ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

เคกไป!” มันดผุ มซะง้นั

ผมแคจ องตากบั หนมุ แวนบอยไปหนอยเทา น้ันเอง ผมเลยกมหนาลงส่ัง
เคกแลวก็รอเขามาเสิรฟ

สีนํา้ ยงั ไมเ ลิกทาํ หนาดุ ผมเลยย้ิมหวานให

“ไอย ิม้ แบบเนยี้ ไมตองไปแจกจายเรย่ี ราดเลยนะ เดย๋ี วจะมเี รื่องไมรูตัว”

“เอา สยามเมืองยิ้มไง ครีมผิดตรงไหนเน่ีย” ผมพูดเสยี งทะเลนแลว เริ่มกิน
เคกท่ีถกู นํามาวาง

มากับสีนํา้ เหมอื นมากับแฟน มีการหวงแทนดว ย

“ม้อื นี้ฟรีชวั ร” ผมพูดย้มิ ๆแลว ตั้งหนา ตั้งตากนิ สั่งแคคนละสองกอน
เทานั้น สีนา้ํ ก็กินเกงพอๆกับผม

สงสยั ตอ งกินตุนพลังงานไว เพราะพไี่ อแดดดูทาจะจับสนี ํ้าเผาผลาญทุก
วนั เลยนะ หหึ ึ

“นอ งคะ โตะ นั้นเช็คบิลใหแลว และฝากน่ีมาใหคะ” พี่พนกั งานสง
กระดาษขาวใบเล็กๆมาใหผมตอนที่เราจะเช็คบิล

“เปน ไงละ บอกแลว ” ผมพูดแลว ยม้ิ แกมปริ สว นกระดาษน่ไี มไ ดส นใจ
เทาไหร มันเปนชื่อกับเบอรโ ทร

แลวก็เขยี นหยอดผมอีกนิดหนอย

“ทําบอ ยหรอื ไง ดูมัน่ ใจจงั นะ” สีน้าํ พูดคอ นขอด น่ถี าไมมีพ่ไี อแดดเปน

แฟน ผมคงนกึ วามันหึงผมนะเนย่ี

“บอย ไมชอบจา ยเอง ชอบกินฟรี อิอิ เคา อยากเลี้ยงกใ็ หเ ขาเลี้ยงไปสิ”
ผมพูดแลวยิ้มไปใหโตะนั้นนิดหนอย

“พอเลย กลับ ไมตองเดนิ ตอ แลว ออยจงั เลยนะ” มันล็อคคอผมแลวพา
เดินออกนอกรา นไป

“ไมไ ดออย เขาเรียกวธิ ีหาของกิน”

“หึ แลวถาครมี รวู า พี่ฟองดูวห าของกินดวยวธิ เี หมอื นกันจะรูสึกไง” มนั พูด
ลอยๆมือก็ลากผมเดินไปดวย

“โหย ใหตาลุงทํานา เกลียดแยเลย” ผมทําทาขนลกุ จนสนี าํ้ หลุดขาํ

“เออ สวัสดีครับ” อยดู ๆี ก็มีคนมาสะกิดหลังผมยิกๆ ผมกับสีนํา้ หนั กลับไป
มอง หนุมแวนทเ่ี ลี้ยงเคกผมเมอ่ื กี้น่ันเอง

สีน้ําทาํ หนาเครียดขน้ึ มาทันตา

“อือ สวัสดี” ผมก็ตอบรับสิ กเ็ ขาสวัสดีมาน่ีนา ทําไมสีนาํ้ ตอ งกระตกุ มือ
ผมแลวมองดๆุ ดวยอะ

“พ่ีชือ่ โฟรนะครับ นอ งชื่ออะไร” โห ทาทางสุภาพมาก น้าํ เสยี งนิ่มได
อกี แตสีนา้ํ ขมวดค้ิวหนกั แลว ไมรูวา คิดอะไรอยู

“ชอื่ .. ชูครีม” ผมตอบเสียงคอย เพราะเร่ิมรูสึกถงึ บรรยากาศมาคุท่ีแผ
ออกมาจากตัวสีนํ้า

ผมเลยบีบมอื มันเบาๆอยางไมรูจ ะทํายังไงดี

“หึ ชอ่ื นา กินจังเลยนะ เบอรพ่ีท่ีใหไ ปเก็บไวรึเปลาครบั ” เขาพูดกรุมกรม่ิ
ตอนแรก กอ นจะกลับมาพูดนมุ ๆ

“อา..” ไมร จู ะตอบยงั ไงดี สีนํา้ จะกนิ หัวผมไหมอา นี่ผมพาเพื่อนหรอื พา
พอมาดวยกนั เน่ีย

“ขอโทษนะครับ แตพวกผมมีธรุ ะ ตองขอตัวกอน” สีนาํ้ โพลงข้ึนแลว ดึง
ผมใหกลับหลังหัน

แตหนุมผมแดงหน่งึ ในกลุมเอื้อมมอื มาควาแขนสีน้าํ ไว

“เด๋ยี วกอ นสิครับ แลว นองชอื่ อะไรเหรอ พ่ชี อ่ื โจนะ” มนั ยม้ิ หลอใหสีนา้ํ

แตคงไมมผี ลอะไรกับมันหรอก แฟนมันหลอกวา นเ้ี ยอะครับ หึๆ

“คือ ผมมีแฟนแลวครับ ไอนกี่ ็ดวย แฟนดุ ..นะครบั ” มนั เนนคาํ เสียงโหด
เชียว แตไ มไดเขา กับหนา ตานา รักของมนั

พวกกลุมแกงคน้ถี ึงไดแตอมย้ิมกัน มือมันก็ดึงผมไปอยูขางหลงั ทง้ั ๆท่ี
สูงกวาผมแคนดิ หนอย แตดูพ่ึงพาไดขนึ้ มาทันที

“พี่แคถามชือ่ เอง บอกไมไดเลยเหรอครับ” มนั ไมพูดเปลาเอามอื มาลูบ
หนา ไอสีนา้ํ มันดว ย ผมเขาใจความรูสึกของมันข้ึนมาแลว

เพราะตอนนผี้ มก็หวงมันเหมือนกัน ผมขยับมอื ไปปดมือไอหวั แดงออก
กอ นท่ีสนี า้ํ จะขยับตัวอีก

“โอะโอใจเยน็ ครบั นอง พี่ไมไ ดจะทําอะไรเพ่ือนนองสักหนอย” ดทู าวา
พวกมันจะไมยอมปลอยเราไปจากๆเลย

มอื ก็ดึงแขนสีนํา้ ไว ไอหนุมแวน ก็มาจับแขนผมอกี ผมเลยแกะออกแบบ
พยายามสุภาพท่ีสุดแลว

“แลวไหนละครับแฟนพวกนอ ง ปลอยคนนา รักออกมาเดินกัน 2 คนได
ยังไง” มันเร่ิมถงึ เน้ือถงึ ตวั แบบแปลกๆ นก่ี ลางหางนะเฮย!

“โอย ไมเ คยดูขาวกนั หรือไง ฟองดวู ทแี่ ตงงานกับชูครีมอะ ผมมผี วั แลว
โอเคมย้ั เลิกยงุ ไดยัง ?” ผมพูดออกไปอยา งเหลืออด

ชักราํ คาญแลว สนี ้ําตกใจหนอ ยๆ แตถือโอกาสนัน้ ดงึ ผมออกมาใหหา ง
จากตัวพวกนนั้

“วา เสียดายจัง แตพ ี่ยังไมต ัดใจหรอกนา ชูครีม.. นา กินซะขนาดน้ี”
ประโยคหลังมันพูดเบาๆที่ขางหู

ผมยกมือขึ้นผลกั มันออกทันที พวกมันก็หวั เราะแลว เดนิ ออกไป

“มนั พูดอะไร” สีนา้ํ หันมาถาม คงเห็นสีหนาโกรธๆของผม

“ชา งมันเถอะ มันคงไดแตพูดนนั่ แหละ” ผมบอกปดแลวเดินออกจากหา ง
เลย อารมณเ สียอยา งแรง

“เห็นไหม ทีหลงั อยางไปใหทาใครเขาอกี ละ อนั ตรายรูรึเปลา ตัวก็แค
นี้ ถา มาคนเดยี วจะทํายงั ไง” สีนา้ํ เร่ิมเปดฉากเทศนผมซะแลว

“ไมไดถงึ ขนาดใหทาสักหนอยนี่” ผมบนอุบอิบๆ แตแลวกต็ องชะงกั เทา
เม่ือเจอกับทไี่ มอยากเจอสุดๆ นม่ี ันวันอะไรเนยี่ !!

“ไง นอกใจเหรอ ระวังขา วไปถงึ หูพี่ฟองดวู น ะ” ไอโฟนนัน่ เอง มันมาอยู
ตรงน้ีไดไง แลว เห็นอะไรบางเนย่ี

“หว งตัวเองเถอะโฟน” ผมตอกกลับ สีน้าํ ลูบแขนผมเหมอื นจะใหผมใจเยน็

“ไมมีอะไรตองหว งน่ี” มนั ยกั ไหลแบบไมใ สใจ นา เตะมากครับ

“เหรอ ออกมาคนเดียวไดไ ง พวี่ าฟไปไหนละ” ผมลองถามดู สีหนา มัน
เปล่ียนไปแวปนึง แลว กก็ ลบั มาไมสนใจเหมอื นเดมิ

“ไมรู ไมไดตัวติดกันน่ี ระวงั แตตัวนายเองเถอะ มวั นอกใจอยูแบบนี้ มี
โอกาสฉนั จะแยงมา” มันแสยะยิ้มรายกาจ ใหตายเถอะพ่วี าฟ!

เอาเมียไปเก็บเดย๋ี วนน้ี ะ ชักจะกวนมากไปหนอยแลว เห็นทีตองคุยกับพี่
วาฟเฟล จรงิ จังสักที วาผมไมอยากไดมันเปน พ่ีสะใภ !!

“ก็ลองดู รอรับปฏิกิริยาของพี่วาฟเฟล ไดเลยหลังรูเรอื่ งนี้ นายไมรอด
แน” ผมพูดเสยี งตา่ํ ยงั ไงพว่ี าฟก็จัดการมนั ไดดีพอสมควร

ผมยังไมเ ห็นมีคนใครลากคอมนั กลับบา นไดแ บบพ่วี าฟเฟลสักคน พผ่ี มนี่
เทพจริงๆ

“รเู รอ่ื งอะไร ฉันยงั ไมไ ดทําอะไรเลย แคมาเดินหาง ไมเหมือนนาย
หรอก ยนื ออ ยคุยกับหนุมอะ”

“ไมไ ดท ําอะไรเลยนะ มาประกาศวาจะแยงผวั ชาวบา นเน่ีย”

“ใจเย็นชูครีม” ไอสีนาํ้ กระซบิ ทันทเี ม่อื เห็นผมเร่ิมข้ึน เห็นหนา แลวโมโห

“ก็มนั นา แยง” โอย ไมไ หวขอสักทเี หอะ ผมสะบัดตวั ออกจากสนี ํา้ แลว
ตอยมนั เลยครับ

มนั คงไมคิดวา ผมจะทําจรงิ เลยไมไ ดห ลบ โดนไปเต็มๆ

“กเ็ อาดิ แยง เลย มึงแยง กไู มไดหรอก” ผมเร่ิมหยาบคายแลว ถา ไม
โมโหผมไมพูดนะ เพราะพี่ชายผมไมชอบใหพูด

“มั่นใจจริงๆ” มันบนเบาๆแลว เอามือข้ึนมากุมปาก คนรอบๆเริ่มมอง ยามก็
ทาํ ทา จะเขา มาหา แตสนี ้ําดึงผมออกหา งจากไอบาน่กี อ น

“ไปเถอะ อยา ไปตอลอ ตอเถยี งเลย เสียเวลา”

“เดย๋ี ว อยาเพิ่งไป” มันสง เสยี งหามตอนทีผ่ มหมุนตวั จะเดินออก

ผมเลยชะงกั เทา แลวหนั ไปมองหนามันแบบหาเรื่อง จะเอาอะไรอกี

“ทาํ ไม อยากโดนอกี หมัดเหรอ” ผมพูดจากวนแลว เดินเขาไปใกลมัน

“หึ กูไมตอยกลับก็บุญเทาไหรแลว ไอนอ ง เห็นวา ตวั กระจ๋ิวเดียว เดย๋ี ว
ฟนจะหกั ซะเปลาๆ”

มนั ยกั ไหลอกี แลว ผมเกลียดทานข้ี องมนั มาก

“มึงตวั ใหญตายละ แลว มีอะไร เรยี กกทู าํ ไม” มนั สูงกวาผมแคนิดเดียว
เองครับ สีนา้ํ ก็สงู กวามนั อีกนิดหนอ ย

“แคจ ะบอกวา ระวงั ไอโฟรไวใ หดี ไอแ วน เมือ่ ก้ีอะ ” ผมนิ่งทันที มันรูจัก
ชื่อดวย รจู ักกันมากอ นเหรอ?

“มึงเตือนกู?” ผมทวนคาํ แบบงงๆ มันทา ทางเกลียดผมจะตาย แตมาบอก
ใหระวังไอผูช ายคนนัน้ เนีย่ นะ

“เออ เห็นแกการเปนเพื่อนรว มโลก ถา ยังอยากอยดู ีมีสุข หนใี หหางจาก
ไอแ วน นั่นและกลุมของมนั ดว ย” มันพูดหนา เครียดเลยครับ

ทาทางจริงจัง แตยังไงผมก็ไมคิดจะยุงเกี่ยวกับคนพวกนั้นอยูแลว

“แนนอนอยูแลว ไมไดอยากจะยุงดว ยนักหรอก โฟน.. เปนอะไรรเึ ปลา ”
ผมตองเผลอถามออกมาเพราะสงั เกตไดว า มันตัวสั่นกะทันหนั

“..เปลา ” เปลาแตห นาซีด ผมมองตามสายตามันไปแตก ็ไมเห็นใคร ท้งั ๆที่
มันทําทา เหมือนเห็นอะไรสักอยา งทีน่ าตกใจ

เห็นคนมายืนตัวสั่นหนาซีดตอหนา น่ผี มกเ็ ปน หวงนะ ตอใหหมันไสมันแค
ไหน กไ็ มอ ยากเห็นมันเปนอะไรไปตอหนา

“เออ ไปนงั่ กอ นไหม” สีน้ําก็ดูออกวา มนั ไมอยูใ นภาวะปกติเทาไหร

“กไู มเปนไร ..” มันพูดแตทาํ ทา เหมือนไมอ ยากใหพ วกผมขยับตวั ไปไหน
ทงั้ นนั้ เพราะพอผมทาํ ทา จะหันหลังกลับ

มนั กเ็ อ้ือมมือมาจับชายเสอ้ื ผม เฮย มันไมปกติแลวนะเน่ีย ตามันยังมอง
ไปทเี่ ดิมท่ไี มมีอะไร มันเหน็ อะไรวะ หรอื วา มัน....

“น่ี..แกเห็นผีเหรอ ใชไหม..” ผมพูดเสยี งสั่น บอกไดเลยวา กลัวโคตรๆ
ครบั เรอ่ื งแบบนี้ แตไ อสีน้าํ มนั ตบหัวผมดังปา บ

“กเู ปลา เออ โทษที” มันปลอ ยมือออกจากชายเส้ือผม คงพยายาม
ควบคุมตัวเองไมใ หสั่น แตผมวามันก็ยงั ส่ันอยูดี

“กไู ปสงบา นไหม” ผมก็ถามไปอยางใจดี เปน คนดไี ง มันมองผมแบบ
แปลกใจเล็กๆ

แลว เมมปากเหมือนคิดหนกั เหงอ่ื ก็หยดทัง้ ๆท่ีแอรในหางเยน็ เจ๊ยี บ

“ไปเดนิ เลนกันก็ได ไปเถอะ” สีนาํ้ มันเขา ไปดึงมือมนั มันตกใจ
หนอยๆ ทาทางไมเหมือนคนปากกลา เม่ือก้เี ลยสกั นิด

แลวพวกผมก็พามันเดินออกมาท่ีลานจอดรถ มันเดินไปทจ่ี อดรถมัน แตย ัง
แอบมองซา ยมองขวาอยา งหวาดระแวง

“หนใี ครอยู?” สีนาํ้ มนั กระซิบเบาๆใหพอไดยินกันแคสามคน

“เปลา ” มนั พูดเสยี งคอย ปากแข็งจริงๆ ทําทาอยา งกับติดหนี้แลวหลบ
หนา พวกทีจ่ ะมากระทืบอะ

“เออๆ เปลากเ็ ปลา กเู รียกพี่วาฟมารับไหม” ไมรอู ะไรดลใจใหผมพูดแบบ
นัน้ นะ มันหันมามองผมควับเลย

“เรียกทาํ ไม เด๋ียวกกู ลับเอง ..เออ ขอบคุณนะ”ประโยคหลังมันพูดเบา
หววิ เลยครับ แตพวกผมหูดี

มันขอบคุณเรือ่ งอะไรวะ ขอบคุณท่ีพามนั มาสงท่รี ถมันอะนะ ? แตพ วกผม

ก็พยักหนารับไปครับ

“จะดมี าก ถา นายไมมายุง กับพ่ีฟองดูวของมันอีก” สีน้ําพูดแลวมองมาทาง
ผมหนอยๆ

“หึ เรื่องน้ันกับเรอื่ งนี้มันคนละเร่อื งกันวะ ” มนั ปากกลา ขึ้นเมื่ออยใู นรถ

“เลว” ผมดา มนั แบบเนน ๆครับ

“เลวกวา นก้ี ย็ ังไดไอหนู” มนั พูดแลวย้ิม แตย ิ้มแบบย้ิมจริงๆ ไมไดก วน
ผม เหมือนย้ิมเอน็ ดอู ะไรแบบน้ัน

ผมแปลกใจแตกไ็ มไดพูดอะไรตอ มันจะมาเอ็นดผู มเรื่องอะไรละครบั ผม
คงตาฝาดไปเอง

“หึ ไมตองขมวดค้ิวขนาดน้ัน ถา นายรกั พเ่ี ขา และเขารักนาย จะกลัวอะไร
กบั คนที่จะเขา มาแทรก”

มนั พูดแลวเอามอื ออกนอกกระจกมาขย้ีหัวผม ผมเออ ไปแลว มันพูด
เหมือนใหโอวาทผมซะง้ัน ตกลงแลว เธอจะเอายงั ไงกับชั้น~

งงอยา งแรง พูดจบมนั ก็ยิ้มแลวขับรถออกไป ท้ิงผมใหหันไปทาํ หนางงกับ
สีน้าํ

“เออ เชียว กูวามันไมไดคิดจะแทรกแกจริงจังหรอกชูครีม” สีน้าํ มันขยี้หวั
ผมบา ง หัวผมเปนของสาธารณะหรือไง

“แตตอนแรกมนั ยงั บอกวาจะแยงอยูเลย ฮึ่ย งง!!” ผมพนลมหายใจออก
อยางหงดุ หงิด สนี าํ้ มนั ก็แคยิ้มๆแลวล็อคผมไปกอด

ผมกก็ อดตอบ สวีทกันในลานจอดรถ คิคิ จรงิ ๆสีนํา้ มันมีผูติดตามนะ
ครบั แตตามหา งๆ

แอบเห็นชายชุดดาํ อยา เอาไปฟองพ่ีไอแดดละ ไมง ั้นผมโดนเลนงานแน

“ไมตองไปคิดมาก โฟนมนั ดูไมย ากหรอก จะทําอะไรก็แสดงออกมาแบบ
น้ัน คนทไี่ มแสดงออกสินา กลัวกวา” มนั ตบหลังผมแปะๆ

ผมมันเขยี้ วเลยแหงนหนาไปหอมแกมมนั นดิ หนอย ปกตถิ าทาํ ตอหนา พ่ี
ไอแดดจะไดรับรังสีสังหารกลบั มา นา กลวั ชะมัด

ไอพ่ีฟองดูวก็พอกัน ตอนนีอ้ ยกู นั สองคนเลยทาํ ไดครับ ก็สีน้ํามันนา รกั นา
หอมน่ีนา อกี อยา งสีนํา้ ก็ชอบหอมผมเหมือนกัน

แตตองทําตอนทไ่ี มมีสองโหดน่ันอยูนะ

“แลวโรสละ นา กลัวไหม” ผมถามมัน มอื ยังโอบเอวกนั อยูเลย คนทีเ่ ดนิ มา
ลานจอดรถเรมิ่ มองๆ แตผมไมแครอะ

“โรสเหรอ เหมือนจะราย ..แตคิดวาไมรายเทา เราหรอก” สนี าํ้ พูดแลว
หอมแกมผมบาง แลวมันก็ย้ิม มนั มีความสามารถในการดูคนครบั

มนั บอกวาเหน็ พี่ไอแดดครั้งแรกก็รเู ลยวาเปนคนดี เลยรกั เขาทนั ที
เลย มนั ใจงายเนอะ หึหึ

“ครีมรายแลว นา รกั ปะละ ” ผมเลยทําเสยี งเล็กเสียงนอยออนมัน มันก็
หวั เราะ

“คาํ ถามนี้เก็บไวไปถามพ่ีฟองดวู เ ถอะ รับรองไดคาํ ตอบอยางใจแน” มัน
พูดแลว ดึงผมไปที่ลานจอดรถอกี ชนั้ พอกลบั ไปที่บริษัท

ตาลงุ เขามากอดผมแบบโอเวอรแลวยังเนียนหอมไปอีกหลายรอบ อาย
บางอะไรบา งเถอะ ฮ่ึย

“เวอ ร ทําอยางกับหายไปเปนอาทิตยงัน้ แหละ”

“ก็ครีมไปนานนี่ครับ พ่ีคิดถงึ จะแย” มนั พูดเสยี งหวานแลว มองผมตาวบิ
วบั รูสึกรอ นหนา ฉับพลันทนั ใด

“หึหึ หวานกันจริงๆ” สีน้ํามันยนื หวั เราะมองพวกผม แลว สกั พักพี่ไอแดดก็
มารับมนั กลับไปครับ

“วนั นค้ี รมี กลับบา นไดไหม” ผมเขาไปเกาะแขนมันขณะที่มันทาํ งาน เปน
การออ นไปในตัว ผมออนใครคนนน้ั ก็ตอ งตามใจตลอดแหละ

“หืม กลับบา นเฉยๆ หรือกลับไปนอนทีบ่ าน” มันเลิกทํางานแลว หันมา

“ก.็ .กลับไปนอนที่บา น.. ครีมคิดถึงแดด คิดถึงแม แลวก็พ่ๆี ดวย นะๆ”
ผมเอาแกมไปวางซบไหลมันแลว ชอนตามองแบบออ นๆ

“แลว พจ่ี ะนอนกับใครละ ไมสงสารพี่เหรอ” มันทาํ เสยี งออนกลับมา
บาง แลว เอามือมาเขย่ี ๆแกมผม

“นอนกับคกุ ก้ีแลวก็เยลล่ไี ง” ผมพูดเสียงหวาน หอมแกมมนั ไปทีดวย มัน
แยมย้ิมอยา งชอบใจทันที

“ไมเ หมือนนอนกับชูครมี นีน่ า ไมชวนพ่ีไปบานดว ยหรือ แลวมาหอมเน่ีย

คิดวาพี่จะใจออนเหรอ” มันพูดน่งิ ๆ

ก็เพราะคดิ วา จะใจออนไงไมงัน้ ไมทาํ หรอก แลว วนั นี้ผมก็ตองไปเคลยี ร
กบั พว่ี าฟดว ย ไมอยากใหมันไดยินท่ีผมจะไปคุยกับพีน่ ่ี

“ครีมอยากนอนกับพ่ีชาย ใหครีมวันนงึ นะครับ นะ” ผมเลยลงไปน่ังตักมนั
แลว จุบเบาๆท่ีปาก พ่ีมาการนู ชอบวิธนี ้มี าก

ขออะไรใหหมด ถา ผมไปจุบเขา พ่วี าฟเฟลกเ็ ปน เพราะงัน้ ตาลงุ ก็ตอง
ชอบครับ

“หหึ ึ ออนซะนากด” มันพูดแลวลอ็ คเอวผมไว ไอหื่น แคจุบเอง ทําไม
ตอ งทําหนาหนื่ แบบนน้ั ดวย

“ตกลงใหครีมไปใชไหมครับ พี่ฟองดวู ~” ผมเรียกเสียงหวานท่สี ุดต้ังแต
เคยเรียกชอื่ มันมา

“เฮอ ออนอยา งนี้แลวพ่จี ะไมยอมไดไงครับ แคค ืนเดียวนะ” มันพูดแลว
กมลงมาจุบผมเบาๆบา ง

ผมรูแลว ละ วา มันทําใหรูสึกดเี วลาโดนจบุ พี่ๆถึงใจออ นกันเวลาผม
ทํา อิอิ แลวผมก็จบั จุดออ นตาลงุ ไดแลว

“เออ เดีย๋ วนย้ี ังจุบไอม าการูนแบบนี้อยไู หม” มนั ถามขึ้นแลวจอ งตาผม

“เอ กท็ าํ นะ”

“เลกิ เลย โตแลว ไมตอ งทาํ แลว ” มันดุผมหนอ ยๆ ผมทาํ อะไรผิดเนี่ย

“ทําไมจะทาํ ไมได พ่ีรูนชอบใหจ ุบนนี่ า ลุงก็ชอบใชมา ถา ครมี ไมจ ุบพี่รนู
กไ็ มจุบลุงดว ยนะ” พอผมพูดจบ ตาลุงก็หัวเราะเลยครับ

เหน็ เขยี้ วเลก็ ๆนา แงะออกมา เวลายิ้มแลว มีเสนหเพราะไอเข้ียวนเ่ี ลยนะ

“พ่ีหวงนี่” มนั พูดแลว จอ งมาที่ปากผม เหมือนจะบอกวา หวงปาก

“บาแลว พ่ีรูนเปน พี่ชายนะ หวงทาํ ไม”

“ไมรูละ ไมจ ุบไดไหม พ่ีขอนะ” มนั ออนผมบา ง ทาํ ตาหวานใสเลย
ครับ แลว กเ็ อาหนา ผากมาชนหนา ผากผม ผมแพส ายตามันอะ !!

“ออ้ื กไ็ ด” พอผมตอบรบั มันก็ย้ิมทันที แลว กดจมูกมาทแ่ี กมผมซา ยขวา

“นารกั ที่สดุ ! งน้ั เดี๋ยวพ่ีไปสงท่ีบานนะ” มันปดคอมแลว อุมผมลงจาก
ตกั เวลาเลกิ งานพอดีครับ

ตอนออกไปเห็นโรสมองผมแบบหมันไส แตก ไ็ มไดพูดอะไร อจิ ฉาผมละ
สิ อยา งเจไ ปหาใหมเอาทอ่ี ื่นเถอะ สวยก็สวย

กอ นเอาผมมาสงบา น ตาลุงก็จูบดูดวญิ ญาณผมไปหลายเทีย่ วจนนกึ วาจะ
โดนจับกดบนรถซะแลว แตตาลุงก็แคย้ิมใหผม

แลวเขามาไหลแดดกับแม กอ นจะขับรถกลับออกไป ผมก็เขาไปกอดแม
กับแดดแบบออนๆ ไมไดเ จอกันเปนอาทติ ยๆ คิดถึงนะครับ

จะวาผมเปนคนตดิ พอติดแมก ไ็ ด จรงิ ๆติดพ่ีดว ย

“เปนไงครับชูครีม ดื้อกับพีเ่ ขาไหม” แมถามแลว ลูบหัวผมอยา ง

ออนโยน

“ไม ครมี เปน เด็กดีนะ” ผมสา ยหัวแลวหอมแกมแม แมก ็กอดผมแลวย้ิม
สวนแดดมองแบบหมันไส จนถึงตอนเยน็ แมโทรใหพ่ีวาฟกลับบา น

เห็นไมไดมานอนที่บา น 2-3 วันแลว ไมร ไู ปหมกที่ไหน ผมรู.. แตบอกแม
ไมไดครับ หึหึ

“วา ไงครับตาโต จุบ หนอย” พ่ีวาฟมาถึงก็เรียกรองขอจุบเลย แตผมขยับ
ไปหอมแกมแทน

“อะไรอา เด๋ยี วน้ีไมจุบแลว เหรอ กบั พ่ีกไ็ มจ ุบเหมือนกนั ” พี่รูนบน วันน้ี
เรากนิ ขา วเย็นแบบพรอมหนา พรอมตา

พรอ มพ่ีสะใภผ มดว ย แฟนพ่ีรูนครับ กําลงั จะแตงกันเรว็ ๆน้ี พ่ีมาการูนมีบน
วาผมแตงตัดหนาดวย พ่ีสะใภช อื่ พี่สาครับ

เปน คนนารัก ขเ้ี ลน และหยุดพ่ีชายเจาชขู องผมได ท่ีสําคัญเธอเปนสาว
วายตวั แม ต้ังแตเจอผมกช็ อบถามถึงเรอ่ื งผมกับพ่ีฟองดูว

บอกวาเปนเคะเมะในฝน ผมก็งง อะไรเคะๆเมะๆ ไมเขาใจ แตดทู าทาง
เธอมีความสุข เลยปลอยเธอถามไป

“พ่ีฟองดวู ไ มใหจ ุบ ไปคยุ กันเองแลวกนั ”

“โห นองเขยเราขห้ี วง” มนั บนพรอมกนั เลยครับ สว นพี่สาหวั เราะชอบใจ

พอถงึ ตอนกลางคืนผมก็ยอ งเขา หองพี่วาฟเฟล พเ่ี ขาตกใจนิดหนอยทผี่ ม
มาหาตอนกลางคืน นกึ วาผมฝนรา ย

ดึงผมไปกอดแลวลูบหลังใหญเ ลย

“ครีมไมไ ดฝ นราย มเี ร่ืองจะคุยดวย” ผมผละออกจากออมกอดพช่ี ายแลว
เดินไปนั่งบนเตียง

“เรอื่ งอะไรครับตาโต หนาเครียดจัง” มันพูดเสียงนุมแลว ย้ิมใหผม

“โฟนอะ .. ยังไมเ ลิกมารังควาญผมเลย บอกวาจะมาแยงพี่ฟองดวู ” พอผม
พูดจบคนทีท่ าํ หนา เครยี ดกลายเปน พว่ี าฟเฟลแทนครับ

“ยงั ไมเลกิ อีก หึ” น้ําเสยี งนากลวั พลิ ึก ไมเคยเห็นโหมดนค้ี รบั

“ไมตองหวงนะครับชูครีม พี่คนนีจ้ ะไปจดั การเอง ถา โฟนไปยงุ อีก
เมื่อไหร โทรหาพ่ีไดทนั ที”

“พี่ชอบมนั เหรอ” ผมถามแลวรอดูปฏกิ ิรยิ า พ่ีวาฟเฟลชะงักนิด
หนอย กอ นจะยิ้มช่ัวรา ยออกมา

“ชอบไหม... กไ็ มแนใ จ แตพอ่ี ยากกาํ ราบใหม ันอยูในกาํ มอื พ่ีใหได อยาก
มายุงกับเราน่ี” พวี่ าฟพูดแลว ลูบหวั ผมอยางรกั ใคร

“อยา มากไปละ ถา ไดมาเปนพี่สะใภครีมไมเอานะ ตองตีกนั ตายแนๆ” ผม
พูดออ นๆแลว เอาหัวไปซบอกพี่ชาย ตอนนน้ี อนกอดกันแลว ครับ

“ครับตาโตไมชอบ พ่ีกไ็ ม ตาโตสําคัญท่ีสุดอยูแลว ” พ่วี าฟเฟลพูดแลว
กอดกลอมผม จากนั้นผมก็หลับไปในออมกอดอบอุน ของพี่ชาย

แตไ มร ูทาํ ไม ไดยินเสียงถอนหายใจแวว ๆกอ นที่ผมจะหลับ

.. พ่ีคงไมไ ดหนักใจอยูใ ชไหม ??

-----------------------------------------------
19 :: โดนโกรธ

ผมแปลกใจท่ีพฟี่ องดวู ไ มมารับผมในตอนเชา แตก็คิดวาเขาคงไป
ทาํ งาน ผมเลยแวปไปหาท่ีบรษิ ทั

โดยที่พี่รูนขับรถไปสง พอไปถึงโรสก็มองผมแปลกๆ แตเธอไมพดู อะไร
เหมือนเดิม ผมก็เลยไมสนใจเปดเขา ไปในหองทาํ งาน

พี่เขาเงยหนาขึน้ มา แลว กมไปท่ีจอคอมพวิ เตอรเ หมือนเดิม ผมใจหาย
แวป เขาไมเคยทาํ ทาน่งิ ขนาดนี้มากอน

ย้ิมยังไมยิ้มเลย นม่ี นั เกิดอะไรขึ้นเนยี่

“พี่ฟองดูว” ผมลองเรยี กเขาดูกอนครับ เขาก็เงยหนา มามอง แลว รอใหผม
พูด แตผมไมรูจะพูดอะไรนี่นา

ผมเลนจองตากับเขาอยูพักนึง ตาดมุ ากเลย เหมือนผมไปดกั ตีหวั เขามา
อยางน้ันแหละ นเ่ี ขาโกรธผมเร่ืองอะไร?

พอเห็นผมไมพูดเขากก็ ลับไปทํางานตอ ไดย ินแตเสียงนว้ิ ทเี่ คาะลงบน
คยี บอรด บรรยากาศนา อึดอัด ไมกลาเดินไปไหนเลยดวยซํ้า

เหมือนเขา หองปกครองมาพบครูใหญเลย ฮือ ผมคอ ยๆถอยหลงั ไปน่ังลง
บนโซฟา วนั นีไ้ มกลาสั่งขนมดว ย

พ่ีเขาก็ไมเ หลือบมองผมสักนิด สนใจการทํางานเปนอยา งมาก ท้ังๆที่เวลา
ปกตเิ อาแตมองหนา ผมแทๆ

ตอนนี้คิดจนหัวจะแตกก็คิดไมออกวาไปทาํ อะไรไว พแ่ี กถึงไดมีทาทีเมิน
ผมซะขนาดน้ี เครียดครบั

วาแลวก็เดนิ เออ่ื ยๆ กะจะกลับไปเลนทบ่ี า น แตพ อมือจับโดนลูกบิด
เทา นั้น..

“จะไปไหน” เสียงโหดซะผมสะดุง ผมหันกลับไปย้ิมหวานใหก อน แตใ จ
นี้เตน รวั เปน จังหวะสามชาแลว

“ก็เออ ...” ถา บอกวา กลับบานตอ งโดนโกรธหนักกวาเกาแนเลย ทาํ ไง
ดีๆๆ ผมคิดไป พี่เขากจ็ อ งผมมาดว ยรังสีพิฆาต กดดันกันมาก

“กเ็ ห็นพ่ีฟองดูวต้ังใจทํางาน ไมอ ยากทําเสยี งกอ กแกกรบกวน เลยจะ..
ไปดูขนมสักหนอย”

ผมพูดเสยี งออย ไมเ คยรูสกึ กลวั มันมากอนเลย

“ไมไ ดร บกวน” แลวพ่จี ะทําเสียงโหดทําไมอะ ผมเมมปากแลว ยืนอยูท่ี
เดิมแบบไมรูจะทํายังไงตอไปดี

ยิง่ เห็นสายตาดุๆกับนาํ้ เสียงแบบนน้ั แลวทาํ เอาใจแปว อยากรองไหจ ริงๆ
แลว นะเนย่ี

“กลบั ไปนงั่ ไป อยากกนิ อะไรก็ส่ัง โทรศัพทอยูน่ี” เขาชี้ไปที่โทรศัพทบน
โตะ เออ .. มันใกลตวั พ่ีมากเกินไปอะ ไมกลา เขา ใกล เครียดครับ

ไมเคยตองอยใู นสภาวะกดดันมากอน แลว กอ็ ยากรูวา ผมไปทําอะไร
ไว แตใ ครจะกลาถาม ทําหนาเปน ยกั ษเลย

ผมเดินชา ๆไปที่โตะ เขาเลกิ มองผมแลว หยิบแฟมเอกสารบนโตะ มา
อาน ผมไมชอบเห็นเขาเมินแบบนี้เลย ปวดใจพิลึก

ตอนนไ้ี มมอี ารมณอยากกินอะไร เลยไดแตจ องโทรศัพท พอพี่เขาหันมา
มองผมก็สะดุง

“...พ่ีฟองดูว” รวบรวมกาํ ลังใจเรยี กเขาอกี เขาก็ถอื แฟม คางแลว มองผม

“โกรธครีมเหรอ.. โกรธครีมเรื่องอะไรครบั ” ผมพูดไปก็เสยี งส่ันไป นา้ํ ตา
จะรวงแลว แตใ หมันรวงไมไดครับ เดี๋ยวจะดูเหมือนผมบีบนํา้ ตา

นัน่ อาจจะทําใหเ ขาหงดุ หงิดมากกวา เดิม ผมเลยกรอกตาข้ึนดานบน รอ
ฟงเขาตอบ

“แลว เม่ือวานครมี ไปทาํ อะไรมาละครับ” เขาพูดเสยี งเรยี บแบบที่ไมเคยพูด
กบั ผมมากอน ผมตวัดสายตากลับมามองทีเ่ ขาทันที เมื่อวาน?..

ผมคิดอยูแปปนงึ แลวก็นกึ ถึงหนา โฟนขึ้นมาได หรอื มันจะเอามาบอก
จรงิ ๆ !!

แลว มันบอกวา อะไรละ ผมยังไมไ ดท ําอะไรที่มนั เกินไปเลยนะ

“คือ.. ครมี .. ” ผมพูดไมออก ไมกลา พูดอะไรท้ังนนั้ พูดไปกเ็ หมือนแกตวั

“พูดมาสิครับ” เขาเรง ดว ยนํา้ เสียงท่ที ําใหผมรูสึกเหมือนตัวเองผิดซะ

เหลือเกนิ

แววตาของเขาเหมอื นเจ็บปวดกับการมองหนาผม น่ีมันอะไรกัน

“แลว พ่ีฟองดวู ร ูอะไรมาละ ครับ” ผมพูดพยายามไมใ หเ สยี งมันสั่นมาก
เกินไป เขาขมวดค้ิวทนั ทีเหมือนไดคาํ ตอบท่ไี มถกู ใจ

“เม่ือคืน...” เขาเริ่มพูดข้ึนเนิบๆ มือเปดล้ินชักหยิบเอาของบางอยางข้นึ มา
ถอื ไว ผมตกใจเม่ือเห็น นั่นมันมือถอื ผมครับ

ไมร ไู ปลืมไวกับพี่เขา หรอื ลืมที่บา น เขามองโทรศัพทก อนจะมองหนาผม

“มคี นโทรมาหา...” เขาพูดชาๆแลวหยุด หลับตาลงเหมอื นระงับอารมณ
กอนจะสงมือถือมาให ผมรีบกดดูเบอรโ ทรเขา

แตก็เปน เบอรแปลกที่ผมไมรูจัก ผมไมร ูวาใครโทรมา โทรมาทาํ ไม แตท่รี ๆู
พี่ฟองดูวก าํ ลังเสียความรูสึก ... เพราะผม

“มันชือ่ โฟร รูจ ักไหม”

หวั ใจผมแทบหยุดเตนเมอ่ื ไดยินชื่อนน้ั มันรูเบอรผ มไดยังไง ภายในวนั
เดียวเนี่ยนะ

ผมเกอื บทาํ มือถอื หลน แตแลวกร็ ีบเรยี กสตกิ ลับมา

“.. เขาเขา มาทักครีม แคทัก ไมไ ดคุยกนั มาก” ผมพูดเบาๆ

“ไมไดคยุ มาก แตใหเบอร? แลวอยากรูไหมมนั พูดอะไรกับพ่ี” เขาลกุ ขึน้
แลว เดินมาทางผม หัวใจผมเตนรัวเลยครับ

“มันบอกวา ปากครีมหวานมาก ถา เปนไปไดอยากจะชิมทัง้ ตวั ....” เขา
พูดแลว กัดฟน เหมอื นจะเขา มาจับผม แตกไ็ ม บดั ซบเอย !!

มนั จะมารไู ดไงวา ปากผมหวาน ผมไมไดจูบกับมนั สักหนอย

“ไม! ครีมไมไ ดจ ูบมัน พี่ฟองดวู  ครีมเปลา” ผมเออ้ื มมอื ไปจะแตะตัวเขา
แตก ็ไมกลา ตอนน้ีผมโกรธ มนั กลาดียังไงมาใสความผมแบบนี้

ผมเสียใจที่พี่เขาเชื่อมัน ผมรอ งไห เพราะเขาทาํ หนา เหมอื นจะรอ งไห
เชนกัน

“ครีมไมไดใหเ บอรมนั ดว ย! ฮกึ พี่ฟองดูว ไมเ ชื่อครมี บา งเลยเหรอ” ผม
สบตาเขา แตเ ขาหันหนาอีก อีกแลว หนีผมอีกแลว

ผมไดแตยนื น่ิงๆ ปลอยใหนา้ํ ตาไหลอาบแกมแบบไมมีกระจติ กระใจจะ
เช็ด

“โถเ วย!” เขาสบถแลว เอามอื ทุบโตะ ผมสะดงุ แลว มองเขา

สายตาเขาดูเหมอื นโกรธมาก ผมเลยถอยหลงั ออกไปหนอ ยนึง ยกมือขึ้น
ปาดน้ําตา

“มาน่ี” แตเขาเอ้ือมมือมาดึงผมเขา ไปใกลๆแลวกอดไวหลวมๆ ผมเลยยก
มือข้ึนแลวเขา ไปกอดเขาแนนทันที

“ฮึก ไมโ กรธครีมนะ ฮึก พี่ฟองดวู ” ผมเงยหนามองเขา เขาถอนหายใจ
แลวเอามอื มาปาดนํ้าตาออกใหผม

“ไมไ ดทาํ ใชไหม ไมไดโดนมันทําอะไรใชไ หม” เขาสบตากับผมกอนจะ
ถามอยา งจริงจัง ผมพยักหนารัวทันที

…………………………………………….

( :: ฟองดูว :: )

ไมใ ชว าผมไมเ ชือ่ ใจนอ งนะ ผมรูวาชูครีมคงไมจ ูๆไปจูบกบั คนอ่ืนหรอก

แตผ มคิดวามันคงบังคับนอง ชูครีมก็ไมไดจะมเี รี่ยวแรงไปสกู ับใครได พอ
นองปฏิเสธออกมาชัดๆ ผมเลยเร่ิมรสู ึกไดว า ถูกปนหวั

ไอบา นน่ั มันพยายามทําใหผมโกรธ .. แตแ คน องมายืนทําตาแดงๆตอหนา
ผมกโ็ กรธไมลงแลว

แตนเ่ี ลนนาํ้ ตาไหลพรากเลย ผมทนใจแขง็ ไมไ หวเลยควานอ งเขา มากอด
จนได

“ไมร องแลว ครับ พี่เช่ือใจเรานะ” ผมพูดแลว หอมแกมนม่ิ นน้ั เบาๆ ทีผ่ ม
พูดไปไมใชท้งั หมดของเรื่องท่ีผมไดยนิ มานะ

ไอเ วรน่ันมนั พูดแรงกวาน้นั อีกเยอะ แตผ มเจ็บใจเกินกวาจะพูดออกมา

นองกระชับแขนแลวซุกหนา ลงบนอกผม เหมอื นกลัวผมจะปลอยเขาอยา ง
นั้นแหละ เอาเถอะ อยางนอ ยผมก็รูวา เขาแครผมมากพอตัว

ถงึ ขนาดมายนื รองไห เพราะผมทําทาเมินใสไปแคแปปเดยี ว คิดแลวก็ย้ิม
ไดข้ึนมาหนอย

“แตค ราวหลังหา มรับสายมนั นะ หามไปเจอมนั ดว ย” ผมจับหนานอ ง
ออกมาคุยกันกอน นอ งก็พยักหนาแลวมองผมสายตาเศราเชียว

“จุบหนอ ย” นอ งมนั พูดเสียงเลก็ ๆแลวเอามอื มาจับแกมผม ผมกง็ งๆ แตก ็
กม หนา ลงไปหา นองก็เขยงมาจุบปากผมเบาๆ

“คนื ดีกันแลว นะ ดีกัน” นองพูด ทําเอาผมอมย้ิมแกมแตก จะนา รักไปไหน!

“ทีหลังมอี ะไรบอกพี่ดวยนะ เขามาจีบเราใชไ หม” ผมจับนองมานั่งตัก
แลว จะไดคุยกันงา ยๆหนอ ย

“ก็เออ.....”

“ตอบเรว็ ไมงั้นพไ่ี ปถามสีนาํ้ นะ” ผมขเู มื่อเห็นนอ งลังเล ตอนน้เี ร่ิมทํา
หนา ลาํ บากใจแลว

“ไมท ํางานแลวเหรอ” เฉไฉนอกเร่ืองซะงั้น ชักแปลกๆ หรอื นองมันไปจีบ
เขา ถึงไดไ มย อมตอบดีๆสักที

“ไมอ ยากตอบก็ไมเ ปนไรครับ” ผมพูดน่งิ ๆแลว ทําทา จะอุมนอ งลงจากตัก

แตนอ งขยับมากอดผมแนน เอาขามาเกี่ยวเอวดว ย เกาะแนนเลย

“ไมเอา ตอบแลว แตอยาโกรธครีมนะ” นอ งขยบั เอาจมูกมาชนจมูกผม
แลว ถๆู นิดหนอ ย เขาใจหาวิธอี อ น

ผมใจออ นจะแยแลว เนย่ี ผมเลยนงิ่ มองหนารอนองตอบ ชคู รีมก็กลืน
นา้ํ ลายนิดนึงแลวย้ิมฝด ๆ

“คอื .. ยงั ไงดอี ะ ครมี ก็ไปมองเขากอ น.. แบบ.. อยาเพ่ิงทาํ หนา โหดสิ”
นองพดู เสียงออ ยแลวเอามือมาบีบแกมผม

ผมทาํ หนาโหดตอนไหน ไมรูตวั เลยนะเนยี่ ผมจับมือเขาออกจาก
แกม กอ นจะมองเปนเชิงใหพ ูดตอ

“อา สนี ้าํ กเ็ รียกไอทคี่ รีมทําวา .. ออ ย แตครีมไมไดอ อยนะ” นอ งมันรีบ
สายหวั แลวมองหนาผม แอบโกรธแตก ็ขําทา ทางเขาตอนนี้อะ

เหมือนเดก็ ถกู จับไดว าทําความผิด หนา หงอยๆ ซง่ึ มันนารักมากครับ

“แตพ ่ีเชอ่ื สีนาํ้ มากกวา ออยเหรอหือออ” ผมย่ืนมอื ไปจับแกมแลวดึง
ออก

“ก.็ . ก็ครีมอยากกินฟรีน่ีนา ใชว ธิ ีน้ีแลวไดกินฟรีทกุ ทีเลย”

ผมชะงักมอื คางแลวจับหนา นองเอาไว ทกุ ท?ี หมายความวา หลายที? น่ี
ไปออ ยเขาไวก่รี ายแลว เน่ยี ไอตัวแสบ!!

“รา ยนกั นะ อยากกินฟรกี ็บอกสิ พีเ่ ลย้ี งไดอยูแลว ไมตอ งไปสรรหาใคร
มาเลยี้ งเลยนะ” ผมเรม่ิ พูดเสยี งเขม ชูครีมหงอยหนกั เลยทนี ี้

“กพ็ ่ีทาํ งาน..” นองมนั พูดหงงุ หงิง แลวเอานิว้ ตวั เองมาเลน กมหนา ใหญ

“เงยหนา เรว็ พี่เปน ใครครบั ”ผมพูดแลวหยิบปายบนโตะมาจอหนา นอง

“ประธาน..”

“ครับ พี่เปนประธานบรษิ ทั จะออกไปจากทน่ี ี่ตอนไหนก็ได เราอยากไป

ไหน พี่ก็พาไปไดท้งั นั้นแหละ ไมม ีคราวหนา แลวนะ ทาํ แบบน้อี ะ ”

ผมพูดแลวจับนองมากอดไว เอาคางไปวางบนบาเลก็ อีกที ถึงผมจะ
สบายใจขึ้น แตกไ็ มไ ดสบายใจไปหมดทุกเร่ือง

ไอเวรโฟรนั่นมันจองจะงาบนองอยูแนๆ ผมตองรใู หไดวามันเปน
ใคร กาํ ลงั คิดเพลินๆอยโู ทรศัพทนองกด็ ัง

ผมเหลือบตามองหนาจออยางไว แตเห็นวาเปนไอวาฟเฟล ผมเลยปลอย
นอ งลงจากตกั ใหไปคยุ โทรศพั ทดีๆ

“หมื เปลา น.่ี ..” นองพูดกับโทรศัพทแลว หนั มามองผมหนอ ยนงึ ผมเร่ิม
รูสึกวา นองกําลังมีเรื่องอะไรบางอยาง เพราะสีหนานองดเู ครียดๆ

“อา.. พ่ีฟองดวู  เดี๋ยวครีมไปหาพ่วี าฟเฟลกอ นไดไหม” ชูครีมเดินเขา มา
ถามผมแตยังไมวางสาย พ่ีนอ งคงมีอะไรจะคุยกนั

ผมเลยพยักหนา แตพอจะเอยปากบอกใหคนไปสง นองก็ว่ิงออกไปซะ
แลว ผมเลยกลับสนใจงานตอ

…………………………………………….

( :: ชคู รีม :: )

ทาํ ไมผมถงึ ว่ิงออกมาหนะเหรอ กเ็ พราะประโยคแรกท่ีพ่ีชายทร่ี ักถามผม

( โฟนไดโ ทรไปหาไหม ) เขาทกั ผมดวยประโยคนี้ ทาํ เอาผมงงแลวชัก
รูสึกไมช อบมาพากล เลยออกมาคยุ ขางนอก

“ทําไมพ่ีถงึ คิดวา โฟนจะโทรมาหาครีม” ผมพูดไปดวยขาก็เดินไป
ดวย จรงิ ๆตอนนผ้ี มคิดจะไปทีบ่ านของโฟนมนั โดยดวน

ยงั จาํ ที่อยทู ี่เคยมาคราวน้นั ได

(... กเ็ มอื่ วานโฟนมาหาพี่ มาขอเบอรเราหนะ) เสยี งพ่ีวาฟเฟลเริ่มเปน
กังวล

“มาหา? แลวพก่ี ใ็ หเหรอ”

(เปลาพี่ไมไ ดให โฟนมนั กเ็ ขามาเนยี นๆคุยๆ พอเขากลับบา นไปพี่ถงึ ไดรู
วา โทรศัพทพไี่ มอยูแลว โฟนเอาไปแนๆ พี่เลยคิดวา จะโทรหาเราซะ
อีก)

“หึ ไมเปนไร เดย๋ี วครีมไปคยุ เอง ถา อยากจะคุยดวยนักนะ” ผมไดแท็กซ่ี
แลวครับ บอกที่อยูแลว ก็ใหเขาซ่ิงไปเลย

(เฮย คุยอยางเดยี วนะ อยา ไปตอยเขาอีกละ นน่ั พี่นะรไู หม)

“ทําไม ตอยไมไ ดเหรอ”ผมพดู กวน เปนคร้งั แรกที่ผมกวนพ่ีชายตัวเอง

(อา ตาโต อยา งเม่ือวานกม็ ากไปนะ เห็นรอยชัดเลย)

“ตกลงเปนหว งโฟนมากกวา นอง?” ผมทาํ เสียงเศรา แลว ทนี ี้

(เปลาครับ ไมเอานาคนเกง ไมง อนพ่ีใชไหม พไ่ี มอยากใหเ ราใช
กําลัง มันไมนา รักเลย) เขาพูดเสียงออนลงเยอะ คงตั้งใจงอผม

“ไมใชก ็ไมใช โฟนไมเ ห็นจะตอบโตอะไรผมเลย อยางน้กี เ็ หมือนผม

รงั แกเขาฝายเดยี วสิ ไมยุตธิ รรมอะ ”

(โฟนไมทํารายเราหรอก เพราะง้ันกอ็ ยา ไปทําเขา เรอ่ื งแกแคนพจี่ ะทําให
เอง จาํ ไดไ หมครับ พเี่ คยบอกแลวน่ี)

“อ้ือ ครีมไปคยุ เฉยๆกไ็ ด แคน้ีนะ ครมี ถึงแลว ” ผมจา ยเงินใหแ ท็กซี่แลว
ลงไปยืนอยูหนาบานหลังโตท่ีเคยมาเหยียบเม่อื ไมนานมานี้

(ครับ รกั นะ ดแู ลตวั เองดวย) มันพูดเสียงหวานเชียว

“รักเหมือนกัน บายๆครับ” ผมก็ตอบไปตามความเคยชิน แลว วาง
โทรศพั ท

เอือ้ มมอื ไปกดกร่งิ สักพักกม็ ีแมบา นทาทางใจดมี าเปดประตู ผมก็ย้ิม
หวานทันที

“สวัสดีครบั ผมมาหาพ่ีโฟน” พูดแลวกส็ บตาแสดงความจริงใจอีกหนอ ย

“รนุ นองคุณโฟนเหรอคะ เชิญคะๆ เดี๋ยวไปตามมาใหนะคะ” เธอพาผม
เขา ไปรอในหองรับแขก

จะเที่ยงแลวยังไมตน่ื อีกรึไงเน่ีย ผมมองสาํ รวจบา นเลก็ นอ ย เธอกว็ ิ่ง
กลับมาหาผมทําหนา ตายุงๆ

“คณุ โฟนบอกวาไมไดนดั ใครไว ไมอยากพบใครคะ เขาไมไ ดออกมาจาก
หองต้งั แตเ มือ่ เยน็ วาน ขา วปลากย็ ังไมไ ดก ิน” เธอขมวดควิ้

ดทู า ทางเปนหวงเปน ใยอยไู มนอย คนรอบขางตวั มันก็ดูอบอนุ ดีออก ผม
ยงั ไมเห็นตรงไหนทที่ ําใหมนั ตองทําตวั ไมดี หรือวาไมดีดวยตัวเอง ?

“ใหผ มไปหาเขาเองไดไ หมครับ บางทเี ขาอาจจะเปดประตู” ผมทําเสยี ง
นุม เหมือนเปนหว งเปนใยเต็มท่ี เธอก็ยมิ้ ให

“ดเี ลยคะ ฉันเปนหว งอยเู หมือนกัน” แลวเธอก็พาผมไปหยุดอยูหนา ประตู

“ฉันไปดกี วา เผ่อื เขาอยากคยุ เปนการสว นตวั คุยเสรจ็ แลวก็อยาลมื ให
คุณโฟนออกมาทานขา วนะคะ” เธอคอมตัวเดนิ ออกไป

มารยาทดีสุดๆครับ ผมกเ็ คาะประตูสองสามที กเ็ งียบ.. ผมเลยเคาะรัว
แบบไรมารยาทไปเลย

“หนวกหู บอกวา ไมอ อกไปไง” เสียงแหบๆดังออกมาจากในหอ ง แตก็
เบาจนผมตอ งเงยี่ หูฟง หรือมันไมสบาย วนั นัน้ หนา ซีดดวยน่ี

จะนอนตายในหอ งไมไ ดนะ คุณแมบานเปนหว งรไู หม ผมทุบประตูใหญ
เลยครับ

“โฟน เปดนะ นีช่ ูครีม ออกมาคยุ กนั เดี๋ยวน้เี ลย” ผมทุบตอไปไดแคสอง
สามที ประตูหองก็เปดออก มีมือมาฉุดแขนผมเขาไป แลว ปดประตู

มีเสียงล็อคเบาๆ ทุกอยา งเกดิ ขนึ้ เรว็ มาก ผมมองคนตรงหนา ตาคาง

“โฟร!!” ผมช้ีหนามันอยางตกใจ มาอยูทีน่ ไ่ี ดยังไง ผมชะเงอมองไปท่ี
เตียงนอน เห็นโฟนนอนอยูบนนน้ั แตสภาพดไู มไ ดเลยครับ

มองแวปเดียวผมกร็ ูวา เกดิ อะไรขึน้ ไอแวนน้ีมันซอ มโฟน อยา งหนักเลย
ดว ย !!

“โอะ โอ มาหาถงึ ที่เลย” มันขยับเขามาประชิดตวั ผม ผมผลกั มันออกแลว
วงิ่ ไปหาโฟนท่ีอยูบนเตียง ดใู กลๆ ย่ิงแยหนกั

หนาชํา้ ไปหมดเลย มือก็ถกู มัดอยู มันมองหนา ผมแลว ขมวดค้ิว

“ออกไป รบี ๆออกไป” มันพูดเสยี งคอย เหมือนไมคอ ยมีเสียงเหลือใหพูด
แลว ผมยงั ไมทันจะทําอะไร ไอโฟรก็เขา มาล็อคตัวผม

“เปน เด็กดีนะ ถา ไมอยากมีสภาพแบบน้ี” ไอเ วรโฟรกระซิบขา งหผู มแลว
เรมิ่ เอาหนา มาซุกไซรตรงคอ มันจะเอาเลยเรอะ

“ถอยไปไอเ ลว!! แกทาํ อยา งน้ีไดไง แลวแกเปนใครเน่ีย” ผมทั้งเตะท้ัง
ผลักมนั ออก แตมันหมนุ ตวั ผมใหห ันไปหาแลว ยม้ิ

“พูดไมเพราะเลย อยา งน้ีตองโดนลงโทษใชไ หม” มันกมลงมาจะจบู
ผม แตฝนไปเถอะ ผมอา ปากแลวกัดจมูกมันเต็มแรง

“โอย!! ไอเ ดก็ เวรนี่” มันสบถแลวปลอยมอื ผมไปจับจมูกตวั เอง ผมไม
เสียเวลาแลว ครับ

เตะเขา ไปยังของรักของมันแบบสุดแรง มนั ลมลงไปนอนที่พ้ืน แตย ัง
วางใจไมไ ด

ผมควา หนังสือท่ีหวั เตียงมาฟาดเขา ทา ยทอยมันไปแบบเนนๆ

“โฟน ไป!!” ผมขยับไปแกะผา ที่มัดมอื โฟนออก หางตาก็เหลมองมันไป
ดวยมันยงั ไมลุกข้นึ มา ลกุ ไดก เ็ กงแลวครับ

“ไม ไปคนเดียว เดิน...ไม. .ไหว” มนั เคน เสียงพูด แตเรอ่ื งอะไรผมจะ

ปลอยมันไว ใจผมบอกวา อยาทง้ิ มัน

ผมเอาแขนมันมาพาดบาแลวพยงุ ออกมา กอ นออกก็ปาหนังสือไปกระแทก
หัวไอโ ฟรน่นั อกี รอบ เพราะมันลกุ ข้ึนครับ

พอโดนหนังสือตแี สกหนา ก็ลมลงไปบนเตียง ผมใชจ ังหวะนั้นว่งิ ใหเร็ว
ท่ีสุดโดยลากโฟนไปดวย

เปด ประตูแลว ตะโกนอยา งดัง เอาแบบบา นแทบราว

“ชวยดว ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! คุณโฟนแยแลว!!!!” เสียงผม
ดังทีส่ ุดในชวี ิตอะ ไดย ินเสียงคนวง่ิ ตึกๆข้นึ มาแลว

“รา ยนกั นะ อยาใหมีคราวหนา ฉันไมปลอยไวแ น” มันพูดเบาแตผมได
ยนิ สายตาเคียดแคน กบั รอยแดงท่ีแทบจะเปน รูปสี่เหลีย่ มบนใบหนา

พูดจบมันก็เปดหนาตางแลว กระโดดออกไป สกั แปปแมบานคนเดิมถึงได
ขน้ึ มา

“วาย ตาเถร คุณโฟน ๆๆ คุณโฟนคะ” เธอเขามาชว ยพยุงไอโฟนทันที

ตอนนมี้ ันสลบไปแลว ทิ้งผมไวกับความคา งคาใจและไมไวว างใจ

สงสัยจะไมใ ชเรอื่ งเลนๆแลว นะเนี่ย

--------------------------------------------------
20 :: อดตี ที่ไมนาจดจํา

( :: วาฟเฟล :: )

“พี่วาฟ มาที่บา นโฟนดวยเลย โฟนแยแลว ” เสียงรอ นรนของนองชายสุด
ที่รักดงั มาตามสายโทรศัพท

ผมรีบท้งิ รานแลวออกรถตรงมายงั บา นโฟนทันที ภาวนาวา ไมใหเกิดเรอื่ ง
รา ยแรง เสียงส่ันๆของชูครีมทําเอาผมใจคอไมดี

ประตบู านเปดรถอยู ผมเลยเล้ียวเขาไปจอดรถ แลวรีบวิ่งขึ้นไป ยังไมเ คย
มาท่ีหองนอนโฟนมนั ผมเลยเดินๆมองๆอยูแปปนงึ

แตแลวก็ไดย ินเสียงคนคุยกนั ข้ึนมากอน

“เด๋ยี วพ่ีวาฟจะมาพาไปโรงพยาบาลนะ เจ็บมากไหม” น้าํ เสียงเปนหวง
ของชูครมี ทาํ เอาผมยิ่งลน

“..เด๋ียว ไมเอาวาฟเฟลไดไหม ไมบอกเขาไดไ หม แคก” เสียงพูดของ
โฟนที่ฟงดูทรมานทาํ เอาผมชะงักเทา ไปชว่ั ครู หมายความวา ไง..

ไมบอกผมไดไหม? เขาไมอ ยากบอกผม? ในเวลาแบบนกี้ ็ยังจะกีดกันผม
ออกไปจากชีวิตอีกหรอื ไง

“ทาํ ไมตอ งไมบอก” เสียงผมนําเขา ไปกอน แลว ผมถงึ เปดประตเู ขาไปใน
หอง ชูครมี หันมามองผม แตต าผมหยุดน่ิงอยูทใี่ บหนาของโฟน

ขาผมกา วเขาไปใกลอยา งรวดเรว็ แตโฟนก็เร็วพอกัน เขารีบหนั หลังแลว
ดึงผา หม ขนึ้ มาคลุมหนาไว ผมตาไมฝ าดแนๆ โฟนโดนซอม !!!

และไมใ ชฝมอื ของชูครีม นอ งผมไมไดมีแรงมากขนาดจะทาํ ใหเ กิดแผล

ไดแบบนั้น

จะวาไปตอนทเี่ ขามาหาผมเมื่อวาน รอยชกก็ดใู หญๆ นกึ วา ชคู รีมตอยหนัก
ไปหนอย คิดอีกทีอาจไมใช. ...

“...โฟน” ผมเปลี่ยนนํา้ เสยี งลงทันที ถงึ ตอนแรกจะรูสกึ หงุดหงิดท่ีเขาพูด
วาไมอยากใหบอกผม

แตตอนนคี้ วามรูสกึ หลายอยางตกี ันมัว่ อยใู นอก พอมองลงไปเห็นรอยอะไร
บางอยางบนผา ปทู น่ี อนผมก็ตองกําหมัดแนน ..

ใหตาย มนั ไมใ ชอยา งทผ่ี มคิดใชไหม โฟนคงไมไดโดน....

“พ่ีพาโฟนไปโรงพยาบาลกอ นเถอะ เดี๋ยวจะแยเ อา” ชูครีมเขา มาสะกิดผม
ใหหลุดออกจากภวังค ผมหันไปพยกั หนาใหนอง

“โฟน ลุกไหวไหม” ผมขยับเขา ไปใกลแลวดึงผาหมออกชาๆ เจา ตวั ดู
เหมือนยงั อยากจะรั้งผา เอาไว แตแคแ ปปเดียวก็ยอมปลอยออก

พอผมเห็นชัดๆแลว หวั ใจแทบหยุดเตน บดั ซบเอย! ใครมนั ทําไดขนาด
น้วี ะ รอยเลอื ดเดนชัดที่มุมปาก หวั คิว้ แตก

แกมเปนรอยชํา้ จากการกระแทก ยังไมนบั รวมรอยเขยี วชาํ้ ตามผวิ
ขาวๆ สลับกับรอยแดงจากการขบเมมตามลาํ คอ

ไมตอ งเดาแลววา เขาเจออะไรบาง ผมแทบไมกลาแตะตัวเขาดว ยซ้าํ ไม
วาจะแตะตรงไหน ก็เหมือนจะทําใหเขาเจ็บไดห มด

ท้ังเนอ้ื ทั้งตัวมเี สื้อเชิ้ตตัวเดียวสวมอยเู ทาน้ัน

“ชูครีม.. ไปเอาผาขนหนูเล็กๆ ชุบน้ํามาใหพ่ีหนอยไดไหมครับ” ผมหันไป
บอกนอ ง คงตองจัดการกอ นจะเอาตวั เขาไปโรงพยาบาล

ชูครีมก็พยกั หนาแลว เดินออกไป ผมขยับไปจับมอื เลก็ เอาไว โฟนมือสนั่
นิดๆ แตยงั ไมมองหนา ผม

“ขอบคุณ.. เรียกพี่ฟองดูวมารับกลับบานนะ หา มกลับเอง! เดยี๋ วพ่ีจะตาม
ไปเคลียรที่หลัง ”ผมสั่ง ชูครีมก็รงู านพยักหนารับ

ตาเหลือบมองโฟนหนอ ยๆกอนออกไป ผมหันกลับมามองโฟน มือผม
แทบจะสั่นไปดวย ส่ันดวยความรูสึกหลายๆอยาง

ผมโกรธ.. ใครก็ตามท่ีมันทาํ แบบน้ีกับโฟน

ผมเสียใจ.. ทีโ่ ฟนตอ งมาเจออะไรแบบนี้

ผมสับสน.. ไมรูจ ะแสดงทาทียังไงใหเขาสบายใจขึ้น

“ใครทํา” ผมพูดสั้นๆ ตาคูสวยน้ันหันมาสบกับผม แววตาส่ันระริก แตไ ม
มีคําตอบใดหลุดออกมา

“ไดโปรด บอกเถอะ” ผมพูดเสยี งส่ัน เออ้ื มมอื เอาผาที่ไดเ ปน เช็ดที่ตนขา
เรียว บริเวณทเี่ ลอะไปดว ยคราบเหนียวๆ และเลือด

ยง่ิ เห็นผมย่ิงควบคุมตวั เองไมได มันตองเลวขนาดไหนกัน ถงึ ทํากับคน
คนนึงไดโหดรา ยแบบนี้

“ฮกึ ” โฟนสะอื้นเบาๆ นํ้าตาไหลพราก แตก ไ็ มไดพูดอะไรออกมา มัน

พูดยากขนาดน้ันเลยเหรอ

ผมขยับเขา ไปแลวแยกขาเขาออก ไอสัตวนรกเอย!! มึงตองรุนแรงขนาด
ไหนถึงไดเ ลือดออกแบบน!้ี ! ผมแทบจะทนดไู มได

แตมอื กเ็ อ้ือมไปเช็ดใหเ บาๆ โฟนขยับหนเี หมือนจะเจ็บ แตแลวกย็ กมอื ข้นึ
ปดหนาตัวเองแลวรองไห

“โฟน.. บอกเถอะ ถา มนั กลับมาอกี จะทาํ ยงั ไง” ผมเออื้ มไปอมุ มันมานั่งตัก
แลว กอดไว เสียงผมก็สั่นไมแ พกนั

ถงึ ผมจะไมรเู ร่ืองอะไรเลย แตก็พอรูว า เรอื่ งมันเกิดขึ้นท่ีน่ี และถา มันเขา
มาไดถงึ ขนาดน้ี มันอาจจะกลบั มา.. เม่ือไหรกไ็ ด

“พ่ี..ชาย” มันพูดเสียงแผวแลว สะอื้นฮัก รองไหจ นไมสามารถพูดตอ
ได ผมกอดมันไวแ นนดว ยความรูสึกทัง้ หมด

ถา เปนไปไดผ มอยากเจ็บแทนมันดวยซํ้า ความรูสึกนึกคิด ทเ่ี คยรายกับ
มันมากอนหนา นหี้ ายไปหมดในชั่วพริบตา

“คนทํา.. พีช่ ายของกเู อง ฮึก” มันพยายามจนพูดไดจบแลวซบหนา ลงบน
ไหลผม ตัวสนั่ สะทานและรูสึกไดถึงความชนื้ ที่หัวไหล

ผมกัดฟนแนน.. พ่ีชาย? มันเปน ลูกคนเดียวไมใชเหรอ แลวพ่ีชายบา
อะไรมันซอ มแลว ขม ขืนนอ งตัวเองวะ!! ผมโกรธและสับสน

แตไมอ าจพูดอะไรออกไปไดมากกวานนั้ โฟนกาํ ลังใจเสียและ
เจ็บปวด ผมไมอยากถามเขา เลยไดแตก อดแลว จูบเบาๆท่ีขมบั

“ไมรองแลว ไมตอ งรอ ง กูอยูนไ่ี ง ใหกชู ว ยมึงนะ”ผมไลจูบซับลงมาที่
ขา งแกมแลว สบตากบั มัน

“ออื ฮึก” มันตอบรับเบาๆแลว สะอ้ืนอยา งนา สงสาร ผมเลยเช็ดตัวใหเขา
ลวกๆ หาเส้ือผาใหใส แลวพาไปโรงพยาบาล

ตลอดทางนา้ํ ตาของเขาก็ยงั ไมไ หมดไปสกั ที แววตาเหมอลอยออกไป
นอกหนา ตา ง ผมพาเขาเขา ไปหาหมอแบบฉกุ เฉนิ

แตมือโฟนจิกเสื้อผมไว ไมยอมใหผ มออกไปไหน ผมเลยตองยนื อยูขางๆ
ตลอดเวลาที่หมอตรวจมัน

ผมไมอยากมองแผลมันไปมากกวา นี้อีกแลว รูสึกเจ็บรา วไปหมด

“แจงความไหมครบั ” หมอพูดเม่ือตรวจเสรจ็ โฟนหนา ตาต่นื แลวขยับเขา
มาชิดผม ผมเลยตองกอดปลอบเขาเบาๆ

“เออ พ่ีชายใชไ หม” หมอถามผม ผมก็เลยพยักหนา สงๆไปกอ น หมอ
เลยทาํ หนาเหน็ ใจผมแลว เริ่มเขาสูประเด็นที่จรงิ จัง

“เขาโดนขม ขนื และทาํ รา ยรางกาย มีอาการรูทวารฉกี ขาด อาจเพราะ
ด้ินรนขดั ขนื แผลตามรางกายไมเปนปญหา อาจไมหายเรว็

แตสามารถเยยี วยาได เหลือแตท างจิตใจนาเปนหวง” หมอพูดแลว มองไป
ที่โฟนหนอ ยๆ โฟนก็ซุกหนาลงบนอกผม

ผมแทบจะฆาคนไดแลวตอนน้ี โกรธ โกรธจนไมรจู ะทํายงั ไง

“ใจเยน็ ๆนะครับ ญาติคนไขเปนกาํ ลงั ใจสําคัญ เพราะฉะนั้นพยายาม

ควบคุมอารมณ เขาตอ งการทีพ่ ่ึงพิง.. เออ และหมอแนะนําใหแจง ความ”

“ครับ” ผมตอบรับไปแคนน้ั แตต อนน้ียงั ไมร วู าใครทํา คิดวา จะตอง
กลับไปถามชูครีมกอน

“แจง ความแลวมาเอาหลักฐานยนื ยันกับผมไดทกุ เวลานะครับ ผมประจาํ
อยูทีน่ ี่ สวนคนไขส ามารถกลับบา นได

แผลเบอื้ งตนรักษาใหแ ลว อยา ลืมทานยา และทายาใหครบนะครับ”

แลวผมก็ลาหมอแลวอุมโฟนใสรถเขน็ ผมคิดวา มันคงเดินไมไ หว ตอนน้ี
ผมคิดอะไรไมคอ ยออก โฟนก็ไมพ ูดอะไรเลย แตจับผมไวตลอด

เหมือนกลัววาผมจะหายไปไหน แตดูเหมอื นจะมสี ติข้ึนมาจากตอนแรก
เยอะแลว ครับ ผมเลยคอ ยโลงใจไดห นอย แคหนอยเดยี ว

“ไปไหน” โฟนดึงมือผมไวท ันทที ี่ผมวางเขาลงบนเตยี งแลวทาํ ทาจะเดิน
ออกไป

“จะไปหาชูครีมหนอย.. อืม คิดอีกที โฟนไปอยูบานวาฟไหม” ผมเปลยี่ น
ใจ เมอ่ื นึกไดว า ถาโฟนอยูคนเดียวอาจไมป ลอดภยั

“...” โฟนมองหนา ผมนิง่ เหมือนกําลงั ใชความคดิ สักพักก็พยกั หนา ผม
ยมิ้ แลว ขยับไปอุมเขาข้ึนมาใหม

แคคิดวามันทําใหโฟนเจ็บจนเดินไมไหวขนาดนีแ้ ลว ... ผมก็อยากจะฆามัน
ดว ยมือของผมเนยี่ แหละ!!

“ท่ที ําน่เี พราะสงสารหรอื เปลา ” มันพูดเบาๆเมอื่ ผมขับรถมาไดสกั พัก ผม

ขมวดคิ้วกับคําถามของมนั

“ทาํ ไม” ผมถามกลับ เพราะไมรจู ะตอบยังไง ตอนนผี้ มยังแยกความรูสึก
หลายๆอยางออกจากกันไมไ ด มนั วาวนุ ไปหมด

“ไมอ ยากใหมานั่งสงสาร.. แคน้ไี มตายหรอก” มันพูดนิ่งๆ แลว เมื่อก้ีใคร
รอ งไหซะผมใจแทบขาดวะ แลว จะไมเปนไรไดไง

ผมเลยเงยี บไปจนถึงบา น โทรเรียกชูครีมออกมาหาดวย พอลงไปแดด
กบั แมตกใจนิดหนอ ย

“ตายแลว ลูกเตาเหลา ใคร แลว ไปโดนอะไรมาเนี่ย” แมถามอยาง
กังวล โฟนมนั ก็กมหนาใหญ คงไมอยากใหใ ครรูหรอก วามันโดนทาํ อะไร
มา

“เพื่อนวาฟ พอดีมเี ร่ืองนิดหนอ ย ใหเขามาอาศัยบา นเราสักระยะนะ
แม แดด” ผมบอกแมแลว หนั ไปบอกแดดดว ย มอื ก็ยังอุมมนั อยู

“ออื อยูน ี่ดีแลว คนเยอะ ปลอดภยั สบายใจได” แดดตอบแลว ยิ้มใหอยา ง
เปน มิตร โฟนมันกัดปากตัวเองนิดๆเหมือนเริ่มเครยี ด

ผมเลยปลีกตัวออกมา พามันไปนอนผมหองผม หาขาวใหมันกิน
ดว ย เพราะนกี่ ็เลยเทีย่ งมาเยอะแลว ใหโฟนกินขาวกนิ ยาแลว นอนครับ

ผมก็ตองนั่งขา งๆจนกวา มันจะหลับ เพราะดเู หมือนมนั ยังไมก ลา อยูคนเดยี ว
สกั เทาไหร พอหลับได ชคู รีมกับพี่ฟองดูวก ็มาพอดี

“พอดีเลย ชูครมี นี่มันเกิดเรื่องอะไรกนั แน” ผมปราดเขาไปจับไหลนอง
เอาไวแ นน นองเบหนานิดหนอ ยเหมือนจะเจ็บผมเลยตอ งผอ นแรงลง

แลว นองก็เลา เร่อื งทง้ั หมดใหฟง แตก็ไมกระจาง เพราะเราตางกไ็ มรวู า
โฟรเปนใคร นอกจากสิ่งเดียวที่โฟนบอก คือ ...พี่ชาย

“ใจเยน็ ๆนะไอวาฟ สืบใหร ูเรือ่ งกอนแลว คอยจัดการมนั ทีหลัง อยา วูวาม
โอเคไหม” พ่ีฟองดูวเขา มาตบบา ผมอยางเห็นใจ

เราเลยคางท่ีน่ีกันท้ังคืน เพราะจะรอโฟนตื่นมาเลาเร่ืองทัง้ หมด

จนกระท่ังเชา หลังจากกินขาวเชา กันเรยี บรอ ยพวกเราก็มารวมตวั กันที่
หองผม โดยมโี ฟนน่ังพิงหัวเตียงอยู ผมขยับไปน่ังบนเตยี งขา งๆเขา

“โฟน.. พรอมจะบอกเร่ืองทั้งหมดรึยัง ใหพ วกเราชวยเถอะ” ผมจับมอื เล็ก
มากุมไว

โฟนมองผมแลว เหลือบไปทีช่ ูครีมกับพี่ฟองดูวอ ยา งลังเล

“ครีมออกไปกอนดีกวา คุยกนั สองคนเถอะ พี่ฟองดูว ไปๆ” ชคู รีมผลัก
สามีมันแลว ก็ออกจากหองกนั ไป

เลยเหลือผมกับโฟนแคสองคน ผมแคมองหนา มันน่งิ ๆ ถามนั ไมอ ยากพูด
ผมกจ็ ะไมถามมาก แตถ า มันอยากระบาย ผมจะอยูฟง

“แนใจเหรอวาจะอยากฟง” มันพูดข้ึนแลวมองหนา ผม ผมพยักหนา ชา ๆ

…………………………………………….

( :: โฟน :: )

โฟร.... มันเปนพี่ชายผมครับ พชี่ ายแทๆ ลูกพอแมเดยี วกันเน่ีย
แหละ เรายงั เปนแบบพี่นอ งกันตามธรรมดา

จนถงึ เม่อื 10 ปที่แลว จนผมอายุ 16... พ่ีชายท่ีแสนดีของผมกเ็ ปลย่ี นไป

“โฟน ไอน ่ันมันใคร ถงึ มารับมาสง เราทุกวัน” พี่โฟรเขามาหาผมท่เี พ่ิง
กลับเขา มาในบาน แลว พูดดว ยทาทางไมพอใจ

“... เออ คือ.. แฟนโฟนเอง” ผมพดู แลว กเ็ ขินอาย เนื่องจากเพิ่งเคยมี
แฟนเปน ครั้งแรก

แตก ็กงั วลไมนอ ย เพราะเขาคนน้ัน.. เปนผูชาย

“ผชู ายนะโฟน!!” พี่ชายตะคอกผมแบบทไี่ มเ คยทํามากอน ปกติแลวเขา
จะใจดีกับผมเสมอ ผมใจเสีย นกึ วาพ่ีชายรับไมได

เลยไดแตก มหนามองพ้ืนหอง เขาก็มองออกไปทางดา นนอกนิดหนอ ย
แลวจับหนา ผมใหเงยขึน้

“นานรยึ งั เปนแฟนกันนานรึยงั ” เขาทําเสียงเขมถาม

“...เดือนนึง” ผมตอบเสียงเบาแลว หลับตาลง กลวั จะโดนตี แตท ุกอยา ง
เงยี บกริบ ผมแอบเหลอื บตามอง เห็นเขาทําหนาโกรธระคนสับสน

แตแลว ก็จับแขนผมแลวฉุดข้ึนไปบนหองนอน ผมก็ไถลไปตามแรงดึง

“เจ็บ..” ผมพูดเสียงออ ย ไมก ลาโวยวาย ทั้งกลวั ท้ังตกใจ เขาไมเคย
เปนแบบน้นี ี่นา

“คบกับใครไมบอกพ่ีเลยนะ เห็นพี่เปน อะไร!!” เขาตะคอกแลวปดประตู
ล็อคหอง ผมเดินถอยหลังออกหางจากตวั เขาทันทีทีถ่ ูกปลอย

“โฟนขอโทษ โฟนกลวั พ่ีโกรธ” ผมพยายามพูดเสียงออน กงั วลวา เขาจะ
บอกใหผมเลิกกับแฟนรเึ ปลา

“.... โฟนเปนของพี่ ของพี่คนเดยี ว” เขาพูดอะไรแปลกๆออกมาแลวเดิน
เขามาใกลผม

กอ นทผ่ี มจะทันตั้งตวั ก็โดนกระชากเขา ไปใกล ริมฝปากรอนบดเบียดลงมา
อยางคกุ คาม ผมไดแ ตตัวแขง็ ไปดว ยความตกใจ

พอรูสกึ ตวั ก็หนั หนา หนี แตอ กมือข้นึ ดันเขาออก

“ทาํ ไม รังเกยี จพี่หรอื ไง!!” เขาตะคอกแลว ผลักผมลงไปนอนบนเตียง
กอนจะตามลงมาทาบทับ ผมเผลอรองไหออกมาดว ยความกลัว

ผมไมรูจกั คนคนน้ี ผูช ายท่ีแสนนา กลัวตรงหนา ผมเปนใครกัน

“ออกไปนะ ฮึก” ผมพูดเสยี งสนั่ แลวพยายามผลักเขาออก แตเ หมือนไมมี
ผลอะไรใดๆ เขาจับแขนผมออกแลวกดลงบนท่นี อน

“อยาด้อื ทําตวั เปนเดก็ ดเี หมือนทเ่ี คยสิ.. โฟนเปน เดก็ ดขี องพ่ี ใชไ หม
ครับ?” เขาพูดเสียงนิง่ แลว มองผม ผมพูดไมออก และไมเขาใจ

เกิดอะไรขึน้ กับพ่ีชายของผม เอาเขากลับมานะ ยิง่ คิดผมกย็ ่ิงรอ งไหหนัก
ขึน้

“ไมตองรอง พี่ไมท าํ เราเจ็บหรอก เปนของพี่นะครับ” เขากมลงมา

กระซบิ ติดหูผม ตอนแรกผมยังไมเ ขา ใจวาพ่ีหมายถึงอะไร

แลว เขาก็กมลงมาจบู ผม มือก็ปลดกระดมุ เสื้อนักเรียนผมออกอยาง
รวดเร็ว เม่ือรูสึกไดถงึ มอื รอ นทีไ่ ลเ ขามาบนรางกาย

ผมก็ขัดขนื และพยายามตอสูท ันที ผมไมตองการแบบน้ี ทาํ ไมเขาถงึ แบบ
นี้กับผม พ่ีรักผมไมใชเหรอ

“พี่เตือนแลว นะวาอยาดอื้ ” เขาหยุดแลวพดู เสียงเยน็ ชานากลัว

“ไมเอา ฮกึ ทําไมละ.. พี่ไมร กั ผมเลยเหรอ ฮึก” ผมพยายามจับหนาเขาไว
ไมใหลงมาซุกไซรตามตวั ผม

“รักสิ รักมากและไมอ ยากใหใครหนา ไหนมาแตะตอง เพราะโฟนเปนของ
พ่ี จาํ ไว! !!” เขาจับมอื ผมออกแลวเริ่มรกุ ไลมากข้นึ

ผมกลัวจนตวั สั่นไปหมด แตเขาก็ไมแมแตจะหยุด .. ไมใช นไ่ี มใชความ
รกั เขาไมไ ดรักผม ไมไดแครผมเลยดว ยซ้าํ

เขาตอ งการแครา งกายผมเทาน้นั ตลอดมาส่ิงทีเ่ ขาอยากทํากับผม คือ
ไอแบบน้เี หรอ

“เพยี๊ ะ!!” ผมตบเขาอยา งแรงจนหนา เขาสะบัดไปอกี ดา น กอ นจะหัน
กลับมาพรอมดวงตาวาวโรจน

“เดยี๋ วนี้ตบพี่เหรอ จะเอาใชไ หม ชอบแรงๆใชไ หม!!” มันบีบคางผมจน
รสู ึกแสบไปหมด ผมพยายามสะบดั ตัวออกจากมนั

แตแลว ก็รูสึกไดถึงหมัดหนักๆท่ีลงมาตรงหนา ทอง ผมขดตัวดว ยความเจ็บ

จากแรงกระแทก นํ้าตาไหลจนมองอะไรแทบไมเ ห็น

เขาตอยผม.. พี่ชายท่ีแสนดีคนน้ันไมม ีอีกแลว ไมม.ี .. หรอื ไมเคยมีตั้งแต
ตน

“โฟนขอรอง ฮึก ปลอยโฟนเถอะ” ผมรอ งไหอ อ นวอนอยางคนไมมี
ทางเลือก แตเ ขาไมสนใจจะฟง ยังคงรุกรานรา งกายของผม

ถา ผมตอสู เขากจ็ ะทํารายผม จนผมไดแตนอนนิ่งๆยอมรบั สิ่งท่ีกาํ ลังจะ
เกิดดวยนํา้ ตาท่ีนองหนา เสยี ใจเหลือเกินท่ีผมรักเขามากมาตลอด

พี่ชายเพียงคนเดียวท่ีคอยเลนกับผม พ่ีชายที่คอยพาผมไปสงที่โรงเรยี น
กินขา วกับผม เพราะวา พอ ทาํ งานหนักไมมีเวลาใหเรา

เหมือนเรามกี นั สองคน..... นัน่ เปนแคภาพลวงตาหรอื พี่ตอ งการอยา งนี้
ใชไ หม

.
.
คืนท่ีโหดรา ยผานไปอยา งยาวนาน เสียงสะอื้นของผมถูกกาํ จดั ดวยการ
ตบ เขาตบผมทุกคร้ังที่ผมรอ งไหใหไดย ิน

แตย ่ิงตบผมก็ยิ่งรอง มนั เจ็บไปหมดทั้งกายและใจ เหมือนทุกอยา งทีเ่ คย
มีหายไปตอหนา

ผมไมกลา บอกพอวารอยถกู ทาํ รายบนใบหนา มันมาไดย ังไง ผมไมคุยกับ
เพื่อน ไมคยุ กับใครท้ังนั้น มนั ก็คอยตามผมเหมอื นนกั โทษ

แตมันไมเ คยแตะตอ งผมอีกหลังจากคืนน้นั ผานพน ผมไดแตใ ชช ีวติ

เหมือนหุนยนต เหมอื นคนไมมีความรูสกึ

แตแททีจ่ ริงเจ็บปวดเกินกวาจะพูดอะไรออก เจบ็ เกินกวาจะสนใจอะไร
รอบกาย

ผมเลิกกับแฟนโดยไมบอกเหตุผลอะไรเลย และไมไดม องหนา เขาดว ย
ซ้าํ ผมกลวั ความสัมพันธ กลัววา จะถกู หลอกซาํ้ แลวซ้าํ อกี

กลัวจะตองทรมานมากไปกวา นี้

ชีวิตผมผา นไปอยา งเชื่องชา มีคนมากหนา หลายตาแวะเวยี นมาบาง แต
มันก็คอยขูเ สมอไมใหผมไปยุง กับใคร

ผมไมไ ดอยากยุงอยแู ลว ละ จนกระท่ังคนทเี่ ขา มายุงกับผมเปนเพื่อนของ
มนั ผมคิดอยากใหมนั เจ็บแคน บาง จึงไดแอบออกไปกับเขา

ผมทําไปโดยไมคิด แตพ อถึงวินาทที ่ีเขาจะทาํ อะไรผมข้ึนมาจริงๆ ผม
กลับกลวั แตก ไ็ มสามารถหนีไปไหนได

เขาทําเหมือนทโ่ี ฟรทํากับผม ผมก็ไดแตนกึ สมเพชตัวเอง แมแตนํา้ ตาก็
ไมมีใหไหล เจ็บจนดา นชา เจ็บจนไมร ูจ ะรองไหใหมันไดอะไร

ผมกลับไปดวยสภาพย่ําแยท่ีสุด และตอ งไปทะเลาะกับไอโฟรทโ่ี กรธผม
เปน ฟนเปน ไฟ แตผมกไ็ มไดโ ตตอบ ไมไดพูดอะไรเลยดว ยซํา้

ผมไดแตยืนมองเขาดว ยสายตาที่วา งเปลา

“โฟน!! โถเวย โฟนเปนอะไรรึเปลา” มันเขา มาเขยา ตวั ผม แตผม
หวั เราะ ไมรูหวั เราะไปทาํ ไมเหมอื นกัน

จนพอกลับมาเห็นผมที่สติแตกไปแลวก็ตกใจ ผมจาํ อะไรในชวงนั้นไม
คอ ยได เพราะผมถูกสงตัวเขา โรงพยาบาล

มีหมอมีพยาบาลมาดูแลกวาเขาจะปลอยผมกลับเขา สูสงั คมกใ็ ชเ วลาหลาย
ป พอออกมาก็ไมเห็นหนา โฟรแลว พอ ไลเขาออกจากบาน

และไมนบั เขาเปนลกู ชายอีก เดาไดวา พอคงรเู รื่องทัง้ หมดจากหมอที่ตรวจ
ผม พอจา งครูมาสอนที่บานจนผมเรียนจบ

แตพอผมไมมใี ครอยูดวย กเ็ ควง เลยเร่มิ ออกไปตามผับ เหมือนผม
ตอ งการใครสักคนมาทาํ ใหผมเลิกคิดฟุงซา น

ใครๆตา งก็สนใจผมทง้ั นน้ั ผมนบั ไมถูกหรอกวาเคยผานใครมาบาง ผมแค
ยังหาตอไป หาใครสักคนที่จะทาํ ใหผ มรูสึกดี

ทําใหผมกลับมาเปนปกติ

ทีแรกคอื พ่ีฟองดวู  เขาชา งเหมือนกับพ่ีโฟรใ นตอนเด็กๆ เขาอบอุนและ
คยุ กับผมเหมือนนอ งคนนงึ ผมชอบเขา

และพอไดกลับมาเจออกี ครง้ั ก็อยากจะแยงเขามา แตพอผมมองดูเดก็ คน
น้นั แลว ผมกไ็ มก ลา.. กลวั วาเขาจะเสียใจเหมอื นกบั ที่ผมเคยเปน

ผมทาํ ตวั รา ยๆไดแคแปปเดยี วเทานั้น ผมก็เหนอ่ื ย... ใจผมบอกใหหยุดสกั
ที

แลว เมื่อวานตอนอยทู ี่หา ง ผมเหน็ โฟรเ ขาไปคุยกับชูครีม ถงึ แมว าผมจะ
ไมไดเห็นหนา เขาเกอื บ 8-9 ป แตผมจําเขาไดไมผ ิดแน

ผมเกิดเปนหว งเดก็ สองคนนั้นข้นึ มา เลยอดไมไดทีจ่ ะเขาไปเตอื น แต
ระหวางท่ีคุยกันอยู ผมกเ็ ห็นโฟรท ี่มุมของหาง เขามองผม เขาเห็นผม !!

น่นั ทําใหผ มสั่นขึ้นมาเองโดยไมร ูตวั ตอ งใหชูครีมกับสีนา้ํ ไปสงทีร่ ถ นกึ
วาจะปลอดภัยแลว แตมันกลับมาตัดหนา รถผม

บอกใหผ มไปหาเบอรข องชูครีมมา แลว จะเลิกยุงกับผมแน ผม
ปฏเิ สธ เพราะไมอยากใหใครตองมามีชะตากรรมแบบผม แลวยงั ไงหนะ
เหรอ..

มนั ก็ซอ มผมหนะ สิ ผมจะเอาอะไรไปสูก ับมัน ไดแตยอมรับขอเสนอ บาก
หนาไปหาวาฟเฟล เพื่อของเบอรนองมันมา

ผมพยายามทําตวั ปกติจนไดโทรศัพทมนั ผมใหไอโฟรไปแลว รีบขนึ้ รถ
กลับ แตพอกลับมาถงึ บา น ตกดึก มันกลับโผลเ ขามาในหอ ง

“มาไดไง!!” ผมถามแลวลุกข้ึนจากเตียงพยายามหันหลังวิ่งกลับ
ออกไป แตม ันจับตวั ผมไวแนน

“พ่อี ยูท่ีน่มี าก่ีปแลว เขาออกทางไหนไดบา งก็รูหมด... ไมเจอกันนาน
นะโฟน” มันล็อคตัวผมไวแนน แลว กระซิบขา งหู

“ไมเจอตลอดไปเลยยิ่งดี” ผมพูดเสยี งตาํ่ พยายามดิ้นรนออกไป หอ งผม
มันเก็บเสียง

ดังนั้นตอใหต ะโกนจนคอแหบก็ไมมีใครไดยิน โฟรมันก็รู

“เหรอ คิดถงึ จะแย มาราํ ลึกความหลังกันหนอยเถอะ” มันพูดสบายๆแลว

โยนผมลงบนเตยี ง แนนอนวาผมโตพอที่จะสูกับเขา

แตก ย็ ังมีแรงไมพออยูดี.. ผมโดนซอมไปอีกเยอะ แผลเกาก็เจ็บพออยู
แลว

“จะเอาอะไรอีก เบอรก ็เอาไปแลวน!ี่ !” ผมพยายามรวบรวมแรงตะคอกใส

“กน็ า จะรวู า พ่ีจะเอาอะไร เด็กดี” มันจับผมพลิกคว่ําลงบนเตยี ง แลว จูบลง
มาที่หลงั คอ ผมสูก ับมันจนเหนื่อย

สุดทายมนั ทนไมไหวตอ งมัดผมเอาไวแ ลว ทําอะไรๆตามใจชอบ

อดีตที่ผมไมอ ยากจําหวนกลบั มา ภาพเดิมๆ คนเดิมๆ

.....แตเ จ็บมากกวาเดิม

ผมจะหนีไปจากมัน ไมไดเ ลยใชไหม.....

----------------------------------------------
21 :: ตลบหลัง 100 %

ผมถึงกับอ้ึงไปเม่ือไดรูความจริงท้ังหมด ผมก็แอบฟง มันอยูหลังประตนู น่ั
แหละ นสิ ยั เสยี เนอะ.. แตโ ฟนกเ็ รียกผมเขา ไปตอนสุดทายนะครับ

เขารูวา ผมฟงอยู ก็เลยเรียกเขา ไปเลาใหฟงพรอ มกันเลยทเี ดยี ว ตอนรู
วา โฟนชอบพี่ฟองดวู ผ มก็หววิ ๆนะครับ แตเ ขาก็บอกแลว

วาคงไมมาสูรบแยงกบั ผมอีก เพราะวา เขาเหนอื่ ย... ไดย ินแลวอยากให

เขากลับมารา ยเหมือนเดิมมากกวา ไมอยากเห็นมนั ออนแออยางนี้

“แลว จะแจงความไหม” พวี่ าฟพูดแลว บีบมอื โฟนท่กี ึ่งนง่ั กึง่ นอนอยบู น
เตียง

“....” โฟนเมมปาก ทา ทางเขาคงไมอยากเอาเรื่องนไี้ ปพูดกับคนทไี่ มรจู ัก
หรอกครับ ผมเพิ่งเขา ใจก็วันน้ี วา ทาํ ไมคนที่โดนขมขืนถึงไมแจง ความ

“ไมตอ งหรอกพีว่ าฟ คนเลวๆอะ แจงความไปก็เอาผิดมันไดไ มเพียงพอ
กับท่ีมนั ทาํ หรอก” ผมพูดเสียงโหด โมโหแทน

แคคิดวาถา ผมเปนโฟนมันจะนากลัว จะนา ผดิ หวังขนาดไหน ผมก็โกรธ
แสนโกรธ พ่ีฟองดูวกด็ ึงผมไปลูบหลังเบาๆเหมอื นจะบอกใหใจเยน็

“ใช” เสียงอื่นแทรกเขา มาในหอง พวกผมหันไปทางประตู แลว พไ่ี อแดด
แกก็โผลมาครับ ตามติดมาดวยสีน้ําท่ีทําหนาตาเครียดจริงจงั

“มาไดไง” ผมถามออกไปแบบเหวอๆ พวกมันนี้เหมอื นโดราเอมอนผลบุ ๆ
โผลๆอยูเร่อื ย

“ออ พี่เรยี กมาเอง” พฟ่ี องดูวพูดแลว ขยบั ใหสองคนที่มาใหมไ ดเขามายืน
ในวง

“แลวพี่ไอแดดรเู รอ่ื งแลวเหรอ” ผมงง เพราะวาผมเพิง่ รูเร่ืองเม่ือกเี้ อง

“เรือ่ งไหนครบั ถา เรอื่ งโฟรละ ก็แคมองๆดูก็พอเขา ใจวาเกดิ อะไรขึน้ สวน
ท่ีมาวนั นก้ี ็เพราะเรื่องน้อี กี เหมอื นกัน”

“หา?” ผมเหวอ ในขณะท่ีทกุ สายตาจบั จองไปทีพ่ ไี่ อแดดอยางขอ งใจ

“ไอโจเพ่ือนของโฟรก็มายุงกับสีน้ํา แตพอดีวา พี่ไมชอบปลอ ยสนี ํ้าใหอ ยู
หางตัวอยูแลว เลยไมมีอะไรเกิดข้ึน.. ” พไี่ อแดดยกมือขึ้นมาคลองคอสี
นํา้ มัน

ผมกน็ ึกตาม.. โจ คนท่ีหัวแดงๆ ท่ชี อบมองสีน้ําวันน้ันรึเปลานะ

“แลวแกจะจัดการยังไง” พ่ีฟองดูวก็หันไปมอง หองเร่ิมมีบรรยากาศเยน็ ๆ
ยังไงไมร ู

“ยังจัดการอะไรไมได โจมันเปนนองชายของหวั หนาแกงคศัตรู เกิดไป
ทําอะไรสุมส่ีสุมหา มนั ไดยกพวกมาถลม แลวกลายเปนปญ หาใหญแ น”

“......” ทกุ คนตกอยใู นความเงียบ เริ่มใชสมองครุนคดิ กันอยา งหนัก

“... พวกมันไมหยุดแคนีแ้ นๆ ไมแนใ จวาจะกลับมาหาเราอีกรึเปลา
นะโฟน” พ่ีฟองดูวหันไปมองหนา โฟนที่เร่มิ ซีดลง

“พี่โฟนอยูบา นน้ไี มตอ งกลวั มันทาํ อะไรพี่ไมไดหรอก ใหค รีมมานอนดวย
ไหม” ผมเขยิบขึน้ ไปนัง่ ท่ีปลายเทา มนั ตอนนี้พูดเพราะกับมนั ขน้ึ เยอะ

“นน่ั ปลอ ยใหเปนหนา ทวี่ าฟเฟลเถอะ” ตาลงุ ขดั คอผมทันที คนอุตสาหมี
น้ําใจเหอะ

“แตพี่ไมปลอยมนั ไปแนๆ มนั ก็จองเราอยูดวยใชไหมตาโต” พี่วาฟเฟลก
ลับมาเขา เรอื่ งเสยี งเขม ผมก็พยักหนารบั แตแ ลว กน็ ึกอะไรขึน้ ได

“นั่นสิ ครีมมีแผนแลว” ผมพูดน้ําเสียงต่ืนเตน ทกุ คนขยับตัวเขามาใกล
ผมอัตโนมัติ

“แผนอะไรครับ” แตดูถา พ่ีฟองดูวจ ะไมไวใ จ มองผมดวยสายตาเคลือบ
แคลงอะ

“กม็ ันจองครีมอยใู ชไหม ง้นั ครีมจะไปลอมนั ออกมาเอง”

“พีไ่ มอ นุญาต!!” ไอพ่ีฟองดูวมันโพลงข้ึนมาเสยี งแข็ง วันนเ้ี ปนอะไรขัด
คอผมจงั เลย ทาํ ตาดใุ สอ ีก งอ้ื อ

“ไมเห็นเปน อะไรเลย ครีมไมเ ปนไรหรอก ใหครีมทําเถอะ” ผมขยบั ไป
กอดแขนพ่ีฟองดูวไ ว

“พวกมนั อนั ตรายกวา ท่คี ิดนะครับชูครีม” พี่ไอแดดชะโงกหวั มาพูดกับ
ผม พ่ีวาฟเฟลก็มองอยา งใชความคิด

“แตยังไงพวกพีๆ่ ก็ตอ งไปชวยครีมทันอยูแลว ใชม า ~ ปลอยเปนหนาท่ี
ครมี เถอะ ครีมจะลอมนั ออกมาใหเ องนะ”

“ง้นั ผมเอาดวย” สีน้ําพูดข้นึ นง่ิ ๆ พี่ไอแดดหันควับเลยครบั

“ไมเ อา!!!” สองสามปี ระสานเสียงกนั สามัคคีกวา นไ้ี มมีอีกแลว พวกผม
มองหนากันแลว ถอนหายใจ

“ฟงนะ กใ็ หผมลอ ไอโ จ ชูครีมลอไอโฟร .. เออ เผลอๆลอท้ังแกงค
ออกมากย็ ังได ” สีนา้ํ พยายามพดู กลอม

“ลอยังไง ถาลอ แลว ทาํ อะไรตอครับ” เสียงพี่ฟองดูวทําไมมัน
โหดง้ีอะ ผมไมไดจะดักตีหวั พี่สักหนอย

“ก.็ . ครมี ก็ออกไปเทีย่ วสองคนกับสนี ้ําอีกไง แตค ราวน้ีตองเท่ียวกลางคนื
นะ ก็สืบดวู าพวกมันชอบไปที่ไหน แลว เราก็ไปกัน พี่ฟองดูวฟงใหจบ
กอนส”ิ

ผมตองพูดเสยี งออน เพราะเขาทาํ หนาโหดไมบันยะบันยัง พ่ีไอแดดย่ิง
แลว ใหญ พวกพี่อยาทาํ หนา เหมือนโกรธผมกับสีนาํ้ มานานหลายปง ี้สิ

“ตอ สิครับ พี่ฟงอย”ู

“เออ แลว ก็.. ยอมๆตามเกมสพวกมันไปหนอย คิดวาคงไมพนโรงแรม..
โอย เจ็บนะ” ผมรอง ยงั พูดไมหมดประโยค ไอพี่บาก็บีบแขนผมซะได

“โทษทีครับ พ่ีลืมตวั ” มันคลายแขนแลวลูบๆผม ..แดงเลยอะ น่ีขนาด
แคพดู เฉยๆนะ ถา ตอนไปทําจริงผมไมตายเหรอเน่ีย

“ตอ นะ แลว กใ็ หพวกพ่ีตามไปชวยครีม เวน ระยะสักหนอ ย อยาเร็วมาก
ไปละ ”

“เวนอะไรเลา ถา ไปไมทันจะทํายังไง” พฟ่ี องดวู ม ันเริ่มข้ึนอะ ผมตองย่ืน
มือไปบบี มือหนาน้ันไวเ บาๆใหเ ขาใจเยน็

“ทนั สิ ครีมเชอ่ื วาตอ งทัน” ผมพูดเสียงนิ่งแลวสบตาพ่ีเขา เหน็ แววไม
มัน่ ใจอยูในนั้น แตเขาก็บีบมือผมตอบ

“ครีมกจ็ ะไมยอมมันไง พอพวกพ่ีเขา ไปชวยจะไดมีหลักฐานวา ครีมกับสีนา้ํ
ไมไ ดเตม็ ใจ พวกมันเลวเอง แคนกี้ ็หาเร่ืองกระทืบมันไดแลว ใชไ หม”

“ไมใ ชแคกระทืบแนๆ ” พ่ีไอแดดพูดนิ่งๆ แตฟงแลวสยองไปถงึ รูขุมขนทุก
สว นในรา งกาย

“อนั ตรายเกินไป ไมตอ งทาํ ขนาดน้ันหรอก” เสยี งเลก็ ๆแหบๆของโฟนทํา
ใหผมกับสนี าํ้ ตอ งหันไปหา

“อยา มาทําตัวเปนคนดีตอนน้ีนะ พวกเราชว ยเพราะมนั มายงุ กับพวก
เรา ไมใชเ พราะพี่ ไมต องทําหนา แบบนน้ั ” ผมพูดทําเสียงหย่ิงๆใส

... แตท าํ ไมทุกคนตอ งอมยม้ิ ดวยอะ ผมพูดอะไรผิดรึเปลา

“แตพ่ียอมรับ วาถา จะเลนงานมัน โดยไมโ ดนแกงคตามมาถลมใหเปน
ปญหา ก็ตอ งตลบหลงั มันเทา นน้ั ” พ่ีฟองดูวเ ริ่มเห็นดว ยแลว

“ใหตาย จะทําจริงๆเหรอ” พี่ไอแดดเร่ิมอารมณเ สียหนอ ยๆ แลว มองหนา
สีนํ้าสลับกับผม

“อืม!!” ผมกับสีนาํ้ ก็ตอบกลับไปอยางหนักแนน ถา จะปลอยคนเลวๆอยา ง
พวกมันใหล อยนวลไปทํารา ยชาวบานเขาไดอีก สูยอมลงทนุ นิดๆหนอยๆ

แตไดกําจัดมัน ก็คงจะดกี วา เพราะผมเห็นครอบครัวเปน ส่ิงสําคญั พี่ชาย
มาทาํ เลวๆกับนองแบบน้ี ผมรับไมไ ดจริงๆ

“ตองเจ็บตวั นิดๆหนอยๆสนิ ะ” สีนาํ้ ถามผม ผมก็พยกั หนา

“เฮอ.. พ่ีไมสบายใจเลย ถา มันมีทางอ่นื ท่ีดีกวาน้ี พีไ่ มใหพวกเราทําแน”
ไอช็อกโกแลตเหลวดงึ ผมเขาไปลูบหัวลูบหาง เห็นผมเปนแมวรึไง

.
.
.