ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

“ตามใจพี่หนอยสิครบั ไหนๆวันน้กี ็เปนวนั เกิดพี่นะ ชูครีม..” เสยี งเคล้ิมๆ
นั่นมันอะไร ฟงแลวหนารอ นชะมัด

“ออื ตะ เตียง ทเี่ ตียง ดะ ไดไ หม ออ้ื ” เสยี ง.. เสยี งสุดยอดไปเลย
ครับ คนแถวๆนี้เรมิ่ อยูไ มสุขกนั แลว

“ถา ไปที่เตียง แลว ชูครีมจะใสห างใหพ่ีดูไหมครับ” หาง!! พี่ผมมันรูไดไง
วะ วา มหี างดวย พ่ีผมเจงจริง

“หางท่เี ราเลือกกันมาอะ นะ” พวกพ่ีๆเริ่มกระซิบกันแลว ต่ืนเตนกวา เดิมอกี
ครับ กไ็ อหางน่ัน.. มันเซ็กสท อยชัดๆ !

“อา.. ครีมใส มะ ไมเปน หยุดกอนสิ อะ ..”

“ใสไมยากหรอก ปะ ไปขา งนอกกัน” พอส้ินเสยี งน้ี พวกผมสวม
วญิ ญาณตกุ แก ทําใหเหมือนเกิดมาคูกับกาํ แพงที่สุด พี่ชายผมก็คงมวั แต
ห่ืน

ไมมเี วลามาสังเกตหรอกวา ประตหู องแงมอยู พวกผมนงิ่ ไดสักพกั ก็เริ่ม
กลับตําแหนงเดิม แตพอพ่ีบางคนพยายามจะมองเขา ไปมองก็ดึงหนา เขา
ไว

“ฟงอยา งเดียวพอ” ผมขูฟอเลยครบั ไอคร้ันจะดูเขาเลนหนังสดตอหนา ก็
เกนิ ไป พี่ชายผมนะ พี่สะใภผ มอกี เรื่องอะไรตองใหคนพวกน้ีเห็น

เออ .. ฉากวาบหววิ ดวยละ

“โธ นองทรัฟเฟลครับ พีก่ อ็ ยากเห็นบา งอะไรบาง วา นอ งชูครีมใสหาง

แลว จะเปนยงั ไง”

“ไปใหแฟนพี่ใสเถอะ” ผมกระซิบกลบั เบาๆ แลว ก็ทุกคนก็ตองนิ่งไปเพราะ
เสียงครางแผว ท่ีฟงแลว รูสกึ สะทานไปดวยดังลอดออกมาหนะ สิ

“โอย อจิ ฉาไอฟองดูวโคตรๆ เสียงหวานไดอีก” พ่ีคนหนงึ่ เอามือกุม
หนาผากตวั เอง

เสียงเริ่มดังขึ้นมาเร่ือยๆ แลว กร็ อนแรงข้ึนเร่ือยๆจนชักจะไมไ หวแลวครับ

“เชย่ี กกู ลบั กอนละพวกมึง นองทรัฟเฟลพ่ีกลับกอนนะครับ” แลว ทุกคน
ก็เร่ิมสลายตัวไปทําภารกิจกูชาติกันโดยเฉียบพลัน

ผมที่เหลืออยูคนเดียวก็ชกั จะไมไ หว ตองวิ่งไปเขา หองนา้ํ ขางลา ง ลงมา
นี่เสียงเบาลงเยอะ แตมีมาตลอดคืนเลยครับ

ผมที่ไมมีรถจะกลับ ตองว่ิงเขาหองนํา้ ตั้งไมร กู ี่รอบ พ่ีผมจะหน่ื ไปไหน
วา ทําใหนองชายตอ งมาทรมานนอนฟง เสียงซาวดร อนแรงทั้งคนื เน่ีย

ฮวย !!! พอถงึ ตอนสายๆ พี่ก็มาสะกิดๆปลุกผม

“เฮย เมอื่ คืนไมไ ดกลับเหรอ”

“เออ.. แลว คราวหลังชวยทําหองเก็บเสยี งไปเลยนะ ทรมานหูผมชะมัด”
ผมทําหนาหนายแลว ก็สบตาเขา กับชูครีมพอดี เขาเปน พ่ีสะใภ

แตอ ายุนอ ยกวา ผมเยอะนะครับ รายน้ันพอไดย นิ ผมพดู ก็หนา แดงแปรดยก
มือข้นึ มาเกาแกมตัวเอง เหน็ อยา งนผ้ี มก็เขาใจแจมแจงเลยครบั

วา ทําไมพ่ีผมหื่นไดห่ืนดี ผมเห็นแลวยังรูสึกห่ืนๆไปดวยเลย เอย อยากมี
แฟนนารกั แบบนี้บาง !!!

“ชวยไมไ ด เขาอยูกนั สองคนกไ็ มตองกลัวใครไดย ินน่ี หึหึ” พ่ชี ายผมพูด
อยา งเดยี วไมพอ มาหอมแกมชูครีมสวที โชวผ มอีก

เซ็งครับ คนโสดเซ็ง !!

------------------------------------------------------------
SPEACIAL ★ TALK

ฮนั น่ี :: มีคนบอกวาชูครมี นา รัก อยากรับไปเล้ยี งมากเลย ชูครีมวา ยังไง
คะ
ชูครีม :: จริงเหรอ >0< ดีจงั ขนมไมอ้ันรเึ ปลา ถา มีขนมเยอะกเ็ อาครีมไป
เลยยย

ฟองดูว :: ชูครีม !! พูดอะไรหนะ พไี่ มย อมหรอก...

ฮันน่ี :: เออ .. มีคนบอกวา ทา นประธาน ทาํ งานบา งเถอะ
ฟองดวู  :: ผมก็ทาํ งานนะครับ... แตแหม ....

ฮนั นี่ :: มีคนขอสมัครเปนเลขาเพิ่มดว ยนะคะ
ฟองดวู  :: อา ...
ชูครีม :: ใคร!! ใครๆๆๆๆ ครีมไมยอมนะ

ฮันนี่ :: อะ ตอนนี้พ่ีฟองดวู ก ลายเปน ตาลงุ หลงนองไปแลว ชูครีมคิด
ยังไงกับเร่ืองน้ีคะ
ชูครีม :: อืม.. สยองนิดๆ แตก็ดีแลว ลองหลงคนอื่นละ นาด!ู !

ฟองดูว :: แคเห็นหมัดน็อควนั นั้น พี่ก็ไมกลาแลว ที่รกั ~

ฮนั น่ี :: มีคนแนะนําใหชูครีมไปส่ังทําชอ กโกแลตเทาตวั จรงิ แลวใหพ่ีฟอง
ดวู แ ทะเลนดว ย
ชูครีม :: มะ.. ไมไหวม้ัง ครมี วามันเออ สยองไปหนอย
ฟองดวู  :: นา คิดนะครับ โอย ตีพ่ีทาํ ไม .. แตผมวากินตัวจรงิ อรอยกวา
เยอะ ^___________+^
ชูครีม :: บาดิ!

ฮันนี :: มีคนไมอ ยากใหพี่มาการนู แตงงานดว ยละ
ชูครีม :: เหรอ ทาํ ไมอะ
มาการนู :: ตกหลุมรักผมเหรอครับ ^ ^
ฟองดวู  :: เลกิ ถามไดยัง จะพานอ งกลับบา นแลว .....
(พูดเสรจ็ แลว เร่ิมไปลวนลามชูครีม)

ฮนั นี่ :: เออๆคะ คาํ ถามสุดทาย มาฝง สีนาํ้ กับไอแดดบา ง มีคนบน คดิ ถึง สี
นํ้าแนะ

สีน้ํา :: เหรอๆ มาจบุ ๆที คิดถงึ คนอานเหมอื นกัน
ไอแดด .. ยืนทะมึนสงสายตาอาํ มหิตไปรอบๆ

---------------------------------------------
28 :: อดีตท่ตี ามรงั ควาน

( :: โฟน :: )

หลังจากที่นองเปดไฟเขยี วใหว าฟเฟลมันคบกับผมได ไอวาฟเฟลก็ดใี จ
ใหญ ถงึ ขนาดไปคยุ กับพอ ผม วา ใหยกผมใหมนั

ผมละ ปวดหัวกบั มันจรงิ ๆ ที่นา ปวดหวั หนกั กวาคอื พอผมกเ็ ห็นดีเห็น
งาม บอกวาเอาไปเลยครับ พอยกผมใหคนอื่นงา ยๆเงีย้ อะนะ !!

“โฟนคราบ~ แตงตวั ไปไหนอะ” วาฟเฟลมันมาเกาะเอวผม ตอนที่ผม
กาํ ลังติดกระดุมเสื้อเชติ้ เกะกะไหมเนี่ย

“ไปขา งนอก อยูแตบานเบอื่ !!” ผมเนน คําวาเบ่อื แลวเอ้ือมมือไปหยิบ
กางเกงในมาจะใส แตไอมนษุ ยทเ่ี กาะผมอยูดูเหมอื นมันจะตั้งใจดูมากไป
หนอย

มนั เลน วางคางลงบนไหลผม แลวมองตํา่ ลงไปท่ีผา ขนหนู เออ ทีหลัง
ผมจะไปแตงตัวขา งในหอ งนาํ้

“ใสสิ หยุดทาํ ไมอะ” มนั พูดเหมือนไมไ ดคิดอะไร แตห นาตามันนี่โคตร
ห่ืนเหอะ

“เกะกะ ขยับออกไป ใสไมถนดั ” ผมก็พูดเรยี บๆ แตมันเออ้ื มมอื มาแยง
กางเกงในผมไปแลว อะ เฮย !

“แลวกไ็ มบอก ใสใ ห” มันไมพ ูดเปลา นะครบั เอามือขา งนึงมารั้งเอวผมให
ขาลอยขึน้ จากพ้ืนนิดนึงแลว ใสกางเกงในใหจรงิ ๆ

มนั ไมไดใ สเ ปลาๆนะสิ ตอนดึงขึน้ มลี งมีลูบ เดีย๋ วปดกัดคอขาด

“พอเลย หยุด!” ผมตอ งจับมอื มันไว เพราะมันเริ่มทําทาจะนัวเนยี ผมมาก
เกนิ ไป เดย๋ี วไดมรี อบเชา ผมก็ไมไดออกไปไหนพอดี

“แลว จะไปไหน ไปกับใคร” มันเปลี่ยนโหมดมาทาํ เสียงเขมแลว กลวั แย

ละ

“ไปดูหนังมั้ง ไปคนเดยี ว มีอะไรจะถามอีกไหม” ผมก็ตอบไปตาม
ตรง ต้ังแตมาอยูบานมัน ไมไดกาวขาออกไปนอกรั้วเลยดวยซา้ํ

“ไมม ี แตจะไปดวย”

“เฮย แลวรา นมงึ อะ” ผมถามออกไปทันที มือก็ใสกางเกงไปดว ย มันยัง
ไมเลิกมองครับ มนั มีอะไรนามองขนาดนัน้ เลยรไึ ง

มนั ก็มีเหมือนๆกับผมน่ันแหละ ทาํ เปนสนอกสนใจ

“เดี๋ยววาฟเขา รา นกอนไง โฟนก็ตอ งไปดวย วาแตเมอ่ื ไหรโฟนจะพูด
เพราะๆกับวาฟสกั ทีละครับ” มันเอ้อื มมือมาดงึ ผมไปยืนใกลๆแลวโนมหนา
ลงมา

“ก็ กก็ ูชนิ อยา งนอี้ ะ ” ผมพูดติดๆขัดๆเพราะมันดันทําตาหวานสบตากบั
ผม ผมก็ไมชินกบั มันเหมอื นกัน ทําตัวดซี ะเหลือเกิน วาฟอยางนัน้

วาฟอยา งนี้ แตผมกาํ ลังพยายามทาํ ใจใหชินอยูอะ นะ

“จากนไ้ี ปแทนตวั เองวาโฟนนะ คุยกับวาฟเพราะๆโอเคมัย้ ” ฮือ ผมไมใ ช
นอ งมนั นะมาสอนใหผมพูดเพราะอะ แตเ พราะเสียงออนๆของมัน

ทาํ ใหผมเผลอพยักหนา บา นนข้ี ี้ออนทุกคนรึเปลา เน่ยี

“ง้นั ไปท่ีรา นกับวาฟกอน เดี๋ยวพาไปเทีย่ ว” มันพูดเองเออเองแลว จูงมือ
ผมลงไปขา งลา ง พอกับแมมนั ก็มองผมแลว ย้ิมๆครับ

ผมก็เขินนะ ใหมาน่ังสวีทตอหนา ผูใหญ อาย... แตไอวาฟเฟลไมมหี รอก
ครับยางอาย มันนั่งจกุ จิ๊กจิ๊จะ กับผมอยา งมีความสุข

แลว ก็ขอตัวพาผมไปขา งนอก ผมไมเคยมาท่รี า นมนั ครับ รานขนมของ
มนั เปนโทนสนี ้ําตาลดูอบอุน ขนาดไมใ หญมาก กําลงั พอดี

“เดยี๋ ววาฟทําสวนของวนั น้ีกอนนะครับ โฟนนัง่ รอนะ” มันพูดเพราะทไี รผม
ใจส่ันทุกที เลยไมค อยอยากใหพ ูดอะ

“ดูไดไหม” ผมถามไปสั้นๆ แตมันกลับทําหนา ยนิ ดีเหมอื นผมบอกรกั
มันแนะ เวอ รไ มมใี ครเกิน

“อือ มาๆ” มนั พาผมเขา ไปสว นหองครวั ไมคอยใหญเ ทา ที่คิด เหมอื น
มันทาํ ขนมเองคนเดยี วนะครับ แลว จางพนักงานมาขาย

ผมก็ยืนมองมันต้ังอกต้ังใจทาํ ขนม ผมวา มันดูมีเสนหก ็ตอนนี้
แหละ คนเราเวลาตั้งใจทําอะไรสักอยางเนีย่ ดดู ีมากเลยนะครับ

ผมทึ่งในความเรว็ ของการทําขนมปริมาณมากของมนั แคแปปเดียวทาํ ได
เยอะมาก หลายแบบดวย ผมแทบอยากจะยนื ปรบมือใหมันเลยอะ

“ทเ่ี หลอื ก็แคเอาเขาเตาอบ เราไปกันไดแลวละ เด๋ียวใหพนักงานมาเอา
เขา ” มันหันมาย้ิมใหผมหลังจากผา นไปเกือบ 2 ชม.

“.. อยากชิม” คือ เห็นนานๆมันก็อยากรูวารสชาติเปน ยงั ไงอะ

“โอะ จรงิ เหรอ ง้ันรอไหม เด๋ียวทาํ ใหกิน อยากกนิ อันไหนครับ” มันดู
ต่ืนเตนมากที่ผมอยากกินเคกที่มันทํา

“เออ อันท่ีเปนผลไมอะ” ผมกช็ ้ีๆไปอันที่มีหลายๆสี คอื ผมไมคอยชอบ
กินขนม ผมวามนั เลยี่ นๆอะ ถา เลือกผลไมคงพอไหวอยู

“โอเค รอแปปนะ” มันขยับไปเอาถาดผลไมนัน้ เขาเตาอบ แลว ก็เดนิ
ออกมายืนใกลๆ ผม

“น่ี ทาํ คนเดียวแบบน้ไี มเหน่ือยแยเ หรอ”

“หอื ก็ไมนะ ทาํ แปปเดียวเอง สวนพอเอาออกจากเตาอบแลวแตงหนา
เคกกใ็ หพ อครัวท่ีจางมาทําหนะ แตถา วันไหนวางก็ทาํ เองหมด”

“ไมเบื่อเหรอ ทําซํ้าๆทุกวัน” ผมถามเพราะวาผมเบ่อื ครับ ทาํ งานท่ีบริษัท
พออะ เบื่อมาก

“กช็ อบน่ีครับ ไมเ บื่อหรอก เหมือนอยูกบั โฟนอะ ทําอะไรซํ้าๆกบั โฟนทุก
วนั ก็ไมเบ่ือ” มันหันมาหยอดผมซะงัน้ มือก็รั้งผมเขา ไปกอดไว

“อือ” ผมตอบรับแลว กอดตอบมนั ซักหนอย ..ในน้ีรอ นนะครับ ยงิ่ กําลัง
อบของอยดู ว ย ไมใชสถานการณท จี่ ะมายืนกอดกันเลยจริงๆ

กอดไดแ ปปเดยี วมันกเ็ ริ่มหาเศษหาเลยกับผม หอมบา ง จูบบา ง ผมละ
เสียวมีคนเปดประตูมาจริงเชียว

“อา เสร็จแลว” และแลวสงิ่ ทีท่ ําใหผมยอมยืนเฉยๆโดนมันลวนลามกเ็ สร็จ
จนได กลิ่นหอมมากครับ ทําเอาผมเรม่ิ หวิ อีกรอบ

“โฟนหลบๆๆ” มนั ใสถุงมอื ไปยกถาดออกมา ขวนั โขมงเลยครบั แลว มนั ก็
ตัดสวนหนึ่งออกมาใสจาน ทําหนา เคกอยูสกั พักก็เลอื่ นมาตรงหนา ผม

มกี ารเขยี นอักษรดวยซอสผลไมบนจานวา วาฟโฟน.. คิกขุจนผมตอ งขาํ
ออกมานิดๆ ทําอะไรไมไดเ ขา กับหนาเลย

“ขาํ อะไร ชอบไหมหือ” มนั เขามายนื ซอ นหลังผมแลว จูบๆหอมๆที่
ไหล มนั จะเรมิ่ กินไหลผ มแลว ใชไหม

“ขําไอตรงวาฟโฟนน่สี ิ คกิ แอบแบว” ผมขําไปดว ยเอาสอมตดั เคกไป
ดว ย

“ชิมดูๆ” มันก็ลนุ ใหผมเอาเขา ปาก ตาจองแบบสุดๆ ลุนไปมย้ั เกรง็
นะเนี่ย ผมลองชิมๆเค้ียวๆดู หมื อรอยครับ อรอยไดอ ีก อาจเพราะเพิ่ง
ทํารอ นๆ

รูสึกแบบวา.. มีความสุขมาก รสผลไมมันไมเ ปรีย้ วมาก ครีมก็ไมไ ดหวาน
มาก กําลังดีเลย

“อรอ ย!!” ผมหมุนตวั ไปชมมนั อยางจริงใจ มันกย็ ิ้ม

“ชมิ บา ง” พูดเสร็จมนั ก็ประกบปากลงมาที่ปากผมเลยครับ ผมตกใจนิด
หนอยแตกย็ อมใหมนั ทาํ ตามใจชอบ แตตอนที่ผมกาํ ลังเคลิ้มๆประตกู เ็ ปด
ออก

“อะ เฮย ! ขอโทษครบั ” ผมเหน็ ผูชายคนหนงึ่ มองมาทางพวกเราแคแวป
เดียว แลวก็รีบกลับออกไป ผมรีบผลักไอว าฟเฟลออก

แตมันไมไ ดสะทกสะทาน จบู ผมตอหนาตาเฉยเลย

“วะ วาฟ อื้ม~ พอ.. อือ” ผมขยับหลบ มันก็ตามมาประกบติดไม
ลดละ ผมเลยตองฟาดมนั ไปแรงๆท่ีกลางหลังเลยครับ

“โอย รนุ แรงอะ ” มันผละออกไปลูบหลังตวั เองทนั ที สว นผมก็มองมนั
คอ นๆ

“อายคนเขาบา งสิ มึงน่ีมัน!”

“อะ ๆ พูดมึงเดยี๋ วจูบอีกนะ” มันเอานิ้วช้มี าเขย่ี ๆปากผม ผมเลยงับน้วิ มัน
ซะเลย

“ดุจริงๆ ไมเ ห็นตอ งอายเลย ดีซะอกี คนเขาจะไดรูวาเราเปนอะไรกัน”
มันยิ้มกร่ิมชอบใจ กไู มไดหนา ดา นเหมอื นมึงโวย !!

“ชิ มึง.. เออ วาฟไมอาย แตก ู.. เอย โฟนอาย จบ!” พอผมหลุดทาํ
หยาบทีมันก็จองผมตาวาวที ผมเลยรบี เปลี่ยนสรรพนาม

“ครับๆ คราวหลงั จะระวงั ครับ เอาออกไปกนิ ขา งนอกปะ ” วาฟเฟลหยิบ
ตานเคกผลไมแลวดึงมือผมใหออกจากหอ งครัว

ออกมาเห็นคนเม่ือกีย้ ืนเรียบรอย ไมสบตากับผมเลย ผมก็ไมกลาสบตา
กบั เขาเหมือนกันแหละ เมอื่ กี้เลนจูบกันซะดูดดื่ม

“วันน้ีพี่ไปขางนอกนะ เขาไปเอาตวั เคกอบไดเลย” วาฟเฟลก็ส่ังๆแลวเขา
กร็ ีบกมหนาเขา หองครัวไปครับ ดูทา จะข้อี ายนะนน่ั

“แลว วันนี้โฟนอยากไปไหน” มนั จับผมนั่งที่โตะ ใกลๆเคานเ ตอร แลว ลาก
เกาออ้ี ีกตวั มาน่ังขา งๆ

“อมื .. ไปหา งแถวน้ีก็ได ไมไดอ ยากไปไหนเปน พิเศษ” ผมตอบแลว ตกั
เคกกินตอ สมควรแลว ท่รี านมันดงั อรอ ยสมคาํ รํา่ ลอื

“แคอยากออกจากบา นวาง้ัน”

“ก็มนั ไมมอี ะไรทําน่ี” ผมเถยี งกลับ กินแปปเดียวหมดแลวครับ ผมวาง
สอ มลงบนจานแลวมองไอตวั อักษรวาฟโฟน

“ทีหลังออกมาชว ยวาฟท่รี านไหม หรือโฟนจะกลบั ไปทํางานท่ีบริษทั กับ
พอ”

“ทาํ ที่น่ีดีกวา.. พอ ยงั มีลกู นอ งอีกเยอะ โฟนแทบไมเคยชวยอะไรพอเปน
ชิน้ เปนอันหรอก”

“เด็กเกเรนี่เอง หึหึ ง้ันไวเ ด๋ยี ววาฟสอนทาํ ขนมนะ” มันลูบๆหวั ผมอยา ง
มันเข้ียว แลวเอาจมูกมาคลอเคลียกับแกมผม

“แลววันนอ้ี ะ”

“ไปดูหนังไงครับ ไปกนั ” วาฟเฟลพูดแลว ดึงมือผมใหลุกขึ้น ผมก็ลุกเดิน
ตามมันไปข้นึ รถ พอไปถงึ หา งผมดันรูสึกแปลกๆ

รูสึกเหมือนถูกมองอยอู ะ ครับ ผมหันซายหันขวา แตก ไ็ มเจอใครท่ีดูผิด
สังเกต หรือผมจะคิดไปเอง

“วาฟซือ้ ต๋วั ใหนะ รออยูน่ีละ ” พอเลือกหนังกันเสร็จวาฟเฟลก็ไป
เขา คิว ใหผ มนงั่ รอทโี่ ซฟาแถวนน้ั ละ

“เออ ขอโทษนะ นอ งโฟนรเึ ปลา ครบั ” แลว ก็มคี นมาสะกิดๆผม ผมเงย
หนาข้ึนไปมอง เปนผชู ายตวั คอนขา งใหญแลวก็สูง แตว าวาฟเฟลสูงกวา

หนา ตา.. อืม ผมจําไมไ ดว าเคยเหน็ ผมไมคุน หรือผมความจาํ ส้ัน ก็เขา
รูจักผมนี่

“ออื ” ผมก็ตอบรับไปแลวขมวดคิว้ ใสเขา

“พี่ชัยไงครับ จําไมไ ดเหรอ เออ แตเราเจอกันแคครั้งเดียวนน่ี ะ โฟน
อาจจะจําไมไ ด” เขาเหมือนจะพูดคนเดยี วนะครับ

ผมเอี้ยวตัวไปมองหาวาฟเฟล แตคนเยอะ เลยไมร ูวาเขาอยตู รงไหนใน
ควิ แลว

“นองโฟนมากับใครครับ คุยดว ยไดร ึเปลา” ไมร ูม ันจะถามทําไม เพราะมัน
น่ังลงขา งๆผมแลว แถมจงใจน่ังซะชิด ผมขยับออกจนสุดโซฟา

มันก็ตามมาจนสุด ผมเลยลกุ ขึ้นยืนซะเลย

“มากบั แฟน” ตอบไปส้ันๆ ฝายนน้ั ทาํ หนาเจอื่ นลงนดิ หนอย แตแลว ก็
เอ้อื มมือมาจับมอื ผมไว

“วา เดย๋ี วน้ีนอ งโฟนมีแฟนเปน ตัวเปนตนแลวเหรอ พ่ีวาจะมาคุย
ความหลังกนั ซักหนอ ย.. แคคนื เดยี ว แตพ่ีไมลืมเลยนะ”

มนั ดึงผมเขาไปแลวกระซิบเบาๆ ผมรีบผละออกหางแตมันกจ็ ับเอวผมไว
แนน บัดซบเอย ! น่มี ัน.. ผมเคยนอนกบั มันเหรอเนีย่

เจอกันแคครั้งเดยี วทาํ ไมยังจาํ อีกนะ ใหตาย...

“โฟน!” แลวเสียงท่ีคุนเคยก็ดงั ข้นึ ผมพยายามสะบัดตวั ออกจากไอชัย
อะไรนี่ แตม ันกลับดึงผมเขา ไปชิดกวา เดิม แทบจะน่ังตกั มันอยูแ ลว

“คนน้นั แฟนเหรอ หลอ ดนี ่ี” มันกระซิบแลวชะโงกหนาออกไปมองวาฟ
เฟลทีต่ อนน้ีคงจะฆาคนไดแลว หนาตาดูโมโหมาก

“โฟน นใี่ คร” วาฟเฟล เขา มาดึงผมออก มนั ก็ปลอยมือแลวมองหนาวาฟ
เฟลครับ ผมไมรจู ะตอบวา ยังไงดี ผมไมอ ยากตอบ...

“โฟน!!” วาฟมนั เร่ิมดึงแขนผมแลว คงไมพอใจทีผ่ มไมยอมพูด

“บอกวาเปนอะไรดีนา คนเคยๆ ดไี หม” เสียงไอคนท่นี ั่งอยูดังแทรก
ข้นึ มา ผมเงยหนา ไปมองมันแบบตกใจนิดๆ

“หมายความวา ไง” วาฟเฟล กระชากเสียงถาม แลว หันมามองหนา ผม

“โฟน บอกมาตรงๆ” มนั กดเสยี งตํา่ แลว จองหนา ผม ผมไมอยากพูด
ทีน่ ่ี มันตอ งโมโหแนๆ

“วาฟ.. กลับบานกันกอนไดไหม ไปคุยท่ีบา นนะ” ผมบีบมอื มันเบาๆอยาง
ออนวอน มันคงรูสกึ ไดวา ผมกาํ ลังขอรอ งมันจริงๆ เลยมีทาทอี อ นลง

แตย ังไมว ายจอ งไอพชี่ ัยแบบเอาเรื่อง ฝา ยนน้ั กย็ ิ้มกวนตีนอีกครับ

“กลับแลว เหรอครับนอ งโฟน วา เสียดายจงั วา จะชวนไปตอ เหมือน ‘วนั
น้นั ’ ซะหนอย ” วันน้นั ?? ผมขมวดควิ้ แลวรีบดงึ มือวาฟเฟลไว

กอนท่ีมันจะเขา ไปกระชากตวั คนพูด

“วาฟ กลับเถอะ อยา ไปสนใจเลย ...นะ” ผมแทบจะตองใชทงั้ ตัวดึงมัน
ไว คนก็เริ่มมองๆแลว ครับวา มเี ร่ืองอะไรกนั

“วาฟจะไมสนใจไดยังไง โฟน.. เฮอ โอเค กลับก็กลับ สวนมึงไมตองมา
ยมิ้ อยา ใหเ จออีกนะ” วาฟเฟล คงเห็นผมทเ่ี ริ่มเครยี ดข้ึนเร่ือยๆ เลยยอม
หยุด

แตก็ยงั ไมวายขไู อพี่ชัยนนั่ กอ นจะดงึ ผมออกมาตามทาง ผมก็เดินตาม
แรงจูงไปเรื่อย ผมเหน่ือย แคคิดถึงอดีตวาผมเคยไปกับใครมาบาง

ผมก็เหนอ่ื ยเตม็ ทน ผมจะไปจําพวกเขาไดยงั ไง มีกี่คนผมยงั ไมรูเลย ผม
ไดแตมองแผนหลังของคนทจ่ี ูงมือผมอยู

นผี่ มกาํ ลังจะทําใหคนทร่ี กั ลําบากใจอีกแลว สิ กบั อดีตเหลวแหลกของตวั
ผมเอง ผมไมอ ยาก.. ใหว าฟเฟลตองรับรูอ ะไรเลยจริงๆ

“ตกลงวา ไอผชู ายคนน้นั ใครครับ วาฟเห็นมันแทบจะโอบโฟนเขา ไปทง้ั ตวั
อยูแลว ” วาฟเฟลเปด ประเด็นทันทีท่ีพวกผมขึ้นมาบนหอ ง

“คอื ..” พูดแลวก็กระดากปาก ตอนน้ันผมไมไ ดแครอ ะไรนี่ครับ ทาํ ไปไม
คิด แตตอนน.ี้ . ผมแครมัน

“พูดมาเถอะ” มนั คงพยายามขมอารมณโ กรธเต็มที่แลว ละ กํามอื แนน เชียว

“มนั ก็แค... เออ อดตี คนทกี่ ูเคยนอนดวยหนะ” พดู แลวหลบสายตาไป
มองพ้ืน ผมไมไดอยากพูด แตก็ดกี วา ใหม ันมารทู ีหลัง

“แลวมนั มายงุ กับโฟนอกี ทําไม!!” เสียงดุโคตร ผมใจเสียไปแลว ครับ
ตอนน้ี

“ไมร.ู . โฟนไมไดไปยุงกับมันน่”ี ผมพูดเสียงส่ัน ไมชอบใหม ันโกรธ ผม

รูสึกไมดีเลย

“เฮอ ....ขอโทษๆ มนั ไมใ ชความผิดโฟนน่ี มานีม่ า” มันดึงผมไปกอดๆ
ลูบๆ คงรูวา ผมขวัญเสีย ชว งนีจ้ ิตใจผมออนแอ แยจริงๆ

“เลิกกนั ไหม” ผมพูดออกไปแลว รูสึกไดวาตวั มนั เกร็งขนึ้ ทนั ที

“โฟน วาฟจะพูดอีกครัง้ นะวา ไม! ! ทาํ ไมหอื โฟนอยากเลกิ กับวาฟนกั รึ
ไง ถงึ ไดพูดอยไู ด” คราวนีด้ ทู ามันจะโมโหจริงๆแลว

มนั ปลอยผมออก แลวเดินไปนั่งลงบนเตยี ง ทา ทางหวั เสยี มาก

“ถา มันยงั มีคนในอดีตโผลมาอีก วาฟกเ็ สียใจอีก มันไมใชคนสองคนนะ
วาฟ”

“เงียบนา โฟน!!” มันตวาดซะผมสะดุง แลว มันก็ดึงมือผมไปนั่งใกลๆ ผม
ไมก ลาพูดอะไรเลย เสียงมันนากลวั มากๆ

“กรู ู กูรวู า ไมใชคนสองคน... กยู อมรับวา กูเจ็บที่ไดยิน ที่รวู าพวกมันเคย
แตะตอ งมึง แตมันก็คืออดีต กทู ําอะไรไมได”

เวลามนั โมโหจะกลับมาพูดกูมึงอีก ทาํ ใหผ มไมกลา มองหนามัน ไดแ ต
มองทีป่ ลายเทาตวั เอง

“แตก จู ะไมปลอ ยมึงไป แลว ใหมึงจมอยกู ับอดีตคนเดยี วหรอก มึงมองกู
สิ” มันเอื้อมมอื มาจับหนาผมใหส บตากับมันจนได

“มงึ เห็นกูไหม กเู นี่ยแหละปจจุบนั ของมึง ตามึงไมจ าํ เปน ตองไปมองไอ
พวกอดีตหา เหวอะไรนั่น มองกู.. คนเดยี วพอ เลิกคิดมากซักที”

จะไมคิดมากไดย ังไงเลา ... แตผมไมไ ดตอบอะไรมันออกไปหรอก
ครับ แคด ึงเขามากอดไว ทาํ ไมผมจะไมรวู าเขารูสึกยังไง ผมรูสึกได
เลยวาตวั เขาส่ัน

นเ่ี ปน เหตุผลที่ผมไมอ ยากใหเ ขามาอดทนกับอะไรแบบน้ี ... ผมแคร
เขา มากเกินกวา ท่ีจะทนเห็นเขาตองเสยี ใจเพราะผม

“อยาเงียบโฟน ที่พูดไปเขา ใจรึยงั อยา พูดวาเลกิ ใหไดยนิ อีก เขาใจ
ไหม”

“แต. ..”

“ไมแ ตแลว ตอ ใหมันจะโผลมาอีกกี่คน ถามึงไมไปยงุ กับพวกน้นั กูก็ไม
เปนไร กโู อเค กเู ช่อื ใจมึงไดใ ชไ หม” มันขยับตวั ออกนิดนงึ เพ่ือมองหนา
ผม

ผมก็พยักหนาใหมนั เชอ่ื ใจไดไหม.. อยา งนนั้ เหรอ ถงึ ผมจะพยักหนาไป
กเ็ ถอะ แตผ มอยากจะบอกเขาจัง วาอยา คาดหวังอะไรจากคนอยางผม
เลย

“เลยอดดูหนงั เลย ทีหลังเชา มาดูเอาเหอะ เพราะแบบนไี้ งถงึ ไมค อ ย
อยากใหไ ปไหนคนเดียว” มันล็อคคอผมเขา ไปขย้ีหวั แลว ยม้ิ ให

“อือ.. หวิ ขา ว” ผมเปลี่ยนเร่ือง ไมอยากใหจ มอยูกับเรอื่ งน้นี านๆ ผมอยาก
เห็นมันท่ีไมแครอะไรเหมือนเดิมมากกวา

“ไปหาขา วกินกนั แมคงทําไวแ ลวมั้ง ไปๆ” มันย่ืนมือมาจับมือผมแลวพา
ลงไปขา งลา ง ถงึ มันจะไมติดใจอะไรแลว แตทําไมผมยังไมสบายใจ

ผมคิดวา ไอชยั น่นั คงตอ งหาผมเจออีกแนๆ ผมไมชอบสายตาทม่ี ันมอง
ผมเลย ไดแตหวังวา ผมจะคิดมากไปเองนะ

ตกดึกผมกับวาฟเฟล ก็เขา มานอนตามปกติ วาฟเฟลไมเคยนอนหอ ง
ตวั เองเลยตัง้ แตที่ผมตอบตกลงเปน แฟนกับเขา แทบจะยายมานอนหองนี้
แลว

“ทําหนาเครยี ด คดิ อะไรอีกหือ เด๋ียวก็แกเร็วหรอก” มันพูดขาํ ๆแลวดงึ ผม
ไปนอนกอด ผมก็ซกุ ตัวเขา หามนั แลวเอาหนาแนบกับหนา อก

หลับตาลงเพราะผมไมอยากตอบ มันไมอ ยากรูหรอก วา ผมคิดอะไร ผม
นอนนิ่งๆจนกระทงั่ ไดยินเสียงหายใจสม่ําเสมอ ผมถึงขยับตวั ออกนิดนึง

มองหนาคนคนเดียวท่ีเปนหวงผมมากท่ีสุดในตอนน้ี

“รกั นะ แลวก็.. ขอบคุณ” ผมพดู เบาๆกบั คนที่นอนหลับไมรเู รอ่ื งรู
ราว แลวยืน่ มือไปลูบแกมมันเบาๆ กอนหลับตาลงอีกคร้ังดว ยความรูสกึ ที่
หลากหลาย

แตความรูสึกเดียวทีแ่ นชัดในใจ คือ ผมรักมนั .. เสียงสุดทายทีผ่ มไดยิน
คือเสียงเมจเสจในมือถอื เขา กอ นสติผมจะหายไป

.
.
.
( :: วาฟเฟล :: )

ผมตื่นเชามาแลวก็ตอ งอมยมิ้ ทเ่ี ห็นโฟนซุกตวั เขากอดผมไวแนนท้ังๆท่ี

หลับอยู ผมยกมอื ตวั เองขน้ึ โอบมนั ไว แลวจูบเบาๆที่ขมับ

“ต่นื ไดแลว ครับ โฟน” ผมลูบแขนเขาเบาๆเพราะโฟนเร่ิมยุกยกิ แลว เขา
ขยับตวั แลวซกุ หนา ลงบนหนาอกผมมากกวาเดิม เหน็ แลวมนั เขี้ยว

ตองจับมันพลิกตวั ขึน้ แลว หอมแกมรัวๆ

“อือ” มันสงเสียงข้ึนจมกู แลว ปดๆผมออก ข้เี ซาจรงิ ๆ ผมอยากแกลงเลย
ขยับไปจูบปากทเี่ ผยอออกนอยๆ

“อกึ อืม~” โฟนครางในลาํ คอแลวขยับหนาหนหี ลังจากผมจูบอยูน าน มัน
กระพริบตา 2-3 ทีแลว มองผมแบบงงๆ คงเพราะหนาผมอยูใ กลมาก

“ดูทาํ หนา เขา ไปอาบนาํ้ เรว็ วันนไ้ี ปรา นกับวาฟไหม” ผมจุบ ปากมันเบาๆ
อกี ทีสงทายแลว ลุกขึ้นน่ัง มันก็ขยี้ตาแลว บิดขี้เกยี จ

ลุกข้ึนมาทําหนามึนๆ นา ฟดชะมัด เมอ่ื วานไดแตนอนกอดอยางเดียวดว ย

“.....” มนั มองหนา ผมเหมือนกําลงั คิด ตอนเชา ๆสมองมันประมวลผลชา
ครบั ทาํ ใหผมไดแทะโลมหอมแกมมันไปอกี หลายที

“ออื้ เลกิ หอมไดแลว” มันบนแลวเดินเซๆไปหองน้ํา ผมละเสยี วมันเอาหวั
ไปท่ิมพ้ืนจริงๆ พอมันออกมาผมกเ็ ขา ไปอาบนํ้าบาง

แตตอนที่ผมอาบเสรจ็ น่ีสิ ผมออกมาเห็นโฟนนงั่ หนาซีดอยูบนเตียง ใน
มือมีมือถือของตวั เองอยู ผมรีบเดนิ เขา ไปหามันอยางเปนหว ง

“โฟนๆ มอี ะไรรึเปลา เมื่อก้ีมีคนโทรมาเหรอ” ผมถามมนั อยา งใจเย็น

“อะ ไมมี โฟนปวดหวั นิดหนอ ย ไมมอี ะไรหรอก” มันปรับสีหนาเปนปกติ
แลวเอามอื นวดๆขา งขมบั ตวั เอง ตอนนี้ผมก็หว งไปหมดแหละครับ

รบี แตงตัวแลว ไปหายาแกปวดให บอกแมใ หทาํ ขา วตมใหโฟนดวย ผม
พาโฟนลงไปกนิ ขา วกินยาแลว พากลับขน้ึ มานอน

“นอนเยอะๆนะ ถา ยังไมห ายหรอื ปวดมากๆก็บอกแม หรอื โทรมาหาวาฟ
นะครับ วาฟไปทํางานกอนนะ” ผมลูบหนาผากมนั แลวย้ิมให

หนามันไมมีเลือดเลยครับ ผมกลัวมันจะปว ยหนักจรงิ ๆ

“อมื ไปทํางานเถอะ ไมตองหวงหรอก” โฟนยม้ิ ใหผ มนิดๆแลว หลับตา
ลง ผมไมอยกู วนแลว ใหมันพักผอ นดีกวา

ผมออกจากบา นโดยไมลมื บอกใหแมดูแลโฟนดวยอีกแรง แมกร็ ับคาํ ราย
นนั้ หนะ รักโฟนเหมอื นลูกแทๆ เลย คงเพราะโฟนมีสว นคลายชูครีมเยอะ

ลูกรักของแมน ่ีครับชูครีมหนะ โฟนเลยเปนทีเ่ อ็นดไู ปดว ย

อืม.. แตถา ผมไมคิดมากจนเกินไป ผมวาโฟนไมไดปวยหรอกครับ แต
กาํ ลังคิดมากเรื่องอะไรสักอยา งทเ่ี ขาไมอ ยากบอก

กไ็ ดแตหวังวา มนั คงไมเ ปน ปญหาใหญนะ

-----------------------------------------------
29 :: อยาทําแบบนเี้ ลย

ผมถูกสง มาเปน สายสืบครับ.. พีว่ าฟเฟลบอกวา โฟนมีทาทาง

แปลกๆ อาจจะไดรับเมจเสจหรืออะไรในมอื ถอื ใหผ มมาแอบเช็ค

ไอผมก็วา งน่ีครับ เลยบอกพี่ฟองดูวว า จะไปเลนท่ีบา น แลว ก็แวปมา
หาโฟน พ่เี ขากไ็ มว าอะไร

ผมมาถงึ บา นก็สวัสดีแมก ับแดดแลว ก็ตรงไปที่หองเกาผมเลยครับ ผม
เคาะๆอยูแปปนึง แตกไ็ มมใี ครมาเปดประตู ผมเลยเปดเขา ไปเอง

เห็นโฟนน่ังอยูหนา โนตบุค นาํ้ ตาไหลพรากเลยครบั

“โฟน!!” ผมตกใจรีบว่งิ เขา ไปใกลๆ โฟนกระพริบตาสองสามทีแลว มอง
หนาผมแลวรีบปดโนตบุค แตผ มไวกวารบี เอามือไปดึงมันมาเปดดู

เห็นหนา เวป็ แบบ..แปลกๆอะครับ เขยี นวา 18+ ดวย ผมแยงไปแคแปป
เดียว โฟนก็ขยับมากระชากออกจากมือผม

“โฟน!! หยุดนะ มนั มอี ะไร ครีมถึงดไู มได” ผมกไ็ มยอมสิครับ กระโดดเขา
ไปแยงกับมันบนเตียง เหมอื นมนั จะไมคอยมแี รงอยูแลว

ผมเลยดึงกลับมาไดงา ยๆ แตพอผมแยง ไดโฟนกลบั รองไหออกมาทนั ที

“ขอรอ งละ อยาดูนะ ชูครีม..” เขาเอื้อมมือมาจับแขนผมไว ผมงง
สุดๆ แลว ก็รูสึกไมคอ ยดี ในเว็ปน่ันตองมอี ะไรรายแรงมากแนๆ

โฟนไมใ ชคนท่จี ะมารอ งไหขอรอ งไมใหผมทาํ อะไร เขาไมใ ชคนออนแอ
แบบนนี้

“โฟน อยูเฉยๆ ใจเย็นๆ เลาใหค รีมฟงไดไ หมวา มีเรอื่ งอะไร” ผมเลย
ตัดสินใจวางโนตบุคลงขา งเตยี งแลว ถามจากเขาตรงๆ

แตโฟนเอาแตสา ยหนา นาํ้ ตากไ็ มมีทีทา วา จะหยุดไหล ทําเอาผมเร่ิมกลัว
ไปดวย ตองขยับเขาไปจับมือเขาเอาไว โฟนสะดงุ หนอยๆ แลวก็ยอมให
ผมจับ

“พ่ีโฟน ไมตอบครมี ดนู ะ” ผมยอมเรียกเขาวา พี่เลยนะเน่ีย พูดเสรจ็ ผมก็
ทาํ ทาจะขยับเขา ไปเปดดจู ริงๆ เขารีบดึงชายเสื้อผมไวทนั ที

“ชคู รีม.. พไี่ มร ูจะทํายงั ไงดีแลว ฮึก” เขาพูดเสียงส่ันๆแลวกอดผมเอาไว
กอนจะรองไหออกมาอยางหนกั ผมตองกอดตอบแลวลูบหลังเขาเบาๆไป
มา

ผมพูดอะไรไมไ ด เพราะไมรูวา เขากาํ ลังเผชิญอยูกับอะไร ผมเลยรอ รอ
ใหเขามีสติมากกวา นี้ ผมไมก ลา จินตนาการ วาอะไร.. ทําใหเขาเปน
ขนาดนี้

“พ่ีโฟน.. ตอบครีมไดรึยัง” ผมถามออกไปเม่ือเขานิ่งลงแลว เขาขยับออก
ทาํ หนาครุนคิดจนคิ้วขมวดเขา ชนกัน ผมทาํ ใจเย็นรอคําตอบ

แลว เขากเ็ อ้ือมมอื ไปหยิบโนตบุคมาเปด คลิกๆอะไรแปปนงึ แลวหมุน
หนาจอมาทางผม ผมมองไปเห็นคลิปวดี ีโอกาํ ลังเลน

แลว ผมก็พูดไมอ อก... ไมรวู า จะรสู ึกยังไงดวยซาํ้ เมื่อมันเปนคลิปโป..
และโฟนอยูใ นนั้น ผชู ายทุกคนถกู เซน็ เซอรหนา มแี คโฟนเทา นนั้ ท่ี
เห็นชัด

ไมร สู ิ .. ผมไดแ ตจองมองอยูอยางนน้ั มนั รา ยแรงเกินกวาที่ผมคิด ในน้นั มี
มากกวา 2 ผมไมอยากนับใหฟงหรอกวา มกี ีค่ น

“..ชูครีม” เสยี งเรยี กของเขาทําใหผมละสายตาออกมา เขากัดปากตัวเอง
จนเลือดไหลซิบ ตาเต็มไปดวยน้าํ ตาทเ่ี ริ่มไหลออกมาอีก

ผมรูว ามนั นา กลวั ขนาดไหนทเี่ ห็นตวั เองในสภาพ.... แถมยังอยูบนอิน
เทอรเนต ท่ีคงมีคนดไู ปเปนหมื่นแลว ผมปดหนาจอแลวขยับเขา ไปใกล
เขา

“มันเปนอยางน้ไี ดยังไง พี่โฟนครับ ใจเยน็ ๆนะ” ผมจับตัวเขาไว เพราะ
ผมไมรูจะทาํ ยงั ไงเหมือนกัน สายตาที่เขามองผมเหมือนจะออนวอน

เขาอยากใหผมชว ย แตชวยยังไง... ผมไมร จู รงิ ๆ

“พ่ี.. พ.ี่ .” เขาพูดตะกุกตะกัก แลวหันรีหันขวางแปลกๆ ผมกลวั เขาจะเปน
อะไรไปจรงิ ๆ ผมควรจะเรยี กแมมาไหมนะ

“บอกพว่ี าฟไหม”

“ไม!” เขาขดั ข้นึ มาทนั ทีแลว จับผมเขา ไปใกลๆ

“ไดโปรด อยา บอกวาฟนะ ฮึก พี่.. พี่ไมไหวแลว พ่จี ะทํายงั ไงดี ฮึก”
แลว เขาก็เร่ิมพูดจาไมรูเรื่อง ผมฟงไมออกเลยวา เขาพูดอะไรอยู

เหมือนอยใู นสภาพช็อคแลวสติหลุดนั่นแหละครับ ผมตองจับเขามากอด
ไวแนนๆ นํา้ ตาผมเองยงั ไหลออกมา แมมันไมใ ชเ ร่อื งที่เกิดกับผม

แตผมรูสึกได รูสึกไดวา มันเจ็บปวดขนาดไหน ใครก็ตามที่ทําเรอ่ื งน้ี มนั
ชา งเลวจริงๆ

“พี่โฟน มีสติหนอย พ่ีโฟนครับ ไดยินครีมไหม” ผมเรียกแลวเขยา ตวั เขา

เบาๆ ผมกลวั นะ ตอนนีท้ ้ังผมและเขาตางรองไหก ันท้ังคู

“ฮึก มนั .. ” เขาพูดอะไรสกั อยางแลว หยิบมือถอื ขน้ึ มา ผมเลยรีบเขา ไป
ดู หนาจอเปดเมจเสจทง้ิ ไว ผมเลยควา มาอาน

‘ถา นองโฟนยังจาํ พี่ไมไ ด เอานีไ่ ปดกู ็แลวกันนะครับ ....แตถาอยากลืม
เรื่องนี้จริงๆ กม็ าหาพี่ แลวพี่จะลบให’

มนั เขยี นพรอมกับสงล้งิ คม าดวย ผมเขา ใจทันทวี า คนคนนี้แหละ เปนคน
ทําเรือ่ งน้ี

ใหตาย มันเปนใครกนั !! ผมมองโฟนทีน่ ั่งรอ งไหแบบควบคุมตวั เอง
ไมได แลว ผมกเ็ ครียด โฟนเจอเรือ่ งรา ยๆมามากไปแลว

เขาจะรับไหวไดย ังไงกัน ผมใชเ วลาในการปลอบเขาอยูนานมาก จนในท่ี
สุดเสียงสะอื้นก็หายไป เขาเหน่อื ยจนผล็อยหลบั คาออมกอดผมเน่ยี แหละ

ผมใหเขานอนลงแลว เอาผา หมหม ให ผมไมรูจ ะบอกใครยังไงดี ผมรูวา
มนั พูดยาก... แตผมจาํ เปนตองบอก

“พี่วาฟ กลับมาดว นเลยไดไหม...” ผมโทรศพั ทไ ปหาพ่ีชาย แตพอผม
พูดคําวา ‘วาฟ’ ออกไปเทา น้ัน โฟนก็สะดงุ ต่ืนแลว ขยับเขา มาหาผม

(ทาํ ไมครับ ตาโต มีอะไรเหรอ...) ผมทนั ไดย ินแคนแี้ หละ เพราะตองออก
แรงฉุดกระชากแยง มอื ถือกบั โฟน

“พ่ีโฟนปลอ ยนะ!!” ผมพยายามแกะมือเขาออก

“ไม!! ชูครมี พ่ีขอละ พขี่ อรองแคเ รื่องน้ี พี่ไมเคยขออะไรจากเรา นะ

...” เขาพูดเสยี งออนแลว ทาํ หนา เหมือนจะรอ งไหอีกรอบ จะใหผ มทาํ
ยงั ไงละ !

“ทําไมตอ งไมบอก พ่ีคิดจะเก็บไวคนเดียวหรือไง ถาอยางนนั้ จะมีคนรกั
ไปเพื่ออะไรละ ! ตอบครมี สิ” ผมยังพยายามดงึ มอื ถอื ออกมาจากมือเขา

“พ่ี.. พไ่ี มอยากใหเขารู ครีม.. ไมเขา ใจพ่ีเหรอ ฮึก ครมี อยากใหพ ว่ี าฟ
ตองรูสึกแยก ับเรอ่ื งทีต่ ัวเองไมไดท ําเหรอ ฮกึ พ.่ี .. พ่ที ําไมได บอกไมได
.. ฮกึ ”

เขาพูดแลว กดตัดสายไปกอ นท่ีผมจะแยงมาทนั เขาสงมอื ถือคนื ใหผม
แลว ทาํ ทา จะเดินออกจากหอง เพยี งแตผ มรีบไปจับตวั เขาไว

“หยุดนะ! จะไปไหน” ผมไมไดต วั ใหญไปกวา พี่เขาเลย ผมเลยไดแตดึง
ไวสุดกาํ ลัง ในขณะทีเ่ ขาก็ออกแรงตา นผมสดุ กาํ ลังเหมือนกัน

“ปลอยพ่ีเถอะ ปลอย!!” เขาพยายามดึงมอื ผมออก ตอนน้ีโฟนเลิกรองไห
แลว แตผ มจะไมปลอยเขาออกไปจากตรงน้ี ผมรูนะ!!

วาเขากาํ ลงั จะหน.ี . เพราะพว่ี าฟเฟลจะตองมาในอีกไมกี่นาทขี า งหนา น้ี
แนๆ

“ไม!!” ผมปฏิเสธแลว พยายามฉุดเขาเอาไวด ว ยแรงทัง้ หมด พว่ี าฟมาเรว็ ๆ
สิ ผมร้งั ไวไ ดไ มนานหรอกนะ

“ชคู รีม พีไ่ มอ ยากทาํ แบบนีน้ ะ.. แต...” เขาหยุดแลวมองหนาผม กอ นท่ี
ผมจะทนั คิดอะไร หมัดก็ลอยมากระแทกหนาเลยครับ

ผมลงไปนง่ั จับหนาตัวเองอยูท่ีพ้ืน ตอนนั้นเองท่ีโฟนเปดประตูแลวว่ิง

ออกไป ทาํ ไมตองหนีขนาดน้ดี วยนะ!!

“แม!! จบั พี่โฟนที” ผมตะโกนเสยี งดังไปสามบาน แลววิ่งตาม
ออกไป แมที่อยขู างลางดูงงๆ โฟนเลยวิ่งผานตัวแมออกไปขา งนอก

ผมไมสนใจแมท ี่ทําทาเหมือนอยากจะถาม แตผมว่ิงตามออกไปติดๆ มอื
ควาชายเส้ือไดกก็ ระชากเลยครับ โฟนเสียหลักแลวลมลงที่พ้นื หนา บาน

ผมก็ตามไปล็อคตัวเขาไว เขากท็ ั้งดิน้ ท้ังผลัก มีตอยดวย ผมกไ็ มไ ด
อยากทําแบบน้ี แตน่วี ธิ เี ดยี วท่ีผมจะหยุดเขาได ผมลงไปน่งั ทับเขาไว

แลว ตอยเลยครับ ซดั แบบสุดแรงเกิด โฟนไมไดมที ีทาวา จะหยุด ขาก็
ดิ้นพลา น พยายามถบี ผมออกจากตวั

“ตายแลวลูก หยุดๆๆๆ” ผมก็ออกมาหามดวยทา ทตี ื่นตระหนก แตผมหยุด
ไมได ถา ผมหยุดเขาก็ตองว่งิ ออกไปแน

“แม!! เดยี๋ วคอยคุยนะ ขอครีมจัดการกอ น” ผมพูดไปดวยหลบหมัดเขา
ไปดว ย จนเราท้งั คูเ รมิ่ หมดแรง และผมหมดความอดทน

“หยดุ บาซะทเี ถอะ!!” ผมตวาดใสเ ขาในทสี่ ุด เขาหยุดด้ินแลวมองหนา
ผม ทุกอยา งเงียบลงในทันที

“มันจะอะไรกนั นักกันหนา ไมรรู ไึ งวาคนเขาเปนหว ง!! หะ เลิกหนปี ญหา
แลว คิดวา อะไรๆมนั จะจบดวยการหนีไดไหม !!!”

ผมตวาดเขาไปดว ยก็รองไหไปดวย อยาถามผมเลยวา ทาํ ไมตอง
รอ งไห บางทผี มอาจจะโกรธเขา โกรธมากๆท่เี ขาคดิ จะเก็บทุกอยางไว
กับตัว

ไมคิดบา งเลยหรอื ไงวาถาพี่วาฟเฟลมารทู ีหลงั จะเสยี ใจขนาดไหน โฟน
ไมไ วใ จพีผ่ มเลยรึไง

“มเี ร่อื งอะไรกนั ลูก คอยๆพูด คอ ยๆจากนั เถอะ” ผมเดินเขามาลูบหลงั ผม
แลว มองไปที่โฟน รถพี่วาฟเฟลก็มาจอดหนา รว้ั บา นพอดี

“โฟน ชูครีม!!” พวี่ าฟรีบว่ิงเขา มา ผมกเ็ ลยลุกจากตัวโฟน แตโฟนรีบลุก
แลววิ่งสวนพีว่ าฟออกไป แตฝ นเหรอครับวาพ่ีชายผมจะชา

พี่ผมกร็ วบตัวโฟนเอาไวท ันที โฟนก็พยายามทั้งถบี ท้ังดิ้นเหมอื นทที่ ํากับ
ผม แตพีว่ าฟตวั ใหญกวา เยอะ แคจ ับกอดไวแนนๆ โฟนก็ขยับไมไ ดแ ลว

“แมครับ ขอพวกผมคยุ กนั กอนนะ” ผมหันไปพูด แมก็พยกั หนา แลว สง
สายตาใหก าํ ลังใจมา

“เกิดอะไรขึน้ ทะเลาะกันเหรอ ทาํ ไมหนา เปนอยางน้ีกันเน่ีย” พ่ีวาฟจับ
ทั้งหนา ผมทัง้ หนา โฟนมาดู กร็ อยทเ่ี พ่ิงโดนชกไปหมาดๆเนย่ี แหละ

“ชคู รีม..” โฟนหนั มามองหนา ผม สายตาของเขากาํ ลงั ขอรอ ง ขอรองให
ผมไมบอกพ่ี นน่ั ทําใหผมสับสนไมนอ ย

“อะไร.. มอี ะไรกัน แลว เมอื่ กี้หนวี าฟทําไม” พว่ี าฟเฟลเรม่ิ จับสังเกตได
เลยจับแขนผมกับโฟนไวแ ลวพูดเสียงเขม

“ข้นึ หองเถอะ” ผมไมตอบแตเดินนาํ ข้ึนหองไปกอนเลยครับ ระหวางท่ีเดิน
ขน้ึ หองโฟนก็เออ้ื มมอื มาจับมอื ผมไวแลวบีบแรงๆ เขาพยายามขอรอ งผม
อยู !!

“เอา ตกลงมีอะไรเลา มาซิ” พี่วาฟก็ไมม ีรีรอ ถามทันทีท่ีปด ประตู
หอง โฟนสะดุง แลวมองหนาผม ผมก็มองหนา เขา

“ก.็ . อุบ!!” แคผมเปดปากเทา นั้นโฟนก็เอามือมาอุดปากผมทันที เฮย !

“โฟน.. ปลอยชูครีมครับ” พีว่ าฟพูดเสียงน่ิงมาเลย เขา โหมดเครียดไป
แลวเรียบรอย โฟนสา ยหนา แลวสบตากบั ผม เห็นแลว ใจออ นอะ

“ไมอยากบอกขนาดนั้นเลยเหรอ ไมอยากใหรกู ็ได วาฟไมถามแลว ” พี่
ผมมองโฟนดวยสายตาท่ี.. ผมบรรยายไมถกู ครับ จะวาตัดพอดไี หม

“วาฟ.. คอื มัน..” โฟนปลอ ยมือจากปากผมแลว ดึงชายเสอ้ื พี่ผมไว
แทน เพราะพวี่ าฟทาํ ทา จะเดินออกจากหอง พ่ีผมก็หันหนา กลับมา

แตโฟนยืนเมมปาก ตามองไปที่พน้ื ผมรวู าเขาไมอยากพูด เรอื่ งแบบน้ี
ใครจะอยากบอก

“ชคู รีม !!” แตแลวบุคคลที่ 4 ก็โผลมา พี่ฟองดวู ครับ หนาตาต่ืนมาเลย

“เกิดอะไรขน้ึ ” เขาวิ่งมาจับหนา ผมหนั ซา ยหันขวา มนั เจ็บนะเน่ีย สงสยั
แมโทรไปฟองแนเลย พเ่ี ขาถึงไดรีบมาซะขนาดนี้

“ไวกอ น .. พวี่ าฟจับพี่โฟนไว” ผมหนั ไปส่ังพี่ชายแลว เดินไปที่โนตบุค

“โฟน!! เปนอะไร” ผมยังไมทันเปดฝาเลยครับ เสียงพว่ี าฟก็ดังขนึ้
กอน ผมหันกลับไปก็เหน็ โฟนลงไปน่ังท่ีพ้ืนแลว เขากมหนา หนีพ่ีชายผม

ที่พยายามเขา ไปดู สว นตาลงุ กย็ ืนงงๆ แลวเดินมาหาผมแทน ผม
มองโฟนอยูแปปนึงแลวเปดโนตบุค หนา จอยังเปน คลปิ น้นั อยู

ผมแคก ดเลนเทานั้นแลวถอยออกมา พว่ี าฟเฟลที่หนั มาสนใจถงึ กับคาง
ไปในทันที พี่ฟองดวู ก็มีทที าตกใจ กอนจะกลายเปนขมวดคว้ิ

ผมตองเขา ไปน่ังขางๆโฟนแลวจับมอื เขาไว เขาเงยหนา ขน้ึ มองผม น้ําตา
ปริ่มอีกแลวครับ

“......” ไมมใี ครพูดอะไรออกมาจนกระทัง่ คลิปนน้ั จบ แตตาของพี่ชายผม
ก็ยังมองทีต่ าํ แหนงเดิม

.
.
.
( :: โฟน :: )

ผม.. ผมไมก ลา มองหนาวาฟเฟลเลยในตอนนี้ เขาจะรูสึกยงั ไงนะ จะ
โกรธไหม รังเกียจไหม หรือคิดอะไรที่แยกวา นน้ั ผมดึงมอื ตัวเองออก
จากมือชูครมี

พยายามไมใ หเสียงสะอื้นดงั ลอดออกไปจากปาก ผมทําตัวเองแทๆ ผม
พลาดเอง และความผิดพลาดทง้ั หลายกําลังทาํ รา ยผม และทํารา ยเขา

“โฟน” เสียงเรียกเบาๆดังขน้ึ ผมยงั ไมทันไดเงยหนา ก็รสู กึ วาตัวเองกําลัง
ถกู กอด กอดแนน มากจนผมไมกลา ขยับตัว

“ชคู รีมออกไปขา งนอกกันกอ นเถอะ” เสียงพี่ฟองดวู ดังข้ึน จากนน้ั ก็
ตามมาดวยเสียงปดประตู ทกุ อยา งอยใู นความเงยี บ ไมมใี ครขยับตัวหรือ
พูดอะไร

“ขอโทษ..” ผมไมรูจะพูดอะไรใหมนั ดีกวานี้ ผมเสยี ใจ ทเ่ี รอ่ื งราว
กลายเปน แบบนี้

“ไมตอ งพูด.. ไมตองขอโทษอะไรท้ังน้ัน อยนู ง่ิ ๆกอนไดไหม” เขากระซิบ
ดว ยเสียงอันแผว เบา เราทั้งคูเลยน่ังอยูอ ยา งน้นั เปนเวลานาน

แตละ วินาทีผานพนไปอยา งเชื่องชา การทีเ่ ขาไมพูดอะไรเลยกาํ ลังทําให
ผมตายท้ังเปน ผมไมร ูวาเขาคิดอะไร และกลัวที่จะรู

“ใครทํา...” เขาขยับตวั ออกมามองหนาผมในที่สุด

“คนนน้ั .. ผูชายคนนั้น ทีเ่ จอเม่ือวาน” ผมตอบแลวหลบสายตา ผมไม
กลา สูหนาเขา

“มันตองการอะไร มันบอกโฟนไหม โถเ วย! ” เขาสบถอยางหวั เสียแลว
ยกมือขึน้ มาขยี้หวั ตัวเอง

“.. กูจะทําใหมันจบเอง พอกันที” ผมพูดขึ้นน่ิงๆ วาฟเฟลหันมามองหนา
ผมทันที

“ทําอะไร โฟนจะทาํ อะไร” เขาเขา มาเขยาไหลผ มเบาๆแลว จองมาดวย
สายตาจรงิ จัง อยา รูเ ลย.. เชอ่ื สิ เขาไมอ ยากรูหรอก

“ปลอ ย.. กูบอกแลวไง วาสุดทา ยเรือ่ งของกูจะตอ งทําใหม ึง.. เปน แบบ
นี้ ไมตอ งมายงุ กับกูหรอก” ผมสะบัดแขนออกจากตวั มัน

“โฟน”

“หรือจะเถยี งวา มงึ ไมรูสึกอะไร เปนไงละ คนทีม่ ึงกอดอยูทุกวนั อะ ฮึก

มนั ก็เปนแคผูชายรานๆคนนึงเทา น้นั แหละ ปลอยนะ!!” ผมพูดยงั ไมทันจบ

มันเขา มากอดผมไว แตผ มพยายามดิ้นออกจากออมแขนของมัน แววตา
ทม่ี นั มองมาทผ่ี มมีแตความเจ็บปวด พอทีเถอะ!! ผมไมอยากเห็นแลว

“ขอรองละ ปลอ ยกไู ปเถอะ ถา มึงรักกู ปลอ ยกูไปไดไ หม ฮึก” ผมสูดลม
หายใจเขา แลวพูดดว ยนํา้ เสียงจริงจัง แขนทั้งสองขางของมันออนแรงลง
ทันที

“ขอรอง...” ผมพูดแลวสบตากับมันอยางออนวอน มนั คอยๆปลอยมือออก
จากไหลผ ม

“ตองการอยา งนจี้ ริงๆเหรอ” มนั พูดเสียงแผวเบา ผมไมตอบแตยม้ิ ใหมัน
นิดๆ

เพราะผมรัก ผมเลยตองไปจากเขา ใครจะมาทนกับคนอยางผมได เขา
รักผมขนาดนี้ผมก็ดีใจแลว แตจะดีใจมากขนึ้ ถาเขาไดร ักคนอ่ืน... ที่ดีกวา
ผม

ผมเดินออกจากหองมาท้งั ๆอยางนั้น ไมแมแตจะตอบคําถาม และไมมอง
หนา ใคร ผมไหวแมของเขาดวยความรูสึกขอบคุณอยางที่สุด

แลว เดินออกมา แมวา ใบหนา เธอจะเต็มไปดวยคําถาม เพราะผมทําใหตวั
ผมเองตองเปนอยางนี้ ผมก็ควรจะตองอยูคนเดียวแลว ละ

“ฮัลโหล” ผมรับสายโทรศัพททีโ่ ทรเขา มา แลว ยืนพิงกําแพงอยูในตรอก
ท่ีถดั มาจากบา นวาฟเฟลไมเ ทาไหร

(เหน็ แลว ใชไหมครับ พี่แคอยากร้อื ฟนความทรงจําใหโฟนเทาน้ัน แลว

โฟนจะวา ยังไงเอย..)

“ลบมนั ซะ” ผมพูดดวยนํ้าเสียงเรยี บนงิ่ ผมตองลบมัน กอ นท่ีคนสาํ คัญอีก
คนจะไดเห็น.. พอของผม ผมใหเขาเห็นไมไดเด็ดขาด

(แลวรใู ชไ หมครับวาตองทาํ ยังไง พ่ีถึงจะลบให)

“ที่ไหนละ ” ผมตอบกลบั ไปทันที รูส ิ มันจะตอ งการอะไร ..นอกจาก
รางกายของผม

แลวมันก็บอกทีอ่ ยูของโรงแรมที่หนงึ่ ให ผมวางสายแลว กเ็ รียกแท็กซไ่ี ปท่ี
นน่ั เห็นมนั รออยูนั่นแหละ เตรยี มพรอมดี ราวกบั รวู าผมจะตองมา

ผมกแ็ คเดินตามมันเขา ไปในลิฟต เดินตามมันไปเร่ือยๆจนถงึ หองหรูหอง
หนึ่งในโรงแรม พอประตูเปดก็เหน็ ยังมีผูชายอีก 2-3 คนอยใู นนน้ั

“คงไมไดจ ะถายอีกใชไหม” ผมพูดแลวจองตากบั มัน

“ถา เรายอมดๆี กค็ งไม.. วาไงครับ” มันยกย้ิมแลว เอามือมาลูบหนาผม

“ลบคลิปน่ันใหกเู ห็นกอน จากนั้นจะทําอะไรก็เชิญ”

“อยา งน้คี อยคยุ กันไดหนอย” มนั เดนิ พาผมไปท่ีโนตบุคในหอ งแลว จัดการ
ลบให พอลบเสร็จผมกเ็ ขา ไปกดเช็ควา ไมมีอยใู นเว็ปแลวจรงิ ๆ

“ลบในนี้ดว ย” ผมพูดช้ไี ปที่คอม เพราะผมไมรูวาพวกมันเก็บไวไ หน

“พ่ีตกลงแควา จะลบบนหนาเว็ปให ถา จะใหลบไฟล กท็ ําใหพวกเราพอใจ
กอนสิ แลว จะลบให” มนั พูดแลวเริ่มลูบเขา ไปใตเส้ือผม

“...ออื ” ผมตอบแคนนั้ มันกจ็ ัดการอุมผมไปที่เตยี งทันที ผูชายอีก 3 คนก็
เดินเขา มาดวย แลวมันก็เร่ิมถอดเสือ้ ตัวเองและเสื้อของผม

ผมไมร ูสึกอะไรเลยในตอนนี้ ผมเจ็บมามากพอ และตอใหเจบ็ มากกวานี้
.. กค็ งจะไมต างกัน

“รอ งไหทาํ ไม เด๋ยี วก็รูสึกดเี องละ นา ” ผูชายคนนึงมานง่ั ซอ นหลงั ผมแลว
เรมิ่ ไซรลงมาตามคอ ผมไมไดรูสึกตวั เลยวา กําลังรองไหอยู ทาํ ไมผม
ตอ งรองละ

รองแลวมันจะชว ยอะไรผมไดไหม ยงั ไมทันท่ีอะไรอะไรมันจะเลยเถดิ ไป
มากกวา นั้น เสียงเคาะประตอู ยางรนุ แรงก็ดงั ขน้ึ พรอ มกับเสียงเล็กๆ

“เปดประตนู ะ ไอพวกบา หา มทาํ อะไรพี่สะใภกนู ะโวย !!!” ผมขยับตัว
ทนั ที ไมจ ริงนา !!

“อะไรอกี เนีย่ ” ไอชัยมันก็เดินไปหนา ประตู พอสองตาแมวแลว มันก็ย้ิม

“รูจ กั กนั เหรอ ดเี ลย อยางนี้คอยนา สนกุ กวาเดิม” มนั หันมายิม้ กอ นจะเปด
ประตู แลวรางเลก็ ๆของชูครีมก็ว่ิงเขา มาดวยทา ทางโกรธๆ

“ชคู รีม ? แลวพ่ีฟองดวู ละ ” ผมรีบถามเพราะไอช ัยมันปดประตูแลว ลอ็ ค
ทนั ที ตรงน้มี ีแคชูครีมเทา น้ัน

“ไมร ู เด๋ียวตามมาม้งั ครีมว่งิ มากอน” โธเ อย ไมรจู กั ระวงั บางเลย ผมรีบ
ลุกขึ้นแลว ดึงชูครีมวาไวขา งหลังผม

“หามยงุ กับเด็กคนน้ี กูคนเดียวเขา ใจไหม” ผมรีบพดู เพราะเหนทาทาง

พวกมันแลว.. แยแนๆ

“ไดยังไงกนั นอ งเขาออกจะนา รักขนาดน้ี สนกุ ดว ยกันหนอ ยไมเหน็ จะ
เปน อะไร” ไอชยั มนั ขยับมาดึงแขนชูครีม แตน องมันก็สะบัดๆออก

“หยดุ นะ พี่โฟนดว ย หามใครทําอะไรพ่ีทง้ั นั้นแหละ ครีมไมยอม
เด็ดขาด” ไอตวั เล็กมันพูดเสียงหนักแนน แลวดันมาอยขู า งหนาผม

กางแขนออกราวกับจะปกปอง แตตวั ก็แคนน้ั จะไปปกปองใครเขาได

“ง้นั นองก็ทําแทนนอ งโฟนสิ ถาไมอยากใหเขาโดนทาํ อะไร นา รกั อยางน้ี
พี่ชอบ” ใครสักคนในน้ันเขา มาลูบคางชูครีมแลวยิ้มกริ่ม ไมไดนะ!!

“ฝน ไปเถอะ” ไอตวั เล็กก็พูดกลับเสียงแข็งแลวขยับตวั ออกหา ง ตาก็มอง
ไปท่ีประตู เสียงตงึ ตังขางนอกก็ดังข้ึนพอดี

“โอะ สง คนมาชว ยหรือไง โฟน.. อยางนเ้ี รื่องไดดงั ไปทั่วแน บอกให
พวกมันกลบั ไป !! ถา ไมอยากใหใครรู เรอื่ งคลิปนน่ั ”

ไอช ัยมันมองผมดวยสายตาเกร้ยี วกราด

“แกน่ีมันเลวจริงๆ พีโ่ ฟนอยางยอมมัน กลับกันเถอะนะ” ชูครีมหนั มาจับ
แขนผมเอาไว สวนผมหลับตาลงอยางเจ็บปวด ผมทํารายใครไมไ ดอ กี
แลว

ผมใหพอรูไมได เขาจะตอ งไมรู วาลกู ชายของเขามันเหลวแหลกขนาด
ไหน

“โทรบอกรปภ.ใหเอาพวกเขาออกไปสิ” ผมพูด ชูครีมหันควบั มามอง

ผม สวนพวกมันก็ยิม้ แลว ยกหูโทรศัพทของโรงแรมขน้ึ

“แตตองเอาเขาออกไปดวย” ผมจับแขนชูครีมแลวดึงไปทางหนาประตู

“กไ็ ดๆ” ไอชยั มันก็ยอมใหผมไปเปดประตู

“ไม!! ครมี จะไมไ ปไหนท้ังน้นั ถา พ่ีไมออกไปดวย”

“อยาดอื้ !! ออกไป” ผมเปด ประตูไปเจอกับวาฟเฟลพอดี ผมเลยผลัก
นอ งชายใหเขา แตชูครีมกระชากตัวผมออกไปดวย

“เฮย” เสยี งเฮยดังมาจากขางหลัง แลวไอชยั ก็มาควา เอวผมไว

“ปลอ ยเมียกูเลยนะ” วาฟเฟลสงนอ งใหพ ่ีฟองดูว แลว หันมากระชากกลับ
ผมไปทางเขา กอนจะปลอ ยหมดั ไปกระแทกหนาไอชยั เต็มๆ

หลังจากนั้นไอพวกขางในก็กรูกันออกมาชว ย กลายเปน การตะลุมบอนกัน
ไปในพริบตา ชูครมี ยังทําซาไปชว ยกับเขาดวย ผมเลยตองล็อคตัวเขา
ออกมา

“ปลอ ยนะ ครีมจะเขา ไปชว ย” นอ งมันด้ินใหญ แตผมก็มีแรงมากพอทจ่ี ะ
ลากเขาออกมาไกลๆ

สกั พักรปภ.ก็มาพอดี พวกเขาเลยตอ งหยุดตอ ยกัน ผมหลบสายตาของ
วาฟเฟล ที่มองตรงมาท่ีผม แลว ปลอยมือตัวเองทจ่ี ับชูครมี ไวอ อก

“หามพูดอะไรนะ กลับบา นกลับครมี นะ” นอ งจับมือผมไวแ ลว ดงึ ๆใหผมไป
ท่ีลิฟต ในขณะท่ีพวกน้นั คุยกับรปภ.

“ชูครีม..” ผมไมรจู ะพูดอะไร ไดแตเดินไปตามแรงดึงของนอง จนเมื่อ
ลิฟตปด นองก็ถอดเสื้อเช้ิตตวั นอกมาคลุมตัวผมไว เลยเหลอื แตเสอื้
กลาม

“หา มทําแบบน้อี ีก เพราะครีมจะไมใหอภัยพ่ีอีกตอ ไป พี่โฟนมีพ่ีวาฟได
คนเดยี วนะ” นองพูดอยางขงึ ขังแลว ตดิ กระดมุ ใหผม

ผมเผลอย้ิมออกมาใหกับความเปนหว งเปนใยของเขา ทั้งๆท่ีเขาเคย
เกลียดผมจะตาย แตก ลับลงทุนลงแรงมาขัดขวางผม ท่ีกาํ ลังทําเรอ่ื งไม
ดี...

“พ่ีโฟน?” เขาสงเสียงอยางแปลกใจเมื่อผมเขา ไปกอดเขาไวแ นนๆ แลว
ปลอยใหน้ําตามนั ไหล ไหลเพราะดวยความรูสึกที่ผมไมไดเจอมาแสน
นาน

ไหลเพราะความรักอนั บรสิ ุทธิ์ที่ชูครีมมีใหพ่ีชาย และเผ่ือแผม าใหผม ผม
ไมไดรูสกึ วา ตวั เองถกู รกั ดวยความรสู ึกแบบพ่ีนอ ง มานานแคไหนแลวนะ

“ปลอ ยผมเถอะ คนมองตรึมเลย” นอ งตบบาผม เพราะตอนน้ีลิฟตมาถงึ
ช้ันลา งแลว ผมปลอยตัวเขาออกกอนจะเกาหัวตัวเองนิดๆ

แลว นองกจ็ งู มือผมออกมาจากลิฟตใ หไ ปนงั่ ที่โซฟาในล็อบบี้ คนจะไม
มองไดยังไง ขาวๆอยา งนองใสเสื้อกลามตวั เดยี วโชวช าวบานอยูเนย่ี

จนกระท่งั วาฟเฟลเดินลงมากับชูครีม เขาเดินมาดึงแขนผมแลว ลาก
ออกมาจากโรงแรมโดยไมพูดอะไรเลย

“วาฟเฟล..”

“เงยี บนา ” เขาพูดเสียงแข็งแลวดึงผมไปน่งั ในรถ แลวชูครีมกับพี่ฟองดวู ก ็
ตามมานงั่ ขา งหลัง รถขับออกไปอยา งเงยี บกริบ

ผมไดแตแอบมองวาฟเฟล เขากาํ ลังโกรธ โกรธมากดว ย พอรถเขาไป
จอดในบา นเขาก็ดงึ ผมขึ้นบันได ไปจนถึงหองนอนแลว ปดประตู

“ไมเ อาแบบนี้แลว นะ” เขาเขา มากอดผมไวแลว กระซิบอยางเหนือ่ ยออ น

“ก็บอกแลวไงวา... อือ” ผมแคเ ปดปากพูดเทา น้นั วาฟเฟลกข็ ยับหนามา
จูบปากผมเบาๆ แลวสบตากับผม

“ถา มึงรักกู.. อยาไปจากกูไดไหม” มันพูดชิดริมฝปากผม ตาท่ีเคยมีแต
ความโกรธกลบั เต็มไปดว ยนํา้ ตา ผมตกใจและพดู ไมอ อก เขาไมคอย
รองไห

แตตอนนค้ี งเกนิ ท่ีเขาจะทนแลว เขากบั รองไห เพือ่ ออ นวอนไมใหผมไป
จากเขาอยางนั้นเหรอ

“รักกูบา งไหม” มันพูดเสียงสน่ั แลว จับหนาผมไวดว ยมือทั้งสองขา ง

“อยา รอ งไห อยารอง.. ขอโทษ ขอโทษนะ” ผมเอามือไปเช็ดน้ําตาให
มัน แลว กอดมันไว

“จะเกิดอะไรกูก็ทนได จะรายแรงขนาดไหนกูก็ยอม แตกคู งทนไมไ ด ถา
มึงจะไปจากกู ..โฟน” มันกระซิบแลวซบหนาลงบนบา จนเปยกชน้ื ไป
หมด

ใหตาย.. ผมทํารายเขาขนาดไหนกัน ผมนม่ี ัน.. โงจริงๆ

“มงึ จะยอมเจ็บไปดวยกนั กับกูใชไ หม” ผมพูดแลว ลูบหนา มันเบาๆเพื่อปาด
นาํ้ ตาที่ผมไมอ ยากเห็นออกไป

“แนนอน”

ผมยิ้มแลว จูบแผวเบาท่ีริมฝปากของคนตรงหนา ถายทอดทุกความรูสึกใน
ใจใหเ ขารับรู วา ผมเสียใจทีท่ ําใหเขาเจบ็ ใหเ ขารับรูวา ผมรักเขา

“หา มทาํ แบบวันน้ีอีกนะ มึงรไู หมวา กรู สู กึ ยงั ไงท่เี ห็นมงึ ในสภาพนี้” มันลูบ
เบาๆท่ีตนคอผม คงมีรอยอยู

“สัญญา” ผมพูดสั้นๆแคน้นั แลว มันก็ยิ้มใหผม

“กรู กั มึงนะ” ผมพูดแลวซบหนาลงบนไหล มนั กก็ อดผมไว

“อมื ”

ผมไมควรจะลังเลกับความรูสึกของเขาอกี แลวใชไ หม ผมนา จะเลกิ คิดมาก
.. แลว รักเขาอยางเตม็ ท่ีเสียที

อยางทีช่ ูครีมบอก ผมตอ งเลิกหนี แลวเผชิญหนา กับปญหาไปพรอ มๆกับ
เขา น่นั คือความหมาย ของคนรักกันสินะ....

------------------------------------------------
30 :: เพ่ือนสนทิ

( :: ฟองดวู  :: )

“เจบ็ ไหมเนยี่ ไปตอยกับโฟนทําไม” ผมพานองกลับมาทําแผลที่บาน ดูสิ
หนา มีแตรอยช้ํา ปากกแ็ ตก ผมคอยๆ ทายาใหนอ งอยางเบามอื

“ก็พี่โฟนด้อื !!” ไอตวั แสบก็ปากดีครับ ไปวาเขาดอ้ื

“วา เขาไมดูตัวเองเลย ที่หลังหามวงิ่ ไปจัดการอะไรคนเดียวอีกนะ พใ่ี จหาย
แคไหนรไู หม ที่หันมาแลว เราหายไปอะ”

ผมตกใจจริงๆนะครับ นึกวา ถกู อุมไปแลว

“ก็พี่ชกั ชา อะ โอย เจ็บนะ!”

“ขอโทษครบั อะ เสรจ็ แลว” ผมคงเผลอกดแผลนอ งแรงไปหนอย เลยดึง
มือออก ผมสํารวจหนา นอ งอยูแปปนึง เห็นวาทาํ แผลหมดแลว กเ็ ร่ิมเก็บ
ของ

“เด๋ียวสิ พี่ก็มีแผลอะ ครีมทายาให” นองรีบตะครุบกลอ งยาไว แลวจับหนา
ผมหันไป ผมชอบเวลานองทาํ แผลใหผมจัง

ตาโตๆคูนนั้ จะจองมาท่หี นา ผม แลวก็ทายาใหอยา งระมัดระวัง ปากนองนี่
นา จบู ดีจงั

“ออื อยาเลน สิ” นอ งดผุ มเลย ผมแคเผลอชะโงกหนา ไปจุบเบาๆที่ปากเขา
แคนั้นเอง ผมเลยตองนง่ั น่งิ ๆใหเขาทําแผลใหเสร็จกอ น

“อา แลวคลิปละ จะทาํ ยงั ไง มันตอ งเอาคลิปไปเผยแพรอีกแนเลย” อยูดีๆ
ชูครีมก็รองข้นึ นอ งทาํ แผลผมเสร็จพอดี ผมเลยเอื้อมมือไปอุมนอ งมาน่ัง
ตกั

“พไ่ี มรูวา มันเก็บคลิปไวท ่ีอ่ืนอีกรึเปลา แตถาเปน ในโนตบุคละก็ พ่ีเขา ไป
ทาํ ลายมันทิ้งแลว ” ขอใชคําวา ทําลายจริงๆ

เพราะตอนน้ันผมเหลือบไปเห็นโนตบุคที่อยใู นหอ งเขา พอดี ผมเลยเขาไป
เอาโนตบุคฟาดเขา กับกระจกไปเลยครับ

ใหมันหกั เปนสวนๆแบบรานไมรับซอมนน่ั แหละ สะใจดี แถมไอว าฟเฟลยัง
เขา ไปกระทืบซาํ้ เอาซะไมเหลือสภาพความเปน โนตบุคเลย

“เอะ พ่ที ําตอนไหนอะ พวกรปภ.มาแลวไมใชเหรอตอนนั้น” นองกข็ ี้สงสัย
จัง

“หึๆ จริงๆแลว โรงแรมน้ีมนั ดันอยใู นเครอื ธุรกิจของพอเจาไอแดดดวยหนะ
สิ ท่ีพี่ข้ึนไปชา เพราะมวั แตจัดการคุยกับไอแดดวา จะขอเลน

ไอพวกน้นั ซะหนอย พอชูครีมลงไป รปภ.ที่ขน้ึ มาไมไ ดมาจับพ่กี ับวาฟเฟล
หรอก แตมายาํ พวกมันตางหาก” ผมพูดเสรจ็ แลวนองก็ทําตาโต

ถอื วา พวกมันซวยเองท่ีเลอื กโรงแรมแบบไมรอู โิ หนอ ิเหน เลยเขาทางพวก
ผม ยงั ไงพวกน้ันก็แคค นธรรมดา

จัดการไมยากเหมือนตอนมีเรื่องกับพวกโฟรหรอกครับ

“ง้นั ก็สบายใจไดแลว สิ พไ่ี อแดดมาชวย” ทําไมนอ งพูดเหมือนไอแดดมนั
เปนฮีโรอ ยา งนน้ั เกนิ หนา เกินตามากไปละ

“กค็ งอยางนั้น เพราะพ่ีลงมาเลยหลังจากที่พวกรปภ.ข้ึนไปจัดการแลว พี่
วา ..เละ คาํ เดยี วที่อธบิ ายได” ผมพูดแลวก็รูสึกสยองแทน

ถา ชูครีมไดเ ห็นภาพแบบที่ผมเห็นจะตองขนลกุ แหงๆ รปภ.นี้ตัวบึกๆท้งั นั้น
เลยนะครับ

“ออื หวงแตพ่ีโฟนกับพีว่ าฟแหละ จะโกรธกนั รึเปลาก็ไมร”ู

“น่นั กเ็ ปน เรื่องของเขา ไมตองไปกงั วลมากหรอก มาเร่อื งของเราดกี วา
เนอะ” ผมพูดย้ิมๆ แลว อุมนอ งข้ึน นองก็ตกใจรีบคลองคอผมไว

“ไปไหน!!” ชูครีมถามในขระที่ผมเดนิ จํา้ อา วขน้ึ บันได ผมไมตอบแตเดิน
ไปวางนองลงบนเตียงแทน

นอ งเหมอื นรูทันทีวาผมคิดอะไรอยู รีบยันตัวเองขน้ึ น่งั

“ไมเอา พ่ี!! กลางวันแสกๆ ไอลุงหื่น !!” นองโวยวายเพราะผมลากเขาลง
มานอน แลวครอ มทับ แหม ก็ผมทํางานเยอะชว งน้ี

ไมคอ ยไดช่นื ใจนองเลย ไหนๆวันน้ีกก็ ลับเรว็ แลว สักหนอ ยก็แลวกัน

“ออื เอาจรงิ เหรอเนย่ี ครีมหิวอา พี่ฟองดวู ~” นอ งยนคอหนีพอผมเขาไป
หอมที่ซอกคอ แลว ยงั ทาํ ตาออ นวอนผมอีก ตลกดคี รับ

~ konna koto ii na deki tara ii na ~

เสียงริงโทนโดราเอมอนดังข้ึนขัดจังหวะซะกอน นอ งทําหนาตาโลงใจท่ี
เหน็ แลวนา แกลงสุดๆ ผมขยับตวั ออกใหนอ งไดร ับโทรศัพท

“ฮลั .. ฮัลโหล” เสียงนองขาดไปนิดนึงเพราะผมตามไปจูบเบาๆท่ีหลังหู
เขา

นองมองผมตาเขียวปดเลย เหน็ แลว ผมยิ่งชอบใจ ดึงเอวเขาใหหลังเขามา
ชิดอกผม

“อะ จริงเหรอ ดีใจจงั ...พ่ีฟองดวู อ ยูเฉยๆเลยนะ” ประโยคหลังเขากระซิบ
ขผู ม แตผมแคย้ิมแลว เล้ือยมอื ลงไปลูบๆทีห่ นาทอ งเนยี นของนอง

“ครับๆ เด๋ียวพรุง..นะ นี้ ครมี เขา ไปดู อื้อ!” เร่ิมพูดตะกุกตะกักแลว เพราะ
ผมเริ่มเอานวิ้ ไปสะกดิ ยอดอกเขาเลน เบาๆ ตวั สั่นเชียว

“ครับ แคนี้นะ” นอ งรีบวางแลวหันควับมามองผมแบบคอ นๆ

“อะไรครับ หืม ทําไมมองพ่ีอยางนั้น” ผมยิ้มแลว จูบจมูกนอ ยๆตรงหนา

“พี่แกลงครีมอะ ! น่ีๆ รานขนมของครีมเสรจ็ แลวนะ เดี๋ยวครมี จะไดเปดราน
แลว” นอ งเปลีย่ นอารมณฉ ับพลันแลว ย้ิมรากับขา วใหม

สงสัยเมื่อก้ีพอชูครีมโทรมา

“ดใี จดว ยครับ เดย๋ี วพี่ไปดว ยนะพรุงนี้ พี่อยากรวู า อยูตรงไหน”

“อ้อื เดย๋ี วพรุง นไ้ี ปทีบ่ า นกอน เด๋ียวแดดจะพาไปอกี ที ครมี ดใี จจัง” นองย้ิม
ใหผม นา รักอะ ครับ

ผมเลยตอ งดึงนอ งมาใกลๆแลวหอมแกมเลนใหห ายมนั เข้ยี ว กอ นจะคอ ยๆ
ยายตาํ แหนองไปจูบปากเลก็ ที่ผมจอ งมาสกั พักแลว

“อือ~” ผมแอบยิ้มเลยครับ เม่ือนองครางเบาๆในลําคอ ไอต วั แสบของผม
เริ่มเคลิ้มแลว ผมเลยคอ ยๆโนม ตัวลงใหเขาลงไปนอน

แลว ก็จัดการกินหวั กนิ หาง กนิ กลางตลอดตัวไปเลยครับ หึๆ

…………………………………………….
( :: ชคู รมี :: )

ผมดใี จชะมัดเลย ในที่สุดผมกจ็ ะไดไ ปทําขนมในรา นแลว ผมรบี ตื่นเชา
อาบนาํ้ แตงตัว อะไรๆจะเพอรเ ฟกตกวา นีม้ ากถา ผมไมเจ็บสะโพกแบบนี้

กต็ าแกห่ืนกามทีช่ ่อื วา ฟองดวู นน่ั แหละ ผมบอกใหหยุดก็ไมย อม ผมเลย
ตอ งเดินแปลกๆดว ยความเจ็บปวดแบบน้ี ชิ

“แดด ! รา นครีมอยูทีน่ ่ีเหรอ” ผมรองออกมาทันทที ่รี ถของแดดพามาถึง
รา น คอื .. มนั อยขู างบริษัทพ่ีฟองดวู เ ลยไง รา นก็นารกั นะครับ

แตถาเปนอยางนี้ พี่เขาไดม าหาผมเชา สาย บาย เย็น แนๆ นั่นไงพี่ฟอง
ดวู ย ิ้มกวางเลยครับ

“ไมดีตรงไหน อยใู กลหูใกลตาสามีแกกด็ ีแลว มีเร่ืองอะไรจะไดดูแลกนั ได”

“จรงิ ครับ แหม คุณพอนี่ มีความคิดที่กวา งไกลดจี รงิ ๆ” ตาลุงก็รีบชมแดด

“ขายเมนธู รรมดาของทางรา นไปกอ น เพราะแดดโฆษณาไปแลววา จะเปด
สาขาตรงน้ี ภายในอาทิตยน้ี พรุงนี้ก็มาทํางานไดแลว”

“พรุงนี้เลยเหรอครับ” เสียงพี่ฟองดูวฟงดหู อ เหย่ี วนิดๆแฮะ

“ออื ครีมพรอมเสมออยูแลว แลว คนที่จะมาชว ยครีมในครัวอะ แดดหาใหรึ
ยัง” ทาํ ขนมคนเดยี วไมไ ดอยแู ลว ครบั ผมเลยตองถามหาผูชวย

“ไดแลว รับรองถกู ใจแนๆ ลงไปสิ เขาอยใู นรานแนะ ” พอแดดพูดใหผม
สงสยั ผมก็ตองรีบว่ิงไปดูครับ วา แดดจางใครมา

พอผมเขา ไปในรานก็ตอ งอึ้ง เพราะรานเปน โทนสนี ้าํ ตาล และตกแตงได
นารกั มากครับ ผมเลยเผลอสํารวจของตกแตงในรา น

มกี ระตายเซรามิกตัวเลก็ ตัวนอ ยอยูตามช้ันวางของดวย แดดรใู จผมจัง

“Hi,Chucream long time no see. Give me a hug!!” เสยี งทีค่ ุน เคยดัง
ข้ึนพรอมกับแรงกอดรัดโดยทผ่ี มยังไมทนั ไดต้ังตวั

คนทกี่ อดผมหอมแกมผมซายขวากอนจะผละออกมายิ้มใหผม

“Boat, I’ve missed you. Why are you here?” ผมตอบกลับแลวเขา ไป
กอดมนั มนั ชอ่ื โบท เปนเพื่อนสนิทของผมทอ่ี เมรกิ า

มนั ก็คนไทยเนย่ี แหละครับ รูปรา งสงู พอๆกับพี่ฟองดูว แตหนา ตาเหมือน
คนจีน

“นีใ่ ครครับ” เสียงดุๆดงั ข้นึ พรอมกับแรงดึงใหผมออกมายืนขางๆพ่ีฟองดวู 

“เพ่ือนครีมเอง ช่ือโบทนะ โบท น่ีพี่ฟองดวู  ..เออ ”

“I’m his husband” พ่ีฟองดูวด ันแทรกข้ึนมาแลว ยกมือขึ้นพาดไหลผม

“Oh” โบท มันเหวอไปเลยครับ แตแ ลวกย็ ิม้ แปลกๆออกมา

“ไมย ักรูว า นายชอบผชู ายนะ” เขาหันมาพูดกับผมดว ยภาษาไทยชัดแจว

“เออ...” ไมร วู า ผมคิดไปเองรึเปลา แตไหงโบท กับพ่ีฟองดูวถ ึงไดจ องหนา
กนั ดวยสายตาแบบมีรังสีฆา ฟนกันอะ

“เขาบอกวาเปนเพ่ือนเรา แลว กอ็ ยากชวยงานท่ีราน แดดเลยรับมา เปนไง
พอใจไหม” แดดเดินมายนื อีกขา งหนง่ึ ของผมแลว ยิ้ม

“ผมไมพอใจ” คนตอบกลับเปนพ่ฟี องดวู ซะงัน้

“ทําไมละ” ผมก็ถามกลับไปทันที พ่ีเขามองหนา ผมแลวถอนหายใจ

“ขี้หวง” โบทมันพูดแลว มองหนา พ่ีฟองดวู  เออ น่เี ขาจะทะเลาะอะไรกันรึ
เปลา แลว พ่ีเขาก็พูดอะไรไมรเู ปนภาษาอิตาลี ซึ่ง.. โบทมันพูดไดครับ

มนั พูดไดหลายภาษามาก เปน ผมซะอีกทีภ่ าษาของแดดแทๆแตดันไมร ู
เร่ือง ตอนนี้ผมเลยไดแตยืนงง ฟง คนสองคนคยุ กันเปนภาษาตา งดาว

ทีด่ ูเริ่มใสอ ารมณกันมากข้นึ ทุกที

“ชคู รีม ไปดูหอ งครัวกับแดดดกี วา แกสองคนหนะ ใหมันนอยๆหนอย
ออกมาอยาใหเ ห็นวาซัดกันละ ” แดด เขา มาดึงผม

แลวหันไปพูดกับพี่ฟองดวู แลว ก็โบท สวนผมกเ็ ดินมนึ ๆตามแดดไปดูครวั ดู
วตั ถุดบิ พรุงน้ีจะไดทําขนมไดถนดั ๆ

แดดก็เทรนงานให วา ผมตองดแู ลเรื่องอะไรบาง
…………………………………………….
( :: ฟองดวู  :: )

ผมคุยอะไรกับไอเด็กต๋ีน่ีหนะเหรอครับ กท็ ีแรกผมแคสบถเปนภาษาอิตาลี

ใครจะไปรวู า มันดันฟงออก

มันเลยวาผมกลับ เรากเ็ ลยวา กนั ไปมา แตไมไดหยาบคายหรอกครับ
เพราะมีผูใหญฟงอยู จนพอชูครีมพานองออกไปน่นั แหละ

“ไมเ ขา ใจเลย วาทําไมชูครมี ถึงได.. เปนแฟนกับคณุ ” มันพดู ขึน้

“มากกวาแฟน” ผมแกใหมทันที ตอนนเี้ ราก็ยังพดู กันเปน ภาษาอิตาลี ผม
วา มนั ไมอ ยากใหนองไดย ินแน วาเราคุยอะไรกัน

“หึ ไอเ ราหนะเหรออตุ สา หดูแลมาต้งั นาน ดันมีคนมาแยง ไปซะน”่ี

“หมายความวา ไง” ผมถามมนั ทันที สายตามันนี่หาเร่อื งผมมากๆ

“ก็ไมว าไง ทีแรกผมคิดวาชูครีมไมชอบผูชาย เลยไมก ลาทําอะไรมาก เห็น
อยางน้ีแลว .. ผมก็ยงั มโี อกาสหนะส”ิ มนั ยกย้ิมมุมปาก

“ไมม ีแนนอน อยาคิดวาฉันจะเปดโอกาสใหเด็กที่ไหนก็ไมร ูอยางนาย”

“ผมไมไดขอโอกาสจากคุณน่ี ระวงั ไวเถอะ จะหวงไดส ักเทาไหรก ัน”

“นายน่ีมัน !” ผมเริ่มโมโหแลว เดินไปกระชากคอเส้ือมนั แตมันแคยกั ค้ิว

“ถา ไมมีผม ชูครีมคงไมมีทางรอดกลับมาเปนของคุณอยางนี้แนๆ หึ รูงไ้ี ม
นา ใจเย็นเลย ปลาํ้ ๆไปซะก็หมดเรื่อง”

“แกวา ไงนะ” ผมเริ่มตะคอก แตแลวก็ลดเสียงลง กลัวพอของนองออกมา

“คิดวาไงละ คนท่ีอเมริกามาชอบชูครมี หนะ มีต้งั เทาไหร ถาผมไมไ ดทาํ ตัว

เปนกางไว ปา นน้ีมันโดนลากไปทาํ เมียแลว มง้ั คุณนา จะขอบคุณผมนะ

ทผ่ี มชวยมันไว แถมไมแตะตอ งชูครีมแมแตปลายเล็บ.. แตถา หลังจากนี้ก็
ไมแน ไมมีความจําเปนอะไรใหผมตองอดทนแลวน่ี”

“อยาหวงั เลยวา แกจะไดแตะตอ ง” ผมพูดเสยี งลอดไรฟน

“หึ ผมทําแน ถา คิดวาดูแลไดตลอดเวลา ผมก็แตะตอ งเขาไดตลอดเวลา
เหมือนกัน คุณมนั ก็แคตาแกท ่ีไหนไมรู แตผมดูแลอยูขางๆเขามาตัง้ 2 ป

เออ .. นอนหอ งเดียวกัน อาบนา้ํ ดว ยกันดวยนะ” มันลอยหนา ลอยตากวน
ประสาทผม แลว เดินตามนอ งเขาไปที่หอ งครัว

ตอนนผี้ มแทบจะลุกเปน ไฟแลว ผมไมมีทางยอมใหไ อเ ดก็ เวรน่ที ํางานกับ
นอ งแนๆ

แตผ มชา ไปแคกา วเดียวครับ เพราะไอโบท มนั เดนิ เขา ไปในหอ งครวั แลว
เกาะไหลน องไว มียิ้มหวานใหอกี

แลว มนั ก็แอบเนียนทําเปน ฟงทีพ่ อของนองกําลังอธิบายการทํางานในครัว
ผมเลยตองยืนรอเขาคุยกันจนเสร็จกอน แลว คอ ยแยกนองออกมา

“ชคู รีม กับโบทน่ีสนิทกันมากเหรอ” ผมก็ลองถามไปกอน

“อ้อื โบท คอยชว ยครีมทกุ เรอ่ื งเลยตอนอยูอเมริกา” นอ งพูดไปก็ย้ิมไป
ดวยอะ

“เฮอ.. นี่เราอยากทํางานกับมันจรงิ ๆหนะสิ”

“ออื้ ทําไมละ พีไ่ มช อบโบท เหรอ” ชูครีมเอามือมากอดแขนผมแลวแหงน
หนามอง หนา ตาแบบไมไ ดคดิ อะไรของนอ งทาํ เอาผมพูดไมอ อก

“... กับโบทแนใจนะวา แคเพ่ือน” ผมลองพูดแบบไมคอยมั่นใจ กลวั นอ ง
วนี อะ นอ งขยับออกมองหนาผม แลว อยูๆก็ย้ิมครับ

“อะไรๆ นห่ี ึงหรอ นห่ี ึงใชมั้ย ตาแกขหี้ ึง~” นอ งหยกิ แกมผมแลวหัวเราะ
ชอบใจ

“ออื หึง ไมชอบใจ ไมพอใจ เขา ใจไหมครับ” ผมเขาไปรวบเอวนอ งมาพูด
ใกลๆ

“คกิ ไมตอ งคิดมากหรอก เพื่อนกันๆ นะ” นองยิม้ แลว กอดผมแบบออนๆ
แอบเหลดว ยหางตาเห็นไอเดก็ ต๋ีนน่ั มองอยู ผมเลยกอดนอ งแนน ๆ

แลว ย้ิมทา ทายใหมนั ใหมันรูซะบา งวาของใคร ! อยางนอ ยตอนนผี้ มก็
มน่ั ใจไดวา ชูครีมไมไดค ิดอะไรกับไอโบทนี่ แตผมไมไวใ จมัน

ผมไมชอบใหใ ครมายุง วุนวายกับนองแบบน้ี

“หึๆ งั้นจุบทีเรว็ ”

“ไมเ อา” นอ งสา ยหนา ทันที ทา ทางจะเขิน เพราะพอ เขาก็อยูตรงนแี้ หละ
ครบั

“อายเหรอครับ เสียใจจัง” ผมแกลงปลอยแขนออกจากตวั นอง แตแคขยบั
ออกหางนิดเดียว

มือเลก็ ก็มาดึงคอเสื้อผมไวแ ลวเขยงตวั ขึ้นมาจูบผมเบาๆอยา งรวดเรว็ ไอต๋ี

นน่ั ทาํ หนา ไมพอใจ แตผ มย้ิมออกเลย

“อยาทําตวั เปนตาแกขใี้ จนอ ยไปหนอ ยเลย” นอ งตบแกมผมเบาๆแลว แลบ
ลิ้นใส แกมแดงหมดแลว หๆึ

เห็นแลวมนั เข้ียวเลยควา ตวั มาหอมแกมสักทีสองที

“ไอค ูนก้ี ็รักกันเกินหนา เกินตาจริงๆ” พอของชูครีมก็บนตามประสาคนแก
แลวก็เดินออกไป

ทง้ิ ใหชูครีมหนาแดงกวาเกา ดว ยความอาย นองมันนา รกั ชะมัด

“ชคู รีม” แลว ไอต๋ีมันกเ็ ดินเขามาแทรก ชวนนอ งคุยรําลึกความหลังสมยั อยู
อเมริกากันสองคน

แตนอ งคงรวู าผมเร่ิมอารมณเ สีย เลยเอือ้ มมอื มาจับมือผมไว

“อยา ทําหนาบูดสิ เด๋ียวแกเรว็ นะ” นอ งย้มิ ใหผม ผมเลยย้ิมตอบนดิ ๆ แตจะ
ไมใ หอารมณเ สียไดไง

แคเ ห็นหนาไอเดก็ โบทผมก็หงุดหงิดแลว มันมองผมดวยสายตาทาทาย
ตลอดเวลาเลย

“ยังไมหายคิดถึงเลย กอดหนอย” อยูดีๆมันก็ดึงนองไปกอดซะง้ัน มันตัว
ใหญพอๆกับผม เวลานองโดนกอด

เลยแถมจะจมหายเขา ไปในตัวมนั เลยดว ยซา้ํ จะกอดแนนเกินไปปะวะ แลว
จะกอดทาํ ไมบอยๆ พอมันเปนฝรั่งรึไงวะไอตี๋ !

“นอยๆหนอ ย ไอตาต่ี ชูครีมมาน่ี !” ผมกเ็ ขา ไปอมุ นอ งออกมา

“แฟนแกแกแลว ยงั ขโี้ มโหอกี นะ ไมไหวๆ” มันหนั ไปบนกับนอ ง แตตามอง
ผม

“แกอยากมเี รอื่ งจริงๆใชไหม ไอเ ดก็ เวร”

“อือ้ ไมเอา พ่ีฟองดูว” นอ งรีบเขามาดันผมออกหา งจากไอโ บท เพราะผม
จะเขาไปกระชากคอเสือ้ มันแลว ผมไมใ ชคนใจรอน

แตควบคุมความโกรธไมไ ดเลยพออยูกับไอเ ด็กนี่

“ชูครีม พ่ีกลับบา นแลว นะ! ถาอยากอยคู ุยตอกต็ ามใจ” ผมเดินออกมาเลย
ครับ

ถา อยูนานกวาน้ันผมตอ งตอ ยมันแนๆ แตน อ งก็วิง่ ตามผมออกมาทันที

“เปนอะไรอะ โกรธเหรอ” นองดึงๆชายเสอ้ื ผม ผมเลยตอ งเดินชา ๆ รอนอง

“ไปคุยกันทบี่ าน” ผมไมไดต้ังใจนะ แตไ หงเสียงผมถึงไดแขง็ ขนาดน้ี นอ ง
เงยี บไปเลยครับ เดินตามผมหนา หงอยๆ ผมก็ขับรถแบบเงียบเชยี บ

พอไปถงึ บา นนองก็เดินตามผมตอ ยๆ ทาทางอยากพูดแตไ มก ลาพูด

“โบทนี่ รมู เมทหรือครับ” ผมตดั สินใจถามในสิ่งทไี่ อเ ด็กน่ันมันกวนผมไว
กอน

“ออื ”

“นอนเตียงเดียวกัน?”

“ออื ” ผมกําหมัดแลว ตอนน้ี ผมปลอยนอ งไปอยูกับคนอยางน้ีต้ัง 2 ปไ ด
ยังไง

“อาบนํา้ ดวยกัน?” พอผมถามคาํ ถามนี้ นอ งเงยี บเลย ไมตอบแบบน้ีแสดง
วา ใช ผมกําลังโกรธ แลวพยายามจะควบคุมสตอิ ารมณตวั เองอยางรนุ แรง

“แต.. ครีมเปนผชู ายนี่ โบทกผ็ ูชาย ไมเห็นจะเปนอะไรเลย” นองพูดแลว
เหลือบมองผม

กอ นจะกมหนาลงไปมองพ้ืนเหมือนเดิม ทาทางจะกลวั ผมนะเนย่ี

“หึ พ่รี ูว า เราเปนผชู าย เราไมไดคิดอะไร แตคนอ่ืนเขาคิด! หามทําอีก
รวมท้ังกอด หรอื เขาใกลเ กนิ ความจาํ เปน ดวย เขา ใจไหมครับ ตอบพีซ่ ิ”

“..โบทไมไดคิดอะไรกับครีมสกั หนอย” ดคู รับ นองมันยังไมร ูเร่อื งอีก จะ
โทษก็ไมได นอ งมันบริสทุ ธ์ิใจ ไมเหมือนไอตี๋นั่น

“ครีมจะเช่ือพีไ่ หมครับ จะฟงพ่ไี หม” เสียงผมเร่ิมดขุ ึ้นเรื่อยๆ แตแลวก็ตอง
ใจออ น เม่ือนองเงยหนาขนึ้ แลวตากลมๆเริ่มปรม่ิ ไปดว ยนํ้าตา

“อยา ดุสิ ครีมยงั ไมไดทาํ อะไรเลยนะ” เสียงส่ันแลวครับ

“เฮอ มานี่มา” แลว กล็ งเอยที่ผมยอมแพทกุ ที ใครจะทนมองนองรองไหได
ละ ผมรวบตัวนอ งมากอดไวแลว ลูบหลังเขาเบาๆ