ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

“อยามาถอนหายใจแบบนี้นะ มันเหมือนพ่ีเหน่ือยกับครีมแลว ถาเหน่ือยก็
ไมตองมายงุ เลย ฮึก” นน่ั รองแลวครบั

ด้ินออกจากตัวผมดวย ผมเลยตองล็อคเขาไวแ นน

“ไมร อ งครับ พีเ่ หนื่อยจริง แตพี่เหนือ่ ยเพราะไอตน๋ี ั่นตางหาก ขอโทษท่ีดุ
ครมี นะ ไมร องแลว ครับ คนเกง” ผมปลอบเขาแลว หอมแกมนมุ นั่นเบาๆ

นอ งคงไมช ินครับ พ่ที ัง้ สอง ยังไมเคยดุเขาเลยม้ัง ดูจากทาทางรกั นอ ง
เหนือส่ิงใดของพวกมันแลวหนะ

“จุบ ! ดีกันนะ” นองยงั ตดิ นิสัยจุบคืนดีอยูเลย แตเ หน็ แลวยมิ้ ไดครับ ผมเลย
จบุ เขากลับสองทีติดๆกัน แลว ย้ิมให

ดูทาทางครั้งน้ีผมจะรบั มือลาํ บากซะแลว ยงั ไมทันเริ่มก็ทํานองรองไหไ ป
แลว ถา มันยังจะกอเรื่องอะไรอีก .. ผมลาํ บากแน

ตกเย็นไอตี๋นรกนนั่ กโ็ ทรมาฉอเลาะกับนอ ง คุยโทรศัพทกันหัวเราะคิกคัก
แตพอมองไปที นองกจ็ ะคุยเบาๆที

ไมไ ดอยากใหคยุ เบา แตอยากใหเลิกคยุ ! เฮอ แลว ถาผมตอ งปลอ ยนอง
ไปทาํ งานกับไอเ ดก็ นี่ทุกวัน มันไดหาทางเขาใกลน อง แตะอั๋ง ลวนลาม

โอยย แคคดิ ผมก็เครยี ดแลว ผมยังตองทาํ งานน่ี จะไปน่ังเฝา ก็ไมได แลว
ผมจะจัดการไอเวรนี่ ยงั ไงดีครับ ???

---------------------------------------------------

31 :: ไปทาํ งาน

วนั น้ผี มจะไดไ ปทาํ งานเปนคร้ังแรกแหละ ต่นื เตนมากเลย เลยตื่นแตเ ชา
อาบนํ้าแตงตวั แลว กไ็ ปทํากับขา วรอพ่ีฟองดวู ตน่ื

ทาํ เสร็จพี่เขาก็ยังไมต่ืนครับ ผมเลยตองเดินไปดูในหอ งนอน แหม นอน
หลับตาพร้ิมเชียว วันน้ผี มอารมณดี จะเซอรว ิสใหเปนพิเศษแลวกัน อิอิ

“พ่ีฟองดวู ตืน่ ไดแ ลวครับ” ผมเขยา ไหลเขา แลว กม หนา ลงไปจุบแกมเลน

“อือ” เขาครางนดิ ๆแลว ดงึ ตัวผมไปกอดไว ผมก็เอามือดงึ แกมเขาจนยึด
แตเ ขาแคหร่ีตามองผมแลว ก็ยิ้มครับ ไมย อมลุกซักที

“พี่ฟองดูว ไมล ุกจะกดั แลว นะ!” ผมเริ่มโมโห ก็เขาเลนนอนมองผมนิ่งๆซะ
ง้นั ผมเลยแยกเข้ียวใส แสดงออกวา พรอมกัดจริงๆ

“คราบๆ ลกุ แลว ” แลว พี่เขาก็ยอมลุกไปอาบนาํ้ จนได

“... วันน้ีครีมก็เปดรานแลว สิ วนั แรกพี่ไปดว ยละ กัน”

“อื้อ ! พ่ีฟองดูวใ จดีจัง” ผมยิ้มแกมปริเลย เพราะวา วนั น้จี ะมีนักขาวมาถา ย
ตอนเปดรานดว ย ผมคงทําตัวไมคอยถกู แตถา พเี่ ขาไปดว ยผมกอ็ ุนใจ

พอกินขาวเสร็จพี่เขาก็ขับรถไปจอดในบริษัทกอน แหม ใกลก ันขนาดนี้
เดินนิดเดียวก็ถึงครับ ฟา ยังมืดอยเู ลย ผมเดินเขา ไปใกลประตูหนา

ก็เห็นโบทน่งั ยิ้มรอผมอยู มาเชาจังเลย ผมอาปากจะทักแตพี่ฟองดูวเขา มา
กอดไหลผมไวแลว ดงึ ผมไปใกลๆ

“เออ.. เขา รานกันเถอะ” ผมพูดเพราะสองคนนี้เลน จองตากนั อกี แลว ผม
เลยตอ งเดนิ ตวั ติดกบั พ่ีฟองดูวเขา ไปในราน

“พี่ฟองดวู ร อครมี ตรงน้ีนะ อยากกินอะไรไหม” ผมใหเขาน่งั ขางนอก เพราะ
ขางในครวั จะรอ น ผมเปดแอรใ นรานไวก อนจะไดเ ย็นๆ

“ไมเ ปน ไรครับ ไปทาํ งานเถอะ”

ผมก็ยม้ิ ใหพี่เขานิดหนอยกอ นจะเขาไปทาํ ขนมในหองครัว สอนสูตรใหโบ
ทนิดหนอย มันก็ทําไดแลวครับ เพราะเรยี นทําขนมมาเหมอื นกัน เลยทาํ ได
เร็ว

“เขามาทําไมหนะ มาเฝา หรือไง” มนั พดู ข้ึนเม่อื ผมยืนรอขนมทีก่ าํ ลงั อบ

“หือ ก็คงเหน็ วาเปน วนั แรก เลยมาเปนกาํ ลงั ใจม้ัง”

“ง้นั เหรอ...” โบท พูดแลวมองหนาผม ผมก็มองหนามันกลับ

“ชคู รีม”

“อะไร” ผมตอบรับแลวหันไปสนใจเคกที่ดูใกลจะเสรจ็ แลว

“แตงงานไมคิดจะบอกโบทเลยเหรอ โบท ตกใจมากนะ” พอพูดเสรจ็ ผมรีบ
หันกลับไปมองหนามันทนั ที จะวายงั ไงดีละ มนั กําลังโกรธรเึ ปลา..

สายตาท่ีมองมาดูจะเศราซะมากกวา ผมเอ้ิอมมือไปตบบา เขาเบาๆ

“มนั กะทนั หนั หนะ ขอโทษนะ ไมไดตั้งใจจะไมบ อกหรอก”

“รักเขาเหรอ หือ” มันเอ้อื มมือมายีหวั ผมแลว เปลี่ยนเปน ลบู อยางออนโยน

“อือ้ .. รับไดร ึเปลา” ผมถามมนั เสียงแผว เพราะวนั แรกมันพูดวา ไมเคยคิด
วา ผมจะชอบผูชาย ผมก็กลวั วามันจะ.. รับไมไ ด

ผมแครมันนะ ก็มันเปน เพ่ือนแทบจะคนเดียวท่ีผมสนิทดวยตอนอยทู ่ี
อเมรกิ านี่นา

“ไดสิ คิดมากหนะ ดทู ําหนา เขา ” มันย้ิมแลว ล็อคคอผมไปกอดไวหลวมๆ

“กก็ ลัวน่ี โบท เปนเพ่ือนคนสาํ คญั นะรูไหม” ผมเงยหนา ข้ึนไปยมิ้ ให

“ครับๆ รูครับ” มนั พูดแลวเอามอื มาลูบแกมผม ไมรูว า คิดไปเองรึเปลา แต
ทาํ ไมตามนั เศรา จัง

“โบทมีเรื่องอะไรรเึ ปลา เลา ใหฟงไดน ะ” ผมถามดวยความเปนหวง

“หๆึ ชูครีมไมอ ยากรูหรอก ไปเอาเคก ไป อบเสรจ็ พอดี”

“ทําไมจะไมอยากรูละ ! ไมเ ปนไร โบทไมอยากบอก ครีมกจ็ ะไมถาม แต
ถา มีอะไรใหชว ย ครีมยังอยตู รงน้ีนะ” ผมพูดแลวยมิ้ ใหมัน

แตพอผมหันหลังกลับ จะไปเอาเคก ในเตาอบเทา น้นั ก็รูสกึ ถงึ มือทสี่ อด
เขา มาตรงเอวกับหนา ทีซ่ บลงบนไหลของผม

“โบท?”

“แปปนึง อยนู ่ิงๆแปปนึงนะ” มันกระซิบแลว กอดผมแนน ข้ึน น่มี ันมเี รื่อง
อะไรเครียดมากเลยเหรอ ปกติมันไมเคยเปนแบบนี้นี่นา

ผมก็ลูบมือมันเบาๆเปนการปลอบ เพราะไมร จู ะพูดอะไร ผมไมรูนี่วา อะไร
คือปญ หาของมัน

จนกระทง่ั มันปลอ ยมือออกจากเอวผม พอหนั กลับไปมันก็ยังคงย้ิมให

“ทําเคก ตอเถอะ เด๋ียวไมทัน” พูดเสร็จโบทก็หนั ไปสนใจเคกของตวั เอง

ผมยืนงงอยูสักพัก แลว ก็หันไปจัดการทําขนมตอเสรจ็ ถึงไดเ ดินออกไป
หนาราน

มนี กั ขาวมารออยูเยอะเลย กําลงั คุยกับแดด แตท า ทางไมมเี ร่ืองเครียด
อะไร เพราะแดดดูยิ้มแยมดี แลว ก็มีพิธีการตัดริบบนิ้ อะไรนิดหนอย

ผมงงๆแตพ่ีฟองดวู กค็ อยดึงผมไปยืนอยูใ นท่ีท่ีถกู ทค่ี วร ผมเลยไมห นา
แตก พี่ฟองดวู เขาเปนงานเปน การมากครับ คอยชวยผมตลอด

จนพวกนกั ขาวกลับไป แลวเปด รา นเปนปกติ เพ่ือนๆพี่ฟองดวู ก เ็ ขามา
แสดงความยินดกี ับผม เขามากงมากอดกันแบบเนยี นมากๆ

“นอ งชูครีม ยินดีดว ยนา เปดรา นแลว มาพี่หอมทีสิครับ” ใครก็ไมรูที่ผมจํา
ชือ่ ไมได สงชอดอกไมใหผ มถอื กอนจะเขามากอดผมแลวทําทา จะหอม

ผมกข็ ยับตัวหลบ แตเพือ่ นอกี คนของพ่ีเขาเขามากอดแทนซะง้ัน ตอนน้ผี ม
ตาลายแลว เดินไปทางไหนก็หลบไมพนครับ

เลน กรูกนั เขามากอดผมจนแทบจะแบนแลว เน่ยี

“เฮยๆ พวกมึงออกหางจากนองเดี๋ยวน้”ี พ่ีฟองดวู กโ็ วยวายครับ แตเ ขา มา

ไมถึงตัวผม เพราะกลมุ พ่เี ขากันไว แลว หัวเราะกันใหญ

“ฮา ๆ ขี้หวงวะ พวกกูกอดหนอยเดียวเอง”

“หนอยเดียวกะผอี ะไรไอเทพ ไอว ีมึงปลอยมือจากเอวเมยี กูนะ!!”
อาละวาดแลว ครับ แตพ วกเพอื่ นๆพ่ีเขาก็ไมแคร

ดึงตัวผมออกหา งจากพี่เขามากกวาเดมิ อีก ผมก็มองหาทางหลบ แตไม
เจอเลยครับ เลน ยืนกันเปนกาํ แพงขนาดน้ี ผมจะมุดออกไปไดยงั ไง

ไอคณุ พีว่ ีก็ลอ็ คเอวผมทาํ ทา อยางกับกอดตุกตางั้นแหละ

“เด๋ียวพวกมึงโดนแน ! ถอย !” พี่เขาแหวกเพื่อนออกแลว เดนิ มาดงึ ผมไป
พอหลุดออกไปก็เห็นสีน้ําเดินมาจากหนา ประตูพอดี

“ชคู รีม ยินดีดวยนะ แลว จะแวะมาทกุ วนั เลย” สีนาํ้ ดงิ่ มากอดผมเลยครับ
ผมก็ยมิ้ แลวกอดตอบ ไดยินเสียงแซวของเพื่อนๆพ่ีฟองดูวด ว ย

“เฮย ย เมียมึงมีกิ๊กแลว ไอฟองดวู  กอดกันแนนเลย ว้วิ ววว”

“อะแฮม ไอแดด เก็บเมยี แกไปซิ” พี่ฟองดวู มายืนกระแอมขางหลังผมแลว
ทาํ ตาขวาง พี่ไอแดดก็ดึงสีนํา้ ออกจากตัวผมอยา งวา งาย

“ทําไมตรงนี้มีแตคนนา รกั วา พ่ีชื่อวนี ะครับนอ ง” เพอื่ นพ่ีฟองดวู คนท่ีผม
ยาวๆ ดเู ซอรๆ เขา ไปทกั สีน้ําแลว ครบั ชางไมร อู ะไรบางเลย~

“วี เดยี๋ วมงึ ไดกินลูกปน แฟนเขายนื อยโู ตงๆนั่นหนะ ” ตาลุงพูด พี่วีหนา
เจอื่ นเลยครับ เพราะพไี่ อแดดย้ิมเย็นให

“สนี าํ้ มาน่ดี ีกวา ครีมจะแนะนําเมนใู ห” ผมกเ็ ดินไปจูงสีน้ํามาน่ังครับ บรรดา
สามกี ็เดินตามกันทันที ผมไมพาสีนํา้ ไปทาํ อะไรหรอกนา

“คนน้ันหนะ เหรอ โบท” สนี ้าํ หนั ไปพูดกับพี่ฟองดวู แ ลวเหลตาไปทางโบท
ที่แคย นื มองพวกผมอยูแถวน้ี

“ออื ” พี่เขาก็ตอบ แลดูมีลับลมคมในกนั อะ สนี ้าํ ยิ้มแปลกๆดว ย

จนกระทงั่ บรรดาผองเพอื่ นท่แี สนจะข้ีหลีของพี่ฟองดูวก ลับไป พ่ีไอแดด
กลับดว ย ผมเร่ิมงงครับวา ทําไมสนี าํ้ ไมกลับ

“พไ่ี ปทํางานกอนนะครับ” พีฟ่ องดูวก มมาหอมแกมผมแลวลูบหัวหนอ ยนึง
ผมก็พยักหนารับ เห็นหันไปทาํ ตาขวางใสโ บทดว ย ยังไมเลิกอีกเรอะ

“สนี ํ้าไมกลับเหรอ”

“ไมอะ อยูชว ยไดไ หม” แลว เจาตัวก็ยิ้มหวานใหผม ผมก็ไมว า อะไรครับ มี
สีนํา้ มาชว ยก็ดี แตวนั น้ีดูทา ทางแปลกๆครับ เกาะติดผมตลอดเวลา

“ดีครับ เพื่อนของชูครีมเหรอ” โบท ก็เขา มาทัก ตอนน้ีพวกผมพักกัน ให
พนกั งานขายของไปกอน เลยมานัง่ กนั หลังเคานเ ตอร

“อืม” สีน้าํ ตอบแลว ขยับมานงั่ ชิดผม ขอบอกวา ชิดมากๆ มีลูบหวั ผมเลน
ดว ย ผมวา ชักแปลกหนักแลว อะ โบทก็ชวนคุยไปครับ

ระหวา งคุยสนี ้าํ ก็ดูจะใกลชิดกับผมมากกวาปกติ มีพิง มีกอด มโี อบ เออ ..
ผมวาผมเร่ิมรูแลว นะวา สีน้ําจะทาํ อะไร

จนโบท ลกุ ไปทาํ ขนมเพ่ิม ผมถึงไดมีโอกาสถาม

“สนี ํ้าจะทาํ อะไรอะ อยูดๆี กม็ าสวีทกับครีม มอี ะไร บอกมานะ”

“อะไร กูยังไมไดทําอะไรเลย ก็ปกติ” มันยกั ไหล ทําไมรไู มชี้

“สีนํ้า ครีมจะโกรธนะ ถา ไมพูด” ผมคาดค้ัน สีนา้ํ ก็ถอนหายใจ แลวจอง
หนา ผม แตก ็ไมยอมตอบอะไรอยูดีครับ

“เฮอ งน้ั ครีมไปทําขนมกอนละ” ผมปลีกตวั ออกมาแลวเดินเขา ไปในครัว

“สนี ํ้าน่ีใคร เพ่อื นท่ีไทยเหรอ?” โบท ยิงคําถามทันทีที่ผมเขาไป

“อ้ือ” ผมก็ตอบธรรมดาแลว ต้ังใจทําขนม

“สนิทกันจังเลยนะ” มันพูดเสยี งแข็งแปลกๆ แลว ไมไดสนใจผมอีกเลยครับ
จนกระทั่งออกมาเจอสีนาํ้ อีกครง้ั

คราวน้ีโบทดึงผมไปนั่งใกลๆ มันแลวเอามือโอบเอวผมไวบา ง .. เออ ชว ย
บอกไดไ หม วากําลังทาํ อะไรกนั อยู

“ชคู รีม มานั่งน…่ี ” สีนํา้ เรยี กผม แตไหงตามองโบท ละ

“น่งั น่ีแหละ” โบทก็จบั เอวผมไวแ นน ผมก็งง ไมร ูจะทําตวั ยังไงแลว นะ

“ครีมนงั่ คนเดียวกไ็ ดนา ” ผมเลยตดั ปญ หา ไปน่ังอีกดาน ไมน ่ังขา งใคร แต
น่งั ระหวา งท้ังคนู ่ันแหละ

แลวกเ็ กิดความเงยี บอันนาประหลาดขึ้น ไมม ใี ครพูดอะไรเลยอะ

ผมขเ้ี กียจนั่งเฉยๆ เลยออกไปขายของแทน จางพนักงานแค 2 คนเองครับ
คนหน่งึ ขาย คนหน่งึ เสริ ฟ แลว ก็มสี วนทําความสะอาดอกี 2-3 คน

“คณุ ชูครีมคะ มีคนขอพบคะ” แลว พนักงานหญิงกม็ าเรียกผม โบท กับสนี ํ้า
ทน่ี ่ังเงยี บอยู หันควับกันทนั ที

ผมก็เดนิ ไปตามที่พนักงานเรียก มีผูชายใสสูทนัง่ จิบกาแฟอยู ทา ทางอายุ
พอๆกบั พี่ฟองดวู นะ เขาเงยหนา มามองผมนิดนงึ แลว ยิม้ ให

“คนนเ้ี หรอ พอดีผมมีเรือ่ งจะคุยดวยหนอ ย นั่งกอนสิครับ”

ผมกน็ งั่ ลงอกี ฝงหนึ่งแลว รอเขาเริ่มพูด

“สวัสดีครับ ผมช่ือ อาทิตย เปน ผูอาํ นวยการของโรงเรยี น XXX นะครับ”
เขาก็สงนามบัตรมาใหผม ผมก็รับมาแบบงงๆ

“พอดีผมอยากติดตอซอ้ื ขนมน้ีเปน ใหไ ปสงท่ีโรงเรียนทุกวันหนะครับ” ผม
ก็มองตามมอื เขาไปที่ขนมบนโตะ

“ออ ชูครีม” ครบั มันเปนขนมชูครีมนั่นแหละ

“ครับ สะดวกไหม คํานวณราคามาใหผมไดเลย วาแตคุณช่ืออะไรนะครับ”

“ชคู รีม ช่ือชูครีม” ผมรีบตอบแลวก็คํานวณราคาเลยครับ มงี านเงินดีก็ตอ ง
รับไวสิ แหม โชคดีต้ังแตวันแรกเลยนะเนีย่

ผมก็เลยใชเวลาสักพักในการตกลงรายละเอียดกับเขาไป แลว เขาถึงได
กลับไปครับ

“คุยอะไรกันอะ” สีนํา้ ถามทันทีท่ีผมกลับไปหาเขา

“ออ ก็เขามาจาง เออ มาติดตอ ใหทาํ ขนมสงโรงเรยี นหนะ ไมเยอะหรอก
โบทชว ยครีมทาํ ดว ยนะ” ผมหันไปบอกโบท

“ไดสิ” โบทตอบแตย ังมองหนา ผมแบบสงสยั

“หึ แนใ จนะ วา แคน้นั ” สีน้าํ หรี่ตามองผม

“อะไรแคนั้น?” ผมก็งงสคิ รับ

“กเ็ ขาแคตดิ ตอหรือไง ไมไ ดพูดอะไรมากกวา นัน้ เหรอ”

“ไมมีน่ี ทาํ ไมอะ ” ผมก็เอยี งคอมองสีนํา้ เขาพูดอะไรผมงงสุดๆ

“หือ รา ยนะเน่ยี เสนห แรงจริงๆเลย มานีด่ ิ” มันกวกั มอื เรียกผมเขาไปใกล
พอผมเขา ไปใกลก็โดนล็อคคอแลว เหวย่ี งไปมาเบาๆ

…………………………………………….
( :: สีนา้ํ :: )

ทําไมผมถึงพดู อยางน้นั เหรอครับ ก็เพราะผมแอบมองอยไู ง ไอผ ูชายคน
นน้ั มันเหมอื นมาตดิ ตองานทีไ่ หนกันละ ดูสายตาทม่ี องชคู รีมก็รูแลวครับ

ก็สายตาใกลเคียงกบั ไอโบท นเี่ วลามองชูครีมน่ันแหละ แตส ายตาของไอ
ผชู ายคนน้นั จะดูกรุมกร่มิ กวา มาก มองแบบ..โลมเลียอะ

แตพอชูครมี เงยหนามาคุยดวยที เขาก็ปรับสีหนา ใหเปนปกติ ไอช ูครีมมันก็
คงไมไดส ังเกตหรอก ไมเคยระวงั ตัวเลยมันอะ

มันก็ชา งเปนท่ีตองตาตอ งใจของชาวบานเขาไปทัว่ เลยจรงิ ๆ แตก ็เพราะวา
มันนา รกั น่คี รับ มีเสนหดึงดูดตอเพศเดียวกันดีเหลือเกนิ

ผมละ ปวดหวั แทนพ่ีฟองดวู 

“โอย สีน้าํ พอแลว” มนั พยายามแกะมือผมออกจากคอมัน คงเหวย่ี งเพลิน
ไปหนอ ย มันขยับไปน่ังดๆี แลว ทําหนา งอใส เห็นแลวมันเขี้ยวครับ

ขนาดผมยังมองวา มนั นา รกั นา หอมเลย ไอโบทก็คงคิดเหมือนกันแหละ

“หๆึ งอนหรือไง มานงั่ น่ี” ผมดึงแขนมันมาน่งั ใกลๆ แลว หอมแกม มันเบาๆ
มนั ชอบใหหอมครับไมรูทําไม ดูสิ ตอนนยี้ ิ้มออกแลว

สวนไอโ บททําหนา เขม ใสผมเลย ท่ีผมมาน่งั เปนกางอยูเนี่ย เพราะพี่ฟอง
ดวู ขอรองหรอก ขอคา เหนอื่ ยเปนแกมเมียพี่หนอยละกัน ฮาๆ

อยาไปบอกใครนะ ไมงนั้ ผมโดนท้ังพ่ีไอแดด ท้ังพี่ฟองดูวแหงๆ

“ชคู รีม เดีย๋ วจะฟองพี่ฟองดวู ” ไอโบทมันเริ่มขู

“อะไรอะ ฟอ งอะไร” ไอหนา หวานมันกลับมาทําหนา งอนอีกแลว

“กน็ ่อี ะ มานั่งหอมกันแบบนอี้ ะ ” เสียงแขง็ เลย ทา ทางจะหึงวยุ ผมละ แอบ
สะใจเล็กๆ ชูครีมทําหนา หงิก

ผมเลยโอบมันมาใกลๆแลวหอมซ้ําตอหนา ตอ หนาเลย

“หอมแบบนี้อะเหรอ” พูดแลวยกั คว้ิ กวนใหโ บทดวย มันงี้กาํ หมัดแลวครับ

สว นชูครีมมองหนาผมสลับกับหนา โบทแบบงงๆ แตบางทีมนั ไมร ูอะไรแบบ
นีก้ ท็ า จะดีเหมือนกัน จัดการอะไรๆไดถนดั หนอย

“มากไปมั้ง ตัวเองมแี ฟนอยูแลว แทๆ” มนั กัดฟน พูดแลวจองผม แหม นา
กลัวจริงๆ ผมก็แคย ิ้มใหมันแลว ดึงชูครีมเขา มาใกลก วาเดิม แบบแนบชิด
สุดๆ

“สนี า้ํ จะทําอะไร” ชูครีมกก็ ระซิบถามผม ทาทางกังวล ผมเลยย้ิมใหชูครีม
ดว ยแลว จับมนั มันมานั่งตักผมซะเลย มันนี่ก็ตัวเลก็ จริงจังอะ

“ชคู รีมครับ” ผมก็แกลง พูดเสียงหวานกบั ครีม มันก็กระพริบตาปริบๆใสผม

สวนไอโบททาทางอารมณเสีย ผมแกลงไมสนใจแลว คุยจะจากบั ชูครมี มัน
ก็ตอบผมนะ แตดูยังงงๆ ปกติผมไมไดพูดเพราะกับเขาขนาดน้ีน่ี

“พอแลว มั้ง” มันคงไมทนแลว ไอโบทเดนิ มาอุมชูครีมออกจากตักผม แต
ผมจับไวทัน เลยล็อคชูครีมเอาไว

ครมี มันกก็ ลวั รว งแลว ตองเอามอื มาโอบรอบคอผมไวอีกที แหม อยูในทา ท่ี
สยิวกว้ิ ไดอกี ซึง่ พี่ฟองดูวด ันเขามาพอดี มองผมแบบอึ้งไปแลว

“พ่ีฟองดวู  ชว ยครมี ท”ี ชคู รีมมันชูไมช ูมือเรยี กพ่ีเขา เพราะมันโดนผม
กบั โบท ดึงอยู เลยหันไปหาตวั ชวยท่ีเพ่ิงเขา มา พฟ่ี องดวู ก็เรยี กสติกลับมา
ได

แลว เขามาอุมชูครีมออกไป ทาเดียวกับพออุมลูกเลยครับ ชูครีมมันก็ออ นพี่
เขาทันที มีการเอาหัวซบไหลพ่เี ขาทั้งๆที่ยังถกู อมุ อยูนั่นแหละ

“พ่ีมารับกลับ จะกลบั รยึ ังครับ คาํ่ แลว ” พี่ฟองดูวม องผมแบบคาดโทษ
กอ นจะหันไปคุยกับสุดที่รกั ของเขา เสียงหวานไดอีก

“กลับๆ เก็บรานกอนนะ” ชูครีมพยักหนา แลวทําทาจะปนลง ตอนมนั พยัก
หนา น้ีนา รักมากครับ มนั คงไมรูต วั วาเวลาอยูกับพ่ีฟองดวู ทีไร

ทงั้ นา้ํ เสียงท้ังทา ทางมันน่ีออนสุดๆ พ่ีเขาเลยจับมันมาหอมแกมแบบเนนๆ
2-3 ที ไอโบทเบือนหนา หนีไปอีกทางเลย

“อ้ือ พอแลวปลอ ยๆ” มันตองดุพ่ีเขาพี่ฟองดุวถงึ ไดยอมวางมันลง มันก็
วงิ่ ดุกด๊กิ ไปเก็บของในครวั แลว ลูกคาท่รี านยังมอี ยูบา ง แตไมเยอะเทาไหร

“เมือ่ ก้ีทาํ อะไรกัน” พ่ีฟองดูวหนั มาพูดเสียงเขยี วกับผมเฉยเลย

“กเ็ ปลา ..” ผมพูด ไมรูจะอธิบายยงั ไงอะ มาเห็นชูครมี มันกําลังน่ังตักผมซะ
ขนาดน้ัน เปนผมเห็นคนมาน่ังตักพ่ีไอแดด ผมคงหึงตายชัก

“สีน้ํา...” ทําไมตองทาํ เสยี งโหดดวยวา คนนีย้ ังไมเทา ไหร ถา คนทเ่ี ขา มา
เห็นเปนพี่ไอแดด ขอบอกวา ผมตายสถานเดียว

“เอาเรือ่ งนีก้ อนดีกวา” ผมดึงพ่ีฟองดวู ไปอีกทาง แลว เลาพฤตกิ รรมของโบ
ทตลอดทงั้ วันใหฟ ง โบท มนก็คอยจะเขาใกลช ูครมี ตลอดนะครับ แตะโนน

ลูบนี่ แตช ูครมี มันไมเ คยรูเรื่องหรอก ตองลําบากผมไปเปนไมกันหมาเน่ีย

“หึ วาแลววา มันตองหาโอกาสแนๆ ยงั ไงก็ขอบใจนะ พ่ีเคลยี รง านแลว
เด๋ียวพรงุ น้ีมาเฝาเอง” เขาพูดเสียงเขม ตาดุเชียว

เขาขอใหผมมาเฝาชูครีมแคว นั เดยี ว แลว ตวั เองจะไปจัดการงานใหญๆ
สว นงานอนื่ พ่ีเขากะจะเอามาทาํ ท่ีรานเลยครบั

“เออ ไมไดมีแคโบทนะ ลูกคาดว ย”

“หะ” เขากลับมาสนใจผมทันที

“เปนผชู ายวัยทาํ งาน ทา ทางรวย ดจู ะถกู ใจชูครมี อยู เห็นจางงานใหญให
เลย ลงทนุ ชะมัด” ผมบนๆ

“ชิ ปลอ ยไวไมไดจ รงิ ๆ ทําไมชอบมีตัวอะไรจอ งจะมายงุ กับนอ งอยูเรือ่ ย
เลยวะ ฮ่ยึ แลวนอ งรูตวั รึเปลา ” พ่ีเขาเริ่มหงุดหงิดแลว มีหลุดวะออกมา
ดวย

“อยา งชูครีมเนยี่ นะจะรตู ัว มันแตด ใี จท่ีเขามาจางน่ันแหละ”

“เฮอ เพราะอยา งน้ีไง ถงึ ไมอยากอยูคนเดยี ว ตองมีไอพวกขี้หลีนี้มายุง
ตลอด แลวก็ไมเคยจะรตู ัวเลยวา ถกู จีบ” พ่ีเขาก็บนใหญเลยครับ

จริงๆแลว ชูครีมรูนะ วาคนชอบมาจีบมัน แตถา จีบแบบไมไดเ ปดเผย แคมา
คุยดว ย มันกไ็ มรูครับ มันหนะมองโลกในแงดีอยา งกับอะไร

คิดวาใครๆก็เปน เพื่อนกับมันไดหมด แตคนสวนใหญไ มไ ดอยากจะเปน แค
เพอ่ื นกับมันแนนอนละ

“มีแฟนนา รักตองทําใจนะ” ผมก็ตบบาพ่ีเขาไป 2-3 ที

“อือ” ทา ทางนา สงสารเชียว ข้ีหวงซะขนาดน้ี กับผมทร่ี ูท้ังรวู าไมไดคิด
อะไร พี่เขายังหึง กับคนอื่นน้ไี มตองพูด หงึ และหวงสุดๆครบั

“มาแลว คุยอะไรกันเหรอ” ตวั การวิ่งหนาแปนแลนมาเลย มาถงึ กเ็ ขาไป
เกาะแขนพ่ีฟองดวู  พี่เขาก็มองหนา ผมแบบเครียดๆ

กอ นจะปรับสีหนา หันไปย้ิมกับชูครีม

“เรอื่ ยเปอ ยหนะ กลับกนั เถอะครบั ”

“อะ เดย๋ี ว ขอคยุ กับชูครีมแปปนึงนะครับ” ผมหนั ไปขอพเ่ี ขา เขาก็งงๆ แต
แลว ก็พยักหนา ให แลวบอกชูครีมวาจะขับรถมารอที่หนา รา น

“มอี ะไรเหรอ” ชูครีมกย็ ิ้มใหผม สบายใจอยูคนเดียวเลย

“ฟงดีๆนะชูครีม” ผมจับไหลมันไวแลวจอ งตา ใหร ูว า ผมจริงจัง

“ออื ”

“หา มใหโบทกอดหรอื ทาํ อะไรแบบวันนอี้ กี นะ”

“วนั นี้? โบทกไ็ มไดทาํ อะไรน่ี” โอ ผมแทบเอาหวั โขกกาํ แพง คงเพราะ
สนิทกัน เลยไมร ูวาโบทมันทําอะไรบางนะครับ แตคนนอกนี้เห็นหมดละ

โบท มนั ทัง้ ชอบกอด ลูบผม ลูบหนา ดีท่ไี มทํามากกวา น้นั ไมง ั้นผมเขา ไป
ยนั มันแน

“ชูครีม บางคร้ังเวลาที่เรารูสึกอะไรกับใคร คนคนนนั้ อาจจะไมรูสกึ เหมอื น
เรานะ” ผมพดู แลว ทําหนา เครียด ครีมมันขมวดคว้ิ

“.. ยังไงละ ”

“คือ อา อธิบายยากจงั เอาเปนวา อยา ใหใครที่ไมใชพี่ฟองดูวแ ตะตัวบอ ยๆ
มันไมดี โอเคมั้ย” ผมพูดไมอ อกครับ เลยตอ งสง่ั มันแทน

“อ้ือ” มันกพ็ ยกั หนาอยางขงึ ขัง

“ระวงั ผชู ายคนนนั้ ดวย ไมตองไปคยุ กับเขามาก คนท่ีมาติดตองานน่ัน
แหละ”

“อา ว จะไมคยุ ไดไ ง เคาเปน ลูกคา อะ”

“อยาเถยี งๆ ถา ครีมแครพี่ฟองดวู  ก็ทาํ ตามซะนะ”

“ก็ได” มันทาํ หนา มุย แตก็ตอบรับ ผมก็ทําไดแคนแี้ หละ มีเรียนอกี คงมาดู
มนั ไมไ ด ใหมันดูแลตวั เอง ซ่ึงก็ทําลาํ บากเหลือเกิน

คนจอ งจะเขา หามันตลอดแบบนี้อะ เผลอๆอาจจะไมไดมีแคไอผชู ายคนนัน้
ไอโบท อาจมีคนอื่นอีกก็ได

“ไปๆ พี่ฟองดวู รอแลว ” ผมผลักมันก็หันมาบายบายผมกอนจะวง่ิ ออกไป

อยางนอยก็มั่นใจไดว า ชูครีมจะคุยกบั ใคร ก็ดวยความบริสุทธใ์ิ จจริงๆ เขา
ไมมีทางท่ีจะนอกใจไดเลย

กเ็ ดก็ นอ ยซะขนาดนน้ั มนั รกั มนั ออ นกับพ่ีฟองดวู คนเดียวเทา นั้นแหละ !!

------------------------------------------------

32 :: คนเสนหแรง

( :: ฟองดวู  :: )

ผมไปตามเฝานองทกุ วันเลยครับ ทาํ งานมันที่นีเ่ ลย ไอโบท ก็พยายามกวน
ตีนผมมาก ชอบจ๊ิจะกับนอ งทุกคร้งั ท่ีมีโอกาส แตน องก็จะมองผมตลอด

เหมือนเขากังวลอยูวา ผมจะไมชอบใจ กท็ ําใหผ มอุนใจไดบา ง วานอ งเร่ิม
รูจกั ระวังตวั แลว แตไ อลกู คา คนที่มาตดิ ตองานน่สี ิ

พอผมเห็นหนา มันก็จาํ ไดทนั ที มนั เปนเพื่อนรว มชั้นผมเองแหละครับ ไอ
อาทิตยเนี่ย สนิทกับผมอยบู า งสมยั มธั ยม เจา ชูตวั พอ

แถมมันยังควงแตผูชายดว ย บอกไดเลยวา อยา งชูครีมเนี่ยสเปกมันมากๆ
มันมาทุกวันเลยครับ มานง่ั กินกาแฟกับชูครีม ดูเผนิ ๆเหมอื นไมมอี ะไร

แตทาํ ไมมนั ตองกินชูครีมทุกวนั ดว ยวะ ! แถมชอบมอง มองอยนู นั่ แหละ
ถา มันทาํ ไดมากกวา มอง มันคงกินนอ งเขา ไปแลว

“ชูครีม มาน่ีหนอยครับ” ผมกก็ วกั มือเรียกนอง ไอน่ันมนั ก็มองตามมา

“อะไร” วนั น้นี องงอนผม เพราะผมจับเขาทาํ รอยเม่ือเชา รอยเต็มคอเลย
ครบั

ผมไมย อมใหใ สเ สอื้ ปดคอดว ย นองเลยงอน พูดเสียงเหวีย่ งมาเลย

“ยงั ไมหายงอนหรือ ห้ือ” ผมดึงเขามานงั่ ตัก ตอนแรกนองก็ขืนตวั ไวน ะ แต
ก็สูแรงผมไมได เลยน่งั หนางอไมมองผมเลย

“ไมง อนนะ คนดี ที่รัก หันหนา มาสิ” ผมจับหนา นองใหส บตากับผม

“ก็พี่อะ ! ครมี อายนะ ทาํ อะไรก็ไมร ”ู นองพูดแลวเอามือปด คอ หนา แดง
เชียว

“ใหคนแถวนมี้ ันรู วาคนนอี้ ะมีเจาของ” ผมพูดเสยี งดังพอใหมันไดยิน

“เขารอู ยูแลวละนา” นองพูดงุบงิบ

“หมื รู? เคยบอกรไึ ง”

“บอกสิ คอื .. เขาเคยถามไงวา พ่ีเปน ใคร” บางเวลาผมตอ งไปประชุมครับ
มนั คงใชโ อกาสนั้นแหละ หึ พลาดไมไดเลยนะไออาทิตย

“แลวครมี ตอบวาไงครับ” ผมดงึ นองมานัง่ ชิดๆตัวผม

“กบ็ อกไปวา สามี !!! พอใจไหมละ” นอ งพดู แลว ทําปากยืน่ ใสผม ผมเลย
ยืน่ ปากตัวเองไปชนปากนองบา ง

แอบไดยินเสยี งกรีด๊ เบาๆมาจากโตะขางหลัง เปนเด็กมัธยมหนะ เพราะรา น
ตกแตงแบบคกิ ขุ เลยมีสาวๆมาเยอะ ซง่ึ นนั่ ทาํ ใหผมสบายใจ

“ทําอะไรประเจิดประเจอ ตลอด” ชูครีมบนแลวกมหนาลงมองตักตัวเอง
นองข้ีเขินครับ แตถา หึงนไ่ี มไดเลย ความเขนิ หายไปหมด

“หหึ ึ กร็ ักนี่” ผมกระซิบแลวจูบที่ตนคอนอ ง สาวๆแถวน้นี ่งั หนา แดง แลว
หันไปซุบซิบกนั ใหญ ผมก็ยิ้มใหพวกเธอ

“ปากพูดอยางนึง แตหันไปยิ้มใหอีกคนนะ ฮึ” นอ งตบแกมผมเบาๆอยา ง
หมันไส วาผมข้ีหึง แตนองก็ขี้หึงพอกันแหละครับ ผมชอบนะ

หึงแลว ชอบทําอะไรท่ผี มไดกําไรอยูเ ร่ือยเลย หึๆ ดูตอนน้ีสิ เอาหวั มาซบ
ผม แขนก็โอบรอบคอผมไวอกี

“แคยิ้มเฉยๆ ไหนมาจุบคนื ดีกนั กอน หายงอนพี่รึยงั ครับ”

“ไม!” นอ งตอบทันที แตย ังไมไดเ อาหัวออกจากไหลผมเลย

“วา แลว พจี่ ะงอยงั ไงดี หืม” ผมตอบแลวหอมรัวๆบนแกมนอง จนเขา
หวั เราะคกิ คัก ดูกร็ ูวาหายงอนผมไปต้ังนานแลว งอนไดไ มน านหรอกครับ

“ชูครีม มานี่หนอ ย” แลวเสยี งมารก็แทรกเขา มา โบทนั่นแหละ มนั ยืนเรียก
นอ ง ผมก็ปลอยไปครับ ไมอ ยากกักตัวนอ งไวมาก เด๋ียวงานผมจะไมเสรจ็
เอา

ไออ าทิตยน่ีดูน่งิ จนผมไมไวใ จครับ เขาไมทําอะไรเลยนอกจากมานงั่ กิน
กาแฟ กินชูครีมทกุ วนั แลวก็มองนองทาํ งานไปเร่ือยๆแบบนนั้ แหละ

ไมไดคุยอะไรมากเลยดวยซ้าํ แตยงั จะมาอยูไดทุกวัน สวนเรือ่ งสงของไอ
โบทมนั จัดการเองทกุ อยาง เพราะมันก็หวงนอ งเหมือนกันแหละครับ

ไออ าทิตยเลยไมมีโอกาสเขา ใกลนองเทา ไหร

“ว้ิวว พ่ีครา บ นารกั จังเลย ขอเบอรไดไหม” เสยี งไอพวกเด็กมธั ยมแถวนท้ี ่ี
ขยันมาน่งั แซวทกุ วัน ไมมีการบา นหรือไง กลับไปทาํ การบานสวิ ะ

“เอาเบอรแฟนพ่ีไหมละ ” ชูครมี ก็ย้ิมแตพูดจาแทงใจครับ ไอเด็กกลุมนัน้

ทําหนาเซ็งกันไปเลยทีเดียว

“ไมเ มตตาเด็กบางเหรอครับ มากนิ ทกุ วนั จนไมมีตังคจะกินขา วแลว ผม
ชอบพ่ีมากเลยนะ” พูดจาวอนโดนกระทบื มาก

“กเ็ ก็บเงินไปซือ้ ขา วกินเถอะครับ แลวก็ขอบคุณครับที่ชอบพี่ แตพี่ชอบคน
น้นั ” ชูครีมพูดเสียงออนหวานแตแลว ก็ช้ีมาทางผม

เด็กมันหันมาท้ังโตะเลยครับ ผมอดย้ิมนิดๆไมได ทอี ยา งน้ีละตอบไดไ รเ ย่อื
ใยมาก คงเพราะรุกมาตรงๆดว ยนองเลยปฏิเสธกันตรงๆ

เหลอื แตไอสองคนทอ่ี อ มๆมาหานอ งเน่ยี แหละ จัดการยากจริง

“โห พ่ีแรงครับ แคเห็นรอยที่คอก็รูแลว ครับ ไมตอ งบอกกันตรงๆขนาดน้ี
ทํารายจติ ใจ~” เด็กมันยงั คงบนกันตอ ไป แอบเห็นไออาทติ ยม ันย้ิมอะ

แตพอมันหันมาเห็นผมกเ็ ลิกย้ิมทันที สวนนองหนา แดงแลว มองผมตา
ขวาง ปากบนมุบมิบเหมือนกําลงั ดา ผมอยู ผมเลยแคย ักค้วิ ให

นอ งก็งอนจะเดินหนีเขา หองครัวไป ผมถอื โอกาสน้นั เดินไปนั่งตรงขามกับ
ไออ าทิตย มนั ก็มองผมน่งิ ๆ

“ไง อาทิตย ไมไ ดเจอกันนานนะ” ผมพูดเสยี งธรรมดา

“ออื ” มันตอบรับแคน น้ั

“มึงชอบชูครมี เหรอวะ” ผมถามมันตรงๆเลยครับ

“...กอ็ รอ ยดี” มันตอบเวรอะไรเนีย่ !!

“หมายถึงคน”

“อมื กอ็ ยากรอู ยูวาอรอ ยเหมือนขนมไหม” มันพูดแลวย้มิ เจาเลหใหผ ม

“คนนข้ี อเหอะ เมียกนู ะ”

“กรู ู กูกย็ งั ไมไดท าํ อะไรนี่” อาทิตยตอบแบบสบายๆ แตผ มไมไ วใจอะ จาก
ท่เี คยๆเปนเพอื่ นกันมา มันน่อี ยากไดอะไรก็ตองได

“แตก ็คิดจะทาํ ใชไหม”

“มึงอยากไดคําตอบแบบไหนจากกูละ .. ก็รูอยู วา กูเปนยังไง”

ผมมองหนา มันแบบโกรธๆ ใชวาไมเคยเกิดเรื่องแบบน้ี ก๊ิกผมมันก็เคยแยง
มาแลว แตน ่ันก็แคก ก๊ิ ไง ผมไมไดสนใจ

อยากไดก็เอาไป แตค นน้ผี มไมยอมเด็ดขาด

“มึงไปหาคนอ่ืน ถา ไมอยากมีเร่อื งกับกู หรือมึงอยาก?” ผมเร่ิมทําเสียงเขม

“ไมอ ยากแนนอน แต. .ใหทาํ ไง เมียมงึ นา รกั น่หี วา กูหาแบบน้มี าตั้งนาน
ไมยักเจอ โดนใจกูโคตรๆ” มนั พูดแลว ย้มิ กรุม กร่ิม

“หึ น่ีมึงบอกชัดวา จะแยงเมยี กูใชไ หม”

“ก็เปลา.. แตถา นองเขาเลนดวยมันกอ็ ีกเร่อื ง ถา นอ งเขามาชอบกเู อง.. มงึ
ก็วาอะไรเขาไมไดนะ” มนั พูดเหมือนทาทายผม

นม่ี ันจะจีบนองจริงๆใชไ หมวะ ขอบอกวามันจีบเกงมากครบั ทาํ ตัวได
สุภาพบุรษุ โคตร ยิ่งกับคนที่เด็กกวานม่ี นั ถนัดเลย

“กูไมย อมใหมึงเขา ใกลนองแนๆ ”

“น่ีก็ใกลแลวนะ .. เอาเถอะ เฝาไดตลอดกเ็ ฝา ไปนะ” อาทิตยพูดนง่ิ ๆแลว
หันไปสนใจโนตบุคของตวั เองตอ

“เชย่ี นอ งมนั ไมเหมอื นเด็กที่มงึ เคยควง อยา มาทาํ ใหเ ขาตอ งไปยุงกับคน
อยางมงึ เลย อาทิตย”

“มงึ ตางจากกนู ักละ ควงไมซ้าํ แตละ วัน กูแทบจาํ หนาเดก็ มึงไมหมด” มนั
สวน

“นัน่ มนั อดีต ไมม ีกูคนน้ันอีกแลว เวย ”

“หืม กไู มไ ดคิดจะหลอกนองเขา ดูๆไปก็นา รักมากกวา จะใชท ้ิงขวา งๆ” มัน
ยกย้ิมมุมปาก ใครใชใ หมาวจิ ารณเ มยี คนอ่นื เน่ีย

“น่กี ูอุตสา หมาคยุ กับมึงตรงๆแลวนะ”

“..กไู มคิดจะเลนวะ กูไมไ ดคิดจะแยงกับมึงดวย แตของดีใครๆก็อยากเขา
ใกล กูก็อยากดู อยากมอง ไมไ ดรึไง”

“ถกู ของพ่ี” ไอเ ดก็ มัธยมก็ดันแทรกพูดขึน้ มากับเขาดว ย ผมสงสายตา
อาฆาตไปที่กลมุ เด็กหัวเกรยี น แตพวกมนั ไมไดกลวั เลยครับ

“อยาใหมนั มากกวาดูก็แลวกนั ” ผมพูดเสียงเย็นแลว จองไปที่เดก็ ๆกลุมน้ัน
ดว ย พวกมนั เรม่ิ หลบสายตาผมหันไปกินเคก กันแทน

สวนอาทิตยมนั แคยิ้มนิดๆ ผมเห็นประตูหองครัวเปด แลวครับ เลยเดนิ
กลับไปน่ังที่ตัวเอง ไอพวกลกู คา นี่มันจะมากินหรือมาดูนอ งกันแนหะ

แตละคนนี้มองกันตาเปนมนั เลย นอ งมันนารักขน้ึ ทุกวันๆนี่นะ แถมเวลาอยู
ในรา นจะลัลลา สุดๆ

ย้ิมซะผมอยากเอามือไปปด ตาไอเ ด็กหัวเกรยี นโตะ ขา งๆจริงๆ ดูพวกมัน
เคลิ้มกนั ไปแลว ครับ

ผมกเ็ ลยตองทํางานไป จองพวกเหลือบไรไปดว ย นองก็มาออ นผมบางเปน
ครง้ั คราวเมือ่ เห็นผมเร่ิมตาขวาง

เฝาทุกวันก็มเี ร่ิมรูสึกวาจํานวนตวั ผูเร่ิมมากขึน้ ทุกทีๆยังไงไมร ู รานกเ็ ล็กนิด
เดียว แตถงึ พวกมันจะขยนั สงสายตาหวานไปใหนอ งแคไ หน

ชูครีมกไ็ มไ ดสนใจเลยครับ ถือเปน ขอดีของการไมคิดอะไรนะน่ัน

จนดนั มีงานท่ผี มตองไปดูสาขาของทางตางจังหวัดเขาหนะ สิครับ ตองไป
เปนอาทิตยเ ลยดวย ผมเลยปวดหวั อยูน่ี เอะ หรือจะโทรเรยี กสีนํา้ มาชวย
อกี ดี

“อือ ต่ืนแลว เหรอ” เสียงเล็กๆทําผมหลุดออกจากภวังค ชูครีมพูดงึมงาํ
แลวขยับมากอดเอวผมไว ตอนนผ้ี มนัง่ พิงหัวเตยี งอยูหนะ

มาออนแตเชาเห็นแลว มันนา นกั

“ต่ืนไดแลว ครบั เดี๋ยววนั น้พี ีไ่ ปตางจังหวัดนะ” ผมขยับลงไปกอดเขาแลว
จูบเบาๆท่ีหนา ผาก นอ งลืมตามองผมทันทีที่พูดจบ

“แลวกลับวนั ไหนอะ”

“อาทิตยหนา ครับ”

“งอ้ื นาน” นองบนแลวซุกตวั เขา มาชิดกับอกผม โอย อยา งนผ้ี มยิ่งทําใจ
ลาํ บากใหญเลย ผมกไ็ มไ ดอยากไปหรอก

ย่งิ นองมาบนอยา งนแี้ ลวย่งิ ไมอยากไปมากขนึ้ ถาผมงอแงแบบนอ งไดค ง
ทาํ ไปแลวละ

“ชคู รีมจะไปกับพร่ี ึเปลาละ ไปดวยกันเลย” ผมถามอยางมีความหวัง

“ไมเอา ครีมจะไปทํางาน” นองตอบเสียงแผว ผมอยากยึดรา นชะมัดเลย มี
ปญ หาเพราะไอร านน้แี ทๆ ผมไมอยากปลอยนองทงิ้ ไวกับไอพวกลูกคาน่ี

“เฮอ แตพเี่ ปน หวงครีม”

“เปน หวงเร่ืองอะไร ครีมอยูไดสบายมาก” นอ งเงยหนามาสบตากับผม
แหม ไมไ ดห ว งวาอยไู ดไหมสกั หนอย

เปนหว งวาจะมีตวั อะไรมาเกาะไหมตางหาก แลว ผมก็ไปอาบแตงตวั ไปสง
นอ งที่ราน พอไอโบทเห็นผมไมเ ฝา วันน้กี ย็ ิ้มระร่ืนเชียวครับ

“ง้นั วนั นคี้ รีมก็ตอ งนอนคนเดียวหนะสิ” นอ งดึงเส้อื ผมไวตอนที่ผมจะเดนิ
กลับออกมา โอย เจอประโยคนผ้ี มตาย

อยากอุมนองข้ึนรถกลับบานซะเดย๋ี วนี้เลยจริงๆ

“เดี๋ยวพีใ่ หทรัฟเฟลมานอนเปน เพื่อนไหม ไมตองทําหนาหงอยหรอก” ผม
ดึงนองมากอดไวหลวมๆ

ตอนนี้รา นยงั ไมเ ปด เลยมีแตไอโบทคนเดียวท่ียืนมองอยู

“อ้ือ จุบหนอ ย” นอ งเขยงมาดงึ คอเสื้อผม อา ก ทาํ ไมวนั นี้นารักอยางนี้ ผม
ไมปงไมไ ปมันแลวไดไ หม ทําไมพอตองทาํ บริษทั หลายสาขาดวยวะ

ฮย่ึ ผมกก็ มหนาลงไปใหนอ งจุบ จุบเสรจ็ กย็ ้ิมเผลเลยครับ ผมทนไมไ หว
แลว จริงๆ ตองรวบเอวคนตัวเล็กมาชิด แลว กมลงไปจูบปากบางหนกั ๆ

นองผลกั ผมนิดนงึ แตพอผมเริ่มรุกหนัก นอ งกเ็ อามือมาจับบา ผมไวแทน
จูบแลวเกอื บฉุดไมอยู ย่ิงนอ งทําหนาเคล้ิมแบบนี่แลว ดว ย

“อึก พอ!! เดีย๋ วก็สายหรอก แฮก ” นองเบ่ยี งหนาหนผี มเม่อื ผา นไปสกั
พัก เขาสูดอากาศหายใจเต็มที่ หนาแดงไปถึงหเู ลย เห็นแลวมนั เขย้ี วเปน
บา

“ครับๆ ไปแลวครับ ดูแลตัวเองดว ย” ผมกดปากหนักๆกับปากนอ งอีกทนี ึง

กอนจะเดนิ ออกมา แอบเห็นโบทจองผมซะนา กลวั แตผมแคยักคว้ิ ใหมัน
เทา น้ัน

…………………………………………….

( :: ชูครมี :: )

พ่ีฟองดวู ไปแลว ครับ ผมกเ็ ลยไปทาํ ขนมตามปกติ แลว พอตอนสายหนอย
ก็ออกไปดูหนา รา น วนั นคี้ ุณอาทิตยเขาก็มาอีกแลว ละ น่ังโตะเดิมทุกวนั

เลย

“วนั นี้แฟนไมมาคมุ เหรอครับ” เขาทักเม่อื ผมเดินเขา ไปแถวโตะ ผมสะดงุ
หนอยๆ เพราะไมเ คยทักผมเลยหลังจากตกลงงานกันไป

“เออ ก็ อยา งน้นั แหละ” ผมไมรจู ะตอบยังไง เลยตอบแบบงงๆ เขาก็ไมพูด
อะไรตอ แตยิ้มใหผ ม ผมกเ็ ลยตองยิ้มตอบเปนมารยาท

“พ่ีคนสวยสัง่ เคกหนอ ยครา บ” เสยี งเด็กมธั ยมกลุมเดิมรองเรียกผมแลว
ครับ มาบอยซะผมจาํ หนาไดทุกคนแลว เนี่ย

“พีผ่ ูชายครับ” ผมพูดแบบเซ็งๆเลก็ นอย มาพูดวาผมสวยน่เี คอื งนะ

“ขอพิสูจนไดไหมครบั ” ไอเด็กนั่นกจ็ องผมตาปริบๆ ผมเลยเอาเมนูโขก
หัวมัน

“โอย ทีเ่ ขาวาคนนา รกั มันใจรา ยนี่จริงดว ยอา โอยๆๆ อยาโขกซํา้ นะ” ไอ
เด็กปากมากมันหลบผมใหญเลย ผมก็ตามไปตบมันแรงๆสักทีสองที

“ชูครีม” เสียงโบทเรยี กผมไวกอน ผมเลยวางเมนูแลวเดินไปหาโบท

“อยูน ีแ่ หละ เด๋ยี วโบทรบั ออเดอรไอพวกนั้นเอง” มนั กดบาผมใหนง่ั อยูหลัง
เคานเตอรแลว กอ็ อกไปเอง ผมก็วา งสิ เลยน่งั คิดเมนใู หมไปพลางๆ

พอเงยหนาทไี ร ก็เห็นคุณอาทิตยมองหนาอยูทุกทีเลย พอสบตากันทเี ขาก็
ยิ้มใหผ มที ผมกย็ ้ิมกลบั ไปแบบมึนๆ แลว ก็มีมอื มาหยิกแกมผม

“อาว พ่ี.. พอ่ี ะไรหวา ” ผมหันกลับไปก็เจอผชู ายทคี่ ุนเคย แตจําช่ือไมได
ครับ เปนหนึง่ ในเพ่ือนๆของพ่ีฟองดูวแหละ

“พเ่ี ทพครับ แตจ ริงๆแลว พี่ชื่อเลน ช่ือหลอ อยากเรยี กอะไรก็ตามสบายนะ”

“จะมาส่ังอะไรรึเปลา ครับ เดีย๋ วครีมหยิบให”

“อืม ขอกาแฟแกวเดยี วพอครับ พี่นัง่ ตรงนี้ไดไหม” พี่เทพเขาหยบิ เกาอี้มา
นงั่ ขางๆผมแลว ผมกเลยพยักหนา ไป แลว เดนิ ไปชงกาแฟให
พอเดินออกมากลับเปนโบทซะอีกทไ่ี ปน่งั แทนทผี่ ม

“อะ นี่ครับ” ผมก็วางกาแฟลง พอจะชักมือออกพเี่ ทพดันจับไวซะนี่

“นง่ั ดว ยกันสิ” เขาดึงมอื ผมใหลงไปนง่ั ขา งๆอกี ดา น ผมก็เลยน่งั ลง

“แหะ มันก็ใกลไปม้ัง” ผมหัวเราะกลบเกลื่อนแลวขยับตัวออกหา งจากพี่
เทพนดิ หนอ ย เพราะเขาน่ังใกลผ มแบบชิดมากๆ

“โทษที อึดอัดเหรอ” เขาขยับตวั ออกจากผมนิดนึง ย้ําวา นดิ นงึ จริงๆ

“ชูครีม ! ไปทาํ ขนมเพ่ิมกนั เถอะ” โบทก็ลกุ มาดึงมือไว พอผมจะลกุ พี่เทพ
ดันจับมืออีกขา งของผมแลวดงึ ใหน่ังที่เดิม

สองคนน้ีเลยเร่ิมสงรังสีฟาดฟน กันแลวอะ

“คอื พเ่ี ทพมีอะไรจะพูดกับผมรึเปลาครับ” ผมเลยหันไปทางผูใหญก อ น

“มี แตอ ยากคุยเปนการสว นตวั ”

“.. เออ โบท ครีมขอคุยกับพี่เขาแปปนึงนะ” ผมหันไปพูดกบั โบททีด่ ูจะ
โมโห เพราะกําขอมือผมซะแนน เลย เจบ็ นะเนีย่

“ออื ” โบทกย็ อมปลอยแลว เดินเขาไปในหองครวั ปดประตูซะดงั เลย

“โอะโอ เจ็บไหมน่ี เอามือมาดูซิ” พ่เี ทพก็ไวครับ ควา ขอ มือผมไปดู

“ไมเปน ไรครับ พ่ีมีอะไรก็พูดมาเลย” ผมดึงมือตัวเองออก แตพีเ่ ขาก็ยอื้ ไว
แลวลูบๆตรงทเ่ี ปนรอยแดงจากการบบี ของโบทเม่ือครู

“แตะ อัง๋ เด็กรไึ ง” เสียงทมุ ๆดงั ขึ้นขา งหลังผม ทําเอาผมสะดงุ คุณอาทิตย
ครบั มายืนขา งหลัง แถมพูดซะชิดหูผมเลย ตกลงจะพูดกับใครกันแน

“อา ว อาทิตย แลว แกละ มาทาํ อะไร จองจะงาบของของคนอ่ืนละ สิ” พ่ีเทพ
ก็หันไปพูดดวยแลวดงึ ผมเขา ไปใกลๆตัวเอง

เออ .. ผมจะถอยไปก็ชนคุณอาทิตย แตถา ไปขางหนาก็ชนกับพเ่ี ทพเขา
ผมเลยขยับไมไ ดเ ลย จะยืนชิดผมกันไปไหนเน่ีย

“แลว แกไมคิดเลย? ดอดมาตอนเจาของเขาไมอยูเน่ีย ฉวยโอกาสเปน บา ”

“เออ ไมเหมอื นแกหรอก โอกาสก็ไมมีใหฉวย”

“เออ.. คือ ครีมขอตัวกอ นดีกวา นะ” ผมพยายามดึงตัวเองออกมา

“ไมครับ อยูนแ่ี หละ” ไอพ ี่เทพ! จะดึงผมไวท ําไม ไปคุยกันสองคนเลยไป

“อะแฮม พีค่ นสวย พวกผมอยากไดเคกเพ่ิมอะ” โอ เดก็ ปากมากมนั มาชว ย
ผมไวเลยนะเนย่ี ผมเลยรีบมุดตัวเองออกมาจากสองคนน้นั ทันที

“เด๋ยี วพเี่ อาให” ผมรีบวิง่ ไปเอาเคกใหเ ด็กนัน่ แลวแอบกระซิบขอบคณุ ไป

ทีนึง

“เปลยี่ นจากขอบคุณเปนหอมแกมไดเปลา ? โอย ลอเลนนา” มันรองเพราะ
ผมตีแขนเดก็ มันไปแลวทาํ หนาดใุ สครับ

แลว สองคนน้ันคยุ อะไรกันอีกนิดหนอ ย คณุ อาทิตยถึงไดก ลับไปนัง่ ท่เี ดิม
พี่เทพกย็ ่ืนมือมาขยีห้ ัวผมแลวไมพูดอะไร

ผมก็งง แตขายของไปจนถงึ เวลาปด ราน

“ปะ พไี่ ปสง จรงิ ๆแลว พี่โดนไอฟ องดวู มันวานมาอะ แตพี่ก็เต็มใจมาดูแล
คนนารกั อยางเรานะ อิอิ”

พ่ีเทพขยบั มากระซบิ ขางหูผมแลว ดึงๆใหผมตามเขาไป

“จรงิ เหรอ ไมเห็นตองใหมาดูแลเลย ลําบากพ่เี ปลาๆ”

“โอย ไมลาํ บากเลยครบั นอ งชูครมี พ่ียนิ ดีอยา งย่ิง มาหอมแกมขอบคุณพี่ก็
ไดนะ พี่ไมถอื ” เขาชี้แกมตวั เองแลวยิ้มเจา เลหให ผมก็ขําครบั

“อืม พอมาดูดว ยตาตัวเองถึงรูนะวาคนชอบเราน้ีมันเยอะจริงๆ เดก็ นอย
เอย ” เขาพูดแลว ยีๆหวั ผมอยา งมันเขี้ยว

“ก็ไมไดอ ยากใหเ ปนอยางน้ีสักหนอย” ผมบนอุบ

“ครับๆ เราก็ไปเอาคัตเตอรกรีดหนาดิ เผ่อื คนมันจะชอบนอ ยกวานี้บาง หึหึ
พี่ลอเลนนะ อยาไปทําจรงิ ละ เดยี๋ วฟองดวู ม ันตกใจตาย ไปๆขนึ้ รถ”

เขาดงึ ผมจนมาถงึ รถแลวกเ็ ปดประตูใหผ มน่ัง ระหวา งทางรถกต็ ิดจนผม

ผล็อยหลบั ไป

…………………………………………….
( :: เทพ :: )

ผมขับรถมาจอดที่หนา บานไอฟองดูวมนั แลว หันไปเห็นชูครีมกาํ ลงั หลับ
สบาย ผมเลยขยับเขา ไปกะวาจะปลกุ

เขาหายใจสมํ่าเสมอเปดโอกาสใหผมไดส าํ รวจใบหนา หวานนา รัก กับขน
ตายาวๆ ทาํ เอาผมเผลอไลมอื ไปบนแกมเนียนนน่ั อยูพักนึง

กอนจะมาหยุดที่ริมฝปาก แตแลวก็ดึงสตกิ ลับมาไดทนั ใหตาย นี่ผมกาํ ลงั
ทาํ อะไรอยูเน่ีย .. ผมอยากจูบนองอยางนัน้ เหรอ

ผมรีบสะบัดหวั ไลความคิดเวรๆออกจากสมอง

“ต่นื ไดแลว ครบั ชูครีม” ผมเขยาไหลเล็กเพ่ือปลกุ เขา นองก็ครางเบาๆแลว
กระพริบตา โอ ผมจะคลั่งแลวนะ ทําไมมันนาจับกดขนาดนี้

“ถงึ แลวเหรอ ขอบคุณนะครับท่ีมาสง” นองยิ้มหวานใหผมแลวทาํ ทาจะ
เปดประตู แตมอื ผมดนั ไวกวาความคิด เอ้อื มไปจับแขนเขาไว

“..เออ ไมมีอะไร พรุงน้ีเจอกนั นะ” ผมปลอยมอื เมอ่ื ตาโตๆน่นั มองมาท่ผี ม
อยางสงสัย จนนอ งว่ิงเขาบานไป

ผมกไ็ ดแตถอนหายใจ หน่ึงอาทิตย .. แควนั เดยี วผมกโ็ ดนความนารักเลน
งานซะเต็มเปาแลว ถา ตองทนเปน อาทติ ย

กไ็ มรับประกันวาผมจะทําอะไรลงไปบาง ผมชกั จะเขา ใจไอพวกท่ีมาจาก

จบี นอ งแลวสิ

เพราะผมกช็ ักจะหลงเสนหชูครีมไปอีกคน คนอะไรนา ชิมจริงๆ

..ฟองดวู เอย ถา กลับมาชา แลว อยา หาวากไู มเตอื น !

------------------------------------------------
33 :: หาย ?

( :: ฟองดูว :: )

ผมกเ็ รงดูงานอยา งจรงิ จังเลยครับ อะไรไมเรยี บรอยก็ส่ังใหพนักงานตอ ง
เคลียรใ หเสรจ็ เย็นๆหนอยก็โทรหานอง ย่งิ ไดย ินเสียงกย็ ่ิงคิดถึงครับ

ผมน่ถี า จะเปน เอามาก หา งกนั ไมถึงวนั ก็เพอไดขนาดนี้ โทรหานอ งเสร็จก็
โทรหาไอเ ทพ เปนการสืบ เสียงไอเทพดูเหน่ือยๆครับ

มันพูดแคประโยคเดียวส้ันๆวา ‘รบี กลับมา !’ ทาํ เอาผมกระวนกระวายสุดๆ
อกี วนั นึงเลยรีบตื่นแตเ ชา แลวโหมงาน

ตอนเย็นก็เลยหลับครับ ต่นื มาตอนเชา เห็นมิสคอลขึ้นเพียบ จากชูครีม
ท้ังนั้นเลย

“ฮัลโหล ชูครมี ตนื่ รึยงั ครับ” ผมกร็ ีบโทรกลับสิ

( ....ต่ืนแลว ) ตึง! เสียงแขง็ มาง้ี งอนชวั ร

“พ่ีขอโทษนะ เมือ่ วานพี่หลับอะ ชูครีมครับ” ผมตอ งเรยี กนอ ง เพราะวา

นอ งเงยี บไปเลยครับ ไมมีเสยี งตอบรับเลย
( อะไร )
“ไมง อนใชไหม” ผมลําบากใจครับ งอทางโทรศัพทน่มี ันลําบากจริงๆ
( ไม )
“.. เออ พ่ีขอคยุ กับทรัฟเฟลหนอ ย เม่ือวานทรัฟมันมานอนดว ยรึเปลาครับ”
( แกรก ) ไมมีเสียงตอบรบั แตเหมือนเปนการสงให
( ฮัลโหลพ่ี เออ มไี รเหรอ )
“ชูครีมเปน ไงบาง”
( หึ เดินหนีไปแลว เม่ือคนื รองไหดว ย พี่รูไหมนอ งโทรไปก่ีรอบเมือ่ คืนอะ )
“เฮย! ก็พี่หลับน่ีหวา เรง ทาํ งานอยูเนี่ย ไปปลอบนองใหหนอ ย นองไมคุย
กับพ่ีแนๆ อยางนอ่ี ะ” ผมพูดอยา งรอนรน ใจน่ีบนิ กลับไปหาแลว
( โห พ่ี โอเคๆกไ็ ด เดีย๋ วจัดการให ชคู รีมครับ มาน่ีหนอยเร็ว )
ผมก็ถอื สายรอ ไดยินเสยี งคนคุยกันอยแู ปปนงึ
( ฮัลโหล ) แลวเสียงเล็กๆท่ตี ิดจะแข็งก็ตอบมา
“ชคู รีมครับ เดยี๋ วพี่รีบกลับนะ จะไมลืมรบั สายแลวโอเคไหม ดกี ันนะ”

( .....อยากใหดีก็กลับมางอสิ )

โอย อยากกลับใจจะขาดจะ ท่รี กั ย่ิงนองพูดเหมือนอยากใหผมรีบกลับ ผม
ยิ่งคล่ัง กลับไปจะจับมาฟดใหหนาํ ใจเลยคอยดู

“ครับๆ แคน ีก้ อนนะ พไ่ี ปทํางานนะครับ” แตผมกต็ องตัดใจวาง เพื่อไป
ทํางานตอครับ ตอนนี้กาํ ลังใจมาเต็ม รีบเดินหนางานตอ ไปอกี

“งานเดินเร็ว ไมเ หมือนตอนอยูที่กรุงเทพเลยนะคะ” เสียงโรสเองครับ

“อือ รีบกลับหนะ ”

“แหม มินา ขยันเหลือเกิน ง้ันโรสไปดูงานอีกสวนใหเ ลยแลวกัน โรสก็
อยากกลับไปเจอหนาหวานๆของภรรยาทานประธานเหมือนกัน”

พูดเสรจ็ เธอก็ช่งิ เดินหนีไปเลยครับ เฮยๆ ดูพูดเขา สิ

ผมก็ขยันทาํ งาน ดูงาน แตพนักงานตองใชเ วลาในการแกเ ยอะพอสมควร
ผมจะไปเรง มากจะพาลผิดใหตองแกกันยาวอกี

พอเย็นๆผมโทรหานอ งแตดันไมม ีคนรับ ผมก็เลยกดรวั ครับ เกือบสิบกวา
รอบแตก็ยังไมรับ นี่จะแกแคนทผี่ มไมรับเมื่อวานรเึ ปลาเนี่ย

แตผมก็ไมสบายใจอยูดีครับ โทรตอไปเรื่อยๆ จนกวา นองจะรับ

( แกรก ) แลว ในท่ีสุดก็มคี นรับจนได

“ฮลั โหล ชูครีมทาํ ไมไมรับสายพี่ครบั ทําอะไรอยู”

( ......ฮกึ ) เสียงสะอื้นแผว ๆดังลอดกลับมา

“ชคู รีม ! รองไหทาํ ไม ใครทําอะไร บอกพ่เี ร็ว”

( ...ฮกึ โบท .... )

“โบททาํ ไมครับ” ผมรีบถาม ใจน่ีคิดไปตา งๆนานาแลว

(โบท ไมอยากเปนเพื่อนกบั ครีมแลว ฮึก ) แลวทีนกี้ ็รองไหใหญเลย

แลว ผมก็ตองใชความพยายามอยา งมากในการฟงนองเลา เพราะนองเลน
เลา ไปก็สะอนื้ ไป จับใจความอะไรไมไดเ ลยครับ

ผมไมชอบใหนองรองไหตอนท่ผี มไมอยูดว ยเลย เพราะผมปลอบเขาไมได
ฟง เสียงรองไหแลวทรมานใจชะมัด

“ไมร อ งแลวนะ เด๋ยี วตาบวมหมด หายใจเขา ลกึ ๆ” ผมพูดแลวกไ็ ดยินเสียง
สูดหายใจเขา อยา งแรง คิดภาพออกเลยครับ

ผมปลอบนองเทา ท่ีจะทาํ ไดอ ยูหลายนาที กวา เสยี งสะอื้นจะหายไปหมด

“ตอนน้ีอยูท ่ีไหนครับ บานพ่ีรเึ ปลา”

( เปลา.. อยูบา นเรา )

“เลกิ รองไหนะครับ เดย๋ี วพี่เรยี กทรัฟเฟลมาใหโอเคมย้ั ”

( ไมเ ปนไร เด๋ยี วสีนาํ้ มา )

“ดแี ลว”

“ฟองดวู ~ คดิ ถงึ จังเลย” เสยี งหวานๆแทรกขึน้ พรอ มกับแขนเรยี วท่ีลงมา
โอบรอบคอผม ผมตกใจรีบแกะมือนนั้ ออกเพื่อหันไปมอง

( พ่ฟี องดวู  ! ) ไดยินเสยี งนองในโทรศัพทแวว ๆ

“ครับ แปปนึงนะ” ผมรีบตอบ ตายงั คงมองผูห ญิงตรงหนา เธอชอ่ื ณดา ไม
รวู าเขา มาจากทางไหนนะครับ

มองออกไปตรงประตูเห็นโรสนัง่ ทาํ หนา หงกิ อยู ณดาน่ี เปนผูติดตอ
ประสานงานกับบริษทั จัดหาวัตถดุ ิบช็อคโกแลตนี่แหละครับ

คือ ผมก็เคยๆจีบเธออยู จีบเลน เฉยๆเอง

“ณดา ถาไมมีอะไร ออกไปกอนนะ” ผมพูดดวยเสยี งที่พยายามนุมนวล
แลว

“ไมคะ ณดาจะอยูตรงน้ี ฟองดูวคุยกับใครอยูคะ” เธอพูดแลวคอ ยๆเอามือ
มาวางแปะรอบคอผมเหมือนเดมิ

ผมเคยมองวาเธอเซ็กซ่ีนะ แตตอนนี้รูสกึ ราํ คาญ....

( พ่ฟี องดูว !! คุยกับใคร ไมตอบครมี จะวางแลว นะ )

“เด๋ยี วกอน พี่คุยกับเออ .. ลูกคาหนะ”

“ลูกคา เหรอคะ วา เดี๋ยวนเ้ี ราเปน แคน น้ั เหรอ ไมใ ชหรอกม้ัง” ณดาเล่ือน
หนา เขา มาใกลหนา ผม แลวจงใจพูดใหชูครีมไดยนิ

( ...ออ เขา ใจแลว แคนน้ี ะ )

“ชคู รีม ! ไมใชนะครับ ชูครีม.. ทีร่ กั !” ผมรัวเลยครบั แตก ็ไมทัน นอ งวาง
สายไปแลว ผมกก็ ดวางสายตามแลวหันไปจองหนาณดาอยา งไมพอใจ

“เอามือออกไปครับ แลวที่มาน่มี อี ะไร ถา ไมมี กรุณาออกไป ผมไมวา ง”

“ไมวางอะไรกัน อยาใจรา ยไปหนอยเลย เม่อื กย้ี ังคยุ กับกิ๊กอยูแทๆ”

“ขอโทษนะ ตกขา วรึเปลา คะ ทา นประธานแตงงานแลว และโทรศัพทไป
คุยกับภรรยาเขา” โรสเดินเขา มาแทรก

แลว มองดว ยสีหนา เหยยี ดๆ โอ ผมเพิ่งเห็นเธอรายตอ หนาก็คราวน้ีแหละ

“ฉันรูนา เปนแคเลขาอยามายุง” ณดากต็ อบกลับไปทันที

“พอๆ ผมจะทํางาน โรสพาคณุ ณดา ออกไปดว ย” ผมตัดบท ฟงแลว ปวด
หัว

“ไมคะ คณุ พอ เชิญพไ่ี ปคยุ งานทรี่ าน Helle คืนน้ี แลว ตอนนี้กจ็ ะทุมนึงแลว
ไปเลยดกี วา เอะ หรือฟองดวู จะเปลยี่ นเสือ้ กอ นก็ไดน ะ”

“ไปเลยกไ็ ดครับ โรสไปดวยกนั ” ผมหันไปเรียกเธอดว ย ถา เรอื่ งงานผมก็
ตองไปครับ แนน อนวา เลขาผมก็ดว ย

ณดาทําหนาไมพอใจใสโรสแตกไ็ มไดพูดอะไร

ระหวางน่ังรถไปผมก็พยายามกดโทรออกหาชูครมี แตนอ งไมร ับเลยครบั

โกรธผมแลว แนๆ ผมชักจะหงุดหงิด

เลยโทรหาสีนํา้ แทน ดีนะทผ่ี มเคยเมมเบอรไ ว

( ฮลั โหลครับ )

“สนี ้าํ เรียกชูครีมมาคุยที”

( อา.. มันไมยอมอะ พ่ีไปทําอะไรไวเ น่ยี งอแงใหญแลว เฮย ชูครมี อยา
ดึง ! )

“สีน้ํา ชูครีมเปนอะไร ! ”

( เด๋ยี วนะพ่ี .. ชูครีมหยุดๆอยาตีนะ เด๋ียวกตู อย! อยูน่ิงๆดิ .... ติ๊ด ! )

ไดย ินเสียงชุลมนุ วุนวายอยูสกั พัก แลวสายก็ตัดไป ผมรอนใจจนตองโทร
ติดๆกัน แตค ราวน้ีท้งั สีน้ําทั้งชูครีมไมรับสายเลย

และผมก็ตองเขา รา นพอดี ผมรีบปรับอารมณแ ลว เขา ไปคุยเรือ่ งงานกับ
ผูใหญใ หเรียบรอ ย คุณพอ ของณดาไมไดท ําใหผ มหนักใจครับ

เพราะคุยแตเรือ่ งงานเทา น้นั สวนณดาพยายามจะน่งั ขา งผม แถมยังรินไวน
ใหตลอด จนพอคยุ กันเสรจ็ เขากช็ วนผมดื่ม

คือที่น่ีเปนรานอาหารกงึ่ ผบั ตกดึกเลยเริ่มครึกครื้น ผมกก็ ินตามมารยาทแค
นิดหนอยเทา นั้น แลวขอตัวกลบั

“อยกู บั ณดาสกั คืนไมไ ดเหรอคะ” เธอเดินมาลูบๆอกผม พยายามยัว่ เต็มที่

“ผมแตงงานแลวณดา ลุกออกไปครับ ไมงัน้ ผมจะโกรธนะ” ผมก็ดงึ เธอ
ออกจากตัก คือเธอเดินมาน่งั ตกั ผมเลยไง

ทเี่ ธอกลา ทาํ เพราะพอเธอเดินไปเขา หองนาํ้ แลว

“ไมเห็นจะเปนอะไร ภรรยาคุณไมร ูหรอก ถา ไมมีใครบอก มาสนกุ กันดีกวา
ณดาทําใหคุณเต็มอ่ิมไดแนๆ นะคะสุดหลอ”

เธอไมฟงทผี่ มพูดเลยใชไหมวะ

“ภรรยาทา นประธาน ทําใหเ ต็มอ่ิมไดมากกวา เธอแนนอน เขาทั้งเด็กกวา
นา รกั กวา ไมเหมือนชะนีหยอ นยานแบบเธอหรอก”

โรสพูดแลวปรายตามองอยา งไมเกรงกลัวเลยครับ โอโ ห ผมอยากปรบมือ
ใหเลขาตัวเองจริงๆ

“ยยั ยยั !! ฟองดวู ดูเลขาคุณสิคะ ปากมาก ! ไลม นั ออกเลยนะ”

“เงียบครับ ผมตอ งไปแลว และกรุณาอยา ทาํ ตัวรุมรามกับผมอีก เพราะ
พอคุณคงไมพอใจแน ใชไหมครับ”

ผมดึงเธอออกจากตกั แลวมองออกไปขา งหลังเธอ เพราะพอเธอออกมา
พอดี ณดาหนา ซีดเลยครับ

“ผมขอตัวกอ นนะครับ” ไดทีผมกร็ ีบชิ่ง ใหพอลกู เขาเคลียรก นั เองดีกวา
หึๆ โรสกร็ ีบออกมาดวยเหมือนกนั

“โทรไมติดเหรอคะ” โรสถามเมอ่ื เหน็ ผมกดโทรศพั ทอยางเอาเปนเอาตาย

“เปลา ไมยอมรับหนะ สงสยั โกรธ คอื ผมกลับตอนนี้เลยไดไ หม เด๋ียว
กลับมาทํางานตอ พรงุ น้ี”

ผมเริ่มรน ไมอ ยากใหนองโกรธนานๆ ผมไมม ีสมาธิทําอะไรเทา ทค่ี วร

“ไมไหวมัง้ คะ กลับพรงุ นี้ตอนเชา เถอะคะ ด่ืมมาดว ย เด๋ียวอันตราย”

“อา.. เฮอ ง้ันก็ได” ผมตองทําใจ เพราะนก่ี ็ดึกมากแลวดวย

“เดีย่ วโรสไปเตรียมงานท่ีจําเปนใหดูเปนการเรงดวนตอนเชาแลว กันนะคะ”
เธอพูดเมือ่ ถงึ ท่ีพกั แลวรบี ว่ิงไปจัดการ ผมก็เลยไปอาบน้ํานอนครบั

รูสึกปวดหัววิ้งๆดวย คงเพราะเครยี ดๆ ผสมกับดม่ื ไวนไปเยอะพอตัว

จนถงึ ตอนเชากวา ผมจะตื่นก็สาย แถมมนึ ๆดวย กวา จะปรบั สภาพตวั เอง
เพื่อดูงานก็หลังเที่ยงไปแลว

พนกั งานกเ็ ปนใจเหลือเกินเรงงานกันใหผมดูได ทาํ เอาผมตอ งอยูทํางานดู
สวนทเี่ สร็จแลวใหเรยี บรอยกอน จนตองเสียเวลาไปอกี หน่ึงวัน

ทําไปจนถึงตอนตี 2 กวา ๆ กเ็ คลียรเสร็จหมด ผมลองโทรหานองอีก กย็ ัง
ไมยอมรับครับ ขนาดสีนาํ้ ยังไมรับเลย

โทรหาทรัฟเฟลรายนนั้ ก็ไมร ูเรือ่ งอะไรกับเขา ทีน้ีตวั เลือกสุดทา ย ..ไอ
เทพ

“เทพ แกอยูกับนองปะ วะ” ผมโทรถามมนั ครบั ตอนตี 3 เน่ยี แหละ

( บา ปะ ขนื กูอยู มงึ กฆ็ ากูดิ.. งว งโวย มีอะไรเน่ีย )

เออเนอะ ผมก็ลืมไปวา ตอนน้เี ทพมนั คงนอนอยบู านตวั เองแลว

“นองเขา ใจกผู ดิ ไมยอมรบั โทรศัพทเลย ไดไปดูนอ งรึเปลา ”

( ไป.. เออวะ วันน้ีดูหงอยๆ ก็นกึ วาทะเลาะกับโบท เรือ่ งเดยี วซะอีก )

“โธ เฮอ เออไมมีอะไรแลว แคน้ีแหละ” ผมวางสาย ตัดสินใจนอนพกั กอน
แลวจะไดขับรถไปหานองตอนเชา ผมก็ต่ืนต้ังตี 5

ฝากงานใหโรสดูผลขนั้ สุดทายแลวกลับ โรสก็ไมไดว าอะไร แถมให
กําลังใจผมอีกตางหาก ผมก็เรงขับรถกลับ

กวาผมจะเขาไปถงึ รานเคกของชูครมี ไดก ็เกอื บๆ 9 โมงแลว ผมจอดรถ
แลวเดินไปทีร่ าน แตก็ตองแปลกใจเพราะรานไมไดเปด !

ผมยืนงงอยูพกั นึง ลองเขยา ประตูดู แตก็ไมมใี ครออกมา ผมเลยตอ งโทร
หานอ งอกี ก็ไมมีคนรับ ทีนีโ้ ทรหาสนี ้ําแลวมันรับครับ

“สีนํา้ ! ทําไมรานไมเปดอะ ชูครีมอยูไหน”

( คือ.. พ่ีครับ ชูครีมไมไดกลับตั้งแตเม่อื คืนแลว )

“วา ไงนะ! นี่อยูไหน ทาํ ไมไมโทรบอกพ่ีวะ” ผมเร่ิมไมสภุ าพเพราะความ
รอนใจ

( ผมกไ็ มวาง ตามหาชูครีมอยูเหมือนกัน ไมร ูหายไปไหนเน่ีย ! พี่มาท่ีบา น
ผมเร็ว พี่รูปะ เนยี่ อยไู หน )

“บาน? หรือคอนโดไอไอแดด ถาคอนโดละ ก็รู เดี๋ยวไป” ผมพูดแลวรีบ
กลับไปข้ึนรถ ชูครีมจะหายไปไหนได

โอย ผมจะบา ตาย หรือโดนใครจับไปแลว ตอนนผ้ี มมวั แตคดิ เลยขับรถ
หวิดจะชนอยูหลายคร้ัง แตก็ไปถงึ คอนโดจนได

“พี่! มาพอดี ผมยังไมไ ดนอนเลยเน่ีย” เขา ไปเห็นสนี ้ําน่งั ทําหนา ยุงกอน
เลย แลวก็เปน ไอแดด ไอวาฟเฟลกับโฟนกอ็ ยูดว ยครับ ทาํ หนาเครยี ดไม
แพกัน

“เดี๋ยว แลวโบท ละ นองมันอยูก ับโบทรึเปลา ?”

“เฮย ลืมคิด แลวจะติดตอโบท ไดไงอะ !!” สีนํ้าโวยวายทันที ผมกไ็ มรคู รับ
เบอรมนั ผมก็ไมมี ที่อยยู ิ่งแลวใหญ

คราวนผ้ี มเลยตองติดตอ พอนอง เพื่อถามหาที่อยโู บท แตไ มไ ดบอกไปนะ
ครับวา ลกู ชายเขาหาย เดี๋ยวผมโดนเลนงานตายเลย

ไดทีอ่ ยูแลว เราก็บุกไปหาโบท กันทันที มันอยูท่ีคอนโดเหมือนกนั โชคดีท่ี
ไมใ ชค อนโดหรูเลยเขางาย ผมไปกดกรงิ่ หอ งมันรัวๆ 3-4 ครัง้

มนั กโ็ ผลอ อกมา

“...มีอะไรกันเน่ีย มากันเยอะเชียว” มนั พูดแบบงงๆ ดเู หมือนเพ่ิงตืน่

“ชูครีมอยไู หน”

“เอะ .. ไมไ ดกลับบานเหรอ เมื่อคนื .. ก็กลับไปแลว นะ”

“เม่ือคืน? เมื่อคืนนองมาท่ีน่เี หรอ?” ผมรีบถาม แตม ันดเู หมือนแฮงคๆ

“เปลา คือ... อืม เจอกันที่ผับหนะ มั้ง ตอนนน้ั เมาจําไดแ คลางๆ ชูครมี ก็พา
มาสง จากนั้นก็หลบั ไมรูเ รื่องแลว ทําไม ชูครมี หายไปเหรอ?”

ผับ ? ทําไมนองถึงไดไ ปท่อี ยางน้ันวะ แตอยางนอยก็รวู านอ งมาถงึ ที่น่ี
แสดงวา ไมไ ดเมา ไมไดถกู ใครหว้ิ ไป แลว นองไปไหน?

“เด๋ียวนะ เหมือนเมื่อวานมอี ีก ..คน โอย ปวดหัว ขอกินนา้ํ กอ น” โบทมัน
พึมพาํ แลว เดนิ เขา ไปกินน้ําในหอง พวกเราก็เดนิ ตามกันไปเปน พรวน

“นึกออกแลว !! ไอเ วรเอย !!” อยูดีๆโบท ก็สบถอยา งหัวเสยี

“อะไรนึกอะไรออก” พวกผมก็ถามเปนเสียงเดียวกนั

“..อาทติ ย ไออาทิตย มนั อยูกับชูครีมดวยเมอ่ื วานนี้ ผมจําได”

อาทิตย ! ระดับมันแลวลอ ลวงเดก็ ไมใชเร่อื งยากหรอกครับ ยิ่งผมมีสว นทาํ
ใหนองเคือง ไออาทติ ยอาจเอาจุดน้ีมาเลนกไ็ ด

ผมรีบติดตอ หาไอเทพ หาไอว ี ใหพวกมันชว ยกันหาทอี่ ยูข องไออาทิตยมา
ใหไ ด ยังไงตอนนผ้ี มก็ตอ งหานองใหเจอโดยเร็วที่สุด !

------------------------------------------------------------
34 :: นาทีระทกึ

ผมโทรหาแลวพ่ีฟองดูวไมร ับโทรศัพท บอกไดคําเดียววางอน ! คนื นั้นทั้ง

คืนผมก็นั่งโทรไปตลอด นึกวา พ่ีเขาจะเปนอะไรไปซะแลว

ผมเลยน่ังโทรตอไป จนกระท่ังตอนเชา พเ่ี ขาถึงไดโ ทรมาเพอื่ จะบอกวา
หลับ ! เหอะ ผมอารมณเสียไปเลย

ถึงพีท่ รัฟเฟลจะพยายามกลอ มผมใหหายโกรธแคไหนก็ตาม ผมกย็ ังเคือง
อยูด ี

“ชคู รีม เปนอะไร หนา หงิกมาเชยี ว” โบททักผมเปนคนแรกเลยครับ

“ไมมีอะไรหรอก หงุดหงิดนิดหนอยหนะ วนั นี้โบท อยูถึงตอนเย็นไดไหม”
ผมเปลี่ยนเรอ่ื ง

คอื วันนี้เปนวันเกิดโบทไงครับ ผมกเ็ ตรียมทําเซอรไ พรสไ วนดิ ๆหนอ ยๆ

“ไดเสมอละ” โบทก็ย้มิ ใหผม จากน้ันกท็ ํางานไปตามปกติครับ ตอน
กลางวันก็ยงั วุนวายกบั บรรดาเด็กนักเรียน คุณอาทติ ย พ่ีเทพ แลว กโ็ บท

ท่ีขยันทะเลาะกันเหลือเกิน ไปทะเลาะกนั เองก็ไมได ตองลากผมไปอยู
ตรงกลางคอยไกลเ กลย่ี ตลอด

จนถงึ ตอนเยน็ ผมกใ็ หพ่เี ทพกลบั กอนเพราะจะเซอรไพรสวันเกิดใหโบท
พี่เทพก็บอกวา ถา เสรจ็ แลว ใหโทรหา

เด๋ียวเขาจะมารับ ผมก็เลยเออออตัดปญหาไป แลวเขาไปเอาเคก ท่ีแอบทํา
ไว ออกมาใหโบทครับ

“Happy birth Day !!!” ผมเดนิ ถอื ออกมาหาโบท ท่ีกาํ ลงั เก็บรา นอยู โบท
หันมาแลว ทาํ หนาตกใจนิดๆ กอ นจะย้ิมกวา งใหผ ม

“จาํ ไดดวย ดใี จจัง” โบทรับเคกของผมไปมองๆ แลวโบทก็มองหนาผม
กอ นจะเปา เทียนแลวน่งั ลงที่พื้น ผมก็น่ังตามนะครับ สงมดี ใหโ บทไปตัด
เคกดวย

“มีแคเคก เหรอ ของขวญั หนะ มีไหม” มนั พูดแลวตัดเคก ออกเปนสวนๆ

“ไมมีอะ .. แหะ พอดียงุ ๆ ขอโทษนา” ผมกม หัวนดิ ๆรับความผิด

“...อมื งั้นขอน้ีเปนของขวัญแลวกัน” โบท วางเคกลงกับพ้ืนแลวขยับตัวมา
ใกลๆผม ผมเงยหนามองมันอยางงงๆ

แตแลวมนั กท็ ําใหผมช็อคดวยการกดปากตวั เองลงแนบกับปากผม ผม
ตกใจเลยเผลอนัง่ น่ิงอยูอยา งน้นั แปปนึง

จนรูสกึ ถึงมือที่ดึงเอวผมข้นึ ไปนั่งตกั สตผิ มเลยกลับมา แลว พยายามผลัก
มันออก

“โบท ไม! อือ” ผมเบยี่ งหนา หนี แตมันกลับตามมาปดปากผม ผมด้ิน มัน
เลยโนมตวั เองลงนอนราบทับผมไว ผมรวบรวมแรงท้ังหมดแลว ตบมัน !

“.. ชูครีม” เหมือนสตมิ ันกลับมาแลวครบั เพราะมันจับหนา ตัวเองแลว มอง
ผมดว ยสีหนา ที่แสดงความรูสึกผิด

สวนผมถอยหา งออกมาจากมันเขา ไปชิดโตะตวั หนึง่

“ขอโทษ ชูครีม” มันก็คอยๆขยับมาหาผม แตผ มถอยออกดานขาง บอก
ตรงๆเลยก็ไดวาผมกลวั มัน

ไมมีใครพูดอะไรอยสู ักพัก โบทแคน่งั มองหนา ผมน่ิงๆ สวนผมก็มองหนา
มัน ตอนนผ้ี มเขาออ นลุกไมข้ึน

“ทําไม..” ผมหลุดพดู ออกไปไดแคนิดเดียว เหมือนเสยี งจะไมมเี ลย

“อะไรทาํ ไม ชูครีม มาน”ี่ มันเอ้ือมมือมาดึงแขนผมเบาๆ ผมขืนตัวเอาไว
มันเลยยอมปลอ ยมือ แลวถอนหายใจ

“จูบ.. ทาํ ไม” ผมถามออกไปจนได สวนนํา้ ตาผมก็ไหล ผมเสียใจที่โดน
จบู ผมเสียใจท่ีคนท่ที ําดนั เปนเพื่อนรักของผม

“เพราะ..รกั ไง ชูครมี ไดยินไหม วาโบทรกั ครมี โบทวา โบทควรจะพูดมาตง้ั
นานแลว แตก็รูวา ครีมไมเคยคิดอะไรกับโบทเลย ไมเคย..”

มันพูดรวั แลวเอ้ือมมือมาเช็ดนาํ้ ตาใหผม แตผ มกลับรองหนกั กวา เดิม
เพราะโบทก็กาํ ลังรองไหอ ยูเหมือนกัน

“แต .. แต” ผมพูดไมอ อก ไดแ ตสะอื้นแลว มองหนา มนั อยา งไมเ ขา ใจ

“เปนโบท แทๆที่ควรดูแลครีมมาตลอด แตคลาดสายไปแปปเดยี ว มนั
กลับมาแยงไปซะได รูบางไหม วาโบทรูสกึ ยังไง เคยรูบ างไหม !”

โบท ตบมือตัวเองลงกับพ้ืนอยางโกรธๆ ทาํ เอาผมสะดงุ

“โบท..” ผมไดแตเรยี กช่ือมันเบาๆ ไมกลา พูดอะไรทั้งน้นั

“โบทตองอดทนขนาดไหนทีเ่ ห็นมันแตะตอ งคนที่โบทรัก ตอ หนา ตอตา
นับครั้งไมถว น ฮึก โบท ก็เปน คน เจ็บเปน โบท จะไมทนดอู ีกตอ ไปแลวชู
ครมี

ขอโทษทจ่ี ูบ ขอโทษนะท่ีทําใหร องไห” มนั ควา ตัวผมเขาไปกอดไวซะ
แนน

“ลืมมันซะ ลืมวา โบทเคยพูดอะไร แลวโบท จะไมมาใหเหน็ อีก” มันคอยๆ
คลายออมกอด แตผ มรีบจับมันไว

“โบท โบทพูดอะไร จะไปไหน ฮกึ ไมเอานะ” ผมดึงๆตัวมันไว

“กลับไปทท่ี ี่ของตวั เอง.. โบทคิดวา จะแยงมาได แตผ ลกเ็ ห็นๆกนั อยู โบท
ทาํ รา ยครีมมากกวาน้ไี มไดแลว ปลอยมอื เถอะ”

โบท แกะมือผมออกจากเสอื้ ตวั เอง

“ไม! โบท โบท ฮึก” ผมรองไหอยางหนกั แลวจิกเสื้อมนั ไว ไมเอานะ

“โบทเปนเพือ่ นครีม เราเปน เพื่อนกนั ไมใชเ หรอ ฮึก ไมไ ดเ หรอ...”

“.... ไมใชอกี แลวละ”

“ฮกึ ” ผมปลอยมือทันทีท่ีมันพูดจบ แววตาทผ่ี มมองทาํ ใหผมไมก ลารั้งมัน
ไว ผมตอ งเสียมันไปจริงๆเหรอ มันจะไมเ ปนเพ่ือนกับผมอีกแลว เหรอ

“เลกิ รอ งเถอะ ยิ้มใหโบทหนอยเร็ว โบทจะไปแลว ขอดูหนอย .. คร้ัง
สุดทา ย”

ย่ิงพดู แบบนี้ ผมกย็ ิ่งรอ ง ครั้งสุดทา ยอะไรกัน ผมไมเขาใจอะไรเลย ทาํ ไม
ตองไปดว ย ทาํ ไมละ ผมไมตอ งการ ..แบบน้ี

“ขอบคณุ นะสําหรับเคก ของขวัญปนี้ ดีท่ีสุดตง้ั แตเคยไดมาเลย” มนั พูด
เสียงเศรา แลว เอาน้ิวมาเกล่ียที่ปากผม ผมคิดอะไรไมอ อก

ไดแตพยายามมองหนา มันที่เริ่มเลือนลางเพราะนํ้าตาที่มาบดบัง มนั ขย้ีหัว
ผมเบาๆอยางท่ีชอบทําแลวหยิบเคก ที่วางอยูบนพื้น

กอ นจะเดนิ ออกไป เสียงประตูทีป่ ดลงทําใหผมไมอยากเดินไปไหน ไดแ ต
นงั่ รอ งไหอ ยูทเี่ ดิมอยางไมเขาใจ ผมงงไปหมด ถึงผมจะไมชอบใจทถ่ี กู จูบ

แตผ มก็ไมอยากเสียเพื่อนไปเหมือนกัน แลว ผมจะบอกพ่ีฟองดวู ไ ดยังไง
เขาตอ งโกรธแนๆถารู

ผมมันไมดี ผมมันแย ผมเริม่ ถปู ากตวั เองแรงขึ้นเรื่อยๆจนแสบไปหมด

“ชคู รีม เฮย เปน อะไรครบั !!” เสียงประตเู ปดข้ึนอีกคร้ัง พรอ มกับพ่ีเทพที่
เดินเขา มาหาผม อาจเพราะผมรองไหอยนู านหลายช่ัวโมง จนพี่เขามาหา

“ฮกึ พ่ี..” ผมเงยหนามองเขาแลว พยายามจะไมรอ งไห

“ใครทําอะไรเราเน่ยี โอยตาบวมหมดเลย เลิกรอ งกอนๆ” เขากระวน
กระวายดูทาํ อะไรไมถกู ไมกลาจับตวั ผมดวย

ผมเลยเช็ดนํ้าตาแลว เลา ใหฟงแคว าผมทะเลาะกับโบท พี่เขาก็ไมถ าม
อะไรอีก แตพาผมไปสงท่ีบาน

ผมโทรเลาเรือ่ งใหสีนํา้ ฟงนิดหนอ ย สีน้าํ ก็ยนื ยนั จะมาหาผมเพื่อใหเลา
เรื่องทั้งหมดในทันที ผมวางสายแลวก็ไปอาบนํ้า

เวลาอยา งน้ี.. ผมคิดถึงพฟ่ี องดูวจ ังเลย ผมอยากใหเ ขาปลอบ ผมอยาก..

กอดเขา

ผมใชเ วลาอยูในหองน้ํานานมาก เพราะเผลอรองไหอกี กวาจะหยุดรอง
แลว ออกมาไดก เ็ ปนชว่ั โมง แตพ อออกมาเห็นวา ใครกาํ ลังโทรมา

นํา้ ตาท่ีหยุดแสนยากเย็นกเ็ ริม่ พากนั ไหลออกมาอีก ผมรสู ึกผดิ ทจี่ ูบกับคน
อ่นื .. ที่ไมใชเขา

( ฮัลโหล ชูครีมทําไมไมรับสายพี่ครบั ทาํ อะไรอยู )

แคเสียงที่ดเู ปนหว งน้ัน กท็ ําใหผมหยดุ รองไหไมไ ด ผมคิดถึงเขาจัง
เลย หลังจากนั้นผมก็เลาใหฟง เรือ่ งโบท แตไมทง้ั หมด

ผมไมกลาเลา ผมไมอยากใหเขาเสยี ใจ เขาก็ปลอบจนผมรูสกึ ดขี ึ้นและ
เลิกรอ งไห

( ฟองดวู ~ คิดถึงจังเลย ) จนกระทัง่ มีเสียงแทรกเขามา ผมไดยนิ ชัดเจน
เลยวา ตอ งเปนผูหญิงแนๆ และตอนน้ี.. ผมกําลงั จะโกรธ

( ณดา ถา ไมมีอะไร ออกไปกอนนะ ) ผมไดยินเสียงพ่ีเขาคุยกับใครสักคน

( ไมคะ ณดาจะอยูตรงน้ี ฟองดูวคุยกับใครอยูคะ )

“ พ่ีฟองดูว !! คุยกับใคร ไมตอบครีมจะวางแลว นะ ” ผมโมโหแลว ตอนน้ี

( เด๋ยี วกอน พ่ีคุยกับเออ .. ลูกคา หนะ )

( ลกู คา เหรอคะ วา เดย๋ี วน้ีเราเปนแคน้นั เหรอ ไมใชหรอกมั้ง )

ผมกําโทรศัพทคา งเมื่อไดย ินประโยคน้ัน หึ น่ีผมรองไหแทบเปนแทบตาย
เพราะรูส ึกผดิ ทโ่ี ดนคนอืน่ จูบ

แตเ ขากลับกําลังรื่นเริงกับคนอื่นโดยทีไ่ มไดรูสกึ อะไรเลยงัน้ สิ

“ ...ออ เขา ใจแลว แคน้ีนะ ” ผมตัดบททนั ทีดว ยความรูสึกหลายๆอยา งที่
รุมเราเขามา ผมผิดหวัง นอ ยใจ แลว ก็โกรธ

ผมไมนาจะน่ังรสู ึกผดิ เลย ผมไมเห็นจะตองแคร ในเมื่อเขาไมเห็นจะแคร
ผม ไอพ่ีฟองดูว ! ทําไมเปนคนอยา งนี้นะ

แลว พอสีนา้ํ มาผมก็ระบายเร่ืองราวทัง้ หมด แตเ ปนเรื่องของโบท นะ ยังไม
ทนั เลา เรื่องพ่ีฟองดวู  พี่เขาก็ดันโทรมากอ น

เพราะผมปดเสยี งเครื่องตัวเองแลว เอาไปยัดตเู ส้ือผา แลว ผมไมอยากจะ
คุยกับเขา สีน้ําเปนอนิ เตอรโ ฟนใหผมไดยินดวย

( สนี ํา้ เรียกชูครมี มาคุยที ) ผมสายหนาทันทีท่ีไดย ิน

“ อา .. มนั ไมย อมอะ พไ่ี ปทําอะไรไวเ นย่ี งอแงใหญแลว เฮย ชูครีม อยา
ดึง ! ”

มนั โวยวายเพราะผมเขาไปแยงโทรศัพทมัน แตมนั สูงกวา ผมเลยตองดึง
แขนมันแรงๆ

( สีนํา้ ชูครีมเปน อะไร ! )

ผมไดยินแคนัน้ แลว ก็เขาไปแยงมนั ดึงตวั มนั จนหลนมาทับผม มนั ก็เลนทํา
หนา ดุ ขูจ ะตอย แตผมไมกลัวครับ

เอาขาเกี่ยวมันไวใหขยับไมได แลว กดปดโทรศัพท

“ทําไมไมคยุ ใหรูเรื่อง ! มอี ะไรกัน เฮยๆ อยา รองดิ ชูครมี ไมเ อา” มันรีบดึง
ผมไปกอดไว เพราะผมเบะ หนา ทันทีที่มนั ดุผม แลวนํา้ ตากร็ ว งเอาๆ

“ฮอื พ่ีฟองดูวน อกใจครีมแลว ฮกึ ไมอยากคุยดวยแลว ฮกึ ฮอื ” ผมพูด
เสียงส่ันแลวปลอยโฮออกมา สีนา้ํ ท้ังกอดท้ังปลอบอยูนาน

…………………………………………….

( :: สีนํ้า :: )

ชูครีมงอแงมากครับ ไมฟง ผมเลย รองไหอยา งเดียว พูดซ้ําๆวา พี่ฟองดวู ๆ
แลว ก็รองไห ตามันบวมมากเหมอื นรองไหมาอยางหนักแลว กอนหนานี้

ผมพูดพรา่ํ วา อยา คิดมากๆ พี่เขารักชูครีมคนเดยี ว อยเู ปนนานกวา จะเสียง
สะอื้นจะนอยลง และยอมสงบในที่สุด ไมใ ชอะไรหรอกครบั

รอ งไหจนหลับคาอกผมนแี่ หละ นาสงสารมากเลยครับ ขนาดหลับยังมี
เสียงสะอ้ืนนิดๆ

“..สีน้ํา อาว” พี่ไอแดดแกมาพอดี มองผมสลับกับชูครีมอยางงงๆ สว นผม
ยกนวิ้ ช้ีข้ึนจุใ หเ ขาเงยี บๆ แลววางชูครีมลงใหนอนดีๆ

เพราะผมกน็ ่ังอยูบนเตียงน่ีแหละ แตม อื ชูครีมกําเส้ือผมแนน ผมเลยตอง
นอนกับเขา พ่ีไอแดดหงดุ หงิดนิดหนอ ย แตโวยไมไ ด

เพราะผมบอกวา ถา เสียงดังแลวชูครีมต่ืนอีก เขากจ็ ะรอ งไหอีก พี่ไอแดดถงึ