลยหายไปเสียดื้อๆ ชูครีมเลยขยับตัวออกจะลงจากเตียง พอนอ ง
เซ สติผมก็กลับมารบี เขาไปประคอง

แคผมแตะถกู ตัวนํา้ หนักนอ งทั้งหมดกเ็ ทมาท่ีผม นอ งสลบไปแลวครับ
น็อคกลางอากาศเลย ผมรบี จัดแจงใหนอ งนอนดีๆ แลวเขาก็เริ่มเพอ
รองไห

พูดอะไรที่ผมฟงไมออก แตดูเหมือนจะมชี ื่อผมอยูดวย ผมคดิ จะโทรหาณ
ดามอื ถอื ก็ฟงไมเหลอื ช้ินดี เลยตองใชโ ทรศัพทบา นโทรหาโรส

เพ่อื ขอเบอรณดามา ไมรูวาณดาพูดอะไร แลว นอ งไดยินอะไร ถงึ โกรธผม
ขนาดนี้ ปกตินองตองไมยอมสิ แตนีจ่ ะหนกี ลับบา นกันเสียดื้อๆ

ผมไมย อมหรอก นองตองอยูก ับผม !

( ฮลั โหล ใครคะ ) ณดารับโทรศัพทแลว ครับ เธอคงไมรูเบอรบานผม

“ณดา เมือ่ กี้พูดอะไรกับภรรยาผม”

( อะ ฟองดวู เ องเหรอ แลวเม่ือกี้ภรรยารับเหรอ ณดาไมร ู ! )

“แลวพูดอะไรไปละ ตอบมา ณดา กอ นทผี่ มจะโกรธ !” ผมเริ่มเสยี งดัง

( ณดา.. ณดาแคพูดวา เมื่อไหรจะกลับมาอีกคะทรี่ ัก )

“แคน ั้นเหรอ” ผมเคน เสียงถาม เพราะแนใ จวา ชูครีมไมถอยกับคาํ พูดแคน้ี
แน

( ...ก็ ก็บอกอีกวา คืนนั้นยังไมจุใจเลย แคน ั้นจริงๆ ) เธอรีบพูด แตผ ม
น่ชี ็อคไปแลว คดิ ดูละ กันวาชูครมี จะคดิ อะไรอยู โอยตาย

นอ งตอ งคิดวาผมมีอะไรกับเธอแนๆ

“ณดา ไมตองโทรมาหาผมอีก ไมง้ันคุณไดมเี รื่องกับผมแน”

( แต. .ณดาไมรูจรงิ ๆนะคะ ไมไ ดตั้งใจจะใหภรรยาคุณไดยินอยางน้ัน )

“ไมว าเมยี ผมจะไดย ินหรือไมไ ดยิน ผมกไ็ มคิดจะคุยกับคุณ
นอกเหนอื ไปจากเรอ่ื งงาน ! ผมจะไวต รงนี้เลยวา อยา มาร้ือฟนอะไรกับผม
อีก”

( ฟองดูวคะ... โอเคคะ ณดาเขา ใจ ขอโทษนะคะ )

“เขาใจก็ดีครับ” ผมปรับเสียงลงใหราบเรยี บเปนปกติ

“ตุบ !” แลว เสยี งอะไรหลน ก็ทําเอาผมตอ งหันไปมอง เห็นชูครีมน่งั อยูบน
พื้นหนาหอง คงพยายามเดนิ ออกมา แตเ ดินไมไ หว ผมเลยวางสายไป
ทนั ที

“ออกมาทําไมครับ”ผมเขาไปพยุงนองข้นึ นอ งจอ งหนา ผมแลว นา้ํ ตารวง
ผล็อย

“พ่ีฟองดวู  คุยกับเธอเหรอ ฮึก พี่จะทิ้งครีมจรงิ ๆเหรอ ฮือ” ไปกันใหญแลว
ครับ นอ งเขา ใจไปถึงไหนเน่ยี ผมตอ งอมุ นอ งกลบั เขา ไปในหองนอนอกี ที

คงเพราะไมสบายดวย ทําใหนองไมฟงผมเลย รองไหอ ยางเดยี ว แถม
เปล่ียนอารมณเร็วชะมัด เมือ่ กี้ยังไลผ มอยูแทๆ ตอนน้กี อดผมซะแนนเลย

“พี่ไมมที างท้ิงครีมหรอกครับ แลว พี่ก็ไมไ ดมีอะไรกับเธอดวย มองตาพ่ี
เช่อื พี่ไดไ หม” ผมลูบแกมนอ งเบาๆ ใหนอ งสบตากับผม

นอ งสะอน้ื ๆนิดๆแลวก็ขยับเขา มาจุบปากผม ผมก็งงครับ ไมร ูวานองจะทํา
อะไร

“ชคู รีม?” ผมพดู ไดแคนน้ั ปากเล็กก็ตามมาประกบปากผมอีกรอบ มีการ
เลียปากผมอีกตา งหาก ย่วั กันชัดๆ ผมเลยตอบสนองกลับไปทันที

ผมจูบเพลินจนไมร ูวานองไปนอนอยใู ตตวั ผมตั้งแตเ ม่ือไหร รตู วั อกี ทีก็ตอน
ทนี่ อ งจับมอื ผมเอาไว แลวเบ่ียงหนาออกไปหายใจ สตผิ มเลยกลับมาทัน

“ทําอะไร” นองหันกลับมามองผมท่ีติดกระดุมเสือ้ นอ งกลับไปใหม ไมรูตวั
เลยวา เผลอถอดตอนไหน อารมณม ันพาไปครบั

แตชคู รีมกลับจับมอื ผมไวกอ นท่ีผมจะติดหมด แลวผงกหัวข้นึ มาจูบปากผม
อกี ที

“ไมตอ เหรอ” นอ งโอบมอื รอบคอผมแลว ถาม โฮก เลือดกําเดาผมจะไหล

“ครีมไมสบายอยู นอนเถอะ” ผมขมอารมณตวั เองแบบสุดๆ แลว จับนอ ง
นอนลง แตดูทานองจะไมพอใจครับพลิกตัวเองขน้ึ มานอนทับอกผม

แลว มองตาแปว

“ไมเ ปน ไรหรอก ตรงน้ีมันตน่ื แลว น่ี” นอ งลูบลงไปที่ตําแหนงเสยี่ งตรง
กางเกงผม แลวก็ย้ิมเจาเลห มันนา นกั เสนความอดทนผมขาดในทันที

ผมจับตัวนองพลิกกลับลงไปนอนบนเตยี งแลวเริ่มจูบไลลงมาตามคอ

“ยั่วพน่ี ะ เดยี๋ วนีย้ ่วั นะ” ผมกระซิบขา งหู แลวถอดเสื้อนองออก แตพอได
แตะโดนตวั ตรงๆ ก็เกิดกังวลขนึ้ มา ก็ตัวนอ งมันรอ นมากเลยนีค่ รับ

เกิดเปนไขซ้ําซอ นไมห าย ผมขาดใจตายพอดี พอผมชะงักการกระทํา นอ ง
กลับเอื้อมมือมาถอดเส้ือผมแลว ยกเอวตวั เองขน้ึ มาเสยี ดสีกับของผม

ขึ้นสิครับ อารมณขึ้นปรี๊ดเลย

“ไมท าํ เหรอ” หนา ตาใสซื่อไมเขา กับการกระทําเลยครับ อยา งนเี้ ขาไม
เรียกปว ยแลวดอื้ แตเปนปวยแลวยวั่ ตางหาก ! และผมมันเปน พวกยั่วข้ึน
ซะดว ย

“หๆึ ” ผมหวั เราะในลาํ คออยา งชอบใจ ผมชอบจริงๆเวลานองยัว่ ผมแบบน้ี
ตามใจนองก็แลวกัน ผมจดั การถอดกางเกงนอ งออก

แคผ มแตะตรงไหนตวั นองก็สะทานไปหมด ยังมาครางอือๆ ขางหผู มอกี
สติผมเลยหลุดครับ นาทีนี้ขอฟดกอนก็แลว กัน

ผมไลมือมาตามลาํ ตัวกอนจะลงไปหาชูครมี นอยที่อยูดา นลาง

“อะ พฟี่ องดูว ออื ~” ผมละชอบมองนองเวลาน้ีจรงิ ๆ ตาปรือๆ หนาแดงๆ
ไหนจะเสียงหวานๆน่อี ีก ทาํ เอาผมหลงนองแทบบา

ผมรูดชูครีมนอยข้ึนลงเร็วๆ เรงจังหวะขึน้ เรื่อยๆ พอของในมือผมจะกระตุก
ผมก็ขยับไปจูบปากนอ ง ชูครีมก็ครางอือในลําคอ

แลว ก็... หลับ หลับครับ !! หลับเฉยเลยอะ

“ชคู รีม !!” ผมสะกิดนอง อะไรอา สบายตวั แลว หลับเฉยเลย

“ออื ” นองขยับตัวหนผี ม ไปซุกอยูกับหมอนแลว ผมช็อคไปเลย เด็กใจรา ย

ทําใหผมอยากแลว จากไป ฮือ ผมจะบาตาย

“ชูครีม หลับแลว เหรอ” ผมยังเพียรพยายามไปจูบตามหนา ตามคอ แต
นองไมมีปฏิกิริยาตอบรับ นอนหายใจสม่าํ เสมอไปแลว หลับจริงจัง !

แลวจะใหผมทําอะไรกับคนหลับสนทิ แบบนี้เนี่ย ผมทําไมไ ดหรอก ผม
อยากจะรองไหซะจรงิ ๆ แลวฟองดวู นอยของผมจะทํายังไงละ !! โฮ

-------------------------------------------------------
37 :: ไมส บายใจ

ผมตื่นขึ้นมาอีกที มองไปรอบๆตวั ก็ไมเหน็ พ่ีฟองดวู  ผมก็ไมช อบใจ ไหน
บอกวา จะไมไปไหนไง หนผี มอีกแลว

พอคิดนํา้ ตามันกไ็ หลพรากออกมาพรอมเสียงสะอืน้ พอผมเริ่มรองไหไ ปไม
ถึงนาที ประตูหองก็เปดออก พรอมกับพ่ีฟองดูวทวี่ ่ิงเขา มา

“ต่ืนแลวเหรอ รองไหทาํ ไมครับคนดี” พี่เขาตรงดิ่งมากอดผมไวกอนเลย

“ไหนบอกจะไมไ ปไหนไง ฮึก แคก !!” ผมรสู กึ เจ็บคอมากเลย เสียงก็เร่ิม
หายไปแลวดว ย ผมไอตอไปอีกสกั พัก พ่ฟี องดวู กร็ ีบเอานํ้ามาใหผ มดื่ม

“พีไ่ ปทาํ กับขา วให ไมร องไหนะ ทาํ ไมรองบอยจังเลย” เขาเอามอื มาเช็ด
น้าํ ตาใหผม แลวรับแกว คืนไป อยูดๆี ผมก็ดันรองไหตออีก

ผมกลัวเขาจะราํ คาญท่ีผมรอ งไหอยูได แตผมก็หยุดไมได ผมเบอ่ื ตัวเอง
จริงๆ

“อาวๆ พีไ่ มไ ดดุครีมนะ โอ มาหอมทีเรว็ ” เขากอดผมแนน แลว หอมแกม
เบาๆ ผมอา ปากจะพูด แตแ ลว ดันไอแทน

พอจะพูดกไ็ อ ผมหงุดหงิดมาก เลยรองไหอ ีก

“กนิ นาํ้ เยอะๆ เจ็บคอมากไหม ไปหาหมอกันไหมครับ” พี่ฟองดูวม องหนา
ผมอยา งกังวล แตผมสายหนาทันที ไมเอาอะ ไมเ อาหมออะ !!

“ไมไ ปก็อยาด้ือ อยารอ งไห มันจะทําใหเราไขข ึ้นแลว ก็ปวดหวั นะรูไหม นั่ง
รออยูน่ี เด๋ียวพีไ่ ปเอาขา วตม มาให” เขาลูบหวั ผมเบาๆกอนจะเดินออกไป

ผมทน่ี ั่งอยูคนเดียวเลยพาลคิดไปถงึ เรื่องเมอื่ วาน ตอนที่คุยกับยยั ณดา
อะไรนน่ั แหละ เมื่อวานผมแคเ ห็นโทรศัพทพี่ฟองดูวดัง

แลวผมราํ คาญก็เลยรบั ให

( ฮลั โหล ท่ีรกั ทําอะไรอยูคะ ) ผมแทบทาํ โทรศัพทรว งลงจากมือทันทที ี่
ไดยิน

“...คุณเปนใคร” ปากผมไวกวาความคิดถามออกไปกอนเลย

(.. เอะ แลว คุณเปนใครคะ ทําไมมารับโทรศัพทฟ องดูวละ )

“เปน เมยี ” ผมพูดเสยี งหว นอยางไมพอใจ ปกติผมควบคุมอารมณไดด ีกวา
น้ี แตตอนนผี้ มควบคุมอะไรตัวเองไมไดเ ลย รองไหจนตัวผมเองยงั รําคาญ

( โอะ โอ คนนี้น่เี อง ท่ีทาํ ฟองดูวเบ่ือจนตอ งมาหาณดา )

“วาไงนะ !! ” ผมยอนอยางไมเช่ือหูตัวเอง สมองผมเร่ิมทํางานอยา งหนัก

ณดา.. เสยี งผูหญิงที่ลอดมาตามโทรศัพทว นั นน้ั น่ีพี่ฟองดูว... น่เี ขา....

( ก็ไมว า ไง เขาคงเบ่อื เดก็ ๆอยา งแกแลว เจียมตวั ซะบางเถอะ )

ปกตผิ มคงจะสวนคืนไปแลว แตตอนน้ีผมเกิดไมมัน่ ใจขน้ึ มา เขาเบือ่ ผม
จริงเหรอ ? เพราะผมมนั งเ่ี งา ใชไ หม เขาเบอื่ ผม กเ็ ลยตองไปหาเธอใช
ไหม..

( อาว เงยี บไปเลย แทงใจละสิ จะบอกใหนะ วา ฉันทาํ ใหเขาพอใจได
มากกวา เธอ ไมงั้นเขาคงไมหนีมาหาฉันหรอกใชไหม หึ )

“เงยี บนะ” ผมไมอยากฟงแลว ผมไมรูจ ริงๆ วา มันจริงอยางท่เี ธอพูดไหม
ผมไมอยากคิด ...อะไรทั้งนนั้ เลยกดวางสายเอาเสยี ดอ้ื ๆ

พอดีกับท่ีพ่ีฟองดูวออกมาจากหองน้าํ ผมกเ็ ลยโวยวายใสเขา แตท ําไป
ทาํ มา ผมก็กลัวเขาจะรําคาญผม เบื่อผมจริงๆ

ผมก็เลย..ยว่ั เขาสักหนอ ย แตไหงผมจําไมไ ดเ ลยวาเราเออ ชะชะชา
กนั อืม...

“คิดอะไรอยู ขาวมาแลวครับ” พี่ฟองดูวเ ดินถือถาดมาวางท่ีโตะ แลว หยิบ
ชามขา วมา ทาํ ทา จะปอนผม ผมจอ งหนา เขาดว ยความรูสึกหลากหลาย

ผมอยากจะเชื่อ วาเขาไมไดมอี ะไรกับยยั ณดาอะไรน่ี แต. . แตถา เกิดเขา
หลอกผมละ ถา เกิดผมเปนแคไ อโ งท ่ีถูกหลอกละ ผมจะทาํ ยังไง

“รอ งไหอีกแลว พ่ีบอกวาอยา รองไง เปนอะไรอีก หอื ” เขาเอ้ือมมือมาลูบ
แกมผม ผมไมไดอยากรองสักหนอย แตมนั รองออกมาเอง

ย่งิ ผมอยากใหม นั หยดุ ก็เหมอื นมันจะยิ่งไหล ยิ่งผมมองคนตรงหนา ก็
เหมือนวาจะย่ิงรอ ง

“พี่ฟองดูว ฮึก” ผมพยายามกล้ันสะอื้น

“วา ไงครับ”

“พ่ี.. พี่เบ่อื ครีมไหม” ผมถามแลวก็สบตากับเขา ในใจมันเกิดส่นั ขน้ึ มา

“หือ ไมมีทาง คิดอะไรนะเรา ทีร่ องไหน่เี พราะคดิ เร่อื งนเ้ี หรอ ตวั แสบ”

“กค็ รีมนาราํ คาญน่ี ใชไหม? ครีมงอแง เอาแตใจ ฮกึ พี่บอกความจริงมา
เถอะ ครีมไมอยากคิดไปเองนะ ฮกึ แคกๆ”

ผมเช็ดนํ้าตาตวั เองท่ีพากนั ไหลออกมา ทําไมคนตรงหนาถึงไดมอี ิทธิพล
กบั ผมขนาดนี้นะ แคคดิ วาเขาจะไมตองการผมอีกตอไปแลว

ผมกก็ ลัวขึ้นมาจับใจ อาจเปนเพราะผม.. ไมเ คยไมต องการเขา ผมไมรวู า
เขากลายเปนสวนหน่งึ ในความคิดของผมไปตั้งแตเ มือ่ ไหร .

“ทาํ ไมถงึ คิดอยางน้นั ละ พี่ชอบนะที่ครีมงอแง ท่ีครีมเอาแตใจ ที่ครีมรา ย
พ่ีรักทุกอยา งทีเ่ ปนชูครีมคนน้ี” พี่ฟองดูวพูดดวยน้ําเสียงอบอุน

แววตาที่มองมาไมมีว่แี ววของการโกหกเลยสักนดิ อยูดีๆผมกเ็ กิดอยาก
กอดเขาข้ึนมา ผมก็เลยขยับตัวเขา ไปใกลๆแลวกอดคนตัวโตเอาไว

ผมเชอื่ เขาไดใ ชไหม ผมควรจะเช่ือใจเขา

“ออนนะ หึๆ กินขาวกอนเถอะ เด๋ยี วเย็นหมด” พเี่ ขายิ้มใหผม ผมก็ยม้ิ ตอบ
แลวยอมกนิ ขาวท่ีพ่ีเขาปอ นดีๆ

แลว ก็กินยาท่ีเกลยี ดแสนเกลียดโดยไมโวยวายอะไร แตทาํ ไมเหมือนลึกๆ
ในใจของผมมันยังคงเคลือบแคลง

ผมพยายามลืมทกุ อยางท่ีณดาพูด บางทเี ธออาจจะแคปนหวั ผม หลอกให
ผมไมไวใจพ่ีฟองดูว

“วันน้เี ปน เด็กดีจัง รักนะครับ” เขากระซิบขางหูแลวจูบผมเบาๆท่ีหนาผาก
กอนจะเดนิ ออกไปเกบ็ จาน

..รักนะครับ เสยี งของเขายังดังอยูใ นหูผมซา้ํ ไปซํ้ามา แตท ําไมตอนนผี้ ม
ถึงไดรอ งไหละ ทาํ ไมผมถึงรูสกึ เศราอยา งนี้....

“วา ไง ไอตวั เล็ก เฮย !” อยดู ๆี ประตกู ็เปดออกพรอ มเสยี งทีผ่ มคุนเคย ผม
รบี หันหนาเขาหาหมอน แตคงจะไมทัน สีน้าํ ที่เพ่ิงเขา มาเห็นเขา ซะแลว

“ชูครีม.. เปนอะไรรึเปลา ” สีนํา้ พูดเสียงเบา ไดยินเสียงปดประตูหอง กอน
จะรูสึกถงึ นํ้าหนักที่กดลงมาขางๆผม ผมยังนอนนง่ิ ไมอยากพูดอะไรท้ังน้ัน

“น่ี...” สีน้ําเรียกผมกอ นจะเงยี บไป แลวผมก็รูสึกถงึ มือที่กอดผมจาก
ดานหลัง

“ไมตอ งเลา กไ็ ด แตจะอยูเ ปน เพอื่ นนะ” เทานน้ั แหละครับ บอน้ําตาผมแตก
เลย ผมพลิกตวั เขาหาสีน้าํ แลวกอดมันไว

แลว คอ ยๆเลาเรอื่ งทผี่ มเครียดๆอยูใหมันฟง

“หึ คิดมากนักนะ” มันเขกหัวผมแลวย้ิมเม่ือฟงจบ ผมก็สูดนํ้ามูกมองหนา
มัน

“กเ็ พราะพี่ฟองดวู สําคัญ ครีมกเ็ ลยคดิ มากนี่” ผมสะอ้ืนนิดๆ

“พ่เี ขาทําใหแ กขนาดนี้ ยังคิดไปเองไดอีกวาเขาไมร กั เขาเบ่ือ ถา เปน
อยางนั้นจรงิ พี่เขาจะมาน่ังเฝาไขครีมทําไม หือ ไดน อนรึเปลา ยังไมรูเลย”

“เหรอ.. พี่ฟองดวู ย ังรกั ครีมใชไหม” ผมถามสีน้ําเหมือนหาที่พึง่ สีนาํ้ มันก็
ยิ้ม

“อยาไปฟงใครๆ ฟง หัวใจตวั เอง จะปากใครๆบรรเลง ไมตองใสใ จ” สี
นํา้ มันรอ งเพลงข้ึนมาหน่ึงทอนแลว ก็ขย้ีหัวผม

“ม่ันใจในตวั เองหนอย ชูครีมแสนแสบคนเดิมไปไหนกันห้ือ อยูดีๆก็ยอม
แพเอาเสยี ดอ้ื ๆไดไง ถา กลวั พ่ีเขาจะไมรัก กท็ ําตวั ใหนารักเขาไวสิ”

“อื้อ” ผมพยักหนารับ ยังไมทันไดพูดอะไรตอพ่ไี อแดดก็เปดประตูเขา มา

“นอ ยๆหนอย มานอนกอดกันแบบนี้ กลับไปจะโดนไมใ ชนอ ย” พ่ีไอแดด
พูดแลว สงสายตาเจา เลหใหสีนํ้า พาลใหผมหนา แดงไปดวยเลย

“ขี้หงึ !” สีน้าํ ยน จมูกใสพ่ีไอแดด แตก ็ยอมลุกขึ้นจากเตยี ง เอามือวดั ไขผม
ดูนดิ หนอ ยแลวกย็ ิ้มพอใจ

“ตวั ไมรอ นมากแลว น่ี พกั ซะนะ พอหายดีแลวลุยใหเต็มท่ี ! แวะมาเยี่ยม
แปปเดยี ว เดยี๋ วไปเรยี นตอแลว มีอะไรโทรมานะ อื้อ อยาดึงสิพ่ีก็”

มนั ยนื พูดกับผมจนพี่ไอแดดมาดึงๆตัวมนั ออกไปทางประตู นา รักดีครับคนู ้ี

ทําเอาผมย้ิมได

“ไปนะครับ หายเร็วๆละ” พ่ไี อแดดสง ยิ้มหลอมาใหผมหน่ึงซีน กอนจะ
ออกไป

แลว ฤทธ์ิยาก็ทําใหผมเริ่มงว งจนเคล้ิมจะหลับ ผมรูสึกวา มีคนมาสวมกอด
ผมไว ออ มกอดที่อบอุนและปลอดภัย ทาํ ใหผมหลับไปในที่สุด

……………………………………………

( :: ฟองดูว :: )

ผมกาํ ลังงงกับทา ทางคาดค้ันเอาความผิดท่ีชูครมี ทาํ กับผม มันเหมือนวา
ผมไปทาํ อะไรรายแรงไวแลวไมยอมบอกนอง ทาํ ใหนอ งเสียใจมากๆ

แตที่แนๆ ผมไมไดมคี วามรูสึกเบ่ือ หรอื ราํ คาญนองเลยสักนิด ไมวา เขาจะ
ทาํ อะไร ผมก็เหน็ วามนั นา รักไปซะหมดน่นั แหละ

เพราะผมอยากใหนองงอแง ผมอยากใหนอ งเอาแตใจ เพราะนน่ั
หมายความวานองอยูกับผมแลว สบายใจพอที่จะเปน ตัวของเขาเอง

ตอนที่ชูครีมคุยกับสีนํา้ ในหอง ผมไมคอ ยไดยิน แตผมรนู ะวา นองรองไห
ผมเลยรอจนสีนํา้ ออกมาแลว อยูถามเขา

สีนํา้ ดูไมพอใจผมนิดหนอยเรือ่ งณดา แตผ มนไ่ี มพอใจสุดๆ ณดาพูดวา ผม
เบื่อนองไดยังไง เธอจะทําใหนองเกลียดผมเลยใชไ หม

ผมเลยตัดสินใจตอสายไปหาโรส บอกใหเธอจัดการตามที่อยากจะทํา ผมรู
ครบั วาโรสไมถกู กับณดามาแตไ หนแตไร

พอผมอนุญาตเธอก็มีนา้ํ เสยี งทีด่ ีใจออกนอกหนา บอกวา ‘รอคําน้ีมานาน
แลว’ เออ.. ผมวา ใหผหู ญงิ เขาจัดการกนั เองดกี วาแหะ

“พี่ฟองดูว กนิ ขาวกัน” ผมลืมตามองชูครมี หลังจากนอนกอดนองจนเผลอ
หลับไป แตแ ลว ก็ตองลุกขึ้นมาน่ังอยา งตกใจ

เพราะนอ งอยใู นชดุ ผา กนั เปอน นองหายแลว เหรอ? ผมรีบเขา ไปจับ
หนาผากนอง ตวั ไมรอ นครบั เปนปกติดี

แลวชูครมี ก็ยิ้มหวานให เลน เอาผมใจสั่นเลยนะเน่ยี

“ครีมทําขา วเย็นให จะกินขาว หรือกินชูครีมกอนดีครบั ” นองพูดเหมือนจะ
ลอเลน แตขยับเอามอื มาโอบรอบคอผม ผมทีเ่ พ่ิงตื่นยังมึนๆอยู

ตามไมทันครับ วา ทาํ ไมอยูดีๆชูครีมลุกข้ึนมาเอาใจผมทําไม

“แลว ถา กินชูครีมกอนจะเปนอะไรไหมครับ” ผมรวบเอวนองเขา มาชิดแลว
กมลงหอมแกมนุม ถงึ ผมจะงงๆ แตตอมหื่นผมทํางาน 24 ชวั่ โมงครับ หึๆ

“ไมเปน ไร แตเด๋ียวปวดทองนะ” นอ งเอาจมกู มาคลอเคลียกับแกม ผมแลว
พูดเสียงเลก็ เสยี งนอย มันเข้ียว อยากฟดคน !!

“กนิ ขา วกนั จุบ” นองเขยงเทามาจุบผมแรงๆ แลว มุดออกจากแขนว่ิงลงไป
ขางลา งในชวั่ พริบตา ทอี ยางนี้ละไวชะมัด ผมเลยเดินตามลงไป

เหน็ นองตักขา ววางไวใ หเ รียบรอ ยแลว ฉกี ย้ิมทะเลนใหผม หายแลวก็ซา

เลยนะ ผมก็กนิ ขา วไป คาดโทษไป เด๋ียวคืนน้ีละ ไมตอ งนอนแนๆ หึๆๆ

…………………………………………….

( :: อาทิตย :: )

ผมอยากออกจากโรงพยาบาลไวๆเหลือเกิน ไมใชอ ะไรหรอกครับ ไอเดก็
เวรหนา ต๋ีมนั มาเย่ียมผมอยไู ดทุกว่ีทกุ วนั

จนคุณพยาบาลแซววา ‘ รกั กันดีนะคะ ’ ผมจะรีบปฏิเสธแตไมไ วเ ทา ไอ
โบทมนั หรอก มันรีบย้มิ รบั หนาช่ืนตาบาน

แลว ไปโมกับนางพยาบาลซะงน้ั ผมไดแตจ องมันตาเขียว

“จองทําไม คิดถงึ เคา เหรอตวั เอง” ดูมันครับ นา ถีบไหมละ

“เบอื่ ” ผมพูดลอยๆ แตตั้งใจดา มนั น่ันแหละ

“กนิ แอปเปลไหม เดยี๋ วปอกให” มนั ไมไดสนใจเลยครับ ยิ้มนาระรื่นไปหยิบ
แอปเปลที่มันเอามา แลว นัง่ ปอกใหผ ม ยงั มีหนาทําเปน รูปกระตาย

แอบแบวเปนบา ปอกเสรจ็ ก็ยื่นมาตรงหนาผม แลว ทาํ ตาปริบๆ พอผมจะยืน่
มอื ไปจับก็ชักมือออก

“เอามา ตกลงจะใหกินไหม” ผมพูดเสียงหว นอยางหงุดหงิด

“อาปากสิ ปอนนะ” มันทําเสียงชวนขนหัวลกุ

“ตลก ไมกินกไ็ ด” ผมไมอยากทําอะไรปญ ญาออนแบบมาน่ังปอนกันกับ
ผชู ายตัวโตๆแบบน้ีอะ มันสบตาผมแลวเอาแอปเปลเขา ปากตัวเอง

ผมไมสนใจหรอก มันคงกินเองไปแลว แตไ มครับ มนั ปน ข้นึ มาบนเตียงทาํ
เอาผมแทบตาเหลือก

“ไอโ บท ! ไอบา ทาํ อะไรวะ ...” มนั จูโจมเอามือมาจับคางผมไวแ ลวยัด
เยยี ดไอแอปเปลกระตา ยโรคจิตใหผ ม ยังจะย่ืนหนา เขา มาซะเกือบชดิ

แตผ มรีบกัดแอปเปลแลวเคยี้ วๆกอ น โอย หัวใจจะวาย

“กแ็ คน้ี” โบท ยักไหลแลวกลับลงไปน่ังขางเตียงเหมอื นเดมิ ไอเด็กนี่มนั นา
กลัวจรงิ ๆครับ ทําอะไรปปุ ปบตามไมทันเลย ผมกลัวมันจะบาขน้ึ มาอีก

เลยยอมนัง่ กินแอปเปลท่ีมันปอ น มนั ก็ย้มิ พออกพอใจเสียเหลอื เกนิ นา
หมันไสเ ปนบา เลยโวย ยย

“เชด็ ตัวคะ เออ คุณโบท จะเช็ดเองรเึ ปลาคะวนั น้ี” นางพยาบาลก็ดใี จหาย
สนทิ กับมันเหลอื เกิน คือ ยงั มีแผลบนตัวผมอีกหลายแหงทโ่ี ดนนาํ้ ไมไ ด

แลว พอพยาบาลจะเช็ดตวั ไอเ ดก็ บา นี่ก็บอกวาจะเช็ดเอง เพราะมนั หวงผม
ผมแทบกระโดดกัดหูมัน กนิ ยาฆาหญา มารไึ งวะ !!

ทแี รกผมไมยอมหรอก แตมันกไ็ วเปนลิง พูดนํ้าไหลไฟดับแลวหลอกลอ
คุณพยาบาลใหออกไป แลวก็มาจัดการผมซะเอง เออะ !

อยาคดิ ลึกนะครับวามนั ทาํ อะไรผม ก็แคเช็ดตวั ธรรมดา.. ท่ีเออ ออกจะไม
ธรรมดาไปนิด ตรงท่มี ันเช็ดชา เหลือเกนิ

แถมยังชอบยังชอบมาวนๆท่ีหนา ทองผมอีก รายสุดจะทนจรงิ ๆ

“เชด็ เองสิครับ เอาอางมาเลย” โบท มันว่งิ เริงรา ไปหานางพยาบาล ปด มา น
แลว ก็ล็อคประตูหอ ง

เหลือผมกับมนั สองคนเหมอื นเดิม เหมือน 3 วันทผ่ี า นมา

“..กูเช็ดเองกไ็ ด ไมไดเปนงอย” ผมก็พดู เหมอื นทุกวนั มันไมเ คยยอม
หรอก ดอื้ ดานเปน บา แตเอาเหอะ ผมคงอยูอีกแคว นั สองวนั

ผมก็จะรอดพนจากเด็กนรกนี่แลว

…………………………………………….

( :: โบท :: )

ไปๆมาๆ มันก็สนกุ ดีนะครับ ผมวางๆอยดู ว ยชวงน้ี ยังไมไดหางานทําจรงิ จัง
มากวนไออาทิตยนี่กโ็ อเค เขาชอบทําหนา หงุดหงิดใสผ มตลอดเวลา

ยง่ิ ทาํ มนั ก็ยิ่งนาแกลงอะ ดอู ยา งตอนนี้สิ ทําหนา บ้ึงอีกแลว แคผมจะเช็ด
ตัวใหแคนั้น

“ไมตอ งพูดมาก ถอดเสือ้ !” ผมพูดแลวก็จัดการเลยครับ เขาปดมือผมออก
แลว ถอดเอง เอาจริงๆไหม ผมชอบมองหุนเขานะ

ดูก็รูวาดูแลหุนมากๆ ทา ทางเจาชนู า ดู คงฟตหุนไวหลอกสาวๆ เอะ หรือ
หนุมๆหวา อืม แตก็พอๆกับผมแหละ ผมก็ฟตหุนไวจีบหนุมเหมอื นกัน

ถงึ คนทผ่ี มชอบจะไมไ ดสนใจผมเลยกเ็ หอะ โอย คิดแลว มันจ๊ีด

“จะเชด็ ไหม !! เรว็ ๆ หนาว” เขาขมวดคว้ิ มองผม ผมก็เลยสงยิ้มพิฆาตไป
ให แลว เริ่มเอาผาขนหนูไปจุมนํ้า บิดหมาดๆแลว ขยับไปเช็ดตวั

เขาชอบเรง บอกวาผมทาํ ชา กแ็ หม มนั เพลินไปนิดนึง แถมเขาชอบเกรง็
เวลาผมเช็ดตา่ํ ๆดวย สนุกดีครับ

ผมรูนาวาเขาไมไดปลดปลอยมาหลายวันแลว คงจะอึดอัดอยเู หมือนกัน

“ตรงน้ันจะเช็ดอกี นานไหม” เขาจับมือผมหมับ เพราะผมเร่มิ จะเลื้อยไปท่ี
กางเกงแลว แหม มอื มันไปเองงงง แตแลวผมก็คิดอะไรดีๆออก

หองก็ล็อค มานก็ปดอยู เสร็จละ ผมปนข้ึนไปบนเตยี งดวยความไวแสงแลว
กดเขาลงกับเตียง อาทิตยมันทําหนาตกใจมาก เห็นแลวตลกเปนบา

“อยา มาเลน บา ๆนะเวย” มันขผู มเสียงเขยี ว ดแี ตขูแหละ ไมเห็นทําอะไรผม
ไดสักที ผมยิ้มหลอแลวเริ่มแกลงเขาดวยการเอามือไปวนๆอยูแถวหนา
ทอง

“ไมไ ดเลน จะชว ย รนู าวา อยาก” ผมพูดเองเออเอง แลว เล้ือยมอื ไปยังจุด
ยทุ ธศาสตรอ ยางรวดเรว็ อาทิตยมันสะดุงโหยง

“ไอ... ไอ เอามือออก” เริ่มติดอางแลวครับ มือก็พยายามผลกั ผมออก แต
เสียใจดวย ผมนั่งทับขาเขาอยู ดันตอ ไปเถอะ ผมไมสะเทอื นหรอก

“ไอเ ด็กเวร หยุด !! อะ ..” มันพูดไมออก เพราะผมชะโงกหนา ไปเลยี ปาก
มัน หนาแดงข้ึนมากะทันหันเลยครบั

ผมใชจ งั หวะน้นั เรมิ่ เลนกับอาทิตยจ ูเนียร จนมนั มีปฏกิ ิรยิ าโตตอบผม
กลับมา อาทิตยสงเสยี งไมพ อใจ พยายามดงึ มือผมออก

“อยเู ฉยๆเหอะนา” ผมพูดเสยี งนุม แลวขยับตัวไปจูบเขา ท่ีแรกก็ไมยอมนะ
ครบั ขยับหนา หนีพัลวนั แตผ มเริ่มรูดอาทติ ยจูเนียรอยางดุเดอื ด

เขาเลยเผลอครางออกมาเบาๆ ผมก็อาศัยจังหวะนัน้ แหละสอดลิ้นเขาไป
ทันที อมื .. จะวาไป มันก็โอเคนะ จูบแลวเพลินดคี รับ

“อื้อ” เขาสงเสียงนดิ ๆในลาํ คอ ทาทางทรมานแตไมอยากสงเสียง ผมเลย
แกลงเขาหนักข้ึน ดวยการกมลงไปใชปากกับอาทิตยจ เู นยี รซะเลย

“ไอ..โบท ..ฮือ้ ” มันพูดตะกุกตะกกั แลวพยายามแงะหวั ผมออก แตสาย
ไปแลวครับ ผมเร่มิ จัดการเขาทันที จนอาทิตยท นไมไ หว

ปลอยใหผมทําตามใจชอบ จนเขาเสร็จสมอารมณหมายไปเลย

“ตัวเสร็จแลว งั้นตาโบทมั่ง” ผมยมิ้ เจาเลห แลว ขยับไปลูบตําแหนง ท่ีตํา
กวาเดิม อาทิตยเ บิกตาโพลง แลวพยายามถบี ผมออกจากตัว

“ไมเ อานะโวย ! ไมๆๆๆ” มนั เริ่มโวยวาย จนพยาบาลมาเคาะประตู ผมเซ็ง
เลยครับ เลยเช็ดตัวมันจนเสร็จ แลวเอาของไปคืนพยาบาล

เดินกลับมาเห็นมันนอนคลุมโปงไปแลว หๆึ ๆๆ ไมเปน ไร ยงั มีโอกาสเช็ด
ตัวอกี ตั้งหลายรอบแนะ

..เอะ แลวทําไมผมตองจองจะเสียบมันดว ยวะ ทีแรกผมแคก ะจะแกลงมัน
เฉยๆเอง แตไ หงผมถึงมีอารมณรว มไปดวยซะงั้น

.. ผิดที่มันนัน่ แหละ

มันย่ัวผมอะ ! ผมไมผ ิดนะ !!

-----------------------------------------------------
38 :: รุกเตม็ กําลัง

( :: อาทิตย :: )

ผมโคตรจะอายเลยละครับ เกือบเสร็จมันแลว ไง เด็กอะไรไมรู นากลัวเปน
บา วนั นั้นผมก็แกลงตายครับ หลับไปทัง้ วันจนมันกลับบานไป

ผมถึงคอ ยโลงใจหนอย แตพอผมลืมตาตน่ื ในตอนเชา มันก็มานั่งแปน แลน
ยม้ิ ใหผ มอยูขา งๆ

“ต่นื แลว เหรอ เช็ดตวั ไหม?” ดูมันถามครับ ผมอยากกัดลิ้นตายจรงิ ๆ ฮือ

“ไม จะอยูเนา ๆแบบน้แี หละ หวิ ! ส่ังขา วดว ย” ไดท ีสง่ั มันเลยครับ โบท มนั
ก็ยักไหลแลว เดนิ ไปโทรศัพทส่ังขาวใหผม

พอผมกินขา วแลว ก็แอบดอดๆถามหมอทมี่ าตรวจวา ผมจะออกเลยไดไหม
ก็ไดขา วดีมากๆ วาผมพรอมจะออกไปไดแลวครับ

ผมจะไดรอดพนจากไอโบท นี่สักที ดีใจสุดๆ !!

“หนา ตาไมปดบังความคิดเลยนะ อะไรจะดีใจขนาดนน้ั ” โบทพูดขึ้นทันทีท่ี
หมอออกไปจากหอง ผมทาํ เปน ไมสนใจมนั

แตคอ ยๆเลอื่ นตัวเองลงไปนอนแทน แตดันหลับไปจริงๆซะได พอตื่น
ขน้ึ มาอีกทเี หน็ ไอโบทไมอยูครับ ถอื เปนโอกาสอันดี

ผมเลยรีบเปลี่ยนเปนเสื้อผาชุดเดิมขามา แลว รีบออกไปบอกนางพยาบาล
วาผมจะชิ่งละ นะ !!

“เออ คารกั ษาพยาบาลท้ังหมดเทาไหรเหรอครับ ของหอง 504” ผมก็ไป
ถามที่เคานเตอร เหลือบมองไปทางลิฟตอยางระแวงๆไปดว ย

“ทําไมรีบออกจังละคะ แจง คุณหมอรยึ ัง” มาขี้สงสยั อะไรตอนน้ี !!

“อา ว คุณทีเ่ ปนแฟนกับนองโบทนี่ เห็นวา นอ งเขาจา ยคารักษาไปแลวนะ
คะ” นางพยาบาลขาประจําเดนิ ผานมาพอดี เธอเปนคนท่ีจะเช็ดตวั ใหผม

แตโบทมันแยงนน่ั แหละ ผมอยากจะบอกมากเลยวา ผมไมใ ชแ ฟนไอเ ดก็ ตี๋
นี่ ! แตเอะ มนั จายเงนิ แลว ?

“เอะ หรอครับ คือ.. งั้นผม ไปเลยไดใชไหม” ผมมองซายมองขวา

“คะ ไปไดคะ แตว า ทะเลาะกันเหรอคะ ถงึ ไดจ ะหนกี ลับอยางน้ี มีอะไรก็
คอยพูดคอยจากันนะคะ” เธอพูดแลว ยมิ้ อบอนุ ใหผม อยากจะซ้ึงหรอก

แตมนั ไมใ ชอยา งนั้นอะ คุณนางพยาบาล !!! ฮอื แตผมไมมีเวลาอธิบาย
หรอกครับ ผมแคยิ้มแหยๆแลวรีบช่ิงหนอี อกมา

เพราะกลวั วา เจา เด็กนั่นจะโผลมาอีก

แลวผมก็ไดกลับไปใชช วี ิตสงบสุขอยูไดแควันเดียว ไมสิ แคเ ดยี๋ วเดยี วดว ย
ซํ้า เพราะพอผมอาบน้าํ เสร็จโทรศัพทมือถือก็แผดเสียงทันที

จะกดรับแตแบตดันหมดกอน ผมลืมมือถอื ไวท ่ีบานดวย คงมีลกู นองโทร
ตามกันวา ผมหายไปไหน ไมไดติดตอ ใครเลยแหะ

ผมเร่ิมรอนใจรีบเอามือถอื ไปชารจแลว เปดเคร่ือง พอผมเปด สายก็เขา ทันที

“ฮัลโหลครับ”

( รับจนได !! หายไปไหนเน่ีย โบทตกใจมากเลยรไู หม )

ผมสิตกใจกวา ! มันรูเบอรผมไดไ งเนี่ย

( เอา ทาํ เปนเงยี บ อยูหนา บานแลว ลงมาเปดประตดู ว ยนะ )

“เฮย เดี๋ยว !!” ผมรองอยางตกใจ แตม ันตัดสายไปแลว ผมไดยินเสยี ง
เครื่องยนตท่ีหนา บาน

พอเปดผามา นดกู เ็ หน็ รถคันหนึ่งจอดอยูแ ลว โบท มันก็เดินลงมา ผมกลวั มัน
จะผิดไหมอะ โผลม าถงึ บา นเลยวุย

“จะมาเปดไหมครบั คุณ !!!” แลว มันก็แหกปากพรอมแหงนหนาข้นึ มามอง
ผมตกใจรีบวิ่งลงไปหามนั กอ นท่ีขา งบานจะปาระเบิดใสบา นผม

ผมไปยืนอยตู รงหนามนั แตยังมรี ั้วบานกัน้ ไมอ ยากเปดใหครับ ไมนาไวใจ
อยางแรง

“อาวๆ มามองหนา ทาํ ไม เปดประตูสิครับ ยงุ กัดนะ” โบทมันวา

“เปดเพ่ืออะไร ? มีธุระอะไรก็วา มาเลยดกี วา”