ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

จากนน้ั เราก็เวนระยะสกั สองสามวัน ใหพี่ไอแดดและพ่ีฟองดวู แกลง ทาํ
เปน ไปทาํ งานตางจังหวดั เพราะสายพ่ีไอแดดบอกวาพวกมันก็จบั ตาดอู ยู

ผมรูสึกเหมือนอยูในหนังสายลบั จะไปจับผูรายอะไรแบบน้นั เลย พ่ีวาฟ
เฟลก็มีทาทีไมอยากใหผมตอ งทําอะไรแบบนี้

“ตาโต พี่เปนหว งเราจงั ยกเลกิ ดีไหม” มันเขามากอดผมในเชาวันท่ีจะ
ปฏิบตั กิ าร โดยพ่ีฟองดวู ทําเนยี นไปตา งจังหวัดเรยี บรอยแลว

มันแวปจากโฟนมาหาผมที่บานครบั ผมก็กอดตอบมนั ไปแบบออนๆ

“ยกเลิกไมไ ดหรอก แคแปปเดียวเอง เดยี๋ วพีก่ ็จะไดจ ัดการมนั สมใจอยาก
ไง” ผมพูดเสยี งหวาน แตหนาตามนั ดูกังวลมาก

“เฮอ หนกั แนน จริงๆเลย เหน็ ครีมพูดแบบน้ีพ่ีกไ็ มรูจะโนม นา วยงั ไง ถา
ไอรูนรูมันตอ งไมยอมแนๆ ”

“กอ็ ยาใหพี่รูนรสู ินะ พวี่ าฟเกง อยูแลว เกงและหลอดว ย” ผมยิ้มแลวจับ
แกมมันดึงเลน แมตอ งเขยงจนเมือ่ ยก็ตาม

“ครับๆ ดูแลตวั เองนะตาโต”

“ครับผม” ผมตะเบะแลว เราก็หัวเราะใหกัน สักพักพี่วาฟเฟลก็
ออกไป รายน้นั ตองไปเปดรานตามปกติ ผมกเ็ อาอาหารไปใหแมว

พวกมันเริ่มโตข้ึนแลว เขา หองน้าํ เองไดแลวดว ย

“เม้ียว~” พวกมันสงเสียงเล็กๆนา รกั แลวคลอเคลียอยกู ับตวั ผม

“เปน กําลงั ใจใหแมดวยนา~” ผมพูดเลนแลว ยิ้มขาํ ๆ คุก ก้กี ับเยลลก่ี ็มอง
ตาบอ งแบว แลวสงเสียงเหมือนขานรับ

.
.
.
ใครวาผมไมก ลัวละครับ.. ผมก็กลวั เหมือนกันนะ ย่ิงเห็นท่โี ฟรมันทาํ กับ
นอ งชายแทๆของตัวเองซะขนาดน้ัน ผมท่เี ปน คนอ่ืนมันจะออมมือหรือไง

เวลาผานไปอยางรวดเร็วจนถงึ ตอนเย็น ผมไปเลนท่ีคอนโดสีนาํ้ ตง้ั แต
เที่ยง พอใกลค่ําเราก็หาเส้ือผา ใสก ัน เปนชุดทฝ่ี ากทชชี่ซอ้ื มาให

ไมไดบอกหรอกครับวาจะเอาไปทาํ อะไร มนั กค็ งนึกวาเอาไวใ สใหเ หลา
บรรดาสามขี ี้หวงดู ถา พีไ่ อแดดกับพี่ฟองดูวมาเหน็ จะโกรธไหมเนยี่

“ส้นั อะ” สีน้าํ บนแลวดงึ ๆขากางเกง มนั เปน กางเกงยนี สขาสน้ั ครับ สั้น
กวาปกตทิ ี่พวกผมใส ยงิ่ อยกู ับพวกพๆ่ี เขาแลว ขาสั้นธรรมดากย็ ังไมได
แตะ

ถา ขาส้ันระดับน้ี อยาหวังเลยวา พวกพ่ีเขาจะใหเ ราใส ผมก็หววิ เหมอื นกัน
นะครับแบบนี้อะ

“เอานาๆ” ผมปลอบใจมันและตัวเอง หยิบเสอ้ื เส้ิตสีขาวมาใส เวลาแสง
สองมันจะดูบางๆ แตถา ไมโดนแสงก็ปกตินะครับ

สีนํ้าก็หยิบเสื้อแขนยาวท่ีไหลกวางมาใส มันนา รักมากในชุดแบบน้ี เห็น
แลวอยากกระโดดกอด

พอพวกผมแตงตวั กนั เสร็จก็รอเวลาประมาณ 5 ทมุ แลวคอยออกไปที่
ผับ เพราะพวกนั้นมนั มาดึกครบั พวกเราเลยตองไปดึกกวา เพ่ือจะได
เดนๆ

ตอนตรวจบัตรเกอื บไมไดเขา ซะแลว น่ีพวกผมหนา เด็กขนาดนัน้ เลยรึ
ไง ผม 20 แลว นา ผมมองไปรอบๆกอนเขา ก็เหน็ รถที่พ่ีไอแดดบอกวา
จะเอาใช

เห็นเงาคนอยูในนั้น แตไ กลเกนิ กวาจะมองออก พวกผมไมไดพกอะไร
แบบเครื่องดักฟงหรอกนะครบั เพราะถา พวกมันเจอผมกับสีนํา้ อาจซวย
หนัก

เลยมากันแตตัวจรงิ ๆ ใหพวกพเ่ี ขาคอยรอสอดสองกนั อยูทที่ างออก

“เราจะเดินไปตรงไหนกันดี คนเยอะจัง” สีนํ้าขมวดคว้ิ ดูทาคงหนวกหู
เสียงเพลง ผมตองใชความพยายามอยา งมากในฟงมนั พูด ปวดหัวเลย
ครบั

ไอผมกไ็ มเคยมาซะดวย ไดก ลิ่นบุหรีก่ ลน่ิ เหลาม่ัวไปหมด จะเปน ลมแลว
เน่ยี

“มากันสองคนเหรอครับ” ไอพวกทีไ่ มใชเปาหมายดนั เขามาทักซะงน้ั สนี ํา้
กด็ ึงผมออกมาจากตรงนั้น แกลง ทําเปนไมไดยนิ ไปครับ

ยืนแคแ ปปเดยี วคนเขามาทกั กันใหร ่ึม ผมกับสีนาํ้ ก็แสนจะรําคาญ ตองมุด

ตวั หลบไปเรอ่ื ยๆ

“เราไปตรงฟลอรเถอะ จะไดเ ดนๆ และคงไมค อ ยมใี ครเขามาทักดวยมงั้ ”
ผมเสนอความคิดเห็น ตองพูดประมาณ 4 รอบกวาจะเขาใจกัน

คนเยอะมาก เราตองมองกันตลอดเวลาเพราะกลัวพลัดหลงครับ แถมไอ
บา ทไี่ หนก็ไมรูมากระเซะผมอยไู ด อยากจะยกเทา ถีบมันจริงๆ

ผมมองสนี ้ําไปดวยมองรอบๆไปดว ย พยายามทําใจไมโวยกับไอคนที่มัน
พยายามจะลวนลามผมซะเหลือเกิน อยา ใหฟวสขาดนะ

“เพี๊ยะ!” ผมตบมือมันออกไปอยา งแรง เพราะไอคนที่ยืนขา งผมมนั ดันเอา
มอื มาลบู ขาผมอะ โอย ขยะแขยง !!

“แคน ี้ก็ตองตีดว ย” มนั พูดแลว ขยับเขามาใกลผ มอีก ผมก็ถอยไปขา ง
หลัง แมง หนา หื่นมากอะ

“มีเร่ืองอะไรรึเปลา ครับ” เสยี งคนุ ๆที่มาพรอมกับมือที่สอดเขา มาโอบเอว
ผมทําเอาผมตกใจ โฟร.. มันโผลมาแลวครับ!!

“อะ อา ว คนของแกเหรอ” ไอน นั่ ทําหนาซีดแลวก็ขยบั หนีออกไป ผมมอง
ไปทางสีน้ําก็โดนไอหวั แดงนามวา โจกําลงั เล้ือยอยูเลยครับ อา ก !!

“ปลอย...” ผมพูดน่ิงๆ พยายามแกะมือมนั ออกจากเอว ผมตองพยายาม
ทําตัวใหเ หมือนเดิม มันจะไดไมผดิ สังเกตุ ผมรูวา ถงึ ผมตอ ตา นมนั

มนั ก็ไมปลอยผมหรอก แลวมนั ก็พสิ จู นขอ สันนษิ ฐานนั้นดว ยการดึงผมเขา
ไปจนชิดมือลอ็ คอยทู ่เี อว แลว กมหนา ลงมาหา

“ทาํ ไมวนั น้ีถงึ ไดมาทีน่ ่ีละ เน่ีย นอกใจสามี เปนเด็กไมดเี ลยนา ” มันพูดไป
กเ็ อาจมกู มาคลอเคลยี กับแกมผมไป

“แลวมันเก่ียวอะไรกับนาย” ผมพยายามผลัก โอย เหน่ือยอะ แรงเยอะ
ชะมัด

“ปลอ ยเพือ่ นผมดวย” สีนํา้ ทหี่ ลดุ ออกมาจากโจไดเดินมาหาผม แตไอหัว
แดงน่ันก็ตามมาประกบตดิ อยูดี

“อยา ทาํ หนา ดสุ ิครับ เรามาทาํ อะไรสนุกๆกนั ดีกวา” มันย้ิมใหสีนาํ้ กอนจะ
หันมาทาํ ตาวาวใสผ ม ขนลุกเหอะ

“ใครอยากเลน กับนาย” ผมลับฝปากไปกอน ยังคิดไมอ อกวาจะเนียน
คลอยตามยังไงดี

“ยงั ไงก็ไปไหนไมร อดหรอก ทําไวแ สบนกั นะ” มันกมลงมาใกลอ ีก ผม
เอยี งหนาหนีจนคอจะหมุน 180 องศาแลว เน่ยี

แตแลวสนี าํ้ ก็กระชากผมออกมาไดก อน ผมแทบจะรองไชโยตอนหลุด
ออกมาได

“มาเจอพวกเราอยางนี้แลว คิดวา จะไดกลับไปงายเหรอ หืม” ไอหวั แดง
เอานวิ้ มาไลขางแกมสีนาํ้ พวกผมก็ถอยออกอัตโนมัติ

ผมมองหนาสีนาํ้ สีนํ้ากม็ องหนาผม กลุมพวกมันก็มายืนเปนแบ
คกราว บอกใหรวู า หนไี ปก็คงจะไมรอด แตก ็ไมไดกะจะหนีอยูแลว ...

“มาดื่มกันสักหนอยเปนไง” โฟรมันยกยมิ้ แลวจับขอ มอื ผมแนน ผมรีบควา
สีนํา้ เอาไว เราสองคนเลยโดนลากเขาไปนง่ั ในมุมหน่ึง

ตาย.. ผมกนิ เหลาไมเ กง นะครับ พูดวาไมเ คยกนิ เลยจะดกี วา อะ

“ทาํ ไมตอ งกิน” สีน้ําพูดเสียงแขง็ เมอ่ื แกว มาวางลงตรงหนา ตอนน้ผี ม
เกาะสีนา้ํ ประหน่ึงโคอาลา เกาะตนยูคาลิปตัส

“จะกนิ ดีๆ หรอื ตองใหทําอยา งอื่นกอนละ” ไอโจมันขยับเขาใกลสีนา้ํ จน
แทบจะสิงไดแลว ผมเลยเอ้ือมมือไปผลักอกไอหัวแดงออก

“โฟร เก็บเดก็ มึงหนอ ย” พอส้ินคําผมก็ถูกกระชากออกหางจากสนี า้ํ
ทนั ที ใครเปนเด็กมันวา เคืองนะเน่ยี

“กินหนอ ยนา” มันเอาแกว มาจอปากผม มันใสอ ะไรไวแนๆอะ ถึงขนาดจะ
กรอกปากกันแบบนี้ ใหตายผมกไ็ มกินหรอกครับ

“ใสย าละสิ ไมมีนํา้ ยาหรอื ไง” เฮย ผมตกใจหันควับเลย สีนาํ้ มันกลา พูด
มากอะครับ ไอโ จมันชะงัดไปนิดนึง กอ นจะยิ้มออกมา

“โอเค งั้นไมตองกิน อยากรูใชไ หมวามนี าํ้ ยาหรือไมมี มาน!ี่ !” มนั
กระชากสีนา้ํ ไปแลวอะ ไมไดนะ !!

“จะไปไหน~” ไอโฟรด ันดึงแขนผมไวอีก ไอแวน ไอเ ลว โอยย ทาํ ไง
ดีๆๆ

“ก็ไปตามสนี ้าํ สิ” ผมพยายามสะบดั ๆออก ตามองตามสีนํ้าไปดวย เห็นวา
ออกทางประตกู ็พอโลงใจไดบา ง

“พวกน้ันไปที่ไหนกัน ไมรูเ หรอ จะเอาดวยหรอื ไง”

“ทาํ ไม!! ไปโรงแรมหรือไง ไมเ ห็นจะกลัว” ปากหมาซะงั้น ผมพยายาม
ดึงแขนออก มันกเ็ ลยลกุ ขน้ึ แลวลากผมตามไป

“ปากดีนะ อยากรูนักวา อยางอื่นจะดีสักแคไหน” มนั ฉุดกระชากลากถูผม
จนออกไปขางนอก ไมกลามองไปทางไหนเลยครับ

กลวั มันจับสังเกตได แคพยายามถว งเวลา ดีดดิ้นเล็กนอ ยจะไดเ ปน ท่ี
สังเกตุ

“อยา ด้นิ ใหม าก ไมง้ันจะเจอดี” มันเริ่มพดู เสยี งต่าํ แลวครบั กลวั มนั
ตอย เลยผอนแรงลงนิดนึง มันก็ดึงผมไปขน้ึ รถปดประตู

ผมสนั่ เล็กๆ กลัว.. ไดแ ตภาวนาวา ขอใหไ มผ ิดแผนทีเถอะ

สกั พักรถก็จอด ไมไดจ อดที่โรงแรมครับ แตเปน บา นหลังโคตรใหญ เห็น
สีนํา้ ขนื ตัวอยูท ี่หนาบาน สวนไอโจก็จับสีนํ้ารวบตวั อุมเขา ไปแลว ครับ

ผมก็โดนอุมเหมือนกัน มันคงกลวั ผมวง่ิ อะ ผมก็ดิ้นไปตามเร่ืองตามราว
ครบั ใหมนั หนักเลน

“เอา เกงนกั นะ เจอของจริงหนอยละกนั ” มันโยนพวกผมลงบนเตยี ง ผม
รบี ขยับไปเกาะสีนาํ้ มันกต็ วั สั่นนิดๆเหมอื นกัน

“เฮย ปลอยนะ !!” ผมรองเสียงหลง มนั เลน มีพรอ พมาพรอมเลยน่ี
ครับ กญุ แจมอื ล็อคเขา ท่ีขอ มอื ผม แถมผาปดตาอีกตางหาก

ผมไดแตจับความรูสกึ วาสีนา้ํ อยใู กลๆผม และเสยี งประตูเปดบอกใหรวู า
พวกมันเดินเขา มาเพ่ิมจาํ นวน บัดซบ!! จะรมุ กันเลยใชไ หม

“หึๆ นอนน่ิงๆแลวครางอยา งเดยี วก็พอแลว” ไอโฟรกมลงมากระซิบ ผม
ขยับตวั หนี แตมนั จับขาผมไวแ ลว ครอ มทับ

การไมเหน็ อะไรเลยในสถานการณแบบนีม้ ันนากลัวนะครับ ผมไมรเู ลยวา มี
ใครอยใู นหอ งนี้บาง และกาํ ลังทาํ อะไร

“มงึ อะ กดถา ยดิ เกบ็ ไวใหพวกผวั มันดู ใหมนั รวู าแกสองคนเปนของพวก
เราแลว หึๆๆ” มันหัวเราะโคตรชั่ว กอ นจะไลมือมาตามขาผม

“ไอพวกชัว่ พวกแกไมม ีปญ ญาหาเมียรไึ ง ถงึ ตองมาทําแบบน้กี ับคน
อ่นื อะ อ้ือ” มันกม ลงมาปดปาก ผมก็เมมปากเนน

รสู ึกถึงแรงด้ินท่ีดา นขา งของเตยี ง สีนา้ํ ก็คงโดนเหมอื นๆกนั ผม
จนิ ตนาการวา หัวมันอยูตรงไหน แลว ก็โขกเลยครับ !!

“โอย ย ไอเ ปยกนี่” มันสบถแลวเร่ิมตอ ยลงมาท่ที องเนน ๆเลย
ครบั ผมจุก พูดไมออก รูสึกไดว า มือมันมากระชากเส้ือออกไปจากตวั ผม

“ชอบความรุนแรงใชไหม ได!” เสียงอีกคนดังข้ึนขา งๆ ไดยินเสียงตบแบบ
ชัดเต็มสองหูผมเลย ยิ่งไดยนิ ผมก็ยิ่งดิ้น มนั ตบสีนา้ํ อะ โธเวย

ยง่ิ ดิ้นมันก็ยิง่ ตอย ผมเจบ็ แทบตาย แตไ มมีทางยอมนอนนง่ิ ๆแน

“อาปาก!!” โฟรมันบีบปากผม แตผมไมย อม มันเลยกัดลงมาที่ริมฝปาก
ผมเต็มแรง แลวใชจังหวะนัน้ รุกรานเขา มาในปาก

ผมรูซ้ึงถงึ ความรูสึกโฟนเลย วามนั นาขยะแขยง และทรมานใจแค
ไหน ผมขยับขาพยายามเตะมนั ออกไป ทาํ ไมพี่ชา จัง!! ผมจะไมไ หว
แลวนะ

แลว ผมก็รสู ึกถึงสงิ่ แปลกปลอมในปาก พอพยายามจะคายมันก็ปดปากผม
ไว ผมเลยตองกลืนมันลงไป

“หึ” มันสงเสียงในลําคออยา งพอใจ แลวขยับลงไปไซรตามลําคอและ
หนา อก สักพักผมกร็ ูสึกรอ นวาบข้นึ มาทนั ทีที่โดนสัมผัส

และผม.. ตองการอีก

“ชอบเหรอ เด็กดี~” มันกระซิบแลว เริ่มไลมอื ไปตามแผนหลงั ผมควบคุม
รา งกายไมไ ด ผม.. ตองการมัน มากกวา น้ี มากกวา น้อี ีก

“อกึ ” ผมพยายามควบคุมสติและความตองการ แตแ คไมเผลอคราง
ออกไปก็ยากแลว ผมมองไมเห็นอะไร แตรูสกึ ถงึ มือหลายมือทอี่ ยูบนตัว
ผม

ผมปวดหนว งๆท่ีแกนกลางของตวั เอง ผมกาํ ลังมีอารมณ! ! ไอพวกเวร
นี่ มนั ทําอะไรกับผม

“ครางออกมาสิ อืม” มันเอานิว้ มางา งปากผมออก มอื อ่ืนเริ่มลงไป
ปวนเปย นทีก่ างเกงผม นี่มนั มีกี่คนวะเน่ยี

“ผวั ะ!!” เสยี งอะไรสกั อยางทําเอาผมดึงสติกลับมาไดนิดหนอย

“ออกหางจากเมยี กูเลยนะ!! ” เสียงท่ีคุนเคยดังเขา มา อา ผมพยายาม
ขยับตวั อยากขยับออกไปหา แตผ มไปไหนไมได

“หึ มึงดูวาเมยี มึงตองการกู ใชไหมครับ” มันลูบลงมาจากหนา อกถงึ
ทองนอย ผมกัดปากตวั เองไมใ หม เี สียงลอดออกไป

แตตวั ผมกย็ ังเผลอแอนรับสัมผสั มันอยดู ี พอมอื มันเลื่อนไปจะถงึ จุด
ก่งึ กลางของผม ก็รูสึกไดวา มันถกู กระชากออก

แลว ก็มีแตเสียงตบุ ตั้บ เพลง ดังสนั่นหวนั่ ไหว พรอ มเสียงสบถดา
นานา ผมไดยินแคลางๆ แตฟงไมร ูเรื่อง ตอนน้ีคิดอะไรไมอ อกแลว

ไดแตหายใจอยางทรมาน สักพักรูสกึ วามคี นมาไขกญุ แจมือออก ผมรีบ
ดึงผา ปดตาออกเหมือนกัน แตคนท่ีไขกุญแจกลับไมใชคนท่ผี มคดิ

“มึงหยุด ไมง้ันกยู ิงเมียมึงแน! !” ไอโ จครับ มันควาผมไวไดแ ลวเอาปนจอ
กลางหนา ผาก ผมหันหนา ออกไปมองรอบๆ เห็นบรรดาลูกนอ งมนั

โดนเลน ไปเยอะแลว สีนาํ้ มีพี่เจมสลูกนอ งพไ่ี อแดดจับไวอ ยู พวี่ าฟเฟล
จบั คอเสอื้ ไอโ ฟรท่ีสะบกั สะบอมสุดๆ สว นพี่ฟองดวู ท ําทาจะขยับเขา มาหา
ผม

“อือ...” ผมหอบ จะทนไมไ หวแลว นะ ตอนน้ีผมเห็นอะไรก็อยากจับมาจูบ
ไปซะหมด ปนอะไรนไ่ี มไ ดทําใหผมกลวั เลย

ผมสอดมือเขาไปคลอ งคอโจมันแลว ย่ืนหนา เขา ไปใกล มนั คงตกใจอยู
เลยน่ิงคา งไป แคเส้ยี ววนิ าทีกอนทผี่ มจะจุบๆไอโจ ผมก็โดนดึงออก

“อื้อ!!” ผมขยับอยางหงุดหงิด ผมจะจุบน่ี อยากจุบอะ!!

“อยูเ ฉยๆกอนไอตัวแสบ” พี่ฟองดวู พยายามอยา งยงิ่ ท่จี ะตอยกับคนอ่ืนไป
ดว ย จับผมไปดวย ผมไมไ ดส นใจอะไรรอบขา งเลย หันกลับไปมองคนที่
จบั ผม

อา.. ปากที่พูดอยูตรงหนา ตอนน้ีขยับเหมือนจังหวะสโลวโมช่ัน เซ็กซี่จงั
เลย ผมไมไ ดยนิ อะไรแลว รอู ยา งเดียว ผมอยากจูบ !!

“ชูครีม ไมเอาครับ” มันพยายามหลบผมทีเ่ ลอ้ื ยมือไปกอดรอบคอ แลว
ยนื่ หนาเขา ไปหา ทําไมตองหลบละ

“อืม.. อะ” ผมประกบปากเขา ไปจนได ผมเลียปากมันพยายามจะสงล้ิน
เขาไปเลนดวย

“ไอแดด! ชวยที” มันหันออกไปตะโกน แลว ผมก็รสู ึกวา ตวั เองลอย
หวอื แตผ มก็ไมสนใจอกี คอขาวๆน่ีนา จุบจัง.. ผมขยับเขา ไปเลียคอ
ตรงหนา

แลวดูดแรงๆ มือหนากระชับตัวผมไวไมใหหลน แตผ มกลับรูสึกรอนรุมไป
หมด

“ใหตาย แผลเต็มเลย” มนั ไมสนใจผมอะ มัวแตล ูบๆตรงหนา ทองท่ีโดน
ชก

“เจบ็ ไหม” มนั ถามเมอ่ื อุมผมมาวางในรถได ผมพยายามควาตัวมัน
ไว ตอนนี้อยากได.. อยากไดมัน

“ไม แฮก จูบหนอ ย” ผมหอบแลว กระชากคอมันใหลงมาจูบ

“อมื .. น่มี ันใหก ินยาเหรอ ชูครีม เฉยๆสิ” มนั จับตัวผมใหนิ่งๆหลังจากจูบ
กนั นัวเนียไดสักพัก แตผ มไมอยากนงิ่ น่นี า

“ไม.. เอา ..กอดหนอย” ผมพยายามเลื้อยตัวเองไปหาอกอุนๆนั่น แต
กลับถกู จับลอ็ คลงกับเบาะแลว คาดเข็มขัดนิรภัยทับ

“ทนนิดนึงนะท่ีรัก” มนั จุบเบาๆที่หนาผากผมแลวออกรถอยา งเร็ว ตอนน้ี
ในบานน้นั จะเปนยังไงบา งแลวผมกไ็ มรูนะ ผมไมท ันไดมองอะไรชัดๆเลย

รแู ตวาตอนนี้ผมรอน แลว ก็ปวดตัวมากๆดว ย ผมไมอยากอดทนแลวน่ี !!

-------------------------------------------------------
22 :: ความอดทนของเหลาสามี

( :: ฟองดูว :: )

วนิ าทีทผี่ มเห็นชูครีมลงมาจากแท็กซี่ ผมแทบจะกระโดดลงจากรถแลว อมุ
นอ งกลับ ดูสกิ างเกงจะสั้นไปไหน

คนแถวนน้ั มองขานองกันเหลียวหลัง หวงนะ! ไหนจะเสื้อบางๆน่นั อกี ผม
มองจากตรงนยี้ งั สังเกตุเห็นเลยวา มนั บางขนาดไหน

“พวกนายใจเย็นดิ” ไอวาฟเฟลเอ้ือมมือมากดหนาตกั พวกผมสองคนที่
ทําทา จะลุกออกไป ไอแดดมันก็คงทนไมไ ด สนี ํา้ มนั ก็พอๆกับชูครีม

กางเกงส้ันโคตร ไหนจะเสื้อเปดไหล แคค นเดียวก็ลอแหลมพอแลว น่เี ดิน
กันสองคน

“ชิส” ไอแดดสบถแลวทิ้งตวั ลงกับเบาะ ตาดุๆของมันมองตามสีนาํ้ ไปจน
ลับสายตา นองๆเขา ไปในผับแลว ครับ

เหลือแตพวกผมท่ีนงั่ กระวนกระวายกันอยู ถงึ จะใหลูกนองไอแดด 2-3 คน
เขา ไปดูให เผอื่ จะมีคนอน่ื มาทําใหผ ิดแผนครับ

“ทําไมตองใสข นาดน้ัน” ไอแดดบนเปนคนแก ผมวามันคงอดทนไดไ ม
นานหรอก ใหน ั่งรอเฉยๆ จนิ ตนาการวา ใครมายุงกับนองบา ง

ผมก็อยากจะเขา ไปกระทืบไอพวกที่ชายตาแลนองทง้ั หมดนัน่ แหละ ผม
ไมอ ยากใหใ ครมองเลยสกั นิด

“เจอกับพวกโจแลว ครับ” เสียงโทรศัพททไ่ี อแดดเปดลําโพงไวดัง
ขนึ้ ลูกนอ งทเี่ ขา ไปคงรายงาน ผมเร่ิมน่ังไมตดิ ลนุ มาก

“กอ กๆ” แลว ก็มีคนมาเคาะกระจกรถ เปนชายทา ทางหาเรื่องประมาณ 4-5
คน ผมกับไอแดดมองหนา กนั

“คนของไอโจรึเปลา”

“ไมรู กูจําหนามันไมไดหมดหรอก” ไอแดดตอบกลับทันควนั

“เฮย น่ันสีนํ้า” ไอว าฟเฟลชไ้ี ปขา งหนา พวกผมเลยเลิกสนใจไอพวกน้ี
ชว่ั คราว

พอหันตามไปก็เห็นผูช ายสงู ๆคนหน่ึงลากแขนสีน้าํ ออกมาจากผบั เหมือน
เขาพยายามขัดขนื

ไอหวั แดงเลยเขา ไปกระชากมารัดตัวไวแลว พาข้ึนรถอีกคันที่ใกลๆกัน ไอ
แดดมันกํามือแนนเลย

“นนั่ ละ ไอโจ” มันไขความขอ งใจ ไอบา ขา งรถนี่ก็ยังเคาะอยูได มนั จะ
เคาะใหก ระจกแตกเลยรึไง

พอพวกผมไมมีทีทา สนใจ มนั ก็เขา มาเขยารถแลวครับ

“นา รําคาญ เจมส สงคนมาเก็บไอพวกขางรถน่อี อกไปหนอ ย” ไอแดดมนั
พูดกับโทรศัพทครับ

สักพักกม็ ีคน 2-3 คนเขา มาคุยกับไอพวกขางรถ มกี ารตะลุมบอนกัน
เล็กนอย แตพวกผมยังไมลงจากรถ เพราะถานองออกมาจะไดขบั ตาม
ทนั

เดาวาไอพวกทม่ี ากอกวนอาจจะเปน คนของไอโ จ มันอาจเห็นพวกเรา
แลว เลยมาถวงเวลาแบบน้ี

ฝนไปเถอะวาพวกผมจะตกหลุมพรางงายๆ

“ชูครีม!!” ไอว าฟเฟลทน่ี ง่ั ขา งหลงั มันมุดหวั ออกมาตรงกลางแลวมองไปที่
หนาผับ พวกผมเลยเลกิ สนใจท่ีมนั ตอยกันอยูขา งรถ

เหน็ นอ งถกู ผูชายใสแวนกระชากออกมา จะรุนแรงไปไหน นอ งก็ตวั เลก็ นิด
เดียวยงั ตอ งฉดุ ขนาดน้นั เลยเหรอ

ผมรอจนพวกมันอออกรถไปกอนแคพักเดียว ไอแดดก็สตารทรถแลว ขับ
ตามไป

มองจากกระจกขางเหน็ ไอพวกเม่ือกี้พยายามว่งิ ตามมาขวางรถเรา บางคน
กระโดดมาขวางขา งหนา

แตไอแดดมันไมสนใจครับเหยียบมิด ไมก ลวั วาจะชนพวกมัน ไอพวกนนั้
เลยตอ งกระโดดหลบไปเอง

ผมวา ตอ ใหพวกมันไมก ระโดดหลบ ไอแดดก็คงจะชนแนๆ เราขบั รถ
ตามมาจนเห็นมันเลี้ยวรถเขา ไปในบานหลังหนง่ึ

“เฮย พาเขา บานเลยเหรอ” ไอวาฟรองออกมา พวกเรากม็ องลอดผาน
รว้ั เหน็ ชูครีมโดนอุมขน้ึ พาดบาแลวพาเขา ไปในบาน

มผี ูชายอีกหลายคนเดนิ ตามเขา ไป อีกสวนหนง่ึ รออยูห นา บา น ชัด
เลย พวกมันรูแนๆวา น่เี ปนแผน มนั เลยมาดกั ไว

“บา นไอโจ.. แตพ่ีชายมันคงอยูที่แกงค” ไอแดดพูดทาํ สีหนา ครุนคิด

“เอาไง เขาไปจัดการเลยไหม” วาฟเฟลถามขนึ้ อยางรอ นรน มนั ก็คงหวง
นองตัวเอง ไมแพที่ผมกังวลอยูน่ีหรอก

“คงไมตอ งรอเวลาแลว พวกมนั ตอ งถวงเวลาเราแน ยงั ไงกร็ ะวังปน น่ีถน่ิ
มนั ” ไอแดดพูดเสียงเขม กอ นจะส่ังใหลูกนองขบั รถตามมาอีก

พอไอแดดมันปลดล็อครถพวกผมก็ว่งิ กระโดดขามรว้ั บานมนั เขาไป ไอ
พวกท่เี ฝา หนาบานกก็ รูกันเขา มา ผมไมสนใจอะไรทัง้ น้นั

ตอยเสยมันไปเลยครับ ใครหนาไหนเขา มาขวางทางผม ผมก็สอยพวก
มันออกไปใหพ นๆ แตพวกมันก็มเี ยอะเหลือเกนิ

“กลานะ เขา มาถงึ ถ่ินคนอ่ืนแบบน้”ี เสยี งใครคนหนึ่งดังขน้ึ พรอ มกับไอโ จ

“กูมาตามเมียกู” ไอแดดพูดเสียงหวน

“โอะโอ เมียมึงก็ตองอยกู ับมงึ สิ มาอยกู ับกูแสดงวา...”มนั ยงั พูดไมจ บ ไอ
แดดก็ซัดหมัดเพยี วๆเขา กระแทกหนามันอยางจงั

“จัดการ อยาใหพวกมันออกไปจากที่นไ่ี ด” มนั กุมปากตวั เองแลว หันไปสั่ง
ลูกนอง เห็นพวกมันกรูกันเขามาเพิม่ อีกเยอะเลยครับ

“เออ เอานไี่ ปดเู ลนละ กัน” มันโยนรูปโพราลอยดมาใหพวกผมแลว หัน
หลังเดินกลับข้นึ ไป

ผมมองรูปในมอื ไอแดดแลว ก็ตอ งกําหมัดแนน เปนรูปชูครีมกับสีนาํ้ ที่โดน
มัดมืดกับปดตาเอาไว

เส้ือกห็ ลดุ รุย แถมในภาพนั่นยังมีผชู ายตั้งเยอะ

“อยาขยาํ ! เอารปู มา” วาฟเฟล ที่ดูจะมีสตทิ ่ีสุดในตอนน้ีควาเอารูป
ไป สวนไอแดดเหมอื นจะฟวสขาดไปแลว

มนั มองกราดไปที่พวกลูกนองไอโจ

“ถา พวกมึงไมอยากมชี ีวิตอยูตอก็เขา มา กูไมมีเวลามากนักนะ!!” ไอแดด
มันพูดเกอื บจะเปนเสยี งคําราม

ไอพวกนั้นมองหนา กนั อยางลังเล มนั นา กลวั มากในเวลาแบบน้ี สว นผมก็
อยูในอารมณท ี่สามารถฆา คนไดดวยมือเปลาอยูแลว

ถา พวกมันยังจะเขา มาอกี ผมฆามันแน แลวพวกมนั กไ็ มก ลาเขา มา
จริงๆ พวกมันเลยพุงตวั เขา ไปในบาน

เจอพวกตามทางใหตองเสยี เวลาอกี ผมเร่ิมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะเปน
หว งนอง กลวั ผมจะไปชา เกนิ

ตอนน้ีถา ใครมาขวางผมแทบจะควา ไอแจกันไฮโซขา งทางน้ีขึ้นมาฟาดหัว
พวกมัน กกู ําลงั รีบโวย!!

จนผมว่งิ ไปตามหองมาเจอหองที่มีคนเพงิ่ เดินเขา ไปพอดี ผมมั่นใจวาตอง
เปน หองน้แี นๆ ก็ถบี ประตเู ขา ไปเลยครบั

เห็นผชู ายประมาณ 3 คนกําลังยุงวุนวายอยกู ับตวั นอง แลว ขางๆเปนสีน้าํ
ท่ีอยใู นสภาพไมตางกัน

“ออกหางจากเมยี กูเลยนะ!! ” ผมตะคอก แลว ไอคนท่ีครอมตวั นอ งอยูก ็
หันมา โฟรน น่ั เองครับ มันแสยะยิ้มใหผม

“หึ มึงดวู า เมยี มึงตองการกู ใชไ หมครับ” มนั หันกลับไปเอามอื ลูบตามตวั
นอง ผมโกรธไฟแทบลุก

ตอ งเขาไปกระชากมนั ออกมา ไอวาฟรีบเขา มาซัดตอ

“มึงทําอะไรกับโฟนไว แลว ยงั ทํากับนอ งกูอีกเหรอ!!!” ไอว าฟเฟลมันดา
ไปตอยไปแบบไมย ั้งเลยครับ

ผมตองตอยไอพวกเวรท่เี ขา มารมุ ผมกอน เลยไมไดหนั ไปดูสภาพของคน
อื่นๆ หางตาผมก็มัวพะวงอยกู ับนอ ง

เหน็ นองมีทาทางทรมานแปลกๆ หายใจแรงดวยครับ มัวแตดูนองผมเลย
โดนซัดไปหลายหมัดเหมือนกนั

เราสูกันเสียงดังตุบต้ับไดสักพกั กม็ เี สียงหนงึ่ แทรกขึ้นขัดจงั หวะ

“มงึ หยุด ไมงนั้ กยู ิงเมยี มึงแน! !” ผมหันควบั ไปมอง เห็นชคู รีมถกู ล็อคตวั

ไว มปี นจออยูท ่ีหนาผาก หัวใจผมแทบหยุดเตน

แคคลาดสายตาไปไมก่ีวิ ทาํ ใหนองตอ งอยูใ นอันตราย ผมโกรธตัวเอง
จริงๆ แตย ังไมทันทใ่ี ครจะเคลื่อนไหว

นองก็สอดมือไปโอบรอบคอมันแลวเล่ือนหนาเขา ไปใกล ทาํ ทาอยา งกับ
จะจบู มันงั้นแหละ ไอโจมันช็อคเลยเผลอขยับมือที่ถือปน ลง

ผมใชจังหวะนั้นดึงปนออกจากมือมันแลวมอื อีกขางก็ดึงนองออกมาดว ย

“ไอแดด” ผมสงปนใหมัน มันก็รับไวท ัน ทกุ คนเร่ิมเคลื่อนไหวอกี คร้งั ไอ
โจมองผมอยางเคียดแคน จะเขามาตอย

ผมก็หลบแบบยากลาํ บาก เพราะนอ งขยับเขา มาหาแลวยุงอยูกับตวั
ผม มือขางหนึ่งผมกต็ องรวบเอวไอตวั เลก็ ไว

อีกขางก็ตองคอยกันไอพวกเวรน่นั ออกไป

“อะ..” ผมโดนปากเล็กๆนั่นเขา มาประกบจนได อยากจะเคล้ิมอยูหรอก
นะ แตมนั ไมใชเ วลา

ผมเลยตอ งหันหนาออกแลว ขอใหไอแดดชวย มันก็ใหล ูกนอ งมาจัดการ
ผมเลยตองอุมนองหลบออกมา

สภาพในบานน่ีเหมือนผานสงคราม เละไปหมด แถมยังมีคนนอนอยู
เกลอ่ื นบาน ปางตายกันท้ังนั้น

ไมไ ดสังเกตุเลยวาผมทําอะไรไปบางในตอนแรกที่เขามา ใจมัวแตพะวง
กบั คนในออ มแขนนแ่ี หละ

“!!!” ผมแทบทาํ นองรว งจากแขน เพราะวาอยดู ๆี ชูครีมกม็ าดูดคอผม ผม
ตองรีบกระชับแขนไวแนน ๆ

แลวกา วเร็วๆไปที่รถ มรี ถเขามาจอดหลายคันแลว เดาวา คงมขี องทางฝง
ไอโจดว ย ไอแดดคงตองรับศกึ หนักหนอ ย

ผมกอ็ ยากกลับเขาไปชวยนะ แตน อ งดูทา ไมไ หวแลว

“อมื ~” นอ งครางเบาๆเม่ือจับผมไปจูบไดสมใจ ไอทาทางรอนแรงเหลอื
จะเอย เนยี่ เปนเพราะพวกมันใสยาใหนอ งแนๆ

คิดแลวโมโห อยากกลับเขาไปกระทืบอีก ตัวนอ งมรี อยถกู ทาํ รา ยหลาย
รอย ถงึ ไมม ากเทา โฟน แตก ็ทําใหผ มรสู ึกเจ็บแทน

ปากเล็กๆทผี่ มหลงใหลน่ันก็แตกมเี ลือดอยทู ี่มุมปากและริมฝปาก มันทาํ
นองขนาดนี้ ผมตองกลบั ไปเลนงานมนั แนนอน เอาใหไมไดผุดไดเกิด

ผมจะเอาเรื่องมนั ใหถึงท่ีสุด และเดาวาวาฟเฟลกับไอแดดก็คงคิดเหมือน
ผม

“ชูครีม!!” ผมเหยียบเบรคกะทันหัน แลว เลย้ี วเขา ขา งทาง ทาํ ไมหนะ
เหรอ

ก็นอ งเลอ้ื ยมือลงไปปลดกางเกงตัวเองออก แลว เร่ิมชว ยตัวเองหนะ สิ
ครบั !!

“ฮะ.. อะ” ยังมีครางแลว หันมามองหนา ผม สติจะแตกแลวโวยยย

“พอกอ น อดทนหนอ ย เดยี๋ วก็ถึงบา นแลวครับ ทําอยา งน้ีพี่ขับรถไมไ ด
นะ” ผมตอ งถอดเสื้อตวั เองมาคลุมนอ งไว จับมือเขาออก

“ไมเ อา.. ไมไ หว..แลว แฮก ” นอ งหายใจหอบ ตาเย้ิมๆท่ีคลอไปดว ย
นํา้ ตามองหนาผมอยา งขอความชวยเหลือ

เห็นอยา งนี้อารมณผมก็พุงเหมือนกันนะ แตทําอะไรไมได น่ีมนั ขางถนน
ใหญ คนผา นไปมาเยอะจะตาย

ผมตัดสินใจโนมหนาไปจูบนอง แลวเอาแขนเส้ือมัดตัวนองไวก อน

“ออื ..” นองก็ครางซะผมสยิว ผมจูบแคนิดเดียวแตนองตอบสนองอยาง
รอนแรง สตผิ มแทบหลุดไปตามจูบของนอ ง

แตผมรีบผละออกมากอนท่ีจะเลยเถดิ นอ งสง เสยี งขัดใจออกมาแลว
พยายามขยับตัว แตผ มมัดไวแนน เลยทําอะไรไมไ ด

“พ่ี..ฟองดวู  ออื ..” นองเรียกผมเสยี งกระเสา ผมตองรีบเหยียบ
คันเรง ขับแบบไมคิดชวี ิต ไมก ลา หันไปมองขา งๆเลยครับ

นอ งทาํ เอาผมรอนไปดว ย ผมจอดรถแลวลงไปเปดประตู รีบขับรถเขา
ไปจอด ทุกอยางผา นไปอยางเชื่องชา ไมทนั ใจผมเลย

ผมเขา ไปอุมนองออกมาจากรถ ตอนนี้ดนู าสงสารมากกวา จะทําใหผ มมี
ความรสู ึกอื่น นองมองหนาผมอยางวิงวอน น้าํ ตาไหลแลว ครับ

“ใจเย็นๆ” ผมพูดปลอบแลว จบู เบาๆตามแกมนุม ขากาวไมทันใจ แทบ
อยากจะจับกดที่ประตูหนา บานเลยดว ยซาํ้

แตผ มก็อดทนเดินข้ึนไปชั้นสอง วางนอ งลงบนเตยี งนอน แลวรีบออกไป
หานาํ้ ใหนองกิน ผมอยากดับรอนใหเขากอ นสกั นิดนงึ

เจาแมวสองตัวกเ็ ขามาเกะกะพันแขงพนั ขาผมอยูนั่นแหละ ผมหยิบน้ําใน
ตเู ย็นแลวว่งิ ขน้ึ ไปหาชูครีม

สงสัยผมจะไมทันใจ นองเลยเร่ิมเลนกบั ตวั เองอีก

“ชูครีม ที่รกั กนิ นํา้ กอ น” ผมตองเขา ไปตะปปนอ งไว เขาก็พยายามเขา
มานัวเนยี ผม ผมตองจับใหเ ขานงิ่ ๆแลวเอานํ้าจอปาก

นองก็ยอมกิน ตากลมน้นั มองหนา ผมไปดวยด่ืมน้าํ ไปดว ย พอกินนา้ํ ไป
แลวก็ดูนง่ิ ลงหนอ ย

“โอเคมัย้ ”ผมวางน้ําลงแลวลูบหนาเขาเบาๆ หวงวา นองจะเจบ็ ปากไหม

“... ชว ยครมี หนอย ..สิ” ชูครมี พูดเสียงเบา มอื ดึงชายเสื้อผมไว เรม่ิ
หายใจแรงข้นึ นา้ํ คงไมช วยไดมากเทา ไหร

“อยากใหพีท่ ําอะไร พี่ทําใหหมดเลยครบั ” ผมยิ้มแลวขยับเขา ไปจูบปาก
ยว่ั ยวนตรงหนา นองเล่ือนมอื มาโอบรอบคอผม

เอียงหนา ใหเองดว ย นารักซะผมแทบอดใจไมไหว ผมดงึ เสื้อตวั เองออก
จากตัวนอ ง นอ งก็เลื่อนมอื มาดึงเสือ้ ผมออก

ผมกแ็ กลงหยุดแลวมองหนา นองนิ่งๆ ชูครีมขมวดค้ิวแลวมองหนาผม
เหมือนไมพอใจ กอ นจะผลักผมลงนอนแลว ข้ึนมาครอม

โอ รอ นแรงไดอีก อัดวีดโี อเก็บไวน อ งจะเตะผมไหมอะ

“ออื้ ไหนบอกจะชว ยไง” นองจับมอื ผมใหข้นึ ไปวางอยูบนตัวเขา หนา
ยงุ ๆ ตาเย้มิ ๆนั่นนารักชะมัด ผมเลยเร่มิ ไลมอื เบาๆไปตามหลังเนยี น

นองขยับลงมาซุกตรงคอผม ไอยานน่ั มันทําใหนองรุกไดรุกดี ดูดคอผม
ใหญเลย

“อา อะ..” ยังไมทันทําอะไรเลยก็มาครางซะแลว ผมอมยิ้มกับอาการ
สะทานของนอ งเมื่อขยับมือไปหยอกเลนกับหนา อกเขา

“ชา ! ฮกึ ” มีการบน ดวยแนะ กผ็ มชอบมองหนา นอ งตอนนี้น่ีครับ สายตาท่ี
มองมามันบอกวา เขาตองการผมเหลือเกิน

มอื ซนๆเร่ิมเลื้อยลงไปปลดกางเกงผมออก ผมก็ขยับใหเขาถอดออกไปได
สะดวกๆ แลวเลอ่ื นมือไปถอดกางเกงในตวั จิ๋วของนองออกดว ย

โอ ชูครมี นอยทักทายผมทนั ทเี ลย ดทู าจะอัดอน้ั มาสักพักแลว

“อยา มอง!!” นองดุผมอีก ถึงจะดูไมคอยมีสติ แตก็อายถา ผมจอง ผมจับ
หนา นองมาหอมแกมอยางมนั เขี้ยว ทําไมนา รกั อยา งนี้นา

แคนผ้ี มก็หลงจะแยอยูแลว หอมเสรจ็ ผมกเ็ ล่อื นไปจูบนอ งอยา ง
ออ นโยน แตดทู า จะไมถกู ใจ นอ งเลยสงลิ้นมาพนั เก่ยี วกบั ผม

มือกไ็ ลมาตามหนา อก ชูครีมจูบไดด ูดด่ืมมากครับ มือเขากเ็ ล่ือนลงไปจับ
นอ งชายผมเปนตัวประกันไดแลว มอื น่มิ ๆน่นั ทาํ เอาผมเสยี ววาบ

“ชคู รีม ใจเยน็ ” ผมตอ งขยับไปจับมอื นอ งไวกอ น เขาเลนรูดซะผมแทบ
พุง จะรูดอะไรเร็วขนาดน้ัน นองทําหนาไมพอใจอีก

เขาจับของผมรดู ๆอีกนิดหนอ ยกอนทําทา จะน่ังลง ผมรีบควา ตัวนอ งไว จะ
ใหผมเสียบเขาไปท้งั อยา งนั้นไดไงเลา !

“ออื ปลอ ย..” นองเร่ิมครวญครางไมย อมผม ผมเลยตองประกบจูบแลว
เล่ือนนว้ิ ไปเตรียมความพรอ มใหนองซะเอง

“อา.. ชูครีม” ผมไดแตครางช่ือนอ งออกมาเบาๆ ขนาดแคน ว้ิ ยังตอดผมซะ
ขนาดน้ี ไมอ ยากจะคิดถงึ ขั้นตอนตอ ไป

เขาก็ไมอ ยูน งิ่ ๆนะครบั เลื่อนมอื ไปสะกิดๆ ถูๆ นองชายผมอีก ผมมนั เข้ยี ว
ลงตอ งโนมหนาไปดูดคอเลก็ แรงๆ ชคู รีมยอมแพท่ีไหนละ

กมลงมาดูดคอผมคืน แลว ยกตัวขึ้นสบตาผม เลียริมฝปากแดงอยาง
ยัว่ ยวน เอาเลย !! ใหผมคลั่งตายตรงน้แี หละ

“อ้อื !!” นองใชจังหวะทีผ่ มเผลออยู จับนองชายผมผมไว แลวนัง่ ลงมา
แบบฉับพลัน ผมเสียวจ๊ีดข้ึนไขสันหลังเลย

“อา.. คนเกง เบาๆ อืม” ผมตอ งเออ้ื มมือไปจับสะโพกมนไวใ หเ ขาอยูนิง่ ๆ
กอ น นง่ิ ไดไมน านหรอก

นองก็เร่ิมขยับตวั เองแบบทวีความรอนแรงข้ึนเรอ่ื ยๆ เตยี งผมวาแข็งแรง
แลว เจออยา งน้เี ขาไปก็โยกไดเหมอื นกัน

สว นผมคลา ยสตจิ ะหลุดลอยไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคนตวั เล็ก
ทกุ อยา งดําเนินไปอยา งเรา รอน รุนแรง ราวกบั ตัวนองจะลกุ เปนไฟ

ผมไมเคยรูสึกเหนื่อยเทา วันนี้มากอ นเลยจริงๆ

“พอใจรึยงั ” ผมกระซิบกับเขาดวยนาํ้ เสียงลอๆหลังจากเสรจ็ ไป 2
รอบ นองซบผมแลวหายใจหอบ มือเล็กยังไมเ ลิกไตตามหนา อกผม

ยานี้มันแรงจริงอะไรจรงิ ดูกร็ ูวานอ งยังไมพอหรอกครับ พักไปแคแปป
เดียวก็เร่ิมลูบๆตามหนา ทอ งผม ผมก็ตอ งตามใจเขาสิ ใชไหม ?

ผมจับเอวเขารวบขึ้น ขานองก็เกาะเอวผมอัตโนมัติ ชูครีมทําหนา งงๆวา
ผมจะทาํ อะไร

…………………………………………….

( :: ชูครมี :: )

พ่ีฟองดูวอ ุมผมมาวางไวท เี่ คานเตอรใ นหองนา้ํ ตวั เขาก็ขยับไปเปดนํา้ ใน
อา งแรงๆ

ผมยังรอนไมหาย ยังอยากจะจุบแลวจุบอกี

“พ่ีฟองดูว” ผมเรมิ่ งอแง เรยี กเขา เขากเ็ ดินเขา มาหา พอเขามาใกล
เทาน้ันแหละ ผมดึงหนา เขาเขา มาจูบเลย

รูสึกวาย่ิงจูบยิ่งฉุดไมอยู ย่งิ จูบยง่ิ ตองการมากขึน้ ไปอกี ไมว ามือของเขา
จะแตะลงตรงสว นไหน ผมกร็ ูส ึกรอนวูบวาบไปหมด

“อมื ~ ลงน้ํากันนะ” เขาถอนปากออกแลว อุมผมไปลงอา ง เขาหันผมเขา
หากระจกบานใหญย ักษใ นหองน้ํา

พอเห็นหนา ตัวเองแลว ผมแทบสะอึก ทาํ ไมหนาผมมันเซ็กซ่ีขนาดน้ี ตวั

ผมกเ็ ต็มไปดว ยรอยแดงๆ

“ไมเอา ไมอยากมอง อือ..” ผมหันหนาออก แตพ่ีเขาก็กอดผมเอาไวแลว
เลียลงมาตามคอเบาๆ ผมเลยครางออกมานดิ ๆ

“มองสิ นา รักออก” เขากระซิบเสียงเซ็กซ่ีแลวสบตากับผมในกระจก

“อ้ือ พ!ี่ !” ผมกรีดรองเมื่อเขาแทรกแกนกลางเขา มาในตวั ผม แรงดันใน
น้ําทาํ ใหรูสกึ เสียวหนกั

ผมกัดปากตวั เองระบายอารมณที่พุงข้ึนไมสน้ิ สุด มมุ กระจกก็ชา งสรางมา
ดเี หลือจะเอย

ทาํ ใหเห็นผมชิดสนิทแนบแนน กับไอพี่ช็อกโกแลตเหลวท่ีพยายามจะเปน
เน้อื เดียวกับผมอยูน่ี

“อา.. ชูครีม รักนะ” เขากระซิบเบาๆแลวขยับสะโพกผม เสียงขยับในน้ํา
ลามกเอามากๆ

แตยิ่งมีเสยี งแบบน้ัน รางกายผมกย็ ่ิงขยับไปเอง

“อือ ตอดจังเลย ใจเย็นสิ” เยน็ อะไรเลา!! ผมก็ไมไ ดอ ยากเปน แบบนี้สัก
หนอย แตม นั ควบคุมไมไ ดน่นี า

“อา .. ไอ.. พี่!!” ผมครางไมรูเร่ืองแลว เพราะอยูดีๆมันก็ขยบั ตัวขึ้นจากนาํ้
แลวอุมผมทีต่ ัวยงั ตดิ กับมันข้นึ มานง่ั ขางขอบอา ง

ตรงหนา กระจกเลย ผมไมไหวแลว นา อาย นา อายสุดๆ มองอยา งนี้มัน
เห็นไปหมดเลยนะ งอื้ อ

“อายเหรอ หึหึ” มันเอ้อื มมือมารูดขางหนา ผมเลยลืมความอายไปแลว
เผลอแอนตวั ข้นึ รับสัมผัส

ขา งหลังผมพเ่ี ขาก็ยงั กระแทกเขามาชาๆ โดนแบบนท้ี ุกอารมณตีกันอยูใ น
อก ผมรูสึก..ดี ดีอยางบอกไมถกู

“ออื แรงๆ” ผมพูดเสียงเบา พูดแลวก็เขิน แตร างกายมันตองการน่ีนา จะ
ใหทาํ ยงั ไงได พ่เี ขากย็ ิ้มเจาเลหใหผ มผานทางกระจก

จบั ผมนอนควาํ่ ลง ขาพาดลงไปในอาง ทาํ ไมทกุ อยา งมันเปะ ขนาดนี้ วาง
แพลนมารเึ ปลา เนี่ย ไอลุงห่นื !!!

“แบบนเี้ หรอ อมื ~..” มันกม ลงมาครางชิดหูผมแลว ขยับซอย ไดยินเสียง
น้าํ กระจาย เสียงเนอื้ กระทบกันดงั ระงมไปหมด

ผมไมอยใู นอารมณจ ะมาคดิ เรอ่ื งอะไรแลว ไดแ ตปลอยไปตาม
ความรูสึก ครางจนคอแหบไปหมด เสร็จจากในน้าํ ยังมาตอท่ีอา งลา งหนา

แลวยังอุมกลับไปตอที่เตียง เหมอื นความรูสึกผมมนั ไมดับไปสักที มีแต
จะรอนแรงมากขนึ้ เรอื่ ยๆ

ผมแทบจะขาดใจไปตง้ั หลายครงั้ ในวนั เดยี ว สุดทา ยก็เหน่อื ยจนหลับไป
ตอนไหนก็ไมรู. ..

…………………………………………….

( :: ฟองดูว :: )

สูรบกนั จนเตียงแทบหัก กวานอ งจะเหนอ่ื ยแลว ยอมนอนไดก ็เกอื บๆ 8
โมงแลว ผมลุกไปหยิบผา ชุบนํา้ มาเช็ดตามตวั นอง

เขาจะไดน อนสบายๆ

“อือ” ชูครมี ก็ปดๆเหมือนจะราํ คาญ

“เช็ดตัวหนอ ยครับ จะไดนอนเยน็ ๆ สบายตัวไง” ผมกระซิบเสียงนุมแลว
จบั เขาหงายดๆี

ทง้ั ตัวมีแตรอยจูบของผมแดงเถอื กไปหมด เห็นแลวอดใจไมไ หว ตอ งกม
ลงไปจูบเบาๆที่หนาทอง

“อะ ..อา” นองดันครางออกมาเม่ือผมลวงน้วิ เขา ไปทาํ ความสะอาดให ยงั
รูส ึกอยูอกี หรอื น่ี ยาคงยังไมหมดฤทธ์ิ

แตร างกายนองไมไหวแลวละ ครับ ผมลว งนิดเดียวนองก็ครางแลว ครางอีก
กวา จะทําเสร็จผมตองอดทนแทบตาย

รบี ใสเ สื้อผาให กลัวจับนองกดอีก ผมน่กี ไ็ มรูจ ะบาพลังไปไหน ทาํ ไปท้ัง
คืนแลวยังไมพอ แคเห็นนอ งผมก็หายเหน่ือยแลวครับ

เครือ่ งฟตสตารทติดงา ย หึหึ

พอผมอาบนาํ้ เสรจ็ กส็ อดตวั เขาไปในผาหม ดึงนองขน้ึ มาซบหนาอกผมไว
แลว จุบหนา ผากเลก็ นั้นเลน

นองกอ็ ืออาออกมาแบบรําคาญๆ พอเห็นแผลตามตวั นองแลว ก็นกึ ฉุนข้นึ มา
อกี ผมเลยเอือ้ มมือไปหยิบโทรศัพทตรงหวั เตยี งมาแลว โทร

“ฮัลโหล ไอแดด”

(ออื ) มนั ตอบรับสัน้ ไดโลห แตฟงจากเสียงแลว ไมไ ดดูงว งๆ คงต่ืนแลว

“เร่อื งโอเครึเปลา พวกมันวาไง”

(พวกมันยังไมยอมงา ยๆ จะเอาเร่ือง หาวาพวกเราบุกรุกเขา ไป)

“อาว สัตว! กลาพูดวะ”

(เออ แตก ไู มสน เอาปนตบหนา มันซะหงาย แลวพาสีนํ้าออกมา
กอน เด๋ยี วเรื่องก็คงถงึ หพู ่ีมัน)

“แลว จะเอายงั ไงตอ”

(อมื ถา มันมาคงตองใหช ูครีมมาดว ย ยนื ยันใหมันรวู า ฝา ยมนั นัน่ แหละ
ผดิ ทเี่ อาตัวเมยี พวกเราไปกอน พ่ีมันมเี หตุผลมากกวานองแนนอน

อยางนอยก็คงยอมใหเรากระทืบนอ งมันไดบา ง หึ) เสียงมันโหดนา ดูเลย
ครบั

“ได มเี ร่ืองแลวรีบโทรมาตามนะ ตอนนใ้ี หนอ งพกั กอน” ผมพูดไปดว ยลบู
หวั นองไปดวย

(อือ นอนเยอะๆ เมื่อคนื หนกั ละสิ) มันทําเสยี งลอ เลยี นอีก

“เออ แคน ี้นะ กวนนอง เดย๋ี วนอ งนอนไมหลับ” ผมกดตัดสายมันไปเลย
วางมือถอื แลวหนั มามองคนในออมกอด

“เด๋ียวตนื่ มา แลว ไปจัดการมันดว ยกันนะทีร่ กั ” ผมพูดเบาๆแลวจูบที่ปาก
นมิ่ กอนจะหลับตาลง แลว หลับไปดวยกนั

ไมวา อะไรจะเกิดข้นึ ผมจะโอบกอดเขาดวยมือคูน ้ี ปกปองเขาดวยชวี ิตน้ี

และรักเขาดวยหวั ใจทงั้ ดวงน้ี รกั นะครบั .. ชูครีม

----------------------------------------------------------
23 :: จัดการมัน

ผมตื่นเชา มาดว ยความรสู ึกเมอ่ื ยสุดพลัง พอขยับตัวก็ปวดจ๊ีดไปหมด เลย
นอนนิ่งๆ มองไปบนเพดานแลว กน็ ึกวา มันเกิดอะไรขึ้นถงึ ไดเจ็บตวั แบบนี้

แลว สมองผมก็คอยๆจําได พอจาํ ไดแลวหวั ใจก็เร่ิมสูบฉีดเลือดมาหลอ
เล้ียงใบหนาจนรอนไปหมด อา ก ! เมื่อคืนผมทําอะไรลงไปเนี่ย

“อะ ” ผมเผลอรองออกมาเบาๆเม่ือคนขา งๆควาเอวผมเขาไปชิด ซกุ หนา
ลงมาท่ีตนคอผมแลว ก็นงิ่ ไป

โอย ผมรับตัวเองไมไ ดอะ เมอื่ คืน.. ผม.... ฮอื อออ พูดไมออก บอกไม
ถกู อยากจะรองไหจรงิ ๆ ผมคอยๆแกะแขนพี่เขาออกจากเอวอยา งชาๆ

วาจะไมใหต ่ืนแลวเชยี ว แตพี่ฟองดูวก ็กระพริบตานิดหนอย กอนจะลืมตา
มองผม ผมก็หลบสายตาทันที ไมก ลา สหู นาอะ

“ต่นื แลว เหรอ หิวรึยังครับ” เขาถามผมเสียงนมุ มีความสุขละสิ ผมละ
เจบ็ แทบตาย

“อือ” ผมก็พยกั หนา ตามองไปทางอื่น ก็มันเขินนี่ พอนกึ ออกวาตวั เอง
ทําอะไรลงไป รอนแรงขนาดไหน ผมก็อาย....

“อาบนํา้ กอนแลว กัน เดยี๋ วพ่ีไปทาํ อะไรใหกิน” เขาหอมแกมผมเบาๆแลว
ลุกขึ้นเดินออกจากหอง ผมก็ขยับตวั ข้นึ มาน่ัง โอ มันปวดไปหมด

ไมอ ยากจะกระดกิ ตัวเลย พอหันไปมองนาฬิกา บาย 2 กวา !! นผ่ี มนอน
ไปตอนกี่โมงอะ

“ไหวไหม” อยูดๆี พี่เขาก็เปดกระตเู ขามาตอนทีผ่ มขยับตัวจะลงจาก
เตียง ผมกมหนามองพื้นทนั ที แง ผมสบตาเขาไมไ ดแลว อะ

“ชวยหนอ ย” ผมพูดเสียงแผว พ่ีเขาก็เขามาอุมผมขน้ึ ผมแคจ ะใหพยุง
เทา น้ัน เกินความคาดหมายไปหนอย ผมเลยแหงนหนา ข้นึ มองเขาอยาง
งงๆ

“ไง ยอมมองหนาพี่จนไดนะ” เขายิ้มมุมปากทําหนา ตาเจาเลห ผมเลย
รูส ึกรอนข้นึ มาอกี รอบ ปานนีห้ นา คงแดงไปถงึ ไหนแลว กราซซซ

เขาวางผมลงอางอาบน้ํา แลวหยบิ ฝกบัวมาเปด นาํ้ เหมือนจะอาบน้าํ ให

“ครีมอาบเอง พ่ีออกไปกอนเถอะ!!” ผมพูดรัวเรว็ แลวแยงฝก บัวมา เขาก็
หัวเราะหนอยๆ แตกย็ อมออกไปดีๆ พอผมอาบนาํ้ เสร็จ

ก็แตงตวั แลว เดนิ ออกไปใหอ าหารคุกกก้ี ับเยลลี่ ตอนกมลงไปเทอาหาร
เนี่ย แทบลกุ ไมข้ึน

“เด๋ียวเราไปหาพวกไอโจอกี นะวันนี้ ไอแดดกับสีนา้ํ กาํ ลังจะไปเหมือนกัน”
พ่ีฟองดวู พ ูดข้ึนมาเสยี งเครียดตอนที่ผมกินขา ว

“เห?”

“เขาไปเคลยี รหนอยนะ กับพ่ีของไอโจ”

ที่น้ีผมเลยตองรบี กิน จะไดไ ปพรอมๆกับสีนํา้ พอกินเสร็จพวกเราก็รบี ขึ้น
รถไปท่ีบา นหลังเม่อื วาน ผมไมอยากจะกลับมาเหยียบเลยจรงิ ๆใหต าย

“เขาไปขางในเถอะ” สีนํ้าเขา มาจับมือผม แลวพี่ฟองดวู ก บั พี่ไอแดดกอ็ ยู
ขา งหนาพวกเราอีกที พว่ี าฟเฟล ก็มาดวย

พอเขาไปแลว ก็มีคนพาไปท่ีสวนกลางของบาน เดาวาเปน
หองรับแขก ตรงโซฟาท่ใี หญท่ีสุดมีผชู ายคนหน่งึ ท่ีดูไมเหมือนไอโจเลย
สกั นดิ นง่ั อยู

มไี อโจกับไอโฟรยืนอยูหลังโซฟาอกี ที พ่ีฟองดวู จ ับแขนผมใหไ ปน่งั ตรง
ขามกับพวกมัน

“เมื่อวานทาํ ไวซ ะเละเลยนะ” ฝายนัน้ เร่ิมกอนครับ พี่ชายไอโ จพูดขึ้น
เรียบๆไมไดมีทาทางอะไรเปนพิเศษ แตแบบนี้ยงิ่ นากลวั

“จะเอายังไงวา มาเลยดีกวา ” พี่ไอแดดก็พูดเสยี งเรียบไมแพกนั แตจะติด
ไปทางเย็นชามากกวา

“เลนบุกเขามาถึงบา นแลว ทําลายกนั ซะยับเยินยังไมพอ ยังทําคนของเรา
บาดเจ็บไปอีกเยอะเลย อยางนี้มันหยามกันมากนะ”

“ถามคนของตวั เองดรู ึยังวา ทาํ อะไรเอาไว” พ่ีฟองดูวพูดเสยี งเขม ผมไม
เคยเห็นเขาในลุคนี้เลย

“ผมไมไดทําอะไรนะพ่ี” ไอโจครับ มันแทรกขึ้นทันที

“เอานไี่ ปดู” พว่ี าฟเฟลควกั กระดาษใบเล็กๆสงไปใหพ่ีชายไอโ จ ผมเห็น
แวปวามันเปนรูปถา ย แตไมร วู ารปู อะไร พอรับไปเขาก็มองรูปแปปนงึ

แลวเงยหนามามองผมสลับกับสีนา้ํ ไอโ จชะโงกหนามาดูบา งแลวก็กัดฟน

“โจ แกทําอะไรกับคนของพวกเขาหะ” พ่ีชายมันเริ่มข้นึ เสียงแลว
ครับ แสดงวา ไอโจมนั เลาเร่ืองเท็จไปแนๆ

“พวกมันต้ังใจเหอะพ่ีโอ เด็กมันย่วั ผม” ไอโจพูดจานา กระทืบมาก

“ถา ผมยว่ั พวกคุณ พวกคุณคงไมตอ งถงึ กับลงไมลงมือขนาดนี้หรอกใช
ไหม” ผมพูดแลวชี้ไปที่หนา ตวั ท่ียังคงมีแผลจากการถูกทําราย

“หึ ก็เห็นเม่ือวานบอกวาชอบแบบ SM กเ็ ลยจัดให” ไอเลวโฟรพูดขึ้นมา
ไดหนาตาเฉย ผมแทบข้นึ แตก็ต้ังสตไิ ดกอน

“ทําไมถงึ พูดอยา งน้ัน ไอบ า เอย เม่ือวานมันใสย าใหผมดวย” ผมพูดเสียง
แคนๆ กัดปากตัวเองแลวทาํ นํา้ ตาปริ่ม เออ้ื มมือไปดงึ แขนเสอ้ื พ่ีฟองดวู 
ไว

เหมือนผมพยายามอยางมากทจี่ ะไมรองไห ผมกรอกตาข้นึ มอง
เพดาน ทาํ เปนคนกําลังตอสูกับความเจบ็ ปวด ทาํ ตัวสั่นนดิ ๆดวย

“มนั ทํารายคนของผมโดยท่ีคนของผมไมเต็มใจ และผมแคมาเอาคืน
เทา น้ัน สันดานพวกมันคณุ ไมร เู ลยหรอื ไง” พฟ่ี องดวู เอามือมาโอบไหล
ผมไว

แลวดงึ ผมเขาไปกอด ผมก็เลยเอาหนาไปซบอกพี่เขาไว แกลงทาํ เปนตวั
สั่นเหมือนคนกําลังรอ งไห

“โจ” พ่ีชายมันเรียกนอ งเสียงเขมเลยครับ เสยี ดายท่ีผมหันหลังอยเู ลยไมรู
วา เขาทําอะไรกัน

“ดจู ากรูปการณแ ลว ผมคิดวาคงจรงิ อยา งทีพ่ วกคุณพูด”

“หมายความวา ไง น่ีพ่เี ชอ่ื คนอื่นมากกวา ผมเหรอ!!” เสียงไอโจเร่ิมโมโห

“เงยี บ!! เพ่ือไมใหเปนปญหาใหญ พวกคุณอยากใหเ รารับผิดชอบยังไง”
เสียงตวาดคาํ แรกทําเอาผมสะดงุ พี่ฟองดวู ตองลูบหลังผมเบาๆเปนการ
ปลอบ

“ขอตัวไอโฟรใ หพ วกเราจดั การ.. ถือซะวาเราจดั การมันแทนนองชายคุณ
ดวย” เสยี งพี่ไอแดดฟงนา กลัวพิกล

“มนั ไมม ากไปเหรอ”

“ไมม ากไปหรอก กับการที่คุณทํากับคนสาํ คัญของเรา ถา เราทําแบบน้ัน
กบั เมยี คุณบา ง คุณคงเอาเลือดหัวเราออกเลย ผมพูดถูกไหม ? ”

เสียงพ่ีไอแดดฟงเหมือนอยูในหนังมาเฟยมากๆครบั ผมแกลงทาํ นํ้าตา
หยดแลวหันกลับออกไปมองบรรยากาศตอนนี้ โอ มันแลดูนา กลวั มาก

“มันก็จริง...” พ่ีชายไอโจที่นา จะชอื่ โอพูดนิ่งๆแลว ปรายตามามองผม

“แลว นายละ ผมควรจะถามความเห็นจากคนที่เสียหายใชไหม อยากได
อะไรเปนของไถโทษไหม” เขาถามแลวสบตากับผม อยางน้ีกเ็ สรจ็ ผมสิ

“ขออยา งเดียว ฮึก” ผมพูดเสียงสั่นๆแลว สูดน้ํามกู การแกลงทาํ เสียงส่ัน
เนยี่ มันยากนะ

“.......” ทุกคนเงยี บรอฟงผม

“ขอตอ ยนองชายพ่ีทนี ึง”

“เฮย !!!” พอผมพูดจบไอโ จรองออกมาเลยครับ หันมามองผมควับ สว น
คนอ่ืนๆทําหนา ประหลาดใจนิดหนอ ย แหม ผมจะขอตอยไอโฟรทําไม

กเ็ มอ่ื ก้ีเขาตกลงกันวาจะไปจัดการไอโฟรอยูแลว ไอโ จก็รอดสบายๆ
ดิ เรื่องอะไรผมจะยอม ผมรูนะวามันตบหนา สนี า้ํ อะ

“ผมไมยอมนะ ผมไมไ ดแตะอะไรไอเ ด็กน่เี ลย ไอโ ฟรลวนๆ” มันแหกปาก
โวยวายแลว กลัวอะไรกับอีแคโดนตอยทีเดียว

“ฮกึ ฮือออ.....” ผมไมโตตอบแตร องไหเลยครับ พี่ฟองดูวย่นื มือมาลูบ
หลังผมเบาๆ ผมแกลง ทาํ เปน รองไหหนักจนพูดอะไรไมออก

“พอๆ เลิกรอ งไหเถอะ เด๋ยี วผมจะโดนสามคี ุณเลนงานซะกอน ไอโจมา
น่ี !!” เขาพดู เสียงออนกับผม แลวหันไปตวาดนอ งตัวเอง

ผมแกลงทาํ เปน รองไหตออกี นิดหนอ ยเพ่อื ความเนียน ตาลุงกจ็ ับหนา ผม
หันไปเพื่อเช็ดนํา้ ตาให

“พ่ี!!” ไอโ จมนั เริ่มไมพอใจ มองผมตาขวางเลย

“หบุ ปาก แกกอ เรือ่ งเอง แลวยังตองใหฉันมาสะสาง โตซักทีเถอะ!!”
กลายเปน สงครามยอมๆในครอบครัวไปแลว ผมแอบยิ้มไมไดอ ะ เดย๋ี วเขา
เหน็

“แลวกอ็ ยูนิ่งๆซะถาไมอยากมีปญ หา นองหนะ มานี่” เขาเรียกผมใหไ ป
ยนื หนา ไอโจ ผมเช็ดนาํ้ ตาตวั เอง ทาํ ทาใหดูนาสงสารเขา ไว

“ทีเดียวนะ” เขาพูดแลว ถอยออก ทุกคนอยใู นความสงบ ผมสูดหายใจ
แลวมองหนาไอโจ มนั ก็หลับตา คงขมอารมณตวั เองอยู

ผมใชจ งั หวะทีม่ ันหลับตาอยูตอยเขา ปลายคางไปเลยครับ เพราะผมชก
สวนอน่ื ไมถงึ ผมซัดเต็มแรง ไดยนิ เสียงดังกึกเลย

“โห เลนจุดนอ็ คเลย” พี่ชายมนั พูด แตไ มไ ดมีแววเอาเรื่องอะไร พรี่ นู เคย
สอนมานี่ครับวาผมตัวเลก็ ใหสอยท่เี ดียวหนักๆท่ีปลายคาง

ใหมนั น็อคไปเลย ซ่งึ ไอโจก็นับดาวไปแลว เรยี บรอย นอนคาพื้นหอ งไป
เลย พ่ีฟองดูวม องผมแบบสยองนดิ ๆ

“ถอื วาเร่อื งน้ีเลกิ แลว ตอกันนะ โอเคมยั้ เรื่องไอโฟร เอาไปไดเลย.. ถา
มันไมยอม จัดการตามอัธยาศยั ..และหวงั วา คงไมเอาเรือ่ งนม้ี าตอรองอีก

เพราะผมจะไมยอมเปนครั้งท่ีสอง” เขาพดู แลวสบตากับพ่ีไอแดด เร่อื ง
ภายในครับผมไมร บั รูดว ย สวนไอโฟรท าํ ทาจะหนี แตพ่ีเจมสเปนลูกนอง
ทไ่ี วมาก

เขา ไปจับตวั มนั ไดแลว เรยี บรอ ย

“ตกลงตามนัน้ ” พไ่ี อแดดรับคาํ แลว ลุกขึน้ พวกเราเลยลกุ ตาม แลว ก็กลับ
ออกมาโดยมีเสียงโวยวายของไอโ ฟรประกอบ มันพยายามดิ้นหนี

แตพวกลูกนองสองคนก็ล็อคมันไวคนละขา ง พอมาถงึ รถก็หยุดรอคาํ ส่ัง

“วาฟเฟลจะเอามนั ไปจัดการ หรือใหกูจัดการ” พไี่ อแดดหันมาพูดกับพี่
วาฟ

“ไวกบั แกละ กัน เดี๋ยวกูคอยตามไปดู” พี่วาฟพูดแลวพี่ไอแดดก็พยักหนา
รบั ผมก็กลับไปน่ังในรถกลับบานกับพ่ีฟองดูว

.
.
.

( :: วาฟเฟล :: )

รสู ึกโลงใจครับท่ีพวกมนั ยอมงา ย นกึ วา ตองออกกําลังซะแลว ไมใ ชอะไร
หรอก ผมเปนหวงนอ งๆ กลวั จะโดนลูกหลงไปดว ย

มันคงยอมงายเพราะทางฝง ไอแดดก็ใหญ เลยตัดปญหาดวยการยอมรับ
ขอเสนอของเรา แคนีผ้ มก็สบายใจข้ึนมาเปลาะนงึ

ผมขบั รถกลับบา น ไปหาโฟนครับ จับไอโ ฟรไปแลว ตอไปโฟนก็คงตอ ง
กลับบานตัวเอง... ทําไมผมรูสึกใจหายยังไงไมรู

พวกเราไมไ ดบอกเร่ืองน้กี ับพอ ของโฟน แคบอกเขาไปวาโฟนจะไปเท่ียว
กับผมสักพักนึง เขาไมรูหรอกวาโฟนอยูบา นผม เพราะเจอเร่อื งแบบไหน

“เปน ยงั ไงบาง” เสียงเล็กๆของคนบนเตยี งทักข้ึนทันทีที่ผมเดินเขา
ไป โฟนดีข้นึ มาก แตผ มกย็ ังอยากใหเขานอนพกั ผอนเยอะๆไปกอน

เลยไมอ นุญาตใหไปไหน แมกับแดด กเ็ ห็นดว ยครับ เลยกักตัวโฟนไวใน
หองแบบนี้

“กโ็ อเค ไอแดดเอาตัวโฟรไปแลว ”

“หะ ” โฟนทาํ หนาตกใจหนอยๆ ทาํ ไมตอ งตกใจ

“อยา บอกนะ... วายังหวงมันอยู” ผมพูดเสยี งเครยี ดเลยทนี ้ี

“เขาเปน พี่กู....” โฟนพูดเสยี งเบาแลวกม หนาลงมองมือตวั เอง ผมรีบเขา
ไปน่งั ใกลๆ แลว เชยคางเขาข้ึนมาสบตากบั ผม

“โฟนฟงนะ มันไมมีคาอะไรใหเ รียกวาพี่ ไมคูควรใหเห็นใจหรือสงสาร
อะไรทั้งนัน้ มันทาํ อะไรกับโฟนบาง นกึ ดู” ผมพูดแลวลูบแกมนุมเบาๆ

ตากลมเรม่ิ มีนํ้าตาข้ึนมาเออแลวหยดลงมาตามแกม ผมไมอยากเห็น
.. ไมอ ยากเห็นเขาทําหนา แบบน้ีเลยจริงๆ

“ฮกึ ไมร ูสิ.. กูไมรูวา ฮึก วาจะทํายงั ไงดี สําหรับกู พี่กย็ ังเปน พ่ี กู
พยายามแลว ท่จี ะเกลยี ดเขา ฮึก” ตัวสั่นไปหมดเลยครับ ผมตองจับมันมา
กอดไว

“ไมเ ปน ไรๆ มนั จบแลว โฟน เรื่องแบบนน้ั จะไมมีอีกแลว ไมตองไปคดิ ถงึ

มันอกี ลมื มันซะ ไดไหม” ผมพูดเสียงออนโยน จบู ซับนา้ํ ตาบนใบหนา
เขา

“อยากเจอ ฮกึ ...” มนั พูดเบาๆแลว จิกปลายเสอ้ื ผมไว

“วา ไงนะ ?” ผมถามซ้ําอยา งไมเ ขา ใจ

“กอู ยากเจอพี่ ...นะ” มันเงยหนา ข้นึ สบตากับผม ผมไมเขา ใจ
เลย ทําไมตอ งอยากเจอคนพรรคน้ันดว ยวะ

“ทําไมละ โฟน ทําไมถึงตอ งอยากไปเจอมันอีก ทมี่ ันทาํ ยงั ไมมากพอใช
ไหม !!” ผมเผลอตัวตวาดโฟน แลว ก็ตอ งเอื้อมมอื ไปจับมันไว เพราะมัน
ถอยหนี

“ก.็ . ก็ถา จะไมตองเจอกันอีกแลว ก็อยากจะ ฮึก อยากจะไปเจอ คร้ัง
สุดทา ย.. ฮึก แคนั้นเอง” มันกมหนา ลงรอ งไหกับฝา มือ

ผมตองถอนหายใจดว ยความหนกั ใจ เพราะถา เปนผมเองก็คง
สับสน พี่ชายทั้งคนน่ีครับ ถา พ่ีรูนทํารายผม ผมยังไมร ูเ ลย วา ตัวเองจะ
โกรธเขาไหม

“โอเคโฟน โอเค ไปกัน” ผมเขา ไปเช็ดนํา้ ตาใหเบาๆแลว ดึงมอื เขาใหลุก
ออกมาจากเตยี ง คงตองไปวันนี้ เพราะถาไปชา ไมร ไู อแดดมันจะทาํ
อะไรไปนะ

มนั บบี มือผมแลวย้ิมบางใหอยางขอบคุณ ผมขับรถไปที่คอนโดของไอ
แดด แลวมันก็พาผมไปทีบ่ า น ก็แกงคมนั นนั่ แหละครับ ผมเดนิ ตามมัน
ไป

จนถงึ หองใตด ิน ไอโฟรถ ูกมัดอยูในน้ันแหละ สภาพยังเหมือนเดิมทุก
ประการ แสดงวาไอแดดยังไมไ ดลงมือทําอะไร

“เขาไปดวยกนั นะ” โฟนมองผมอยางขอความชว ยเหลือ ผมรวู า เขาทง้ั
อยากเจอ ทั้งกลวั ไปในเวลาเดยี วกัน

“โฟน” ไอโฟรมันเงยหนา ข้นึ มาเรียกนอ งตวั เองทันทที ่ีพวกเรากา วเขา
ไป ไอแดดรออยูขางนอกครบั แปปเดยี วประตกู ็ถูกปดลง

โฟนตัวส่ันนอยๆ มองพีช่ ายน่ิง เมมปากเหมือนคนไมร ูจะทําอะไร ผม
ตอ งโอบไหลม ันไวแลว ลูบใหกาํ ลังใจมนั

“พ่ีโฟร” มันหลุดเสียงส่ันๆออกมาแลวคอ ยๆเดินไปหาโฟรท ่ีถกู มัดอยทู ่ี
พ้ืน ผมตองเดินตาม ระวังไวก อ นดีกวา ครับ

“ถามหนอยเถอะ.. พร่ี ักผมบางไหม” โฟนมันพูดเสียงแผวเบา นํ้าตาเม็ด
โตไหลลงมากระทบพื้นเย็นเฉียบ

“โฟน ท่ีรัก พ่ีรักเราอยูแลว รักที่สุด รักจนไมอยากใหไ ปยุงกับใครหนา
ไหนทง้ั นน้ั ” โฟรพ ูดแลวเหลือบตามามองผม

“ตลก คนรกั กันเขาตอ งทํารา ยกันดวยเหรอ แกมนั เห็นแกตัว” ผมอด
ไมไ ด เลยตองดา มันไป

“พี่ขอโทษ พ่ีขอโทษ พ่ีควบคุมตวั เองไมไ ดทุกที โฟน..” มนั สบตา
กบั โฟน แตผมนร่ี ูสึกคันไมคันมอื อยากตอยคนเปนบา

“พี่โฟร. . ฮึก” โฟนลงไปนัง่ ที่พื้นแลว เออ้ื มมอื ไปลูบหนาพี่ชายตวั เอง ผม
ตองหันหนา ออก ทนดูไมไดจ ริงๆ ผมเกลยี ดไอโฟรมากเกินกวาที่จะเห็น

โฟนทําแบบน้ี ทําไมไมจาํ เลยนะวา มันเลวขนาดไหน ทําไมยังรักมันอยู
อกี !!

“ผมแคอ ยากไดพ่ีชายคนเดิม พ่ีชายท่ีแสนดีของผม ไมใ ชโ ฟรคนน้ี คน
ท่ดี ีแตทําราย ฮึก ผมเจ็บแคไหนพรี่ ูบางไหม” โฟนสะอื้นหนกั จนนา กลัว

แตผมก็เขาไปแทรกไมได ไดแตยืนดูอยา งเปนหวงอยทู ี่เดิม

“โฟน เรากร็ ูวา พเ่ี ปนพ่ีชายไมไดจริงๆ พ่ีรักเรา พ่ีรักเรามากกวาน้ัน รกั
...” มันพูดเสียงเบา นํา้ ตาไหลลงมาชาๆ

“ฮกึ ” โฟนเอาแตสะอ้ืนแลวมองพ่ีชายตัวเองดว ยแววตาที่เต็มไปดวยความ
เศรา

“แลวทาํ ไมแกยังไปยงุ กับคนอ่ืน ไมม าดูแลนองตัวเองวะ สันดานเอย !!”
ผมโพลงออกไปดว ยความโมโห ควบคุมตวั เองไมใหเผลอไปเตะมัน

“เพี๊ยะ!!” แลว เสยี งตบก็ดังขึ้นแบบสนั่นหวั่นไหว โฟนครับ โฟนตบเขาท่ี
หนา ไอโฟรจ ังๆ เต็มแรงเลย

“ผมตบพ่ีครั้งน่แี ทนความเจ็บทั้งหมดท่ีผมมีตลอด 10ปที่พี่ทาํ ลายชีวิตผม”

“เพ๊ียะ!!” โฟนตบอกี ขาง นํ้าตาไหลลงมาไมข าดสาย

“ครัง้ นแ้ี ทนท่ีพท่ี ําลายความเชื่อใจท้ังหมดทีผ่ มมี ฮึก ทําลายความรักท่ีมี
ผมมีใหพ่ี”

“เพีย๊ ะ!!”

“และครงั้ น้ีแทนท่ีพ่ีทาํ รา ยคนอ่ืน ทํารา ยชูครีม ทาํ รา ยสีนํ้า ทํารายจติ ใจ
ผม ฮึก พี่...” โฟนกัดปากตวั เองแลวรองไหอยา งหนัก

โฟรไ มพูดอะไรเลย มันแคมองหนานองชายตัวเองเทาน้ัน

“เอาเลยโฟน ใหสมกับท่ีพี่ทําไป มนั มากกวาน้ีไมใชเ หรอ” มันพูด
นิง่ ๆ โฟนยิ่งรองไหหนักกวา เดิม ผมเจ็บนะที่ตองมาเห็นมันรองไหข นาดน้ี

เสียใจขนาดน้ี ผมทําอะไรไมไ ดเลยสักอยา ง

“เพี๊ยะ!!” เสียงตบอีกครัง้ นึงดังข้ึน แลวโฟนก็ลุกข้นึ ยนื เอามอื ปาดน้ําตา
ท้งั ๆท่ีตวั ยังส่นั

“ตบครั้งสุดทาย หลังจากน้ีเราคงไมตองเจอกันอกี ผมเสียใจ.. เสียใจที่
รกั พีเ่ หลือเกิน ฮึก”

ผมยืนตะลึงไปแปปนงึ แลวโฟนก็ออกจากหอ งไป วินาทที โ่ี ฟนเปดประตู
ไอโฟรก ็พูดเสียงแผว

“ขอบคุณ”

แคนนั้ แลว โฟนกเ็ ปดประตูออกไป ผมรีบตามโฟนออกไปดว ย พอ
ออกไปเหน็ โฟนนั่งพิงกาํ ลังอยขู า งนอก กม หนา รองไหอยา งไมอายใคร

ไอแดดมองหนาผมแลวตบบาผมนิดๆ มันก็คงไดย นิ ท่ีคุยกนั เมื่อก้ี

“โฟน” ผมเขา ไปน่ังทีพ่ ้ืนแลวอุมโฟนมากอดไว ตอนนเี้ ขาชางแสน
เปราะบาง เหมอื นถา จับแรงก็จะแตกสลายไป

“ฮกึ วาฟเฟล” มันเรียกช่ือผมเบาๆแลวกอดผมไวแ นน แนบหนาเล็กๆลง
มาบนบาผม ผมปลอยใหเ ขารอ งไหโดยไมพดู อะไร เพียงแคกอดไว
แนน ๆ

“วาฟเฟล” เขาเรยี กแตช ือ่ ผมซาํ้ แลวซ้ําเลา แลวก็สะอื้นจนตัวโยน ผมไม
อาจรับรูไดวา เขาเจ็บปวดขนาดไหน และไมผ มไมเขา ใจมัน

แตแคผมเห็นเขาในตอนน้ี หัวใจผมก็เหมือนถูกบีบเอาไว ผมเจ็บ.. แต
คงไมเ ทา เสี้ยวนึงในความรสู ึกของเขา

“ใหก ูจัดการท่ีเหลือไหม” ไอแดดพูดขึ้นนง่ิ ๆ มันพิงกําแพงมองพวกผม
ดวยสีหนาท่ีอานความรูสึกไมอ อก

“...อืม” ผมตอบแลวทีน้ีโฟนก็รองหนักเลย เขาคงรูวาจดั การใน
ความหมายของไอแดดคืออะไร

“โฟน หรอื โฟนไมอยาก โฟนอยากใหพี่ออกมาไหม ใหกลับไปอยูท ี่
แกงค?” ผมจับหนา เขาข้ึนมาถาม โฟนนา สงสารมากครับตอนน้ี

เขาสายหนาแลว ปลอยใหนํ้าตาไหลออกมาไมหยุดหยอน

“ไมรู ไมรู ฮกึ ” โฟนพดู เสียงสั่น ตัวกส็ ั่น ผมเครยี ดจะแยแลวเน่ยี

“ไมเ ปนไรครับ ไมตอ งคิดถึงเรื่องนอ้ี ีกโอเคไหม กลับบานกันนะ” ผมพยุง
เขาขึ้นมายนื โฟนก็พยักหนารับ

ไอแดดแคย้ิมอยา งใหกําลังใจผมนิดๆ กอ นที่ผมจะเดินออกมา แลวขับรถ
พาโฟนกลบั มาที่บานผมกอ น ผมไมอยากใหเขากลับไปอยคู นเดียวตอนน้ี

“โอย วาฟเฟล ทําอะไรหนูโฟนหนะหา ถึงไดตาบวมขนาดน้ี แมดู
หนอ ยสิลูก” ผมผมรบี เขามาจับๆโฟนเลยครับ ผมแคสายหนา ใหแมนิดๆ
เทานั้น

“กินนาํ้ เย็นๆซะนะลูก จะไดสดชืน่ อะ !” แมรองออกมานิดๆเม่ือโฟนโถมตวั
เขา ไปกอดแมผมไว แลว แมก็ปรับตวั ไดทนั ที กอดปลอบโฟนเบาๆ

“แมไ มรูน ะวาหนเู จออะไรมา แตหนูตองเขมแขง็ นะลกู ” แมพูดดวย
นาํ้ เสียงออนโยน โฟนซบหนา ลงกับบา แม ขยับหวั เหมือนจะพยกั หนารับ

โฟนไมมีแมครับ บางทีเขาอาจจะอยากไดความอบอนุ จากคนเปนแม ผม
เลยถอยออกมาใหแมไดปลอบโฟน

เรื่องของโฟร ถงึ แมผ มจะไดเ หน็ ในอีกมุมนงึ ทีไ่ มน าเชื่อ แตผมก็ไมอาจ
ปลอยเขาออกมาไดแนๆ มันไมใ ชคนดี แมกับนอ งตวั เอง

และมนั รักไมเ ปน ถงึ ไดท าํ รายของรกั จนไมเหลือชนิ้ ดีแบบน้ี มนั น่ันแหละ
ที่ทําตวั เอง ผมคงตอ งใจแขง็ แลวปลอยใหไ อแดด “จัดการ” ไปซะ

ใหมนั หายไปจากชีวติ ของโฟน และถาหากหายไปจากความทรงจาํ ได ..
ก็คงจะดี

“วาฟเฟล” โฟนเดินมาหาผม คงคุยกบั แมเ สร็จแลว ผมกห็ นั ไปยิ้มใหเขา

“ขอบคณุ นะ.. ถงึ แมมนั อาจจะมาจากความสงสาร แตก็ขอบคุณ” เขาพูด
แลว ย้ิมใหผ ม

ไมใ ชหรอก... ผมสงสารเขากจ็ ริง แตไ มไ ดท ําทุกอยางเพราะผมแค
สงสาร

...มันมากกวานัน้ โฟน

--------------------------------------------------------
24 :: ความออ นแอ

( :: โฟน :: )

ผมอยบู า นของวาฟเฟลไดอ กี 2-3 วัน กต็ ัดสินใจเก็บของใสก ระเปา กะวา
จะกลับบานตัวเอง กผ็ มไมมเี หตุจาํ เปนอะไรใหตองอยทู ี่นีอ่ กี แลว น่ี

“โฟนจะกลับบานเหรอ” วาฟเฟลมนั เปดประตเู ขามา ตอนท่ีผมกําลงั พับ
เสื้อใสก ระเปาเลย

“ก็ ออื ..” ผมตอบสั้นๆแลวกมหนากมตาพับเส้ือตอ

“กลับไปกอ็ ยูคนเดียว อยูกับแมกับแดด ท่ีน่ีแหละ” มันเขามาแยง กระเปา
ผมออกไปไกลๆ ผมเหวอไปเลย

“แตว า กไู มใ ชคนในครอบครัวมึงไง เปนใครก็ไมรู มาอาศัยบา นเขาแบบน้ี
กเู กรงใจ” ผมตอบแลว กมหนา ลงมองพ้ืน พูดแลวรูสึกจ๊ีดๆยงั ไงไมรู

ไมไดอยากกลับไปอยูบานทีไ่ มมีใครแบบนน้ั แตก ไ็ มอ ยากอยูที่น่ีแบบไมมี
จุดหมาย

“มงึ เนย่ี นะใครก็ไมรู อยา คิดมากไดไ หม มงึ ก็เหมือนครอบครัวกูแหละ
โอเคม้ัย คิดแบบนี้นะ” มันเอาเสือ้ ผาออกจากกระเปา ผม

ผมมองมนั น่ิง ไมเ ขาใจการกระทําของมนั ทีแรกก็ดีแตกอบโกยเอา
ประโยชนจ ากรางกายของผม แลวตอนนจ้ี ะมาเอาอะไร ?

จะใจดีดวยทําไม ผมไมอยากใหใครมาใจดีดวยอกี แลว ไมอ ยากหวงั
ลมๆแลงๆกับความหวังดีที่ไมมอี ยจู ริง ผมรวู า ผมมันนา สมเพช

โดนพ่ชี ายขม ขืนและทาํ ราย แมไ มมี พอ ก็มวั แตทํางานงกๆ ผมเหมือน
เด็กมีปญ หา และมันคงแคอ ยากจะชวยผม แตอยาเลย... ผมไมได
ตองการ

“กมู ีบาน และตองกลับไป เอากระเปาคืนมา”

“ไม กไู มใ หไป” มันดอื้ เอากระเปา เหวีย่ งไปไกลลิบเลย ผมเมมปากแลว
มองหนามัน

“นัน่ บานกู ยงั ไงกูกต็ องกลับไป มงึ รูใชไหมวา กูจะไมอยูท่นี ่ีตลอดไป มงึ
ไมไดเปนอะไรกับกู ขนาดคาํ วา เพ่ือนยังไมมใี หก ันเลย”

ผมตอบเสยี งแข็ง มันเปนเร่อื งจริงทผี่ มใชคาํ วาเพ่ือนกับมันไมไ ด ใชคาํ
วา อะไรไมไดท้ังนนั้ เราแทบไมเกี่ยวของอะไรกนั เลย

นอกเหนอื ไปจากความสัมพนั ธขามคืนเทา น้นั

“กูรู กลับหนะ กลับได แตไ มใชตอนนี้” มันพูดนิง่ ๆ สายตาท่ีสงมามอง
ออกวามีความหว งใยแฝงอยู .. ผมเขา ใจแลว

“ออ เปนหว งกลับวา กูจะกลับไปบาอีกใชไ หม พอกูเลา ใหฟงแลวละสิ”
ผมพูดนิ่งๆ ครับ ผมเคยเสียสตไิ ปพักหน่ึง เพราะเรอ่ื งของโฟรเน่ียแหละ

และพอผมก็กงั วลอยเู สมอวา ผมหายดีหรือยัง ผมไมรูหรอกวาผมหายแลว
รยึ งั เพราะผมไมสนใจ

“โฟน..” มนั พูดไมออกเลย คิดจริงๆละ สิ ผมไดย้ิมเยาะใหกับ
ตวั เอง พอกันทีกับความออ นแอที่ผมมี ผมควรจะเขมแขง็ ไดแลว

อยางนอย.. กเ็ ขมแขง็ ตอหนา คนอ่ืน

“เอาเส้ือผากูคนื มา” ผมแบมอื ตรงหนามนั ยอมรับวาวันนั้นรองไหไปหนัก
มาก และมันคงตกใจ มันคงเห็นผมออนแอ และกลวั ทจี่ ะใหผมอยูคน
เดียว

แต.. ไมรูสิ ผมชอบครอบครัวมันนะ แตยังไงผมก็เปนคนนอก และมัน
คงไมเ หมาะทีจ่ ะอยูท่นี ่นี านๆ

“ไมด้ือ โฟน ไมวามึงจะพูดยังไง กกู จ็ ะใหอ ยทู ่ีน!ี่ !” ใครกันแนว ะที่ดือ้ มนั
นัน่ แหละ กําลังดอื้ ดา นไมฟงผมเลยสักนิด

“วาฟเฟล!!” ผมเริ่มขน้ึ เสียงใสมันบา ง เรือ่ งอะไรมันตองมาบังคบั ผมอยา ง
นี้ละ ผมเขา ไปแยงเสือ้ จากมือมัน แตมันสูงไง ผมตองเขยงๆ กระโดดๆ

“ทําอะไรกันอยลู กู แมทําขา วเสรจ็ แลวมากินเถอะ” เสยี งแมเคาะประตูดงั
ข้นึ ผมเรยี กแมมนั วาแมดว ย เพราะเธอบอกใหเรยี กเองแหละ

ผมก็รูสึกดีกับเธอนะ เธอทําใหผมไดร ูสึกวาการมีแมมันเปนยงั ไง

“ไปกินขา วไป เดี๋ยวตามลงไป” มันดันๆหลังผมออกไปทางประตู ผมก็
ไหลมาตามแรงของมนั เปดออกไปแมก าํ ลงั เดินลงบนั ไดพอดี

“มาๆ ลงไปกับแม” เธอเดนิ มาจูงมือผม ผมทจ่ี ะดาไอวาฟเฟลเลยตอง
เงยี บ แลวเดินตามเธอลงไป เด๋ยี วคอ ยเคลียรหลังกนิ ขา วก็ได

“มีอะไรลูก เมื่อกี้ทะเลาะอะไรกัน” เสียงออนโยนของเธอถามขึ้นเมื่อเรา
อยูก ันตามลาํ พงั ผมสะดงุ นิดๆ สงสัยเม่ือกีเ้ สียงดังไปหนอย

“คือโฟนจะเก็บของกลบั บา นหนะครับ แตวาฟเฟลไมยอมใหก ลับ” ผมพูด
แบบสุภาพกลับไป

“อยนู ่ีไมดเี หรอ มีคนเยอะๆ ไมเ หงานะ ถา โฟนกลบั ไปแมกเ็ หงาแยส ิ” แม
เขา มาจบั มือผมไวแลว ยิ้ม ทําอยางนี้ก็แยสิ.. ผมจะปฏิเสธไดไง

“อยูทนี่ ่ีดีครับ แตโฟนเกรงใจ” ผมตอบตามความรูส กึ จรงิ ๆ

“เกรงใจอะไรกัน โฟนกเ็ หมือนลูกแมค นนึงนั่นแหละ เราเปนแฟนเจาวาฟ
เฟลไมใ ชเ หรอ”

จุดนผ้ี มเหวอจริงจงั เลยครับ แฟน!! บาเหรอ เปนไปไดยังไง คุณแมเอา
อะไรมาพูดเน่ีย !!

“คือ.. เปลาครับ เปลา” ผมสา ยหวั รัวทันที

“ไมตอ งอายหรอก แมผานโลกมาเยอะแลว ดกู ็รูว า เราหนะรักกัน” เธอพูด
ไปกย็ ้ิมไปดว ย สวนผมทาํ หนาไมถกู แลว รกั กัน!! เปน ไปไมไดอะ

แมดผู ิดรึเปลา ครบั ผมไปรกั กับมันตอนไหนงา

“ทําไมแมถึงคิดอยางนั้นละครับ” ผมถามไปดว ยความของใจสุดขีด

“กับหนูแมไมรนู ะ แตก ับเจา วาฟเฟล รายนัน้ หนะไมเคยสนใจใคร
หรอก เห็นดีแตเจาชูไปเรอ่ื ย แตต อนพาโฟนมาที่บา นไมเห็นไปไหนเลย

เชา ก็ไปทํางาน เย็นก็รีบกลับบาน .. ทตี อนพอกับแมอ ยู เห็นดีแตไปคาง
ท่ไี หนกไ็ มรู นานๆกลับมานอนที สงสัยที่บานมีคนใหอยากมาหาแลวมั้ง”

เธอหันมามองหนา ผม เหมอื นจะบอกวา ผมเปนคนนั้นหละ คนที่ทาํ ใหไ อ
วาฟเฟล อยากกลับบานกลับชองเหมือนคนปกติ เหอะ...

มนั อาจจะแคกลวั ผมทาํ อะไรแปลกๆกับหองของนองมันก็ได มนั เลยตอ ง
รีบกลับไง

“.. แมรใู ชไหมครบั วา ผมมีเร่ืองถงึ ไดมาอยูที่นี่ วาฟเฟลอาจจะแคเ ปนหว ง
ผมในฐานะ.. เออ” ผมพูดแลวคา งไว ไมร จู ะพูดวาเพ่ือน หรือ อะไร
ออกไปดี

“วาฟเฟลไมใชคนทจี่ ะหวงใครไปทัว่ หรอกนะ กับเพ่ือน เจา วาฟกม็ ี
ขอบเขตในการชว ย มันไมคอยชว ยอะไรใครหรอกถาไมจําเปนจริงๆ”

“.....” ผมกระพริบตาปริบๆ เหมือนจูๆใจกเ็ ตน ขึ้นมาแบบไมมเี หตุผล เฮย
ผมเปนอะไรเน่ยี

“วาฟหนะ จะคอยดูแลก็แตค นทีแ่ ครจรงิ ๆ คนที่วาฟเฟลคิดวา สาํ คัญ
สําหรบั เขา”

“อา.. ผมไมคิดวา ” พอผมจะเถยี งเธอกส็ า ยหนาชา ๆเปนเชิงปราม
ทนั ที ผมเลยตองเมมปากตัวเองแนนสนทิ

“ไมตองพูดอะไรหรอก เราอาจจะยังตอตาน หาวา แมพ ูดอะไรกไ็ มรูละสิ”

เธอยิ้มใหผมอยา งรูทัน ผมอดไมไ ดเ ผลอพยักหนาไปนดิ ๆ ทนี เี้ ธอยิ้ม
แปน เลย

“ไมตองคิดมาก แมแคอ ยากบอกเทานน้ั วาโฟนสาํ คัญสําหรับ
วาฟ สาํ คญั สาํ หรับแม อยูท ี่นี่ตอ เถอะลูก เวนแตวาเราอยากจะไป
จริงๆ แมก ็ร้ังไมได”

“ผมอยากอย.ู .” ผมพูดเสียงออ ย ไออ ยากหนะ มันกอ็ ยากอยู
จริงๆ อา ไมรูยงั ไงดีแลวอะ

“แคน ัน้ แหละทีแ่ มอ ยากฟง ไปกินขา วกัน” เธอยิ้มออนโยนใหผ มแลวกอด
ไหลผมเบาๆ รูสกึ อิจฉาบา นนข้ี ึ้นมาจับใจ ชางเปนครอบครวั ท่ีอบอุน
เหลอื เกิน

ออกไปก็เจอพี่มาการนู ทีเ่ พ่ิงกลับมาจากขา งนอก เขาก็ย้ิมทักทายผม
ดวย ผมก็ย้ิมตอบไป วาฟเฟลก็เดินมาทห่ี องกนิ ขา วพอดี

“เจาวาฟเฟล ไหนบอกโฟนเปนแฟนเราไง โกหกแมเ หรอ” ผมหันควับ
เลยครับ มันมที ่ีมาอยา งนี้นี่เอง ไอว าฟเฟล!! แกบอกอะไรแมไปหะ

มันทาํ หนา งงๆแลวเดินเขา มาน่งั ใกลๆผม มีการเอามือมากอดเอวผมอกี

“แหม วาฟโกหกอะไรแม โฟนแหละ อายเหรอครับ” มนั ย้มิ ลอเลียน
ผม ผมอาปากคางจะดา ก็ดาไมอ อก มนั เลนอะไรของมันเนย่ี

“วาฟเฟล!! จะทําอะไรหะ” ผมขูมันเสียงเบา สวนคนอ่ืนกม็ องเราแบบงงๆ

“ก็พูดความจริง... ที่จริงตองบอกวา เปนเมียนะไมใชแฟน .. โอย!!” มันรอง
ขึน้ ทนั ทที ี่ผมหยกิ หลังมือมนั กม็ ันเลนมาลูบๆตนขาผมน่ี

“เปนอะไรเจา วาฟ โวยวายหนวกหู” พอของวาฟเฟลเดินมาพอดี

“ไมม ีอะไรคา บ ผมแคเ ลนกับลูกสะใภแดดเพลินไปหนอย~ เนอะ” ยงั มี
หนามาเนอะอีก แลวใครลูกสะใภว ะ ?!

พอผมจะเถยี งอะไร มันก็พาเฉไฉ เหมาผมเปนแฟนมันไปเรียบรอ ย
แลว แถมไดร ับการเหน็ ชอบจากพอตาแมยาย เอย จากพอ แมมนั ดวย

ผมเลยรีบกินขาวแลวหนีมนั ขน้ึ มาบนหอง คนบาอะไรไมรูโมเมเกง
เกน๊ิ ไมมชี อ งวางใหผมแกตัวเลย

แลว ผมกไ็ ปอาบนา้ํ เตรยี มตัวนอน บานเริ่มเงียบลง แสดงวา คนอื่นก็แยก
ยายกันไปนอนแลว ผมเปดทวี ีดแู กเซ็ง แตพออยูคนเดยี ว...

ก็อดไมไดที่จะคิดถึงพีอ่ ีก ผมสะบัดหัวไปมาไลความคิดออกไป ผมไม
อยากคิดถงึ เขาแลว ผมตองเข็มแข็งสิ

“ฮึก” ผมสะอื้นออกมาไมร ูตวั แลวลมตวั ลงนอนซุกในผาหมผืนหนา ให
ตาย.. ผมรองไหอีกแลว ผมรองไหทุกคืนเลยนบั ตั้งแตวนั ท่ไี ปคยุ กับพี่

ผมรูสึกเควง ควา งอยางบอกไมถูก ผมไมอยากรอ งไห ผมตองหยุด
มัน!! กอ นที่สมองจะทันไดคิด ตัวผมกว็ ง่ิ เขาไปในหองนํา้ ..

.
.
.
( :: วาฟเฟล :: )