ฟองดูว์ ชูครีม ทนได้ ก็ลองดู

ผมไดยินเสียงอะไรสักอยา งแตกมาจากหองขา งๆ หองของโฟน !!! เร็ว
เทา ใจคิด ผมวิง่ ไปท่ีหองน้นั ทันที ประตูไมไดล็อคครับผมเลยวง่ิ เขา ไป
ไดเลย

ผมมองไปท่เี ตยี งไมเ ห็นใคร เลยรีบว่ิงเขา ไปในหองน้ํา ลมหายใจผม
ติดขัดทันทีท่ีเห็นคนตรงหนา ขาผมกาวไมออกไปเส้ยี ววนิ าที

โฟนน่ังอยูทา มกลางเศษแกว ทีแ่ ตกกระจาย มอื ขวาเขากําเศษแกว เอาไว
จนมันบาดลึกเขา ไปในเน้ือ เหมอื นเขาจะเอามนั มากรีดขอมอื ตัวเอง

แตก ็หยุดซะกอ น ตาโตๆนน้ั มีนาํ้ ตาไหลลงมาไมขาดสาย แตหนา กลับไร
ซ่งึ อารมณใ ดๆ ..ผมกลัว ..ผมกลวั อารมณของเขาจริงๆ

“โฟน” ผมขยับเขาไปดึงแกวออกจากมอื เลก็ ชาๆเม่อื ต้ังสตไิ ด เขาสะดุง
เล็กๆเพราะแกว บาดเน้ือนิดหนอ ย

“โฟน มองวาฟหนอย โฟน!!” ผมตบแกมเขาเบาๆ แววตาของเขายัง
เลื่อนลอย มองอะไรสักอยา งทีไ่ มใชผ มแนๆ

ใจผมเร่ิมสั่นขึ้นทุกที รบี อุมเขาออกมาจากหองนํา้ เอาผา ผนื เลก็ ซํบเลือด
ทีฝ่ ามือเอาไว ดีที่ไมไ ดบาดลกึ มาก ผมมองหนาเขาอกี คร้ังอยางกังวล

อะไรกนั เม่ือเย็นยงั มแี รงตอลอตอ เถียงกันอยูเลย

“โฟน โฟน..ตอบที โฟนครับ” ผมจับเขาหันหนา มาสบตา ใชน ิ้วโปง เกล่ีย
หยดนาํ้ ตาท่ีกําลังหล่ังไหลเบาๆ เสียงผมเองกย็ ังสน่ั

ใหเขารองไหฟูมฟายบาดจะขาดใจ ยังดกี วา ไมมีสตอิ ยางนี้ ผมจะทาํ
ยังไงดี

น้าํ ตาผมไหลลงมาเองเมื่อเห็นเขาตองอยูในสภาพแบบนี้ ผมไดแตจับหัว
เขามาพิงอกตวั เองไวแลว กอดเบาๆ พรมจูบที่ขมับ หวังวาเขาจะรับรูมนั
บา ง

ผมอยูในทานั้นไดสักพัก คนในออมกอดก็เร่ิมขยับตัว

“อะ” โฟนกระพริบตาแลวกม ลงมองมือตัวเอง

“โฟน!! โฟนรูสึกตัวแลว ใชไ หม โฟน” ผมจับไหลเขาเขยาเบาๆอยางดี
ใจ ผมไมเ คยรูสึกกลัวอะไรเทานี้มากอน

“.... น่มี ัน” โฟนพูดแลวก็นง่ิ ไป เขากาํ มือตวั เองแลวทําหนา
แปลกๆ น้ําตาทเี่ พิ่งหยุดไหล กลับมาไหลใหมอีกครั้ง

“กทู าํ อะไร กทู าํ อะไรลงไป นี่กูบา อกี แลวใชไหม” มันจับคอเสื้อผมเขยา ๆ
แลวรองไห ผมจับฝา มอื ขางทีม่ ีแผลของเขามากุมไว

“ไมเปนไรๆ ใจเยน็ ๆ นี่บา นเรา วาฟอยกู ับโฟนตรงนี้นะครบั ” ผมปลอบ
เขาดว ยเสียงนุมนวล เขามองหนา ผม แววตาแบบน้ี แบบที่ผมไมชอบ
เลยจริงๆ

“ฮกึ กูกลวั .. ”มันซบหัวลงบนไหลผ ม ปลอ ยใหผมจับมือมันเบาๆ

“ไมตอ งกลวั ไมมีอะไรตองกลัว เงยหนา ซิ” ผมพูดเสียงออนโยน แลว
พอมนั เงยหนา ผมก็กม ลงไปจุบท่ีปากมันแลวยิม้ ให

“เวลาเครยี ดๆมาหาวาฟโอเคมั้ย โฟนมวี าฟไวท ําไม วาฟไมไดให
โฟนมาอยูบานเฉยๆ แตใ หมาอยู เพราะจะดูแล...”

“ดูแล.. ทาํ ไม”

“ยังจะถามอีกนะ เปนแบบนี้แลวจะปลอยไปไหนไดยังไง หืม” ผมลอ็ กคอ
มันมาหอมรวั ๆที่แกม

“ขอบใจ ไมมใี ครหวงกอู ยา งนม้ี านานแลว ” มนั ย้ิมแคนๆ เหมือนจะคดิ
อะไรอยไู มรู แตผมวา มันฟงไมเห็นเหมือนคาํ ขอบคุณตรงไหน

“เด๋ียวคอ ยคุย ทําแผลกอ น” ผมลุกข้ึนไปหยิบอุปกรณทําแผลมา แลวก็
นัง่ ทําแผลใหเขาไป โฟนมันก็น่งั เงยี บๆมองผม

“บางที.. กูนา จะตายๆไปนะ”

“โฟน!!” ผมเงยหนา ข้นึ มองมันดวยความตกใจ มันก็มองผมน่งิ ผมไม
ชอบใหมันทําหนา นงิ่ แบบนเ้ี ลย ใหมันทะเลาะกับผมยงั ดกี วา

“ยงั ไงกูกไ็ มเหลือใครอยูแลว มึงกไ็ มตองหว งกดู วยไง”

“บา !! แลวพอโฟนละ หวงพอบาง.. แลวตอ ใหโฟนไมหว งพอ แครก ู
บางไดไหม...” ผมเผลอพูดออกไปอยางใจคิด แลวก็อ้ึงตวั เองไปแปปนงึ

ผมขอใหมันแครผ มเหรอเน่ยี ? ผมพูดอะไรออกไป !!

.
.
.

( :: โฟน :: )

เดี๋ยวนะ.. มนั อยากใหผมแครม ัน ? จะเปนอยางนน้ั ไดไง นอกเสียจากวา
...

“มงึ พูดอยา งกับ.. มึงหลงรักกงู ั้นแหละ” ผมแคพูดเลนๆ กม็ ันพูดจาเหมือน
พระเอกละครนา้ํ เนาอะ

“.. .. เกรงวาจะเปนอยางน้ัน” มันดันตอบผมดวยสีหนา จริงจังซะงน้ั ทาํ
แผลเสร็จพอดีครับ ผมเลยชักมือออก หวั ใจเรมิ่ เตนแรงขน้ึ ๆ

“ตลก.. กูลอเลน ” ผมพดู ไปเสียงสั่นๆ กม็ ันเลนมองผมดว ยสายตา
.. เออ ผมไมร ูสิ ผมไมกลา สบตามันเลย

“แตว าฟไมไดลอเลน” ไอส รรพนามแทนตัวแบบคิกขุน่นั ฟง แลวจั๊กจี้
ชะมัด

ผมคิดไมออกวา ควรจะพูดอะไรดี มันกผ็ ลกั ผมลงนอนเฉยเลย

“เลนบา อะไรเนี่ย ไมเ อาดว ยนะ” มนั เลน ขึ้นมานอนครอมผมแบบน้ีแถมยงั
ทําตาซงึ้ อีก ผมจะดา ก็ไดแตพูดไปเสียงเบา

“ก็บอกวาไมไ ดเ ลนสักหนอย โฟน...” วาฟเฟลกมหนาลงมาชิดกับหนา
ผม ทาํ ใหผมตองสบตากับเขาอยางเสียไมได

“.....” ผมเมมปาก แทบจะกลั้นหายใจแลว

“วาฟคิดวา ...” มนั จะเวนวรรคเพอื่ ใคร หัวใจผมเลยเตนแรงสุดๆไปเลย
ตอนนี้

“วาฟรักโฟนเขาแลว”

!!!!! อะไรอะ ยังไงอะ นีม่ ันกาํ ลังพูดอะไรอยูไมทราบ โอย สายตามัน
ทาํ ใหผมคิดอะไรไมออกเลยสกั นดิ

“เดี๋ยว อือ้ ~” ไอบา นีก่ ไ็ มปลอยใหพักหายใจเลย กมลงมาจูบปดปากผม
อีก

“วะ.. วาฟ อะ หยุดกอ น” ผมตอ งยกมือข้ึนจับหนา มันไวแ นน ๆ เลนจูโจม
ทั้งทางคาํ พูด ท้ังการกระทาํ แบบนี้ ผมจะทาํ อะไรได ?

“อะไรครับ วาฟยังพูดไมช ัดอกี เหรอ” มนั ยิ้มใหผม ไมตองมาทําหนาหลอ
เลย มันทาํ ใหก ูหลงประเด็นนะ

“ก็เออ ใหเวลาหนอย อยา งเพิ่งจูโจมไดไหมเลา จะนอนแลว ลุกดวย”
ผมดันๆมันออกจากตัว แตมนั ไมยอมขืนตวั เอาไว

“ใหเวลา? ยงั มีอะไรตองคิดอีกเหรอ ออ วาฟลืมไป” มันลุกขึน้ แลวดงึ ผม
ข้ึนมากอดบนตักดวย

“ใหวาฟดูแลโฟนนะ...จากน้ไี ป” มันพูดเหมือนพูดคยุ กันธรรมดา แตห ัวใจ
ผมกระตุกเปนรอบท่ีลา นแลว อา.. ทําไมผมตองรูสึก

ดีใจ.. นผ่ี มกาํ ลังดีใจท่ีมันชอบผมเหรอ แต. ..

“วาฟเฟล อยา งกู.. ไมมอี ะไรดีสักอยางเลยนะ มึงไมร ังเกยี จกเู หรอ คน
คนนีท้ ่ีมึงกําลังกอดอยู มีคนกอดมากอนหนามึงตั้งหลายคนแลว นะ”

ผมพูดเองก็เจ็บเอง ไมคิดวาดวยสภาพอยางน้จี ะมใี ครยอมรับผม

หรอก ผมมันเหลวแหลก แถมสภาพจิตใจยังขน้ึ ๆลงๆแบบน้ีอีก

“อยา พดู ไดไหมละ ใหอ ดีตอยูสวนอดีต วาฟจะไมปลอยโฟนใฟตองทุกข
คนเดยี วอีกแลว โอเค? โฟนครบั เปนแฟนกนั ไดไหม”

มันจับหนา ผมเอาไวดวยมือทั้งสองขา ง แลวถามดว ยสีหนาออ นโยน สี
หนาท่ีผมตองการจากใครสักคนมาตลอดชีวิต

แตตอนนีค้ งไมใชจากใครสักคน.. แตตอ งเปนจากมัน.. จากวาฟเฟล คน
เดียวเทา น้นั

“มึงจะไมท้ิงกูใชไ หม” ผมถามมนั เสยี งสั่น ไมรูสิ กผ็ มกลัว ผมกลวั จะถกู
หลอกใหเช่ือใจ แลวก็ทง้ิ ไปอีก

“ครับ” มนั ย้ิมแลวลูบแกมผมเบาๆ

“มงึ จะไมทํารา ยกูใชไ หม”

“ไม ไมแนนอน” มนั พูดน้ําเสียงหนกั แนน บีบมือผมเหมือนรวู า ผมกาํ ลงั
คิดอะไรไมด อี ยู

“......วาฟเฟล” ผมสูดนา้ํ มูกแลว มองหนา มัน ยกมือข้นึ เช็ดนา้ํ ตา ทําไม
ผมข้แี ยอยางน้ีนะ

“วา ไงครับ เปน แฟนกันไหม”

“..อือ”

พอผมตอบเบาๆในลําคอไปเทา นั้นมันก็ยม้ิ รา แลว ไลจ ูบผมลงมาตัง้ แต

หนา ผาก

“ทนี ้ีไมม อี ะไรใหตอ งคิดมากอีกแลว นะ วาฟอยูขา งๆน่ี” มันกาํ ลังปลอบผม
ใชไหม ผมย้ิมนอ ยๆใหกับความหว งใยทีม่ นั มีให

“นอนเถอะ” มนั พูดแลวลุกข้ึนไปปดไฟ

“.. วาฟ”

“ครับ” มนั หนั กลับมาหลังจากเดินไปถงึ ประตูหองแลว

“นอนดวยกันไหม” อะไรไมรูสั่งใหผ มพูดวลนี า อายสุดๆน่อี อกไป มันปด
ประตูกลับไปทันที

“เดย๋ี วน้ีมีชวนกอนดว ย หๆึ ” มนั ยม้ิ ทะเลนแลว วงิ่ เขา ใสผมที่นอนอยูบน
เตียง โห ตัวไมใชเ ลก็ ๆ จกุ เลยนะเนี่ย

“หนัก! นอนดีๆเลยนะ ชวนมานอนเฉยๆนะ” ผมย้าํ ดูจากหนา ตามนั แลว
ไมนา ไวใ จ

“ครับๆ ฝนดีนะ” มนั เขา ไปซกุ ในผา หมแลว หอมหนาผากผม

เหมือนความหวาดกลวั ความกังวลท่ีผมมีมา จะคอยจางๆออกไป ผม
สบายใจเวลาอยูกับมัน และนา แปลก

ทผี่ มไมคิดถงึ อะไรอีกแลวนอกจากมอื ทกี่ ุมมือผมเอาไวต อนนี้

ผมย้ิมนิดๆใหมันกอ นจะหลับตาลง

หวังวา พรุงนี้ทองฟาจะสดใสนะ ~

----------------------------------------------------------------
25 :: พีส่ ะใภ VS นอ งชาย

วันนผ้ี มไปหาพ่วี าฟเฟลทีบ่ า นครับ ก็กะไปเยย่ี มดูพ่ีโฟนดวยแหละวาเปน
ยงั ไงบาง ผมไปที่หองตวั เองกอ น

พ่ีโฟนใชหองผมเปนหองนอนครับ แตพอผมจะเคาะประตดู ันไดย ินเสียง
แปลกๆดังลอดออกมาซะง้ัน

“ออ้ื ! วาฟ ไมเอาแลว มันเชา แลวนะ”

เออ เชา แลวนะ !! อาก นีท่ าํ อะไรกันอยเู น่ีย ทาํ ไมเสียงโฟนมันถงึ .. เออ

“อืม ไมเห็นเปน ไรเลย” แลวไหนจะไอเสียงหืน่ แตกของพ่ีชายสุดที่รกั นัน่
อกี ไมไ ปทาํ งานหรอื ไงเลา ! วา แต.. ตกลงโฟนกับพีว่ าฟเขาอะไรๆกัน
แลว เหรอ

ไดไงอะ ไหนพ่ีบอกผมแลว ไง วาถาผมไมชอบ พี่กไ็ มชอบดว ย สว นตวั
ผมหนะ ตอนนีไ้ มไดเ กลยี ดอะไรโฟนแลว นะ

แตก ับพีว่ าฟเฟลน่ีดิ ทาํ มาเปนพดู ดี ไมเ ห็นมาปรึกษาอะไรกับผม
เลย เดินหนา ไปถึงข้ันไหนๆแลว โดยไมบอกผมสกั คาํ งอนเขา ใจม้ัย!

“ตุบๆๆๆๆๆ โฟน!” ผมเอามือเคาะประตูแบบรวั เลยครับ จะขัดจงั หวะ
อะ ใครจะทาํ ไม

สักพักผมไดย ินเสยี งตบุ ตบั้ ขางใน เดาวา พ่ผี มคงโดนฟาดอยู แลวสักพัก
กม็ ีคนมาเปดประตู พวี่ าฟเฟลนั่นแหละครับ มาแบบสภาพไมมีเส้อื

กางเกงบ็อกเซอร แลว ยิ้มแหงๆใหผม โอโห พอพ่ีเขาหันหลังเทาน้นั
แหละ รอยจิก รอยเล็บเต็มพรืด เห็นกนั ชัดๆวา เมื่อคืนผานกจิ กรรมอะไร
มา

“ครีมมาเยี่ยม” ผมแกลงย้ิมหวานแลว เดินเขาไปหาโฟนท่ีมุดอยใู นผา หม

“เปน ไงบาง” ผมทักเขาอีกรอบเม่ือโฟนโผลหัวออกมาแลว เหน็ คอ
แวบๆ รอยเตม็ คอแหละ มนั ก็คงอายๆผมเลยเสมองไปทางอื่น

“ก.็ . โอเค”

“แลว นท่ี ําอะไรกันอยูละ” แอบไมรเู รื่องสุดๆ เห็นพี่วาฟเฟลสะดุง สว น
โฟนหนาแดงข้ึนมาทนั ตา

“ก็ปลุกโฟนใหลงไปกนิ ขา วหนะ ตาโตกินขา วรยึ ังครับ ลงไปกินขา วกนั
ไหม” พ่ีชายตวั ดีเขา มากอดผมแลวพยายามลากแบบเนียนๆไปท่ีประตูหนา
หอง

“งน้ั ก็พาโฟนลงไปดวยสิ ปะ” ผมหมุนตัวกลับอยา งรวดเร็วไปยืนอยูหนา
เตียง โฟนก็เออๆงงๆ

“อา ใหโฟนอาบน้ํากอ นดกี วานะ อยาไปกวนพ่ีเขา ไปกนิ ขาวกบั พี่มาๆ”
ไอพ่ีวาฟยงั ไมเลิกหนั เหความสนใจผม มันจับขอ มอื ผมแลว ลากๆออกมา
เลย

แลว พ่ีวาฟเฟลก็ลงไปกินขา วดวยสภาพนาอายอยางน้ันแหละ แตพ่รี ูนที่

เปด ประตูมาเจอก็ไปหยิบเสอ้ื มาใหคลุมไว พี่เขาคงทนเห็นสภาพก่ึง
เปลอื ย

ของนองชายไมได ผมนง่ั ลงที่โตะแลวเสยี งโทรศัพทืมือถือก็ดัง .. พ่ีฟอง
ดวู น นั่ เอง

“ฮลั โหล”

(ชูครีม! อยไู หน) เสียงโหดมาเลย คอื ผมต่ืนแลวก็มาท่ีนี่เลยไง ไมได
ปลุกไอคนที่มันนอนขา งๆ

“แหะ ครีมอยูท่ีบานแดด อะ”

(..ชูครีม รูไ หมพี่ตกใจขนาดไหน ที่เราหายไปตั้งแตเ ชาแบบนี้) เสียงพี่
เขาออ นลงแลว ไดย ินแบบน้ีผมก็รูสึกผิดนะ ก็ตอนแรกไมทันคิดนน่ี า

“ครีมขอโทษ” ผมพูดเสียงออ ย พี่รูนทีค่ งนงั่ ฟงอยยู ื่นมือมาลูบหวั ผมเบาๆ

(คราวหนา จะทําอีกไหมครับ)

“ไมท าํ แลว ไมโ กรธครีมใชไหม ดีกันนะ” ผมก็ใสเสียงออนเต็มที่ เห็นพ่ี
รนู กับพ่ีวาฟอมยิม้ กันใหญ แดดทีเ่ พิ่งเดินมากท็ าํ หนางงๆ

(มางอดวยตวั เองสิครบั แลวพีจ่ ะคดิ อีกทีวาจะหายโกรธไหม แคน ีน้ ะครับ
พี่ไปทํางานแลว )

พูดจบก็ตัดสายไปเลยอะ ตาลงุ นก่ี ็ ทําเปนตาแกข้ใี จนอยไปได บู!

“ไปทําแสบอะไรไวล ะ ถึงทําเสียงออยขนาดน้ี” พี่รูนย้ิมเอน็ ดใู หผม ผม

เลยเอาหวั ไปซบไหลพี่ไว ออ นซะหนอย

“ครีมแคอ อกมาโดยไมไ ดบอกเทานั้นเอง”

“ไมดเี ลยนะลกู แบบน่ีพเี่ ขาตกใจแยสิ” แมแทรกข้นึ มาแทนครับ ออกมา
จากครัวตอนไหนไมร ู เดินมาดผุ มเฉยเลย

“แมอา ก็ครีมคิดถึงแมเลยรีบมาหาแมไ ง” ผมมุดออกจากแขนพ่ีมาการูน
แลว เขาไปกอดแมแทน แมก็ขาํ ครับ สวนแดด ยน จมูกใสผม

“คิดถึงแดดดวยนะ~” ผมเขา ไปออ นแดดอีกคน หอมแกมแถมดว ย แดด
เลยยอมยิ้มออกมาจนได รนู าวาคิดถึง ผมมันลกู รักน่คี รับ

สักพักโฟนที่แตง ตัวเรียบรอ ยแลว ก็ลงมาครับ ผมเลยไปนง่ั ตรงขามพี่วาฟ
เฟลขางๆเปนพ่ีมาการนู

“อะ กินนี่ดิ” พ่วี าฟก็ตักของกินใหพี่โฟนอยูน่นั แหละครับ ผมชกั รูสึก
นอ ยใจเลก็ ๆ เคยเปนกันไหม อารมณห วงพ่ีอะ

ผมรูสึกวา ตวั เองกาํ ลงั โดนแยงความสนใจไป ปกติพ่ีวาฟเฟลตองคอย
ดูแลผมสิ แตนไี่ มสนใจกันเลย และผมไมชอบใจดว ย

“พ่วี าฟ ครีมอยากกินอันน้ัน” ผมชีไ้ ปอันทใ่ี กลๆมือโฟน พว่ี าฟก็ตักมาให
ผม แลวก็หันไปคุยกับโฟนตอ อีก

ผมก็คอยกวนอยูตลอดน่ันแหละ โฟนก็มองผมแลวเหมอื นคิดอะไรสกั
อยาง ผมก็แลบลิ้นใสโฟน หมันไส !

“วันนี้งอแงจัง” พีร่ นู มาน่งั คุยกับผมหลังจากกินขา วเสร็จ ผมกท็ ําแกม ปอ ง

ใสพี่ชาย

“ครีมงอแงอะไร? ก็ปกติน่ี”

“พ่ีเห็นเรากวนคนู นั้ ตลอดเลย เปนอะไรหือ” พ่ีมาการูนย้ิมออนโยนให
ผม แบบน้แี หละท่ีเคยเปน มาเสมอ ผมอยากใหพวี่ าฟเฟลเห็นผมเปนท่ี
หน่ึง

เหมือนทเ่ี คยเปน มาตลอดน่ีนา.. ผมไมอยากใหใครมาแยง พ่ีชายผม

“ตกลงวาสองคนน้ันเปน แฟนกันเหรอ” ผมถามออกไปเรียบๆ เหน็ พวี่ าฟ
เฟลเดินลงมาพอดี คงไดย นิ ครับ หันมามองผมควบั เลย

“กอ็ อื ”

“เฮย พ่ีรนู !” พวี่ าฟเฟลแหกปากแบบตกใจหนอยๆ ทาํ ไม คิดจะไมบอก
ผมหรือไง คิดวาผมโงจ นดูไมออกเลยเหรอ

“พ่ีวาฟเฟล!!” ผมก็ขน้ึ เสยี งบาง มองพ่ีวาฟตาเขยี วเลยครับ

“อาว พท่ี ําอะไรผิด โกรธอะไรครับชูครีม” พ่ีมาการูนยังคงงง เอามือมา
ลูบหลงั ผมเบาๆใหใจเยน็ สวนพี่วาฟเฟลมองผมหนาตาเครงเครียดเลย

“ครีมอยากคุยกับพี่วาฟเฟลสองคนกอ นครับ” ผมหันไปพูดกับพ่ีรนู พ่ีเขาดู
ไมเ ขาใจแตก ็พยกั หนา รับรูแลวเดินออกไป

ผมแอบเห็นนะวามีการตบบา พีว่ าฟเฟลสองสามทีกอนออกไปดว ย

“พ่ีวาฟ อธิบายมานะ ไหนเคยบอกวา ครีมไมชอบ กจ็ ะไมช อบดวยไง” ผม

โวยวายทนั ทีท่เี ราอยกู ันสองคน

พ่ีวาฟเฟลรีบเขามาจบั มือผมรวบเขา ดวยกนั แลวลูบเบาๆ

“ครีมไมชอบโฟนเหรอครับ โฟนไมใ ชคนไมดี เราก็รใู ชไหม” เขาพูดกับ
ผมเสียงนุม แตผ มไมสนใจหรอก ผมโกรธ!!

“รู! พ่วี าฟก็เลยไมสนใจครีม ทาํ ตามใจเลยใชไ หม ฮกึ ครีมมันไมสาํ คญั
แลวน่”ี อยดู ีๆผมกร็ องไหซะงน้ั พ่วี าฟตกใจรีบเชด็ น้าํ ตาผมใหญ

“ไมเอาครับ ตาโต ไมร องไหนะ พ่ีเห็นชูครีมสําคัญเสมอแหละเด็กดี” พว่ี า
ฟกอดผมแลว โยกไปมา

“ฮือ ไมเชือ่ ฮึก พ่ียังคบกับโฟนโดยไมถามครีมสกั คาํ น่ีถา พ่รี ูนไม
บอก ฮึก พี่ก็จะไมบอกครีมใชไ หม ใจราย!!” ผมเร่มิ ตีพ่ีเบาๆ

พวี่ าฟก็พยายามจับมอื ผมไวใหผมน่ิงๆ ผมกัดปากตวั เองแลวมองหนา
พ่ีชาย

“โอ กพ็ ่ไี มร จู ะบอกยงั ไง เด๋ียวเราก็งอแงอีก เหน็ ไหมครับ พ่ีแคก ําลงั
คิดอย.ู .”

“วา ทาํ ยังไงผมถงึ จะยนิ ดีท่ีมพี ่ีสะใภเ ปนโฟนใชไหม ! พ่ีเห็นคนอืน่ ดีกวา
ผมแลว นี่ ฮือ ไมเอาแลว ปลอ ยครีมนะ ครีมเกลียดพ”่ี

ผมรองไหแลว ดงึ มือตัวเองออกมา ผมโกรธเขาจริงๆ ไมร วู า ทําไมตอง
โกรธขนาดน้ดี วย

“ครีม ชูครีม ฟงพี่หนอยสิครับ” พี่วาฟพยายามดงึ ผมไว แตผมสา ย

หนา ผมไมอ ยากฟง ถา พจ่ี ะมาพูดวาพ่รี ักโฟนอยา งน้ันอยา งนี้

ผมรูนา ผมรวู า พีร่ ักเขา แตผมอยากเปนนองชายที่พ่ใี หความสําคัญ
ท่ีสุด รักที่สุด ผมไมอยากสาํ คัญนอยกวาคนอนื่ !!

“โฟน” แตอยดู ๆี พว่ี าฟกเ็ สียงออ นลง ผมหันหลงั ไปตามสายตาเขา เห็น
โฟนยนื อยตู รงนั้น สีหนาบงบอกวาคงไดยินหมดวาเราคยุ อะไรกนั

พี่มองมาทางผมที ทางโฟนทีเหมือนคดิ อะไรไมอ อก

“ชูครีม ถา อยา งนั้นโฟนไมเปนแฟนกับพ่ีชายเราดไี หม” มนั เดินเขามาพูด
กบั ผมเสยี งเบา แตพว่ี าฟเฟลปลอยมอื ออกจากมอื ผมทันที

“โฟน! พูดอะไรอยางนั้น”

นัน่ ไง.. ดูก็รูแลววาพี่เลือกโฟนมากกวา ผมไมตอบอะไรใครทั้งน้นั แตว ิ่ง
หนีออกมาเลย ผมไดยนิ เสียงโฟนกับพี่วาฟเฟลตะโกนเรียกแวว ๆ

แตผ มไมสนใจ วิ่งไปหาคนขับรถทีร่ อผมอยู เขาก็ว่ิงตามมาสตารทรถให
ผม

“ชูครีม ไมเ อา ไมโกรธพนี่ ะ” พวี่ าฟเฟลว่ิงตามมาดึงแขนผมไว

“ไมตอ งมาพูด ฮึก ไปอยูกับโฟนเลย ผมไมข วางพหี่ รอก พี่รักเขานี่ ฮึก”
ผมสะบัดแขนตวั เองออก ผมจะไปขวางเขาสองคนไดย ังไง

ผมไมไดใจรายอยา งน้ันนะ แลวผมกไ็ มอ ยากเห็นใครมาเลิกกนั เพราะผม
ดว ย เพียงแตตอนนี้ผมไมอยากอยูต รงนี้

ผมอยากไปสงบสติอารมณท่ีบา ๆนก่ี อน ผมยงั ทําใจไมไดนี่ ท่ีพช่ี ายของ
ผมตองไปดแู ลคนอื่นแลว พ่ีชายของผมจะไมทําทกุ อยา งเพอ่ื ผมอีกแลว

แตจ ะทําเพื่ออีกคนที่ตวั เองรกั แทน อีกคนท่ีรักมากกวา ผม

“ตาโต.. ” พีว่ าฟพูดเสยี งออ ย แตก็ยอมปลอยผมในที่สุด ผมเขา ไปนั่ง
ในรถแลว สั่งใหคนขบั รถ ขับไปทบ่ี รษิ ัทพ่ีฟองดวู  พ่ีวาฟกย็ ืนมองผมแบบ
เครยี ดๆ

“เปนอะไรรึเปลาครับ” คนขับรถก็ถามผมอยา งเปนหว ง คนเปนเพราะผม
รองไหม ากไป ผมเลยสายหัวใหเขา

“ไมเปน ไรหรอก อยา หวงเลย” ผมเช็ดนํ้าตาออกใหมากที่สุด พอไปถึง
บริษัทโรสก็มองผมแบบงงๆ คงเห็นวา ผมตาแดงมาก หนาตาก็ดไู มไ ด

วันนผ้ี มคงไมมีอารมณมาแกลงโรสแลว ผมผา นเธอไปเฉยๆแลว เปด ประตู
เขาไปในหองทาํ งาน พอเห็นหนา ตาลุงเทานัน้ แหละ

น้ําตาท่ีผมเก็บไวก็พากันไหลออกมาดื้อๆเลย

“ชคู รีม! เปนอะไรครับ” พี่เขารีบลกุ มาจากโตะ ตรงมาทางผมดว ยทาทาง
รอ นรน ผมปด ประตูแลวเดินเขา ไปกอดคนตัวสูงเอาไว

“ฮึก ฮืออออ” ผมปลอยโฮเลยเม่อื เขากอดตอบผมแลวลูบๆตามหลงั เคย
เปน กันไหม เวลาทม่ี ใี ครมาปลอบแลวจะย่ิงรอง

“ใครทําอะไรเราหือ บอกพ่ีสิครบั เด๋ียวพีไ่ ปจัดการมนั เอง หรือครมี เจ็บ
ตรงไหน ตอบพี่หนอ ย” เขาดทู า ทางกังวลมาก ผละออกจากการกอด

เพอ่ื สํารวจผมตัง้ แตหวั จรดเทา แลว กเ็ ขา มาเช็ดนาํ้ ตาให

“พว่ี าฟอะ ฮึก” ผมเร่ิมพูด เขาก็พาผมไปนั่งท่โี ซฟา

“วาฟเฟลทาํ ไมครับ ทะเลาะกนั เหรอ” เขาถามดว ยนํา้ เสียงอบอนุ ผมเลย
เผลอเอาหวั ไปซบไหลพ่ีเขาไว อยากออนอะ

“พวี่ าฟเปน แฟนกับโฟนแลว” ผมทําเสียงเศรา เอามือไปกอดเอวเขาไว
หลวมๆ

“กด็ ีแลว นีค่ รับ แลวครีมเสยี ใจเรื่องอะไร” เขาก็ลูบหัวผมเบาๆเหมือนคอย
ปลอบ ผมชอบจัง

“พีว่ าฟเปน ของครีมน่ีนา อยางน้ีเวลามอี ะไร ครีมกไ็ ปหาพว่ี าฟไมไ ดแลว
สิ” พูดจบผมก็โดนอุมใหข้ึนน่งั บนตัก หันหนา เขาหาพี่ฟองดูว

เขาย้ิมหวานใหผมแลว จูบเบาๆท่ีหนา ผาก

“หวงนี่เอง แลวครมี จะกังวลทาํ ไม มีพี่อยทู ้ังคน มอี ะไรก็คยุ กับพี่สิ ไม
เหน็ ตองไปออนวาฟมันเลย”

“มนั ไมเหมือนกนั น่ีนา” ผมพูดอุบอิบแลว หลบสายตาหวานเชื่อม
ตรงหนา อายๆยงั ไงไมร ู

“เหรอ ไมเหมือนยังไงครับ” เขากอดเอวผมใหเขาไปชิดกวาเดิม หนาผม
เลยซบอยูบนอก

“ก.็ .. ก็ ไมรูสิ มันไมเ หมือนกันนี่นา” ผมโวยวายกลบเกล่ือน ซุกหนา ลง
กับอกเขา ไมกลาเงยหนา เลยอะ

“อยางน้ีถา พ่ีรักนองชายพี่มากกวา แลวครีมจะงอนไหมครับ”

ผมขยับหนาออกแลว พยักหนาใหเ ขาอยา งจริงจัง

“หหึ ึ แลวระหวางพ่ีกับวาฟเฟลครีมรักใครมากกวา กนั ”

ผมทําตาโตทันทีท่ีเขาถามออกมา คือ.. ยังไงอะ ผมยังไมเคยบอกตาลุง
สกั คาํ เลยดว ยซา้ํ .. วา ผมเออ ผมรักตาลุงรเึ ปลา

แลวทีผ่ านมากม็ ีแตเร่ือง ผมไมเ คยใชเวลามาน่ังคิดดๆี เลยสักครั้ง วา ที่
จริงแลว ผมรกั พ่ีเขารึยัง... ??

“ไมตอบเหรอครบั ” เขาขยับจมูกมาชนกับจมกู ผมแลว ย้ิมให

“คือ.. ครีมไมรูอะ” ผมเอียงหนา ออกแลว ไปซบลงบนบา เขา มอื ก็ดึงปลาย
เส้ือสูทของเขาไปดว ย ผมไมรจู ริงๆน่ีนา

“ไมร วู ารกั ใครมากกวา หรอื ไมรูวา รกั พี่รเึ ปลา ?” จ้ึก! เหมอื นโดนเอามีด
แทงใจเลย ผมจะตอบอะไรออกไปไดละ พ่ีฟองดวู ก เ็ อามอื มาจับหนา ผม

ใหผมหันไปสบตากับเขาตรงๆ ไมตองมาทาํ หนาแบบนัน้ เลยนะ! ผมไมร ู
เนี่ยมันผิดมากเลยเหรอ

.
.
.

( :: ฟองดวู  :: )

นอ งเอาแตพยายามซกุ หนาลงบนอกผม ไมยอมเงยหนา มามองกัน
เลย สงสยั จะไมมีคาํ ตอบใหผมจรงิ ๆ ถงึ แมวา ผมแคดูจากการกระทําก็
มองออก

วานองคงรูสึกดๆี กับผมไมมากก็นอ ย แตผ มอยากไดย ินนี่ครับ ผมก็อยากรู
วา ผมคิดไปเองหรือเปลา ไอต วั เล็กที่ผมหลงหนาหลงหนาเนี่ย

รกั ผมบางไหม... แตนอ งก็เงยี บ ไมยอมตอบทาเดียว

“ไมอยากตอบก็ไมเ ปนไรครับ พีไ่ ปทาํ งานตอกอ นนะ” ผมยิม้ แลว ลูบหัว
เขาเบาๆ แตพอจะอมุ นอ งออก นอ งกับกอดผมไวแนนซะง้ัน

“ไมเอา” นองพูดอยา งเอาแตใจแลวทําหนามยุ

“พี่กาํ ลังงอนครีมใชไ หมละ นง่ั เฉยๆเลย” นองขมวดคิว้ แลว กดไหล
ผม ผมที่ลุกอยูครึ่งๆกลางๆเลยตองนัง่ ลงไปใหม เออ แลว พี่กไ็ มไดงอน
นะครับ

แตถานองจะงอ ผมก็ควรจะเงยี บๆไวใชไหม หหึ ึ

“คือ.. ” ชคู รีมเริ่มทาํ ทา เหมือนจะพูด แตพอผมมองหนาก็เงยี บ ทําทา
อกึ อกั นารกั จนผมอยากย้ิมออกมา แตก็ตีหนา นง่ิ ครับ

“คอื ครมี รักพว่ี าฟนะ แต. . กับพี่ คอื มันไมเหมือนกันอะ .. มัน..” นอ งพูด
ติดๆขดั ๆแลว กัดปากตัวเอง เดือดรอนใหผมตองเอามอื ไปเขย่ี ๆปาก

ไมชอบใหน อ งกัดปากครับ เดี๋ยวปากแตกหมด ใหผมกัดคนเดยี วก็พอ...

“ใจเตน ไหม”

“หะ” นองทําหนา งง เม่ือผมถาม ผมเลยเอามือไปวางไวบนหนา อกขาง
ซา ยของชูครีม

“เวลาอยกู ับพี่แลว ใจเตนไหมครบั ” ผมพูดแลว ขยับหนา ตัวเองเขา ไป
ใกลๆ ไมตองใหนอ งตอบเลย การเตนของหวั ใจที่ผมสัมผัสไดมันตอบ
ผมแลว

“เวลาอยูกับวาฟเฟลแลว ไมเ ปน แบบนีใ้ ชไหม”

นองสายหวั จนผมกระจายแลวมองหนา ผม ผมอดไมไ ดเลยตองขยับไป
หอมแกมเขาเบาๆ ทําไมนา รกั อยา งนี้นะ

“เวลาอยกู ับวาฟเฟลแลว อยากจูบไหม” ผมถามแลวย้ิมกับอาการเหวอของ
นอง

“ไม.. ครีมจะอยากจูบพ่ีวาฟเฟลทาํ ไมกนั ”

“แลว กบั พ่ีละ” พอเจอคําถามนี้ ชูครีมหนา แดงเลยครับ หลบสายตาไป
มองอยางอื่นทันที เอะ หมายความวา ไง ทีเ่ ขินนี่แสดงวา เคยคิดใชไหม

เคยอยากจูบผมใชไหม โอย หวั ใจเราสองคนเลยแขง กันเตนแรงเลย

“ไมตอบง้นั พ่ีเลิกถามนะ” ผมก็แกลงเลนตวั ไปงนั้ ชูครีมรบี หันหนา กลับมา
มองผมแลวทาํ หนา เหมือนเดก็ โดนขัดใจ

“ออื ”

“อือ คืออะไรครับ” ผมแหยน องเขา ไปอกี อายจะแยแลวม้ัง หนา แดง
สุดๆ เห็นแลว อยากฟดใหหนําใจ แตก็ตองอดใจไวก อ น

“ออื คือ อยากจูบไง!! ทําไมตองใหพูดดว ยนะ อือ้ !” พอนอ งโวยผมเลย
กม ไปจูบปากแดงๆท่ีผมจอ งมาสักพกั แลว ก็แหม นอ งบอกวาอยากจูบ

ผมก็จูบอยูนไี่ ง เปนสามีท่ีดีตอ งตามใจภรรยาใชไ หมครับ หึหึ

“ออื้ !!” นองทุบผมอีกเมอื่ ผมจูบนานเกินไป ผมเลยตองคอยๆผละออก
อยางเชือ่ งชา

“ไมไ ดอยากจูบใครนอกจากพ่ีอีกใชไ หม” ผมถามแลว ยิ้ม ตอนนีร้ ูสึกหัวใจ
พองโตแบบสุดๆ

“จะบา เหรอ ครีมจะไปอยากจูบกับใครอกี ละ” นอ งแหว แตเปนอาการ
แหวที่ผมชอบที่สุด

“แลว อยางนย้ี ังไมรูอีกเหรอครับ วา รักพ่ีรเึ ปลาหืม ลองฟงตรงน้ดี ูสิ” ผม
แนบมือลงไปที่หนาอกเขาชิดกวา เดิม หวั ใจนองเตนแรงมากครบั

“ถา หวั ใจเตนแรง หมายความวา รกั เหรอ” นองเงยหนาข้ึนมาถาม
ผม ทาทางไรเดียงสา นา จับจูบอกี สักทีสองที

“ออื ลองจับดูสิ” ผมเอามือนอ งมาทาบหนา อกขางซายของตัวเอง
บา ง นองทําทาทา ต้ังใจแลวก็ทําตาโตมองผม

“อยา งนเ้ี หมือนเวลาครมี ใจเตนแรงเวลาเห็นนองกระตา ย เพราะครีมรกั
นอ งกระตายใชไหม” ดูนองเปรยี บเทียบสิครับ นา รักนา หยกิ ดีจริงๆ

“ครับ”

“แตทําไมครมี ไมเ ห็นใจเตนกับแมก ับแดด กับพ่ีๆเลยอะ”

“มันไมเ หมือนกันไงครับ รักแบบครอบครัว กับรักแบบคนรักหนะ”

“ครีมยังไมคอยเขา ใจอะ ” นองเอียงคอกลอกตาไปมาเหมือนพยายาม
คิด ไมรใู นหัวของนอ งมีอะไรบาง นอกจากแมว กระตา ย การตนู แลว ก็
ขนม

“เวลาเรารกั ใครสักคน เราจะอยากอยูกับเขา อยากคยุ กับเขา อยาก
กอด อยากหอม คิดถึงเวลาไมไดเจอกัน แลว ก็..... อยากมเี รอ่ื งอยากวา
ดวย”

“ลามกอะ !!” นอ งฟาดแขนผมซะงัน้ ลามกอะไร พูดความจริงลวนๆ ผม
ย้ิมกับทาทางเขินๆของนอ ง

“แลว ชูครีมไมเคยคิดเลยเหรอ หมื ” ผมจับนอ งนอนลงบนโซฟาแลว ครอม
ทบั ไว ชคู รมี ทําตาโตอกี แลว พอรูสึกตัวก็พยายามดันผมออก

“ใครจะไปลามกเหมอื นลงุ หะ แลวจะทําอะไรเน่ีย” นองโวยวายแลว ก็ด้นิ
ใหญ ผมไมไ ดจ ะทําอะไร แคอ ยากหยอกเลนเฉยๆ

ทา ทางต่ืนตระหนกตกใจ ปนอายๆของนองเน่ีย นา ดชู มมากเลยนะครับ

“กช็ ูครีมยงั ไมเขา ใจน่ีครับ พ่ีกจ็ ะสาธิตใหดู วาพ่ี ‘รัก’ ครีมยังไง” ผมพูด
แลวลงไปจูบเบาๆที่ตนคอขาว นองหดคอหนที ันที

“ไมๆ ครีมเขา ใจแลว เขาใจแลว ”

“เขาใจวาอะไรครับ” ผมเงยหนาขน้ึ มาสบตากับดวงตาสวยๆนั้นท่ีมองมาท่ี
ผมเหมือนกัน

“......” นา น เงยี บซะง้ัน ผมยมิ้ แลวเริ่มกระทําการลวนลามตอ มือเล็กๆก็
พยายามปดผมออกไปเหลือเกิน

“รกั ” เสียงเลก็ ๆที่ผานหู ทาํ เอาผมชะงักแลว รีบเงยหนาขึน้ ไปมองหนาชู
ครมี ทนั ที นอ งหมุนตวั หลบผม จะเอาหนา ไปฝงกับโซฟาแลว

เดี๋ยวดิ ผมไดย ินไมชัดอะ เอาใหมไดไหม ผมพลิกตวั นองออกมาได
สําเรจ็ หนา แดงเชยี วครับ

“เม่อื ก้ีวาอะไรนะครับ” ผมถามไปเสียงออ นโยนที่สุด หลอกลอใหนอง
ยอมพูด

“ไมรูละ พูดไปแลว ไมไดยินเอง” นอ งทําหนา มยุ ผลักผมออกอยา ง
งา ยดาย เพราะผมกาํ ลังมนึ อยู

นองวง่ิ หนีผมออกไปขางนอกแลว ท้งิ ผมนง่ั เอออยตู รงโซฟาดวย
ความรสู ึกทีบ่ อกไมถกู

ไมเ อา ไมย อม ผมอยากไดยินชดั ๆนนี่ า ชคู รีม.. เดก็ ใจรา ย~ กลบั มา
เดี๋ยวน้นี ะ !!

----------------------------------------------------------

26 :: ยอมก็ได

( :: วาฟเฟล :: )

ผมยืนอยางไมร ูจะทาํ อะไรตอไปทีต่ รงทีจ่ อดรถ คือ ผมแพนาํ้ ตานอ งนะ
ครบั ผมไมชอบเห็นนองรองไหเ ลย โดยเฉพาะตอนน้ีที่ตนเหตุมาจาก
เรอ่ื งผม

ผมเคยแตปลอบนอ งที่ทะเลาะกับเพ่ือนบาง นอ ยใจแมบาง แตเ ราไมเ คย
ทะเลาะกนั ผมยอมเขาตลอด กเ็ ขาเปนนองผมน่ี

แตเร่ืองน้ผี มยอมเขาไมไ ดจริงๆ ถงึ ผมจะรักนอ งแคไหน... แตผ มก็
รกั โฟนไมแพกนั ผมสับสนมาก นองดเู สยี ใจจรงิ ๆ และผมไมอ ยากให
เปน อยา งน้นั

“กบ็ อกแลว วา เลิกก็ได.. ถา มันจะทําใหนอ งนายสบายใจ” เสียงที่คนุ เคยดัง
ขึน้ ขา งๆตวั ผมหันกลับไปมองโฟน

“อยาพูดเหมือนไมรูสึกอะไรไดไหม พูดแบบน้ไี มรูหรือไง วา กูเจ็บ” ผมพูด
กับมันแบบโกรธๆ ก็ดูมันพดู สิ เหมือนไมแ ครผ มเลยอยางนั้นแหละ

“ทาํ ไมจะไมรูสกึ กกู ็มีหวั ใจนะ เพยี งแตครอบครวั เปนสิ่งสําคัญ นองมึง
เปน สิ่งสาํ คญั สาํ หรับมึง คนท่มี งึ ควรปกปอ งไมใ ชก ู แตเ ปนชคู รีม”

“นอ งก็คือนองโฟน กรู ักนอ ง แตย อมใหทกุ อยางไมได โดยเฉพาะเร่อื ง
นี้”

“เฮย นอ งๆสองคนหนะ อยาเพิ่งดรามากันไป” เสียงไอพี่รนู มนั แทรกเขา
มา แลว มันก็มายืนยม้ิ แปนระหวา งเราสองคน

“อะไร” ผมหันไปเหว่ียงพ่ีตวั เอง กาํ ลังเครียดนะ ย้มิ ทําไมน่ี

“เดยี๋ วพี่ไปคุยกับนอ งเอง ชคู รีมคุยไมย ากหรอก นองมันยงั เดก็ เลยเอา
แตใ จไปหนอ ย”

“คยุ ? พี่จะไปคุยอะไร” ผมถามออกไปแบบงงๆ ขนาดผมคุยดว ยเมอ่ื ก้ี
นอ งยังไมย อมฟงเลย

“เหอะนา พ่ีคุยเสร็จ รับรองวาฉลุย รอไปกอนแลว กัน ไปวันนี้คงไมดี ให
นอ งตั้งสติกอน เด๋ียวพรุงน้ไี ปคุยให”

“โอ พ่ีรูน สุดหลอของนอง รักที่สดุ ~” ผมเขา ไปกอดพี่แลวทําเสยี งแรด
ซะเต็มประดา สวนพ่ีมาการนู มนั ทาํ ทา ขยะแขยงสดุ ฤทธ์ิ

จากที่บรรยากาศมืดมนๆตอนแรก โฟนเลยขําออกมาจนได

“ไปๆโฟน เขาบา นกนั ” ผมเลยเนียนไปจับขอ มือโฟนแลวพาเดินกลบั เขา
ไปในบา น เจอแมพอดี

“ทะเลาะอะไรกับนอ ง ฮึ” แมดผุ มเลย ชคู รีมเปน ศูนยกลางของบาน
ครบั ไมวา จะทําอะไร เราถูกสอนใหทําใหนองกอนตลอด นอ งเปนท่ีหน่ึง
!

“แมอา ก็ชูครมี ไมยอมใหผมมีแฟน นอ งเลยงอน”

“ตายละ แลว คุยกันรเู รื่องรยึ งั ”

ผมกม หนา รับความผิดเลยครับ โฟนก็ขําอยูน่ันแหละ ผมโดนแมดุน่ีตลก

ใชไหม

“จดั การใหเ คลียรนะ อยาใหนองรองไหม าใหแมเหน็ ละ สว นลูกโฟนมา
ทําขนมกับแมมั้ย แมกําลังจะทาํ เคก พอดี” แมพูดเสียงโหดกับผม

แตหันไปพูดเสียงหวานเจีย๊ บกับโฟนอะ แถมยังแยงตวั แฟนผมเขาไปใน
ครวั แลวดวย อยา งน้ผี มก็ถูกทง้ิ อะ สิ

“แมจ า เคาไปทาํ ดวย” ผมวง่ิ ตามเขาไปตดิ ๆ แตโดนแมตบหนา ผากมา
ดังปาบ เจ็บ!!

“ไปทํางานไดแ ลว รานหนะ ดูแลบาง ไมง้นั จะเอาไปขายทงิ้ เสียใหเ ข็ด”
แมดุๆๆ เสยี ใจ ฮอื ผมจองไปทีบ่ ุคคลเปาหมาย ตอนน้ีกาํ ลังอมยิ้มอยู
เลย

แมกมลงไปหยิบพวกอปุ กรณท ําขนมพอดี ผมเลยใชโอกาสนี้ดึง
ตวั โฟนมาใกลๆแลวจูบปากเบาๆอยางรวดเรว็

“อะ .. ไอ..” มันดา ไมอ อกครับ เพราะแมลกุ ข้นึ มาพอดี ผมกย็ ักค้วิ เจา
เลหใส

“ไปทํางานกอ นนะจะ ที่รกั แมครับ ลูกชายสุดที่รกั ไปทํางานแลว นะ” ผม
ชะโงกลงไปหอมแกมคนนา รักอกี ทีกอนจะวง่ิ หนอี อกมา

ไดยินเสียงแมหวั เราะคกิ คักอยา งชอบใจ สว นโฟนคงจะไดแตยืนหนา แดง
น่นั แหละ

.

.
.

( :: ชคู รีม :: )

ผมกําลังใหอาหารนอ งเหมยี วอยูในตอนเชา อยดู ีๆก็มีแรงกอดรัดจาก
ดานหลัง ตอนแรกผมนึกวา พ่ีฟองดวู ครบั

แตพอหมุนตัวไปหากลับเปนพ่ีมาการูนซะน่ี

“พี่รนู ” ผมวางอาหารแมวแลวกระโดดกอดพี่ชายเต็มเหน่ยี ว ถงึ จะเจอกัน
บอยๆผมก็คิดถงึ พี่นะ ผมเปนเด็กติดครอบครวั อิอิ

“หึหึ ออนจังเลยนา กนิ ขา วเชารึยัง” พ่รี นู รับผมไว คอื ผมกระโดกอด
แบบเอาขาหนีบตัวพีไ่ วไง พี่เลยตองเอามอื มาอุมผม สงสยั กลวั ผมตก

“กินแลว วันน้พี รี่ ูนไมไปทํางานเหรอ”

“ไปสคิ รบั แตพ่ีอยากคยุ กับเรากอน” พ่ีรูนพูดแลว เหลไ ปมองพี่ฟอง
ดวู  รายนั้นก็แคย นื มองเฉยๆ แลว จะมายนื มองพี่นองคุยกันทําไมเนยี่

“คุยอะไรเหรอ” พว่ี างผมลงแลวเราก็เดินไปน่ังคุยกันท่โี ซฟารับแขก ตา
ลุงก็เดินมาน่ังดว ยแฮะ

“เร่อื งของวาฟเฟลหนะ” พ่ีรูนพูดแลว คางไว เหมือนรอดูปฏกิ ิริยาผม ผมก็
ทําหนาบ้งึ ทนั ที น่ีสงพี่รนู มากลอ มผมละสิ

“อยา เพง่ิ ทําหนาแบบนนั้ สิครับ” พ่ีเอื้อมมือมากดๆหวั ค้วิ ผมแลวย้ิมให

“ชคู รีมรกั พี่วาฟไหมครับ”

“รกั สิ” ผมตอบแบบไมตองคิดเลย

“รักแลว อยากเห็นพว่ี าฟเฟลเสียใจหรือครับ” ผมสา ยหนาทนั ที พี่รูนกับพี่
ฟองดวู ก็อมยิ้มกัน

“แตครีมกาํ ลังทาํ ใหพว่ี าฟลาํ บากใจรูไหม ถา พี่วาฟเลิกกับโฟนจริงๆ ครีม
ดใี จเหรอครับ”

“ครีมก็ไมไดอยากใหเลกิ นี่” ผมเร่ิมงอแงแลว ทําไมพี่รูนไมเ ขา ใจผมเลย
นะ

“ครับๆ แลว ครีมอยากใหพี่วาฟทํายังไงหอื ”

“ครีมไมร.ู . ก็ครีมกลวั วา ถา พว่ี าฟมีแฟน พว่ี าฟก็จะไมสนใจครีม
เหมือนเดิมแลวอะ ครีมไมช อบน่ี”

“ง้นั ถา พี่วาฟมาบอกวา ไมชอบใหครมี มีแฟน ครีมจะเลิกกับพฟ่ี องดูว
ไหมครับ”

“ไม!” ผมตอบไปแบบเฉียบพลัน ตาลงุ เลยย้ิมไดใ จเอามอื มาขย้ีหวั ผม
ใหญ

“เห็นไหม ถงึ ครีมมีพ่ีฟองดวู  แตครีมก็ยงั มเี วลามาออ นพ่ีวาฟได เพราะ
ง้นั ถงึ พ่วี าฟจะมีโฟน กไ็ มทง้ิ ชูครีมหรอกครับ” พ่ีรูนย้ิมใหผม

“ตอนน้ีพี่วาฟเครียดอยูเ หรอ”

“ครับ หงอยไปเลย เพราะโฟนกจ็ ะยอมเลิกใหเ ราดวยนะ”

ไดไ งอะ ทําไมโฟนยอมงา ยๆอยางน้ี ตอนนี้ทะเลาะกนั อยรู ึเปลา เน่ยี ผม
ตอ งไปคยุ ซะแลว

“ไมเอาอะ ครีมไมงอนพวี่ าฟแลวก็ได พาครีมไปหาพี่วาฟหนอย” ผมแบ
มือยื่นไปตรงหนา ใหพ่ีชายจับ แลวก็หนั ไปมองพ่ีฟองดูวหนอยๆ

“ครีมจะไปบานนะ” บอกเขาสักหนอยครับ เดย๋ี วมางอนกนั อีก

“อือ้ ไปเถอะ คุยกนั ใหเ รียบรอยละ” พ่ีฟองดูวเ ขามาลูบๆหวั ผมแลวก็
ยิ้ม ผมกเ็ ลยยิ้มตอบ แลว พี่มาการูนก็ดึงมือผมเหมอื นใหไปไดแลว

พอพรี่ ูนขบั รถพาผมมาถึงบา น ผมก็รีบเปดประตูรถวงิ่ ลงไปเลย ไปถึง
หองพว่ี าฟเฟลแลว แตเ ขาออกมาจากหอ งนาํ้ พอดี ทาํ ตาโตแบบงงๆท่ี
เหน็ ผม

“พี่วาฟ” ผมเรียกเขาเสียงเบา

“ดีครับตาโต ทําไมทําหนา เศราอยางนน้ั ละ” พ่ีวาฟเดนิ ไปใสเ ส้ือแลว เขา
มากอดผมเบาๆ แลว โยกตวั ไปมาแบบที่ชอบทาํ

“พี่วาฟรกั โฟนจริงๆเหรอ” ผมกอดพ่ีชายไวแลวเงยหนา ถาม พี่วาฟก็ย้ิมให
ผมแลวพยกั หนา

“เม่อื วานน้เี สียใจรเึ ปลา ครีมทําใหพ่เี สยี ใจใชไ หม” ผมถูกหนา ลงบนไหล
พ่ีแบบออนๆ

“เสยี ใจสิครับ แตเ สยี ใจเร่อื งท่ีครมี รองไหนะ พี่เคยสัญญาไวจําได

ไหม สัญญาวา จะไมใหใ ครมาทาํ ใหนองของพรี่ องไห แตพ่ีกลับทาํ มัน
เอง”

เสียงท่ีอบอุนบวกกบั มือที่มาลูบหนาผม ทําใหตอ มนาํ้ ตาผมเร่ิมทํางานอีก
แลว มันไมใ ชความผดิ ของพวี่ าฟสกั หนอ ย ผมผิดเอง

ผมเปนเด็กไมดี ผมมันเอาแตใ จ

“ดูสิ รอ งไหอกี แลว พน่ี ี่มนั แยจ ริงๆเลย” พว่ี าฟเฟลปาดนา้ํ ตาผมออก
เบาๆ แววตาวบู ไหวเหมือนเขากาํ ลังเสียใจ และผมยอมใหเปนอยา งนน้ั
ไมไ ดหรอก

“เปลา ฮึก ไมใ ชเพราะพ่ีสักหนอย ครีมไมดีเอง ครีมขอโทษนะ” ผมพูด
เสียงอูอ ้ีแลวกอดพี่เอาไวแ นน

“อืม ไมรองแลว นะ พี่ไมช อบเห็นตาโตรองไหเลย อบึ เรว็ ” พ่วี าฟเฟล
ทาํ ทา สูดลมหายใจเขา แบบทีเ่ คยทําใหผ มดูตอนเดก็ ๆ

ผมเลยขาํ ออกมาหนอ ยๆแลว ใชหลังมอื เช็ดน้าํ ตา

“ดีกันนะ สัญญานะวา หามทิ้งครมี เด็ดขาด พีว่ าฟตอ งเหมือนเดิมนะ” ผม
ทาํ เสียงเขมแลวยื่นนว้ิ กอ ยใหพ่ี

“ดีกันๆ พีว่ าฟสัญญาดวยเกยี รตขิ องพี่ชายสุดหลอ เลยครบั วา จะเปน
พ่ีชายท่ีแสนดีของนอ งชูครีมตลอดไป” พ่วี าฟก็เลน ดวย ทาํ เสียงเขม
จรงิ จัง

แลวเกี่ยวกอยกับผมเบาๆ แลว เราก็ยิ้มใหก ัน เอะ ผมยังตอ งไปคุยกับอีก
คนนีน่ า

“ผมไปขางนอกกอ นนะ พ่ีแตง ตวั ใหเสรจ็ เถอะ” ผมผละออก แบบวาพี่ใส
เสื้อแลว แตขา งลางยังเปนผาขนหนูหนะ พ่ีวาฟก็พยักหนาใหผ ม

ผมเลยรีบเดินไปหาโฟน เคาะๆประตู 2-3 ที มันก็มาเปดประตู

“มเี รื่องจะคุยดว ย..” ผมพูดแลวกเ็ ขาไปยืนในหอ ง .. เราเคยพูดไมดใี สก ัน
มากอนไง พอมาเกย่ี วขอ งกันในสถานะอยางนี้แลว

ไมรูจ ะเริ่มยังไงดี จะใหพูดจาไพเราะขน้ึ มาทันทีมันก็กระดากปากอะ

“โฟนรกั พีว่ าฟไหม” ผมเริ่มประเด็นแบบเฉยี บพลัน มันมองหนา ผมแบบ
งงๆ

“รัก” ตอบมา ส้ันๆงา ยๆ แตแฝงไปดวยความจริงใจ ผมคอ ยโลงอกนิดๆ

“แคนแี้ หละ” ผมไมมีอะไรจะพูดตอแลวครับ เลยเบี่ยงตัวออกมา แต
กอนท่ีมอื จะแตะถงึ ลูกบิดเสียงของโฟนกท็ ําใหผมหยุดการกระทําทกุ อยาง

“ไมตอ งเปน หว งไปหรอกชูครีม พี่นายเปนเหตุผลที่ทําใหฉันยังหายใจอยู
... เพราะง้นั อยางหวงไปเลย”

ผมไมรูหรอกวาเขาทําหนา แบบไหนตอนพูด แตแคเสยี งที่เต็มไปดว ย
ความรูส ึกน่ันมันก็เพียงพอแลว

ผมไมร ูหรอกวาสาํ หรับโฟนพี่ชายผมสาํ คัญยังไง เหตุผลทีท่ ําใหยังหายใจ
มันเปนแบบไหน แตผมรบั รไู ดวาพี่ชายผมไมม ีทางเสียใจเพราะเขา

“อือ” ผมหนั กลับไปยิ้มใหโฟนแลวก็เดนิ ออกมา ผมสบายใจไดแ ลว สิ วา

พี่ชายผมไดเจอคนท่เี ขารัก และคนทีร่ ักเขาจนได

“ชูครีม พจ่ี ะแตงงานนะ” พ่รี ูนพูดกับผมเมื่อขับรถไปสง ผมที่บริษทั ช็อคโก
แลต

“หะ .. แตงกับใคร พี่สาเหรอ” ผมนึกถงึ แฟนสาวสุดสวยของพี่ข้นึ มาได

“แนสิ พ่ีจะไปแตงกบั ใครละ หึหึ”

“งค้ี รีมกโ็ ดนแยงพี่ชายไปอีกคนแลว สิ” ผมทําเสียงอุบอิบ แตก็ไมไดคิด
อะไรจริงจัง ผมไมอยากทาํ ใหพ่ีคนไหนเสียใจแลว ละ

“ไมหรอกครับ พ่ียังมเี วลาใหเ ราเสมอแหละ ชคู รีมท่ีหน่ึงของพวกเราอยู
แลว ”

“จรงิ นะ” ผมหันไปย้ิมใหพ ่ีคนโต

“จรงิ แทแนนอนครับผม อยา ลืมบอกฟองดูวด วยละ เดย๋ี วพจ่ี ะสงการดไป
ใหท่ีหลังนะ” รถมาจอดตรงหนา บรษิ ัทพอดีครับ

“ยนิ ดีดว ยนะพ่ี ครีมรกั พ่ีนะ” ผมเอ้ือมมือไปกอดพ่ีเขาไวหลวมๆพกี่ ็กอด
ตอบ

“รกั ชูครมี เหมือนกันครับ เปนเด็กดีละ” พี่รูนหอมแกมผมเบาๆแลวก็เอื้อม
มอื ขา มฝง ไปเปดประตใู หผ ม

วนั น้ผี มเลยเขาบริษัทมาดวยความเบิกบานใจ ถึงขนาดยม้ิ ใหโรสเลยดวย
ซํ้า เออ จรงิ ๆแลว โรสนีก่ ไ็ มไดมอี ะไรนะครับ

เพราะเธอออยแลวออ ยอีกแคไ หน พี่ฟองดวู ก ไ็ มมที ีทาวา จะสะทก
สะทา น เธอคงเหนอื่ ยไปเอง พักน้เี ลยไมเห็นจะมายุงวุนวายกับพ่ีฟองดูว
เลย

กท็ าํ งานตามปกติ ผมเลยสบายใจเรื่องเธอไปได

“มาแลวหรือ เปนไงม่งั ” ตาลุงก็เงยหนา มาย้ิมกวางใหผม ทันทที ผี่ มกาว
เขา ไปในหอง ผมมาที่นีบ่ อ ยจนแทบเปนอาณาจักรของผมไปแลว

ดูโซฟาสิมีตกุ ตานอ งกระตายที่ซ้ือมาใหม 3 ตวั นอนกองกันอยูตรงน้นั ดว ย

“ดีกันแลว ครีมไมอยากใหพี่เศรา” ผมเขา ไปกอดตุกตาบนโซฟา พ่ีฟอง
ดวู ก็เดินมาชอนผมไปกอดอีกตอ นงึ

“ดีแลวครับ มนิ าทาทางรา เริงมาเชียว”

“ออ เพราะพ่ีรนู กาํ ลังจะแตง งานหนะ เดย๋ี วการดออกมาคงรวู าแตงวนั
ไหน”

“แลวชคู รีมไมงอนเจา มาการูนอกี คนเหรอครับ ทําไมยอมงา ยจงั ” พี่แกพูด
แลวก็ฟดแกมผมไปดวย แกมไมใชของเลนนะ!!

“ไมงอนแลว ครีมตอ งเปนเด็กดไี ง” ผมเร่ิมกระดึ้บออกหางจากตา
ลุง ทาํ ไมถึงไดน วั เนียจังเลย ที่บานยงั ไมพออีกรึไงเน่ีย

“อยา งน้ีตอ งใหร างวลั เด็กดีใชไหมครับ” นัน่ ไง พอพูดจบเขาก็จับหนา ผม
หันไปจูบเลย ผมเอานองกระตายยันหนาอกเขาไว แตดทู ามันจะไมมีผล
อะไร

พี่เขายังรุกรานปากผมไดตามใจชอบ ผมก็เร่ิมเคลิ้มๆนะครับ แตพอรูสึก
ไดถงึ มอื ท่ีสอดเขา มาใตเ สือ้ ผมก็รีบกระเดงออกทันที

“ตาลุง!! พอเลย จะหื่นมากไปแลว” ผมรีบจับมือเขาออกจากตัวผม เขา
กย็ ิม้ ๆ

“กช็ ูครีมนารักนี่” เออ สรปุ ผมผิด จบ!!

“ไปทํางานเลย ครีมมาทไี รเปนอยางนที้ ุกที แลว เมือ่ ไหรง านจะเสร็จ” ผม
ทาํ แกมปองแลว ผลักๆเขาออก

“กค็ นมันรัก จะอดใจไหวไดไง ชคู รีมรักพี่ไหมครบั ” เขาเขามากอดเอว
ผมไวแลว กระซิบถาม ไมตอ งมาทาํ ใหเคลิม้ เลย ไมหลงกลหรอก

“ก็รูอยนู ่ี อยาใหโกรธนะ ไปทํางาน!!” ผมตบๆตีๆเขาไปสกั พัก เขากย็ อม
ผละออกไปทํางานจนได เหน็ ทําหนา เสียดายจัด

แตผมไมพูดหรอก เร่อื งอะไรจะพูดบอยๆเลา ผมกอ็ ายเปนนะ

พ่ีเขาก็ชอบทํางานไปมองผมไปครบั กลัวผมหายหรืออะไรไมรู พอผมทํา
ตาดุๆมองกลับไปเขาก็จะย้ิมแลวหนั ไปทํางานตอ พิลึกคนจริงๆ

สว นผมชอบน่ังดรู ูปช็อคโกแลตแลว ก็ดูสว นผสมตา งๆครับ เกบ็ ความรู
ไว ตัวไหนนาอรอยไวจะส่ังตอนรา นผมเปด

.
.
.

( :: ฟองดวู  :: )

ทําไมผมถงึ ชอบมองนองเหรอครบั ก็แหม คุณก็รูวาผมหลงไอตัวแสบนี่
ขนาดไหน พอรูว ามาอยใู กลๆ ผมกเ็ ลยขอมองเปนกาํ ลังใจ

บางทีก็มองอยา งเดียวไมพอเลยตองไปเล็มบาง ชิมบาง พอผมมองไปอีก
ทตี อนนี้ชูครีมนอนยาวไปบนโซฟาซะแลว มอื กก็ อดกระตา ยเอาไวดวย

ผมเลยลกุ ไปมองใกลๆ ใครจะวาผมโรคจิตก็ไดนะ แตผมวานอ งมันนา รกั
โคตร เหน็ แลวก็ตองหยิบมือถอื มาถา ยรูปเก็บไว

รปู นองเต็มเครือ่ งแหละครับ ผมชอบเอาขน้ึ มาดเู วลามาทํางานแลว นองไม
มาดวย

“ออื ” นองขยับตวั ยกุ ยิกหวิดจะตกจากโซฟา ผมน่ีใจหายวาบรีบขยับเขา
ไปใกลๆ จับนองนอนดีๆ นองย้ิมๆดวยอะ ฝน ถงึ อะไรอยเู นย่ี

ผมไมขม ใจแลวกมลงไปจูบเบาๆท่ีแกมใส แลว นอ งก็หวั เราะคกิ คัก

“ไมเ อาอะ .. เยลลี่ ออื งืมๆ” แปว ฝนถึงแมวซะง้นั ผมไดแตน่งั มองหนา
นองแลวกย็ ้ิมคนเดียว วู ผมน่ถี าจะบาแลว

“นารกั นะคะ” อยูดีๆเสียงหนึ่งก็ดงั ข้ึน ผมสะดุงเลยครับ พอหันหลัง
กลับไปก็พบวาโรสยืนมองอยู แตท่เี ธอมองหนะไมใชผ มนะ แตเ ปนชูครีม
ตางหาก

“อือ” ผมก็ตอบรับไปแลว เกาหวั แบบเกอๆ ไมคิดวา จะมีคนมาเห็นมมุ หลุด
ของผมอยา งน้ีอะ

“แตก ช็ ว ยทาํ งานทีเถอะคะทานประธาน มวั แตน ั่งมองหนาภรรยาแบบ
นี้ งานไมคืบหนาเลย” เธอบนแตก ็ย้ิมใหผมนะครับ

“คราบๆ” ผมกย็ ้ิมตอบแลวกลับไปนั่งหนาโนตบุคที่หนา จอยังคงเปนรูปชู
ครมี

“รไู หมคะ วา ทําไมฉนั ถงึ ยอมถอยหางจากคุณ” อะเฮย อยูดีๆเธอก็มารอ้ื
ฟน อดีตเฉยเลย ผมเงยหนา ขนึ้ มองเธอน่ิงๆรอใหเธอพูดตอ

“เพราะคุณหลงนองขนาดน้ีหนะ สิ บางทีฉันเขามาทําความสะอาดหอง
บอยๆแลว เห็น Screensaver หนาจอเปนรูปของชูครีมลวนๆ..”

เธอเหลือบตามองจอคอมผมแลวหันไปมองชูครีมตวั จริงท่ีนอนอยา งมี
ความสุขอยู

“ฉันก็เร่ิมคิดวา ชูครมี นา รกั จริงๆนะ” เฮย ! ไมไ ดนะ จะมาหลงนองแขง
กับผมไมไดเ ด็ดขาด โรสคงเห็นผมทําหนา เหวอเลยขาํ ออกมานิดหนอ ย

“ไมตองทําหนา อยางนน้ั หรอกคะ โรสแคเอน็ ดูนองเทาน้นั แลว ก็เริ่มรวู า
ตวั เองไมมีอะไรดีพอจะไปสูกับคนอยางชูครีมไดหรอก”

“โรสมดี ีนะครับ คุณทาํ งานดี และผมหวังวา จะเปนอยา งนั้นไปตลอด” ผม
ตอ งใหกาํ ลังใจเธอหนอ ยครับ เลขาผมท้ังคน

“ขอบคุณคะ เอาแฟมนไ้ี ปดูแลว รีบสงคืนนะคะ งานดว น” เธอเขา โหมด
ทาํ งานทันที ผมก็รับงานนน้ั มาแลว เริ่มทํางานจริงจัง

แตก ็ยงั อดไมไ ดทจ่ี ะเดนิ ไปหอมแกมไอต ัวแสบบางเปนคร้งั คราว หลับไมร ู
เร่ืองอะไรกับเขาบางเลย

วาแตแลว งานผมจะเสร็จเม่ือไหรเ นย่ี !!

-----------------------------------------------------
27 :: บอกคําเดียววา “รัก”

( :: ฟองดวู  :: )

ผมต่ืนเชา มามือก็ควานไปขา งๆเปนอัตโนมัติ แตน่ันทาํ ใหผมสะดุงลุก
ขนึ้ มานงั่ เพราะอะไรหนะ เหรอครบั เพราะนองไมอยู!!

ขางๆตัวผมไมมีใครนอนอยเู ลย อยา บอกนะวา หนไี ปบานแดดอีกแลว ถา
เจอตัวจะจับมาลงโทษเสยี ใหเ ข็ด ผมไมชอบต่ืนมาแลวไมเจอนอง

มันทําใหผ มอารมณเสยี ไปตลอดวัน ผมลุกขึ้นน่ังไดแปปเดียวก็รูสกึ ถึง
ความผดิ ปกติ เพราะเสอ้ื ผาของผมถูกพับวางไวเรยี บรอ ยที่ปลายเตยี ง

ผมขยับไปดูใกลๆ มีกระดาษลายกระตายนอ ยสีชมพวู างอยใู บนึง เขียน
ดว ยลายมือนา รกั ๆวา

‘อรุณสวัสดิ์ครับ ไปอาบนํา้ ไดแลว เหมน็ ๆๆๆ .... ชคู รีม’

ผมอมยิ้มกับขอ ความนี่ จะเลนอะไรอีกนา อยกู ับนอ งนไ่ี มมเี บ่อื จริงๆ
ครับ ผมเขา ไปอาบน้าํ อยา งอารมรณดี ผิดกับตอนแรกท่ตี ่ืนมาลิบลบั

แหม ก็ผมอยากรวู า นองจะทําอะไรอีก แบบน้ีต่ืนเตนดี ผมแตง ตัวเสร็จ
แลว กเ็ ดินไปหาอะไรกนิ ในครวั แตบนโตะมีอาหารวางอยแู ลวครบั

เปน ขนมปง ปงโปะไขดาว ท่ีดันมีกระตายมานั่งแปนแลนอยูดวยเนยี่ สิ มัน
นา รักเกินไปแลวครับ ชูครีม~~ ไปซอนตวั อยูไหนเนี่ย อยากกอดจะแย
แลว

ผมก็น่งั ดื่มดํา่ กับขนมปงไขดาวแลวก็กาแฟรอ นไปครบั ผมวา นอ งยังอยใู น
บาน เพราะของกินยงั รอ นอยู คงอยูแถวๆน้ีแหละ

แตถานอ งอยากเลนซอนหา ผมก็ตองเลนดว ยครับ เอาใจเขาหนอ ย กิน
เสร็จผมก็ขับรถออกไปทาํ งาน คิดในใจวา ตวั แสบจะทาํ อะไรเซอรไพรสอีก
รึเปลา

วนั น้ผี มมีสมาธิทาํ งานมากกวา เดิม เพราะไมมีนองเปน จุดหันเหความ
สนใจ ผมเลยทํางานไดเรว็ มากๆครับ สกั พักโรสกเ็ คาะประตูแลวเอาของ
เขา มา

ผมมองโรสอยางอึ้งๆ แลว มองของที่เธอเอามาวาง เธอกย็ ม้ิ ๆแลว รีบเดิน
ออกไปเลย ผมจองขนมสชี มพูตรงหนา แลวก็กระตายทเี่ หมอื นของเมอ่ื
เชา

มจี ดหมายอยูบ นถาดดวย ผมก็แกะออกมาดู ลายมือชูครีมเหมือนเดิม

‘คิดถึงครีมละ ซ้ี กินขนมแกคิดถึงไปกอนนะ อิอิ’

ผมวา ผมไมไ หวแลวครับ อยากจับกระตา ยมากนิ เสียใหร ูแลวรรู อดไป อา
กก ผมนงั่ สงบสติตัวเอง หายใจเขา ออก แลวทอ งวา ทาํ งาน ทาํ งาน

เด๋ียวคอยไปจัดการเด็กแสบทีหลัง ผมก็นัง่ กนิ ขนมไปทาํ งานไป เพื่อนอง
ถามวา อรอ ยไหมจะไดตอบถูก นอ งทําขนมอรอยอยูแลว ครบั

ลูกเจาของรานเบเกอรีท่ ง้ั ที ผมนึกวา จะหมดมุกแคนั้น แตก ็ไมครับ ชู
ครีมยังสงอาหารกลางวนั สุดคิกขมุ าอีกระลอก โรสก็เปนใจเหลอื เกนิ

ญาติดีกันตอนไหนเนยี่ เห็นทผ่ี า นมายงั เขมน กนั อยเู ลย วันน้ีดนั เปน
พันธมิตรกันซะงั้น

ผมนงั่ มองซุปกระตา ยดว ยความรสู ึกที่เริม่ มากข้ึนๆทุกที น่ีกะจะทาํ ใหหลง
ใหตายไปเลยใชไ หม แคน้ีก็จะหายใจเขาออกเปน ชูครีมอยูแลว

นีย้ ังมาทําตวั นา รักดว ยการทําอาหารสงใหผมตลอดท้ังวันเนย่ี เอาใจ
แปลกๆนะ หรือนอ งอยากไดอะไร ?

ผมก็นัง่ คิดไป เอามอื ถือข้นึ มาถา ยรูปซุปกระตา ยไปดวย แหม นานๆนอ ง
จะเอาใจผมแบบนี้ ผมก็ตองเก็บหลักฐานเอาไวดูเวลาเหนอื่ ยๆครับ

ไอก ระตายคูน่มี ันนารกั จริงๆ ผมเลยไดแตนงั่ เคลิ้มกินซุปไปอยางมี
ความสุข อยากใหถึงตอนเย็นเร็วๆ จะไดใหรางวัลเดก็ นารกั ใหสาแกใจไป
เลย

ตอนนี้ผมเริ่มสนกุ กับการรอขนมกระตา ยช้ินตอ ไปแลวครับ ผมรูวา นองยังมี
อีกเยอะแนๆ

แลวก็มจี ริงๆครับ พอตอนบา ยสามได โรสก็เขา มาอีก ผมย้ิมรอเลย

ครับ เพราะรวู าชูครีมตองสงของมาอีกแนๆ

คราวน้เี ปนกาแฟกับเออ .. กองทพั กระตายแหะ ผมหยิบซองจดหมายที่
เสียบไวข ้นึ มาดูอีก
‘พักดื่มกาแฟ เตมิ ความหวานดว ยนอ งกระตา ยนอ ยสักนิด แลว ทํางานตอ
เนอะ สูๆ!!’
ผมจะมีความสุขกวานไี้ ดอกี ไหมครับ โอย ผมไมอ ยากทํางงทํางานมนั
แลว อยากกลับไปหาภรรยาทรี่ กั ซะตอนนเ้ี ลย แตชูครีมตองงอนแนๆถา
ผมกลับ
ผมเลยหยิบน้าํ ตาลกระตา ยโยนลงไปในถวยกาแฟแลว คนเลน เออ .. ดู
ทรมานสัตวช อบกล ผมเลยใสแคตัวเดยี ว มันก็นํา้ ตาลธรรมดาครับ
พอโดนความรอนก็ละลาย แลวกาแฟกอ็ รอ ยดีดว ย

ผมเรง ทาํ งานจนเสร็จแลวเวลาท่ีผมรอคอยก็มาถงึ ผมรีบขบั รถกลับบาน
ดว ยใจเบิกบาน แตพอกลับไปถึงบานกลับเงียบกริบ
ผมเดินไปดใู นครวั แลว กเ็ จอกระตา ยอันมากมายนอนเรียงกนั อยูบนบิสกิตที่
โตะ กินขา ว

ผมวา ผมอยากกินชูครีมมากกวากระตา ยแลว นะตอนนี้ แตผมก็ตอ งตามนาํ้
ไปครับ หยิบบิสกติ ไปกินที่หอ งรับแขก เปดทีวีดูไปดวย
แตหูผมแอบไดย ินเสียงกุกกักๆในครวั นอ งคงแอบทําอะไรอนั ตอไป
อกี ผมตอ งขมใจทําเปนไมรไู มชี้ จนกระทั่งเวลาลวงเขา ไปถงึ ทุมครงึ่
ผมถึงไดเดินไปดูในครัว คราวนีม้ าเปนอาหารญป่ี ุนเลย กลิ่นหอมนา กิน
มาก แตดันมเี จา กระตา ยหนาเคลิ้มปกอยูบนขา วกันซะง้ัน

ชูครีมทําอาหารเกงมากครับ ผมกินแลวรูส กึ วามันอรอยมาก แตจะอรอย
กวา นี้ถา นองมานงั่ กินดว ยนะ ผมกินจนเสรจ็ แลวก็เก็บจาน

ผมเดินออกไปก็ไดยินเสยี งแมวรองแผว ๆ เออจะวาไปผมไมเหน็ เยลล่ี
กับคุกกี้เลยแหะ ชูครีมเอาไปซอนไวตรงไหนนะ

ผมเดินตามเสียงแมวไปแลว ก็รไู ดทันทีเลยครับวา เสียงมาจาก
หองนอน แตพอผมเปดประตูเขา ไปไฟในหอ งกลับดบั พรึ่บ ไดย ินเสยี ง
ปดประตเู บาๆ

แลว ตามมาดวยแรงกอดรัดจากดา นหลัง ผมรีบจับมือที่คลองอยูตรงเอว
ผมเอาไวทนั ที

“รกั ” เสยี งเลก็ ๆท่ีผมอยากไดย นิ มาตลอดดังอยูข า งหูผม ผมรีบหมุนตัว
ไปหานอง ถึงมันจะมืดแตผ มกร็ วู า อะไรอยูตรงไหน

ผมอมุ เขาขนึ้ มาระดับเดียวกนั แลว จูบปากบางนนั่ อยางออนหวาน นองก็
ตอบสนองผมดว ยการเอามือขึ้นคลอ งคอ

แลว เอียงหนาใหผมจูบไดถนดั ๆ โอ ผมใกลจะบาแลว ผมคล่ังนองมากๆ
เลย ใหตายเถอะ !

“สขุ สันตวนั เกิดครับ พ่ีฟองดูว” นอ งกระซิบเสียงหวานหลังจากทผ่ี มผละ
ออกแลว ผมเอ้อื มมือไปเปดไฟเพื่อมองคนตรงหนา ใหชัดๆ

แลวก็ตองตะลึง นองอยูใ นชุดท่ีลอแหลมสุดๆ เสอื้ สีดาํ ตวั หลวมโครง
ตัดกับผวิ ขาวเนยี น แลว ยงั เผยใหเ หน็ ลาดไหลท ั้งสองขาง

กบั ขาเล็กที่โผลออกมาใตเ สื้อตวั เดียวท่นี องใส แถมบนหัวยังมี... หู .. หู
แมวอะ !!

ผมตะลึงกับความนารักขั้นเทพของนอ ง แลวก็ตะลึงที่พอนึกๆดูแลวเพิ่งจํา
ไดว านี่มันวันเกิดผม

พอต้ังสติไดผมก็กระโดดลงไปบนเตียงทั้งๆท่ยี ังอุมนองอยนู ่นั แหละ

“รดู ว ยเหรอวา วันเกิด” ผมกระซิบแลวหอมแกมเนียนนั่นหลายๆทีดวยความ
มันเข้ียว นองก็หัวเราะนา รกั แลว ยิ้มหวานใหผม

“รสู ิ ตื่นเตนใชมา ทีค่ รีมหายไป อิอิ” นองเอ้อื มมือมาโอบรอบคอ
ผม แอบเห็นโบวสีแดงอันใหญตรงคอนอ งดว ย

“ไหนละครับของขวัญ” ผมแกลงทวง จรงิ ๆพอเหน็ นองในชุดนี้แลว ก็พอรู
วา ตอ งการจะส่ืออะไร

“น่ีไง” นอ งขยบั ตวั ออกแลวช้ีไปท่ีโบวตรงคอตวั เอง โฮก เลือดกําเดาผม
จะไหล ใครสอนใหยว่ั แบบน้ี

“เม้ยี วๆๆ” แตแมวสองตวั ท่ีอยูใ นหองกม็ าตะกุยขาผมเพอื่ ปนไปน่งั ตักชู
ครมี ครบั นองอุมลูกแมวสองตัวข้นึ มากอดไว

“วันนีค้ รมี เปน แมแมวไง แบบน้ีชอบไหม” นองทําตาแบว แลว ยังเอามือ
ถูๆหวั ตัวเองเหมอื นแมวเลยเลียขน โอย นารกั เกินทานทน

ถา คุณเห็นภาพน้ีแลวทนได ผมใหเอาตนี มาลูบหนา เลยเอา !!

“ชอบสิ” ผมรีบตอบ ตอนนต้ี ่ืนเตนอยางแรง อยากกระโจนเขาใสแมวนอ ย
ตรงหนา จะแย แตก ลัวนองตกใจผมเลยตองตั้งสติ ...มากๆ

ผมคอยๆเอาแมวสองตัวท่ีแสนเกะกะนอ่ี อกไปจากหองกอน เดยี๋ วทําอะไร
อะไรไมสะดวกครับ เยลลี่ก็ทําทาจะขว นผมท่ีไปแยกมันออกจากแม

แตพอขอโทษนะลูก เราตอ งการเวลาสวนตวั หึหึ

“งน้ั ก็ไดเวลาแกะของขวญั แลวสิ” ผมหันไปย้ิมใหชูครีมที่ดูจะอายหนอ ยๆ
ทท่ี ําอะไรแบบนี้ แตผ มคิดวามันเปนของขวญั วันเกิดที่ดีที่สุดในชวี ิตอะ

ไมเ คยดีใจเทานีม้ ากอ นเลยจริงๆ ผมปด ไฟในหองแลวไปเปดไฟทีห่ วั
เตียงแทน ชูครีมเงียบไปแลว ครับ ผมชอบเวลานองเขนิ ชะมัด

แกมขาวๆน่ันจะกลายเปน สีแดง แถมยงั ชอบหลบสายตาผมไปมองอยาง
อื่น จะหาใครนารกั ไดเ ทา น้ีอีก!!

“หนั มามองพ่ีสิ” ผมจับหนา เขาใหหันมามองตรงๆกอนจะแกะโบวอ อกจาก

คอทาํ เหมือนแกะของขวัญจริงๆ

“พี่ดใี จนะครับทกุ อยางที่ครีมทําใหหนะ” ผมยิ้มใหก ําลังนองกอนจะคอยๆ
สอดมือเขาไปใตเส้ือ แหม นานๆทีนองจะยอมผมงายๆแบบนน้ี ะ

“ออื ” นอ งตอบมาสั้นๆแลว ผงกหวั ข้ึนมาจูบผมกอน

“ดะ.. เดี๋ยวๆ” พอผมเลิกเลิกเสือ้ ชูครีมขึน้ นอ งกลับรีบเอามือมาจับมือผม
ซะง้นั

“อะไรครับ” ผมถามไปดวยลูบตนขาเนยี นไปดว ย เวลามีนอ ยใชสอยอยา ง
ประหยัดครับ หึหึ

“ครีมมเี คกใหดวย” นอ งยิ้มหวานใหผ มแลว มดุ ตวั ออก พริบตาเดยี วก็ได
ยินเสียงวิง่ ตึกๆไปที่หนา ประตู แลว ก็มีแสงเทียนกับเคก ลอดเขา มา

แตคนถือกลับไมใ ชชูครีมซะนี่ เปนไอทรัฟเฟลนองชายผมครับ มันเดนิ
ยิ้มแปนแลน เขา มา แลวชาวบานชาวชองจากไหนก็ไมรู

ตามเขามาอกี เปนพรวน พวกเพ่ือนๆผมทง้ั นน้ั แหละ มายนื ปรบมอื รอง
เพลงวันเกิด สว นผมก็งงสิครับ นั่งฟงพวกมันรองเพลงจนจบ

แลว นองชายผมก็ย่ืนเคก มาใหใ กลๆ ผมกเ็ ปา เทียนไปตามเรื่องตาม
ราว เอะ ชูครีมไปไหนเนย่ี

“มองหาเมยี รไึ ง อยนู ่ี” ไอเ พ่ือนตัวดีสกั คนเนี่ยแหละมันแซวแลวก็ดึงแขน
นองออกมาจากวงลอม ดวยความท่ีนองตัวเลก็ พวกเพื่อนๆผมมนั คงยืน
บงั

ผมรีบยืน่ มอื ไปดงึ นอ งมาใกลๆตวั ผม กด็ ูไอพวกเพื่อนแสนรกั ของผม
สิ มองนอ งกันตาไมกระพริบ กูหวงเวย!!

“มากนั ไดไงวะ ไมท ํางานทําการรไึ ง” ผมถามพวกมันไปงงๆ รบั เคก มาถือ
ไว เปน เคกช็อกโกแลตธรรมดาครับ พวกเพอ่ื นผมคงซอ้ื มา

เพราะถา นองทําคงไดว ิจิตรกวา นี้ ประมาณวา มีกระตายมาวิ่งเลนบนหนา
เคกผมเปน แน

“อาว กทู ํางานตอนกลางวันเวย ตอนกลางคืนก็วา งดิ ทาทางมึงไมดใี จ
ที่พวกกูมาเลย แตพวกกูดใี จวะ ไดเห็นของดี” สักตวั ในหมูผ องเพื่อนผม
พูด

แลว สายตาพวกมันท้ังหมดกจ็ อ งไปท่ีคนขางตวั ผม แตนองดันจองเคก ซะ
งน้ั ไมไดสนใจเลยวา ถกู มอง

“ไอพวกเวร ออกไปนอกหอ งกอ นเลยเดี๋ยวกูตามไปคุย เรว็ !! ทรัฟเฟล
ดวยออกไปกอ น” ผมพูดดีกับนอ งตัวเองนะ แตไ มไดโอขนาดชูครีม
แนนอน

คงเพราะนองผมมนั ไมไ ดขี้ออนดวย ติดจะหามๆซะมากกวา

“อะไรวา มองหนอยไมไดรึไง แมง เห็นเมยี ดีกวา เพือ่ นนะมึง” พวกมันยัง
ไมวายบน แตผมทําสายตาดไุ ปให พวกมันเลยเดนิ เอื่อยๆออกไปจนได

“เดยี๋ วพี่มานะครับ ชูครีมกินไปกอนก็ได” ผมสงเคกใหนอ ง แตนอ งมอง
หนาผมตาแปว

“ครีมไมตอ งออกไปดว ยเหรอ”

“ไมๆ ๆ อยใู นนี้นะ หา มออกไป” ผมลูบๆหวั นอ งแลวกเ็ ดินออกมา เรอ่ื ง
อะไรจะใหนองออกมาโดนพวกมันแทะโลมทางสายตาละ ครับ

แตงตัวเซ็กซ่ีออกปานนัน้ ผมดูคนเดยี วพอ !

“กวาจะออกมานะ กนู ึกวาจะไดฟงอะไรดีๆซะอกี หึๆๆๆ” ดพู วกมันนะ ผม
เดินไปตบกระโหลกมันรายตวั เลยครับ

“ไหนของขวัญ” ผมแบมือทวงเลยครับ

“ก็นน่ั ไง ไมพอเหรอพี่” ไอนองทรัฟเฟลของผมมันชี้ไปใน
หองนอน หมายความวาไงวะ...

“เออ พวกกเู ลอื กใหเลยนะเวยชุดนั้นอะ เหน็ แลว เลือดกําเดากูจะ
ไหล ขนาดเปนเด็กผูชายนะเน่ีย” พวกเพ่อื นๆมันเร่มิ หอนกันอกี แลว แต
เฮย !

“ไดไ ง พวกแกไปคยุ กับนอ งตอนไหน ทําไมกูไมร เู ร่ือง” ผมเริ่ม
โวยวาย ก็ไอพวกเพ่ือนผมมันแรงๆกันทัง้ น้ัน ผมเปนหวงนอ ง

“นองไมไ ดต วั ติดกับมึงนะเวย เวลามึงทาํ งานในบริษทั แลว นอ งมันออกไป
ซ้อื ของก็บังเอิญเจอกไู ง กูจาํ ไดวาเปนภรรยาสุดที่รักของเพ่ือนกู

พวกเรากับนองเลยวางแผนจัดงานเซอรไพรสมึงไง ซ้ึงอะดิ รักกูเลย
เปลา ” ไอเ ทพหน่ึงในเพ่ือนสุดโฉดของผมมนั พูดขึ้นอยา งภาคภูมใิ จ

“เออ ซ้งึ โคตร จะซึ้งกวาน้ถี าพวกมงึ รบี ๆกลับบา น แลวใหก ูไดซงึ้ กบั เมีย
กตู อ”

“ว๊ดี ว้ิวว โคตรท้ิงเพ่ือนเลย พรุงนไ้ี ปกงกันดว ยนะเวย เดี๋ยวเลี้ยงเหลา
ฉลอง” ไอไผท้ิงทา ยไวก อ นจะดึงเพ่ือนๆทีเ่ หลือออกไป กลมุ ผมโฉดๆ
ทงั้ นน้ั ครับ

เร่ืองผูหญิงน่อี ยา ใหพูด เพราะมีฐานะกนั หมดดว ยมง้ั ครับ แคเหน็ มีเงิน
นิด หนา ตาดีหนอย ผหู ญิงก็วิ่งเขาใสแ ลว สวนผมเหรอ.. เหอะๆ

อยาไปสนใจอดตี เลย.. เดี๋ยวผมจะงานเขา กลับมาปจจุบนั ดกี วา

“ขอบใจนะไอนองชาย เดย๋ี วพ่ีตบรางวลั ใหอยางงาม เอาสามีสักคนไหม”
ผมกอดคอทรฟั เฟลไวแ ลวลอ มันนิดหนอ ย

“ตลก เดีย๋ วผมถบี เลย ผมจะมีเมีย ไมเอาสามี ฮึย่ ไปแลว” ทรัฟเฟล
มนั ฮึดฮัดแลวเดินออกไปบาง ผมก็ขําๆ นองชายผมมันกต็ วั พอๆกับชูครมี
น่ีครับ

ผมยังไมเห็นวา มันจะมวี แ่ี ววมเี มยี เลยอะ เอาเหอะ ผมเลกิ สนใจนอ งชาย
แลว ไปสนใจนอ งชูครีมในหองดีกวา ~

เขาไปแลว ก็ขาํ ครับ นองใชมือกินเคกสงสัยหิวแลวผมไมยอมให
ออกไป เลยตอ งใหมือกิน เลอะเทอะไปหมดเลย เหมือนแบง ใหแกมกิน
ดว ย

แถมมอื ก็เลอะไปทั้งมือ ผมไมซีเรยี สเรอ่ื งเลอะเตียง เพราะถงึ ยังไงก็ตอง
ทําเลอะอยูแลว (?) ผมเขาไปนั่งใกลๆแลวอาปาก นองกร็ ูงานครับ

บิเคกออกมาสวนหนึง่ แลวใสปากผม นอ งกินเกงมาก เคกทั้งกอ นหายไป
คร่งึ หน่งึ แลวอะ ผมออกไปแปปเดียวเอง

“เลอะเทอะหมดแลว หึหึ” ผมขยับเขา ไปชิมช็อคโกแลตบนแกม นอ งก็
เบยี่ งๆหนา หนีเหมือนรําคาญหนอยๆ แลว เอาเคกมาอุดปากผม

ผมเลยทาํ อะไรไมไดนอกจากเค้ียวใหหมดไปกอน แตนองก็ขยันปอน
เหลือเกนิ อีกครงึ่ กอ นเลยตกไปอยใู นกระเพาะผมหมด

กินเสร็จนองกว็ างจานไวคา งเตยี งแลวเริ่มเลยี ชอ็ คโกแลตทีเ่ ปอ น
มอื เหมอื นเด็กๆชอบดดู นิว้ หลังกินขนมน่ันแหละ แตผ มเห็นภาพนแี่ ลว
รสู ึกวา ....

เซ็กซีเ่ ปนบา เลยโวย!! เลยมาดูดๆเลียๆตอ หนา ผมงี้ ผมก็ไมท นสิ
ครับ ตอ งขยับไปชวยแมวนอ ยทาํ ความสะอาดซักหนอย

“คกิ จ๊กั จอ้ี ะ ” นองดันหัวเราะซะง้นั ผมแคเลียแกมเขาเบาๆเทา
นั้นเอง สรุปเม่ือก้ีทเี่ บีย่ งตวั ออกคือ จกั๊ จใ้ี ชไหม

“ครีมจะไปลา งหนา ปลอยกอน” นองคงรูสึกเหนียวๆจากไอช็อคโกแลตนี่
บางแลว เลยพยายามลกุ จากมือผมที่กอดเอวเขาเอาไว

“พ่ีพาไป” ผมอุมเขาขึ้นแลวห้ิวไปหองนาํ้ เลยครับ กินกเ็ ยอะ แตนาํ้ หนกั
ไมไ ดเยอะไปตามของที่กินเลย

ทาํ ไมพอผมวางนองลงในหอ งน้าํ แลวนอ งดูระแวงๆผมยงั ไงไมรู ลา งหนา
ไปก็มองผมไป พอผมขยับกส็ ะดุง เล็กๆ ผมมีอะไรนา กลวั ครับ ?

ผมกย็ ้มิ ๆ วนั นผ้ี มอารมณดี แคนองกระซิบกับผมคําเดียวสั้นๆ ผมแทบ
จะยอมยกทุกอยางใหคนคนน้ีแลวละ
.

.
.

( :: ทรัฟเฟล :: )

สวัสดีครับ พวกผมแกลงทําทาเปนจะออกจากบา นไปอยางนน้ั เอง
แหละ ทุกคนยงั อยใู นบา นกันครบพรอม ตอนน้ีคอยๆยอ งไปทหี่ นา
หองนอนแลว

ไมคอยอยากรูอ ยากเหน็ กันเลยจริงๆ ผมเปนโซนหนา ครับ ขยับประตู
หองแงมนิดๆใหเ สียงลอดออกมา ไดยนิ แตเ สยี งน้าํ ไหล

“ทําไมชาจังวะ เปนกกู ระโดดเขาใสต้ังแต 2 วแิ รกแลว ” เพอื่ นของพ่ีฟอง
ดูวคนใดคนหนึ่งพูดขน้ึ เบาๆ ผมจําช่ือพวกเขาไมไดหรอก ไมไดส นทิ กนั

แตตอนนีส้ ามัคคีช่ัวคราว ตอนนี้พวกเราเงยี บมากครับ ตง้ั ใจฟงความ
เคลอื่ นไหว

“ไมเ อา!! ไมเ อาในน้ี” เสียงหวานๆของชูครีมดังออกมาในที่สุด พวกเรา
รีบขยับตวั ไปชิดประตูอยา งระมัดระวงั

“ในน้ี ในไหนวะ” เสียงใครสักคนแทรกขึ้นมาอีกแลว ผมหันไปทาํ มอื จๆุ
ใหพวกพี่ๆแลว ฟงตอ

“ทําไมละครับ ไมอยากเปย ก หรือไมอยากเห็นตวั เอง หือ” เสยี งพ่ีชาย
ผมตอบมาแลวครับ เห็นตัวเอง มนั คืออะไร? ไมกระจางเลย

“ทะ ทงั้ สองอยาง อือ้ มือ เอามือออกไป” โอย ไดย นิ แคเสียงแลว ตอ ม
จนิ ตนาการของผมทาํ งานไดเ ริศมากครบั คดิ ไปถงึ ไหนๆแลว